<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-431/19 P</NO.CASE><NO.CASE>C-432/19 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CJ0431</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1051">EU:C:2020:1051</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>19</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>19</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20201217">17.12.2020 r.</DATE> - Sprawy połączone C‑431/19 P i C‑432/19 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">Inpost Paczkomaty/Komisja</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (dziesiąta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20201217">17 grudnia 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: polski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Pomoc państwa</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 106 ust. 2 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG)</KEYWORD><KEYWORD>Zasady ramowe Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Zastosowanie do pomocy państwa w formie rekompensaty za świadczenie usług publicznych</KEYWORD><KEYWORD>Sektor pocztowy</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 97/67/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 7</KEYWORD><KEYWORD>Rekompensata kosztu netto wynikającego z obowiązku świadczenia usług powszechnych</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawach połączonych C‑431/19 P i C‑432/19 P</P><P>mających za przedmiot dwa odwołania w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu <DATE ISO="20190605">5 czerwca 2019 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Inpost Paczkomaty sp. z o.o</HT>., z siedzibą w Krakowie (Polska), którą reprezentował M. Doktór, radca prawny,</P><PARTY.STATUS>strona wnosząca odwołanie w sprawie C‑431/19 P,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>oraz</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Inpost S.A</HT>., z siedzibą w Krakowie (Polska), którą reprezentował W. Knopkiewicz, radca prawny,</P><PARTY.STATUS>strona wnosząca odwołanie w sprawie C‑432/19 P,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS><INTERVENERS><P>w których pozostałymi uczestnikami postępowania są:</P><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT>, którą reprezentowały D. Recchia, K. Blanck i K. Herrmann, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></INTERVENERS><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Rzeczpospolita Polska</HT>, którą reprezentował B. Majczyna, w charakterze pełnomocnika,</P><PARTY.STATUS>interwenient w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></INTERVENERS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (dziesiąta izba),</P><P>w składzie: M. Ilešič, prezes izby, C. Lycourgos (sprawozdawca) i I. Jarukaitis, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: E. Tanchev,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><?PAGE NO="2"?><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA><VISA>podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W swoich odwołaniach Inpost Paczkomaty sp. z o.o. i Inpost S.A. wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia <DATE ISO="20190319">19 marca 2019 r.</DATE>, Inpost Paczkomaty i Inpost/Komisja (T‑282/16 i T‑283/16, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>zaskarżonym wyrokiem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:168">EU:T:2019:168</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w drodze którego Sąd oddalił ich skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 8236 wersja ostateczna z dnia <DATE ISO="20151126">26 listopada 2015 r.</DATE>, w której instytucja ta nie zgłosiła zastrzeżeń wobec zgłoszonego przez władze polskie środka dotyczącego przyznanej Poczcie Polskiej (zwanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>PP<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) przez Rzeczpospolitą Polską pomocy w formie rekompensaty kosztu netto wynikającego z realizacji przez tę ostatnią obowiązku świadczenia usługi powszechnej w okresie od <DATE ISO="20130101">1 stycznia 2013 r.</DATE> do <DATE ISO="20151231">31 grudnia 2015 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>sporną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa pocztowa</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Znajdujący się pod tytułem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Finansowanie usług powszechnych<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> art. 7 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19971215">15 grudnia 1997 r.