<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-162/20 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0162</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:459">EU:C:2021:459</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>12</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia J. Richarda de la Toura – Sprawa C‑162/20 P</HT></P><P>WV/ESDZ</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Jeana Richarda de la Toura</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20210603">3 czerwca 2021 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Sprawa C‑162/20 P</P><P>WV</P><P>przeciwko</P><P>Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Służba publiczna</KEYWORD><KEYWORD>Urzędnik</KEYWORD><KEYWORD>Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 60 akapit pierwszy</KEYWORD><KEYWORD>Nieusprawiedliwiona nieobecność</KEYWORD><KEYWORD>Zakres</KEYWORD><KEYWORD>Urzędnik niewypełniający obowiązków w rozumieniu art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego</KEYWORD><KEYWORD>Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W swoim doświadczeniu z kotem w pudełku fizyk Schrödinger<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Erwin Schrödinger jest austriackim fizykiem, który w 1935 r. stworzył eksperyment myślowy zwany również <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>paradoksem Schrödingera<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> w celu wykazania ograniczeń mechaniki kwantowej, która zakłada, że cząstka może znajdować się w dwóch stanach jednocześnie. Wyobraża on sobie, że zamyka się kota w pudełku z urządzeniem umożliwiającym uwolnienie trującego gazu wywołane rozpadem atomu. Jeżeli pudełko jest zamknięte, i przy założeniu, że rozpad atomu jest przypadkowy, nie można nigdy wiedzieć, czy atom uległ rozpadowi. Znajduje się on w obu stanach jednocześnie: w stanie nienaruszonym i w stanie rozpadu. Podobnie kot znajduje się w dwóch stanach jednocześnie: jest i martwy i żywy. Natomiast jeśli otwiera się pudełko, kot ukazuje się w jednym stanie: martwy albo żywy. Schrödinger chciał wykazać, że to, co jest wyobrażalne w fizyce kwantowej w przypadku atomów, nie jest już wyobrażalne w przypadku gdy chodzi o znajomy przedmiot jak kot.</P></NOTE> wykazał, że poza zakresem fizyki kwantowej jeden byt lub jeden przedmiot może znajdować się jednocześnie tylko w jednym stanie. W przypadku kota mógł on być jedynie martwy albo żywy. Podobnie w przypadku osoby, za wyjątkiem osób posiadających dar wszechobecności, który jest jednak zarezerwowany dla bogów, może ona być jedynie obecna w danym miejscu albo nieobecna w tym miejscu. Nie może ona zatem być jednocześnie nieobecna i obecna. Do takiego wniosku doszedł jednak Sąd Unii Europejskiej w postanowieniu z dnia <DATE ISO="20200129">29 stycznia 2020 r.</DATE> w sprawie WV/ESDZ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>T‑471/18, niepublikowane, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2020:26">EU:T:2020:26</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>zaskarżonym postanowieniem<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></NOTE>, w którym orzekł, że chociaż urzędnik jest obecny w miejscu pracy, może zostać uznany za znajdującego się w sytuacji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>nieuzasadnionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, ponieważ nie wykonywał zadań powierzonych mu zgodnie z jego obowiązkami wynikającymi z regulaminu pracowniczego, a w konsekwencji tej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> nie miał prawa do pobierania wynagrodzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Odwołanie od tego postanowienia zostało wniesione przez WV, urzędniczkę Unii Europejskiej zatrudnioną w Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ), wobec której z powodów wskazanych powyżej wydano decyzję o wstrzymaniu wypłaty części wynagrodzenia za 72 dni<?PAGE NO="2"?> kalendarzowe na podstawie art. 60 akapit pierwszy Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu leżącego u podstaw niniejszego odwołania (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>regulaminem pracowniczym<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>sporną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Jakkolwiek sądy Unii dokonały już wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> w rozumieniu tego artykułu, to jednak ich orzecznictwo dotyczy sytuacji, w których urzędnik był nieobecny na swoim stanowisku pracy z przyczyn zdrowotnych, zakładanych lub wykazanych, lub z powodu wykonywania prawa do strajku lub do celów reprezentacji związkowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz tytułem przykładu wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19750318">18 marca 1975 r.</DATE>, <NAME.CASE>Acton i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>44/74, 46/74 i 49/74</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1975:42">EU:C:1975:42</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lebedef/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑364/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:539">EU:T:2010:539</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Kwestia podniesiona w niniejszym odwołaniu jest nowa, ponieważ w niniejszej sprawie zwrócono się do Trybunału o wyjaśnienie znaczenia i zakresu pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> urzędnika w kontekście, w którym urzędnik ten wyraził w swoim miejscu pracy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>W wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210309">9 marca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Stadt Offenbach am Main (Okres dyżuru pozazakładowego strażaka)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑580/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:183">EU:C:2021:183</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>przez miejsce pracy należy rozumieć każde miejsce, w którym pracownik ma wykonywać czynności służbowe na polecenie pracodawcy, również wtedy, gdy miejsce to nie jest miejscem, w którym zazwyczaj wykonuje on swoją działalność zawodową<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</P></NOTE> zarówno zamiar niepodjęcia pracy w ramach swojej służby, jak i zamiar niewykonywania powierzonych mu obowiązków, ani wspierania jego przełożonych lub pozostawania w ich dyspozycji zgodnie z wymogami określonymi w art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Na