<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2006NLA.1201191701.case.xml"><NO.CASE>C-97/05</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62005C0097</NO.CELEX><NO.SEQ>0009.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>11920</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11933</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>CONCLUSIE VAN ADV.-GEN. RUIZ-JARABO — ZAAK C-97/05</LEFT><RIGHT>GATTOUSSI</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">D. Ruiz-Jarabo Colomer</HT></P><P>van <DATE ISO="20060406">6 april 2006</DATE><NOTE NOTE.ID="E0057"><P>Oorspronkelijke taal: Spaans.</P></NOTE></P></TI></TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Inleiding</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Het Verwaltungsgericht Darmstadt verzoekt het Hof van Justitie om uitlegging van artikel 64 van de Euro-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Tunesië, anderzijds.<NOTE NOTE.ID="E0058" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ondertekend te Brussel op <DATE ISO="19950717">17 juli 1995</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="097" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="2">PB 1998, L 97, blz. 2</REF.DOC.OJ>) en namens de Europese Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal goedgekeurd bij besluit 98/238/EG, EGKS van de Raad en de Commissie van <DATE ISO="19980126">26 januari 1998</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="097" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="1">PB L 97, blz. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Het Verwaltungsgericht vraagt zich af in hoeverre deze overeenkomst gevolgen heeft voor de verkorting van de geldigheidsduur van de verblijfsvergunning en het daarop volgende uitzettingsbevel van een Tunesisch onderdaan die over een arbeidsvergunning voor onbepaalde tijd beschikte.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Het Hof heeft zich weliswaar reeds uitgesproken over overeenkomsten van de Gemeenschap met derde landen<NOTE NOTE.ID="E0059" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Bijvoorbeeld in de arresten du <DATE ISO="19980115">15 januari 1998</DATE>, Babahenini (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-113/97" YEAR="1998" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-183">C-113/97, Jurispr. blz. I-183</REF.DOC.ECR>) — Samenwerkingsovereenkomst met Algerije; <DATE ISO="19991111">11 november 1999</DATE>, Mesbah (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-179/98" YEAR="1999" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-7955">C-179/98, Jurispr. blz. I-7955</REF.DOC.ECR>), en <DATE ISO="20010320">20 maart 2001</DATE>, Fahmi en Esmoris Cerdeiro-Pinedo Amado (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-33/99" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2415">C-33/99, Jurispr. blz. I-2415</REF.DOC.ECR>) — Samenwerkingsovereenkomst met Marokko; <DATE ISO="20020129">29 januari 2002</DATE>, Pokrzeptowicz-Meyer (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-162/00" YEAR="2002" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1049">C-162/00, Jurispr. blz. I-1049</REF.DOC.ECR>) — Samenwerkingsovereenkomst met Polen; of recenter van <DATE ISO="20050412">12 april 2005</DATE>, Simutenkov (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-265/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2579">C-265/03, Jurispr. blz. I-2579</REF.DOC.ECR>) — Overeenkomst inzake partnerschap en samenwerking met de Russische Federatie; alsook in de arresten van <DATE ISO="20050602">2 juni 2005</DATE>, Dörr en Ünal (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-136/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-4759">C-136/03, Jurispr. blz. I-4759</REF.DOC.ECR>) en <DATE ISO="20050707">7 juli 2005</DATE>, Dogan (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-383/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6237">C-383/03, Jurispr. blz. I-6237</REF.DOC.ECR>) en Aydinli (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-373/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6181">C-373/03, Jurispr. blz. I-6181</REF.DOC.ECR>) — Samenwerkingsovereenkomst met Turkije. Het arrest van <DATE ISO="19870930">30 september 1987</DATE>, Demirel (<REF.DOC.ECR NO.CASE="12/86" YEAR="1987" EDITION="GEN" PAGE.ECR="3719">12/86, Jurispr. blz. 3719, punt 9</REF.DOC.ECR>) heeft de bevoegdheid van het Hof voor het onderzoek van een dergelijke bepaling bevestigd.</P></NOTE>, maar nog niet over de overeenkomst met Tunesië. Het onderzoekt hier voor het eerst een Euromediterrane overeenkomst<NOTE NOTE.ID="E0060" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ik neem deze conclusie terwijl zaak C-336/05, Echouikh, betreffende de artikelen 64 en 65 van de Euro-mediterrane overeenkomst met Marokko, ondertekend te Brussel op <DATE ISO="19960226">26 februari 1996</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="070" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="2">PB 2000, L 70, blz. 2</REF.DOC.OJ>), namens de Europese Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal goedgekeurd bij besluit 2000/204/EG, EGKS, van de Raad en de Commissie van <DATE ISO="20000124">24 januari 2000</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="070" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="1">PB L 70, blz. 1</REF.DOC.OJ>), aanhangig is. Voorts is zaak C-4/05, Güzeli, aanhangig waarin de Duitse autoriteiten de verlenging van de verblijfsvergunning van een Turks werknemer met een arbeidsvergunning voor onbepaalde tijd hebben geweigerd, en waarvoor de overeenkomst met Turkije zal moeten worden onderzocht.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Er is evenwel een precedent: het arrest van <DATE ISO="19990302">2 maart 1999</DATE>, El-Yassini<NOTE NOTE.ID="E0061" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zaak <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-416/96" YEAR="1999" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1209">C-416/96, Jurispr. blz. I-1209</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, dat de inhoud<?PAGE NO="I-11921"?> van artikel 40 van de in 1976 met Marokko gesloten overeenkomst<NOTE NOTE.ID="E0062" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko, ondertekend te Rabat op <DATE ISO="19760427">27 april 1976</DATE> en namens de Gemeenschap goedgekeurd bij verordening (EEG) nr. 2211/78 van de Raad van <DATE ISO="19780926">26 september 1978</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="264" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="1">PB L 264, blz. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> heeft gepreciseerd, met een soortgelijke inhoud als de overeenkomst waarop de onderhavige vragen betrekking hebben. De toepassing van dit precedent stuit volgens de verwijzende rechter evenwel op bezwaren en heeft ook in de onderhavige procedure tot verschillen van mening geleid.