<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2006PLA.1201191701.case.xml"><NO.CASE>C-97/05</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62005C0097</NO.CELEX><NO.SEQ>0009.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>11920</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11933</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>OPINIA D. RUIZA-JARABA — SPRAWA C-97/05</LEFT><RIGHT>GATTOUSSI</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Dámasa Ruiza-Jaraba Colomera</HT></P><P>Przedstawiona w dniu <DATE ISO="20060406">6 kwietnia 2006 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0057"><P>Język oryginału: hiszpański.</P></NOTE></P></TI></TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Wprowadzenie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Verwaltungsgericht Darmstadt (sąd administracyjny w Darmstadt) (Niemcy) zwrócił się do Trybunału o wykładnię art. 64 układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Tunezyjską z drugiej strony<NOTE NOTE.ID="E0058" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Układ podpisany w Brukseli w dniu <DATE ISO="19950717">17 lipca 1995 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="097" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="2">Dz.U 1998, L 97, str. 2</REF.DOC.OJ>) i zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali decyzją Rady i Komisji 98/238/WE, EWWiS z dnia <DATE ISO="19980126">26 stycznia 1998 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="097" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 97, str. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Sąd ten ma wątpliwości co do wpływu tego układu na skrócenie okresu ważności pozwolenia na pobyt i W konsekwencji na nakaz wydalenia obywatela tunezyjskiego będącego posiadaczem zezwolenia na pracę na czas nieokreślony.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Wprawdzie Trybunał wypowiadał się już na temat umów zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi<NOTE NOTE.ID="E0059" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Na przykład w wyrokach z dnia <DATE ISO="19980115">15 stycznia 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-113/97" YEAR="1998" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-183">C-113/97 Babahenini, Rec. str. I-183</REF.DOC.ECR> — Umowa o współpracy z Algerią; z dnia <DATE ISO="19991111">11 listopada 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-179/98" YEAR="1999" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-7955">C-179/98 Mesbah, Rec. str. I-7955</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20010320">20 marca 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-33/99" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2415">C-33/99 Fahmi i Esmoris Cerdeiro-Pinedo Amado, Rec. str. I-2415</REF.DOC.ECR> — Umowa o współpracy z Marokiem; z dnia <DATE ISO="20020129">29 stycznia 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-162/00" YEAR="2002" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1049">C-162/00 Pokrzeptowicz-Meyer, Rec. str. I-1049</REF.DOC.ECR> — Układ stowarzyszeniowy z Rzeczpospolitą Polską, lub później, z dnia <DATE ISO="20050412">12 kwietnia 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-265/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2579">C-265/03 Simutenkov, Zb.Orz. str. I-2579</REF.DOC.ECR> — Umowa o partnerstwie i współpracy z Federacją Rosyjską, jak również z dnia <DATE ISO="20050602">2 czerwca 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-136/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-4759">C-136/03 Dörr i Ünal, Zb.Orz. str. I-4759</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20050707">7 lipca 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-383/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6237">C-383/03 Dogan, Zb.Orz. str. I-6237</REF.DOC.ECR>, i W sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-373/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6181">C-373/03 Aydinli, Rec. str. I-6181</REF.DOC.ECR> — Układ stowarzyszeniowy z Turcją. Wyrok z dnia 30 września w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="12/86" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="3719">12/86 Demirel, Rec. str. 3719, pkt 9</REF.DOC.ECR> jednoznacznie potwierdza właściwość Trybunału dotyczącą analizowania tego rodzaju przepisów.</P></NOTE>, to nie uczynił tego jeszcze w odniesieniu do układu zawartego z Tunezją. Trybunał po raz pierwszy podda analizie układ eurośródziemnomorski<NOTE NOTE.ID="E0060" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Na dzień przedstawienia niniejszej opinii toczy się sprawa C-336/05 Echouikh dotycząca wykładni art. 64 i 65 Układu eurośródziemnomorskiego z Królestwem Maroka, podpisanego w Brukseli w dniu <DATE ISO="19960226">26 lutego 1996 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="070" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="2">Dz.U. 2000, L 70, str. 2</REF.DOC.OJ>) i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali decyzją Rady i Komisji 2000/204/WE, EWWiS z dnia <DATE ISO="20000124">24 stycznia 2000 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="070" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 70, str. 1</REF.DOC.OJ>). W toku jest również sprawa C-4/05 Güzeli, w której władze niemieckie odmówiły przedłużenia wizy pobytowej pracownikowi tureckiemu, który otrzymał zezwolenie na pracę na czas nieokreślony, i która będzie wymagała poddania analizie układu z Turcją.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Istnieje jednak precedens: wyrok z dnia <DATE ISO="19990302">2 marca 1999 r.</DATE> w sprawie El-Yassini<NOTE NOTE.ID="E0061" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Sprawa <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-416/96" YEAR="1999" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1209">C-416/96, Rec. str. I-1209</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, w<?PAGE NO="I-11921"?> którym wyjaśniono brzmienie art. 40 układu zawartego z Marokiem w 1976 r.<NOTE NOTE.ID="E0062" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospo darczą a Królestwem Maroka, podpisana w Rabacie dnia <DATE ISO="19760427">27 kwietnia 1976 r.</DATE> i zatwierdzona w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2211/78 z dnia <DATE ISO="19780926">26 września 1978 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="264" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 264, str. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, o treści podobnej do treści przepisu, którego dotyczą pytania prejudycjalne w niniejszej sprawie. Jednakże zastosowanie tego precedensu stanowiło pewien problem dla sądu krajowego, stając się przyczyną pewnych rozbieżności stanowisk w niniejszym postępowaniu.