wniosek Trybunału niniejsza opinia ograniczy się do zbadania tej kwestii, którą podniesiono w ramach części piątej jedynego zarzutu odwołania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Na zakończenie mojej analizy zaproponuję Trybunałowi, aby uznał podniesione przez wnoszącą odwołanie zarzuty dotyczące przyjętej przez Sąd wykładni art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego za zasadne. Uważam bowiem, że urzędnik, który uchybia swoim obowiązkom zawodowym w czasie pracy, nie może być uznany za nieobecnego w miejscu pracy w rozumieniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne Unii</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł art. 21 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, ujęty w jego tytule II, dotyczącym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>[p]raw i obowiązków urzędnika<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Urzędnik, niezależnie od swojej rangi służbowej, wspiera i służy radą swoim przełożonym; odpowiada za wykonywanie powierzonych mu obowiązków<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 55 regulaminu pracowniczego, znajdujący się w jego tytule IV, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Warunki pracy urzędników<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="055.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Urzędnicy aktywnie zatrudnieni pozostają zawsze w dyspozycji swojej instytucji.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="055.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Normalny tygodniowy czas pracy wynosi od 40 do 42 godzin, zaś dzienny czas pracy ustalany jest przez organ powołujący [zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>organem powołującym<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>]. […]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="055.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Ponadto w sytuacjach spowodowanych nagłą potrzebą służby lub z powodów wynikających z przepisów bezpieczeństwa urzędnik może być zobowiązany do pozostawania w gotowości w miejscu pracy lub w miejscu zamieszkania poza normalnymi godzinami pracy. […]</ALINEA><?PAGE NO="3"?><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Z wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku, urzędnik nie może być nieobecny w pracy bez uprzedniego zezwolenia przełożonego. Bez uszczerbku dla środków dyscyplinarnych, które mogą mieć zastosowanie w tym przypadku, jakakolwiek nieusprawiedliwiona nieobecność, która zostanie należycie stwierdzona, jest odliczana od corocznego urlopu tego urzędnika. Jeśli wykorzystał on już swój coroczny urlop, traci on prawo do wynagrodzenia za okres nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 86 regulaminu pracowniczego, ujęty w tytule VI, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Środki dyscyplinarne<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="086.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku umyślnego lub spowodowanego zaniedbaniem naruszenia przez urzędnika lub byłego urzędnika obowiązków wynikających z niniejszego regulaminu pracowniczego, może zostać zastosowana wobec niego kara dyscyplinarna.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="086.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Reguły, procedury oraz środki dyscyplinarne obejmujące postępowanie administracyjne określono w załączniku IX<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>W art. 9 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, dotyczącego postępowania dyscyplinarnego, przewidziano, że organ powołujący może nałożyć jedną z wymienionych kar: pisemne upomnienie, karę nagany, odroczenie awansu na wyższy stopień na okres od jednego do 23 miesięcy, przeniesienie na niższy stopień, czasowe przeniesienie na niższy stopień na okres od 15 dni do jednego roku, przeniesienie na niższy stopień w ramach tej samej grupy funkcyjnej, zakwalifikowanie do niższej grupy funkcyjnej bez przeniesienia lub z przeniesieniem na niższy stopień, usunięcie ze stanowiska oraz, w miarę potrzeb, pro tempore obniżenie lub wstrzymanie na określony czas wypłacania emerytury, renty inwalidzkiej; skutki tego środka nie obejmują osób pozostających na utrzymaniu urzędnika.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Dla celów niniejszego odwołania okoliczności powstania sporu, przedstawione w pkt 1–48 zaskarżonego postanowienia, można streścić w następujący sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie jest zatrudniona w ESDZ od dnia <DATE ISO="20110101">1 stycznia 2011 r.</DATE> Była ona wielokrotnie przenoszona, a następnie została przeniesiona w interesie służby w dniu <DATE ISO="20161116">16 listopada 2016 r.</DATE> do wydziału PRISM. Po uzyskaniu w dniu <DATE ISO="20170116">16 stycznia 2017 r.</DATE> informacji o tym, że jej nieobecność została uznana za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>nieusprawiedliwioną<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> i że nie widziano jej jeszcze w jej biurze, w dniu <DATE ISO="20170210">10 lutego 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie zwróciła się do swoich przełożonych z zapytaniem o swoje nieobecności. Wiadomością elektroniczną z dnia <DATE ISO="20170403">3 kwietnia 2017 r.</DATE> wysłała zaświadczenie lekarskie w celu usprawiedliwienia nieobecności w pracy w dniach <DATE ISO="20170330">30</DATE> i <DATE ISO="20170331">31 marca 2017 r.</DATE> oraz <DATE ISO="20170403">3 kwietnia 2017 r.</DATE> W wiadomości elektronicznej z dnia <DATE ISO="20170410">10 kwietnia 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie zasygnalizowała swoim przełożonym, że do informatycznego systemu zarządzania personelem Sysper zostały nieprawidłowo wprowadzone nieobecności, z których niektóre miały dotyczyć dat przyszłych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W dniach <DATE ISO="20170425">25</DATE> i <DATE ISO="20170426">26 kwietnia 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie prowadziła korespondencję elektroniczną ze swoim kierownikiem wydziału w przedmiocie okoliczności, że jej kierownik wydziału uważał, iż jej obecność w biurze została uznana przez administrację za nieusprawiedliwioną nieobecność. Kierownik wydziału przedstawił wnoszącej odwołanie między innymi warunki, jakie należy spełnić, aby uznać ją za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>obecną<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> w pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170912">12 września 2017 r.