Προσωρινό κείμενο

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (όγδοο τμήμα)

της 10ης Σεπτεμβρίου 2026 (*)

« Προδικαστική παραπομπή – Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών – Άρθρο 56 ΣΛΕΕ – Περιορισμοί – Δραστηριότητες φύλαξης και ασφάλειας – Εθνική νομοθεσία η οποία επιβάλλει την προηγούμενη λήψη άδειας για την άσκηση τέτοιας δραστηριότητας – Συνεκτίμηση εγγυήσεων που παρέχονται εντός του κράτους μέλους καταγωγής του παρέχοντος υπηρεσίες »

Στην υπόθεση C‑602/25,

με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το tribunal de première instance francophone de Βρυξέλλες (γαλλόφωνο πρωτοδικείο Βρυξελλών, Βέλγιο) με απόφαση της 11ης Αυγούστου 2025, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 11 Σεπτεμβρίου 2025, στο πλαίσιο της δίκης

Ithaque Sécurité SAS

κατά

État belge,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),

συγκείμενο από τους O. Spineanu-Matei, πρόεδρο τμήματος, S. Rodin και N. Fenger (εισηγητή), δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: Α. Ράντος

γραμματέας: A. Calot Escobar

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,

λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:

–        η Ithaque Sécurité SAS, εκπροσωπούμενη από τους E. Bouillon, B. Lebrun και C. Lecharlier, avocats,

–        η Βελγική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον F. Hayois και τις C. Jacob και C. Pochet, επικουρούμενους από τους M. Chomé, S. Depré και R. Mirzabekiantz, avocats,

–        η Τσεχική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις A. Edelmannová και L. Halajová και τον J. Vláčil,

–        η Φινλανδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις H. Leppo και M. K. Vanhanen,

–        η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους M. Mataija, G. Meeßen και B. Stromsky,

κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

1        Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 56, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.

2        Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Ithaque Sécurité SAS, εταιρίας γαλλικού δικαίου (στο εξής: Ithaque), και του État belge (Βελγικού Δημοσίου), σχετικά με απόφαση του συμβούλου της Γενικής Διεύθυνσης Πολιτικής Ασφαλείας και Πρόληψης της «Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εσωτερικών» με την οποία επιβλήθηκε στην εταιρία αυτή διοικητικό πρόστιμο, του οποίου την ακύρωση ζητεί η τελευταία.

 Το νομικό πλαίσιο

 Το δίκαιο της Ένωσης

3        Το άρθρο 56, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:

«Στο πλαίσιο των κατωτέρω διατάξεων, οι περιορισμοί της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών στο εσωτερικό της [Ευρωπαϊκής] Ένωσης απαγορεύονται όσον αφορά τους υπηκόους των κρατών μελών που είναι εγκατεστημένοι σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο του αποδέκτου της παροχής.»

 Το βελγικό δίκαιο

4        Κατά το άρθρο 16 του νόμου περί ρύθμισης της ιδιωτικής ασφάλειας, της 2ας Οκτωβρίου 2017 (Moniteur belge της 31ης Οκτωβρίου 2017, σ. 96776, στο εξής: νόμος της 2ας Οκτωβρίου 2017), μόνον οι επιχειρήσεις που έχουν λάβει άδεια από τον Υπουργό Εσωτερικών του Βελγίου μπορούν να παρέχουν υπηρεσίες στον τομέα που καλύπτεται από τον νόμο αυτόν.

5        Κατά το άρθρο 19 του εν λόγω νόμου:

«Όταν το πρόσωπο που ζητεί την άδεια δεν έχει εγκατάσταση στο Βέλγιο, ο Υπουργός Εσωτερικών λαμβάνει υπόψη, κατά την αξιολόγηση της αίτησης, τις εγγυήσεις που έχουν παρασχεθεί στο πλαίσιο της νόμιμης και ρυθμιζόμενης άσκησης των δραστηριοτήτων τις οποίες αφορά η αίτηση εντός άλλου κράτους μέλους του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου».

 Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα

6        Η Ithaque είναι εταιρία που δραστηριοποιείται στον τομέα της ασφάλειας και απασχολείται τακτικά από τη Française des Jeux, εμπορική εταιρία γαλλικού δικαίου η οποία διοργανώνει πολυάριθμα τυχερά παίγνια.

7        Δεδομένου ότι η Française des Jeux επρόκειτο να διεξαγάγει μια κλήρωση στην Brugge (Βέλγιο) τον Δεκέμβριο του 2021, ανέθεσε στην Ithaque τη μέριμνα για την ομαλή διεξαγωγή της διαδικασίας. Η Ithaque ήρθε σε επαφή με την αρμόδια βελγική διοικητική αρχή, η οποία την κάλεσε να υποβάλει αίτηση για τη χορήγηση άδειας, χρησιμοποιώντας το ειδικό προς τούτο έντυπο, και να καταβάλει τις σχετικές δαπάνες, ανερχόμενες σε 1 000 ευρώ.

8        H Ithaque αρνήθηκε να ζητήσει άδεια από την εν λόγω αρχή και να καταβάλει τις ως άνω δαπάνες, εκτιμώντας ότι δεν έπρεπε να υποβληθεί σε τέτοια διαδικασία δεδομένου ότι διέθετε ήδη άδεια χορηγηθείσα από τις γαλλικές αρχές, η οποία έπρεπε να αναγνωρίζεται στο Βέλγιο.

9        Ως εκ τούτου, η εταιρία αυτή εκτέλεσε την αποστολή που της είχε ανατεθεί, κατά παράβαση του άρθρου 16 του νόμου της 2ας Οκτωβρίου 2017.

10      Κατόπιν της παράβασης αυτής, ο σύμβουλος της Γενικής Διεύθυνσης Πολιτικής Ασφαλείας και Πρόληψης της «Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εσωτερικών» επέβαλε στην Ithaque, με απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 2024, διοικητικό πρόστιμο ύψους 15 000 ευρώ.

11      Με δικόγραφο της 4ης Απριλίου 2024, η εταιρία αυτή ζήτησε από το tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνο πρωτοδικείο Βρυξελλών, Βέλγιο), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο, την ακύρωση της εν λόγω αποφάσεως.

12      Το αιτούν δικαστήριο εκθέτει ότι η Ithaque εκτιμά ότι έπρεπε να της επιτραπεί να ζητήσει την άδεια με απλουστευμένη διαδικασία, στο πλαίσιο της οποίας θα γινόταν σύγκριση μεταξύ των απαιτήσεων που επιβάλλουν οι γαλλικές αρχές και εκείνων που καθορίζονται στον νόμο της 2ας Οκτωβρίου 2017 για την άσκηση δραστηριοτήτων στην επικράτεια του Βασιλείου του Βελγίου, ώστε να επικυρωθεί, κατ’ ουσίαν, η άδεια που εκδόθηκε βάσει του γαλλικού δικαίου και, κατά τον τρόπο αυτόν, να δοθεί στην εταιρία αυτή η άδεια να παρέχει στο Βέλγιο υπηρεσίες ιδιωτικής φύλαξης.

13      Πλην όμως, επειδή τέτοια απλουστευμένη διαδικασία δεν έχει θεσπιστεί στο Βέλγιο, μια αλλοδαπή εταιρία που επιθυμεί να ασκήσει τις δραστηριότητές της στο εν λόγω κράτος μέλος πρέπει να ακολουθήσει την πλήρη διαδικασία αδειοδότησης, υπό την επιφύλαξη ότι η διοίκηση πρέπει να λαμβάνει υπόψη της τις εγγυήσεις που έχουν παρασχεθεί εντός άλλου κράτους μέλους, χωρίς να προβλέπονται περαιτέρω διευκρινίσεις.