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Ramy prawne</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Układ eurośródziemnomorski z Tunezją</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Okoliczności powstania sporu</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Od początku swojej działalności Wspólnota wyposażyła się w instrumenty prawne, aby móc zawierać umowy z innymi podmiotami prawa międzynarodowego. Artykuł 310 WE przyznaje jej uprawnienia do zawierania <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>z jednym lub większą liczbą państw lub organizacji międzynarodowych umów tworzących stowarzyszenie, charakteryzujących się wzajemnością praw i obowiązków, wspólnymi działaniami i szczególnymi procedurami<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0063" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 310 WE wynika z art. 238 traktatu WE, który z kolei wynika z art. 14 konwencji dotyczącej przepisów przejściowych Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Układy stowarzyszeniowe spełniają cztery podstawowe cele: przygotowanie do przystąpienia do Unii Europejskiej, stworzenie alternatywy dla takiego przystąpienia, stworzenie instrumentów współpracy w celu przyspieszenia rozwoju i wspierania pomocy międzyregionalnej<NOTE NOTE.ID="E0064" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>D. Hanf, i P. Dengler, <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>Accords d'association<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>, Commentaire Mégret, Le droit de la CE et de l'Union européenne, vol. XII (Relations extérieures), Bruksela 2004.</P></NOTE>. Wśród umów mających na celu pomoc międzynarodową znajdują się umowy zawarte w latach siedemdziesiątych z krajami afrykańskimi położonymi na wybrzeżu Morza Śródziemnego: Marokiem<NOTE NOTE.ID="E0065" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniona w przypisie 6.</P></NOTE>, Algierią<NOTE NOTE.ID="E0066" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gos podarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, podpisana w Algierze dnia <DATE ISO="19760426">26 kwietnia 1976 r.</DATE> i zatwierdzona w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2210/78 z dnia <DATE ISO="19780926">26 września 1978 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="263" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="1">Dz.U L 263, str. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> i Tunezją.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską podpisana została w dniu <DATE ISO="19760425">25 kwietnia 1976 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0067" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="265" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="2">Dz.U 1978, L 265, str. 2</REF.DOC.OJ>. Umowa zatwierdzona w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2212/78 z dnia <DATE ISO="19780926">26 września 1978 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="265" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 265, str. 1</REF.DOC.OJ>). W tym samym dniu zawarta została inna umowa między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Republiką Tunezyjską (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="265" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="119">Dz.U. 1978, L 265, str. 119</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> . Zgodnie z jej art. 39 <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>traktowanie, jakie każde państwo członkowskie zapewnia pracownikom narodowości tunezyjskiej, zatrudnionym na jego terytorium, wolne jest od jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, w odniesieniu do warunków pracy i wynagradzania, w stosunku do swoich własnych obywateli<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-11922"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Układ eurośródziemnomorski z dnia <DATE ISO="19950717">17 lipca 1995 r.</DATE></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>W 1995 r. odbyła się w Barcelonie konferencja ministrów spraw zagranicznych krajów śródziemnomorskich w celu wspierania pokoju, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w regionie.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Stosownie do wyników tej konferencji Wspólnota zastąpiła dawne umowy nowymi i podpisała kolejne<NOTE NOTE.ID="E0068" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ponadto ww. układ z Tunezją, ostatnie układy z Marokiem, ww. w przypisie 4, z Autonomią Palestyńską (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="187" DATE.PUB="1997" PAGE.FIRST="3">Dz.U. 1997, L 187, str. 3</REF.DOC.OJ>), z Państwem Izrael (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="147" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="3">Dz.U. 2000, L 147, str. 3</REF.DOC.OJ>), z Jordańskim Królestwem Haszymidzkim (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="129" DATE.PUB="2002" PAGE.FIRST="3">Dz.U. 2002, L 129, str. 3</REF.DOC.OJ>), z Arabską Republiką Egiptu (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="304" DATE.PUB="2004" PAGE.FIRST="39">Dz.U. 2004, L 304, str. 39</REF.DOC.OJ>), z Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną (tekst dostępny na stronie internetowej http://www.deldza.cec.eu.int/fr/ue_algerie/accord_association.htm) i z Republiką Libańską (tekst dostępny na stronie internetowej http://www.dellbn.cec.eu.int/fr/eu_and_lebanon/textaa.htm).</P></NOTE> . Wszystkie mają podobną strukturę i treść<NOTE NOTE.ID="E0069" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>C. Flaesch-Mougin, <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Differentiation and association within the Pan-Euro-Mediterranean Area<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>, The EU-s enlargement and Mediterranean strategies: A Comparative Analysis, M. Maresceau et E. Lannon (wyd.), Basingstoke-Nowy Jork 2001, str. 85 i nastepne, jak również T. Debart, <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>La conclusion d'accords d'association de 2e génération<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>, Le partenariat euro-méditerranéen — Le processus de Barcelone: Nouvelles perspectives, Bruylant, Bruksela 2003, str. 161 i następne.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>. W tych ramach mieści się układ śródziemnomorski z Tunezją, który z dniem swojego wejścia w życie zastąpił umowę z 1976 r.<NOTE NOTE.ID="E0070" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 96 ust. 2 tego układu.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 1 układu określa jego cele: stworzenie stosownych ram dla dialogu politycznego; postępująca liberalizacja handlu towarami, usługami i kapitałem; rozwijanie handlu oraz harmonijnych stosunków gospodarczych i społecznych, w szczególności poprzez dialog i współpracę; popieranie integracji krajów Maghrebu i wspieranie współpracy gospodarczej, społecznej, kulturalnej i finansowej.