</DATE> kierownik wydziału wnoszącej odwołanie skierował do niej pismo, w którym wskazano, że w okresie od <DATE ISO="20170101">1 stycznia</DATE> do <DATE ISO="20170714">14 lipca 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie miała 85 dni kalendarzowych nieusprawiedliwionych nieobecności, które zostaną potrącone z jej wynagrodzenia zgodnie z art. 60 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20171127">27 listopada 2017 r.</DATE> w spornej decyzji ESDZ poinformowała wnoszącą odwołanie, że wyliczenie jej nieusprawiedliwionych nieobecności zostało skorygowane, a mianowicie że 9 dni zostanie przekształcone w urlop wypoczynkowy, a z jej wynagrodzenia zostanie potrącona równowartość 72 dni. W dniu <DATE ISO="20171207">7 grudnia 2017 r.</DATE> wnosząca odwołanie została poinformowana o kwocie, która zostanie potrącona z jej wynagrodzenia począwszy od lutego 2018 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180103">3 stycznia 2018 r.</DATE> wnosząca odwołanie złożyła na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenie na sporną decyzję, zanim Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji dokonał w dniu <DATE ISO="20180206">6 lutego 2018 r.</DATE> potrącenia z jej wynagrodzenie na podstawie tej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180502">2 maja 2018 r.</DATE> organ powołujący oddalił zażalenie złożone przez wnoszącą odwołanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>decyzją oddalającą zażalenie<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Skarga do Sądu i zaskarżone postanowienie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20180802">2 sierpnia 2018 r.</DATE> wnosząca odwołanie wniosła skargę mającą na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności spornej decyzji i decyzji oddalającej zażalenie, a po drugie, zwrot kwot nienależnie potrąconych z jej wynagrodzenia wraz z odsetkami za zwłokę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie podniosła jeden zarzut, w ramach którego powołała się na wiele naruszeń prawa, polegających zarówno na naruszeniu regulaminu pracowniczego, jak i ogólnych zasad prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Zobacz pkt 61 zaskarżonego postanowienia.</P></NOTE>. Wśród zarzucanych naruszeń prawa wnosząca odwołanie podniosła, że wspomniane decyzje naruszały art. 21, 55 i 60 regulaminu pracowniczego, ponieważ przedstawiła ona dowód swojej obecności w pomieszczeniach i w ramach swojej służby w dniach, które zostały uznane za nieusprawiedliwione nieobecności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Zaskarżonym postanowieniem Sąd w części odrzucił tę skargę jako oczywiście niedopuszczalną, a w części oddalił ją jako oczywiście pozbawioną podstawy prawnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o podniesione przez wnoszącą odwołanie argumenty dotyczące zarzucanego naruszenia art. 21, 55 i 60 regulaminu pracowniczego, Sąd stwierdził w pkt 67 zaskarżonego postanowienia, że są one oczywiście pozbawione podstawy prawnej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W celu zbadania zgodności spornej decyzji i decyzji oddalającej zażalenie Sąd najpierw przeanalizował w pkt 71 tego postanowienia i na podstawie brzmienia art. 21, 55 i 60 regulaminu pracowniczego obowiązki ciążące na urzędniku na mocy art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, a także charakter kary przewidzianej w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego w przypadku jego nieusprawiedliwionej nieobecności. Orzekł on, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>Z brzmienia tych przepisów wynika, po pierwsze, że urzędnik jest zobowiązany wspierać swoich przełożonych i służyć im radą oraz że jest odpowiedzialny za wykonywanie powierzonych mu obowiązków (art. 21 regulaminu pracowniczego), a po drugie, że powinien w każdej chwili pozostawać w dyspozycji instytucji (art. 55 regulaminu pracowniczego). Wreszcie, po trzecie, w art. 60 regulaminu pracowniczego przewidziano karę za wszelką nieusprawiedliwioną nieobecność, poprzez zaliczenie jej na poczet wymiaru corocznego urlopu wypoczynkowego zainteresowanego. W razie wyczerpania urlopu urzędnik traci, zgodnie z tym samym artykułem, prawo do wynagrodzenia za odpowiedni okres<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Następnie w pkt 73–78 zaskarżonego postanowienia Sąd przedstawił okoliczności świadczące o naruszeniu przez wnoszącą odwołanie obowiązków ciążących na niej na mocy art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego. Po wskazaniu okoliczności, że wnosząca odwołanie wyraziła zarówno zamiar niepodjęcia pracy w wydziale, do którego została przeniesiona, jak i zamiar niewspierania przełożonych, niewykonywania powierzonych jej obowiązków oraz niepozostawania w dowolnym momencie w dyspozycji ESDZ, Sąd orzekł, że wnosząca odwołanie w sposób oczywisty nie spełniała warunków określonych w art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Sąd wywiódł z tego w pkt 79 zaskarżonego postanowienia, co następuje:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Wynika z tego, że nawet gdyby zostało wykazane, iż skarżąca rzeczywiście była obecna w pomieszczeniach ESDZ, jak sama twierdzi, nie zmienia to faktu, że wyrażając jasno swój zamiar nieświadczenia pracy w wydziale PRISM ze względu na to, iż chciała ona skoncentrować się wyłącznie na kwestiach administracyjnych związanych z jej przeniesieniem, skarżąca w sposób oczywisty nie spełniła wymogów art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego. Nie można zatem zarzucać ESDZ, że uznała, iż skarżąca znajdowała się w sytuacji odpowiadającej nieuzasadnionej nieobecności. Ponadto, ponieważ jej przełożeni nie wyrazili uprzednio zgody na nieobecności uznane przez ESDZ, potrącenie z wynagrodzenia odpowiadające 72 dniom kalendarzowym jest jedynie konsekwencją nieprzestrzegania wymogów przewidzianych w art. 60 regulaminu pracowniczego (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lebedef/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑364/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:539">EU:T:2010:539</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W pkt 80 zaskarżonego postanowienia Sąd wyjaśnił wreszcie, że jego wniosku nie podważa fakt, iż wnosząca odwołanie przekazała dowody potwierdzające jej obecność w biurze. Jego zdaniem dowody te nie pozwalają na wykazanie, że wnosząca odwołanie