Dezelfde formulering is opgenomen in artikel II-91, lid 1, van het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa (
De terugdringing van het aantal arbeidsongevallen door de kosten te dragen voor de invoering van geschikte methoden op het gebied van risicopreventie benadeelt de ondernemingen in staten die een hoger beschermingsniveau kennen.
Volgens Lozano Lares, F.,
Artikel 7 schrijft voor dat de werkgever Met betrekking tot Artikel 11 ziet op de raadpleging en deelneming van de werknemers en bepaalt in lid 2 ervan dat […] Artikel 7, lid 1, bevat de verplichting om werknemers aan te wijzen die zich met de activiteiten op het gebied van de bescherming tegen en de preventie van beroepsrisico's bezighouden; artikel 8, lid 2, schrijft de aanwijzing voor van werknemers die belast zijn met het in de praktijk brengen van maatregelen op het gebied van de eerste hulp, de brandbestrijding en de evacuatie. Artikel 9 draagt de titel Artikel 10 bevat verscheidende voorschriften over de […]
[…]
In de Mededeling van de Commissie van
Bij deze wet werden andere, eerdere wetten gewijzigd, zoals het Allgemeine Sozialversicherungsgesetz (algemene socia-leverzekeringswet), het Arbeitsvertragsrechts-Anpassungs-gesetz (wet betreffende de aanpassing van de arbeidsovereenkomst), het Berggesetz 1975 (Mijnwet 1975), het Bauern-Sozialversicherungsgesetz (wet betreffende de sociale zekerheid in de agrarische sector), het Arbeitsmarkt-förderungsgesetz (wet betreffende de stimulering van de arbeidsmarkt), het Arbeitslosenversicherungsgesetz 1977 (wet betreffende de werkloosheidsverzekering 1977) en het Ausländerbeschäftigungsgesetz (wet betreffende de werkgelegenheid voor buitenlanders) (BGBl. nr. 450/1994); de wet is later zelf herhaaldelijk gewijzigd.
Deze wet wijzigt het Beamten-Dienstrechtsgesetz 1979 (wet betreffende het Ambtenarenstatuut 1979), het Vertragsbe-dienstetengesetz 1948 (wet betreffende arbeidscontractanten), het Richterdienstgesetz (wet betreffende het rechtersambt), het Bundes-Personalvertretungsgesetz (wet betreffende de werknemersvertegenwoordiging), het Mutter-schutzgesetz 1979 (wet betreffende de bescherming van moeders) en het Arbeitnehmer/innenschutzgesetz (federale wet inzake veiligheid en bescherming van de gezondheid op het werk) (BGBl. I nr. 70/1999), en is later op haar beurt zelf gewijzigd.
In de regel enkel bij meer dan 50 werknemers (§ 10, lid 2, punt 4, ASchG).
De taakstelling van de veiligheidsdeskundigen wordt omschreven in § 76 ASchG.
Wanneer noch veiligheidsvertrouwenspersonen zijn aangesteld, noch personeelsraden zijn opgericht, dienen alle werknemers van alle genoemde aangelegenheden op de hoogte te worden gesteld en moeten alle genoemde documenten aan hen ter beschikking worden gesteld (§ 12, lid 7, ASchG).
Bij wijze van voorbeeld wijs ik erop dat de § § 11, 15, 25, 26 en 73 ASchG overeenkomen met de bepalingen van het B-BSG die dezelfde nummering hebben.
In het verzoekschrift zijn met betrekking tot het Beamten-, Kranken- und Unfallversicherungsgesetz (wet betreffende de ziekte- en ongevallenverzekering van ambtenaren) en het Sozialversicherungsgesetz (algemene socialeverzekeringswet) dezelfde grieven geuit, maar in repliek heeft de Commissie verklaard deze grieven niet langer te handhaven.
BGB1. I, 69/2004.
Zie, naast vele andere, arresten van
Het met redenen omkleed advies van
Artikel 7 van de richtlijn is ook uitgelegd in het arrest van
Zoals ik in punt 18 van die conclusie heb uiteengezet,
Volgens de inlichtingen van de verwerende staat heeft
BGB1. II, 368/1998.
BGB1. II, 352/2002.
