–

w imieniu FF Skagen A/S – S. Andersen oraz L. Kjær, advokater,

–

w imieniu rządu duńskiego – C.A.-S. Maertens, w charakterze pełnomocnika, którą wspierał B Søes Petersen, advokat,

–

w imieniu Komisji Europejskiej – A. Demeneix oraz M.-L. Ehlers Defontaine, w charakterze pełnomocników,

1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni uwagi 1 lit. c) do działu 3 części drugiej Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1), w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „CN”).

2

Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Skatteministeriet (ministerstwem ds. podatków, Dania) a FF Skagen A/S, spółką prawa duńskiego, w przedmiocie klasyfikacji taryfowej ryb i skrawków rybnych przywożonych przez tę spółkę.

Ramy prawne

Prawo międzynarodowe

3

Zharmonizowany system oznaczania i kodowania towarów (zwany dalej „HS”) został opracowany przez Radę Współpracy Celnej, obecnie Światową Organizację Celną (WCO), ustanowioną na mocy Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzonej w Brukseli w dniu 15 grudnia 1950 r. HS został ustanowiony na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. [Recueil des traités des Nations unies, vol. 1503, s. 4, nr 25910 (1988)] i zatwierdzonej, wraz z protokołem zmian do niej z dnia 24 czerwca 1986 r., w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. (Dz.U. 1987, L 198, s. 1) (zwanej dalej „konwencją w sprawie HS”).

4

WCO zatwierdza na warunkach określonych w art. 8 konwencji w sprawie HS noty wyjaśniające i opinie klasyfikacyjne przygotowane przez Komitet HS utworzony na mocy art. 6 tej konwencji.

5

Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) konwencji w sprawie HS każda z umawiających się stron zobowiązuje się do tego, że jej taryfa celna i nomenklatury statystyczne będą zgodne z HS, po pierwsze poprzez stosowanie wszystkich pozycji i podpozycji HS bez dodatków lub modyfikacji, wraz z ich odpowiednimi kodami cyfrowymi, po drugie poprzez stosowanie ogólnych reguł interpretacji HS, a także wszystkich uwag dotyczących sekcji, działów i podpozycji, nie modyfikując ich zakresu, oraz, po trzecie poprzez przestrzeganie kolejności cyfrowych HS.

Prawo Unii

Nomenklatura scalona

6

Jak wynika z art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 2658/87, CN reguluje klasyfikację taryfową towarów przywożonych do Unii Europejskiej. Na podstawie art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia CN przejmuje pozycje i sześciocyfrowe podpozycje HS, a jedynie cyfry siódma i ósma tworzą podpozycje charakterystyczne dla CN.

7

Ogólne reguły interpretacji CN zawarte w części pierwszej sekcja I część A CN stanowią, co następuje:

8

Część druga CN, zatytułowana „Tabela stawek celnych”, zawiera sekcję I, zatytułowaną „Zwierzęta żywe; produkty pochodzenia zwierzęcego”, w której znajduje się dział 3, zatytułowany „Ryby i skorupiaki, mięczaki i pozostałe bezkręgowce wodne”, a także dział 5, zatytułowany „Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone”.

9

Ów dział 3 zawiera uwagę 1, która stanowi:

10

Tabela stawek celnych w dziale 3 części drugiej CN zawiera następujące pozycje:

11

Dział 5 części drugiej CN zawiera uwagę 1, która stanowi:

12

Tabela stawek celnych w owym dziale 5 zawiera następujące pozycje:

Rozporządzenie nr 178/2002

13

Artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002, L 31, s. 1) stanowi, co następuje:

Rozporządzenie nr 852/2004

14

Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. 2004, L 139, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2004, L 226, s. 3) stanowi, co następuje:

15

Artykuł 2 ust. 1 tego rozporządzenia ma następujące brzmienie:

16

Zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia:

Rozporządzenie nr 853/2004

17

Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. 2004, L 139, s. 55) stanowi, co następuje:

18

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 853/2004:

19

Załącznik III do tego rozporządzenia zawiera sekcję VIII, zatytułowaną „Produkty rybołówstwa”, która zawiera w szczególności wymogi dotyczące statków, wymogi w trakcie i po wyładowaniu na ląd produktów rybołówstwa, wymogi dotyczące zakładów, w tym statków, dokonujących obróbki tych produktów, normy zdrowotne dla tych produktów, a także wymogi dotyczące przechowywania rozmrożonych nieprzetworzonych produktów rybołówstwa i świeżych produktów rybołówstwa, do których dodano dodatki do żywności zgodnie z prawem Unii.

