153/7961979J01530021.000121112212313CJΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ 16. 7. 1981 — ΥΠΟΘΕΣΗ 153/79BOWDEN / ΕΠΙΤΡΟΠΗ<TI><P><IE/></P></TI>

Στην υπόθεση 153/79

Gordon Craigie Bowden και άλλοι, υπάλληλοι τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενοι ἀπό τόν Francis Jacobs, τοῦ Middle Temple, barrister, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τόν G. W. Clarke, 3, rue Dante,

προσφεύγοντες,κατά

Επιτροπής τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης ἀπό τόν νομικό τῆς σύμβουλο, Thomas F. Cusack, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν νομικό τῆς σύμβουλο Mario Cervino, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,

καθ' ἧς,

πού 'έχει ὡς ἀντικείμενο την ἀκύρωση ἀποφάσεως τῆς καθ' ἧς περί ἀπορρίψεως της ενστάσεως πού υπεβλήθη ἀπό τους προσφεύγοντες βάσει τοῦ ἄρθρου 90 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως τῶν υπαλλήλων σχετικά μέ τήν ἐπ' αὐτῶν εφαρμογή τῶν κανονισμών 3085/78 καί 3086/78 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1979,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρῶτο τμήμα)

συγκείμενο ἀπό τους Τ. Koopmans, πρόεδρο τμήματος, Α. O'Keeffe καί G. Bosco, δικαστές,

γενικός εἰσαγγελεύς: F. Capotorti

γραμματεύς: J. Α. Pompe, βοηθός γραμματεύς

εκδίδει τήν ἀκόλουθη

<TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI><TI><P>Περιστατικά</P></TI>

Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, οἱ προτάσεις καί τά ἐπιχειρήματα πού ανέπτυξαν οἱ διάδικοι κατά τήν διάρκεια τῆς ἔγγραφης διαδικασίας ἔχουν συ-νοπτικῶς ὡς έξης:

<TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί διαδικασία</TXT></NP></TI>

Σύμφωνα μέ τόν κανονισμό υπηρεσιακῆς καταστάσεως τῶν υπαλλήλων (άρθρο 82 παράγραφος 1 καί παράρτημα VIII, ἄρθρο 45 εδάφιο 3) οἱ δικαιοῦχοι συντάξεως δύνανται νά ζητήσουν τήν καταβολή τῆς σέ βελγικά φράγκα, κατόπιν εφαρμογής ενός συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογῆς πού διαφέρει ἀνάλογα μέ τήν χώρα διαμονῆς τοῦ συνταξιούχου. Τό ἄρθρο 5 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ 3084/78 τοῦ Συμβουλίου (Official Journal 1978, L 369, σ. 1) καθώρισε τόν συντελεστή ἀναπροσαρμογῆς γιά τό 'Ηνωμένο Βασίλειο σέ 144,1 %. Ἑπομένως, συνταξιοῦχος διαμένων στό Ἡνωμένο Βασίλειο πού είχε δικαίωμα συντάξεως ἴσο πρός Α ελάμβανε Α x 1,441 BF. Μετατρεπόμενο σέ λίρες στερλίνες βάσει τῆς τιμής συναλλάγματος πού ίσχυε τότε, τό ποσό αυτό μετεφράζετο σέ σύνταξη (Σ)

Α x 1,441/60λιρών στερλινών.

Ἄν, ἀντιθέτως, ὁ συνταξιοῦχος ἀπεφάσιζε ή καταβολή τῆς συντάξεώς του νά γίνεται σέ λίρες στερλίνες, ἡ μετατροπή τῆς ἐπραγματοποιεῖτο σύμφωνα μέ τό άρθρο 63 εδάφιο 3 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, βάσει τῶν Ισοτιμιών πού γίνονται δεκτές ἀπό τό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οἱ όποιες ἴσχυαν τήν 1η 'Ιανουαρίου 1965, δηλ. στην τιμή τῶν 140 BF κατά λίρα καί ἡ σύνταξη ἀνήρχετο σέ

Α x 1,441/140λιρών στερλινών.

Ἑπομένως, κατόπιν τῆς παραλείψεως τῶν κοινοτικών ἀρχων νά λάβουν ὑπ' όψη τίς μεταβολές τῶν τιμών συναλλάγματος τῶν νομισμάτων τῶν Κρατών μελών, ἕνα άτομο πού διαμένει στό Ἡνωμένο Βασίλειο, καί τό όποιο επέλεξε ἡ σύνταξη του νά καταβάλλεται σέ βελγικά φράγκα, ἐλάμβανε σύνταξη σημαντικά υψηλότερη ἀπό τόν συνταξιούχο ὁ όποιος επέλεξε η σύνταξη του νά καταβάλλεται σέ λίρες στερλίνες.

'Αποβλέποντας στην διόρθωση αυτής τῆς ἀνωμαλίας, τό Συμβούλιο εξέδωσε, τόν Δεκέμβριο 1978, τους κανονισμούς 3085 καί 3086/78 (Official Journal L 369 σσ. 6 καί 8), οἱ όποιοι ἐτροποποίησαν τίς διατάξεις τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως σχετικά μέ τόν υπολογισμό τῶν συντάξεων.

Τό άρθρο 1 τοῦ κανονισμού 3085/78 ὁρίζει:

Τό άρθρο 63 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως ἀντικαθίσταται ἀπό τό ἀκόλουθο κείμενο:

'Αρθρο 63Οἱ ἀποδοχές τοῦ υπαλλήλου εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα. Καταβάλλονται στό νόμισμα τῆς χώρας, στην ὁποία ὁ υπάλληλος ἀσκεῖ τά καθήκοντά του.Οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ άλλο νόμισμα έκτός τοῦ βελγικοῦ φράγκου υπολογίζονται βάσει τῶν ισοτιμιών πού ίσχυαν γιά τήν εκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμού τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τήν 1η 'Ιουλίου 1978.Ἡ ημερομηνία αυτή μεταβάλλεται κατά τήν ετησία εξέταση τῶν αποδοχών, πού προβλέπεται στό άρθρο 65, ἀπό τό Συμβούλιο πού ἀποφασίζει κατόπιν προτάσεως τῆς Ἐπιτροπής μέ τήν εἰδική πλειοψηφία πού προβλέπεται στην παράγραφο 2 δεύτερο εδάφιο πρώτη περίπτωση τοῦ ἄρθρου 148 τῆς συνθήκης ΕΟΚ καί τοῦ ἄρθρου 118 τῆς συνθήκης Εὐρατόμ.Ἐπιφυλασσομένης τῆς εφαρμογής τών άρθρων 64 καί 65 οἱ συντελεστές ἀναπροσαρμογής πού καθορίζονται βάσει τῶν άρθρων αυτών προσαρμόζονταιμ σέ περίπτωση μεταβολής τῆς προαναφερθείσης ημερομηνίας ἀπό τό Συμβούλιο, τό όποιο, μέ ἀπόφαση πού εκδίδει σύμφωνα μέ τήν διαδικασία πού προβλέπεται στό τρίτο εδάφιο, προβαίνει στην διόρθωση τῶν συνεπειών τῆς διακυμάνσεως τοῦ βελγικοῦ φράγκου σέ σχέση μέ τίς ισοτιμίες πού ἀναφέρονται στό δεύτερο εδάφιο.