Ingevolge § 40 AStV moet op arbeidsplaatsen waar tussen de vijf en negentien werknemers werken, ten minste één persoon zijn opgeleid om eerste hulp te verlenen; op arbeidsplaatsen waar 20 tot en met 29 werknemers werken, moeten ten minste twee personen over deze opleiding beschikken, waarbij dit aantal voortdurend oploopt; wanneer evenwel op een arbeidsplaats minder dan vijf werknemers werkzaam zijn, kan de opleiding achterwege blijven. Voorts blijkt uit § 43, lid 1, juncto § 12, lid 1, AStV dat uitsluitend een voor brandbestrijding verantwoordelijke persoon en, in voorkomend geval, een plaatsvervanger moet worden aangewezen wanneer dit op grond van bepaalde factoren, zoals de arbeidsprocessen of -methoden, de aard of hoeveelheid van de middelen of stoffen waarmee gewerkt wordt, de aanwezige installaties of werktuigen, de invloed van de omgevingsfactoren op het werk, alsmede het maximale aantal werknemers, noodzakelijk wordt geacht voor het garanderen van een doeltreffende bescherming. De Wiener Arbeitsstat-tenverordnung in der Land- und Forstwirtschaft (verordening van de deelstaat Wenen inzake arbeidsplaatsen in de land- en bosbouw, LGBl. van
In de eerste plaats heeft de richtlijn, overeenkomstig artikel 1 ervan, ten doel maatregelen ten uitvoer te leggen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (lid 1) en bevat zij algemene beginselen (lid 2) die geen afbreuk doen aan gunstigere nationale en communautaire beschermingsbepa-lingen (lid 3). Deze laatste bepaling houdt in dat enkel afwijkingen die een betere bescherming bieden, zijn toegestaan. Bovendien is de richtlijn ingevolge artikel 2 op Bijgevolg staat geen van beide artikelen afwijkingen toe op basis van de grootte van het bedrijf of de noodzaak van uitvoering van de gemeenschapsrechte-lijke verplichtingen. Bijgevolg kan ook de afwijking niet worden aanvaard die door de verwerende staat wordt verdedigd met betrekking tot de aanwijzing van de personen die verantwoordelijk zijn voor de genoemde taken. In de tweede plaats volgt uit een juiste uitlegging van de leden 1 en 2 van artikel 8, dat lid 1 in algemene en niet nader bepaalde zin maatregelen noemt die kunnen worden getroffen, terwijl lid 2 een concrete vermelding bevat, zoals blijkt uit de hierin gebezigde uitdrukking Aanvaarding van het betoog van Oos-tenrijk zou indruisen tegen de letter en de geest van de regeling, waarvan de naleving zich zou beperken tot grote bedrijven of van subjectieve afwegingen zou afhangen. In de derde plaats vertonen kleine en middelgrote bedrijven weliswaar specifieke kenmerken (bijvoorbeeld informele organisatiestructuren en frequent roulerend personeel) en hebben zij bijzondere behoeften, maar deze omstandigheden hebben geen gevolgen voor het intrinsieke risicopotentieel en zijn derhalve niet zodanig zwaarwegend dat zij tot niet-toepassing van de genoemde verplichting kunnen leiden. Niettemin heb ik er reeds op gewezen dat de grootte of de specifieke risico's de grondregel weliswaar niet buiten werking stellen, maar wel tot een bijstelling ervankunnen leiden, aangezien artikel 8, lid 2, tweede alinea, het aantal voor de betrokken taken verantwoordelijke werknemers en hun opleiding, alsmede het aan hen ter beschikking te stellen materiaal afhankelijk maakt van deze factoren. Het belang of de grootte van het bedrijf, alsmede de aard van de aldaar uitgeoefende activiteiten kunnen weliswaar een rol spelen bij de concretisering van de verschillende elementen van het voorschrift van artikel 8, lid 2, maar niet de niet-toepassing ervan rechtvaardigen. In mijn conclusie in de zaak die is uitgemond in het arrest van Tot slot dient de opgelegde verplichting in te houden dat wordt gepreciseerd wie tot taak heeft om in noodgevallen die zich op een begrensde werkplek kunnen voordoen, de ambulance, de brandweer of andere reddingswerkers te alarmeren, gebruik te maken van de verbandtrommel of de brandblusser, en de nooduitgangen aan te wijzen.
Een soortgelijk standpunt is ingenomen in het arrest van
Montoya Melgar, A., Galiana Moreno J. M., en Sempere Navarro, A.V.,
De elfde overweging van de considerans luidt dat het
informatie die in het algemeen moet worden verstrekt met betrekking tot de risico's voor de veiligheid en de gezondheid alsmede de beschermings- en preventiemaatregelen en -activiteiten voor informatie voor diegenen die werknemers van buiten het bedrijf ter beschikking stellen (artikel 10, lid 2); informatie die van
BGB1. 22/1974, zoals nadien gewijzigd.
de genoemde voorschriften stroken met de logica van het Oostenrijkse stelsel dat, zoals ik heb uiteengezet, niet voor alle bedrijven de aanwijzing van met de veiligheid belaste personen voorschrijft en daardoor in strijd is met de richtlijn en de in het kader van de beoordeling van de omzetting van artikel 7, lid 3, gebleken gebreken vertoont, aangezien de successieve opsomming van de betrokkenen — ondernemingsraad, vei-ligheidsvertrouwenspersonen en werknemers in het algemeen —, die pas worden ingeschakeld wanneer de eerder genoemde organen of personen ontbreken, ertoe kan leiden dat de met risicopreventie belaste personen, indien sprake is van een personeelsraad, niet aan de in geding zijnde informatie meewerken; verder voorzien zij niet in een rol van de betrokken personen bij de te verstrekken informatie, maar bij het onderzoek naar en de beoordeling van de risico's; daarenboven vindt slechts een nauwkeurige vaststelling van de risico's van de verschillende typen werkplek en/of functie plaats wanneer dit noodzakelijk blijkt, hetgeen een beperking vormt die niet in de regeling van de Europese Gemeenschap voorkomt.