20

Sekcja ta zawiera szereg wymogów dotyczących temperatury produktów rybołówstwa. Wśród tych wymogów pkt I B 1 rozdziału I tej sekcji w związku z pkt 1 rozdziału VII tej sekcji przewiduje, że statki zaprojektowane i wyposażone w celu zachowania świeżych produktów rybołówstwa przez ponad 24 godziny muszą być wyposażone w urządzenia do przechowywania produktów rybołówstwa w temperaturze zbliżonej do temperatury topniejącego lodu. Punkt I B 3 rozdziału I stanowi w szczególności, że w przypadku gdy produkty rybołówstwa są schładzane w oziębianej czystej wodzie morskiej, pomieszczenia magazynowe, zbiorniki lub kontenery statków powinny zapewniać jednolitą temperaturę i muszą umożliwiać osiągnięcie współczynnika chłodzenia zapewniającego, że mieszanka ryb i czystej wody morskiej osiągnie nie więcej niż 3 °C w sześć godzin po załadowaniu, oraz nie więcej niż 0 °C po 16 godzinach. Zgodnie z pkt 1 lit. b) ppkt (ii) rozdziału II wspomnianej sekcji w związku z pkt 1 rozdziału VII tej sekcji podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze odpowiedzialne za rozładunek i wyładowanie, w szczególności świeżych produktów rybołówstwa i rozmrożonych nieprzetworzonych produktów rybołówstwa powinny podczas rozładunku i wyładowania unikać zanieczyszczenia tych produktów, umieszczając je niezwłocznie w zabezpieczonym środowisku w temperaturze zbliżonej do temperatury topniejącego lodu. Z pkt 1 rozdziału VII i z pkt 1 lit. a) rozdziału VIII tej sekcji wynika, że podczas przechowywania i transportu tych produktów podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze, które wykonują te czynności, są zobowiązane zapewnić, że owe produkty są utrzymywane w temperaturze zbliżonej do temperatury topniejącego lodu.

21

Punkt C rozdziału V sekcji VIII załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004 przewiduje w szczególności, że nieprzetworzone produkty rybołówstwa nie mogą być wprowadzane do obrotu, jeżeli testy chemiczne wykażą przekroczenie limitów całkowitego lotnego azotu zasadowego (N-LZA).

Rozporządzenie nr 854/2004

22

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. 2004, L 139, s. 206) państwa członkowskie powinny zapewniać, aby urzędowe kontrole w odniesieniu do produktów rybołówstwa odbywały się zgodnie z załącznikiem III tego rozporządzenia, zatytułowanym „Produkty rybołówstwa”.

23

Rozdział III pkt 4 tego załącznika stanowił, że produkty rybołówstwa należy uznać za niezdatne do spożycia przez ludzi, jeżeli właściwe organy uznają, że mogą one stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt lub z innych względów nie nadają się do spożycia przez ludzi.

Rozporządzenie nr 2074/2005

24

W załączniku II sekcja II rozdział I pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2074/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiającego środki wykonawcze w odniesieniu do niektórych produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 i do organizacji urzędowych kontroli na mocy rozporządzeń (WE) nr 854/2004 oraz (WE) nr 882/2004, ustanawiającego odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz (WE) nr 854/2004 (Dz.U. 2005, L 338, s. 27), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1022/2008 z dnia 17 października 2008 r. (Dz.U. 2008, L 277, s. 18) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2074/2005”) przewidziano, co następuje:

25

Sekcja II rozdział II załącznika II do tego rozporządzenia ma następujące brzmienie:

Rozporządzenie nr 1333/2008

26

Ze względu na datę zaistnienia okoliczności faktycznych sporu w postępowaniu głównym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. 2008, L 354, s. 16) ma zastosowanie zarówno w brzmieniu wynikającym ze zmian wprowadzonych rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/647 z dnia 24 kwietnia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 107, s. 1) (zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1333/2008”), jak i w jego wcześniejszej wersji. Przepisy mające znaczenie dla niniejszego sporu nie zostały jednak znacząco zmienione, w związku z czym należy przytoczyć przepisy wynikające z tych zmian.

27

Artykuł 5 rozporządzenia nr 1333/2008 stanowi:

28

Zgodnie z art. 15 tego rozporządzenia:

29

Punkt 2 części A załącznika II do wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Przepisy ogólne dotyczące dodatków do żywności zawartych w wykazie oraz warunków ich stosowania”, ma następujące brzmienie:

30

Kwas octowy jest wymieniony w części B tego załącznika. Nieprzetworzone ryby i produkty rybołówstwa oraz przetworzone ryby i produkty rybołówstwa, w tym mięczaki i skorupiaki, są wymienione w części D tego załącznika. W części E tego załącznika kwas octowy nie figuruje wśród dodatków wymienionych dla tych kategorii środków spożywczych.

Rozporządzenie nr 1069/2009

31

Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U. 2009, L 300, s. 1) przewiduje, co następuje:

32

Zgodnie z art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia:

33

Artykuł 10 tego rozporządzenia stanowi, co następuje:

Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

34

Spółka FF Skagen dokonała przywozu, głównie z Norwegii, ryb i skrawków ryb, które używała do produkcji mączki rybnej, oleju rybnego i innych produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt.