</DATE> w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="015" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, L 15, s. 14</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 3, s. 71), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia <DATE ISO="20080220">20 lutego 2008 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="052" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 52, s. 3</REF.DOC.OJ>; sprostowanie: <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="225" PAGE.FIRST="49" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 225, s. 49</REF.DOC.OJ>) (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>dyrektywą pocztową<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie nie udzielają ani nie utrzymują w mocy wyłącznych lub szczególnych praw w zakresie ustanawiania i świadczenia usług pocztowych. Państwa członkowskie mogą finansować świadczenie usług powszechnych zgodnie z jednym lub kilkoma sposobami określonymi w ust. 2, 3 i 4 lub z wszelkimi innymi sposobami zgodnymi z [t]raktatem.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie mogą zapewniać świadczenie usług powszechnych przez zamówienie takich usług zgodnie z odnośnymi zasadami i przepisami w zakresie zamówień publicznych, w tym dialogiem konkurencyjnym lub procedurami negocjacyjnymi z publikacją lub bez publikacji ogłoszenia o zamówieniu, przewidzianymi w dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040331">31 marca 2004 r.</DATE> w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usług [<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="134" PAGE.FIRST="114" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 134, s. 114</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 7, s. 132].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Jeżeli państwo członkowskie ustali, że obowiązki świadczenia usługi powszechnej określone niniejszą dyrektywą pociągają za sobą koszt netto, obliczony z uwzględnieniem załącznika I, i stanowią nieuzasadnione obciążenie finansowe dla operatora(-ów) świadczącego(-ych) usługę powszechną, może wówczas wprowadzić:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>mechanizm rekompensat dla takiego(-ch) przedsiębiorstwa (przedsiębiorstw) z funduszy publicznych; lub</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>mechanizm podziału kosztu netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej między operatorów świadczących usługi lub użytkowników.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli koszt netto zostaje podzielony zgodnie z ust. 3 lit. b), państwa członkowskie mogą ustanowić fundusz kompensacyjny, który może być finansowany z opłat wnoszonych przez operatorów świadczących usługi lub użytkowników i zarządzany jest w tym celu przez jednostkę niezależną od beneficjenta lub beneficjentów. Państwa członkowskie mogą uzależnić udzielanie zezwoleń operatorom świadczącym usługę zgodnie z art. 9 ust. 2 od zobowiązania do wniesienia składki do powyższego funduszu lub od spełnienia obowiązku świadczenia usługi powszechnej. Obowiązki świadczenia usług powszechnych, które dotyczą operatora(-ów) świadczącego(-ych) usługę powszechną i są wymienione w art. 3, mogą być w ten sposób finansowane.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie zapewniają poszanowanie zasad przejrzystości, niedyskryminacji i proporcjonalności przy ustanawianiu funduszu kompensacyjnego oraz ustalaniu poziomu składek, o których mowa w ust. 3 i 4. Decyzje podjęte zgodnie z ust. 3 i 4 są oparte na obiektywnych i weryfikowalnych kryteriach oraz są podawane do wiadomości publicznej<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 8 tej dyrektywy, postanowienia art. 7 nie naruszają prawa państw członkowskich do organizowania umieszczania skrzynek pocztowych na publicznych drogach, emitowania znaczków pocztowych i świadczenia usługi przesyłek poleconych stosowanych w procedurach sądowych lub administracyjnych zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ramy dotyczące UOIG</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Komunikat Komisji Europejskiej, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011)<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="008" PAGE.FIRST="15" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, C 8, s. 15</REF.DOC.OJ>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>zasadami ramowymi UOIG<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>), stanowi w pkt 14 sekcji 2.2 zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Usługa faktycznie świadczona w ogólnym interesie gospodarczym, o której mowa w art. 106 [TFUE]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Jeśli chodzi o zakres stosowania niniejszych zasad określonych w niniejszym