Deze bepaling regelt de afstemming tussen werkgevers wanneer werknemers van verschillende ondernemingen worden gecontracteerd, en voorziet, als algemene regel, in een stelsel dat op wederzijdse informatie is gebaseerd.
BGBl. 27/1993.
de vertegenwoordigende werknemers-organen betrokken dienen te worden bij het bezoek aan bedrijven en werkplekken door de arbeidsinspectie. Ook moet een voldoende aantal veiligheidsver-trouwenspersonen, veiligheidsdeskundi-gen en arbeidsgeneeskundigen hierbij aanwezig zijn; in elk geval moeten zij op hun verzoek worden ingeschakeld. De werkgever dient deze organen en personen van de aanwezigheid van de arbeidsinspectie in kennis te stellen (§ 4, lid 8, ArbIG); voorts de arbeidsinspectie de ondernemingsraden op de hoogte dient te brengen van de uitgevoerde metingen en onderzoeken (§ 5, lid 4, ArbIG), alsook van opgelegde sancties (§ 9, lid 4, ArbIG); de ondernemingsraden een afschrift ontvangen van de sommatie van de werkgever om tekortkomingen op dit gebied te verhelpen; de veiligheidsver-trouwenspersonen, alsmede de veilig-heidsdeskundigen en de ar-beidsgeneeskundigen dienen een afschrift te ontvangen, indien hun werkterrein hierbij is betrokken (§ 9, lid 1, ArbIG); wanneer bij een inspectie blijkt dat maatregelen ter bescherming van het leven en de gezondheid van werknemers moeten worden genomen, een afschrift van het aan de bevoegde autoriteit gerichte verzoek aan de vertegenwoordigende organen van de werknemers wordt gestuurd (§ 10, lid 1, ArbIG).
de werkgevers verplicht zijn de verplichtingen, bevelen en vergunningen op het gebied van de bescherming van de werknemers aan de veiligheidsver-trouwenspersonen (§ 11, lid 7, ASchG) of, bij gebreke hiervan, aan alle werknemers (§ 12, lid 7, ASchG) mede te delen; de veiligheidsvertrouwenspersonen gehouden zijn om, in samenspraak met de vertegenwoordigende werknemers-organen, met betrekking tot alle kwesties inzake de bescherming van de veiligheid en gezondheid de belangen van de werknemers te verdedigen ten overstaan van de werkgevers, de bevoegde autoriteiten en alle andere instanties (§ 11, lid 1, punt 3, ASchG); de werkgevers met betrekking tot deze kwesties de veiligheidsvertrouwenspersonen (§ 11, lid 4, ASchG) en de werknemers (§ 13, lid 1, ASchG) moeten raadplegen.
Oostenrijk voegt hieraan toe dat wanneer noch veiligheids vertrouwenspersonen zijn aangesteld, noch personeelsraden zijn opgericht, alle werknemers van de aanstelling of het ontslag op de hoogte moeten worden gesteld en dit met hen moet worden besproken (§ 13, lid 2, AschG).
De deelneming en raadpleging geldt niet voor alle gevallen, maar enkel wanneer een ondernemingsraad of een comité voor veiligheid en hygiëne ontbreken.
Deze omissie vloeit voort uit feit dat, zoals ik in de voorgaande punten heb uiteengezet, het nationale recht niet de tussen lid 1 en lid 3 van artikel 7 van de richtlijn bestaande hiërarchie overneemt.
Artikelen 40 e.v. ASchG.
In punt 62 van het verweerschrift vermelden de vertegen woordigers van de Republiek Oostenrijk met betrekking tot werknemers de Verordnung über Grenzwerte für Arbeitsstoffe und krebserzeugende Arbeitsstoffe (verordening inzake grenswaarden voor substanties en carcinogene substanties), de Verordnung zum Schutz der Arbeitnehmer/innen gegen Gefährdung durch biologische Arbeitsstoffe (verordening betreffende de bescherming van werknemers tegen de gevaren van biologische substanties (Verordnung biologische Arbeitsstoffe), alsmede de artikelen 52 e.v. van de Allgemeine Arbeitnehmerschutzverordnung — AAV (algemene verordening inzake de bescherming van werknemers); met betrekking tot ambtenaren noemen zij de BundesGrenzwertverordnung (federale verordening inzake grenswaarden, BGB1. II, 393/2002) en de Verordnung über den Schutz der Bundesbediensteten gegen Gefährdung durch biologische Arbeitsstoffe (verordening inzake de bescherming van federale ambtenaren tegen de risico's van biologische agentia, BGB1. II, 415/1999).
Arresten van
Lozano Lares, F., t.a.p., blz. 74-77.
Het bestaan van deze twee met elkaar samenhangende groepen vindt erkenning op communautair niveau, aangezien er naast de bepalingen op de grondslag van artikel 95 EG, waarmee de technische harmonisatie van producten wordt nagestreefd, ook nog bepalingen zijn op de grondslag van artikel 137 EG, waarmee de arbeidsomstandigheden op de werkplek moeten worden geharmoniseerd.
Onder andere arresten van