35

W dniu 10 listopada 2016 r. Toldstyrelsen (urząd celny, Dania) przeprowadził kontrolę przywozu całych ryb gatunków błękitka, gromadnika, dobijaka niebieskiego, argentyny smukłej, ślepiora śródziemnomorskiego i ostroboka, zgłoszonych przez FF Skagen jako objęte działem 5 części drugiej CN.

36

W ramach tej kontroli urząd celny zwrócił się do instytutu analiz Force Technology (Dania) o przeanalizowanie próbek niektórych z tych ryb i wskazanie, czy nadają się one do spożycia przez ludzi, w celu zweryfikowania ich klasyfikacji taryfowej.

37

Na podstawie oceny wizualnej i sensorycznej tych próbek instytut ten uznał, że połowy należące do trzech z czterech analizowanych próbek nadawały się do spożycia przez ludzi, podczas gdy połowy należące do czwartej próbki nie były zdatne do spożycia, w szczególności ze względu na bardzo nieprzyjemny zapach.

38

Wspomniany instytut opisał próbki, które uznał za nadające się do konsumpcji, jako całe ryby, bez usuniętych narządów wewnętrznych i głów. Ponadto uznał on niektóre z tych próbek za niejednorodne, uściślając w szczególności, że niektóre ryby wydawały się być w dobrym stanie, podczas gdy inne były rozpłaszczone, miały zeskrobaną skórę, były pozbawione oczu, głów lub ogonów.

39

Z umów zakupu zawartych przez FF Skagen i dotyczących połowów przeanalizowanych i uznanych za nadające się do spożycia przez ludzi wynika, że ryby były przechowywane na pokładzie statków przez okres do ośmiu dni, obliczonych między pierwszym połowem a wyładowaniem, przy czym przechowanie to zostało dokonane poprzez dodanie kwasu octowego lub „kwasu”, bez dalszych uściśleń. Ponadto średnia zawartość N-LZA w tych połowach, obliczona na podstawie wielokrotnych próbek poszczególnych połowów, wynosiła od 14 do 30 mg/100 g. Jedna z dziesięciu próbek wykorzystanych do określenia średniej zawartości N-LZA w jednym z połowów miała zawartość 40 mg/100 g, podczas gdy pozostałe dziewięć próbek tego samego połowu wykazywało poziomy od 27 do 33 mg/100 g.

40

Poza połowami stanowiącymi część trzech próbek uznanych przez instytut analiz za nadające się do spożycia przez ludzi FF Skagen dokonała przywozu w okresie objętym kontrolą innych połowów, których średnia zawartość N-LZA, mierzona przez nią, była niższa niż 35 lub 60 mg/100 g, w zależności od gatunku danych ryb. Jednakże zawartość ta ulegała wahaniom; w jednej z próbek odnotowano maksymalną zawartość wynoszącą 82 mg/100 g. Te ostatnie połowy były przechowywane na pokładzie statków przez okres do dwunastu dni, obliczonych między pierwszym połowem a wyładowaniem, przy użyciu mieszanki schłodzonej wody słodkiej lub morskiej i kwasu octowego lub kwasu nieokreślonego rodzaju. Temperatura wody, w której połowy te były przechowywane, wahała się w zależności od partii i osiągnęła 8,6 °C w momencie wyładowania. W odpowiedzi na wniosek FF Skagen duńskie organy ds. bezpieczeństwa żywności oświadczyły, że ich zdaniem stosowanie kwasu octowego jako środka konserwującego do połowów będących przedmiotem postępowania głównego sprawiło, że nie nadawały się one do spożycia przez ludzi, i to niezależnie od zawartości N-LZA.

41

W dniu 19 lutego 2018 r. duńskie organy celne wydały decyzję, zgodnie z którą całe ryby i skrawki rybne przywożone przez FF Skagen w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 listopada 2017 r. należy klasyfikować do działu 3 drugiej części CN, jeżeli zmierzona przez tę spółkę średnia zawartość N-LZA dla każdej partii była mniejsza niż 35 mg/100 g w przypadku gatunków należących do rodziny Gadidea włącznie ze skrawkami rybnymi, oraz 60 mg/100 g w przypadku wszystkich pozostałych gatunków.

42

Spółka ta wniosła skargę na decyzję tych organów do Landsskatteretten (krajowej komisji podatkowej, Dania).

43

W dniu 6 sierpnia 2020 r. organ ten uznał, że przywożone całe ryby i skrawki rybne nie nadawały się do spożycia przez ludzi ze względu na ich stan podczas odprawy celnej ze względu na składowanie ich przed tą odprawą w wodzie z dodatkiem kwasu octowego. Z tego względu wyłączył je z klasyfikacji do działu 3 części drugiej CN zgodnie z uwagą 1 lit. c) do tego działu. Zdaniem tego organu ryby należało w związku z tym zaklasyfikować do działu 5 części drugiej CN, do podpozycji 0511 91 90 00, zgodnie z ogólnymi regułami interpretacji CN nr 1 i 6 zawartymi w części pierwszej sekcja I część A CN.