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Rechtskader</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Euro-mediterrane overeenkomst met Tunesië</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Voorgeschiedenis</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Vanaf het begin van haar werking beschikte de Gemeenschap over een rechtsgrondslag om overeenkomsten met andere volkenrechtelijke subjecten te sluiten. Artikel 310 EG machtigt haar <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>met een of meer staten of internationale organisaties overeenkomsten [te] sluiten waarbij een associatie wordt ingesteld die wordt gekenmerkt door wederkerige rechten en verplichtingen, gemeenschappelijk optreden en bijzondere procedures<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>.<NOTE NOTE.ID="E0063" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dit artikel 310 EG berust op artikel 238 EG, dat dan weer berust op artikel 14 van de Overeenkomst betreffende de overgangsbepalingen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>De associatieovereenkomsten hebben vier wezenlijke doelstellingen: de toetreding tot de Europese Unie voorbereiden, een alternatief vormen voor deze toetreding, door samenwerking de ontwikkeling bevorderen en hulp tussen de regio's stimuleren<NOTE NOTE.ID="E0064" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Hanf, D., en Dengler, P., <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>Accords d'association<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">Commentaire Mégret</HT>, Le droit de la CE et de l'Union européenne, deel XII (Relations extérieures), Brussel, 2004.</P></NOTE>. Tot de overeenkomsten die deze internationale hulp beogen, behoren die welke in de jaren zeventig zijn gesloten met Afrikaanse Middellandse Zeelanden: Marokko<NOTE NOTE.ID="E0065" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Aangehaald in voetnoot 6</P></NOTE>, Algerije<NOTE NOTE.ID="E0066" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en de Democratische Volksrepubliek Algerije, ondertekend te Algiers op <DATE ISO="19760426">26 april 1976</DATE> en namens de Gemeenschap goedgekeurd bij verordening (EEG) nr. 2210/78 van de Raad van <DATE ISO="19780926">26 september 1978</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="263" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="1">PB L 263, blz. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> en Tunesië.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Het samenwerkingsakkoord tussen de Europese Gemeenschap en Tunesië is ondertekend op <DATE ISO="19760425">25 april 1976</DATE>.<NOTE NOTE.ID="E0067" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="265" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="2">PB 1978, L 265, blz. 2</REF.DOC.OJ>; goedgekeurd bij verordening (EEG) nr. 2212/78 van de Raad van <DATE ISO="19780926">26 september</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="265" DATE.PUB="1976" PAGE.FIRST="1">PB L 265, blz. 1</REF.DOC.OJ>). Dezelfde dag is nog een andere overeenkomst tussen de lidstaten van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en de Republiek Tunesië gesloten (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="265" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="119">PB 1978, L 265, blz. 119</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> Artikel 39 ervan luidt: <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>Elke lidstaat past op de werknemers van Tunesische nationaliteit die werkzaam zijn op zijn grondgebied een regeling toe die wordt gekenmerkt door het ontbreken van elke discriminatie op grond van nationaliteit tussen deze werknemers en zijn eigen onderdanen voor wat betreft de arbeidsvoorwaarden en de lonen.<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/></TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-11922"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>De Euro-mediterrane overeenkomst van <DATE ISO="19950717">17 juli 1995</DATE></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>In 1995 vond in Barcelona een Conferentie van de ministers van Buitenlandse Zaken van de Middellandse-Zeelanden plaats ter bevordering van de vrede, veiligheid en gerechtigheid in de regio.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>De Gemeenschap heeft overeenkomstig de resultaten van deze conferentie de oude overeenkomsten vervangen en nieuwe ondertekend.<NOTE NOTE.ID="E0068" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie naast de reeds vermelde overeenkomst met Tunesië, de overeenkomst met Marokko (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="070" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="2">PB 2000, L 70, blz. 2</REF.DOC.OJ>), de Palestijnse Autoriteit (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="187" DATE.PUB="1997" PAGE.FIRST="3">PB 1997, L 187, blz. 3</REF.DOC.OJ>), de staat Israël (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="147" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="3">PB 2000, L 147, blz. 3</REF.DOC.OJ>), het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="129" DATE.PUB="2002" PAGE.FIRST="3">PB 2002, L 129, blz. 3</REF.DOC.OJ>), de Arabische Republiek Egypte (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="304" DATE.PUB="2004" PAGE.FIRST="39">PB 2004, L 304, blz. 39</REF.DOC.OJ>), de Democratische Republiek Algerije (tekst beschikbaar onder http://www.deldza.cec.eu.int/fr/ue_algerie/accord_association.htm) en de Libanese Republiek (tekst beschikbaar onder http://www.dellbn.cec.eu.int/fr/eu_and_lebanon/textaa.htm).</P></NOTE> Alle hebben een soortgelijke structuur en inhoud.<NOTE NOTE.ID="E0069" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Flaesch-Mougin, C., <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Differentiation and association within the Pan-Euro-Mediterranean Area<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">The EU-s enlargement and Mediterranean strategies: A Comparative Analysis</HT>, M. Maresceau en E. Lannon (uitg.), Basingstoke-New York, 2001, blz. 85 een volg.; en Debart, T., <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>La conclusion d'accords d'association de 2<HT TYPE="SUP">e</HT> génération<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">Le partenariat euro-méditerranéen - Le processus de Barcelone: Nouvelles perspectives</HT>, Bruylant, Brussel, 2003, blz. 161 en volg.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>In deze context hoort de Euro-mediterrane overeenkomst met Tunesië die sinds haar inwerkingtreding de overeenkomst van 1976 heeft vervangen.<NOTE NOTE.ID="E0070" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artikel 96, lid 2, van de overeenkomst</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artikel 1 somt de doelstellingen ervan op: een passend kader tot stand brengen voor de politieke dialoog; geleidelijke liberalisering van het goederen-, diensten- en kapitaalverkeer; bevorderen van de handel en van evenwichtige sociale en economische betrekkingen, met name door middel van dialoog en samenwerking, aanmoedigen van de Maghrebijnse integratie en bevorderen van de samenwerking op economisch, sociaal, cultureel en financieel gebied.