komunikacie, państwa członkowskie powinny wykazać, że należycie rozważyły potrzeby w zakresie usług publicznych, przeprowadzając konsultacje społeczne lub wykorzystując inne stosowne instrumenty pozwalające uwzględnić interesy użytkowników i usługodawców. Nie ma to zastosowania, gdy jest oczywiste, że nowe konsultacje nie wniosą istotnej wartości dodanej do ostatnio przeprowadzonych konsultacji<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>W sekcji 2.6, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Zgodność z przepisami Unii dotyczącymi zamówień publicznych<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, pkt 19 zasad ramowych UOIG przewiduje:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Pomoc zostanie uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 [TFUE], jedynie jeśli właściwy organ przy powierzaniu świadczenia usługi odnośnemu przedsiębiorstwu przestrzegał lub zobowiązał się przestrzegać odpowiednich unijnych przepisów w dziedzinie zamówień publicznych. Dotyczy to wymogów przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji, wynikających bezpośrednio z [traktatu] oraz – w stosownych przypadkach – z prawa wtórnego Unii. Pomoc niezgodna z tymi przepisami i wymogami jest uznawana za wywierającą wpływ na rozwój wymiany handlowej w stopniu sprzecznym z interesem Unii w rozumieniu art. 106 ust. 2 [TFUE]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>W sekcji 2.8, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Kwota rekompensaty<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>, pkt 25 tych ram stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Zgodnie z metodą nieponiesionych kosztów netto koszty netto niezbędne lub oczekiwane jako niezbędne do wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych są obliczane jako różnica między kosztami netto usługodawcy działającego w ramach zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych a kosztami netto lub zyskiem tego samego usługodawcy działającego bez tych zobowiązań. Należy dołożyć szczególnych starań w celu zapewnienia prawidłowego<?PAGE NO="4"?> oszacowania kosztów lub przychodu, których usługodawca by nie poniósł lub nie uzyskał w przypadku braku obowiązku świadczenia usługi publicznej. Obliczenie kosztów netto powinno obejmować ocenę korzyści czerpanych przez podmiot wykonujący daną UOIG, w tym, na ile to możliwe, korzyści niematerialnych<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>W sekcji 2.9, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Dodatkowe wymogi, które mogą być niezbędne, aby nie nastąpił wpływ na rozwój wymiany handlowej w stopniu sprzecznym z interesem Unii [Dodatkowe wymogi, które mogą okazać się niezbędne do zapewnienia, że rozwój handlu nie zostanie naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Unii]<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>, pkt 51, 52 i 56 tych ram stanowią:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>51. Wymogi określone w pkt od 2.1 do 2.8 są zasadniczo wystarczające do zagwarantowania, by pomoc nie zakłócała konkurencji w sposób niezgodny z interesem Unii.</P><P>52. Można sobie jednak wyobrazić, że w pewnych wyjątkowych okolicznościach poważniejsze zakłócenia konkurencji na rynku wewnętrznym mogą pozostać kwestią nierozwiązaną, a pomoc mogłaby wywierać wpływ na wymianę handlową w stopniu sprzecznym z interesem Unii.</P><P>[…]</P><P>56. Inna sytuacja, w której konieczna może być bardziej szczegółowa ocena, występuje wówczas, gdy państwo członkowskie powierza podmiotowi świadczącemu usługę publiczną, bez zastosowania konkurencyjnej procedury wyboru, zadanie świadczenia UOIG na rynku, na którym nie obowiązują zastrzeżenia, w przypadku gdy bardzo podobne usługi są już świadczone lub gdy można się spodziewać, że będą one świadczone w niedalekiej przyszłości w razie braku UOIG. Te niekorzystne skutki dla rozwoju wymiany handlowej mogą przybrać większe rozmiary, gdy UOIG ma być oferowana po stawce poniżej kosztów jakiegokolwiek faktycznego lub potencjalnego usługodawcy, tak że powoduje zamknięcie dostępu do rynku. Komisja, przy pełnym poszanowaniu szerokiego marginesu swobody, jaka przysługuje państwom członkowskim przy definiowaniu UOIG, może w związku z tym zażądać zmian, np. w przydziale pomocy, jeżeli będzie mogła w sposób wiarygodny wykazać, że ta sama UOIG mogłaby być świadczona na równoważnych warunkach dla użytkowników, w sposób, który wywołałby mniejsze zakłócenia, i przy niższym koszcie dla państwa<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Punkt 60 zasad ramowych UOIG w sekcji 2.10, zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Przejrzystość<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>W