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 64 ust. 1 tego układu, znajdujący się w rozdziale I (<QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>Pracownicy<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>) tytułu VI (<QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>Współpraca społeczna i kulturalna<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>), stanowi, że <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>traktowanie, jakie każde państwo członkowskie zapewnia pracownikom narodowości tunezyjskiej, zatrudnionym na jego terytorium, wolne jest od jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, w odniesieniu do warunków pracy, wynagradzania i zwalniania z pracy, w stosunku do swoich własnych obywateli<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0071" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zgodnie art. 66 postanowienia rozdziału I nie mają zastosowania <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>do obywateli Stron, zamieszkujących lub pracujących nielegalnie na terytorium krajów przyjmujących<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>. To kryterium legalności zawarte jest również w innych układach stowarzyszeniowych, na przykład w ww. układach z Marokiem (art. 64 i 66) lub z Izraelem (art. 64).</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Postanowienie to należy rozumieć w świetle <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>Wspólnej deklaracji<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>, będącej załącznikiem do aktu końcowego tego układu, zgodnie z którą <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>w odniesieniu do braku dyskryminacji w zakresie zwolnień z pracy, nie można powoływać się na postanowienia art. 64 ust. 1 w celu przedłużenia pozwolenia na pobyt. Przyznanie, odnowienie lub cofnięcie pozwolenia na pobyt reguluje ustawodawstwo każdego państwa<?PAGE NO="I-11923"?> członkowskiego oraz dwustronne umowy i konwencje obowiązujące w stosunkach między Tunezją a państwem członkowskim<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Spory pojawiające się w ramach układu rozpatrywane są przez Radę Stowarzyszenia, organ parytetowy, który posiada prawo do podejmowania decyzji<NOTE NOTE.ID="E0072" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuły 79 i 80 tego układu.</P></NOTE> , wspierany przez Komitet Stowarzyszenia, który również korzysta z prawa do podejmowania decyzji<NOTE NOTE.ID="E0073" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuły 81–83 tego układu.</P></NOTE> , chociaż według mojej wiedzy organy te nie zajmowały się regulacją aspektów dotyczących pracy Tunezyjczyków we Wspólnocie<NOTE NOTE.ID="E0074" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Rada Stowarzyszenia przyjęła następujące decyzje: nr 1/98 z dnia <DATE ISO="19980714">14 lipca 1998 r.</DATE> zatwierdzającą jej regulamin wewnętrzny, jak również regulamin wewnętrzny Komitetu (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="300" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="20">Dz.U. L 300, str. 20</REF.DOC.OJ>); nr 1/1999 z dnia <DATE ISO="19991025">25 października 1999 r.</DATE> wprowadzającą przepisy dotyczące przetworzonych produktów rolnych przewidzianych w art. 10 układu (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="298" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="16">Dz.U. L 298, str. 16</REF.DOC.OJ>); nr 1/2003 z dnia <DATE ISO="20030930">30 września 2003 r.</DATE> w sprawie utworzenia podkomitetów Komitetu Stowarzyszenia (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="311" DATE.PUB="2003" PAGE.FIRST="14">Dz.U. L 311, str. 14</REF.DOC.OJ>) i nr 1/2005 z dnia <DATE ISO="20050714">14 lipca 2005 r.</DATE> wprowadzającą odstępstwo od przepisów dotyczących definicji pojęcia produktów pochodzących oraz metod współpracy administracyjnej określonych w układzie (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" DATE.PUB="2005" PAGE.FIRST="3">Dz.U. L 190, str. 3</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> , w przeciwieństwie do tego, co miało miejsce w Radzie Stowarzyszenia z Turcją<NOTE NOTE.ID="E0075" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia <DATE ISO="19800919">19 września 1980 r.</DATE> dotycząca rozwoju stowarzyszenia między Wspólnotą Europejską a Turcją stała się źródłem bogatego orzecznictwa. Jej tekst, wobec braku oficjalnej publikacji, jest dostępny w Układzie stowarzyszeniowym i protokołach EWG-Turcja i innych tekstach podstawowych, Rada Wspólnot Europejskich, Bruksela 1992, str. 327 i następne.</P></NOTE> .</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Ustawodawstwo niemieckie</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Pozwolenie na pobyt</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Ausländergesetz (ustawa o cudzoziemcach, zwana dalej <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>AuslG<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/>)<NOTE NOTE.ID="E0076" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Gesetz über die Einreise und den Aufenthalt von Ausländern im Bundesgebiet (BGBl. 1990 I, str. 1354).</P></NOTE> pozwala na połączenie obcokrajowca z jego niemieckim małżonkiem tytułem łączenia rodzin poprzez wydanie pozwolenia na pobyt na terytorium niemieckim, które — o ile nie jest udzielone na czas nieokreślony<NOTE NOTE.ID="E0077" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 25 w związku z art. 24 AuslG.</P></NOTE> — jest pierwotnie udzielane na trzy lata, z możliwością przedłużania na określone okresy<NOTE NOTE.ID="E0078" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 23 AuslG.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Jednakże małżonek będący cudzoziemcem uzyskuje autonomiczne prawo pobytu, jeżeli związek w Niemczech trwa co najmniej dwa lata<NOTE NOTE.ID="E0079" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 19 ust. 1 pkt 1 AuslG.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Okres ważności pozwolenia na pobyt może zostać skrócony ze skutkiem wstecznym, jeśli ustał jeden z podstawowych warunków udzielenia, przedłużenia lub ustalenia okresu tego pozwolenia<NOTE NOTE.ID="E0080" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 12 ust. 2 AuslG.</P></NOTE> .</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Zezwolenie na pracę</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Warunki wymagane do wydania wizy uprawniającej do podjęcia pracy małżonkowi<?PAGE NO="I-11924"?