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artikel 64, lid 1, in titel VI (<QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>Sociale en culturele samenwerking<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>), hoofdstuk I (<QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>Bepalingen inzake werknemers<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>), bepaalt: <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>Elke lidstaat past op de werknemers van Tunesische nationaliteit die werkzaam zijn op zijn grondgebied een regeling toe die wordt gekenmerkt door het ontbreken van elke discriminatie op grond van nationaliteit tussen deze werknemers en zijn eigen onderdanen voor wat betreft de arbeidsvoorwaarden, de lonen en het ontslag.<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0071" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Volgens artikel 66 van de overeenkomst zijn de bepalingen van dit hoofdstuk niet <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>van toepassing op onderdanen van een van de partijen die illegaal op het grondgebied van het gastland verblijven of werken<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>. Dit legaliteitscriterium is ook te vinden in andere associatie-overeenkomsten, bijvoorbeeld de overeenkomst met Marokko (artikelen 64 en 66) of met Israël (artikel 64), reeds aangehaald.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Deze bepaling moet worden verstaan in het licht van de <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>gemeenschappelijke verklaring<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/> bij de slotakte van de overeenkomst, volgens welke op artikel 64, lid 1, <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>wat betreft het ontbreken van discriminatie op het gebied van ontslag […] geen beroep [kan] worden gedaan voor de verlenging van een verblijfsvergunning. De toekenning, verlenging en weigering van een verblijfsvergunning<?PAGE NO="I-11923"?> valt uitsluitend onder de wetgeving van elke lidstaat en onder de tussen Tunesië en die lidstaat van kracht zijnde overeenkomsten en bilaterale verdragen<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Geschillen in het kader van de overeenkomst worden onderzocht in de Associatieraad, een paritair orgaan met beslissingsbevoegdheid<NOTE NOTE.ID="E0072" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artikelen 79 en 80 van de overeenkomst</P></NOTE>, bijgestaan door het associatie-comité, dat ook beslissingsbevoegdheid heeft<NOTE NOTE.ID="E0073" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Artikelen 81-83 van de overeenkomst.</P></NOTE>, ofschoon zij, voor zover mij bekend, geen arbeidsrechtelijke aspecten voor Tunesiërs in de Gemeenschap hebben geregeld<NOTE NOTE.ID="E0074" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>De Associatieraad heeft de volgende besluiten vastgesteld: nr. 1/98, van <DATE ISO="19980714">14 juli 1998</DATE> betreffende zijn reglement van orde alsook dat van het comité (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="300" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="20">PB L 300, blz. 20</REF.DOC.OJ>); nr. 1/1999 van <DATE ISO="19991025">25 oktober 1999</DATE> inzake de tenuitvoerlegging van de bepalingen betreffende verwerkte landbouwproducten bedoeld in artikel 10 van de overeenkomst (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="298" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="16">PB L 298, blz. 16</REF.DOC.OJ>); nr. 1/2003 van <DATE ISO="20030930">30 september 2003</DATE> houdende oprichting van subcomités van het Associatiecomité (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="311" DATE.PUB="2003" PAGE.FIRST="14">PB L 311, blz. 14</REF.DOC.OJ>), en nr. 1/2005 van <DATE ISO="20050714">14 juli 2005</DATE> houdende afwijking van de bepalingen inzake de definitie van het begrip <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>producten van oorsprong<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/> en de methoden van administratieve samenwerking, neergelegd in de overeenkomst (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" DATE.PUB="2005" PAGE.FIRST="3">PB L 190, blz. 3</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, anders dan binnen de associatieraad voor Turkije het geval is geweest.<NOTE NOTE.ID="E0075" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Besluit nr. 1/80 van deze Associatieraad van <DATE ISO="19800919">19 september 1980</DATE> over de ontwikkeling van de associatie tussen de Europese Gemeenschap en Turkije, die aanleiding heeft gegeven tot omvangrijke rechtspraak. De tekst ervan is niet officieel gepubliceerd maar is te vinden in <HT TYPE="ITALIC">Accord</HT> d’Association et protocoles CEE-Turquie et autres textes de base, Raad van de Europese Gemeenschappen, Brussel, 1992, blz. 327 en volg.</P></NOTE></TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>De Duitse regeling</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>De verblijfsvergunning</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>De Duitse wet betreffende binnenkomst en verblijf van vreemdelingen op Duits grondgebied (Ausländergesetz; hierna: <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>AuslG<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>)<NOTE NOTE.ID="E0076" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Gesetz über die Einreise und den Aufenhalt von Ausländern im Bundesgebiet, BGBl. 1990 I, blz. 1354.</P></NOTE> maakt gezinshereniging van een vreemdeling met zijn Duitse partner mogelijk door de afgifte van een vergunning tot verblijf in het land die, tenzij zij voor onbepaalde tijd wordt afgegeven<NOTE NOTE.ID="E0077" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>§ 25 juncto § 24 AuslG.</P></NOTE>, aanvankelijk drie jaar geldt en voor bepaalde tijd kan worden verlengd.<NOTE NOTE.ID="E0078" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>§ 23 AuslG.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>De buitenlandse partner verkrijgt evenwel een zelfstandig verblijfsrecht wanneer de partners ten minste twee jaar in Duitsland echtelijk samenwonen.<NOTE NOTE.ID="E0079" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>§ 19, lid 1, sub 1, AuslG.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>De duur van de verblijfsvergunning kan achteraf worden ingekort, wanneer niet meer wordt voldaan aan een van de wezenlijke voorwaarden voor de toekenning, verlenging of de vaststelling van de geldigheidsduur.<NOTE NOTE.ID="E0080" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>§ 12, lid 2, AuslG.