Ὁ κανονισμός 3086/78 προέβη στην προσαρμογή τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής οἱ όποιοι εφαρμόζονται στίς ἀποδοχές καί συντάξεις τῶν υπαλλήλων τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Τό άρθρο 1 παράγραφος 2 ὁρίζει ὅτι:

«Οί συντελεστές ἀναπροσαρμογής πού ἐφαρμόζονται στίς συντάξεις, σύμφωνα μέ τό άρθρο 82 παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως καθορίζονται, ἀπό 1ης 'Απριλίου 1979, ὡς ἀκολούθως ἀνάλογα μέ τήν χώρα τῶν Κοινοτήτων όπου οἱ δικαιοῦχοι συντάξεως δηλώνουν ὅτι έχουν κατοικία:...Ἡνωμένο Βασίλειο: 62,5....

Οἱ προσφεύγοντες ἰσχυρίζονται ὅτι τό συνδυασμένο ἀποτέλεσμα τῶν κανονισμών αυτών εἶναι ἡ μείωση κατά ποσοστό ἀνώτερο τοῦ 50 ο/ο τῆς συντάξεως δικαιούχου, πού διαμένει στό 'Ηνωμένο Βασίλειο καί 'έχει επιλέξει ἡ σύνταξη του νά καταβάλλεται σέ βελγικά φράγκα. 'Από τῆς 1ης 'Απριλίου 1979, ἡ σύνταξη υπολογίζεται σύμφωνα μέ τόν τύπο Σ = Α x 0,625 βελγικά φράγκα, ἀντί τοῦ τύπου Σ = Α x 1,441 βελγικά φράγκα.

Τήν 26η 'Οκτωβρίου 1979, ἡ καθ' ἧς ήγειρε ένσταση ἀπαραδέκτου σύμφωνα μέ τό άρθρο 91 τοῦ κανονισμού διαδικασίας.

Τό Δικαστήριο (πρώτο τμήμα), κατόπιν εκθέσεως τοῦ εισηγητού δικαστού καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικού εισαγγελέως, ἐπεφά-σισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.

<TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Αιτήματα τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI>

Οἱ προσφεύγοντες ζητούν ἀπό τό Δικαστήριο:

1.νά κηρύξει τους κανονισμούς 3085 καί 3086/78 ἀνεφαρμόστους·2.νά ἀκυρώσει τήν ἀπόφαση τῆς καθ' ἧς, μέ τήν ὁποία ἀπερρίφθη ἡ υποβληθείσα ἀπό τους προσφεύγοντες ένσταση ὅσον άφορᾶ τήν ἐπ' αυτών εφαρμογή τῶν κανονισμών αυτών3.νά καταδικάσει τήν καθ' ἧς στά δικαστικά έξοδα.

Ή 'Επιτροπή ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο:

1.νά ἀπορρίψει τήν προσφυγή ὡς ἀπαράδεκτη2.νά καταδικάσει τους προσφεύγοντες στά δικαστικά έξοδα.

<TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>'Ισχυρισμοί καί επιχειρήματα τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI>

Κατά τους προσφεύγοντες, οἱ κανονισμοί 3085 καί 3086/78 εἶναι μή νόμιμοι. Ἐξε-δόθησαν, ὅπως ισχυρίζονται, κατά παράβαση ουσιωδών διαδικαστικών τύπων.

Τό Συμβούλιο παρέλειψε νά διαβουλευθεί μέ τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ὅπως ἀπαιτεί ἡ συνθήκη (συνθήκη συγχωνεύσεως, άρθρο 24 παράγραφος 1). Ό κανονισμός 3085/78 μνημονεύει στό προοίμιό του τήν γνώμη τοῦ Κοινοβουλίου, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη στην 'Επίσημη Ἐφημερίδα τοῦ 1977, C 183. Ἐν τούτοις, ἡ γνώμη αυτή ἀφορούσε πρόταση τῆς Ἐπιτροπῆς ἀπό 2 Μαρτίου 1977 (JO 1977, C 99) περί εισαγωγής τῆς εὐρωπαϊκής λογιστικής μονάδος στον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων. 'Επειδή ὁ κανονισμός 3085/78 ουδεμία σχέση έχει μέ τήν ευρωπαϊκή λογιστική μονάδα είναι δυνατόν νά συναχθεί ὅτι δέν έγινε δέουσα διαβούλευση μέ τό Κοινοβούλιο.

Πράγματι, τό Κοινοβούλιο στό ψήφισμά του λαμβάνει ὑπό σημείωση τις διαβεβαιώσεις τῆς Ἐπιτροπῆς ὅτι οἱ προτάσεις της δέν θά θίξουν καθόλου τήν πραγματική ἀξία τῶν πρός τους υπαλλήλους, ὑπό μορφή ἀποδοχών, συντάξεων καί ἀποζημιώσεων, καταβολών.

Οἱ προσφεύγοντες ἐπισημαίνουν ὅτι ή έλλειψη μιᾶς πραγματικής διαβουλεύσεως μέ τό Κοινοβούλιο ὅσον άφορᾶ τους κανονισμούς 3085 καί 3086/78 ἐπιβεβαιοῦται ἀπό τό γεγονός ὅτι μόνο μετά τήν έκδοση τους ἐγένοντο ἀντιληπτές οἱ επιπτώσεις τους ἐπί τῶν υφισταμένων δικαιωμάτων.

Τό προοίμιο τοῦ κανονισμού 3085/78 ἀναφέρεται στην γνώμη τοῦ Δικαστηρίου. Οἱ προσφεύγοντες, ἀγνοοῦντες οιαδήποτε διαβούλευση μέ τό Δικαστήριο, υποθέτουν ὅτι ή γνώμη αὐτή εξεδόθη, ὅπως καί εκείνη τοῦ Κοινοβουλίου, ἐπί τῆς προτάσεως τῆς 'Επιτροπής περί εισαγωγής τῆς ευρωπαϊκής λογιστικής μονάδος στον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως. Οἱ προσφεύγοντες συμπεραίνουν ὅτι ἡ διαδικασία διαβουλεύσεως πού προσδιορίζεται ἀπό τό άρθρο 24 παράγραφος 1 τῆς συνθήκης συγχωνεύσεως δέν έχει ἀκολουθηθεί, πρᾶγμα πού καθίστᾶ τους κανονισμούς 3085 καί 3086/78 μή νομίμους.

Οἱ προσφεύγοντες υποστηρίζουν ὅτι οἱ προαναφερθέντες κανονισμοί παραβιάζουν τό άρθρο 190 τῆς συνθήκης καθ' ὅσον στερούνται αιτιολογίας.