> niebędącemu Niemcem zawarte są w trzeciej księdze Sozialgesetzbuch (kodeksu zabezpieczenia społecznego, zwanego dalej <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>SGB III<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>)<NOTE NOTE.ID="E0081" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Księga trzecia (III) — <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>Pomoc w zatrudnieniu<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/> z dnia <DATE ISO="19970324">24 marca 1997 r.</DATE> (BGBl. 1997 I, str. 594), później zmieniona, i obowiązująca do dnia <DATE ISO="20041231">31 grudnia 2004 r.</DATE></P></NOTE> i W Arbeitsgenehmigungsverordnung (rozporządzeniu w sprawie zezwoleń na pracę dla cudzoziemców, zwanym dalej <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>ArGV<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/>)<NOTE NOTE.ID="E0082" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Verordnung über die Arbeitsgenehmigung für ausländische Arbeitnehmer, z dnia <DATE ISO="19980917">17 września 1998 r.</DATE> (BGBl. 1998 I, str. 2899).</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Zgodnie z SGB III, cudzoziemcy, aby prowadzić działalność zawodową w Niemczech, potrzebują wcześniejszego zezwolenia, którego wydanie uzależnione jest od posiadania prawa pobytu<NOTE NOTE.ID="E0083" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 284 SGB III.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Zgodnie z ArGV, okres ważności zezwolenia na pracę może zostać skrócony ze szczególnych względów<NOTE NOTE.ID="E0084" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 4 ArGV.</P></NOTE> , i prawo to wygasa w przypadku utraty prawa pobytu<NOTE NOTE.ID="E0085" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 8 ust. 1 ArGV.</P></NOTE> , co wskazuje na to, że w niemieckim systemie prawnym pierwsze prawo zawsze zależy od drugiego<NOTE NOTE.ID="E0086" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Rząd niemiecki zwraca uwagę na tę cechę w swoich uwagach.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Ponadto niemieckie orzecznictwo dopuszcza możliwość, by umowa o pracę była zawierana na czas określony tylko wówczas, gdy istnieje obiektywna przyczyna uzasadniająca takie ograniczenie<NOTE NOTE.ID="E0087" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Jak stwierdza rzecznik generalny Jacobs w opiniach w sprawie C-272/92 Spotti, Rec. str. I-5185, zakończonej wyrokiem z dnia <DATE ISO="19931020">20 października 1993 r.</DATE> i W sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-162/00" YEAR="1993" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1049">C-162/00 Pokrzeptowicz-Meyer, Rec. str. I-1049</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> .</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Okoliczności faktyczne, postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>M. Gattoussi zawarł związek małżeński z obywatelką niemiecką w dniu <DATE ISO="20020830">30 sierpnia 2002 r.</DATE> w Tunezji, w kraju, którego jest obywatelem.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20020921">21 września 2002 r.</DATE> wjechał on do kraju żony dzięki wizie wydanej tytułem łączenia rodzin, ważnej do dnia <DATE ISO="20021220">20 grudnia 2002 r.</DATE>, chociaż niedługo po jego przybyciu mer Darmstadt udzielił mu pozwolenia na pobyt, które wygasało w dniu <DATE ISO="20050923">23 września 2005 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20021022">22 października 2002 r.</DATE> otrzymał on od Arbeitsamt Darmstadt (urząd pracy w Darmstadt) pozwolenie na pracę na czas nieokreślony i W dniu <DATE ISO="20030311">11 marca 2003 r.</DATE> podpisał z TNT Express GmbH umowę o pracę na czas określony, która — po przedłużeniu — wygasała w dniu <DATE ISO="20050331">31 marca 2005 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20040623">23 czerwca 2004 r.</DATE> mer Darmstadt skrócił okres ważności pozwolenia na pobyt M. Gattoussiego do dnia doręczenia tej decyzji, nakazując mu opuszczenie terytorium niemieckiego w ciągu trzech miesięcy od uprawomocnienia się tej decyzji. Co do faktów stwierdził on, że małżonka M. Gattoussiego zgłosiła do rejestru ludności, iż od dnia <DATE ISO="20040401">1 kwietnia 2004 r.</DATE> nie<?PAGE NO="I-11925"?> pozostawali we wspólnym pożyciu. Co do prawa mer wskazał, że w przypadku zerwania wspólnego pożycia małżonków, ograniczenie ex post objęte jest art. 12 AuslG, ponieważ osoba zainteresowana nie posiada autonomicznego prawa pobytu na podstawie art. 19 AuslG.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20040917">17 września 2004 r.</DATE> Regierungspräsidium Darmstadt (organ wykonawczy Darmstadt) oddalił odwołanie M. Gattoussiego od tej decyzji.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Skarga na tę decyzję została wniesiona do Verwaltungsgericht Darmstadt, który postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>1)</NO.P><TXT>Czy art. 64 układu eurośródziemnomorskiego zawartego z Tunezją […] wywołuje skutki w zakresie prawa pobytu?</TXT><P>W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy z zakazu dyskryminacji zawartego w art. 64 układu eurośródziemnomorskiego zawartego z Tunezją można wywieść stanowisko prawne przeciwne ograniczeniu czasu trwania prawa pobytu, jeśli obywatel Tunezji posiadający zezwolenie na pracę na czas nieokreślony faktycznie prowadzi działalność zawodową i W dniu wydania decyzji z zakresu prawa o cudzoziemcach posiada tymczasowe prawo pobytu?</TXT><P>W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Czy w celu określenia stanowiska prawnego w zakresie prawa pobytu na gruncie art. 64 układu eurośródziemnomorskiego zawartego z Tunezją można za punkt odniesienia przyjąć datę po wydaniu decyzji z zakresu prawa o cudzoziemcach ograniczającej czas trwania prawa pobytu?</TXT><P>W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Czy w celu skonkretyzowania zastrzeżenia ze względu na ochronę uzasadnionego interesu państwa należy sięgnąć do zasad ustanowionych w tym względzie w odniesieniu do art. 39 ust. 3 WE?<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Postępowanie przed Trybunałem</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>W terminie określonym w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości uwagi na piśmie<?PAGE NO="I-11926"?> złożyli M. Gattoussi, rządy niemiecki i grecki oraz Komisja Wspólnot Europejskich.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Przedstawiciele osób i podmiotów uczestniczących w fazie pisemnej postępowania wzięli udział w rozprawie, która odbyła się w dniu <DATE ISO="20060309">9 marca 2006 r.</DATE></TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Analiza pytań prejudycjalnych</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>W związku z tym, że wszystkie przedstawione przez Verwaltungsgericht Darmstadt pytania mają na celu ustalenie, czy w zawisłym sporze ma zastosowanie stanowisko wypracowane w ww. wyroku w sprawie El-Yassini, celowe jest udzielenie łącznej odpowiedzi na te pytania.