</P></NOTE></TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>De arbeidsvergunning</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>De rechtsgrondslag voor de toekenning van een arbeidsvergunning aan een niet-Duitse<?PAGE NO="I-11924"?> partner is te vinden in boek III van het Duitse wetboek sociaal recht (Sozialgesetzbuch; hierna: SGB III")<NOTE NOTE.ID="E0081" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Boek III — Bevordering van werkgelegenheid, van <DATE ISO="19970324">24 maart 1997</DATE>, BGBl. 1997 I, blz. 594, vervolgens gewijzigd, en van kracht tot <DATE ISO="20041231">31 december 2004</DATE>.</P></NOTE> en in de verordening betreffende de arbeidsvergunning voor buitenlandse werknemers (Arbeitsgenehmungsverordnung; hierna: <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>ArGV<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/>).<NOTE NOTE.ID="E0082" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Verordnung über die Arbeitsgenehmigung für ausländische Arbeitsnehmer van <DATE ISO="19980917">17 september 1998</DATE>, BGBl. 1998 I, blz. 2899.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Overeenkomstig het SGB III moeten vreemdelingen, om een beroepsactiviteit uit te oefenen, een voorafgaande vergunning hebben die afhankelijk is van de verblijfsvergunning.<NOTE NOTE.ID="E0083" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>§ 284 SGB III.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Ingevolge de ArGV kan de duur van de arbeidsvergunning om bijzondere redenen worden verkort<NOTE NOTE.ID="E0084" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>§ 4 ArGV.</P></NOTE>, en vervalt zij wanneer de verblijfsvergunning vervalt<NOTE NOTE.ID="E0085" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>§ 8, lid 1, ArGV.</P></NOTE>, waaruit blijkt dat naar Duits recht de eerste steeds van de tweede afhangt.<NOTE NOTE.ID="E0086" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>De Duitse regering benadrukt dit in haar opmerkingen.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Bovendien mag volgens de Duitse rechtspraak slechts een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd worden gesloten wanneer voor deze beperking in de tijd een objectieve rechtvaardigingsgrond bestaat.<NOTE NOTE.ID="E0087" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zoals advocaat-generaal Jacobs heeft gesteld in zijn conclusie in de zaken die aanleiding hebben gegeven tot de arresten van <DATE ISO="19931020">20 oktober 1993</DATE>, Spotti (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-272/92" YEAR="1993" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-5185">C-272/92, Jurispr. blz. I-5185</REF.DOC.ECR>), en <DATE ISO="20020129">29 januari 2002</DATE>, Pokrzeptowicz-Meyer (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-162/00" YEAR="2002" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1049">C-162/00, Jurispr. blz. I-1049</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Feiten, hoofdgeding en prejudiciële vragen</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Gattoussi is op <DATE ISO="20020830">30 augustus 2002</DATE> in Tunesië, het land waarvan hij de nationaliteit bezit, gehuwd met een Duits onderdaan.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20020921">21 september 2002</DATE> is hij met een visum voor gezinshereniging dat tot en met <DATE ISO="20021220">20 december 2002</DATE> geldig was, het land van zijn echtgenote binnengekomen. Kort na zijn aankomst heeft de burgemeester van Darmstadt hem een verblijfsvergunning tot <DATE ISO="20050923">23 september 2005</DATE> gegeven.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20021022">22 oktober 2002</DATE> heeft hij van het Arbeitsamt Darmstadt (arbeidsbureau) een arbeidsvergunning voor onbepaalde tijd gekregen en op <DATE ISO="20030311">11 maart 2003</DATE> heeft hij met TNT Express GmbH een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd getekend die, na een verlenging, afliep op <DATE ISO="20050331">31 maart 2005</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>De burgemeester van Darmstadt heeft bij beslissing van <DATE ISO="20040623">23 juni 2004</DATE> de geldigheidsduur van Gattoussis verblijfsvergunning beperkt tot de dag van kennisgeving van deze beslissing en hem gelast Duitsland binnen drie maanden na de ondertekening van deze beslissing te verlaten. Hij wees erop dat de echtgenote bij de bevolkingsdienst had verklaard dat zij sinds <DATE ISO="20040401">1 april 2004</DATE> gescheiden<?PAGE NO="I-11925"?> woonden. Volgens de motivering kan de duur van de verblijfsvergunning, wanneer het echtelijk samenleven wordt verbroken, krachtens § 12 AuslG achteraf worden verkort, daar betrokkene geen zelfstandig verblijfsrecht krachtens § 19 AuslG heeft.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Het Regierungspräsidium Darmstadt heeft bij beschikking van <DATE ISO="20040917">17 september 2004</DATE> het bezwaar tegen voormelde beslissing afgewezen.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Daarop is beroep ingesteld bij het Verwaltungsgericht Darmstadt, dat de behandeling van de zaak heeft geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen heeft gesteld:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Heeft artikel 64 van de Euro-mediterrane overeenkomst met Tunesië […] gevolgen voor het recht van verblijf?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Indien het antwoord op vraag 1 bevestigend luidt, kan dan van het discriminatieverbod in artikel 64 van de Euromediterrane overeenkomst […] een verblijfsrechtelijke positie worden afgeleid die eraan in de weg staat dat de duur van het verblijfsrecht wordt beperkt, wanneer een Tunesisch onderdaan in het bezit is van een arbeidsvergunning voor onbepaalde tijd, daadwerkelijk beroepsarbeid verricht en op het tijdstip van de vreemdelingenrechtelijke beslissing beschikt over een verblijfsrecht voor bepaalde tijd?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Indien het antwoord op vraag 2 bevestigend luidt, kan dan ter bepaling van de uit het discriminatieverbod van artikel 64 van de Euro-mediterrane overeenkomst […] voortvloeiende verblijfsrechtelijke positie worden uitgegaan van een tijdstip nadat de vreemdelingenrechtelijke beschikking tot beperking van de duur van het verblijfsrecht is gegeven?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Indien het antwoord op vraag 3 bevestigend luidt, moet dan bij de concretisering van het voorbehoud voor redenen verband houdend met de bescherming van een gerechtvaardigd overheidsbelang worden uitgegaan van de met betrekking tot artikel 39, lid 3, EG ontwikkelde beginselen?</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Procesverloop voor het Hof</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Gattoussi, de Duitse en de Griekse regering alsook de Commissie hebben binnen de termijn van artikel 23 van het Statuut<?PAGE NO="I-11926"?> van het Hof van Justitie schriftelijke opmerkingen ingediend.