Voorlopige editie

ARREST VAN HET HOF (Negende kamer)

10 september 2026 (*)

„ Prejudiciële verwijzing – Douane-unie – Verordening (EEG) nr. 2658/87 – Gemeenschappelijk douanetarief – Tariefindeling – Gecombineerde nomenclatuur – Posten 0302 en 0511 – Begrip ‚Vis die naar zijn aard of toestand ongeschikt is voor menselijke consumptie’ – Draagwijdte – Vis en visresten ”

In zaak C‑406/25,

betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Vestre Landsret (rechter in tweede aanleg voor het Westen van Denemarken) bij beslissing van 11 april 2025, ingekomen bij het Hof op 16 mei 2025, in de procedure

Skatteministeriet

tegen

FF Skagen A/S,

wijst

HET HOF (Negende kamer),

samengesteld als volgt: M. Condinanzi, kamerpresident, N. Jääskinen en A. Kornezov (rapporteur), rechters,

advocaat-generaal: A. Biondi,

griffier: A. Calot Escobar,

gezien de stukken,

gelet op de opmerkingen van:

– FF Skagen A/S, vertegenwoordigd door S. Andersen en L. Kjær, advokater,

– de Deense regering, vertegenwoordigd door C. A.‑S. Maertens als gemachtigde, bijgestaan door B. Søes Petersen, advokat,

– de Europese Commissie, vertegenwoordigd door A. Demeneix en M.‑L. Ehlers Defontaine als gemachtigden,

gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om de zaak zonder conclusie te berechten,

het navolgende

Arrest

1 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van aantekening 1, onder c), op hoofdstuk 3 van het tweede deel van de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief‑ en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB 1987, L 256, blz. 1), in de versie die van toepassing is op de feiten van het hoofdgeding (hierna: „GN”).

2 Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen het Skatteministerium (ministerie van Belastingen, Denemarken) en FF Skagen A/S, een vennootschap naar Deens recht, over de tariefindeling van vis en visresten die deze vennootschap invoert.

Toepasselijke bepalingen

Internationaal recht

3 Het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen (hierna: „GS”) is opgesteld door de Internationale Douaneraad, thans de Werelddouaneorganisatie (WDO), die is opgericht bij het op 15 december 1950 te Brussel gesloten Verdrag houdende oprichting van een Internationale Douaneraad. Het GS is aangenomen bij het op 14 juni 1983 te Brussel gesloten Internationaal Verdrag betreffende het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen [United Nations Treaty Series, deel 1503, blz. 4, nr. 25910 (1988)], dat met het bijbehorende protocol van wijziging van 24 juni 1986 namens de Europese Economische Gemeenschap is goedgekeurd bij besluit 87/369/EEG van de Raad van 7 april 1987 (PB 1987, L 198, blz. 1) (hierna: „GS‑verdrag”).

4 De WCO keurt de door het comité voor het GS vastgestelde toelichtingen en indelingsadviezen goed onder de in artikel 8 van het GS-verdrag vastgelegde voorwaarden. Dat comité is opgericht bij artikel 6 van dit verdrag.

5 Krachtens artikel 3, lid 1, onder a), van het GS-verdrag verbindt elke verdragsluitende partij zich ertoe om haar tariefnomenclatuur en haar statistieknomenclaturen in overeenstemming te doen zijn met het GS, ten eerste door alle posten en onderverdelingen van het GS, zonder enige toevoeging of wijziging, alsmede de daarop betrekking hebbende numerieke codes te gebruiken, ten tweede door de algemene regels voor de interpretatie van het GS alsmede alle aantekeningen op de afdelingen, de hoofdstukken en de onderverdelingen toe te passen en de draagwijdte daarvan niet te wijzigen, en ten derde door de volgorde van nummering van het GS in acht te nemen.

Unierecht

6 Zoals volgt uit artikel 1, leden 1 en 3, van verordening nr. 2658/87 regelt de GN de tariefindeling van goederen die in de Europese Unie worden ingevoerd. Krachtens artikel 3, lid 1, van deze verordening neemt deze nomenclatuur de posten en onderverdelingen van het GS tot zes cijfers over, en vormen alleen het zevende en het achtste cijfer eigen onderverdelingen van de GN.

7 De algemene regels voor de interpretatie van de GN, die zijn opgenomen in het eerste deel, titel I, afdeling A, ervan, bepalen:

„Voor de indeling van goederen in de [GN] gelden de volgende bepalingen:

1. De tekst van de opschriften van de afdelingen, van de hoofdstukken en van de onderdelen van hoofdstukken wordt geacht slechts als aanwijzing te gelden; voor de indeling zijn wettelijk bepalend de bewoordingen van de posten en de aantekeningen op de afdelingen of op de hoofdstukken en – voor zover dit niet in strijd is met de bewoordingen van bedoelde posten en aantekeningen – de navolgende regels.

[...]

6. Voor de indeling van goederen onder de onderverdelingen van een post zijn wettelijk bepalend de bewoordingen van die onderverdelingen en de aanvullende aantekeningen, alsmede ‚mutatis mutandis’ de vorenstaande regels, met dien verstande dat uitsluitend onderverdelingen van gelijke rangorde met elkaar kunnen worden vergeleken. Voor de toepassing van deze regel en voor zover niet anders is bepaald, zijn de aantekeningen op de afdelingen en op de hoofdstukken eveneens van toepassing.”

8 Het tweede deel van de GN, met als opschrift „Tabel van de rechten”, bevat een afdeling I, met als opschrift „Levende dieren en producten van het dierenrijk”, waarin hoofdstuk 3 is opgenomen, met als opschrift „Vis, schaaldieren, weekdieren en andere ongewervelde waterdieren”, en hoofdstuk 5, met als opschrift „Andere producten van dierlijke oorsprong, elders genoemd noch elders onder begrepen”.

9 Aantekening 1 op hoofdstuk 3 bepaalt:

„Dit hoofdstuk omvat niet:

[...]

c) vis (levers, kuit en hom daaronder begrepen), schaaldieren, weekdieren en andere ongewervelde waterdieren, dood en naar hun aard of naar de toestand waarin zij zich bevinden ongeschikt voor menselijke consumptie (hoofdstuk 5); meel, poeder en pellets van vis, van schaaldieren, van weekdieren of van andere ongewervelde waterdieren, ongeschikt voor menselijke consumptie (post 2301);

[...]”