Οἱ προσφεύγοντες περαιτέρω ἐπικαλοῦν ὅτι οἱ κανονισμοί 3085 καί 3086/78 συνιστοῦν προσβολή κεκτημένων δικαιωμάτων. Παρατηροῦν ὅτι σύμφωνα μέ τήν παγία νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, τό Συμβούλιο δέν έχει εξουσία τροποποιήσεως τοῦ κανο-νισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως κατά παράβαση κεκτημένων δικαιωμάτων των υπαλλήλων (droits acquis). Ἀπό τό κείμενο τοῦ παραρτήματος VIII τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως ἀναγνωρίζεται ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον τά συνταξιοδοτικά δικαιώματα προκύπτουν ἀπό τά συντάξιμα έτη, παρόμοια δικαιώματα παραχωροῦνται όχι μόνον σέ εκείνους πού έχουν ἀποχωρήσει τῆς υπηρεσίας καί λαμβάνουν ήδη σύνταξη, άλλα σέ οιονδήποτε συμπληρώνει μία περίοδο υπηρεσίας πού θεμελιώνει συνταξιοδοτικά δικαιώματα. 'Επί πλέον, πολλοί υπάλληλοι κατά τήν εἴσοδό τους στην υπηρεσία τῆς Ἐπιτροπῆς μετέφεραν τό στατιστικό Ισοδύναμο τῶν συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων πού είχαν ἀποκτήσει, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 11 παράγραφος 2 τοῦ παραρτήματος VIII, μέ τήν προσδοκία ὅτι θά ἐπω-φελοῦντο ἀπό τίς διατάξεις πού 'ίσχυαν ὅταν προέβησαν στην μεταφορά αυτή.

Οἱ προσφεύγοντες υπεστήριζαν ὅτι συνιστά θεμελιώδη ἀρχή τοῦ δικαίου, τό ὅτι ὁ νόμος δέν δύναται νά στερήσει ἀναδρομικῶς ένα άτομο ἀπό κεκτημένα δικαιώματά (του). Νόμος πού ενεργεί ἀναδρομικώς ούτως ώστε νά στερεί συνταξιοδοτικά δικαιώματα εἴτε συνταξιούχων εἴτε ἀτόμων ἐν υπηρεσία, παραβιάζει τήν γενική αυτή ἀρχή δικαίου καί εἶναι ἀντίθετος πρός τήν πρακτική τῶν Κρατῶν μελών καθ' ὅσον άφορᾶ τό συνταξιοδοτικό καθεστώς της δημοσίας υπηρεσίας.

Κατά συνέπεια, τά κεκτημένα δικαιώματα πού ἀπεκτήθησαν λόγω συμπληρωμένων περιόδων υπηρεσίας καί τά δικαιώματα πού μετεφέρθησαν στό κοινοτικό συνταξιοδοτικό καθεστώς πρέπει νά διέπονται ἀπό τίς διατάξεις πού ἴσχυαν κατά τήν ημερομηνία τῆς συστάσεως τῶν δικαιωμάτων αυτών.

Οἱ προσφεύγοντες διακρίνουν μεταξύ τῶν κυμαινόμενων συντελεστών πού περιέχονται στους τύπους γιά τόν υπολογισμό τῶν συντάξεων, ὅπως οἱ συντελεστές ἀναπροσαρμογῆς τοῦ κόστους διαβιώσεως, καί τῶν διατάξεων πού προσδιορίζουν τους συντελεστές αυτούς. Οἱ πρώτοι δύνανται νά μεταβληθοῦν, ἐνῶ οἱ δεύτεροι ὄχι, διότι κάθε τροποποίηση θά έθιγε ἀναγκαστικῶς τήν βάση τοῦ καθορισμοῦ τῶν συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων.

Ή καθ᾽ ἧς προβάλλει προκαταρκτική ένσταση ἀπαραδέκτου τῆς προσφυγής καί ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο, σύμφωνα μέ τό άρθρο 91 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, νά μήν προβεί στην ἐξέταση τῆς ουσίας τῆς υποθέσεως, άλλά νά ἀποφανθεί ἐπί τῆς ενστάσεως αὐτῆς.

Κατά τήν γνώμη τῆς καθ' ἧς ἡ προσφυγή είναι ἀπαράδεκτη γιά δύο λόγους:

διότι ούτε κατά τήν διαδικασία τοῦ άρθρου 179 τῆς συνθήκης ΕΟΚ καί τῶν άρθρων 90 καί 91 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως οὔτε κατά τήν διαδικασία τοῦ ἄρθρου 173 τῆς ιδίας συνθήκης, δύνανται οἱ υπάλληλοι τῆς Κοινότητος νά προσβάλουν ευθέως ἕναν κανονισμό τοῦ Συμβουλίου·

διότι οἱ προσφεύγοντες δέν έχουν locus standi, δηλ. έννομο συμφέρον στην διατύπωση κριτικής κατά τῶν κανονισμών 3085/78 καί 3086/78.

Ἡ καθ' ἧς Ισχυρίζεται ὅτι δέν δύναται νά προσβληθεί κανονισμός τοῦ Συμβουλίου βάσει τοῦ ἄρθρου 184, έκτός ἐπ᾽ ευκαιρία διαφοράς πού ἀναφέρεται στό κῦρος τοῦ κανονισμοῦ αὐτοῦ (συνεκδικασθεῖσες υποθέσεις 31 καί 33/62, Milchwerke Heinz Wöhrmann κατά 'Επιτροπής, ECR 501). Συνεπώς, καθ' ὅσον άφορᾶ την παροῦσα διαδικασία, οἱ κανονισμοί 3085 καί 3086/78 δέν δύνανται νά προσβληθοῦν παρά μόνο ἄν ἡ προσφυγή εἶναι δεκτή βάσει τοῦ ἄρθρου 179 ἡ τοῦ ἄρθρου 173.

Ἡ καθ' ἧς υποστηρίζει ὅτι ἡ προσφυγή δέν είναι δεκτή βάσει ἑνός ἀπό τά άρθρα αυτά.

Τό άρθρο 179 ἀπονέμει στό Δικαστήριο ἁρμοδιότητα ἐπί ὁποιασδήποτε διαφοράς μεταξύ τῆς Κοινότητος καί τῶν υπαλλήλων της εντός τῶν ὁρίων καί σύμφωνα μέ τίς προϋποθέσεις πού ὁρίζει ὁ κανονισμός περί υπηρεσιακής τους καταστάσεως ἡ πού προκύπτουν ἀπό τό καθεστῶς πού τοῦς διέπει.

Τό άρθρο 91 ὁρίζει:

Τό Δικαστήριο τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων εἶναι ἁρμόδιο ἐπί πάσης διαφοράς μεταξύ μιας τῶν Κοινοτήτων καί ενός ἐκ τῶν προσώπων πού ἀναφέρονται στόν παρόντα κανονισμό, ἡ ὁποία άφορᾶ την νομιμότητα πράξεως πού βλάπτει τό πρόσωπο αυτό κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 90 παράγραφος 2 (...).

Τό άρθρο 90 παράγραφος 2 προσδιορίζει ως πράξεις τίς ἀποφάσεις πού ελήφθησαν ἀπό τήν ἁρμοδία γιά τους διορισμούς ἀρχή, δηλ. στην παροῦσα περίπτωση ἀπό τήν καθ' ἧς, ἤ τήν παράλειψη τῆς ιδίας ἀρχῆς νά λάβει μέτρο πού επιβάλλεται ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως.