44

Ministerstwo ds. podatków wniosło do Vestre Landsret (sądu apelacyjnego regionu zachodniego, Dania), który jest sądem odsyłającym, skargę na decyzję krajowej komisji podatkowej, podnosząc, że ryby i skrawki rybne, których dotyczy postępowanie główne, należy zaklasyfikować do pozycji CN 0302.

45

Sąd ten uważa, że istnieją wątpliwości co do tego, czy towary te są objęte działem 3 części drugiej CN, czy też działem 5 części drugiej CN.

46

W tym względzie wskazuje on, że wszystkie połowy będące przedmiotem zawisłego przed nim sporu zostały zakupione na podstawie umów zawartych w celu ich wykorzystania w przemysłowej produkcji mączki rybnej i oleju z ryb, a nie w celu spożycia przez ludzi. Podpisując takie umowy, FF Skagen zobowiązała się do wykorzystywania ryb do celów, dla których zostały one zakupione.

47

Zdaniem sądu odsyłającego dodawanie kwasu ma na celu ograniczenie rozwoju N-LZA w rybach. Zawartość N-LZA jest wskaźnikiem stopnia zepsucia ryb – im wyższa wartość N-LZA, tym większy jest stopień zepsucia ryb. Dopuszczalne wartości N-LZA wynikają z sekcji II rozdział I pkt 1 załącznika II do rozporządzenia nr 2074/2005. Sąd ten zauważa również, że rozporządzenie nr 178/2002 nie zezwala na wprowadzanie do obrotu nieprzetworzonych produktów rybołówstwa przeznaczonych do spożycia przez ludzi, jeżeli dodano do nich kwas octowy lub inny kwas. Ponadto rozporządzenie nr 853/2004 przewiduje schładzanie ryb natychmiast po wyładowaniu w temperaturze zbliżonej do temperatury topnienia lodu.

48

Co się tyczy skrawków ryb mrożonych przywożonych przez FF Skagen, sąd odsyłający wyjaśnia, że jednej z rozpatrywanych partii towarzyszył standardowy dokument handlowy dotyczący transportu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów przetworzonych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, sporządzony na podstawie rozporządzenia nr 1069/2009. W dokumencie tym wskazano, że rozpatrywane skrawki rybne zostały certyfikowane do żywienia zwierząt i że chodziło o produkty uboczne objęte pozycją CN 0511 91 10, zatytułowaną „Odpadki rybne”. W owym dokumencie wspomniane skrawki zostały sklasyfikowane jako materiały „kategorii 3a”, która obejmuje „tusze i części tusz zwierząt poddanych ubojowi […], które nadają się do spożycia przez ludzi zgodnie z przepisami wspólnotowymi, lecz nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi z powodów handlowych”, w rozumieniu art. 10 lit. a) tego rozporządzenia. Po połowie ryb i podczas transportu wspomniane skrawki były traktowane zgodnie z zasadami przewidzianymi w tym rozporządzeniu, a nie zgodnie z zasadami przewidzianymi w rozporządzeniu nr 852/2004.

49

W tych okolicznościach Vestre Landsret (sąd apelacyjny regionu zachodniego, Dania) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

50

Na wniosek prezesa, wiceprezesa i pierwszego rzecznika generalnego Trybunał postanowił wpisać niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym do rejestru. Wniosek ten nie wchodzi bowiem wyłącznie w zakres szczególnej dziedziny, o której mowa w art. 50b akapit pierwszy lit. d) statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W przedmiocie pytań prejudycjalnych

51

W pytaniach tych, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy CN należy interpretować w ten sposób, że następujące towary są objęte pozycją 0302, zatytułowaną „Ryby świeże lub schłodzone, z wyłączeniem filetów rybnych oraz pozostałego mięsa rybiego, objętych pozycją 0304”, względnie pozycją 0511, zatytułowaną „Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; martwe zwierzęta objęte działem 1 lub 3, nienadające się do spożycia przez ludzi”:

–

całe ryby, które były przechowywane na pokładach statków połowowych przez długi czas poprzez dodanie kwasu octowego lub innego kwasu w zmiennej temperaturze, która mogła przekraczać limity przewidziane w uregulowaniach Unii dotyczących higieny środków spożywczych, charakteryzujące się zróżnicowaną zawartością N-LZA, przy czym niektóre spośród nich przekraczały limity przewidziane w tych uregulowaniach, były składowane luzem, nie zostały poddane obróbce zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów tych uregulowań, a towarzyszące im dokumenty handlowe wskazują, że zostały złowione i sprzedane w celu produkcji paszy dla zwierząt, a także

–

skrawki rybne, które nie zostały poddane obróbce zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów tych uregulowań, a towarzyszące im dokumenty handlowe wskazują, że stanowią one produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nadające się do spożycia przez ludzi, ale ze względów handlowych nie są przeznaczone do takiego spożycia oraz że zostały wyprodukowane i sprzedane w celu produkcji paszy dla zwierząt.