odniesieniu do każdej rekompensaty z tytułu UOIG wchodzącej w zakres niniejszego komunikatu odnośne państwo członkowskie musi opublikować w Internecie lub w inny właściwy sposób następujące informacje:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>wyniki konsultacji społecznych lub wykorzystania innych stosownych instrumentów, o których mowa w pkt 14;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>treść i czas trwania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>przedsiębiorstwo i w stosownych przypadkach odnośne terytorium;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>kwoty pomocy przyznanej przedsiębiorstwu w ujęciu rocznym<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo polskie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Dyrektywa pocztowa została przetransponowana w Polsce w drodze ustawy – Prawo pocztowe z dnia <DATE ISO="20121123">23 listopada 2012 r.</DATE> (Dz.U. z 2012 r. poz. 1529) (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>ustawą Prawo pocztowe<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>). Zgodnie z jej art. 3 pkt 30 usługami wchodzącymi w zakres usług powszechnych są w Polsce usługi obejmujące przesyłki listowe i paczki pocztowe oraz przesyłki dla ociemniałych, nieświadczone przez operatora wyznaczonego w ramach obowiązku świadczenia usług powszechnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Z art. 45 i 46 tej ustawy wynika, że tytułem usługi powszechnej należy zapewnić w każdym dniu roboczym i przynajmniej pięć dni w tygodniu przemieszczanie i doręczanie listów i paczek pocztowych. Waga tych przesyłek listowych nie może przekraczać 2000 g, jednakże waga paczek może sięgać do <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> g.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>PP jest polską spółką akcyjną, której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa Rzeczypospolitej Polskiej. W czasie wystąpienia okoliczności faktycznych będących przedmiotem niniejszej sprawy działalność PP obejmowała zasadniczo świadczenie powszechnych usług pocztowych oraz usług kurierskich. Spółka ta była wówczas w Polsce głównym operatorem tych usług.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Na podstawie art. 178 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe wdrożenie reformy polskich usług pocztowych powierzono początkowo w okresie trzech lat od dnia <DATE ISO="20130101">1 stycznia 2013 r.</DATE> PP, na którą nałożono też obowiązki operatora świadczącego powszechne usługi pocztowe na całym terytorium polskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Władze polskie zgłosiły zatem Komisji w dniu <DATE ISO="20140610">10 czerwca 2014 r.</DATE> program pomocowy dotyczący, po pierwsze, mechanizmu podziału kosztu netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej, a po drugie, ustanowienia funduszu kompensacyjnego, uzupełniającego wobec ustanowienia tego mechanizmu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Fundusz kompensacyjny był finansowany w części z wpłat, które odnośni operatorzy pocztowi byli zobowiązani przekazywać do wspomnianego funduszu, oraz w części z budżetu państwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W szczególności obowiązek udziału w dopłacie, o którym mowa w art. 108 ust. 2 ustawy Prawo pocztowe, dotyczył operatorów pocztowych świadczących wymienne usługi powszechne, których przychody z tego tytułu w roku obrotowym, za który jest ustalana dopłata, powinny jednak przekroczyć kwotę 1 mln PLN (złotych polskich) (około <FT TYPE="NUMBER">218603</FT> EUR). W każdym wypadku kwota należna od każdego operatora nie mogła przewyższać pułapu 2% w skali roku kwoty przychodów uzyskanych w wyniku świadczenia usług powszechnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Mechanizm ten, który był pierwotnie przewidziany na lata 2013–2026, został jednak pismem przekazanym Komisji przez władze polskie w dniu <DATE ISO="20150105">5 stycznia 2015 r.</DATE> ostatecznie ograniczony do okresu 2013–2015 (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>krajowym systemem rekompensaty<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>rozpatrywanym środkiem<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Wnoszące odwołanie, które należą do polskiej grupy kapitałowej Integer.pl S.A., były zobowiązane do wnoszenia wkładu w finansowanie funduszu kompensacyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20151126">26 listopada 2015 r.</DATE> Komisja, na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia <DATE ISO="20150713">13 lipca 2015 r.