wspierała swoich przełożonych, wykonując powierzone jej obowiązki, ani że w każdej chwili pozostawała w dyspozycji instytucji zgodnie z obowiązkami wynikającymi z art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W świetle tych okoliczności Sąd stwierdził, że wnosząca odwołanie znajdowała się w sytuacji odpowiadającej nieusprawiedliwionej nieobecności, która uzasadniała potrącenie z jej wynagrodzenia na podstawie art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron:</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wnosząca odwołanie odwołała się od zaskarżonego postanowienia pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu <DATE ISO="20200507">7 maja 2020 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego postanowienia, obciążenie ESDZ kosztami postępowania w obu instancjach oraz przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>ESDZ wnosi o odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego lub przynajmniej o jego oddalenie jako bezzasadnego i wnosi do Trybunału o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie ukierunkowanego badania części piątej jedynego zarzutu odwołania</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Pragnę przypomnieć, że zgodnie z wnioskiem Trybunału niniejsza opinia ograniczy się do analizy części piątej jedynego zarzutu, a w szczególności do jej pierwszego zarzutu szczegółowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Aby lepiej zrozumieć zakres tego badania, wyjaśnię, że część piąta jedynego zarzutu podniesionego przez wnoszącą odwołanie składa się z dwóch zarzutów szczegółowych. W pierwszym zarzucie szczegółowym, na którym koncentruje się niniejsza opinia, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi błędne zastosowanie przepisów przewidzianych w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, poprzez orzeczenie, że uznaje się, iż urzędnik znajduje się w sytuacji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>[nieuzasadnionej] nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> w rozumieniu tego artykułu, gdy mimo że jest obecny w pomieszczeniach instytucji, nie spełnia obowiązków obecności w miejscu pracy w wyznaczonych godzinach i dyspozycyjności, o których mowa w art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego. Wnosząca odwołanie utrzymuje, że w takim przypadku mogło zostać wszczęte jedynie postępowanie dyscyplinarne, które nie przewiduje potrącenia z wynagrodzenia w przypadku wymierzenia kary.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W drugim zarzucie szczegółowym wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że przeinaczył okoliczności faktyczne, uznając, iż znajdowała się ona w sytuacji odpowiadającej nieuzasadnionym nieobecnościom, podczas gdy była ona obecna fizycznie w swoim miejscu pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>ESDZ uważa, że argumenty te są bezzasadne. Utrzymuje ona w szczególności, że Sąd słusznie zauważył, iż art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego przewiduje karę za każdą nieusprawiedliwioną nieobecność i zakłada rzeczywistą obecność w miejscu pracy, która wymaga, by urzędnik spełniał dwa kumulatywne warunki, o których mowa w art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, a mianowicie wspierał przełożonych w wykonywaniu powierzonych mu obowiązków i w tym celu pozostawał w dyspozycji instytucji w każdej chwili.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Na wstępie pragnę uściślić, że moja analiza ograniczy się do wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> urzędnika w rozumieniu art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, mimo że Sąd posłużył się również pojęciem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>nieuzasadnionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> tego urzędnika.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W pkt 79 zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł bowiem w pierwszej kolejności, że urzędnik, który nie przestrzega obowiązków zawodowych ciążących na nim na mocy art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, może zostać uznany przez przełożonych za znajdującego się w sytuacji odpowiadającej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>nieuzasadnionym nieobecnościom<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> pomimo obecności w miejscu pracy. Następnie, w drugiej kolejności, Sąd uznał, że taka nieobecność, skoro przełożony nie wyraził na nią uprzednio zgody, stanowi w istocie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>nieusprawiedliwioną nieobecność<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> w rozumieniu art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, dające podstawę do potrącenia z wynagrodzenia urzędnika odpowiadające liczbie dni nieobecności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie znalazła się zatem w sytuacji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>nieuzasadnionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> ze względu na uchybienie obowiązkom zawodowym, zanim znalazła się w sytuacji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> w rozumieniu art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, w braku uprzedniego zezwolenia wydanego w tym celu przez jej przełożonego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Tymczasem każde z tych pojęć odsyła do szczególnego systemu prawnego przewidzianego w regulaminie pracowniczym. O ile pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> jest objęte zakresem art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, którego naruszenie zostało podniesione w niniejszym odwołaniu, o tyle pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>nieusprawiedliwionej [nieuzasadnionej] nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> zostało użyte w art. 59 regulaminu pracowniczego, dotyczącym zwolnienia chorobowego lub związanego z wypadkiem urzędnika. Na mocy tego przepisu znajduje się on w sytuacji nieuzasadnionej nieobecności, jeżeli nie przedstawił zaświadczenia lekarskiego w przepisanym terminie, jeżeli zorganizowane przez instytucję badanie lekarskie nie mogło zostać przeprowadzone z przyczyn zależnych od urzędnika lub jeżeli to badanie lub badanie przeprowadzone przez niezależnego lekarza wykaże, że jest on w stanie wykonywać swoje obowiązki. W tych okolicznościach i bez uszczerbku dla ewentualnego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nieuzasadnioną nieobecność