52

W tym względzie należy przypomnieć, że zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w zakresie klasyfikacji taryfowej polega przede wszystkim na wyjaśnieniu sądowi krajowemu kryteriów, których zastosowanie pozwoli mu na prawidłowe sklasyfikowanie spornych towarów w ramach CN, a nie na dokonaniu tej klasyfikacji we własnym zakresie. Klasyfikacja spornych towarów dla celów ich klasyfikacji taryfowej wynika bowiem z ustalenia czysto faktycznego, które nie jest zadaniem Trybunału w ramach odesłania prejudycjalnego (wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r., Keesing Deutschland, C‑375/24, EU:C:2025:624, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).

53

Dodatkowo należy również wskazać, że zgodnie z regułą 1 ogólnych reguł interpretacji CN klasyfikacja towarów jest dokonywana zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów tej nomenklatury (wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r., Keesing Deutschland, C‑375/24, EU:C:2025:624, pkt 38).

54

W interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w treści pozycji CN oraz uwag do sekcji lub działów (wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r., Keesing Deutschland, C‑375/24, EU:C:2025:624, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).

55

Przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru (wyrok z dnia 22 czerwca 2023 r., PR Pet, C‑24/22, EU:C:2023:507, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże przeznaczenie towaru jest istotnym kryterium tylko wtedy, gdy klasyfikacji nie można dokonać na samej tylko podstawie obiektywnych cech i właściwości produktu (wyrok z dnia 16 lutego 2017 r., Aramex Nederland, C‑145/16, EU:C:2017:130, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).

56

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że towary rozpatrywane w postępowaniu głównym są objęte sekcją I części drugiej CN, zatytułowaną „Zwierzęta żywe; produkty pochodzenia zwierzęcego”.

57

Sekcja ta jest podzielona na pięć działów, wśród których znajduje się dział 3 zatytułowany „Ryby i skorupiaki, mięczaki i pozostałe bezkręgowce wodne”, zawierający pozycję 0302, zatytułowaną „Ryby świeże lub schłodzone, z wyłączeniem filetów rybnych oraz pozostałego mięsa rybiego, objętych pozycją 0304” oraz dział 5 zatytułowany „Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone”, zawierający pozycję 0511 zatytułowaną „Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; martwe zwierzęta objęte działem 1 lub 3, nienadające się do spożycia przez ludzi”. Z brzmienia wskazanego działu 5 wynika w sposób oczywisty, iż odnosi się on do produktów, które nie odpowiadają żadnemu z określeń zawartych w pozostałych czterech działach tej sekcji. Ponadto uwaga 1 lit. a) do tego owego działu 5 wskazuje, iż nie obejmuje on produktów jadalnych innych niż jelita, pęcherze i żołądki zwierząt, a także krew zwierzęca (zob. analogicznie wyrok z dnia 16 lipca 2009 r., Pärlitigu, C‑56/08, EU:C:2009:467, pkt 25).

58

W niniejszej sprawie uwaga 1 lit. c) do działu 3 drugiej części sekcja I CN stanowi, iż dział ten nie obejmuje ryb nieodpowiednich do spożycia przez ludzi z powodu ich gatunku albo stanu. Z brzmienia tej uwagi wynika więc, iż decydującym kryterium przy ustalaniu, czy dane ryby objęte są owym działem 3, jest to, czy nadają się one do spożycia przez ludzi, czy też nie. W tych okolicznościach decydującą kwestią jest to, czy w chwili odprawy celnej towary rozpatrywane w postępowaniu głównym nadawały się do spożycia przez ludzi (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2009 r., Pärlitigu, C‑56/08, EU:C:2009:467, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).

59

Aby ustalić, czy dany produkt nadaje się do spożycia przez ludzi w rozumieniu wspomnianej uwagi, należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne aspekty dotyczące obiektywnych cech i właściwości tego produktu (zob. podobnie wyrok z dnia 28 kwietnia 2016 r., Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, pkt 42, 57 i przytoczone tam orzecznictwo).

60

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w niniejszej sprawie sąd odsyłający odnosi się do różnych elementów dotyczących sposobu, w jaki towary będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym zostały przetworzone przed ich odprawą celną, takich jak dodanie kwasu octowego lub innego kwasu, ich przechowywanie luzem oraz obchodzenie się z nimi z naruszeniem zasad higieny żywności, wysoka zawartość N-LZA, wysoka temperatura oraz długi okres przechowywania tych towarów, zastanawiając się zasadniczo nad istnieniem zagrożenia dla zdrowia ludzkiego wynikającego z ewentualnego zanieczyszczenia lub rozkładu tych towarów, co czyniłoby je niezdatnymi do spożycia przez ludzi.

61

W tym względzie należy zauważyć, że takie elementy odnoszą się do obiektywnych cech i właściwości towarów rozpatrywanych w postępowaniu głównym, a zatem mogą pozwolić na ustalenie, czy nadają się one do spożycia przez ludzi, czy też nie.