Στην υπόθεση 48/79, Ooms κατά 'Επιτροπῆς (ECR 1979, σ. 3121), ἡ ὁποία ἀφοροῦσε προσβολή τῶν κανονισμών 3085 καί 3086/78, τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι οἱ τελευταίοι δέν ἀπετέλουν πράξεις κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 91 παράγραφος 2 καί ὅτι, κατά συνέπεια, δέν εἶχε ἁρμοδιότητα βάσει τοῦ ἄρθρου 179.

Ἡ καθ' ἧς συμπεραίνει ὅτι, ὑπό τό φῶς τῆς ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου στην ὑπόθεση Ooms, ἡ παροῦσα προσφυγή εἶναι ἀπαράδεκτη στό πλαίσιο τοῦ ἄρθρου 179 τῆς συνθήκης. Οἱ προσφεύγοντες εἶχαν βεβαίως υποβάλει ενστάσεις βάσει τοῦ ἄρθρου 90 παράγραφος 2 πρό τῆς ἀσκήσεως τῶν προσφυγών τους ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου, ἀλλά αυτό δέν δύναται νά καταστήσει τό Δικαστήριο ἁρμόδιο, δεδομένου ὅτι ή ουσία τῶν ενστάσεων, δηλ. ἡ ἀκύρωση τῶν κανονισμών 3085 καί 3086/78, υπερβαίνει τήν ἁρμοδιότητα τοῦ Δικαστηρίου.

Ή καθ' ἧς θεωρεί ὅτι ἡ προσφυγή εἶναι επίσης ἀπαράδεκτη βάσει τοῦ ἄρθρου 173. Τό τελευταίο ὁρίζει:

Τό Δικαστήριο ἐλέγχει τήν νομιμότητα τῶν πράξεων τοῦ Συμβουλίου καί τῆς Ἐπιτροπής, έκτος τῶν συστάσεων καί γνωμών. Γιά τόν σκοπό αυτόν, εἶναι ἁρμόδιο νά ἀποφαίνεται ἐπί προσφυγών πού ἀσκούνται ἀπό Κράτος μέλος, τό Συμβούλιο ἤ τήν Επιτροπή, λόγω ἀναρμοδιότητος, παραβάσεως οὐσιώδους τύπου, παραβάσεως τῆς παρούσης συνθήκης ἤ οιουδήποτε κανόνος δικαίου σχετικοῦ μέ τήν εφαρμογή της ἡ λόγω καταχρήσεως εξουσίας.Κάθε φυσικό ἤ νομικό πρόσωπο δύναται μέ τίς 'ίδιες προϋποθέσεις νά ἀσκήσει προσφυγή κατά τῶν ἀποφάσεων πού ἀπευθύνονται σ᾽ αυτό, καθώς καί ἀποφάσεων πού, ἄν καί εκδίδονται ὡς κανονισμοί ἡ ἀποφάσεις πού ἀπευθύνονται σέ άλλο πρόσωπο, τό ἀφοροῦν άμεσα καί ἀτομικά.Οἱ προσφυγές πού προβλέπονται στό παρόν άρθρο ἀσκοῦνται εντός δύο μηνών, υπολογιζόμενων, κατά περίπτωση, ἀπό τήν δημοσίευση τῆς πράξεως, τήν κοινοποίηση της στόν προσφεύγοντα ή, ἐλλείψει δημοσιεύσεως ἡ κοινοποιήσεως, ἀπό τήν ήμερα κατά τήν ὁποία ὁ προσφεύγων έλαβε γνώση τῆς πράξεως.

Ἄν καί οἱ σχετικοί κανονισμοί ἀποτελούν πράξεις τοῦ Συμβουλίου τῶν οποίων ή νομιμότης δύναται νά ελεγχθεί βάσει τοῦ άρθρου 173 παράγραφος 1, δέν δύνανται νά θεωρηθούν ὡς ἀποφάσεις, οἱ όποιες, ἄν καί έχουν τήν μορφή κανονισμοῦ, ἀφοροῦν τους προσφεύγοντες άμεσα καί ἀτομικά, ἐφ' ὅσον εφαρμόζονται σέ ὅλους τους υπαλλήλους τῆς Κοινότητος (ὑπόθεση 48/79, Ooms).

Ἐπί πλέον, ἡ καθ' ἧς τονίζει ὅτι οἱ ἐν λόγω πράξεις δέν προσεβλήθησαν εντός τῆς προβλεπομένης ἀπό τό άρθρο 173 παράγραφος 3 διμήνου προθεσμίας.

Ἐξ άλλου, ἡ καθ' ἧς υποστηρίζει ὅτι οἱ προσφεύγοντες δέν έχουν άμεσο καί κεκτημένο συμφέρον ὅσον άφορο τήν ουσία τοῦ αιτήματός τους καί δέν έχουν, ἑπομένως, locus standi. Οἱ προσφεύγοντες δέν έχουν συμπληρώσει δεκαετή υπηρεσία. Ἔχουν μόνο προσδοκία ὅτι κάποτε θά ἀρχίσουν νά ἀποκτοῦν πιθανά δικαιώματα. Ἐν τούτοις, επιδιώκουν νά ἐπιτύχουν τήν έκδοση ἀποφάσεως ὅσον άφορα τήν μέθοδο σύμφωνα μέ τήν ὁποία τό συνταξιοδοτικό τους δικαίωμα, εκφραζόμενο σέ βελγικά φράγκα, θά μετατρέπεται στό νόμισμα τῆς χώρας ὅπού θά λαμβάνουν τήν σύνταξη τους. Ὑπό τίς συνθήκες αυτές, οἱ προσφεύγοντες δέν δύνανται νά θεωρηθούν ὡς έχοντες βέβαιο καί άμεσο συμφέρον στην διαφορά πού ἤχθη ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου.

Ἡ καθ' ἧς, ἄν καί επιφυλάσσεται νά προβάλει τά ἐπιχειρήματά τῆς ἐπί τῆς ουσίας τῆς ὑποθέσεως, παρατηρεί, πάντως, τά ἀκόλουθα ἐπί τῆς εκθέσεως τῶν περιστατικῶν ἀπό τους προσφεύγοντες.

Τό Συμβούλιο δέν ἐμείωσε τίς συντάξεις μέ τους κανονισμούς 3085 καί 3086/78. 'Απλῶς έθεσε τέρμα σέ μία ἀνωμαλία πού προέκυπτε ἀπό τό γεγονός ὅτι, λόγω τῶν νομισματικών διακυμάνσεων ἀπό τό 1971 καί εντεύθεν, οἱ συνταξιούχοι πού διέμεναν σέ χώρες μέ ἀδύνατα νομίσματα, καί ελάμβαναν τήν σύνταξη τους σέ βελγικά φράγκα, ἐπετύγχανον ἀδικαιολόγητα οἰκονομικά πλεονεκτήματα.

Οἱ κανονισμοί 3085 καί 3086/78 δέν μετέβαλαν τό ποσό τῶν συντάξεων πού κατεβάλλοντο στους υπαλλήλους πού είχαν ἀποχωρήσει τῆς υπηρεσίας.