14      Συνεπώς, κατά το αιτούν δικαστήριο, τίθεται το ζήτημα αν το άρθρο 56, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ δεν απαιτεί από τα κράτη μέλη να λαμβάνουν υπόψη μη προσδιορισμένα ή και ασαφή στοιχεία, αλλά να προβλέπουν ότι τα ίδια υπέχουν θετική υποχρέωση να επιτρέπουν κατ’ αρχήν τις δραστηριότητες εταιριών φύλαξης εγκατεστημένων αλλού εντός της Ένωσης, διατηρώντας πάντως τη δυνατότητα να προβαίνουν σε ορισμένες εξακριβώσεις, όπως συμβαίνει με τις περιπτώσεις που αφορούν την ισοτιμία των τίτλων σπουδών.

15      Υπό τις συνθήκες αυτές, το tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνο πρωτοδικείο Βρυξελλών) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:

«Έχει το άρθρο 56, [πρώτο] εδάφιο [...], [ΣΛΕΕ] την έννοια ότι ένα κράτος [μέλος] υποχρεούται να επιτρέπει, κατ’ αρχήν, σε εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος εταιρίες φύλαξης να ασκούν δραστηριότητες στο έδαφός του, διατηρώντας μόνον τη δυνατότητα να διενεργεί ορισμένους ελέγχους;»

 Επί του προδικαστικού ερωτήματος

16      Με το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 56, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία εξαρτά την παροχή υπηρεσιών φύλαξης εντός της εθνικής επικράτειας εκ μέρους επιχείρησης εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος από τη χορήγηση διοικητικής άδειας, επ’ απειλή κυρώσεων για κάθε επιχείρηση που παραβαίνει τη ρύθμιση αυτή.

17      Παρατηρείται προκαταρκτικώς ότι οι υπηρεσίες ιδιωτικής ασφάλειας δεν αποτελούν, επί του παρόντος, αντικείμενο εναρμόνισης σε επίπεδο Ένωσης. Εντούτοις, μολονότι είναι αληθές ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, τα κράτη μέλη διατηρούν, κατ’ αρχήν, την αρμοδιότητα να καθορίζουν τις προϋποθέσεις άσκησης των δραστηριοτήτων στον τομέα αυτόν, γεγονός παραμένει ότι οφείλουν να ασκούν τις σχετικές αρμοδιότητές τους σεβόμενα τις θεμελιώδεις ελευθερίες τις οποίες εγγυάται η Συνθήκη ΛΕΕ, μεταξύ δε άλλων την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών που προβλέπεται στο άρθρο 56 ΣΛΕΕ (πρβλ. απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 2006, Επιτροπή κατά Ισπανίας, C‑514/03, EU:C:2006:63, σκέψη 23 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

18      Κατά πάγια νομολογία, το άρθρο 56 ΣΛΕΕ επιβάλλει όχι μόνον την εξάλειψη κάθε διάκρισης εις βάρος του εγκατεστημένου σε άλλο κράτος μέλος παρέχοντος υπηρεσίες λόγω της ιθαγένειάς του, αλλά και την κατάργηση κάθε περιορισμού, ακόμη και αν αυτός εφαρμόζεται αδιακρίτως τόσο στους ημεδαπούς παρέχοντες υπηρεσίες όσο και στους προερχόμενους από άλλα κράτη μέλη, όταν ο περιορισμός αυτός είναι ικανός να αποκλείσει, να παρεμποδίσει ή να καταστήσει λιγότερο ελκυστικές τις δραστηριότητες του παρέχοντος υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος, όπου νομίμως παρέχει ανάλογες υπηρεσίες (αποφάσεις της 7ης Οκτωβρίου 2010, dos Santos Palhota κ.λπ., C‑515/08, EU:C:2010:589, σκέψη 29, και της 22ας Ιανουαρίου 2026, Vlaams Gewest, C‑413/24, EU:C:2026:30, σκέψη 22).