10 De tabel van de rechten van hoofdstuk 3 van het tweede deel van de GN bevat de volgende posten:

„GN-code	Beschrijving van de goederen	Conventioneel douanerecht (%)	Bijzondere maatstaf
1	2	3	4
[...]
0302	Vis, vers of gekoeld, andere dan visfilets en ander visvlees bedoeld bij post 0304:
[...]”

11 Aantekening 1 op hoofdstuk 5 van het tweede deel van de GN luidt als volgt:

„Dit hoofdstuk omvat niet:

a) voor menselijke consumptie geschikte producten, andere dan darmen, blazen en magen van dieren, in hun geheel of in stukken, en bloed van dieren (vloeibaar of gedroogd);

[...]”

12 De tabel van de rechten van hoofdstuk 5 bevat de volgende posten en onderverdelingen:

„GN-code	Beschrijving van de goederen	Conventioneel douanerecht (%)	Bijzondere maatstaf
1	2	3	4
[...]
0511	Producten van dierlijke oorsprong, elders genoemd noch elders onder begrepen; dode dieren van de soorten bedoeld bij hoofdstuk 1 of 3, niet geschikt voor menselijke consumptie:
[...]
0511 91	– – producten van vis, van schaaldieren, van weekdieren of van andere ongewervelde waterdieren; dode dieren van de soorten bedoeld bij hoofdstuk 3:
0511 91 10	– – – visafvallen	vrij	–
0511 91 90	– – – andere	vrij	–
[...]”

Verordening nr. 178/2002

13 Artikel 14 van verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (PB 2002, L 31, blz. 1), bepaalt:

„1. Levensmiddelen worden niet in de handel gebracht indien zij onveilig zijn.

2. Levensmiddelen worden geacht onveilig te zijn indien zij worden beschouwd als:

a) schadelijk voor de gezondheid;

b) ongeschikt voor menselijke consumptie.

[...]

5. Bij de beoordeling of een levensmiddel ongeschikt is voor menselijke consumptie, wordt bezien of een levensmiddel onaanvaardbaar is voor menselijke consumptie, gelet op het gebruik waarvoor het is bestemd, als gevolg van verontreiniging door vreemd materiaal of anderszins, of door verrotting, kwaliteitsverlies of bederf.”

Verordening nr. 852/2004

14 Artikel 1, lid 1, van verordening (EG) nr. 852/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake levensmiddelenhygiëne (PB 2004, L 139, blz. 1, met rectificatie in PB L 226, blz. 3) bepaalt:

„In deze verordening worden de algemene hygiënevoorschriften op het gebied van levensmiddelen voor exploitanten van levensmiddelenbedrijven vastgesteld [...].”

15 Artikel 2, lid 1, van deze verordening luidt als volgt:

„Voor de uitvoering van deze verordening gelden de volgende definities:

a) ‚levensmiddelenhygiëne’, hierna ‚hygiëne’ te noemen: de maatregelen en voorschriften die nodig zijn om de aan een levensmiddel verbonden gevaren tegen te gaan en de geschiktheid van een levensmiddel voor menselijke consumptie te waarborgen, met inachtneming van het beoogde gebruik;

[...]

f) ‚verontreiniging’: de aanwezigheid of de introductie van een gevaar;

[...]”

16 Artikel 3 van die verordening luidt als volgt:

„Exploitanten van levensmiddelenbedrijven zorgen ervoor dat alle stadia van de productie, verwerking en distributie van levensmiddelen die zij onder hun beheer hebben, voldoen aan de bij onderhavige verordening vastgestelde toepasselijke hygiënevoorschriften.”

Verordening nr. 853/2004

17 Artikel 1, lid 1, van verordening (EG) nr. 853/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (PB 2004, L 139, blz. 55) bepaalt:

„In deze verordening worden voor exploitanten van levensmiddelenbedrijven specifieke hygiënevoorschriften op het gebied van levensmiddelen van dierlijke oorsprong vastgesteld. Deze voorschriften zijn een aanvulling op [verordening nr. 852/2004]. Zij hebben betrekking op onverwerkte en verwerkte producten van dierlijke oorsprong.”

18 Artikel 3, lid 1, van verordening nr. 853/2004 bepaalt het volgende:

„Exploitanten van levensmiddelenbedrijven dienen te voldoen aan de toepasselijke bepalingen van de bijlagen II en III.”

19 Bijlage III bij deze verordening bevat een sectie VIII, met als opschrift „Visserijproducten”, die onder meer voorschriften voor vaartuigen bevat, voorschriften die bij en na het aanlanden van visserijproducten in acht moeten worden genomen, voorschriften voor inrichtingen, inclusief vaartuigen, waar deze producten worden gehanteerd, gezondheidsnormen voor deze producten en voorschriften voor de opslag van ontdooide onverwerkte visserijproducten en verse visserijproducten waaraan overeenkomstig de Uniewetgeving levensmiddelenadditieven zijn toegevoegd.

20 Deze sectie bevat meerdere voorschriften inzake de temperatuur van visserijproducten. Als een van deze vereisten bepaalt punt I, B, 1, van hoofdstuk I van deze sectie, gelezen in samenhang met punt 1 van hoofdstuk VII ervan, dat vaartuigen die zodanig ontworpen en uitgerust zijn dat verse visserijproducten gedurende meer dan 24 uur aan boord kunnen worden bewaard, moeten zijn uitgerust met voorzieningen voor de opslag van visserijproducten op een temperatuur welke die van smeltend ijs benadert. Punt I, B, 3, van hoofdstuk I bepaalt onder andere dat wanneer visserijproducten worden gekoeld in schoon zeewater, de ruimen, tanks of containers van de vaartuigen een homogene temperatuur moeten garanderen en moeten waarborgen dat het mengsel van vis en schoon zeewater uiterlijk 6 uur na het vullen tot 3 °C en uiterlijk 16 uur na het vullen tot 0 °C daalt. Volgens punt 1, onder b), ii), van hoofdstuk II van die sectie, gelezen in samenhang met punt 1 van hoofdstuk VII ervan, moeten de exploitanten van levensmiddelenbedrijven die verantwoordelijk zijn voor het lossen en het aanlanden van onder andere verse visserijproducten en ontdooide onverwerkte visserijproducten, verontreiniging van deze producten bij het lossen en aanlanden voorkomen door ze onverwijld in een beschermde omgeving onder te brengen op een temperatuur welke die van smeltend ijs benadert. Uit punt 1 van hoofdstuk VII en punt 1, onder a), van hoofdstuk VIII van die sectie volgt dat de exploitanten van levensmiddelenbedrijven die visserijproducten opslaan en vervoeren, er bij deze handelingen voor moeten zorgen dat deze producten worden gehouden op een temperatuur welke die van smeltend ijs benadert.