Πρό τῆς θεσπίσεως τῶν κανονισμών 3085 καί 3086/78, ὁ συνταξιούχος πού διέμενε στό 'Ηνωμένο Βασίλειο καί ἐπέλεγε ἡ σύνταξη του νά καταβάλλεται σέ στερλίνες ελάμβανε:

Σ = Α x 1,441/140λίρες στερλίνες

Τώρα ἡ σύνταξη του θά είναι:

Σ = Α x 0,62560,75λίρες στερλίνες

Ἡ κατάσταση αυτή παραμένει, ἑπομένως, ἀναλλοίωτη ἀφ' ὅτου οἱ ἀνωτέρω κανονισμοί εφαρμόζονται σ' αυτόν.

Στην ἀπάντηση τους ἐπί τῆς ενστάσεως ἀπαραδέκτου πού προεβλήθη ἀπό τήν 'Επιτροπή, οἱ προσφεύγοντες ἀμφισβητοῦν τόν Ισχυρισμό τῆς 'Επιτροπής, σύμφωνα μέ τόν όποιο τό Συμβούλιο δέν ἐμείωσε τίς συντάξεις, διότι οἱ προσβαλλόμενοι κανονισμοί στην πραγματικότητα επέφεραν μείωση τῶν συντάξεων κατά ποσοστό ἀνώτερο τοῦ 50 %.

Οἱ προσφεύγοντες τονίζουν ὅτι δέν επιδιώκουν νά προσβάλουν ευθέως κανονισμό τοῦ Συμβουλίου ἡ προσφυγή τους ἀποσκοπεί στή ἀκύρωση τῆς ἀποφάσεως τῆς καθ' ἧς.

Ἡ υπόθεση 48/79, Ooms κατά 'Επιτροπῆς δέν εἶναι, επομένως, σχετική. Τό ερώτημα πού τίθεται στην παρούσα περίπτωση είναι ἄν προσφεύγων δύναται νά προσβάλει ἀπόφαση πού ἀπορρίπτει ένσταση του πού άφορᾶ τίς ἐπιπτώσεις πού έχει ἐπί τοῦ προσώπου του ένας κανονισμός.

Στό παρελθόν τό Δικαστήριο ήταν διατεθειμένο νά προβεί στην εξέταση τῆς νομιμότητος ενός κανονισμού, ἐφ' ὅσον μία ένσταση θά εἶχε υποβληθεί προηγουμένως στό όργανο πού ἀπασχολεί τόν υπάλληλο καί ἡ ἀσκούμενη ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου προσφυγή θά ἀπηυθύνετο κατά τῆς ἀπορρίψεως τῆς ενστάσεως (υπόθεση 28/74, Gillet κατά 'Επιτροπῆς, ECR 1975, σ. 463 υπόθεση 48/76, Reinarz κατά Ἐπιτροπής καί Συμβουλίου, ECR 1977, σ. 291). Τό κείμενο τοῦ ἄρθρου 90 παράγραφος 2 καθιστά σαφές ὅτι παρομοια προσφυγή εἶναι δεκτή, ἀκόμη καί ὅταν ἡ ένσταση 'έχει ἀπευθυνθεί κατά πράξεως γενικής ἐφαρμογής. 'Επί πλέον, οἱ διατάξεις, οἱ σχετικές μέ τό δικαίωμα ἀσκήσεως προσφυγής ὑπό των ενδιαφερομένων μερῶν δέν πρέπει νά ἑρμηνεύονται περιοριστικῶς καί σέ περίπτωση σιωπής τοῦ νόμου, δέν πρέπει νά συνάγεται ένας περιορισμός (υπόθεση 25/62, Plaumann κατά 'Επιτροπῆς, ECR 1963, σ. 197).

Οἱ προσφεύγοντες παρατηρούν ὅτι ἄν ή παροῦσα προσφυγή ήταν ἀπαράδεκτη, ἕνας προδήλως μή νόμιμος κανονισμός δέν θά ἠδύνατο ποτέ νά ἀμφισβητηθεί (έκτός ἀπό Κράτος μέλος, τό Συμβούλιο ἡ τήν Ἐπιτροπή). Αυτό θά ήταν ιδιαιτέρως σοβαρό ἀπό τῆς ἀπόψεως τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, δεδομένου ὅτι οἱ υπάλληλοι πού θίγονται ἀπό κανονισμούς μή νομίμους δέν θά έχουν τήν δυνατότητα ἀσκήσεως ἐναλλακτικοῦ ἐνδίκου μέσου.

Οἱ προσφεύγοντες ἀποκρούουν τό επιχείρημα τῆς καθ' ἧς κατά τό όποιο ἡ προσφυγή εἶναι ἀπαράδεκτη διότι οἱ ἀμφισβητούμενες πράξεις έχουν γενική εφαρμογή. 'Ισχυρίζονται ὅτι ἀκόμη καί ἄν γίνει δεκτό ὅτι οἱ πράξεις έχουν γενική εφαρμογή, θίγουν τους προσφεύγοντες κατά τρόπο διαφορετικό ἀπό τους άλλους κοινοτικούς υπαλλήλους.

Οἱ προσφεύγοντες συμπεραίνουν ὅτι κανονισμός πού ἀφορᾶ υπαλληλικά θέματα θά πρέπει νά δύναται νά ἀμφισβητείται ευθέως μέ προσφυγή, ἀσκούμενη κατά τῆς ἀπορρίψεως μιας διοικητικής ενστάσεως ή, τουλάχιστον, ὅταν ὁ κανονισμός εἶναι προδήλως μή νόμιμος ἡ θίγει ὁρισμένους υπαλλήλους κατά τρόπο διαφορετικό καί ἀρνητικό ή παράγει ἀναδρομικά ἀποτελέσματα. Μέ τήν εφαρμογή τῶν κριτηρίων αυτῶν ή προσφυγή εἶναι δεκτή. 'Επικουρικώς, οἱ προσφεύγοντες ισχυρίζονται ὅτι τό ζήτημα

ποῦ παραδεκτοῦ θά έπρεπε νά εξετασθεί μετά τῆς ουσίας τῆς υποθέσεως.

Ἀπορρίπτουν τους ισχυρισμούς τῆς 'Επιτροπής κατά τους ὁποίους δέν έχουν άμεσο καί συγκεκριμένο συμφέρον συνδεόμενο μέ τό ἀντικείμενο τῆς προσφυγής. Παρατηροῦν ὅχι δέν εγείρουν τό πρόβλημα ὅσον άφορα τόν τρόπο μέ τόν όποιο τά συνταξιοδοτικά χους δικαιώματα θά μετατρέπονται σέ άλλο νόμισμα, άλλά ὅτι ἡ προσφυγή χους άφορᾶ χους συντελεστές ἀναπροσαρμογής οἱ όποιοι, στήν περίπτωση τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, εμειώθησαν ἀπό χους κανονισμούς 3085 καί 3086/78 κατά ποσοστό ἀνώτερο τοῦ 50 %.