19      Εθνική ρύθμιση η οποία εξαρτά την παροχή, εντός της εθνικής επικράτειας, ορισμένων υπηρεσιών, όπως η υπηρεσία φύλαξης, εκ μέρους επιχείρησης εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος από τη χορήγηση διοικητικής άδειας, επ’ απειλή κύρωσης εις βάρος κάθε επιχείρησης που παραβαίνει τη ρύθμιση αυτή, συνιστά περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, κατά την έννοια του άρθρου 56 ΣΛΕΕ (πρβλ. αποφάσεις της 13ης Δεκεμβρίου 2007, Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑465/05, EU:C:2007:781, σκέψη 58, της 30ής Απριλίου 2014, Pfleger κ.λπ., C‑390/12, EU:C:2014:281, σκέψη 39, της 22ας Ιουνίου 2017, Unibet International, C‑49/16, EU:C:2017:491, σκέψη 33, και της 12ης Σεπτεμβρίου 2019, Maksimovic κ.λπ., C‑64/18, C‑140/18, C‑146/18 και C‑148/18, EU:C:2019:723, σκέψη 32). Τούτο ισχύει ακόμη και αν οι παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη μέλη έχουν επίσης την υποχρέωση να ζητήσουν άδεια για την παροχή ανάλογων υπηρεσιών εντός των εν λόγω κρατών μελών.

20      Επομένως, ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη αντιβαίνει, κατ’ αρχήν, στο άρθρο 56 ΣΛΕΕ και, ως εκ τούτου, απαγορεύεται από το άρθρο αυτό, εκτός αν δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος και υπό την επιφύλαξη, εξάλλου, ότι είναι ανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό (πρβλ. απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2007, Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑465/05, EU:C:2007:781, σκέψη 60 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

21      Συναφώς, επισημαίνεται ότι η απαίτηση λήψης διοικητικής άδειας πριν από την άσκηση δραστηριοτήτων ιδιωτικής ασφάλειας μπορεί να ανταποκρίνεται, αυτή καθεαυτήν, στην ανάγκη προστασίας της δημοσίας τάξης, λαμβανομένης υπόψη της φύσης των δραστηριοτήτων αυτών (απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2007, Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑465/05, EU:C:2007:781, σκέψη 61).

22      Εντούτοις, ένα εμπόδιο μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο στο μέτρο που το προβαλλόμενο γενικό συμφέρον δεν διασφαλίζεται ήδη από κανόνες στους οποίους ο παρέχων τις υπηρεσίες υπόκειται εντός του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένος (απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2007, Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑465/05, EU:C:2007:781, σκέψη 62 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

23      Επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί αναγκαίο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού το μέτρο κράτους μέλους το οποίο, κατ’ ουσίαν, εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό με τους ελέγχους που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί στο κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο παρέχων τις υπηρεσίες (απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2007, Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑465/05, EU:C:2007:781, σκέψη 63).

24      Ειδικότερα, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η προϋπόθεση ότι τα μέλη του προσωπικού επιχείρησης ιδιωτικής ασφάλειας πρέπει να αποκτήσουν νέα ειδική άδεια στο κράτος μέλος υποδοχής συνιστά αδικαιολόγητο περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών από τη συγκεκριμένη επιχείρηση κατά την έννοια του άρθρου 56 ΣΛΕΕ, στο μέτρο που δεν λαμβάνονται υπόψη οι έλεγχοι και οι εξακριβώσεις που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί στο κράτος μέλος καταγωγής (απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 2006, Επιτροπή κατά Ισπανίας, C‑514/03, EU:C:2006:63, σκέψη 55). Ομοίως, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι εθνική νομοθεσία κατά την οποία επιχείρηση ασφαλείας πρέπει να λάβει άδεια ισχύουσα σε συγκεκριμένη εδαφική περιφέρεια αντιβαίνει στο άρθρο αυτό, εφόσον δεν υπάρχει ρητή διάταξη της εθνικής νομοθεσίας επιβάλλουσα τη συνεκτίμηση των απαιτήσεων που προβλέπονται στο κράτος μέλος εγκατάστασης (απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2007, Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑465/05, EU:C:2007:781, σκέψη 67).