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Wyrok w sprawie El-Yassini</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Przedstawienie treści wyroku</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Stan prawny w sprawie El-Yassini zawiera się w art. 40 akapit pierwszy umowy zawartej z Marokiem w 1976 r.<NOTE NOTE.ID="E0088" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Obecnie obowiązuje ww. w przypisie 4 układ zawarty z tym krajem w 1996 r.</P></NOTE> , zgodnie z którym <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>traktowanie, jakie każde państwo członkowskie zapewnia pracownikom narodowości marokańskiej, zatrudnionym na jego terytorium, wolne jest od jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do warunków pracy i wynagradzania, w stosunku do swoich własnych obywateli<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Problem polegał na ustaleniu, czy przepis ten stanowi przeszkodę dla odmowy przedłużenia pozwolenia na pobyt obywatelowi kraju Maghrebu posiadającemu pozwolenie na wjazd do państwa członkowskiego i podjęcie zatrudnienia, jeżeli pierwotna przyczyna przyznania prawa pobytu nie istnieje już w chwili wygaśnięcia okresu ważności wspomnianego pozwolenia, który wynosi dwanaście miesięcy<NOTE NOTE.ID="E0089" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniony wyrok w sprawie El-Yassini, pkt 23.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Trybunał badał już dwa aspekty wspomnianego art. 40: jego bezpośredniej skuteczności i zakresu zawartego w nim zakazu nierównego traktowania.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Co się tyczy pierwszego aspektu, Trybunał — bez potrzeby obszernego uzasadniania, dlaczego odrzucił czysto programowy charakter tego przepisu — orzekł o jego bezpośrednim<?PAGE NO="I-11927"?> stosowaniu wobec spełnienia warunków wymaganych przez orzecznictwo<NOTE NOTE.ID="E0090" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>Postanowienie umowy zawartej przez Wspólnotę z pań stwami trzecimi musi być uznane za bezpośrednio stosowane, jeżeli uwzględniając jego treść oraz cel i charakter umowy, zawiera ono wyraźnie i szczegółowo określone zobowiązanie, które nie jest, w odniesieniu do jego wykonania lub skutków, uzależnione od przyjęcia jakiegokolwiek późniejszego aktu<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/> (ww. wyrok w sprawie Demirel, pkt 14). Zobacz również wyroki z dnia <DATE ISO="19910131">31 stycznia 1991 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-18/90" YEAR="1991" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-199">C-18/90 Kziber, Rec. str. I-199, pkt 15</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="19980616">16 czerwca 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-162/96" YEAR="1998" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-3655">C-162/96 Racke, Rec. str. I-3655, pkt 31</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> , a to dlatego, że przepis ten wprowadza zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową migrujących pracowników marokańskich w odniesieniu do warunków pracy i wynagradzania w sposób jasny, precyzyjny i bezwarunkowy<NOTE NOTE.ID="E0091" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniony wyrok w sprawie El-Yassini, pkt 25-32. Zobacz również I. Blásquez Rodríguez, <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>Alcance del principio de no discriminación en cuanto a las condiciones de trabajo y de remuneración de los nacionales marroquíes<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">La Ley</HT>, 1999-3, str. 1994; B. Melis, <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>Case C-416/96, Tour Eddline El-Yassini v. Secretary of State for the Home Department, Judgment of the European Court of Justice of <DATE ISO="19990302">2 March 1999</DATE><QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">Common Market Law Review</HT>, nr 36, 1999, str. 1360; N. Rogers, <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>Comments on Nour Eddline El-Yassini v. Secretary of State for the Home Department, <DATE ISO="19990302">2 March 1999</DATE> (Case C-416/96)<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">European Journal of Migration and Law</HT>, nr 1, 1999, str. 367 i 368.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Drugi, ważniejszy aspekt na dłużej zatrzymał uwagę Trybunału, który poczynił w stosunku do niego następujące wyjaśnienia.</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>Przepisy dotyczące pozwoleń na pobyt w danym kraju z uwagi na samą swoją naturę nie mają zastosowania do obywateli państw członkowskich, ponieważ władze nie mają prawa do ich wydalania lub niedopuszczania do wjazdu na terytorium. Ta zasada prawa międzynarodowego powoduje, że w zakresie równości, sytuacji pracowników będących obcokrajowcami nie można porównać z sytuacją obywateli państwa członkowskiego<NOTE NOTE.ID="E0092" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniony wyrok w sprawie El-Yassini, pkt 45 i 46.</P></NOTE> .</P></ITEM><ITEM><P>Orzecznictwa dotyczącego układu z Turcją nie można przenieść na układ zawarty z Marokiem, ponieważ istnieją poważne różnice w brzmieniu i celach każdego z nich<NOTE NOTE.ID="E0093" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Tamże, pkt 49–61.</P></NOTE> .</P></ITEM><ITEM><P>W związku z tym władze mogą odmówić przedłużenia pozwolenia na pobyt obywatelowi marokańskiemu, któremu zezwoliły na wjazd na swoje terytorium i prowadzenie na nim działalności zawodowej, jeśli, z upływem terminu ważności wizy, przyczyna przyznania tego pozwolenia już nie istnieje<NOTE NOTE.ID="E0094" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Tamże, pkt 62.</P></NOTE> , nawet jeśli decyzja ta zmusza osobę zainteresowaną do rozwiązania stosunku pracy przed terminem uzgodnionym z jej pracodawcą<NOTE NOTE.ID="E0095" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Tamże, pkt 63.</P></NOTE> .</P></ITEM><ITEM><P>Gdyby cudzoziemcowi zostały przyznane uprawnienia w zakresie wykonywania zatrudnienia, które są szersze niż uprawnienia przyznane w zakresie pobytu<NOTE NOTE.ID="E0096" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Tamże, pkt 64.</P></NOTE> i przed upływem terminu ważności pozwolenia na pobyt odmówiono by mu przedłużenia pozwolenia<?PAGE NO="I-11928"?> na pracę bez uzasadnienia, w celu ochrony uzasadnionych interesów państwa ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego<NOTE NOTE.ID="E0097" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Tamże, pkt 65.