urzędnika odlicza się od wymiaru corocznego urlopu lub, w przypadku jego wyczerpania, potrąca się z jego wynagrodzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Lektura zaskarżonego postanowienia nie pozwala na ustalenie powodów, dla których Sąd odnosi się do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>nieuzasadnionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, czy chodzi o zastosowanie art. 59 regulaminu pracowniczego – w którym to przypadku analiza Sądu wydaje mi się błędna i sprzeczna z wymogiem uzasadnienia – czy też odniesienie to wynika z różnic językowych pomiędzy wersjami art. 59 regulaminu pracowniczego w językach angielskim i francuskim. W angielskiej wersji językowej tego artykułu pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> jest bowiem czasami używane zamiast pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>nieuzasadnionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> użytego w wersji francuskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Zobacz w tym względzie wersje językowe art. 59 ust. 1 akapity drugi i trzeci regulaminu pracowniczego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W każdym razie, ponieważ zarzuty szczegółowe przedstawione przez wnoszącą odwołanie dotyczą wyłącznie podnoszonego naruszenia art. 60 regulaminu pracowniczego, ograniczę się w mojej analizie do wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> urzędnika, o którym mowa w tym artykule.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Analiza</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Z powodów, które przedstawię poniżej, uważam, że Sąd naruszył prawo, błędnie interpretując pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> użyte przez prawodawcę Unii w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, ponieważ wykładnia ta pociąga za sobą dość niecodzienne konsekwencje w odniesieniu do zakresu tego artykułu. Z analizy Sądu wynika bowiem, że w sytuacji<?PAGE NO="8"?> <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w rozumieniu art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego znajduje się urzędnik, który choć jest obecny w swoim miejscu pracy, nie uzyskał od przełożonego uprzedniej zgody na niewykonywanie lub niewłaściwe wykonywanie pracy, a tym samym uchybił obowiązkom zawodowym ciążącym na nim w czasie pracy. Innymi słowy, aby nie znajdować się w sytuacji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, urzędnik powinien udać się do pracy i zwrócić się do swojego przełożonego o zezwolenie na niepodjęcie pracy lub nieprawidłowe jej wykonywanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Ponieważ pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> nie zostało zdefiniowane w regulaminie pracowniczym, jego znaczenie wynika ze zwykłego znaczenia w języku potocznym, a także z systematyki i celów uregulowania, którego stanowi ono część<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201217">17 grudnia 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>BAKATI PLUS</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑656/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1045">EU:C:2020:1045</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie brzmienia art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Artykuł 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego stanowi, że z wyjątkiem nieobecności wynikającej z choroby lub wypadku urzędnik może być nieobecny tylko pod warunkiem uzyskania uprzedniego zezwolenia przełożonego. W przeciwnym razie nieobecność uznaje się za nieusprawiedliwioną i, bez uszczerbku dla ewentualnego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, nieobecność ta jest odliczana od corocznego urlopu lub, w przypadku jego wyczerpania, potrącana z wynagrodzenia urzędnika.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć w pierwszej kolejności, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> użyte w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego zostało przetłumaczone w sposób jednolity we wszystkich wersjach językowych regulaminu pracowniczego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zobacz na przykład wersje w językach hiszpańskim (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>ausentarse<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>ausencia<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>), angielskim (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>absent<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>absence<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>), włoskim (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>assentarsi<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>assenza<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>), portugalskim (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>ausentar-se<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>ausência<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>) lub rumuńskim (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>absenta<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>absență<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>).</P></NOTE>. Wyróżnia się jedynie wersja niemiecka, ponieważ pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> zostało przetłumaczone przez termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>fernbleiben<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>, który rozumie się jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>pozostawanie w oddaleniu<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>, co w sposób bardziej obrazowy wskazuje na fizyczną odległość zainteresowanego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>W języku potocznym pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> służy określeniu faktu, że ktoś lub coś nie znajdują się w miejscu, w którym się tego oczekuje<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Definicja słownika Larousse.</P></NOTE>. Może chodzić na przykład o osobę, która opuszcza swoje gospodarstwo domowe, profesora, który nie prowadzi swojego wykładu, ucznia, który nie jest obecny w klasie lub który nie uczestniczy w zajęciach, w których ma obowiązek uczestniczyć, czy też osobę, która nie stawiła się przed sądem. W znaczeniu prawnym nieobecność jest zdefiniowana jako stan osoby, co do której nie wiadomo, co się z nią stało, ponieważ osoba ta nie znajduje się już w swoim miejscu zamieszkania lub pobytu bez poinformowania krewnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz w tym względzie art. 112 francuskiego kodeksu cywilnego, który stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>[j]eżeli dana osoba przestała przebywać w swoim miejscu zamieszkania lub pobytu bez podania o tym informacji, sąd opiekuńczy może, na wniosek zainteresowanych stron lub prokuratora, stwierdzić, że istnieje domniemanie nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>.