21 Punt C van hoofdstuk V van sectie VIII van bijlage III bij verordening nr. 853/2004 bepaalt onder andere dat onverwerkte visserijproducten niet in de handel mogen worden gebracht indien uit chemische tests is gebleken dat de grenswaarden voor de totale vluchtige basestikstof (TVB-N) zijn overschreden.

Verordening nr. 854/2004

22 Verordening (EG) nr. 854/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 houdende vaststelling van specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong (PB 2004, L 139, blz. 206), bevatte artikel 7, dat bepaalde dat de lidstaten ervoor moesten zorgen dat de officiële controles van visserijproducten werden uitgevoerd overeenkomstig bijlage III bij deze verordening, met als opschrift „Visserijproducten”.

23 Punt 4 van hoofdstuk III van deze bijlage bepaalde dat visserijproducten ongeschikt voor menselijke consumptie moesten worden verklaard als de bevoegde autoriteit van mening was dat zij een risico inhielden voor de gezondheid van mens of dier, of om een andere reden ongeschikt waren voor menselijke consumptie.

Verordening nr. 2074/2005

24 Sectie II, hoofdstuk I, punt 1, van bijlage II bij verordening (EG) nr. 2074/2005 van de Commissie van 5 december 2005 tot vaststelling van uitvoeringsmaatregelen voor bepaalde producten die onder verordening (EG) nr. 853/2004 van het Europees Parlement en de Raad vallen en voor de organisatie van officiële controles overeenkomstig de verordeningen (EG) nr. 854/2004 en (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad, tot afwijking van verordening (EG) nr. 852/2004 van het Europees Parlement en de Raad en tot wijziging van de verordeningen (EG) nr. 853/2004 en (EG) nr. 854/2004 (PB 2005, L 338, blz. 27, met rectificatie in PB 2016, L 195, blz. 84), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1022/2008 van de Commissie van 17 oktober 2008 (PB 2008, L 277, blz. 18) (hierna: „verordening nr. 2074/2005”), bepaalt:

„Niet-verwerkte visserijproducten worden als niet geschikt voor menselijke consumptie beschouwd indien op grond van de organoleptische beoordeling twijfel over de versheid bestaat en bij chemische controles blijkt dat de volgende grenswaarden voor TVB-N worden overschreden:

a) 25 mg stikstof/100 g vlees voor de in punt 1 van hoofdstuk II bedoelde soorten;

b) 30 mg stikstof/100 g vlees voor de in punt 2 van hoofdstuk II bedoelde soorten;

c) 35 mg stikstof/100 g vlees voor de in punt 3 van hoofdstuk II bedoelde soorten;

[...]”

25 Sectie II, hoofdstuk II, van bijlage II bij deze verordening luidt als volgt:

„1. Sebastes spp., Helicolenus dactylopterus, Sebastichthys capensis.

2. Soorten die behoren tot de familie Pleuronectidae (met uitzondering van de heilbot: Hippoglossus spp.).

3. Salmo salar, soorten die behoren tot de familie Merlucciidae, soorten die behoren tot de familie Gadidae.”

Verordening nr. 1333/2008

26 Gelet op het moment van de feiten van het hoofdgeding is verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 inzake levensmiddelenadditieven (PB 2008, L 354, blz. 16) van toepassing, zowel in de versie die voortvloeit uit de wijzigingen die zijn aangebracht bij verordening (EU) 2015/647 van de Commissie van 24 april 2015 (PB 2015, L 107, blz. 1; hierna: „verordening nr. 1333/2008”), als in de eerdere versie ervan. De voor dit geding relevante bepalingen zijn echter niet wezenlijk gewijzigd, zodat de uit deze wijzigingen voortvloeiende bepalingen moeten worden aangehaald.

27 Artikel 5 van verordening nr. 1333/2008 bepaalt:

„Niemand mag een levensmiddelenadditief of een levensmiddel dat een dergelijk additief bevat, in de handel brengen, indien het gebruik van het levensmiddelenadditief niet aan deze verordening voldoet.”

28 Artikel 15 van deze verordening luidt:

„Levensmiddelenadditieven mogen niet worden gebruikt in onverwerkte levensmiddelen, tenzij uitdrukkelijk anders is bepaald in bijlage II.”

29 Punt 2 van deel A van bijlage II bij die verordening, met als opschrift „Algemene bepalingen betreffende in de lijst opgenomen levensmiddelenadditieven en gebruiksvoorwaarden”, luidt als volgt:

„1. Alleen de in deel B opgenomen stoffen [...] mogen als additieven in levensmiddelen worden gebruikt, tenzij meer specifiek voorzien in deel E.

2. De additieven mogen alleen worden gebruikt in de in deel E van deze bijlage genoemde levensmiddelen, onder de daarbij vermelde voorwaarden.

3. In deel E van deze bijlage zijn de levensmiddelen ingedeeld naar de in deel D van deze bijlage vermelde levensmiddelencategorieën en zijn de additieven gegroepeerd volgens de definities in deel C van deze bijlage.

[...]”

30 Azijnzuur is opgenomen in deel B van deze bijlage. Onverwerkte vis en visserijproducten, alsmede verwerkte vis en visserijproducten inclusief schaal- en weekdieren, zijn opgenomen in deel D van die bijlage. Azijnzuur wordt in deel E ervan niet genoemd als een van de additieven die zijn bedoeld voor die levensmiddelencategorieën.

Verordening nr. 1069/2009

31 Artikel 3 van verordening (EG) nr. 1069/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften inzake niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten en afgeleide producten en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1774/2002 (verordening dierlijke bijproducten) (PB 2009, L 300, blz. 1) bepaalt:

„In deze verordening wordt verstaan onder:

1. ‚dierlijke bijproducten’: dode dieren of delen van dieren, producten van dierlijke oorsprong of andere producten die uit dieren zijn verkregen en die niet voor menselijke consumptie bestemd zijn, met inbegrip van oöcyten, embryo’s en sperma;

[...]”

32 Artikel 7, lid 1, van deze verordening luidt:

„Dierlijke bijproducten worden overeenkomstig de lijst in de artikelen 8, 9 en 10 ingedeeld in bepaalde categorieën naargelang van het risico voor de volksgezondheid en de diergezondheid die deze dierlijke bijproducten inhouden.”

