In de zaak 69-74
betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 177 EEG-Verdrag van de Politierechtbank te Bergen, in het aldaar aanhangig geding:
de Arbeidsauditeur bij de Arbeidsrechtbank te Bergen,
om een prejudiciële beslissing inzake de uitlegging van artikel 11, lid 2, eerste alinea, van verordening nr. 543/69 van de Raad van
wijst
HET HOF VAN JUSTITIE,
samengesteld als volgt: R. Lecourt, President, J. Mertens de Wilmars en A. J. Mackenzie Stuart, Kamerpresidenten, A. M. Donner, R. Monaco (rapporteur), P. Pescatore, H. Kutscher, M. Sørensen en A. O'Keeffe, Rechters,
Advocaat-Generaal: G. Reischl
Griffier: A. Van Houtte
het navolgende
Overwegende dat de verwijzingsbeschikking en de krachtens artikel 20 van 's Hofs EEG-Statuut ingediende schriftelijke opmerkingen kunnen worden samengevat als volgt:
van ten minste 10 achtereenvolgende uren, zonder dat deze rusttijd in de loop van de week kan worden bekort, of …
Artikel 14, lid 2, van dezelfde verordening spreekt sub c) van
als bemanningslid in het personenvervoer niet een dagelijkse rusttijd van ten minste 10 achtereenvolgende uren had genoten in de loop van de periode van 24 uren, voorafgaande aan ieder moment waarop hij één van de in artikel 14, lid 2, sub c), van verordening nr. 543/69 aangeduide werkzaamheden verrichtte.
In het hoofdgeding heeft verdachte het hem te laste gelegde feit niet ontkend, doch aangevoerd dat bedoelde Gemeenschapsbepaling geen verplichting jegens hem inhield in zoverre het voorschrift inzake de dagelijkse rusttijd zich slechts tot de werkgevers richt en niet tot de bemanningsleden van voertuigen voor het wegvervoer.
Overeenkomstig het voorstel van de vervolgende instantie om deze interpretatievraag aan het Hof van Justitie voor te leggen, besloot de Politierechtbank te Bergen bij vonnis van
De Commissie der Europese Gemeenschappen, ten deze vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur M. Sohier, als gemachtigde, heeft overeenkomstig artikel 20 van het Statuut van het Hof schriftelijke opmerkingen ingediend.
Het Hof heeft, op rapport van de Rechter-Rapporteur en gehoord de Advocaat-Generaal, besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan.
De Commissie merkt in hoofdzaak het volgende op:
Daar verordening nr. 543/69 in al haar onderdelen verbindend en rechtstreeks toepasselijk is in elke Lid-Staat van de Gemeenschap, is zij — en met name ook artikel 11, lid 2 — van toepassing op alle betrokken rechtssubjecten, dus zowel op de vervoerondernemingen die als werkgever optreden, als op de in deze bepaling bedoelde bemanningsleden van voertuigen.
In de tekst van de litigieuze bepaling wordt duidelijk en dwingend tot uitdrukking gebracht dat ieder bemanningslid in het personenvervoer gedurende de voorgeschreven minimumduur
De volgens deze bepaling verplichte dagelijkse rusttijd staat in tegenstelling tot het verrichten van de in artikel 14, lid 2, sub c) en d), der verordening aangeduide werkzaamheden. Deze rusttijd voor de bemanningsleden is niet beperkt tot het begrip rust in de zuider fysieke betekenis van het woord, doch kan ook elke andere ontspanning omvatten, echter met uitdrukkelijke uitzondering van het besturen van voertuigen en iedere andere vorm van aanwezigheid op het werk in eigenlijke zin.
Zouden de voorschriften van verordening nr. 543/69 -in het bijzonder die betreffende de minimumduur van de dagelijkse en wekelijkse rusttijden -slechts te zien zijn als een bevoegdheid en niet als een verplichting voor de bemanningsleden om daadwerkelijk te rusten, dan zou geen der drie doeleinden van deze verordening worden bereikt. Immers:
de verordening zou in geen enkel opzicht leiden tot een harmonisatie van de mededingingsvoorwaarden op vervoersgebied (zie de tweede alinea van de preambule der verordening); van sociale vooruitgang zou geen sprake zijn (zie de derde overweging van de considerans der verordening); het oogmerk van de verkeersveiligheid zou volledig worden miskend (zie derde, achtste en negende overwegingen van de considerans der verordening).
Op grond van deze opmerkingen zou de Commissie op de vraag van de Politierechtbank willen antwoorden:
Overwegende dat tijdens de terechtzitting van
dat J. P. Cagnon en J. P. Taquet bij die gelegenheid hebben ingestemd met het overzicht van de feiten en met de door de Commissie voorgestelde uitlegging en zich in hun conclusies te hebben gerefereerd aan het oordeel van het Hof;
Overwegende dat de Advocaat-Generaal ter terechtzitting van
HET HOF VAN JUSTITIE,
uitspraak doende op de door de Politierechtbank te Bergen bij vonnis van
De uitdrukking
Lecourt
Mertens de Wilmars
Mackenzie Stuart
Donner
Monaco
Pescatore
Kutscher
Sørensen
O'Keeffe
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op achttien februari negentienhonderdvijfenzeventig.
De Griffier
A. Van Houtte
De President
R. Lecourt