</P></NOTE>. Nieobecność danej osoby powoduje wdrożenie szczególnego systemu prawnego, chroniącego prawa nieobecnego, związanego z faktem, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>osoba nieobecna nie jest w świetle prawa ani zmarła, ani żyjąca<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz K. Bellis, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>La personnalité juridique et le cas de l’absent: le principe de l’unicité du patrimoine n’a pas dit son dernier mot<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>, <HT TYPE="ITALIC">Revue Juridique de l’Ouest</HT>, Persée, Paryż, 2015, nr 1, s. 9–46, w szczególności pkt 31 i przypis 127, który odnosi się do P.A. Fenet, <HT TYPE="ITALIC">Recueil complet des travaux préparatoires du Code civil</HT>, Hachette, Paryż 1836, tom 8, s. 373.</P></NOTE>. W pierwszej kolejności domniemywa się, że nieobecna osoba żyje, zanim w drugiej kolejności zostanie uznana za zmarłą<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>System prawny nieobecności różni się od systemu prawnego mającego zastosowanie w przypadku zniknięcia, który opiera się na domniemaniu śmierci, oraz od systemu mającego zastosowanie do zgonu, który oznacza koniec osobowości prawnej.</P></NOTE>. Konkretnie<?PAGE NO="9"?> nieobecność danej osoby może zatem oznaczać jedynie jej fizyczną nieobecność. Wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>[z] wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> użyte w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego dobrze ilustruje zresztą intencję prawodawcy Unii, by odnieść się do sytuacji, w których urzędnik nie jest fizycznie obecny w miejscu pracy ze względu na czasami natychmiastową niezdolność do pracy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181004">4 października 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dicu</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑12/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:799">EU:C:2018:799</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności pragnę zauważyć, że art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego odnosi się jedynie do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/> urzędnika bez jakiegokolwiek innego wyjaśnienia lub wzmianki dotyczącej zachowania, kwalifikacji lub wydajności, które mógłby wykazywać urzędnik w czasie pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Ponadto uważa się, że znajduje się on w sytuacji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> z tego tylko powodu, że nie uzyskał uprzedniej zgody przełożonego. Nie ma żadnej wzmianki na temat jakiegokolwiek uchybienia przez urzędnika obowiązkom zawodowym ciążącym na nim w czasie pracy w rozumieniu art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>W tym względzie pragnę zauważyć, że charakter środków przewidzianych w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego nie odpowiada przedmiotowi i celowi kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Środki, na które narażony jest urzędnik znajdujący się w sytuacji nieusprawiedliwionej nieobecności, zostały wymienione przez prawodawcę Unii w sposób wyczerpujący. Odebranie dni urlopu lub, w przypadku jego wyczerpania, utrata prawa do wynagrodzenia za odpowiedni okres to środki, które ze względu na swój charakter i skutki mają na celu zrekompensowanie fizycznej nieobecności urzędnika, a nie upomnienie go lub udzielenie mu nagany ze względu na niewłaściwe zachowanie, które podjął, albo brak kwalifikacji lub niedyspozycyjność, które wykazałby w czasie pracy. Jak wskazał Sąd w wyroku z dnia <DATE ISO="19980708">8 lipca 1998 r.</DATE> w sprawie Aquilino/Rada<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>T‑130/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1998:159">EU:T:1998:159</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, chodzi tu o odzyskanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>ekwiwalentu pieniężnego<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/> za nieobecność urzędnika z jego wynagrodzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980708">8 lipca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Aquilino/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑130/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1998:159">EU:T:1998:159</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>[b]ez uszczerbku dla środków dyscyplinarnych, które mogą mieć zastosowanie w tym przypadku<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/> użyte w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego wskazuje zresztą wyraźnie na wolę prawodawcy Unii, aby nie mylić stosowania przepisów ustanowionych w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego z wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 86 regulaminu pracowniczego. Tym samym przyjęcie środków przewidzianych w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego mających na celu zrekompensowanie, na sposób lustrzanego odbicia, nieusprawiedliwionej nieobecności urzędnika poprzez okres jego corocznego urlopu lub, w przypadku jego wyczerpania, poprzez potrącenie z wynagrodzenia, nie wyklucza wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i zastosowania kar dyscyplinarnych w rozumieniu art. 86 i załącznika IX do regulaminu pracowniczego, jeżeli jego zachowanie, poza samą tylko nieobecnością, to uzasadnia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>W świetle tych okoliczności uważam, że przyjęta przez Sąd w pkt 79 zaskarżonego postanowienia wykładnia zakresu art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, a w szczególności pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> urzędnika, nie znajduje żadnego oparcia w brzmieniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Systematyka i cele tekstu, w który wpisuje się art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, podobnie jak jego brzmienie, wydają się potwierdzać, że nieobecność urzędnika powinna być oceniana wyłącznie w świetle jego fizycznej