33 Artikel 10 van die verordening bepaalt:

„Categorie 3-materiaal omvat de volgende dierlijke bijproducten:

a) karkassen en delen van geslachte of, in het geval van wild, karkassen of delen van gedode dieren, die overeenkomstig de communautaire wetgeving voor menselijke consumptie geschikt zijn, maar die om commerciële redenen niet voor menselijke consumptie bestemd zijn;

[...]”

Hoofdgeding en prejudiciële vragen

34 FF Skagen voerde voornamelijk uit Noorwegen vis en visresten in, die zij gebruikte voor de productie van vismeel, visolie en andere voor diervoeder bestemde producten.

35 Op 10 november 2016 heeft de Toldstyrelse (douaneagentschap, Denemarken) een controle uitgevoerd op de invoer van hele vissen van de soorten blauwe wijting, lodde, zandspiering, zilversmelt, steenbolk en horsmakreel, die FF Skagen had aangegeven als vallend onder hoofdstuk 5 van het tweede deel van de GN.

36 In het kader van deze controle heeft het douaneagentschap het analyse-instituut Force Technology (Denemarken) verzocht om monsters van een aantal van deze vissen te analyseren, en om aan te geven of zij al dan niet geschikt waren voor menselijke consumptie teneinde de tariefindeling ervan te controleren.

37 Op basis van een visuele en zintuiglijke beoordeling van deze monsters was dit instituut van mening dat de vangsten waartoe drie van de vier geanalyseerde monsters behoorden, geschikt waren voor menselijke consumptie, maar de vangsten waartoe het vierde monster behoorde, dat niet waren wegens met name een zeer onaangename geur.

38 Dat instituut heeft aangegeven dat de voor menselijke consumptie geschikte monsters bestonden uit hele vis, zonder dat deze was ontkopt of gestript. Voorts heeft het bepaalde monsters als heterogeen omschreven, waarbij onder andere werd gepreciseerd dat bepaalde vissen in goede staat leken te verkeren, terwijl andere vissen geplet waren, een afgeschraapte huid hadden en de ogen, kop of staart misten.

39 Uit de door FF Skagen gesloten koopovereenkomsten over de geanalyseerde vangsten die als geschikt voor menselijke consumptie werden beschouwd, blijkt dat de vis aan boord van de vaartuigen werd bewaard gedurende maximaal 8 dagen, berekend vanaf de eerste vangst tot het aanlanden, waarbij de vis werd opgeslagen met toevoeging van azijnzuur, of „zuur” zonder nadere precisering. Voorts was het gemiddelde TVB-N-gehalte van deze vangsten, berekend op basis van meerdere monsters van individuele vangsten, 14 tot 30 mg/100 g. Van de 10 monsters die waren gebruikt om het gemiddelde TVB-N-gehalte van een van de vangsten te bepalen, had er één een TVB-N-gehalte van 40 mg/100 g, terwijl de overige 9 monsters van deze vangst gehalten tussen de 27 en 33 mg/100 g bevatten.

40 Naast de vangsten die hoorden bij de 3 monsters die het analyse-instituut als geschikt voor menselijke consumptie beschouwde, had FF Skagen tijdens de controleperiode andere vangsten ingevoerd, die een door haar gemeten gemiddelde TVB-N-gehalte bevatten van minder dan 35 of 60 mg/100 g, afhankelijk van de betrokken vissoort. Dit gehalte varieerde echter, waarbij één monster een maximumgehalte van 82 mg/100 g bevatte. Deze laatste vangsten zijn aan boord van de vaartuigen bewaard gedurende maximaal 12 dagen, berekend vanaf de eerste vangst tot het aanlanden, in een mengsel van gekoeld zoet water of zeewater en azijnzuur of een niet nader gespecificeerd zuur. De temperatuur van het water waarin die vangsten waren bewaard, varieerde van partij tot partij en was 8,6 °C bij het aanlanden. In antwoord op een verzoek van FF Skagen hebben de Deense levensmiddelenautoriteiten verklaard dat het gebruik van azijnzuur als conserveermiddel voor de in het hoofdgeding aan de orde zijnde vangsten deze volgens hen ongeschikt voor menselijke consumptie had gemaakt, ongeacht het TVB-N-gehalte ervan.

41 De Deense douaneautoriteiten hebben op 19 februari 2018 besloten dat de vis en visresten die FF Skagen had ingevoerd in de periode van 1 januari 2015 tot en met 30 november 2017, onder hoofdstuk 3 van het tweede deel van de GN moesten worden ingedeeld wanneer het gemiddelde TVB-N-gehalte van elke partij, zoals gemeten door deze onderneming, lager was dan 35 mg/100 g voor soorten van de familie Gadidae inclusief visresten, en lager dan 60 mg/100 g voor alle andere soorten.

42 Die onderneming heeft tegen dit besluit van de Deense douaneautoriteiten beroep ingesteld bij de Landsskatteret (hoogste bestuurlijke instantie voor fiscale aangelegenheden, Denemarken).

43 Op 6 augustus 2020 heeft de Landsskatteret geoordeeld dat de ingevoerde vis en visresten ongeschikt waren voor menselijke consumptie vanwege hun toestand op het moment van de inklaring, aangezien zij vóór de inklaring waren opgeslagen in water met azijnzuur. Om die reden sloot deze instantie op grond van aantekening 1, onder c), op hoofdstuk 3 van het tweede deel van de GN deze goederen uit van indeling onder dat hoofdstuk. Volgens die instantie moest de vis daarom worden ingedeeld onder hoofdstuk 5 van het tweede deel van de GN, onder onderverdeling 0511 91 90, overeenkomstig de algemene regels 1 en 6 voor de interpretatie van de GN, die zijn opgenomen in het eerste deel, titel I, afdeling A, van de GN.

44 Het ministerie van Belastingen heeft bij de Vestre Landsret (rechter in tweede aanleg voor het westen van Denemarken), de verwijzende rechter, beroep ingesteld tegen de beslissing van de Landsskatteret op grond dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde vis en visresten moesten worden ingedeeld onder GN-post 0302.

45 Deze rechter is van oordeel dat er twijfel bestaat over de vraag of deze goederen onder hoofdstuk 3 van het tweede deel van de GN dan wel onder hoofdstuk 5 ervan vallen.

46 In dit verband merkt hij op dat alle vangsten in het bij hem aanhangige geding zijn gekocht op grond van overeenkomsten die zijn gesloten met het oog op het gebruik ervan in de industriële productie van vismeel en visolie, en niet voor menselijke consumptie. Met de ondertekening van deze overeenkomsten heeft FF Skagen zich ertoe verbonden om de vis te gebruiken voor het doel waarvoor deze was gekocht.