25      Εν προκειμένω, το άρθρο 19 του νόμου της 2ας Οκτωβρίου 2017 προβλέπει ότι, «[ό]ταν το πρόσωπο που ζητεί την άδεια δεν έχει εγκατάσταση στο Βέλγιο, ο Υπουργός Εσωτερικών λαμβάνει υπόψη, κατά την αξιολόγηση της αίτησης, τις εγγυήσεις που έχουν παρασχεθεί στο πλαίσιο της νόμιμης και ρυθμιζόμενης άσκησης των δραστηριοτήτων τις οποίες αφορά η αίτηση εντός άλλου κράτους μέλους του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου».

26      Υπενθυμίζεται ότι, όσον αφορά την προγενέστερη της διάταξης αυτής βελγική ρύθμιση, ήτοι τον νόμο της 10ης Απριλίου 1990 περί των επιχειρήσεων φύλαξης, των επιχειρήσεων ασφάλειας και των εσωτερικών υπηρεσιών φύλαξης (Moniteur belge της 29ης Μαΐου 1990, σ. 10963), το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το Βασίλειο του Βελγίου, απαιτώντας από όλες τις επιχειρήσεις φύλαξης να πληρούν τις ίδιες προϋποθέσεις για τη χορήγηση άδειας, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι υποχρεώσεις στις οποίες υπόκειται ήδη η παρέχουσα τις σχετικές υπηρεσίες επιχείρηση για την άσκηση της δραστηριότητάς της εντός του κράτους μέλους εγκατάστασης, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 56 ΣΛΕΕ (απόφαση της 9ης Μαρτίου 2000, Επιτροπή κατά Βελγίου, C‑355/98, EU:C:2000:113, σκέψη 38 και διατακτικό).

27      Συναφώς, η Βελγική Κυβέρνηση υποστηρίζει με τις παρατηρήσεις της ότι το Βασίλειο του Βελγίου, με τη θέσπιση του νόμου της 10ης Ιουνίου 2001, για την τροποποίηση του νόμου της 10ης Απριλίου 1990 περί των επιχειρήσεων φύλαξης, των επιχειρήσεων ασφαλείας και των εσωτερικών υπηρεσιών φύλαξης, ο οποίος περιλαμβάνει το άρθρο 4 του οποίου το περιεχόμενο επαναλήφθηκε, στη συνέχεια, στο άρθρο 19 του νόμου της 2ας Οκτωβρίου 2017, επιδίωξε να άρει την παράβαση αυτήν. Η Βελγική Κυβέρνηση προσθέτει ότι από τις προπαρασκευαστικές εργασίες του τελευταίου αυτού νόμου προκύπτει ότι η βελγική διοικητική αρχή δεν θα διεξάγει πλέον έρευνες όσον αφορά τις προϋποθέσεις αδειοδότησης ως προς τις οποίες η εγκατεστημένη στην αλλοδαπή επιχείρηση έχει ήδη παράσχει στο κράτος μέλος εγκατάστασης ισοδύναμες εγγυήσεις με τις απαιτούμενες από τη βελγική ρύθμιση. Κατά συνέπεια, σε μια τέτοια περίπτωση, η χορήγηση άδειας στην επιχείρηση αυτή είναι πολύ απλουστευμένη, γίνεται μάλιστα δε σχεδόν αμέσως.

28      Παρά ταύτα, η Ithaque υποστηρίζει, με τις γραπτές παρατηρήσεις της, ότι η αρμόδια βελγική διοικητική αρχή εξακολουθεί να απαιτεί από τις επιχειρήσεις ιδιωτικής ασφάλειας που είναι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος την υποβολή πλήρους αίτησης για τη χορήγηση άδειας, την προσκόμιση του συνόλου των εγγράφων που απαιτούνται από βελγική επιχείρηση η οποία δεν έχει ακόμη λάβει άδεια, καθώς και την καταβολή του συνόλου των διοικητικών δαπανών που συνδέονται με τη διαδικασία αυτή.