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>De vertegenwoordigers van de deelnemers aan de schriftelijke procedure zijn ter terechtzitting van <DATE ISO="20060309">9 maart 2006</DATE> aanwezig geweest.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Onderzoek van de prejudiciële vragen</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>De vragen van het Verwaltungsgericht Darmstadt dienen tezamen te worden beantwoord, daar zij alle ertoe strekken, vast te stellen of het arrest El-Yassini op het hoofdgeding moet worden toegepast.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Het arrest El-Yassini</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Inhoud van het arrest</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Het arrest El-Yassini betrof artikel 40, eerste alinea, van de overeenkomst met Marokko van 1976.<NOTE NOTE.ID="E0088" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Thans is voormelde overeenkomst met Marokko van 1996van toepassing.</P></NOTE> Dit artikel luidt: <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>Elke lidstaat past op de werknemers van Marokkaanse nationaliteit die werkzaam zijn op zijn grondgebied een regeling toe die wordt gekenmerkt door het ontbreken van elke discriminatie op grond van nationaliteit tussen deze werknemers en zijn eigen onderdanen voor wat betreft de arbeidsvoorwaarden en de lonen.<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/></TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Het ging erom te bepalen of voormelde bepaling in de weg stond aan de weigering de verblijfsvergunning van een Marokkaans onderdaan die tot het grondgebied van een lidstaat was toegelaten en er een beroepsactiviteit had mogen uitoefenen, te verlengen, toen de oorspronkelijke reden voor de toekenning van zijn verblijfsrecht bij het verstrijken van de geldigheidsduur van de verblijfsvergunning van twaalf maanden niet meer bestond.<NOTE NOTE.ID="E0089" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punt 23</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Het Hof heeft twee aspecten van voormeld artikel 40 onderzocht: de rechtstreekse werking ervan en de draagwijdte van het in die bepaling vervatte discriminatieverbod.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Wat het eerste aspect betreft, heeft het Hof niet veel woorden nodig gehad om het betoog van de hand te wijzen dat de bepaling slechts het karakter van een beginselverklaring had; zij heeft rechtstreekse werking<?PAGE NO="I-11927"?> want zij voldoet aan de voorwaarden van de rechtspraak<NOTE NOTE.ID="E0090" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>Een bepaling van een door de Gemeenschap met derdestaten gesloten overeenkomst moet worden geacht rechtstreeks toepasselijk te zijn, wanneer zij, gelet op haar bewoordingen en op het doel en de aard van de overeenkomst, een duidelijke en nauwkeurig omschreven verplichting behelst, voor welker uitvoering en werking geen verdere handeling vereist is<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/>, arrest Demirel, reeds aangehaald, punt 14; in dezelfde zin, arresten van <DATE ISO="19910131">31 januari 1991</DATE>, Kziber (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-18/90" YEAR="1991" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-199">C-18/90, Jurispr. blz. I-199, punt 15</REF.DOC.ECR>), en <DATE ISO="19980616">16 juni 1998</DATE>, Racke (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-162/96" YEAR="1998" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-3655">C-162/96, Jurispr. blz. I-3655, punt 31</REF.DOC.ECR>)</P></NOTE>, daar zij in duidelijke, nauwkeurige en onvoorwaardelijke bewoordingen verbiedt om Marokkaanse migrerende werknemers op het gebied van de arbeidsvoorwaarden en de lonen te discrimineren op grond van hun nationaliteit.<NOTE NOTE.ID="E0091" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punten 25-32; Blásquez Rodríguez, I., <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>Alcance del principiode no discriminación en cuanto a las condiciones de trabajo y de remuneración de los nacionales marroquíes<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">La Ley</HT>, 1999-3, blz. 1994; Melis, B., <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>Case C-416/96, Nour Eddline El-Yassini v. Secretary of State for the Home Department, Judgment of the European Court of Justice of <DATE ISO="19990302">2 March 1999</DATE><QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">Common Market Law Review</HT>, nr. 36, 1999, blz. 1360; Rogers, N., <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>Comments on Nour Eddline El-Yassini v. Secretary of State for the Home Department, <DATE ISO="19990302">2 maart 1999</DATE> (Case C-416/96)<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">European Journal of Migration and Law</HT>, nr. 1, 1999, blz. 367 en 368.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Op het tweede aspect, dat van groter belang is, is het Hof nader ingegaan met de volgende overwegingen:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>Naar hun aard kunnen maatregelen, die de verblijfsvergunning betreffen, niet worden toegepast op onderdanen van de lidstaten, daar de autoriteiten niet bevoegd zijn ze uit te zetten of de toegang tot hun grondgebied te verbieden. Dit volkenrechtelijk beginsel betekent inzake gelijke behandeling dat de situatie van buitenlandse werknemers niet vergelijkbaar is met die van binnenlandse werknemers.<NOTE NOTE.ID="E0092" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punten 45 en 46.</P></NOTE></P></ITEM><ITEM><P>De rechtspraak over de overeenkomst met Turkije mag niet worden geëxtrapoleerd naar de overeenkomst met Marokko daar het doel en de bewoordingen van de twee overeenkomsten aanzienlijk van elkaar verschillen.<NOTE NOTE.ID="E0093" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punten 49-61.</P></NOTE></P></ITEM><ITEM><P>Bijgevolg kunnen de autoriteiten de verlenging weigeren van de verblijfsvergunning van een Marokkaan die zij op hun grondgebied hebben toegelaten en die er een beroepsactiviteit heeft uitgeoefend, indien bij het verstrijken van het visum de oorspronkelijke grond voor verlening ervan niet meer bestaat<NOTE NOTE.ID="E0094" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punt 62.</P></NOTE>, ook al is betrokkene door deze beslissing verplicht voortijdig zijn arbeidsverhouding met de werkgever te beëindigen.<NOTE NOTE.ID="E0095" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punt 63.</P></NOTE></P></ITEM><ITEM><P>Indien de vreemdeling rechten met betrekking tot het verrichten van arbeid zijn toegekend die verder gaan dan de rechten verbonden aan de verblijfsvergunning<NOTE NOTE.ID="E0096" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punt 64.</P></NOTE>, en vóór het verstrijken van<?PAGE NO="I-11928"?