47 Volgens de verwijzende rechter heeft de toevoeging van zuur tot doel om de ontwikkeling van TVB-N in vis te verminderen. Het TVB-N-gehalte is een indicator voor de mate van bederf van vis; met dien verstande dat hoe hoger het TVB-N-gehalte, hoe verder de vis bedorven is. De grenswaarden voor TVB-N zijn opgenomen in sectie II, hoofdstuk I, punt 1, van bijlage II bij verordening nr. 2074/2005. Deze rechter merkt ook op dat verordening nr. 178/2002 niet toestaat dat voor menselijke consumptie bestemde onverwerkte visserijproducten in de handel worden gebracht indien daaraan azijnzuur of een ander zuur is toegevoegd. Voorts bepaalt verordening nr. 853/2004 dat vis onmiddellijk na het aanlanden moet worden gekoeld tot een temperatuur die het smeltpunt van ijs benadert.

48 Wat de door FF Skagen ingevoerde bevroren visresten betreft, preciseert de verwijzende rechter dat een van de betrokken partijen vergezeld ging van een krachtens verordening nr. 1069/2009 opgesteld modelhandelsdocument voor het vervoer van niet voor menselijke consumptie bestemde dierlijke bijproducten en verwerkte producten. In dit document werd vermeld dat de betrokken visresten waren gecertificeerd voor diervoeder en dat het ging om bijproducten van GN-onderverdeling 0511 91 10, met als opschrift „Visafvallen”. In dat document zijn deze visresten vermeld als „categorie 3 a”-materiaal, waaronder „karkassen en delen van geslachte [...] dieren, die overeenkomstig de communautaire wetgeving voor menselijke consumptie geschikt zijn, maar die om commerciële redenen niet voor menselijke consumptie bestemd zijn” in de zin van artikel 10, onder a), van deze verordening. Na de vangst van de vis en tijdens het vervoer zijn deze visresten behandeld volgens de regels van die verordening en niet volgens die van verordening nr. 852/2004.

49 Tegen deze achtergrond heeft de Vestre Landsret de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:

„1) Moet aantekening 1, onder c), op hoofdstuk 3 [van het tweede deel van de GN] aldus worden uitgelegd dat goederen als die in het hoofdgeding niet onder hoofdstuk 3 vallen?

2) Het Hof wordt verzocht te verduidelijken of de volgende omstandigheden van invloed zijn op het antwoord op die vraag:

a) Azijnzuur of een ander zuur is toegevoegd aan de goederen, met inbegrip van, voor zover relevant, azijnzuur dat volgens de informatie van de fabrikant niet is goedgekeurd voor menselijke consumptie.

b) Het gemiddelde TVB-N-gehalte van de goederen is hoger dan de grenswaarden van 25 tot 35 zoals vastgesteld in verordening [nr. 2074/2005] van de Commissie.

c) De goederen worden in bulk opgeslagen, waarbij een deel van de vis een TVB-N-gehalte heeft dat hoger is dan het op grond van verordening [nr. 2074/2005] toegestane gehalte.

d) De goederen zijn niet behandeld overeenkomstig de voorschriften inzake levensmiddelenhygiëne, met name:

i) verordening [nr. 178/2002];

ii) verordening [nr. 852/2004];

iii) verordening [nr. 853/2004];

iv) verordening [nr. 854/2004];

v) verordening [nr. 1333/2008];

vi) verordening [nr. 1069/2009].

e) Volgens de handelsdocumenten zijn de goederen door het visserijvaartuig gevangen, te koop aangeboden en verkocht uitsluitend voor de industriële productie van diervoeder en niet voor menselijke consumptie.

f) Volgens de Deense voedselautoriteiten zijn de goederen als gevolg van de toevoeging van azijnzuur ongeschikt voor menselijke consumptie, ongeacht het TVB-N-gehalte ervan;

g) De goederen worden in de Europese Unie ingevoerd als bijproducten krachtens verordening [nr. 1069/2009]. In dit verband wordt het Hof verzocht te verduidelijken welke documentatie vereist is om goederen te kunnen aanmerken als bijproducten in de zin van die verordening.”

50 Op voorstel van de president, de vicepresident en de eerste advocaat-generaal gehoord, heeft het Hof besloten dit verzoek om een prejudiciële beslissing in zijn register in te schrijven. Dit verzoek betreft namelijk niet uitsluitend een specifiek onderwerp als bedoeld in artikel 50 ter, eerste alinea, onder d), van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie.

Beantwoording van de prejudiciële vragen

51 Met deze vragen, die samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of de GN aldus moet worden uitgelegd dat post 0302, met als opschrift „Vis, vers of gekoeld, andere dan visfilets en ander visvlees bedoeld bij post 0304”, dan wel post 0511, met als opschrift „Producten van dierlijke oorsprong, elders genoemd noch elders onder begrepen; dode dieren van de soorten bedoeld bij hoofdstuk 1 of 3, niet geschikt voor menselijke consumptie”, de volgende goederen omvat:

– hele vis die gedurende een lange periode aan boord van visserijvaartuigen is bewaard met toevoeging van azijnzuur of een ander zuur bij een variabele temperatuur die de in de Unieregelgeving inzake levensmiddelenhygiëne vastgestelde grenswaarden kan overschrijden, uiteenlopende TVB-N-gehalten bevat waarvan sommige de in die regelgeving vastgestelde grenswaarden overschrijden, in bulk is opgeslagen, niet is behandeld overeenkomstig de regels die voortvloeien uit de bepalingen van die regelgeving, en waarvan de begeleidende handelsdocumenten vermelden dat deze is gevangen en verkocht voor de productie van diervoeder, alsmede

– visresten die niet zijn behandeld volgens de regels die voortvloeien uit de bepalingen van die regelgeving en waarvan de begeleidende handelsdocumenten vermelden dat zij voor menselijke consumptie geschikte dierlijke bijproducten vormen maar om commerciële redenen niet voor menselijke consumptie bestemd zijn, en zijn geproduceerd en verkocht voor de productie van diervoeder.

52 Vooraf dient eraan te worden herinnerd dat wanneer het Hof wordt verzocht om een prejudiciële beslissing over een vraag op het gebied van de tariefindeling, het Hof tot taak heeft om de nationale rechter de criteria aan te reiken aan de hand waarvan deze de betrokken producten correct in de GN kan indelen, en niet zozeer om zelf deze producten in te delen. De kwalificatie van de betrokken goederen voor de tariefindeling ervan vloeit immers voort uit een zuiver feitelijke vaststelling, die in het kader van een prejudiciële verwijzing niet dient te worden verricht door het Hof (arrest van 1 augustus 2025, Keesing Deutschland, C‑375/24, EU:C:2025:624, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

53 Daarbij moet evenwel worden benadrukt dat volgens algemene regel 1 voor de interpretatie van de GN de bewoordingen van de posten en de aantekeningen op de afdelingen of op de hoofdstukken van deze nomenclatuur bepalend zijn voor de indeling van goederen (arrest van 1 augustus 2025, Keesing Deutschland, C‑375/24, EU:C:2025:624, punt 38).