</DATE> ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 [TFUE] (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="248" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2015">Dz.U. 2015, L 248, s. 9</REF.DOC.OJ>), wydała sporną decyzję, w której postanowiła o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec krajowego systemu rekompensaty na tej podstawie, że chodziło o pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym. Zdaniem Komisji, zgodnie z kryteriami wymienionymi w sekcjach 2.1–2.8 zasad ramowych UOIG, rozpatrywany środek nie jest tego rodzaju, by mógł mieć wpływ na wymianę handlową w sposób sprzeczny z interesem Unii. Ponadto zasady funkcjonowania funduszu<?PAGE NO="6"?> kompensacyjnego nie powodują poważnych zakłóceń konkurencji i w konsekwencji nie wprowadzają dodatkowych wymogów w celu zagwarantowania, aby rozwój wymiany handlowej nie został naruszony w sposób sprzeczny z interesem Unii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20160530">30 maja 2016 r.</DATE> wnoszące odwołanie wniosły swe skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Postanowieniami z dnia <DATE ISO="20161028">28 października 2016 r.</DATE> prezes trzeciej izby Sądu dopuścił interwencję Rzeczypospolitej Polskiej na poparcie żądań Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Postępowaniem prezesa trzeciej izby Sądu z dnia <DATE ISO="20161114">14 listopada 2016 r.</DATE> skargi skarżących w postępowaniu przed Sądem zostały połączone dla celów etapów postępowania pisemnego i ustnego oraz wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Na poparcie skarg skarżące w postępowaniu przed Sądem podniosły siedem zarzutów, zasadniczo opartych – w wypadku pierwszych trzech – na naruszeniu art. 106 ust. 2 TFUE w zakresie, w jakim nie przestrzegano zasad ramowych UOIG i art. 7 dyrektywy pocztowej; w wypadku zarzutu czwartego – na naruszeniu art. 7 i 8 tej dyrektywy; w wypadku zarzutu piątego – na naruszeniu art. 102 i art. 106 ust 1 TFUE; w wypadku zarzutu szóstego – na naruszeniu art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i – w wypadku zarzutu siódmego – na uchybieniu obowiązkowi uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił wszystkie te zarzuty, a w konsekwencji skargi w całości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego wyroku;</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie nieważności spornej decyzji;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w pierwszej instancji.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Komisja i rząd polski wnoszą do Trybunału o oddalenie odwołań i obciążenie wnoszących je kosztami.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie odwołań</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Na poparcie odwołań wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty, które pokrywają się zasadniczo z pięcioma pierwszymi zarzutami ich skarg o stwierdzenie nieważności. Te zarzuty odwołania dotyczą naruszenia art. 106 ust. 2 TFUE ze względu na to, że nie przestrzegano szeregu wymogów określonych w zasadach ramowych UOIG (zarzuty od pierwszego do trzeciego), naruszenia zasad traktatu FUE dotyczących udzielania zamówień publicznych (zarzut pierwszy) oraz naruszenia art. 7 dyrektywy pocztowej (zarzuty pierwszy, trzeci i czwarty).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>W zarzucie pierwszym wnoszące odwołanie podnoszą, po pierwsze, naruszenie art. 106 ust. 2 TFUE w zakresie, w jakim Sąd błędnie orzekł, że wymogi określone w pkt 19 zasad ramowych UOIG zostały spełnione, a po drugie, naruszenie zasad niedyskryminacji, równego traktowania i przejrzystości w ramach udzielania zamówień publicznych, a także błędnej wykładni art. 7 ust. 2 dyrektywy pocztowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Uważają one, że nawet jeśli państwo członkowskie wyznacza operatora świadczącego usługę powszechną w drodze ustawodawczej, poza procedurami udzielania zamówień publicznych, procedury przyjęcia i opublikowania ustawy powinny być poddane ocenie z punktu widzenia poszanowania wymogów przejrzystości, niedyskryminacji i równego traktowania. W niniejszym wypadku władze krajowe wprowadziły w błąd zainteresowane podmioty gospodarcze, wskazując wskaźnik udziału w funduszu kompensacyjnym, który była niższy o 100% od wskaźnik, który został ostatecznie wprowadzony, pozbawiając w ten sposób te podmioty wszelkiego zysku i powodując straty. Taki sposób postępowania przy wyznaczeniu operatora naruszał wymóg przejrzystości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Wnoszące odwołanie uściślają w replice, że zarzut pierwszy jest dopuszczalny, ponieważ wyraźnie wskazały, iż Sąd błędnie stwierdził, że sam fakt wydania i opublikowania