> de geldigheidsduur van de arbeidsvergunning de verlenging van de verblijfsvergunning is geweigerd zonder dat dit uit hoofde van de bescherming van de rechtmatige belangen van de staat om redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid<NOTE NOTE.ID="E0097" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punt 65.</P></NOTE> gerechtvaardigd is, geldt een andere oplossing, aangezien artikel 40, eerste alinea, van de overeenkomst met Marokko van toepassing is tijdens de volledige geldigheidsduur van de arbeidsvergunning.<NOTE NOTE.ID="E0098" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punt 66, dat verwijst naar de punten 63 tot en met 66 van de conclusiean advocaat-generaal M. Léger.</P></NOTE></P></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Onderzoek van de toepasselijkheid op de onderhavige zaak</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Opmerkingen vooraf</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>In het arrest El-Yassini is verklaard dat de overeenkomst met Marokko niet in de weg staat aan de bevoegdheid van de lidstaten om het verblijf van buitenlanders te regelen, tenzij de arbeidsvergunning is verleend voor langere tijd dan de verblijfsvergunning.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>De onderhavige zaak valt volledig binnen deze uitzondering daar enerzijds artikel 64, lid 1, van de overeenkomst met Tunesië overeenkomt met de in voormeld arrest onderzochte bepaling en anderzijds de Duitse autoriteiten aan Gattoussi een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd en een arbeidsvergunning voor onbepaalde tijd hebben verleend. Zij hebben de vergunning voor het verblijf op hun grondgebied dus verleend voor kortere tijd dan de vergunning om er arbeid te verrichten en vervolgens de geldigheidsduur van de eerste verkort om redenen die geen verband houden met de openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, en betrokkene verplicht het land te verlaten en zijn arbeidsverhouding te beëindigen.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>De Duitse en de Griekse regering wijzen evenwel op feitelijke en juridische verschillen in de twee zaken; nagegaan moet dus worden of deze de vorige beslissing ontkrachten.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Vergelijking van de feiten</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>De zaak van de Marokkaanse onderdaan betrof de verlenging van de verblijfsvergunning, waarvan de weigering tot de beëindiging van zijn arbeidsverhouding leidde zonder dat vaststond hoelang de arbeidsvergunning gold, terwijl het in casu gaat om de intrekking van deze vergunning als gevolg van de verkorting van de duur van de verblijfsvergunning.</TXT></NP><?PAGE NO="I-11929"?><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Wat het verblijf betreft, berusten de twee te onderzoeken gevallen — de verlenging en de intrekking — evenwel op dezelfde grondslag: de aanwezigheid op het nationale grondgebied. Of de verwijdering van het grondgebied het gevolg is van het feit dat de vergunning niet wordt verlengd dan wel de geldigheidsduur daarvan wordt verkort, doet er niet toe.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Wat het verrichten van arbeid betreft, zijn beide gevallen onderzocht in het arrest El-Yassini, dat als algemeen beginsel heeft gesteld dat een tussen een vreemdeling en een werkgever gesloten overeenkomst de toepassing van de vreemdelingenwet onverlet laat, waarbij is gewezen op het bijzondere geval waarbij de arbeidsvergunning voor langere tijd is verleend dan de verblijfsvergunning.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Bijgevolg is geven de feiten geen aanleiding, de zaak anders te behandelen dan in voormeld arrest.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>Vergelijking van het recht</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Volgens het arrest van <DATE ISO="19930701">1 juli 1993</DATE>, Metalsa<NOTE NOTE.ID="E0099" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.ECR NO.CASE="C-312/91" YEAR="1993" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-3751">C-312/91, Jurispr. blz. I-3751, punt 11</REF.DOC.ECR>. Arresten van <DATE ISO="20010927">27 september 2001</DATE>, Gloszczuk (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-63/99" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6369">C-63/99, Jurispr. blz. I-6369, punt 49</REF.DOC.ECR>), Kondova (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-235/99" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6427">C-235/99, Jurispr. blz. I-6427, punt 52</REF.DOC.ECR>), alsook Barkoci en Malik (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-257/99" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6557">C-257/99, Jurispr. blz. I-6557</REF.DOC.ECR>), en arrest Pokrzeptowicz-Meyer, reeds aangehaald, punt 33.</P></NOTE>, hangt de vraag of de uitlegging van een verdragsbepaling kan worden toegepast op een in soortgelijke, nagenoeg identieke bewoordingen geformuleerde bepaling van een overeenkomst van de Gemeenschap met een derde land, af van het doel van elk van die bepalingen in haar specifieke kader, <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>en is het daarbij van groot belang om de doelstellingen en de context van de overeenkomst te vergelijken met die van het Verdrag<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Deze regel geldt ook voor vergelijkbare bepalingen in vergelijkbare overeenkomsten.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Artikel 64, lid 1, van de overeenkomst met Tunesië stemt nagenoeg woordelijk overeen met artikel 40, eerste alinea, van de overeenkomst met Marokko; evenzo stemmen <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>de doelstellingen en de context<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/> van beide overeenkomsten overeen. Derhalve zijn in beginsel de overwegingen van het Hof op beide toepasselijk, in het bijzonder die over de rechtstreekse werking, de nuttige werking en de draagwijdte van het gelijkheidsbeginsel.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>De enige verschillen zijn dat artikel 64, lid 1, het discriminatieverbod uitbreidt tot de ontslagvoorwaarden<NOTE NOTE.ID="E0100" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Hetzelfde geldt voor artikel 64 van voormelde overeenkomst met Marokko van 1996, dat overeenkomt met artikel 64 van de overeenkomst met Tunesië.</P></NOTE> en dat een <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>gemeenschappelijke verklaring<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/> betreffende dit artikel bij de slotakte van de overeenkomst met<?PAGE NO="I-11930"?> Tunesië is gevoegd volgens welke <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>[w]at betreft het ontbreken van discriminatie op het gebied van ontslag […] geen beroep op artikel 64, lid 1, [kan] worden gedaan voor de verlenging van een verblijfsvergunning<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/> en dat ook de toekenning of weigering <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201E"/>uitsluitend<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/> onder de wetgeving van elke lidstaat valt.