54 Het beslissende criterium voor de tariefindeling van goederen moet in het belang van de rechtszekerheid en van een gemakkelijke controle in de regel worden gezocht in de objectieve kenmerken en eigenschappen ervan, zoals deze in de bewoordingen van de GN-post en de aantekeningen op de afdelingen of hoofdstukken zijn omschreven (arrest van 1 augustus 2025, Keesing Deutschland, C‑375/24, EU:C:2025:624, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

55 De bestemming van het product kan inderdaad een objectief indelingscriterium zijn wanneer die bestemming inherent is aan dit product en de inherentie moet kunnen worden beoordeeld aan de hand van de objectieve kenmerken en eigenschappen ervan (arrest van 22 juni 2023, PR Pet, C‑24/22, EU:C:2023:507, punt 53 en aldaar aangehaalde rechtspraak). De bestemming van het product is echter slechts een relevant criterium indien de indeling niet uitsluitend op basis van de objectieve kenmerken en eigenschappen van het product kan worden verricht (arrest van 16 februari 2017, Aramex Nederland, C‑145/16, EU:C:2017:130, punt 23 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

56 In het onderhavige geval staat vast dat de betrokken goederen vallen onder afdeling I van het tweede deel van de GN, met als opschrift „Levende dieren en producten van het dierenrijk”.

57 Deze afdeling is onderverdeeld in vijf hoofdstukken, waaronder hoofdstuk 3, met als opschrift „Vis, schaaldieren, weekdieren en andere ongewervelde waterdieren”, dat post 0302 bevat, met als opschrift „Vis, vers of gekoeld, andere dan visfilets en ander visvlees bedoeld bij post 0304”, en hoofdstuk 5, met als opschrift „Andere producten van dierlijke oorsprong, elders genoemd noch elders onder begrepen”, dat post 0511 bevat, met als opschrift „Producten van dierlijke oorsprong, elders genoemd noch elders onder begrepen; dode dieren van de soorten bedoeld bij hoofdstuk 1 of 3, niet geschikt voor menselijke consumptie”. Uit de bewoordingen van hoofdstuk 5 blijkt duidelijk dat dit hoofdstuk betrekking heeft op producten die niet aan enige omschrijving van de vier andere hoofdstukken van die afdeling beantwoorden. Voorts vermeldt aantekening 1, onder a), op hoofdstuk 5 dat dit hoofdstuk niet voor menselijke consumptie geschikte producten, andere dan darmen, blazen en magen van dieren, en bloed van dieren omvat (zie naar analogie arrest van 16 juli 2009, Pärlitigu, C‑56/08, EU:C:2009:467, punt 25).

58 Aantekening 1, onder c), op hoofdstuk 3 van afdeling I van het tweede deel van de GN vermeldt dat dit hoofdstuk geen vis omvat die naar zijn aard of naar de toestand waarin deze zich bevindt, ongeschikt is voor menselijke consumptie. Uit de bewoordingen van deze aantekening blijkt dus dat het beslissende criterium om te bepalen of vis onder voornoemd hoofdstuk 3 valt, is of deze naar zijn aard geschikt is voor menselijke consumptie. In deze omstandigheden is de beslissende vraag of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde goederen op het moment van de inklaring geschikt waren voor menselijke consumptie (zie in die zin arrest van 16 juli 2009, Pärlitigu, C‑56/08, EU:C:2009:467, punt 27 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

59 Om vast te stellen of een product al dan niet geschikt is voor menselijke consumptie in de zin van deze aantekening, dient rekening te worden gehouden met alle relevante gegevens inzake de aan het product inherente objectieve kenmerken en eigenschappen (zie in die zin arrest van 28 april 2016, Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, punten 42 en 57 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

60 In de eerste plaats moet worden benadrukt dat de verwijzende rechter in het onderhavige geval verwijst naar verschillende gegevens inzake de wijze waarop de in het hoofdgeding aan de orde zijnde goederen vóór de inklaring ervan zijn behandeld, zoals de toevoeging van azijnzuur of een ander zuur, de opslag ervan in bulk en een behandeling die niet voldoet aan de voorschriften inzake levensmiddelenhygiëne, een hoog TVB-N-gehalte, een hoge temperatuur en een lange bewaring ervan, waarbij hij zich in essentie afvraagt of er een risico bestaat voor de menselijke gezondheid als gevolg van de eventuele verontreiniging of ontbinding van deze goederen waardoor zij ongeschikt zijn geworden voor menselijke consumptie.

61 In dit verband moet worden opgemerkt dat dergelijke gegevens betrekking hebben op de objectieve kenmerken en eigenschappen die inherent zijn aan de in het hoofdgeding aan de orde zijnde goederen en dus bepalend kunnen zijn voor de vraag of deze geschikt zijn voor menselijke consumptie.

62 Het Hof heeft namelijk reeds geoordeeld dat het feit dat vanwege de kenmerken van het productieproces niet kan worden uitgesloten dat een product voor de menselijke gezondheid schadelijke stoffen bevat, een relevant gegeven is dat reden kan vormen om een dergelijk product, gezien de objectieve kenmerken en eigenschappen ervan, als ongeschikt voor menselijke consumptie te beschouwen (zie in die zin arrest van 28 april 2016, Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, punten 43 en 48).

63 Voorts zij eraan herinnerd dat met de informatie van de fabrikant van het betrokken product in beginsel de objectieve kenmerken en eigenschappen ervan kunnen worden aangetoond (zie in die zin arrest van 28 april 2016, Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, punten 44, 47 en 50).

64 Evenzo heeft het Hof opgemerkt dat ontbinding of bederf van dierlijk materiaal leidt tot de ontwikkeling van toxinen die dit materiaal in beginsel ongeschikt maken voor menselijke consumptie en eveneens een risico opleveren voor onder andere de volksgezondheid (zie in die zin arrest van 2 september 2021, Toropet, C‑836/19, EU:C:2021:668, punt 60).