29      Κατά πάγια νομολογία, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να εξαρτά την παροχή υπηρεσιών στο έδαφός του από την τήρηση όλων των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την εγκατάσταση και κατ’ αυτόν τον τρόπο να στερεί κάθε πρακτική αποτελεσματικότητα από τις διατάξεις που αποσκοπούν στη διασφάλιση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών (απόφαση της 24ης Ιανουαρίου 2002, Portugaia Construções, C‑164/99, EU:C:2002:40, σκέψη 17 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

30      Επομένως, εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει μήπως, εν προκειμένω, οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους υποδοχής επέβαλαν στον παρέχοντα υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος ισοδύναμους όρους και ελέγχους με εκείνους που απαιτούνται για την εγκατάσταση.

31      Ειδικότερα, το αιτούν δικαστήριο θα πρέπει να εξακριβώσει μήπως οι ζητηθείσες πληροφορίες υπερβαίνουν το μέτρο που είναι αναγκαίο για την αξιολόγηση της εκπλήρωσης συγκεκριμένης παροχής και όχι για την εγκατάσταση.

32      Εφόσον τούτο ισχύει, το αιτούν δικαστήριο θα πρέπει επίσης να εξακριβώσει μήπως, εν προκειμένω, οι εν λόγω αρχές επέβαλαν όρους και ελέγχους που εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό με εκείνους στους οποίους ο παρέχων τις υπηρεσίες υπόκειται εντός του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένος.

33      Όσον αφορά τις διοικητικές δαπάνες που απαιτούνται κατά την υποβολή αίτησης για τη χορήγηση άδειας, πρέπει να εξακριβωθεί μήπως, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, οι δαπάνες αυτές είναι υπερβολικές ή παράλογες. Συναφώς, ο υπερβολικός ή παράλογος και, ως εκ τούτου, δυσανάλογος χαρακτήρας των εν λόγω δαπανών πρέπει να εκτιμάται υπό το πρίσμα του κόστους το οποίο προκύπτει από την εξέταση της ως άνω αίτησης και με το οποίο επιβαρύνεται, επομένως, το οικείο κράτος μέλος [βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 20ής Ιουνίου 2024, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Απόσπαση εργαζομένων από τρίτες χώρες), C‑540/22, EU:C:2024:530, σκέψεις 119 και 120].

34      Ομοίως, αν υποτεθεί ότι, όπως υποστηρίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η βελγική νομοθεσία απαιτεί τραπεζική εγγύηση για την καταβολή τυχόν διοικητικών τελών και προστίμων, το αιτούν δικαστήριο θα πρέπει να κρίνει αν η εγγύηση αυτή είναι πράγματι αναγκαία και αναλογική στο πλαίσιο της σποραδικής διασυνοριακής παροχής υπηρεσιών.

35      Πράγματι, η υποχρέωση σύστασης τέτοιας εγγύησης σε βελγικό οργανισμό μπορεί να παρακωλύσει ή να καταστήσει λιγότερο ελκυστική την άσκηση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, κατά την έννοια του άρθρου 56 ΣΛΕΕ, στο μέτρο που καθιστά την παροχή υπηρεσιών επαχθέστερη για τις εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη επιχειρήσεις ιδιωτικής ασφάλειας απ’ ό,τι για εκείνες που είναι εγκατεστημένες στο Βέλγιο (πρβλ. αποφάσεις της 26ης Ιανουαρίου 2006, Επιτροπή κατά Ισπανίας, C‑514/03, EU:C:2006:63, σκέψη 41, και της 13ης Δεκεμβρίου 2007, Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑465/05, EU:C:2007:781, σκέψη 109).

36      Ένα τέτοιο εμπόδιο μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο στο μέτρο που το επίμαχο γενικό συμφέρον, ήτοι το να καταστούν διαθέσιμα, προς όφελος των βελγικών αρχών, ποσά δυνάμενα να εγγυηθούν την εκπλήρωση των δημοσίου δικαίου υποχρεώσεων των οποίων η αθέτηση επισύρει κυρώσεις κατά την ισχύουσα εθνική νομοθεσία, δεν διασφαλίζεται ήδη από τους κανόνες στους οποίους ο παρέχων τις υπηρεσίες υπόκειται εντός του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένος (πρβλ. απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2007, Επιτροπή κατά Ιταλίας, C‑465/05, EU:C:2007:781, σκέψη 111).