Ἀκόμη καί ἄν τό Δκαστήριο θεωρεί ὅτι κανένα συνταξιοδοτικό δικαίωμα δέν ἀποκτᾶται μέχρι τῆς συμπληρώσεως δεκαετούς περιόδου ἡ μέχρι τῆς ημέρας τῆς ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία, οἱ ἀνωτέρω κανονισμοί θίγουν άμεσα καί ἀπό τήν στιγμή αυτή τήν έννομη κατάσταση τῶν προσφευγόντων. Στην υπόθεση 17/78, Desbormes κατά 'Επιτροπῆς, ECR 1979, σ. 189, τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι:

'Αν εἶναι ἀκριβές ὅτι πρό τῆς ἀποχωρήσεως ἀπό τήν υπηρεσία, πού συνιστᾶ ἀβέβαιο μελλοντικό γεγονός, τά συνταξιοδοτικά δικαιώματα ἀποτελούν ενδεχόμενα δικαιώματα, τά όποια γεννώνται ήμερα μέ τήν ήμερα, εἶναι ἐξ 'ίσου σαφές ὅτι ή διοικητική πράξη μέ τήν ὁποία ἀποφασίζεται ὅτι αυτή ἡ περίοδος ἀπασχολήσεως δέν δύναται νά ληφθεῖ ὑπ' ὄψη γιά τόν υπολογισμό τῶν ετών τῆς συνταξίμου υπηρεσίας θίγει άμεσα καί ἀπό τῆς στιγμής αυτής τήν νομική κατάσταση τοῦ ενδιαφερομένου, ἀκόμη καί ἄν ἡ πράξη αυτή δέν πρόκειται νά εκτελεσθεί παρά μεταγενεστέρως.

Οἱ προσφεύγοντες πιστεύουν ὅτι παρόμοιες σκέψεις Ισχύουν mutatis mutandis στην παροῦσα περίπτωση. Ή ιδία ἡ βάση καί ή λειτουργία τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής, πού εφαρμόζονται στίς συντάξεις, μετεβλήθησαν παρανόμως καί, ἐπί πλέον, μέ ἀναδρομική ισχύ κατά τό μέρος πού θίγουν ήδη συμπληρωθείσες περιόδους ὑπηρεσίας και Ισοδύναμες περιόδους υπηρεσίας, πού συνυπελογίσθησαν κατόπιν μεταφορᾶς πού ἐπραγματοποίηση ἀπό άλλα συνταξιοδτικά καθεστώτα. Κατά συνέπεια, οἱ προσφεύγοντες δύνανται νά προβλέψουν τό ἀποτέλεσμα τῶν κανονισμών ἐπί τῶν συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων τους, πού συνίσταται στην μείωση τῶν ποσών πού ἀναλογούν στά δικαιώματα αυτά κατά ποσοστό ἀνώτερο τοῦ 50 %. Ἄν καί είναι ἀληθές ὅτι ἡ ευχέρεια καταβολῆς τῆς συντάξεως σέ βελγικά φράγκα ἀποτελεί δυνατότητα τῆς ὁποίας οἱ προσφεύγοντες δύνανται νά επωφεληθούν μόνο στό μέλλον, ὅπως καί ἡ ἀπόφαση ἐγκαταστάσεως στό 'Ηνωμένο Βασίλειο, δέν δύνανται ἐν τούτοις νά ἀμφισβητηθεί ὅτι οἱ προσβαλλόμενοι κανονισμοί τους ἀποστερούν ἀπό τώρα τοῦ ευεργετήματος τῆς επιλογῆς αυτής.

Οἱ προσφεύγοντες Ισχυρίζονται ὅτι έχουν επαρκές συμφέρον ὅσον άφορᾶ την ουσία καί ὅτι ἡ ένσταση ἀπαραδέκτου πού ἠγέρθη ἀπό την 'Επιτροπή πρέπει νά ἀπορριφθεί. Ἐπικουρικώς, δεδομένου ὅτι ἡ ἐγερ-θεῖσα ἀπό τήν 'Επιτροπή ένσταση ἀπαραδέκτου θέτει τό ερώτημα ἄν οἱ προσφεύγοντες έχουν επαρκές συμφέρον ὅσον ἀφορᾶ τήν οὐσία τῆς ενστάσεως τους, οἱ προσφεύγοντες εἶναι τῆς γνώμης ὅτι τό ερώτημα αυτό ἀφορᾶ τήν ουσία τῆς υποθέσεως καί ὅτι θά πρέπει νά εξετασθεί μετά της οὐσίας τῆς υποθέσεως.

<TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI>

Οἱ διάδικοι ἀνέπτυξαν τίς παρατηρήσεις τους προφορικώς στίς συνεδριάσεις της 19ης καί 20ῆς Φεβρουαρίου 1981.

Ὁ γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του στην συνεδρίαση τῆς 14ης Μαίου 1981.

<TI><P>Σκεπτικό</P></TI>1Μέ δικόγραφο πού κατετέθη στήν γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου τήν 2α 'Οκτωβρίου 1979 οἱ προσφεύγοντες, δώδεκα υπάλληλοι τῆς Ἐπιτροπής, ἤσκησαν κατά τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 91 τοῦ κανο-νισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, προσφυγή μέ τήν ὁποία ζητούν ἀπό τό Δικαστήριο:

1)νά κηρύξει τους κανονισμούς 3085/78 καί 3086/78 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1978, ἀνεφαρμόστους ως πρός τους προσφεύγοντες·2)νά ἀκυρώσει τήν ἀπόφαση τῆς 'Επιτροπῆς, μέ τήν ὁποία ἀπερρίφθησαν οἱ διοικητικές ἐνστάσεις τῶν προσφευγόντων πού ἀφορούν τήν εφαρμογή ἐπ' αυτών τῶν ἀνωτέρω κανονισμῶν.