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Voor de betekenis van deze extra overweging hoeft alleen te worden herinnerd aan artikel 31 van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht van <DATE ISO="19690523">23 mei 1969</DATE><NOTE NOTE.ID="E0101" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>United Nations Treaty Series, deel 1155, nr. 18232, blz. 331.Ofschoon dit Verdrag volgens artikel 1 ervan van toepassing is op verdragen tussen Staten — het verdrag inzake verdragen met en tussen internationale organisaties is nog niet van kracht — strekt het tot richtsnoer, want het codificeert het internationaal gewoonterecht, Dienelt, K., <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201E"/>Rechte aus den Europa-Mittelmeer-Abkommen<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/>, Informationsbrief Ausländerrecht 2004, blz. 49.</P></NOTE>, krachtens hetwelk rekening moet worden met dergelijke verklaringen om een internationale overeenkomst uit te leggen.<NOTE NOTE.ID="E0102" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Volgens artikel 91 van voormelde overeenkomst met Tunesiëvormen <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201E"/>de protocollen 1 tot en met 5 en de bijlagen 1 tot en met 7 en de verklaringen […] een integrerend onderdeel van de overeenkomst<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/>.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>De overeenkomst met Marokko van 1976 bevat een dergelijke verklaring niet, maar het Hof had deze ongetwijfeld voor ogen in het arrest van 1999, want de slotakte van de overeenkomst van 1996, die de vorige heeft vervangen, bevat een soortgelijke verklaring.<NOTE NOTE.ID="E0103" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Advocaat-generaal M. Léger heeft daarop de aandachtgevestigd en ze in punt 57 van zijn conclusie in de zaak El-Yassini weergegeven.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Bovendien breidt de uitleggingsregel het verbod van discriminatie op de drie in artikel 64, lid 1, genoemde gebieden arbeid, beloning en ontslag, niet uit, daar de verklaring alleen ontslag betreft.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>In dezelfde gedachtegang is het in de gemeenschappelijke verklaring uitgedrukte idee in voormeld arrest beoordeeld, want, na erop te hebben gewezen dat de weigering van de verlenging van de verblijfsvergunning niet verboden is wanneer de oorspronkelijke reden voor de toekenning ervan niet meer bestaat, wordt de omstandigheid dat deze maatregel <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201E"/>de betrokkene verplicht, vóór het einde van de met zijn werkgever overeengekomen termijn zijn arbeidsverhouding in de lidstaat van ontvangst te beëindigen<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0104" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Punten 62 en 63 van het arrest El-Yassini.</P></NOTE>, irrelevant geacht.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Doel is te voorkomen dat individuele overeenkomsten het optreden van de overheid verhinderen en tegen het gemeenschapsbelang ingaan.<NOTE NOTE.ID="E0105" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ik stem volledig in met de overwegingen van advocaat-generaal Léger in voormelde conclusie waarin hij stelt dat indien een staat gehouden was een verblijfstitel af te geven omdat een werkgever met een vreemdeling een overeenkomst voor langere tijd heeft gesloten dan de autoriteiten hebben verleend, dit <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201E"/>een ernstige beperking van de bevoegdheden van de lidstaten op het gebied van het immigratiebeleid [zou] betekenen<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/>, en <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201E"/>aan particulieren het recht [zou worden verleend] om voorbij te gaan aan alle overwegingen<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/> die de lidstaat bij het bepalen van zijn immigratiebeleid in aanmerking heeft genomen (punt 60); voorts zou de lidstaat van ontvangst <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="201E"/>niet meer de voorrang bij de toegang tot de beschikbare banen kunnen garanderen die […] het Verdrag verleent aan communautaire werknemers en besluit nr. 1/80 in mindere mate aan Turkse werknemers<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="201D"/> (punt 61).</P></NOTE></TXT></NP><?PAGE NO="I-11931"?><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>In casu is er geen enkel aspect dat verband houdt met de beëindiging van een arbeidsverhouding. Het arrest El-Yassini kan dus ondanks voormelde verklaring worden toegepast.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Verblijfsvergunning <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="201E"/>versus<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="201D"/> arbeidsvergunning</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Bovendien denk ik dat het Hof niet van de uitgezette koers mag afwijken.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>De vergunningen die een land aan vreemdelingen afgeeft voor binnenkomst, verblijf en arbeid op zijn grondgebied, zijn weliswaar onderworpen aan verschillende voorwaarden, maar nauw met elkaar verbonden.<NOTE NOTE.ID="E0106" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Dit is voor Turkse werknemers erkend in de arresten van <DATE ISO="19900920">20 september 1990</DATE>, Sevince (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-192/89" YEAR="1990" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-3461">C-192/89, Jurispr. blz. I-3461, punt 29</REF.DOC.ECR>), en <DATE ISO="19921216">16 december 1992</DATE>, Kus (<REF.DOC.ECR NO.CASE="C-237/91" YEAR="1992" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-6781">C-237/91, Jurispr. blz. I-6781, punt 29</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Er zijn vele manieren waarop daaraan vorm kan worden gegeven, variërend van afzonderlijke regeling van elk van de drie, al naargelang het doel ervan, tot één enkele vergunning voor alle drie.<NOTE NOTE.ID="E0107" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>De Duitse immigratiewet (Zuwanderungsgesetz) van <DATE ISO="20040730">30 juli 2004</DATE> (BGBl. 2004, I, blz. 1950), die op <DATE ISO="20050101">1 januari 2005</DATE> in werking is getreden, volgt gedeeltelijk deze laatste mogelijkheid, want in de regel is de arbeidsvergunning een onderdeel van de verblijfsvergunning.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Bij afzonderlijke regeling kan in de regel pas een arbeidsvergunning worden verkregen indien reeds een verblijfsvergunning is verkregen<NOTE NOTE.ID="E0108" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zoals in Duits recht krachtens § 284 SGB III en § 8 ArGV.