62

Trybunał uznał już bowiem, że okoliczność, iż ze względu na cechy technologii produkcji nie można wykluczyć obecności w danym produkcie substancji szkodliwych dla zdrowia ludzkiego, stanowi istotny element, mogący uzasadniać zakwalifikowanie takiego produktu jako niejadalnego w świetle jego obiektywnych cech i właściwości (zob. podobnie wyrok z dnia 28 kwietnia 2016 r., Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, pkt 43, 48).

63

Ponadto należy przypomnieć, że informacje dostarczone przez producenta danego produktu mogą co do zasady wykazać jego obiektywne cechy i właściwości (zob. podobnie wyrok z dnia 28 kwietnia 2016 r., Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, pkt 44, 47, 50).

64

Podobnie Trybunał zauważył, że zjawisko rozkładu lub pogorszenia stanu materiału zwierzęcego powoduje powstanie toksyn, które co do zasady czynią go niezdatnym do spożycia przez ludzi i stwarzają również zagrożenie dla zdrowia ludzi (zob. podobnie wyrok z dnia 2 września 2021 r., Toropet, C‑836/19, EU:C:2021:668, pkt 60).

65

W drugiej kolejności sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy w celu określenia, czy połowy rozpatrywane w postępowaniu głównym „nie nadają się do spożycia przez ludzi”, dopuszczalne jest uwzględnienie przepisów Unii w dziedzinie żywności i higieny żywności.

66

W tym względzie należy uściślić, że jak przypomniano w pkt 54 niniejszego wyroku, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w treści pozycji CN oraz uwag do sekcji lub działów. Trybunał miał okazję wyjaśnić – co się tyczy znaczenia prawa żywnościowego Unii dla klasyfikacji taryfowej towarów, a w szczególności przewidzianego w art. 14 rozporządzenia nr 178/2002 zakazu wprowadzania do obrotu „niebezpiecznego środka spożywczego” – że klasyfikacja taryfowa towarów w dniu ich odprawy celnej należy do krajowych organów celnych, które stosują w tym względzie w szczególności przepisy CN (zob. podobnie wyrok z dnia 28 kwietnia 2016 r., Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, pkt 52).

67

Wynika z tego, że przepisy Unii w dziedzinie żywności i higieny żywności nie mogą same w sobie mieć decydującego znaczenia dla zaklasyfikowania towaru do danej pozycji CN, lecz stanowią jednak jeden z elementów, które należy wziąć pod uwagę w tym celu (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 marca 2015 r., Oliver Medical, C‑547/13, EU:C:2015:139, pkt 53; z dnia 28 kwietnia 2016 r., Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, pkt 56; z dnia 15 grudnia 2016 r., LEK, C‑700/15, EU:C:2016:959, pkt 36).

68

I tak w niniejszej sprawie, po pierwsze, można wziąć pod uwagę okoliczność, o której mowa w postanowieniu odsyłającym, w szczególności w pytaniu drugim lit. a) i f), zgodnie z którą kwas octowy lub inny kwas, który zgodnie z informacjami producenta nie jest dopuszczony do spożycia przez ludzi, został dodany do połowów rozpatrywanych w postępowaniu głównym, które składają się z ryb nieprzetworzonych, podczas gdy z art. 5 i 15 rozporządzenia nr 1333/2008 w związku z załącznikiem II do tego rozporządzenia wynika, że rozporządzenie to nie zezwala na wprowadzanie do obrotu jako żywności nieprzetworzonych ryb i produktów rybołówstwa zawierających takie dodatki.

69

To samo dotyczy okoliczności powołanej przez sąd odsyłający w szczególności w ramach pytania drugiego lit. f), zgodnie z którą duńskie organy ds. bezpieczeństwa żywności uznały, że dodanie kwasu octowego do połowów rozpatrywanych w postępowaniu głównym sprawiło, że stały się one „niezdatne do spożycia przez ludzi”. Z pkt 4 rozdziału III załącznika III do rozporządzenia nr 854/2004 wynika bowiem, że produkty rybołówstwa należy uznać za niezdatne do spożycia przez ludzi, jeżeli właściwe organy uznają, że mogą one stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt lub z jakiegokolwiek innego powodu nie nadają się do spożycia przez ludzi.

70

Po drugie, można również wziąć pod uwagę okoliczność wskazaną w pytaniu drugim lit. b), zgodnie z którą średnia zawartość N-LZA w niektórych połowach rozpatrywanych w postępowaniu głównym przekraczała wartości dopuszczalne przewidziane w pkt 1 rozdziału I w sekcji II załącznika II do rozporządzenia nr 2074/2005.