</P></NOTE>, rozwiązanie byłoby odmienne, ponieważ art. 40 akapit pierwszy układu z Marokiem stosuje się w całym okresie ważności zezwolenia na pracę<NOTE NOTE.ID="E0098" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Tamże, pkt 66. Punkt ten odsyła do pkt 63–66 opinii przedstawionej przez rzecznika generalnego P. Légera w ramach tej samej sprawy.</P></NOTE> .</P></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Analiza możliwości zastosowania w przedmiotowym przypadku</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Ocena wstępna</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>W wyroku w sprawie El-Yassini uznano, że umowa zawarta z Marokiem nie stanowi przeszkody dla prawa państw członkowskich do regulowania pobytu cudzoziemców, chyba że cudzoziemcom tym zostało udzielone zezwolenie na pracę na okres dłuższy od okresu pozwolenia na pobyt.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Niniejszy przypadek w całości wchodzi w zakres wyjątku wskazanego w poprzednim punkcie, ponieważ, z jednej strony, art. 64 ust. 1 układu z Tunezją jest podobny do postanowienia analizowanego w ww. wyroku w sprawie El-Yassini, a z drugiej strony, władze niemieckie wydały M. Gattoussiemu pozwolenie na pobyt na czas określony i drugie zezwolenie na pracę na czas nieokreślony. Zatem władze te wydały mu pozwolenie na pobyt na ziemi niemieckiej na okres krótszy od okresu ważności zezwolenia na pracę, skracając następnie okres ważności pozwolenia na pobyt z powodów niezwiązanych z porządkiem publicznym, bezpieczeństwem publicznym i zdrowiem publicznym, i nakazały mu opuszczenie terytorium niemieckiego, który to wymóg wiąże się z rezygnacją z pracy M. Gattoussiego.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Rządy niemiecki i grecki wskazują jednak na różnice prawne i faktyczne między tymi dwiema sprawami. Należy zatem ustalić, czy różnice te mają wpływ na wcześniejsze stanowisko.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Porównanie stanów faktycznych</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Sprawa obywatela marokańskiego dotyczyła przedłużenia pozwolenia na pobyt, którego odmowa oznaczała rozwiązanie jego stosunku pracy bez względu na okres ważności tego zezwolenia na pracę, podczas gdy w niniejszym przypadku chodzi o cofnięcie tego drugiego zezwolenia w wyniku ograniczenia okresu pozwolenia na pobyt.</TXT></NP><?PAGE NO="I-11929"?><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Jednakże w odniesieniu do pobytu oba analizowane przypadki — przedłużenie i cofnięcie — mają taką samą podstawę: obecność na terytorium państwowym. Kwestia tego, czy rozłączenie z terytorium jest spowodowane nieprzedłużeniem wizy, czy skróceniem okresu jej ważności, nie ma większego znaczenia.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>W odniesieniu do zatrudnienia w ww. wyroku w sprawie El-Yassini zostały poddane analizie oba przypadki. Sformułowano w nim jako zasadę ogólną, że umowa zawarta między cudzoziemcem a pracodawcą nie powoduje konieczności stosowania przepisów dotyczących cudzoziemców, zwracając uwagę na szczególną sytuację, gdy pozwolenie na pracę zostało wydane na okres dłuższy niż pozwolenie na pobyt.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>W konsekwencji żadna z różnic stwierdzonych w odniesieniu do stanu faktycznego nie wymaga traktowania przedmiotowej sprawy w inny sposób niż sprawy wynikającej z ww. wyroku w sprawie El-Yassini.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>Porównanie prawne</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Wyrok z dnia <DATE ISO="19930701">1 lipca 1993 r.</DATE> w sprawie Metalsa<NOTE NOTE.ID="E0099" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Sprawa C-312/91, Rec. str. I-3751, pkt 11. Zobacz również wyroki z dnia <DATE ISO="20010927">27 września 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-63/99" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6369">C-63/99 Gloszczuk, Rec. str. I-6369</REF.DOC.ECR>, point 49; w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-235/99" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6427">C-235/99 Kondova, Rec. str. I-6427</REF.DOC.ECR>, point 52; w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-257/99" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6557">C-257/99 Barkoci i Malik, Rec. str. I-6557</REF.DOC.ECR>, jak również w ww. sprawie Pokrzeptowicz-Meyer, pkt 33.</P></NOTE> uzależniał rozszerzenie wykładni postanowienia traktatu na podobnie sformułowane, prawie identyczne postanowienie, znajdujące się w umowie zawartej przez Wspólnotę z krajem trzecim, od celu przyświecającego każdemu z tych postanowień we właściwych mu ramach, przy czym <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>porównanie celów i kontekstu umowy, z jednej strony, z celami i kontekstem traktatu, z drugiej strony, jest w tej kwestii bardzo ważne<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Zasadę tę stosuje się do podobnych postanowień zawartych w tego samego rodzaju umowach.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Brzmienie art. 64 ust. 1 układu z Tunezją jest prawie identyczne z brzmieniem art. 40 akapit pierwszy układu podpisanego z Marokiem. <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>Cele i kontekst<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/> obu tych układów są również takie same. W związku z tym w zasadzie stwierdzenia Trybunału, w szczególności dotyczące bezpośredniej skuteczności, effet utile i zakresu zasady równości, mają zastosowanie do obu umów.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Jedyne różnice polegają na tym, że wspomniany art. 64 ust. 1 rozszerzył zakaz nierównego traktowania na warunki zwolnienia z pracy<NOTE NOTE.ID="E0100" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Uczynił to również ww. art. 64 obecnie obowiązującego układu zawartego z Marokiem w 1996 r.</P></NOTE> i że do aktu końcowego<?PAGE NO="I-11930"?> układu z Tunezją jest załączona <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201E"/>wspólna deklaracja<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/> odnosząca się do tego przepisu, zgodnie z którą na artykuł ten <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201E"/>nie można powoływać się w celu przedłużenia pozwolenia na pobyt<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/>, którego przyznanie i odmowa przyznania regulowane są <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201E"/>jedynie<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/> prawodawstwem każdego państwa członkowskiego.