65 In de tweede plaats wenst de verwijzende rechter te vernemen of bij de vaststelling of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde vangsten „ongeschikt voor menselijke consumptie” zijn, rekening mag worden gehouden met de Unieregelgeving inzake levensmiddelen en levensmiddelenhygiëne.

66 In dit verband moet worden verduidelijkt, zoals in punt 54 hierboven in herinnering is gebracht, dat het beslissende criterium voor de tariefindeling van goederen in de regel moet worden gezocht in de objectieve kenmerken en eigenschappen ervan, zoals deze in de tekst van de GN-post en de aantekeningen op de afdelingen of hoofdstukken zijn omschreven. Zo heeft het Hof ten aanzien van het belang voor de tariefindeling van goederen van de levensmiddelenwetgeving van de Unie, en in het bijzonder van het in artikel 14 van verordening nr. 178/2002 opgenomen verbod op het in de handel brengen van „onveilige levensmiddelen”, gepreciseerd dat de tariefindeling van goederen op het moment van de inklaring ervan een taak is van de bevoegde nationale douaneautoriteiten, die daarbij onder andere de bepalingen van de GN toepassen (zie in die zin arrest van 28 april 2016, Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, punt 52).

67 Hieruit volgt dat de Unieregelgeving inzake levensmiddelen en levensmiddelenhygiëne op zich niet beslissend kan zijn voor de indeling van een goed onder een bepaalde GN-post, maar niettemin een van de elementen is die daartoe in aanmerking moeten worden genomen (zie in die zin arresten van 4 maart 2015, Oliver Medical, C‑547/13, EU:C:2015:139, punt 53; 28 april 2016, Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, punt 56, en 15 december 2016, LEK, C‑700/15, EU:C:2016:959, punt 36).

68 Zo kan in het onderhavige geval, ten eerste, rekening worden gehouden met de omstandigheid, die met name in de tweede vraag, onder a) en f), van de verwijzingsbeslissing wordt vermeld, dat azijnzuur of een ander zuur dat volgens de informatie van de fabrikant niet is goedgekeurd voor menselijke consumptie, is toegevoegd aan de in het hoofdgeding aan de orde zijnde vangsten, te weten onverwerkte vis, terwijl uit de gezamenlijke lezing van de artikelen 5 en 15 van verordening nr. 1333/2008 en uit bijlage II daarbij blijkt dat deze verordening niet toestaat dat vis en onverwerkte visserijproducten die dergelijke additieven bevatten, als levensmiddelen in de handel worden gebracht.

69 Hetzelfde geldt voor de omstandigheid, die de verwijzende rechter met name in het kader van de tweede vraag, onder f), heeft aangevoerd, dat de Deense levensmiddelenautoriteiten van mening waren dat de toevoeging van azijnzuur aan de in het hoofdgeding aan de orde zijnde vangsten deze „ongeschikt voor menselijke consumptie” had gemaakt. Uit punt 4 van hoofdstuk III van bijlage III bij verordening nr. 854/2004 blijkt namelijk dat visserijproducten ongeschikt voor menselijke consumptie moeten worden verklaard als de bevoegde autoriteit van mening is dat zij een risico inhouden voor de gezondheid van mens of dier, of om een andere reden ongeschikt zijn voor menselijke consumptie.

70 Ten tweede kan ook rekening worden gehouden met de in de tweede vraag, onder b), vermelde omstandigheid dat het gemiddelde TVB-N-gehalte van sommige van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde vangsten de in sectie II, hoofdstuk I, punt 1, van bijlage II bij verordening nr. 2074/2005 vastgestelde grenswaarden overschreed.

71 In dit verband worden onverwerkte visserijproducten volgens deze bepaling als ongeschikt voor menselijke consumptie in de zin van verordening nr. 853/2004 beschouwd indien op grond van de organoleptische beoordeling twijfel over de versheid bestaat en uit chemische controles blijkt dat de grenswaarden voor TVB‑N worden overschreden. In sectie II, hoofdstuk I, punt 1, onder a) tot en met c), van bijlage II bij verordening nr. 2074/2005 zijn grenswaarden voor TVB‑N opgenomen van respectievelijk 25, 30 en 35 mg stikstof/100 g vlees, afhankelijk van de in sectie II, hoofdstuk II, van bijlage II bij deze verordening bedoelde vissoorten.

72 Uit de door de verwijzende rechter verstrekte informatie blijkt dat bij de in het hoofdgeding aan de orde zijnde producten vis is aangetroffen waarvan het TVB‑N-gehalte deze grenzen overschreed, hetgeen wijst op een vergevorderde staat van ontbinding en dus op een risico voor de menselijke gezondheid bij consumptie.

73 Ten derde vormt de in de tweede vraag, onder c), vermelde omstandigheid dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde vis, met inbegrip van de afzonderlijke vissen waarvan het TVB-N-gehalte de in sectie II, hoofdstuk I, punt 1, van bijlage II bij verordening nr. 2074/2005 opgenomen grenswaarden overschreed, in bulk was opgeslagen, eveneens een relevant gegeven dat kan wijzen op een risico voor de menselijke gezondheid, te weten het risico op microbiologische besmetting of andere verontreiniging van alle vis, met name door de vis in een vergevorderde staat van ontbinding.

74 Ten vierde is de met name in de tweede vraag, onder d), vermelde omstandigheid dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde behandeling van vissen en visresten niet in overeenstemming was met de Unieregelgeving inzake levensmiddelenhygiëne, ook relevant, aangezien deze juist betrekking heeft op de gevaren die levensmiddelen kunnen opleveren voor de gezondheid.

75 In het bijzonder volgt uit een gezamenlijke lezing van artikel 1, lid 1, artikel 2, lid 1, onder a), en artikel 3 van verordening nr. 852/2004 dat deze verordening de algemene voorschriften inzake de „hygiëne” op het gebied van levensmiddelen vaststelt, te weten de maatregelen en voorschriften die nodig zijn om de aan een levensmiddel verbonden gevaren tegen te gaan en de geschiktheid van een levensmiddel voor menselijke consumptie te waarborgen, met inachtneming van het beoogde gebruik, waaraan exploitanten van levensmiddelenbedrijven moeten voldoen in alle stadia van de productie, verwerking en distributie van levensmiddelen die zij onder hun beheer hebben. Voorts blijkt uit artikel 2, lid 1, onder f), en uit verschillende bepalingen van de bijlagen bij deze verordening dat die verordening met name betrekking heeft op de bescherming tegen „verontreiniging” van levensmiddelen, te weten de aanwezigheid of de introductie van een gevaar.