37      Συναφώς, επισημαίνεται ότι, στο μέτρο που η βελγική νομοθεσία απαιτεί τη σύσταση της εν λόγω τραπεζικής εγγύησης, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τυχόν τραπεζική εγγύηση συσταθείσα στο κράτος μέλος καταγωγής, ικανή να διασφαλίσει την προσήκουσα προστασία των εν λόγω απαιτήσεων του Δημοσίου, επιβάλλει υποχρέωση η οποία βαίνει πέραν του αναγκαίου προς τούτο μέτρου (πρβλ. απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 2006, Επιτροπή κατά Ισπανίας, C‑514/03, EU:C:2006:63, σκέψη 43).

38      Εν πάση περιπτώσει, υπενθυμίζεται ότι το γεγονός ότι ορισμένες έννοιες που περιλαμβάνονται στο άρθρο 19 του νόμου της 2ας Οκτωβρίου 2017 θεωρούνται από το αιτούν δικαστήριο ως ιδιαιτέρως ευρείες δεν αποκλείει την κρίση ότι η διάταξη αυτή προβλέπει σαφείς και ακριβείς κανόνες οι οποίοι παρέχουν στον διοικούμενο τη δυνατότητα να προβλέψει τα αποτελέσματά τους, δεδομένου ότι η τυχόν αμφισημία ή αοριστία των εν λόγω εννοιών μπορεί να αρθεί με προσφυγή στις συνήθεις μεθόδους ερμηνείας του δικαίου (πρβλ. απόφαση της 22ας Ιανουαρίου 2026, AK Dlhopolec κ.λπ., C‑590/24, EU:C:2026:41, σκέψη 96 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία), όπερ εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εκτιμήσει.

39      Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 56 ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι δεν αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία εξαρτά την παροχή υπηρεσιών φύλαξης εντός της εθνικής επικράτειας εκ μέρους επιχείρησης εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος από τη χορήγηση διοικητικής άδειας, επ’ απειλή κυρώσεων για κάθε επιχείρηση που παραβαίνει τη ρύθμιση αυτή, εφόσον η ρύθμιση:

–        δεν επιβάλλει στον παρέχοντα τις σχετικές υπηρεσίες όρους και ελέγχους ισοδύναμους προς τους απαιτούμενους για την εγκατάσταση,

–        προβλέπει ότι λαμβάνονται δεόντως υπόψη όλοι οι όροι τους οποίους ο παρέχων υπηρεσίες πληροί ήδη εντός του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένος, στο μέτρο που αντιστοιχούν στους όρους που επιβάλλει το κράτος μέλος υποδοχής για την προστασία της δημόσιας τάξης,

–        και δεν καθορίζει δυσανάλογες διοικητικές δαπάνες ούτε επιβάλλει μη αναγκαίες ή δυσανάλογες εγγυήσεις.

 Επί των δικαστικών εξόδων

40      Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) αποφαίνεται:

Το άρθρο 56 ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι δεν αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία εξαρτά την παροχή υπηρεσιών φύλαξης εντός της εθνικής επικράτειας εκ μέρους επιχείρησης εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος από τη χορήγηση διοικητικής άδειας, επ’ απειλή κυρώσεων για κάθε επιχείρηση που παραβαίνει τη ρύθμιση αυτή, εφόσον η ρύθμιση:

–        δεν επιβάλλει στον παρέχοντα τις σχετικές υπηρεσίες όρους και ελέγχους ισοδύναμους προς τους απαιτούμενους για την εγκατάσταση,

–        προβλέπει ότι λαμβάνονται δεόντως υπόψη όλοι οι όροι τους οποίους ο παρέχων υπηρεσίες πληροί ήδη εντός του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένος, στο μέτρο που αντιστοιχούν στους όρους που επιβάλλει το κράτος μέλος υποδοχής για την προστασία της δημόσιας τάξης,

–        και δεν καθορίζει δυσανάλογες διοικητικές δαπάνες ούτε επιβάλλει μη αναγκαίες ή δυσανάλογες εγγυήσεις.

(υπογραφές)


*      Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.