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o znaczenie tego dodatkowego stwierdzenia, wystarczy przypomnieć art. 31 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia <DATE ISO="19690523">23 maja 1969 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0101" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zbiór Traktatów Narodów Zjednoczonych, vol. 1155, nr 18232, str. 331. Chociaż zgodnie z art. 1 konwencja ta stosuje się do traktatów między państwami — konwencja przewidziana dla traktatów zawieranych z i między organizacjami międzynarodowymi nie weszła jeszcze w życie — służy ona jako zasada przewodnia, ponieważ kodyfikuje zasady międzynarodowego prawa zwyczajowego (K. Dienelt, <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201E"/>Rechte aus den Europa-Mittelmeer-Abkommen<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/>, Informationsbrief Ausländerrecht 2004, str. 49).</P></NOTE>, który dla celów interpretacji traktatu międzynarodowego nakłada obowiązek uwzględniania tego rodzaju deklaracji<NOTE NOTE.ID="E0102" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artykuł 91 ww. układu z Tunezją wprowadza do swojego tekstu <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201E"/>protokoły 1-5 i załączniki 1-7, jak również deklaracje<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/>.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Takiej proklamacji nie ma w umowie zawartej z Marokiem w 1976 r., ale nie ma wątpliwości co do tego, że Trybunał miał ją na myśli przy wyroku z 1999 r., ponieważ podobna deklaracja znajduje się akcie końcowym układu zawartego w 1996 r., który zastąpił umowę podpisaną w 1976 r.<NOTE NOTE.ID="E0103" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Rzecznik generalny P. Léger zwrócił uwagę na jej istnienie, cytując w pkt 57 swojej opinii w ww. sprawie El-Yassini.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ponadto reguła hermeneutyczna nie obejmuje zakazem dyskryminacji trzech obszarów wymienionych w art. 64 ust. 1, a mianowicie pracy, wynagradzania i zwalniania z pracy, a deklaracja dotyczy tylko trzeciego z tych obszarów.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>W tym samym duchu, idea wyrażona we wspólnej deklaracji została poddana ocenie w ww. wyroku w sprawie El-Yassini, ponieważ po wskazaniu, że odmowa przedłużenia pozwolenia na pobyt nie jest zabroniona, jeżeli pierwotna przyczyna jego przyznania przestała istnieć, Trybunał pozbawił wszelkiego znaczenia fakt, że wobec zastosowania tego środka osoba zainteresowana powinna zakończyć <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201E"/>przed terminem uzgodnionym w umowie zawartej z pracodawcą stosunek pracy w przyjmującym państwie członkowskim<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0104" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punkty 62 i 63.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>W ten sposób zmierza się do uniknięcia sytuacji, w której indywidualne umowy nakładałyby się na uprawnienia publiczne, a nawet na interesy wspólnotowe<NOTE NOTE.ID="E0105" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Całkowicie zgadzam się ze stwierdzeniami poczynionymi w tej kwestii przez rzecznika generalnego P. Légera w jego opinii w ww. sprawie El-Yassini, gdzie wskazuje on, że jeśli państwo jest zobowiązane do wydania dokumentu uprawniającego do pobytu, ponieważ pracodawca podpisał z obywatelem zagranicznym umowę na czas dłuższy od czasu uzgodnionego z właściwymi władzami krajowymi, prowadziłoby to po pierwsze do <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="201E"/>poważnego ograniczenia uprawnień, jakie państwa członkowskie posiadają w zakresie polityki imigracyjnej […]<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="201D"/>, a ponadto <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="201E"/>[do przyznania] osobom fizycznym prawa do pokrzyżowania wszystkich założeń<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="201D"/> uwzględnionych przy opracowaniu tej polityki (pkt 60); ponadto państwo to <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="201E"/>nie zapewniałoby już bezpośrednio przestrzegania pierwszeństwa w dostępie do dostępnych miejsc pracy, jaki przyznaje traktat […] pracownikom wspólnotowym i jaki decyzja 1/80 przyznaje w mniejszym stopniu pracownikom tureckim<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="201D"/> (pkt 61).</P></NOTE> .</TXT></NP><?PAGE NO="I-11931"?><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie nie pojawia się jakikolwiek aspekt związany z ustaniem stosunku pracy. W związku z tym wspomniana wyżej wspólna deklaracja nie stanowi przeszkody dla stosowania stanowiska wyrażonego w sprawie El-Yassini.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Pozwolenie na pobyt <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201E"/>kontra<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/> pozwolenie na pracę</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Uważam ponadto, że Trybunał nie musi odstępować od wyznaczonego kierunku.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Pozwolenia, które kraj wydaje cudzoziemcom na wjazd, pobyt i pracę na jego terytorium, chociaż podporządkowane są różnym warunkom, to są ściśle ze sobą powiązane<NOTE NOTE.ID="E0106" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>To co uznano w odniesieniu do pracowników tureckich w wyrokach z dnia <DATE ISO="19900920">20 września 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-192/89" YEAR="1990" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-3461">C-192/89 Sevince (Rec. str. I-3461, pkt 29</REF.DOC.ECR>), i z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-237/91" YEAR="1992" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6781">C-237/91 Kus (Rec. str. I-6781, pkt 29</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Istnieje wiele różnych możliwości ich kształtowania, poczynając od ich zindywidualizowania, z uwzględnieniem ich celu, do przyznania jednolitego pozwolenia obejmującego wszystkie trzy uprawnienia<NOTE NOTE.ID="E0107" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Niemiecka ustawa imigracyjna (Zuwanderungsgesetz) z dnia <DATE ISO="20040730">30 lipca 2004 r.</DATE>, (BGBl. 2004 I, str. 1950), która weszła w życie dnia <DATE ISO="20050101">1 stycznia 2005 r.</DATE>, podziela w części ten punkt widzenia, ponieważ normalnie zezwolenie na pracę jest włączone do pozwolenia na pobyt.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Wybór autonomicznej konfiguracji powoduje, że co do zasady zezwolenie na pracę nie może zostać wydane, jeśli zainteresowana osoba nie uzyskała wcześniej pozwolenia na pobyt<NOTE NOTE.ID="E0108" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Tak jak w prawie niemieckim, na mocy art. 284 SGB III i art. 8 ArGV.</P></NOTE> , wydanego później niż pozwolenie na wjazd, chociaż w niektórych przypadkach występuje się o nie i są one wydawane jednocześnie. Podobnie można przewidzieć inne zależności lub przeciwnie, przyjąć stanowisko, że zezwolenia będą wydawane w odrębnych trybach.