aktu prawnego, na podstawie którego PP świadczyła usługę powszechną, wystarczy, by stwierdzić, że wymogi wynikające z pkt 19 zasad ramowych UOIG zostały spełnione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Komisja i rząd polski uważają, że zarzut pierwszy jest niedopuszczalny. Rząd ten dodaje, że zarzut ten jest też w każdym wypadku bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak również z art. 168 § 1 lit. d) i art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że odwołanie powinno precyzyjnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, o którego uchylenie się wnosi, oraz argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie. Odwołanie pozbawione takich cech nie może stanowić przedmiotu oceny prawnej pozwalającej Trybunałowi na sprawowanie spoczywającej na nim misji w rozpatrywanej dziedzinie oraz przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180201">1 lutego 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Panalpina World Transport (Holding) i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑271/16 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:59">EU:C:2018:59</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Tymczasem w ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie ograniczają się w istocie do wskazania wymogów, które ich zdaniem wynikają z pkt 19 zasad ramowych UOIG w odniesieniu do przestrzegania zasad niedyskryminacji, równego traktowania i przejrzystości, nie określając jednak precyzyjnie naruszenia prawa, którym miałby być obarczony zaskarżony wyrok.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>W tym kontekście należy zauważyć, że wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołanie w replice, luki stwierdzone w poprzednim punkcie niniejszego wyroku nie są uzupełnione samym stwierdzeniem, iż Sąd błędnie uznał, że sam fakt wydania i opublikowania aktu prawnego, na podstawie którego PP świadczyła usługę powszechną, wystarczy, by stwierdzić, że wymogi wynikające z pkt 19 zasad ramowych UOIG są spełnione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Ponadto wnoszące odwołanie nie przedstawiają żadnej wskazówki w odniesieniu do zarzucanego naruszenia art. 7 ust. 2 dyrektywy pocztowej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że zarzut pierwszy jest niedopuszczalny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu drugiego</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>W ramach zarzutu drugiego wnoszące odwołanie podnoszą w istocie, że Sąd naruszył art. 106 ust. 2 TFUE, ponieważ błędnie orzekł, iż wymogi określone w pkt 14 i 60 zasad ramowych UOIG zostały spełnione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>W części pierwszej zarzutu drugiego wnoszące odwołanie podważają pkt 46–48 i 51 zaskarżonego wyroku i utrzymują, że aby spełnić wymogi określone w pkt 14 zasad ramowych UOIG, nie wystarczy zorganizować konsultacje społeczne, lecz konieczne jest również wykazanie, że te ostatnie umożliwiły należyte uwzględnienie potrzeb w zakresie usług publicznych lub że zastosowanie innego właściwego środka pozwoliło na uwzględnienie interesów użytkowników końcowych i usługodawców.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Tymczasem w niniejszej sprawie nie istnieje żaden dokument lub dowód potwierdzający odpowiedź rządu polskiego na uwagi przedstawione przez wnoszące odwołanie podczas konsultacji społecznych we wrześniu 2010 r. w odniesieniu do ich krytyki wysokości wskaźnika wpłat w wysokości 1%, co dowodzi w szczególności bezzasadności tej uwagi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Nawet jeśli Sąd nie wyciągnął właściwych wniosków, powody wskazane w pkt 137 zaskarżonego wyroku wskazują, w jakim stopniu te konsultacje społeczne miały charakter iluzoryczny i nie uwzględniły należycie potrzeb użytkowników ani usługodawców. Podniesienie wskaźnika wpłat z 1% do 2% skutkowałoby bowiem pozbawieniem operatorów alternatywnych zobowiązanych do uczestniczenia w finansowaniu kosztu netto niemal wszystkich osiągniętych zysków, nałożenia na operatora usługi powszechnej obowiązku pokrycia 95% całkowitego kosztu netto, a także ograniczenia do minimum wkładu Skarbu Państwa i rzeczywistego przeniesienia całości finansowania na rynek, pomimo mieszanego charakteru funduszu kompensacyjnego (wkład operatorów i budżetu państwa).