71

W tym względzie przepis ten przewiduje, że produkty rybołówstwa uznaje się za niezdatne do spożycia przez ludzi w rozumieniu rozporządzenia nr 853/2004, jeżeli ocena organoleptyczna budzi wątpliwości co do świeżości tych produktów, a badania chemiczne wykazują, że poziomy przewidziane w zakresie N-LZA zostały przekroczone. Sekcja II rozdział I pkt 1 lit. a)–c) załącznika II do rozporządzenia nr 2074/2005 przewiduje limity N-LZA wynoszące, odpowiednio, 25, 30 i 35 mg azotu/100 g mięsa w zależności od gatunków ryb, o których mowa w sekcji I rozdziału II załącznika II do tego rozporządzenia.

72

Z informacji dostarczonych przez sąd odsyłający wynika, że wśród produktów rozpatrywanych w postępowaniu głównym stwierdzono ryby, których zawartość N-LZA przekraczała te limity, co sugeruje zaawansowany stan rozkładu, a zatem zagrożenie dla zdrowia ludzkiego w przypadku ich spożycia.

73

Po trzecie, okoliczność, o której mowa w pytaniu drugim lit. c), zgodnie z którą ryby rozpatrywane w postępowaniu głównym, w tym pojedyncze ryby, w których zawartość N-LZA przekraczała limity przewidziane w pkt 1 rozdziału I w sekcji II załącznika II do rozporządzenia nr 2074/2005, były przechowywane luzem, stanowi również istotny element mogący wskazywać na istnienie zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, a mianowicie ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego lub innego zanieczyszczenia wszystkich ryb, w szczególności ryb w stanie zaawansowanego rozkładu.

74

Po czwarte, istotna jest również okoliczność, o której mowa w szczególności w pytaniu drugim lit. d), zgodnie z którą sposób obchodzenia się z rybami i skrawkami ryb nie był zgodny z uregulowaniami Unii w dziedzinie higieny żywności, ponieważ dotyczą one właśnie zagrożeń, jakie środki spożywcze mogą stwarzać dla zdrowia.

75

W szczególności z art. 1 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 3 rozporządzenia nr 852/2004 wynika, że ustanawia ono ogólne zasady dotyczące „higieny” środków spożywczych, a mianowicie środki i warunki niezbędne do kontroli niebezpieczeństwa i zapewnienia zdatności żywności do spożycia przez ludzi z uwzględnieniem zamierzonego zastosowania, zgodnie z którym podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze powinny przestrzegać na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji środków spożywczych, za które są odpowiedzialne. Ponadto z art. 2 ust. 1 lit. f) i z szeregu przepisów załączników do tego rozporządzenia wynika, że dotyczy ono w szczególności ochrony przed „zanieczyszczeniem” środków spożywczych, a mianowicie przed obecnością lub wprowadzeniem zagrożenia.

76

Ponadto z art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 853/2004 wynika, że ustanawia ono dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze szczególne przepisy dotyczące żywności pochodzenia zwierzęcego, które uzupełniają przepisy ustanowione w rozporządzeniu nr 852/2004 i mają zastosowanie do przetworzonych lub nieprzetworzonych produktów pochodzenia zwierzęcego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 853/2004 podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze przestrzegają w szczególności odpowiednich przepisów załącznika III do tego rozporządzenia.

77

Sekcja VIII tego załącznika III, zatytułowana „Produkty rybołówstwa”, zawiera w szczególności wymogi mające zastosowanie do statków, wymogi w trakcie i po wyładowaniu na ląd tych produktów, wymogi dotyczące zakładów, w tym statków, dokonujących obróbki tych produktów, normy zdrowotne dla tych produktów oraz wymogi dotyczące ich przechowywania. Owa sekcja VIII zawiera również szereg wymogów dotyczących temperatury produktów rybołówstwa, w tym wymogi przewidziane w pkt I część B rozdziału I, w pkt 1 lit. b) ppkt (ii) rozdziału II, w pkt 1 rozdziału VII, a także w pkt 1 lit. a) rozdziału VIII, które zasadniczo mają na celu zapewnienie, aby rozmrożone świeże produkty rybołówstwa i nieprzetworzone produkty rybołówstwa były utrzymywane podczas przechowywania i transportu, w tym podczas rozładunku i wyładowania, w temperaturze zbliżonej do temperatury topniejącego lodu.

78

Ponadto pkt C rozdziału V sekcji VIII załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004 zakazuje wprowadzania do obrotu produktów przekraczających limity zawartości N-LZA przewidziane w rozporządzeniu nr 2074/2005.

79

W tych okolicznościach należy uznać, że nieprzestrzeganie przepisów Unii w dziedzinie higieny środków żywności może mieć wpływ na kwestię, czy dany produkt stanowi, w szczególności ze względu na ewentualne zanieczyszczenie lub stan rozkładu, zagrożenie dla zdrowia ludzi i w związku z tym nie nadaje się do spożycia przez ludzi.