2Τά άρθρα 63 καί 64 τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως, ὅπως 'ίσχυαν μέχρι τέλους τοῦ έτους 1978, ὥριζαν ὅτι: οἱ ἀποδοχές τοῦ υπαλλήλου ἐκφά-ζονται σέ βελγικά φράγκα καταβάλλονται στό νόμισμα τῆς χώρας ὅπού ὁ υπάλληλος ἀσκεῖ τά καθήκοντά του οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ άλλο νόμισμα έκτός τοῦ βελγικοῦ φράγκου υπολογίζονται βάσει τῶν ισοτιμιών πού δέχεται τό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο καί 'ίσχυαν την 1η 'Ιανουαρίου 1965 οι ἀποδοχές τῶν υπαλλήλων πού εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα ... προσαρμόζονται βάσει ἑνός συντελεστοῦ ἀναπροσαρμογής, ἀνωτέρου κατωτέρου ἤ ἴσου πρός τό 100 %, ἀνάλογα μέ τους ὅρους διαβιώσεως στους διαφόρους τόπους τοποθετήσεως. Ό συντελεστής ἀναπροσαρμογῆς, ὁ όποιος εφαρμόζεται στίς ἀποδοχές τῶν υπαλλήλων πού ἀπασχολοῦνται στίς προσωρινές έδρες τῶν Κοινοτήτων, εἶναι τήν 1η 'Ιανουαρίου 1962 ἴσος πρός 100 %.3Τό ἄρθρο 82 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως προβλέπει ὅτι οἱ συντάξεις (των πρώην υπαλλήλων) καθορίζονται βάσει τῶν μισθολογικών κλιμάκων πού ισχύουν κατά τήν πρώτη ήμερα τοῦ μηνός, εντός τοῦ ὁποίου γεννᾶται τό δικαίωμα συντάξεως. Ἐπ' αυτών εφαρμόζεται συντελεστής ἀναπροσαρμογής πού καθορίζεται βάσει τῶν διατάξεων τῶν άρθρων 64 καί 65 παράγραφος 2 γιά τήν χώρα τῶν Κοινοτήτων, ὅπου ὁ δικαιοῦχος τῆς συντάξεως δηλώνει ὅτι έχει κατοικία ....4Τό άρθρο 45 παράγραφος 3 τοῦ παραρτήματος VIII (συνταξιοδοτικό καθεστώς) προβλέπει ὅτι οἱ παροχές δύνανται νά καταβληθοῦν, κατ' εκλογή ν των ενδιαφερομένων, εἴτε στό νόμισμα τῆς χώρας καταγωγής εἴτε στό νόμισμα τῆς χώρας διαμονής τους εἴτε στό νόμισμα τῆς έδρας τοῦ ὀργάνου στό όποιο ἀνῆκε ὁ υπάλληλος, ὅπού ἡ εκλογή ισχύει γιά δύο τουλάχιστον έτη.5Τό Συμβούλιο εξέδωσε τήν 21η Δεκεμβρίου 1978 τόν κανονισμό (Εὐρατόμ, ΕΚΑΧ, ΕΟΚ) 3085/78 (JO 1978, L 369, σ. 6) πού προβλέπει στό πρῶτο ἄρθρο του ὅτι τό άρθρο 63 ἀντικαθίσταται ὡς ἐξης:

Οἱ ἀποδοχές τοῦ υπαλλήλου εκφράζονται σέ βελγικά φράγκα. Καταβάλλονται στό νόμισμα τῆς χώρας, στην ὁποία ὁ υπάλληλος ἀσκεί τά καθήκοντα του.Οἱ ἀποδοχές πού καταβάλλονται σέ ἄλλο νόμισμα έκτος τοῦ βελγικοῦ φράγκου υπολογίζονται βάσει τῶν ισοτιμιών πού 'ίσχυαν γιά τήν εκτέλεση τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων τήν 1η 'Ιουλίου 1978.Ἡ ημερομηνία αυτή μεταβάλλεται κατά τήν ετησία εξέταση τῶν ἀποδοχών, πού προβλέπεται στό άρθρο 65, ἀπό τό Συμβούλιο πού ἀποφασίζει κατόπιν προτάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς μέ τήν ειδική πλειοψηφία πού προβλέπεται στην παράγραφο 2 δεύτερο εδάφιο πρώτη περίπτωση τοῦ ἄρθρου 148 τῆς συνθήκης ΕΟΚ καί τοῦ ἄρθρου 118 τῆς συνθήκης Εὐρατόμ.Ἐπιφυλασσομένης τῆς εφαρμογῆς τῶν άρθρων 64 καί 65, οἱ συντελεστές ἀναπροσαρμογῆς πού καθορίζονται βάσει τῶν άρθρων αυτῶν προσαρμόζονται, σέ περίπτωση μεταβολῆς τῆς προαναφερθείσης ἡμερομηνίας ἀπό τό Συμβούλιο, τό όποιο, μέ ἀπόφαση πού εκδίδει σύμφωνα μέ τήν διαδικασία πού προβλέπεται στό τρίτο εδάφιο, προβαίνει στην διόρθωση τῶν συνεπειών τῆς διακυμάνσεως τοῦ βελγικοῦ φράγκου σέ σχέση μέ τίς ισοτιμίες πού ἀναφέρονται στό δεύτερο εδάφιο.