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Wnoszące odwołanie ponadto kwestionują twierdzenie Sądu w pkt 48 zaskarżonego wyroku, iż skoro operatorzy mogli wypowiedzieć się w przedmiocie wskaźnika wpłat w wysokości 1%, to de facto nie było potrzeby powtarzania konsultacji zmodyfikowanego wskaźnika wkładu w wysokości 2%. Jest przecież oczywiste, że wysokość wskaźnika – wyższa lub niższa – ma bowiem znaczenie dla uwag i stanowisk zgłaszanych w konsultacjach, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że jego ocena musi być skorelowana z zyskiem na danej działalności. Tymczasem stanowisko Sądu sprowadzało się do pozbawienia wszelkiej użyteczności konsultacji społecznych, ponieważ stanowiska konsultowanych operatorów mogą zostać całkowicie pominięte, a konsultacje te mogą doprowadzić do wydania decyzji w przedmiocie przeciwnych stanowisk wyrażonych w trakcie tych konsultacji, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Poprzez część drugą zarzutu drugiego, dotyczącą wymogów wynikających z pkt 60 zasad ramowych UOIG, wnoszące odwołanie twierdzą, po pierwsze, że wbrew temu, co twierdzi Sąd w pkt 54 zaskarżonego wyroku, z pkt 60 zasad ramowych jasno wynika, iż wyniki konsultacji społecznych powinny być publikowane oddzielnie. W każdym razie rząd polski nie opublikował takich wyników oddzielnie ani w połączeniu z publikacją ustawy Prawo pocztowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Po drugie, z pkt 14–16 zasad ramowych UOIG jasno wynika, że aby wywiązać się ze swoich zobowiązań, rząd polski powinien był opublikować nie tylko upoważnienie powierzające PP świadczenie usługi powszechnej, czyli ustawę Prawo pocztowe, precyzujące obowiązki świadczenia usługi publicznej i metody obliczania rekompensaty, lecz również wyniki konsultacji społecznych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Rząd polski uważa, że pierwsza część zarzutu drugiego jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim pytania, czy ponowna konsultacja była konieczna, czy też nie, czy skarżące spółki mogły skutecznie przedstawić swoje uwagi i jakie było uzasadnienie władz polskich, stanowią kwestie o charakterze faktycznym. Komisja i rząd polski uważają ponadto, że zarzut drugi oraz część trzecią zarzutu trzeciego należy oddalić jako bezzasadne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o pierwszą część zarzutu drugiego, opartą na naruszeniu pkt 14 zasad ramowych UOIG, wnoszące odwołanie podnoszą w istocie, iż w celu zastosowania się do tego pkt 14 nie wystarczy zorganizować konsultacje społeczne, lecz również konieczne jest wykazanie, że umożliwiono wzięcie pod uwagę interesów użytkowników końcowych i usługodawców. Tymczasem w sytuacji, w której stawka tytułem rekompensaty podwoiła się w stosunku do stawki dyskutowanej w trakcie konsultacji społecznych, stanowisko Sądu, zgodnie z którym ponowne przeprowadzenie konsultacji nie było konieczne, sprowadzało się do pozbawienia wszelkiej użyteczności takich konsultacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Na wstępie należy zauważyć, że – jak słusznie przypomniał Sąd w pkt 44 zaskarżonego wyroku – w ramach wykonywania swoich uprawnień dyskrecjonalnych na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE Komisja może wydawać normy postępowania w celu ustalania kryteriów, na podstawie których zamierza ona oceniać zgodność z rynkiem wewnętrznym planowanych przez państwa członkowskie środków pomocy związanych z wykonywaniem UOIG. Przyjmując normy postępowania takie jak zasady ramowe UOIG i ogłaszając poprzez ich publikację, że będzie je stosować od tej pory do przypadków w nich przewidzianych, Komisja sama sobie wyznacza granice wspomnianej kompetencji uznaniowej i co do zasady nie może odejść od tych norm bez narażania się, w odpowiednim wypadku, na sankcję z tytułu naruszenia ogólnych zasad prawa, takich jak zasada równego traktowania lub zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań (zob. analogicznie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160308">8 marca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grecja/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑431/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:145">EU:C:2016:145</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160719">19 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kotnik i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑526/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:570">EU:C:2016:570</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z pkt 14 zasad ramowych UOIG <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>[j]eśli chodzi o zakres stosowania niniejszych zasad określonych w niniejszym komunikacie, państwa członkowskie powinny wykazać, że należycie rozważyły potrzeby w zakresie usług publicznych, przeprowadzając konsultacje społeczne lub wykorzystując inne stosowne instrumenty pozwalające uwzględnić interesy użytkowników i usługodawców. Nie ma to zastosowania, gdy jest oczywiste, że nowe konsultacje nie wniosą istotnej wartości dodanej do ostatnio przeprowadzonych konsultacji<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Należy w związku z tym zauważyć, iż Sąd słusznie stwierdził w pkt 46 zaskarżonego wyroku, że i tak z brzmienia tego punktu jasno wynika, że przeprowadzenie konsultacji społecznych nie jest obowiązkowe, ponieważ procedura ta stanowi tylko jeden z odpowiednich środków, z których państwo członkowskie może skorzystać, aby rozważyć potrzeby w zakresie danych usług publicznych i uwzględnić interesy użytkowników i usługodawców.