obecności w miejscu pracy, a nie w świetle kwalifikacji, wydajności i zachowania, które wykazuje on w czasie pracy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie systematyki i celów regulaminu pracowniczego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Artykuł 60 znajduje się w tytule IV regulaminu pracowniczego, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>Warunki pracy urzędników<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Tytuł IV regulaminu pracowniczego składa się z trzech rozdziałów. Rozdział pierwszy dotyczy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>czasu pracy<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>, podczas gdy rozdział 2 dotyczy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>[u]rlopu<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>, a wreszcie rozdział 3 odnosi się do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>dni świątecznych<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/>. W regulaminie pracowniczym wyraźnie rozróżniono zatem czas pracy urzędnika, o którym mowa w rozdziale 1 – urzędnik znajduje się w jego miejscu pracy w czasie pracy – od czasu, w którym urzędnik jest nieobecny w jego miejscu pracy z powodu urlopu wykorzystanego na podstawie rozdziału 2 lub w dniach świątecznych, o których mowa w rozdziale 3.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Artykuł 60 regulaminu pracowniczego wpisuje się w rozdział 2, poświęcony <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>[u]rlopowi<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>W języku potocznym pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>urlopu<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/> oznacza okres, w którym pracownik może tymczasowo zaprzestać pracy, na przykład w związku z wakacjami lub chorobą. Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>urlopu<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/> różni się od pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>dni świąteczne<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/>, o którym mowa w rozdziale 3, w których nie wymaga się od pracownika uzyskania uprzedniej zgody przed nieobecnością w miejscu pracy.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W artykułach poprzedzających go, a mianowicie w art. 57–59 regulaminu pracowniczego, ustanowiono różne rodzaje urlopów, do których urzędnik ma prawo w ramach wykonywania umowy o pracę. Wszystkie dotyczą sytuacji, w których urzędnik jest w okresie nieaktywności zawodowej i nie jest fizycznie obecny w miejscu pracy. Coroczny urlop, o którym mowa w art. 57 regulaminu pracowniczego, ma zatem na celu umożliwienie urzędnikowi rzeczywistego odpoczynku oraz zapewnienie mu okresu wytchnienia i wolnego czasu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181106">6 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kreuziger</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑619/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:872">EU:C:2018:872</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200604">4 czerwca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fetico i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑588/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:420">EU:C:2020:420</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Urlop macierzyński ustanowiony w art. 58 regulaminu pracowniczego ma natomiast na celu ochronę urzędniczki w okresie ciąży i po porodzie poprzez zapobieżenie kumulacji obciążeń wynikających z jednoczesnego wykonywania działalności zawodowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201118">18 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Syndicat CFTC</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑463/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:932">EU:C:2020:932</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Zwolnienie chorobowe lub wypadkowe, o którym mowa w art. 59 regulaminu pracowniczego, gwarantuje również okres, podczas którego pracownik nie musi się fizycznie stawiać w miejscu pracy, tak aby mógł on powrócić do zdrowia po chorobie lub wypadku powodujących niezdolność do pracy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz w szczególności postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130221">21 lutego 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Maestre García</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑194/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:102">EU:C:2013:102</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Artykuł 60 regulaminu pracowniczego wpisuje się w resztę tych przepisów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Wymagając od urzędnika uzyskania zgody przełożonego w celu niestawienia się w miejscu pracy, poza przypadkami, gdy jest on chory lub uległ wypadkowi, artykuł ten zmierza do pogodzenia nieobecności urzędnika w jego miejscu pracy z wymogami jego służby i, w odpowiednim przypadku, z wymogami poszanowania zasad wynikających ze wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę przedmiot i miejsce zajmowane przez ten artykuł w rozdziale 2 – chodzi o przepis końcowy – wyrażona w nim zasada i środki, które on przewiduje, mają moim zdaniem zastosowanie wówczas, gdy urzędnik jest nieobecny lub jest zobowiązany do nieobecności w miejscu pracy. Ustanowione w nim środki są zatem zwykłą konsekwencją nieusprawiedliwionej nieobecności urzędnika w miejscu pracy. Ponieważ nieobecność oblicza się w dniach lub połówkach dnia, środek, o którym mowa w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, przejawia się w odjęciu odpowiedniej liczby dni lub połówek dnia od pozostałego okresu corocznego urlopu lub, w odpowiednim przypadku, w potrąceniu z wynagrodzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Taki system nie ma zatem na celu ograniczenia ani karania zachowania urzędnika lub pracy, którą faktycznie i rzeczywiście świadczył w swoim <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>czasie pracy<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Z orzecznictwa wynika, że Trybunał stwierdził w kontekście dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20031104">4 listopada 2003 r.