6Τό άρθρο 4 τοῦ κανονισμοῦ προβλέπει ότι ὁ τελευταίος ἀρχίζει νά ισχύει την 1η 'Ιανουαρίου 1979 πάντως γιά τίς συντάξεις καί ἀποζημιώσεις, τῶν οποίων τά καθαρά ποσά μειοῦνται σέ σχέση μέ τήν εφαρμογή τοῦ τρέχοντος συστήματος, ὁ κανονισμός δέν εφαρμόζεται παρά ἀπό τήν 1η 'Οκτωβρίου 1979. Μετά τήν ἡμερομηνία αυτή, ἡ διαφορά μεταξύ τῶν καθαρών ποσών πού προκύπτουν ἀπό τήν εφαρμογή τοῦ παρόντος κανονισμοί) καί τῶν εισπραχθέντων τόν Σεπτέμβριο 1979 μειοῦται κατά ἕνa δέκατο ἀνά μῆνα.7Τήν 21η Δεκεμβρίου 1978, τό Συμβούλιο εξέδωσε επίσης τόν κανονισμό (Εὐρατόμ, ΕΚΑΧ, ΕΟΚ) 3086/78 περί προσαρμογής τῶν συντελεστών ἀναπροσαρμογής πού εφαρμόζονται στίς ἀποδοχές καί συντάξεις τῶν υπαλλήλων καί λοιποῦ προσωπικοῦ τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατόπιν τῆς τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, πού ἀφοροῦν τίς νομισματικές ισοτιμίες πού πρέπει νά χρησιμοποιοῦνται κατά τήν ἐφαρμογή τοῦ κανονισμοῦ αὐτοῦ. Τό πρώτο άρθρο παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ 3086 ὁρίζει, μεταξύ άλλων, τόν συντελεστή ἀναπροσαρμογής, πού εφαρμόζεται στίς συντάξεις, σύμφωνα μέ τό άρθρο 82 παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, γιά τό Ἡνωμένο Βασίλειο σέ 62,5.8Μέ διάφορες ενστάσεις βάσει τοῦ ἄρθρου 90 δεύτερη παράγραφος τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, οἱ προσφεύγοντες (πλην ἐνός) ἐζήτησαν ἀπό τήν 'Επιτροπή νά εκδώσει ἀπόφαση, ὡς πρός αυτούς, ή ὁποία θά ἀνεγνώριζε ὅτι δικαιοῦνται, κατά τήν λήξη τῆς υπηρεσιακής σχέσεως καί ὑπό τόν ὅρο τῆς ικανοποιήσεως ὅλων τῶν άλλων ὅρων πού προβλέπονται ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως, συντάξεως ἰσοπόσου πρός τήν σύνταξη πού θά ελάμβαναν ἄν ὁ κανονισμός 3086/78 δέν εἶχε εκδοθεί.9Μέ εγκύκλιο επιστολή τῆς 12ης 'Ιουλίου 1979 ἡ 'Επιτροπή ἀπέρριψε τίς ενστάσεις αυτές.10Οἱ προσφεύγοντες ἤσκησαν τή παρούσα προσφυγή κατόπιν τῆς ἀπορρίψεως τῶν ενστάσεων τους. Προσβάλλουν τους κανονισμούς 3085/78 καί 3086/78. 'Ισχυρίζονται ὅτι ὁ κανονισμός 3085/78 εξεδόθη ἀπό τό Συμβούλιο χωρίς δέουσα διαβούλευση μέ τό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καί τό Δικαστήριο. Ἐπί πλέον, ἡ αιτιολογία τῶν προσβαλλόμενων κανονισμῶν εἶναι ἀνεπαρκής. Οἱ κανονισμοί ἐξεδόθησαν κατά παράβαση τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων τῶν προσφευγόντων ἐπί συντάξεως ὑπολογιζομένης ἐπί τῆς βάσεως πού ὑφίστατο πρό τῆς εκδόσεως των ἀνωτέρω κανονισμῶν.11Μέ υπόμνημα πού κατέθεσε τήν 26η 'Οκτωβρίου 1979 στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου, ἡ 'Επιτροπή, κατ' ἐφαρμογήν τοῦ ἄρθρου 91 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας τοῦ Δικαστηρίου, προέβαλε ένσταση ἀπαραδέκτου. Κατά τήν άποψη της, οἱ προσφεύγοντες δέν εἶχαν τό δικαίωμα νά προσβάλουν ευθέως κανονισμό τοῦ Συμβουλίου ούτε βάσει τῆς διαδικασίας τοῦ ἄρθρου 179 τῆς συνθήκης καί τῶν άρθρων 90 καί 91 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων οὔτε βάσει τῆς διαδικασίας τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης. Δεδομένου ὅτι οἱ ἐν λόγω κανονισμοί έχουν γενική εφαρμογή, οἱ προσφεύγοντες δέν δύνανται νά υποστηρίξουν ὅτι τους ἀφοροῦν άμεσα καί ἀτομικά. Κατά συνέπεια, δέν δύνανται νά τους προσβάλουν βάσει τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης. Ή ἁπλή ὑποβολή μιας ενστάσεως κατ' ἐφαρμογήν τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως καί ἡ ἀπόρριψη τῆς δέν ἀρκοῦν γιά νά δημιουργήσουν ένδικο μέσο κατά πράξεως πού έχει κανονιστικό χαρακτήρα. Ἐξ άλλου οἱ προσφεύγοντες, ὑπό τήν ιδιότητα τους ὡς υπάλληλοι ἐν υπηρεσία, δέν έχουν κανένα συμφέρον ικανό νά δικαιολογήσει τήν προσφυγή τους. Ή εγκύκλιος επιστολή τῆς 12ης 'Ιουλίου 1979 δέν συνιστᾶ ἀπόφαση έχουσα άμεση επίπτωση ἐπί ὡρισμένης έννομου καταστάσεως καί, επομένως, πράξη πού βλάπτει, κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως.12Οἱ προσφεύγοντες στίς παρατηρήσεις τους ἐπί τῆς ενστάσεως ἀπαντοῦν ὅτι δέν επιδιώκουν νά προσβάλουν ευθέως κανονισμό τοῦ Συμβουλίου. Ή προσφυγή τους ἀπευθύνεται κατά ἀποφάσεως τῆς 'Επιτροπής. Νομιμοποιούνται νά ζητήσουν τήν κήρυξη τῶν κανονισμών ὡς μή νομίμων κατά τό μέρος πού θίγουν παρανόμως τό συνταξιοδοτικό τους δικαίωμα. Οἱ προσφεύγοντες δύνανται νά προσβάλουν ἀπόφαση πού ἀπορρίπτει τήν ένσταση τους καθ' ὅσον άφορᾶ τίς συνέπειες ενός κανονισμοῦ ὡς πρός αυτούς. Οἱ κανονισμοί γιά τους ὁποίους πρόκειται εισάγουν διάκριση έναντι τῶν προσφευγόντων καί θίγουν τά δικαιώματα τους, τους ἀφοροῦν δέ άμεσα καί ἀτομικά. Όσον άφορᾶ τό συμφέρον τους νά ἀσκήσουν προσφυγή, οἱ προσφεύγοντες ἀναγνωρίζουν ὅτι κατά τόν χρόνο ἀσκήσεως τοῦ ενδίκου μέσου δέν είχαν κανένα συνταξιοδοτικό δικαίωμα, άλλά υποστηρίζουν ὅτι οἱ σχετικοί κανονισμοί έχουν ὡς ἀποτέλεσμα τό ὅτι θίγουν ἀπό τοῦδε τόν υπολογισμό τῶν μελλοντικών τους δικαιωμάτων, πρᾶγμα τό όποιο, κατά τήν άποψη τους, δικαιολογεί τό συμφέρον τους νά ἀσκήσουν προσφυγή.13Ή ένσταση τῆς Ἐπιτροπῆς πρέπει νά γίνει δεκτή. Οἱ σχετικοί κανονισμοί έχουν γενική εφαρμογή καί συνεπώς οἱ προσφεύγοντες δέν δύνανται νά υποστηρίξουν ὅτι συνιστοῦν ἀποφάσεις πού τους ἀφορούν άμεσα καί ἀτομικά πρός τόν σκοπό ἀμφισβητήσεως τοῦ κύρους τους βάσει τῆς διαδικασίας τοῦ ἄρθρου 173 τῆς συνθήκης. Ή ἁπλή ἀποβολή ενστάσεως δυνάμει τοῦ ἄρθρου 90 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων δέν ἀρκεῖ γιά νά δημιουργήσει ένδικο μέσο κατά πράξεως κανονιστικῆς φύσεως. Ἐπί πλέον, ἡ διαδικασία τοῦ άρθρου 90 παράγραφος 2 δέν εφαρμόζεται παρά μόνον στην περίπτωση, κατά τήν ὁποία ἡ ἁρμοδία γιά τους διορισμούς ἀρχή (ΑΔΑ) έλαβε ἀπόφαση ἡ παρέλειψε νά υιοθετήσει μέτρο επιβαλλόμενο ἀπό τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως καί ἐφ' ὅσον ἡ ενέργεια αυτή τῆς ΑΔΑ συνιστά πράξη βλαπτική. Αυτό δέν συνέβη ἐν προκειμένω. Κατά συνέπεια, οἱ ενστάσεις τῶν προσφευγόντων δέν ἠδύναντο νά στηριχθοῦν στό άρθρο 90 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως.<TI><P>'Επί τῶν δικαστικῶν εξόδων</P></TI>14Κατά τό άρθρο 70 τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγῶν υπαλλήλων, τά όργανα φέρουν τά έξοδα τους.

Διά ταῦτα

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρῶτο τμήμα)

κρίνει καί ἀποφασίζει:

1)'Απορρίπτει τήν προσφυγή ὡς ἀπαράδεκτη.2)Κάθε διάδικος φέρει τά έξοδα στά όποια υπεβλήθη.

Koopmans

O' Keeffe

Bosco

Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο τήν 16η 'Ιουλίου 1981.

Ὁ γραμματεύς

Α. Van Houtte

Ό πρόεδρος τοῦ πρώτου τμήματος

Τ. Koopmans