121/7361973J01210106.000183918402CJΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 11.12.1973 — ΥΠΟΘΕΣΗ 121/73MARKMANN ΚΑΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ<TI><P><HT TYPE="UC">Αποφαση του Δικαστηριου</HT></P><P>της <DATE ISO="19731211">11ης Δεκεμβρίου 1973</DATE><NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI>
<TI><P>Αντικείμενο της υποθέσεως:</P></TI>
Ερμηνεία του άρθρου 93, παράγραφος 3, της Συνθήκης.
<TI><P>Διατακτικό της αποφάσεως:</P></TI>1)Το άρθρο 93, παράγραφος 3, τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης έχει την έννοια ότι, αν η Επιτροπή, κατά την προκαταρκτική εξέταση της ενισχύσεως που της έχει γνωστοποιηθεί, καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν χρειάζεται να κινήσει τη διαδικασία της διοικητικής αμφισβητήσεως, δεν οφείλει να εκδώσει απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 189.2)Αν η Επιτροπή, αφού πληροφορήθηκε από κράτος μέλος σχετικά με σχέδιο που αποβλέπει να θεσπίσει ή να τροποποιήσει ενίσχυση, παραλείπει να κινήσει διαδικασία διοικητικής αμφισβητήσεως που προβλέπει η παράγραφος 2 του άρθρου 93, τάσσοντας στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος προθεσμία για να υποβάλει τις παρατηρήσεις του, το κράτος αυτό μπορεί, αφού λήξει η προθεσμία που είναι αρκετή για την πρώτη εξέταση, να προβεί στην σχεδιαζόμενη ενίσχυση υπό την προϋπόθεση ότι έχει προηγουμένως ειδοποιήσει σχετικά την Επιτροπή, η δε ενίσχυση αυτή διέπεται στη συνέχεια από το καθεστώς των υφισταμένων ενισχύσεων.3)Η άμεση ισχύς της απαγορεύσεως προς το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος να εφαρμόσει τα σχεδιαζόμενα μέτρα ενισχύσεως εκτείνεται σε κάθε ενίσχυση που εφαρμόζεται χωρίς να έχει γνωστοποιηθεί και, σε περίπτωση γνωστοποιήσεως, παράγει τα αποτελέσματά της κατά την προκαταρκτική φάση και αν η Επιτροπή κινήσει τη διαδικασία διοικητικής αμφισβητήσεως, μέχρι την τελική απόφαση. Όσον αφορά ολόκληρη την περίοδο αυτή, γεννά υπέρ των πολιτών δικαιώματα, τα οποία τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να προστατεύουν.4)Ενώ η άμεση ισχύς της τελευταίας περιόδου του άρθρου 93 υποχρεώνει τα εθνικά δικαστήρια να εφαρμόζουν αυτή τη διάταξη χωρίς να μπορούν να της αντιταχθούν οποιοιδήποτε κανόνες εθνικού δικαίου, εναπόκειται στην εσωτερική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους να καθορίζει τη νομική διαδικασία που οδηγεί στο αποτέλεσμα αυτό.