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>W zasadzie zadanie to, wiążące się z polityką dotyczącą cudzoziemców, należy do państw członkowskich, które korzystają z szerokich uprawnień dyskrecjonalnych zakreślonych przez swoje odpowiednie systemy prawne, przez obowiązki wynikające z umów międzynarodowych lub z prawa wspólnotowego.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o prawo wspólnotowe, państwa członkowskie muszą przestrzegać zasad Unii, kiedy ustawodawstwo krajowe również ma wpływ na daną sferę, jak na zatrudnienie — obszar wchodzący w zakres jednej z podstawowych wolności. Nie może być zgody na to, by stosując swoje przepisy imigracyjne, państwa członkowskie uchybiały wspólnotowym zasadom swobodnego przepływu pracowników i międzynarodowym zobowiązaniom przyjętym przez Wspólnotę<NOTE NOTE.ID="E0109" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="19821026">26 października 1982 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="104/81" YEAR="1982" EDITION="GEN" PAGE.ECR="3641">104/81 Kupferberg, Rec. str. 3641, pkt 11</REF.DOC.ECR>–14, wskazał na zakaz pozbawiania środkami krajowymi skutków przepisów umownych.</P></NOTE> .</TXT></NP><?PAGE NO="I-11932"?><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Innymi słowy, cofnięcie, skrócenie lub nieprzedłużenie pozwolenia na pobyt, jak również jego związki z zezwoleniem na pracę, nie są w chwili obecnej uregulowane w prawie wspólnotowym<NOTE NOTE.ID="E0110" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Od czasu Traktatu o Unii Europejskiej (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="191" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="1">Dz.U. 1992, C 191, str. 1</REF.DOC.OJ>) i z inicjatywy Rady Europejskiej, która odbyła się w Tampere (Finlandia) w dniach <DATE ISO="19991015">15</DATE> i <DATE ISO="19991016">16 października 1999 r.</DATE>, wytyczony został kierunek stworzenia wspólnej polityki migracyjnej, w którym wjazd, przemieszczanie się i pobyt cudzoziemców w państwach członkowskich miałby zależeć od jednolitych wskazówek pochodzenia wspólnotowego. Wynikiem tej inicjatywy jest dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia <DATE ISO="20031125">25 listopada 2003 r.</DATE> dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="016" DATE.PUB="2004" PAGE.FIRST="44">Dz.U. 2004, L 16, str. 44</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> , z wyjątkiem przypadków, gdy akty te dotyczą uprawnień i obowiązków, nad którymi prawo to musi czuwać, na przykład jeżeli władze krajowe skracają okres ważności pozwolenia na pracę wydanego sine die, uzależniając jego wydanie od pozwolenia na pobyt, nie uznając dłuższego okresu ważności, na który wydane zostało zezwolenie na pracę, i kwestionując prawo do prowadzenia działalności zarobkowej, które przyznało. W tego rodzaju sytuacjach należy unikać takiej bezwzględnej akcesoryjności<NOTE NOTE.ID="E0111" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Z propozycją tą zgadzają się również H. Rittstieg, <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201E"/>Gerichtshof der Europäischen Gemeinschaften, Urteil vom <DATE ISO="19990302">2.3.1999</DATE> — Rs. C-416/96 (El-Yassini)<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/>, Informationsbrief Ausländerrecht, nr 5, 1999, str. 222. Z drugiej strony R. Gutmann, <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="201E"/>Europarechtliches Diskriminierungsverbot und Aufenthaltsrecht<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="201D"/>, Neue Zeitschrift für Verwaltungsrecht, nr 3, 2000, str. 282, nie rozumie, że pozwolenie na pobyt zależy od zezwolenia na pracę, a nie odwrotnie. B. Melis, op. cit., str. 1362 i następne, zwraca uwagę na spójność, jaka powinna być wymagana w odniesieniu do obu rodzajów pozwoleń.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Prawo wspólnotowe nie zobowiązuje państwa członkowskiego do łączenia konkretnie zezwoleń na pracę z pozwoleniami na pobyt na jego terytorium ani do ich wydawania cudzoziemcowi na czas określony lub nieokreślony, ale jeśli to uczyni, musi ponieść związane z tym konsekwencje. Idea ta jest podstawą dla ww. wyroku w sprawie El-Yassini i odsyła do zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż, zgodnie z warunkami wydania pozwolenia, pozwolenie na pracę sprawia, że jego posiadacz znajduje się w tymczasowej — jeśli jest ono wydane na czas określony — lub trwałej — jeśli nie jest opatrzone datą ważności — sytuacji prawnej. W tym ostatnim przypadku zasada ta ma duże znaczenie.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Ponadto fakt zależności od pozwolenia na pobyt stwarza stan niepewności w sytuacji osoby zainteresowanej, która oddziałuje na sferę pracy, gdyż ogranicza warunki podpisanych umów, w szczególności w odniesieniu do czasu ich obowiązywania.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Jednakże w rzeczywistości powyższe rozważania należy stosować w sposób elastyczny. Zatem wydanie stałego zezwolenia na pracę nie oznacza, że musi być ono utrzymane na zawsze, ponieważ zawarte w nim klauzule mogą być zmieniane w przypadku wystąpienia jednego ze względów w wyraźny sposób wymienionych przez Trybunał: porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Jednakże w niniejszej sprawie władze niemieckie nie powołały się na ochronę jednego z tych uzasadnionych interesów<NOTE NOTE.ID="E0112" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Na rozprawie, w odpowiedzi na zadane w tej kwestii pytanie, przedstawiciel rządu niemieckiego zaprzeczył, jakoby został przywołany jeden z tych powodów.</P></NOTE> .</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-11933"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI —</NO.P><TXT>Wnioski</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Zgodnie z powyższymi rozważaniami proponuję Trybunałowi, aby na przedstawione przez Verwaltungsgericht Darmstadt pytania prejudycjalne udzielił łącznej odpowiedzi, orzekając, że:</TXT><P>Artykuł 64 ust. 1 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Tunezyjską z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu <DATE ISO="19950717">17 lipca 1995 r.</DATE> i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali decyzją Rady i Komisji 98/238/WE, EWWiS z dnia <DATE ISO="19980126">26 stycznia 1998 r.</DATE>, stoi na przeszkodzie temu, aby — ze względu na skrócenie okresu ważności pozwolenia na pobyt — państwo członkowskie pozbawiło skuteczności pozwolenie na pracę na czas nieokreślony wydane obywatelowi tunezyjskiemu, nie uzasadniając takiego środka względami ochrony uzasadnionego interesu państwa, takimi jak względy porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i zdrowia publicznego.</P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>