76 Voorts blijkt uit artikel 1, lid 1, van verordening nr. 853/2004 dat deze verordening voor exploitanten van levensmiddelenbedrijven specifieke voorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong vaststelt die de voorschriften van verordening nr. 852/2004 aanvullen en van toepassing zijn op verwerkte of onverwerkte producten van dierlijke oorsprong. Volgens artikel 3, lid 1, van verordening nr. 853/2004 moeten exploitanten van levensmiddelenbedrijven met name voldoen aan de toepasselijke bepalingen van bijlage III bij deze verordening.

77 Sectie VIII, met als opschrift „Visserijproducten”, van bijlage III, bevat onder meer voorschriften voor vaartuigen, voorschriften die bij en na het aanlanden van visserijproducten in acht moeten worden genomen, voorschriften voor inrichtingen, inclusief vaartuigen, waar deze producten worden gehanteerd, gezondheidsnormen voor deze producten en voorschriften voor de opslag ervan. Sectie VIII bevat ook meerdere voorschriften voor de temperatuur van visserijproducten, waaronder die in de punten I, B, 1, en I, B, 3, van hoofdstuk I, in punt 1, onder b), ii), van hoofdstuk II, in punt 1 van hoofdstuk VII, en in punt 1, onder a), van hoofdstuk VIII, die in essentie tot doel hebben ervoor te zorgen dat verse en onverwerkte visserijproducten tijdens de opslag en het vervoer, met inbegrip van het lossen en het aanlanden, worden gehouden op een temperatuur welke die van smeltend ijs benadert.

78 Bovendien verbiedt punt C van hoofdstuk V van sectie VIII van bijlage III bij verordening nr. 853/2004 het in de handel brengen van producten die de in verordening nr. 2074/2005 vastgestelde grenswaarden voor het TVB-N-gehalte overschrijden.

79 In die omstandigheden moet worden geoordeeld dat de niet-naleving van de Unieregelgeving inzake levensmiddelenhygiëne van invloed kan zijn op de vraag of een product, met name als gevolg van een eventuele verontreiniging of de ontbindingsstaat ervan, een risico voor de menselijke gezondheid inhoudt en dus ongeschikt is voor menselijke consumptie.

80 Wat ten vijfde de relevantie betreft van handelsdocumenten zoals de in de tweede vraag, onder e), genoemde overeenkomsten voor de aankoop van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde vangsten, die vermelden dat deze vangsten bestemd waren voor de industriële productie van diervoeders en niet voor menselijke consumptie, moet worden geoordeeld dat dergelijke documenten relevante gegevens kunnen vormen inzake de objectieve kenmerken en eigenschappen die inherent zijn aan de in het hoofdgeding aan de orde zijnde producten, waarmee rekening moet worden gehouden bij de indeling ervan onder de juiste GN-post (zie in die zin arrest van 28 april 2016, Oniors Bio, C‑233/15, EU:C:2016:305, punt 57).

81 Wat in de zesde plaats de omstandigheid betreft dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde visresten overeenkomstig artikel 3, punt 1, artikel 7, lid 1, en artikel 10, onder a), van verordening nr. 1069/2009 in de Unie zijn ingevoerd als dierlijke bijproducten van categorie 3, waarnaar in de tweede vraag, onder d), vi), wordt verwezen, zij eraan herinnerd dat materiaal dat door de Uniewetgever is aangemerkt als materiaal met een „laag risico” voor de volksgezondheid en de diergezondheid onder deze categorie valt, met name karkassen en delen van geslachte dieren die „voor menselijke consumptie geschikt zijn”, maar die om commerciële redenen niet voor menselijke consumptie bestemd zijn (zie in die zin arrest van 2 september 2021, Toropet, C‑836/19, EU:C:2021:668, punten 41 en 47).

82 Gesteld dat wordt aangetoond dat deze visresten onder die categorie vallen – hetgeen door de verwijzende rechter, die als enige bevoegd is om de feiten van de onderhavige zaak te beoordelen, kan worden nagegaan – kan deze omstandigheid er dus op wijzen dat deze producten naar hun toestand ongeschikt zijn voor menselijke consumptie in de zin van aantekening 1, onder c), op hoofdstuk 3 van afdeling I van het tweede deel van de GN, en moet deze ook in aanmerking worden genomen voor de indeling van deze producten onder de juiste GN-post.

83 Op basis van alle voorgaande gegevens inzake de objectieve kenmerken en eigenschappen van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde goederen, staat het aan de verwijzende rechter om te beoordelen of deze goederen als ongeschikt voor menselijke consumptie moeten worden beschouwd, zodat zij op grond van aantekening 1, onder c), op hoofdstuk 3 van afdeling I van het tweede deel van de GN niet onder hoofdstuk 3 vallen en derhalve moeten worden ingedeeld onder GN-post 0511, met als opschrift „Producten van dierlijke oorsprong, elders genoemd noch elders onder begrepen; dode dieren van de soorten bedoeld bij hoofdstuk 1 of 3, niet geschikt voor menselijke consumptie”.

84 Gelet op een en ander dient op de prejudiciële vragen te worden geantwoord dat de GN aldus moet worden uitgelegd dat post 0511, met als opschrift „Producten van dierlijke oorsprong, elders genoemd noch elders onder begrepen; dode dieren van de soorten bedoeld bij hoofdstuk 1 of 3, niet geschikt voor menselijke consumptie” de volgende goederen omvat:

Kosten

85 Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.

Het Hof (Negende kamer) verklaart voor recht:

De gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de versie die van toepassing is op de feiten van het hoofdgeding,

moet aldus worden uitgelegd dat

post 0511, met als opschrift „Producten van dierlijke oorsprong, elders genoemd noch elders onder begrepen; dode dieren van de soorten bedoeld bij hoofdstuk 1 of 3, niet geschikt voor menselijke consumptie”, de volgende goederen omvat:

– hele vis die gedurende een lange periode aan boord van visserijvaartuigen is bewaard met toevoeging van azijnzuur of een ander zuur bij een variabele temperatuur die de in de Unieregelgeving inzake levensmiddelenhygiëne vastgestelde grenswaarden kan overschrijden, uiteenlopende gehalten aan totale vluchtige basestikstof bevat waarvan sommige de in die regelgeving vastgestelde grenswaarden overschrijden, in bulk is opgeslagen, niet is behandeld overeenkomstig de regels die voortvloeien uit de bepalingen van die regelgeving, en waarvan de begeleidende handelsdocumenten vermelden dat deze is gevangen en verkocht voor de productie van diervoeder, alsmede

ondertekeningen

* Procestaal: Deens.