</P></NOTE>, die pas na binnenkomst verkrijgbaar is, ofschoon de vergunningen in sommige gevallen tegelijkertijd worden aangevraagd en afgegeven. Ze kunnen ook anders onderling ondergeschikt zijn of er kan daarentegen totaal anders tewerk worden gegaan.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>In beginsel is dit de taak van de lidstaten, die op het gebied van het buitenlands beleid beschikken over een ruime beoordelingsvrijheid, binnen het kader van hun respectieve rechtsordes, de internationaal aangegane verplichtingen en het gemeenschapsrecht.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Wat het gemeenschapsrecht betreft, moeten zij de regels van de Unie naleven, wanneer de nationale regeling ook op dit gebied betrekking heeft, zoals het geval is met het verrichten van arbeid, een van de fundamentele vrijheden. Schending door nationale immigratiemaatregelen van de gemeenschapsregels inzake vrij verkeer van werknemers en de internationale verbintenissen van de Gemeenschap kan niet worden geduld.<NOTE NOTE.ID="E0109" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Het arrest van <DATE ISO="19821026">26 oktober 1982</DATE>, Kupferberg (<REF.DOC.ECR NO.CASE="104/81" YEAR="1982" EDITION="GEN" PAGE.ECR="3641">104/81, Jurispr.blz. 3641, punten 11-14</REF.DOC.ECR>) heeft het verbod gesteld bepalingen van overeenkomsten door nationale maatregelen werking te ontzeggen.</P></NOTE></TXT></NP><?PAGE NO="I-11932"?><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Met andere woorden vallen de intrekking, de verkorting of de niet-verlenging van de verblijfsvergunning alsook het verband tussen die vergunning en de arbeidsvergunning thans<NOTE NOTE.ID="E0110" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Sinds het Verdrag betreffende de Europese Unie (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="191" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="1">PB 1992, C 191, blz. 1</REF.DOC.OJ>) en onder de impuls van de Europese Raad van Tampere (Finland) van <DATE ISO="19991015">15</DATE> en <DATE ISO="19991016">16 oktober 1999</DATE> is gestart met een gemeenschappelijk migratiebeleid waarbij binnenkomst, verkeer en verblijf van vreemdelingen in de lidstaten afhangt van uniforme aanwijzingen van gemeenschappelijke oorsprong. Die impuls heeft geleid tot richtlijn 2003/109/EG van de Raad van <DATE ISO="20031125">25 november 2003</DATE> betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="016" DATE.PUB="2004" PAGE.FIRST="44">PB 2004, L 16, blz. 44</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> niet onder het gemeenschapsrecht, tenzij deze handelingen de mogelijkheden of verplichtingen betreffen die moeten worden beschermd, bijvoorbeeld wanneer de nationale autoriteiten de geldigheidsduur van een voor onbepaalde tijd verleende arbeidsvergunning verkorten door deze aan de verblijfsvergunning te koppelen en daarbij geen rekening te houden met de langere duur waarvoor de eerste was verleend, zodat afbreuk wordt gedaan aan het recht op uitoefening van een activiteit in loondienst dat daarbij was verleend. In dit soort situaties moet een dergelijke absolute afhankelijkheid worden vermeden.<NOTE NOTE.ID="E0111" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zo ook Rittstieg, H., <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="201E"/>Gerichtshof der Europäischen Gemeinschaften, Urteil vom <DATE ISO="19990302">2.3.1999</DATE> — Rs. C-416/96 (El-Yassini)<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">Informationsbrief Ausländerrecht</HT>, nr. 5, 1999, blz. 222; anders, Gutmann, R., <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201E"/>Europarechtliches Diskriminierungsverbot und Aufenthaltsrecht<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/>, <HT TYPE="ITALIC">Neue Zeitschrift</HT> für Verwaltungsrecht, nr. 3, 2000, blz. 282, die zich afvraagt waarom de verblijfsvergunning van de arbeidsvergunning afhangt, en niet andersom. Melis, B., reeds aangehaald, blz. 1362 e.v., attendeert op de voor beide soorten vergunningen in acht te nemen coherentie.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Het gemeenschapsrecht verplicht de lidstaat niet, de verblijfs- en arbeidsvergunning op zijn grondgebied concreet te koppelen of deze aan een vreemdeling af te geven voor bepaalde of voor onbepaalde tijd, maar zodra de lidstaat die vergunning heeft afgegeven, moet hij de gevolgen ervan dragen. Deze gedachte ligt aan het arrest El-Yassini ten grondslag en berust op het vertrouwensbeginsel, want naar gelang van de afgiftevoorwaarden geeft een arbeidsvergunning de houder een voorlopige — indien zij is afgegeven voor bepaalde tijd — of definitieve rechtspositie — in geval van onbepaalde tijd; in het laatste geval is voormeld beginsel van groot belang.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Voorts maakt de afhankelijkheid van de verblijfsvergunning de positie van de betrokkene onzeker, daar zijn arbeidsverhouding erdoor wordt beïnvloed, aangezien zij de contractbepalingen, met name inzake de duur van het contract, daardoor worden beperkt.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Voorgaande overwegingen moeten evenwel flexibel op de praktijk worden toegepast. Een arbeidsvergunning voor onbepaalde tijd hoeft niet voor altijd te worden gehandhaafd, daar de voorwaarden ervan kunnen worden gewijzigd wanneer er sprake is van een van de uitdrukkelijk door het Hof vermelde redenen: openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid. In casu blijken de Duitse autoriteiten zich evenwel niet op de bescherming van een van deze rechtmatige belangen te hebben beroepen.<NOTE NOTE.ID="E0112" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>In antwoord op een van mijn vragen ter terechtzitting ontkende de gemachtigde van de Duitse regering dat op een van deze redenen een beroep was gedaan.</P></NOTE></TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-11933"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI —</NO.P><TXT>Conclusie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vragen van het Verwaltungsgericht Darmstadt gezamenlijk te beantwoorden als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201E"/>Artikel 64 van de Euro-mediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Republiek Tunesië, anderzijds, ondertekend te Brussel op <DATE ISO="19950717">17 juli 1995</DATE> en namens de Europese Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal goedgekeurd bij besluit 98/238/EG, EGKS van de Raad en de Commissie van <DATE ISO="19980126">26 januari 1998</DATE>, verzet zich ertegen dat een lidstaat, wegens de verkorting van de geldigheidsduur van de verblijfsvergunning, de aan een Tunesisch onderdaan voor onbepaalde tijd verleende arbeidsvergunning haar werking ontneemt zonder rechtvaardiging uit hoofde van redenen van bescherming van een rechtmatig staatsbelang zoals de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid.<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>