80

Co się tyczy, po piąte, znaczenia dokumentów handlowych takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym umowy zakupu połowów, o których mowa w pytaniu drugim lit. e), które wskazują, że połowy te były przeznaczone do przemysłowej produkcji paszy, a nie do spożycia przez ludzi, należy uznać, że takie dokumenty mogą stanowić istotne elementy dotyczące obiektywnych cech i właściwości produktów rozpatrywanych w postępowaniu głównym, które należy uwzględnić w celu zaklasyfikowania tych produktów do odpowiedniej pozycji CN (zob. w tym zakresie wyrok z dnia 28 kwietnia 2016 r., Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, pkt 57).

81

Co się tyczy, po szóste, okoliczności, że skrawki rybne rozpatrywane w postępowaniu głównym zostały przywiezione do Unii jako produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego należące do kategorii 3, zgodnie z art. 3 pkt 1, art. 7 ust. 1 i art. 10 lit. a) rozporządzenia nr 1069/2009, do którego odnosi się pytanie drugie lit. d) ppkt (vi), należy przypomnieć, że do tej kategorii należą materiały, które zostały uznane przez prawodawcę Unii za odznaczające się „niskim ryzykiem” dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, w szczególności tusze i części tusz zwierząt poddanych ubojowi, które „nadają się do spożycia przez ludzi”, ale ze względów handlowych nie są przeznaczone do takiego spożycia (zob. podobnie wyrok z dnia 2 września 2021 r., Toropet, C‑836/19, EU:C:2021:668, pkt 41, 47).

82

Okoliczność, że skrawki rybne należą do tej kategorii, przy założeniu, że zostanie ona wykazana, co powinien zweryfikować sąd odsyłający, który jako jedyny jest właściwy do oceny okoliczności faktycznych sprawy, może zatem wskazywać, że produkty te nie nadają się do spożycia przez ludzi ze względu na ich stan prezentacji w rozumieniu uwagi 1 lit. c) do działu 3 części drugiej sekcja I CN i należy ją również uwzględnić do celów klasyfikacji tych produktów do odpowiedniej pozycji CN.

83

Na podstawie wszystkich powyższych elementów dotyczących obiektywnych cech i właściwości towarów rozpatrywanych w postępowaniu głównym do sądu odsyłającego należy ocena, czy należy uznać, że towary te nie nadają się do spożycia przez ludzi, w związku z czym zgodnie z uwagą 1 lit. c) do działu 3 części drugiej sekcji I CN nie są one objęte tym działem 3, a w konsekwencji należy je zaklasyfikować do pozycji CN 0511, zatytułowanej „Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; martwe zwierzęta objęte działem 1 lub 3, nienadające się do spożycia przez ludzi”.

84

W świetle całości powyższych rozważań na pytania prejudycjalne należy odpowiedzieć, że CN należy interpretować w ten sposób, że pozycja 0511, zatytułowana „Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; martwe zwierzęta objęte działem 1 lub 3, nienadające się do spożycia przez ludzi”, obejmuje:

–

całe ryby, które były przechowywane na pokładach statków połowowych przez długi czas poprzez dodanie kwasu octowego lub innego kwasu w zmiennej temperaturze, która mogła przekraczać limity przewidziane w uregulowaniach Unii dotyczących higieny środków spożywczych, charakteryzujące się zróżnicowaną zawartością N-LZA, przy czym niektóre spośród nich przekraczały limity przewidziane w tych uregulowaniach, były składowane luzem, nie zostały poddane obróbce zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów tych uregulowań, a towarzyszące im dokumenty handlowe wskazują, że zostały złowione i sprzedane w celu produkcji paszy dla zwierząt, a także

–

skrawki rybne, które nie zostały poddane obróbce zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów tych uregulowań, a towarzyszące im dokumenty handlowe wskazują, że stanowią one produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nadające się do spożycia przez ludzi, ale ze względów handlowych nie są przeznaczone do takiego spożycia oraz że zostały wyprodukowane i sprzedane w celu produkcji paszy dla zwierząt.

W przedmiocie kosztów

85

Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

–

całe ryby, które były przechowywane na pokładach statków połowowych przez długi czas poprzez dodanie kwasu octowego lub innego kwasu w zmiennej temperaturze, która mogła przekraczać limity przewidziane w uregulowaniach Unii dotyczących higieny środków spożywczych, charakteryzujące się zróżnicowaną zawartością całkowitego lotnego azotu zasadowego, przy czym niektóre spośród nich przekraczały limity przewidziane w tych uregulowaniach, były składowane luzem, nie zostały poddane obróbce zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów tych uregulowań, a towarzyszące im dokumenty handlowe wskazują, że zostały złowione i sprzedane w celu produkcji paszy dla zwierząt, a także

–

skrawki rybne, które nie zostały poddane obróbce zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów tych uregulowań, a towarzyszące im dokumenty handlowe wskazują, że stanowią one produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nadające się do spożycia przez ludzi, ale ze względów handlowych nie są przeznaczone do takiego spożycia oraz że zostały wyprodukowane i sprzedane w celu produkcji paszy dla zwierząt.