</DATE> dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 299, s. 9</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, która ma zastosowanie do instytucji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130919">19 września 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>(wyjątkowa procedura ponownego rozpoznania) Komisja/Strack</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑579/12 RX-II</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:570">EU:C:2013:570</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego.</P></NOTE>, że pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>czasu pracy<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>okresu odpoczynku<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/> są rozłączne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180221">21 lutego 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Matzak</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑518/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:82">EU:C:2018:82</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Jak zauważył Trybunał, pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>czasu pracy<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/> jest zdefiniowane jako każdy okres, podczas którego pracownik pracuje, jest do dyspozycji pracodawcy oraz wykonuje swoje działania lub spełnia obowiązki, zgodnie z przepisami krajowymi lub praktyką krajową<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210309">9 marca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Stadt Offenbach am Main (Okres dyżuru pozazakładowego strażaka)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑580/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:183">EU:C:2021:183</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>W kontekście służby publicznej Unii pragnę przypomnieć, że art. 21 regulaminu pracowniczego wpisuje się wyraźnie w jego tytuł II, dotyczący <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>[p]raw i obowiązków urzędników<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/> w ramach wykonywania umowy o pracę i nakłada obowiązek wspierania swoich przełożonych i służenia im radą oraz wykonywania powierzonych urzędnikowi obowiązków. Co się tyczy art. 55 regulaminu pracowniczego, wpisuje się on w ramy tytułu IV regulaminu pracowniczego dotyczącego warunków pracy urzędnika, a w szczególności jego rozdziału pierwszego, zatytułowanego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>Czas pracy<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/>. Artykuł ten określa zakres obowiązku dyspozycyjności urzędnika w okresie, w którym wykonuje on swoją działalność lub pełnieni swoje obowiązki w oparciu o tygodniowy wymiar czasu pracy. Z orzecznictwa wynika, że pozostawanie w dyspozycji w rozumieniu art. 55 regulaminu pracowniczego oznacza fizyczną i czasową dyspozycyjność w instytucji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940421">21 kwietnia 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Campogrande/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑22/93 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:164">EU:C:1994:164</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR> i <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Urzędnik, który uchybia takim obowiązkom zawodowym w swoim <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>czasie pracy<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>, ponieważ nie wykonuje powierzonych mu obowiązków zgodnie z wymogami określonymi w art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, nie podlega systemowi przewidzianemu w art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, lecz systemowi postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 86 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Chodzi tu o dwa odrębne systemy, których wdrożenie wynika ze szczególnych powodów i prowadzi do przyjęcia środków oraz, w stosownych przypadkach, wymierzenia kar, których charakter i skutki w oczywisty sposób różnią się od siebie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Pragnę przypomnieć, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego zostało szczegółowo uregulowane w załączniku IX do regulaminu pracowniczego, w których przewidziano gwarancje proceduralne na rzecz urzędnika. Pragnę ponadto zauważyć, że potrącenie z wynagrodzenia urzędnika nie figuruje wśród kar dyscyplinarnych przewidzianych przez prawodawcę Unii w art. 9 tego załącznika. W przeciwieństwie bowiem do sytuacji, w której urzędnikowi zarzuca się niestawienie się w sposób nieusprawiedliwiony w miejscu pracy, nie jest możliwe określenie w sposób liczbowy ewentualnego uchybienia obowiązkom zawodowym, z którego to powodu kara dyscyplinarna jest określona w świetle kryteriów wyraźnie wymienionych w art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, a w szczególności w świetle jego charakteru i wagi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Wydaje mi się zatem, że uznanie, iż urzędnik obecny w miejscu pracy, który nieprawidłowo wykonuje swoje obowiązki, a nawet dopuszcza się niesubordynacji, znajduje się w sytuacji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/>, a tym samym można dokonać potrącenia z jego wynagrodzenia lub odliczenia z dni urlopu, oznacza obejście postępowania dyscyplinarnego. Ta błędna kwalifikacja jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>nieusprawiedliwionej nieobecności<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/> skutkuje nałożeniem na tego urzędnika kary pieniężnej, która nie została przewidziana w regulaminie pracowniczym, i to bez umożliwienia mu skorzystania z gwarancji prawidłowego postępowania dyscyplinarnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W świetle wszystkich tych okoliczności uważam, że Sąd naruszył prawo w zaskarżonym postanowieniu, orzekając, że ESDZ mogła uznać wnoszącą odwołanie za znajdującą się w sytuacji nieusprawiedliwionej nieobecności w rozumieniu art. 60 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego ze względu na uchybienie przez nią obowiązkom zawodowym, które na niej ciążą na mocy art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego, i zastosować wobec niej potrącenie z wynagrodzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Mając na względzie całość powyższych rozważań, proponuję, aby Trybunał uznał pierwszy zarzut szczegółowy części piątej jedynego zarzutu za zasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VII.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał uznał pierwszy zarzut szczegółowy części piątej jedynego zarzutu odwołania wniesionego przez WV za zasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>