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Ponadto w pkt 47 i 48 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że ze względu na to, iż w trakcie konsultacji społecznych we wrześniu 2010 r. wnoszące odwołanie mogły skutecznie przedstawić swoje uwagi w przedmiocie warunków funkcjonowania funduszu kompensacyjnego, w szczególności ze względu na to, że mogły wyrazić swój sprzeciw wobec wskaźnika niższego od ostatecznie przyjętego, podnosząc, że uważały go już za nadmierny, nowe konsultacje nie wniosłyby w tym względzie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>istotnej wartości dodanej<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> w rozumieniu pkt 14 zasad ramowych UOIG.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Tymczasem należy stwierdzić, że postępując w ten sposób, Sąd zastosował pkt 14 zasad ramowych UOIG, nie naruszając przy tym prawa w zakresie, w jakim zbadał kwestię, czy w świetle istotnych informacji zawartych w przedłożonych mu aktach sprawy, a w szczególności z uwagi na konsultacje społeczne we wrześniu 2010 r., oczywiste jest, że nowe konsultacje społeczne nie wniosą istotnej<?PAGE NO="10"?> wartości dodanej zgodnie ze zdaniem drugim tego pkt 14. Ponadto wnoszące odwołanie w żaden sposób nie podnoszą, iż Sąd zastosował w tym względzie kryterium prawne inne niż kryterium wymagane w rzeczonym pkt 14.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy zaznaczyć, że fakt, iż wnoszące odwołanie twierdzą w istocie – jak wynika z pkt 39 i 40 niniejszego wyroku – że zwiększenie wskaźnika rekompensaty o 100% między wskaźnikiem, który był dyskutowany podczas konsultacji społecznych we wrześniu 2010 r., a wskaźnikiem ostatecznie przyjętym w spornej decyzji przez właściwe władze polskie, oznacza, że nowe konsultacje społeczne miałyby niewątpliwie istotną wartość dodaną, sprowadza się do zwrócenia się do Trybunału o dokonanie kontroli oceny okoliczności faktycznych dokonanej przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Tymczasem, jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, Trybunał nie jest właściwy do przeprowadzenia kontroli takiej oceny w ramach odwołania, z wyjątkiem przypadków przeinaczenia, którego w niniejszej sprawie nie podniesiono (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191128">28 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>LS Cable &amp; System/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑596/18 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1025">EU:C:2019:1025</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>W konsekwencji należy oddalić część pierwszą zarzutu drugiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o drugą część zarzutu drugiego, wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi, że w pkt 54 zaskarżonego wyroku nie uwzględnił wymogów wynikających z pkt 60 zasad ramowych UOIG. I tak, po pierwsze, z pkt 60 jasno wynika, że wbrew temu, co orzekł Sąd, wyniki konsultacji społecznych powinny być publikowane oddzielnie. Po drugie, Sąd niesłusznie uznał, że rząd polski wywiązał się z obowiązku opublikowania wyników konsultacji społecznych poprzez opublikowanie ustawy Prawo pocztowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Zgodnie z pkt 60 lit. a) zasad ramowych UOIG dla każdej rekompensaty z tytułu UOIG objętej zakresem stosowania zasad ramowych UOIG dane państwo członkowskie musi opublikować w Internecie lub za pomocą innego właściwego środka, o którym mowa w pkt 14 tych ram, w szczególności wyniki konsultacji społecznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>W pkt 54 zaskarżonego wyroku Sąd przede wszystkim zauważył, że w motywie 158 spornej decyzji Komisja stwierdziła, nie popełniając błędu dotyczącego okoliczności faktycznych, że ustawa Prawo pocztowe została opublikowana. Ponadto, wbrew twierdzeniom wnoszących odwołanie, z pkt 60 zasad ramowych UOIG nie wynika obowiązek odrębnego opublikowania przez państwo członkowskie wyników konsultacji społecznych. Wreszcie Sąd wywiódł z faktu, że zgodnie z rozważaniami przedstawionymi w pkt 46–50 zaskarżonego wyroku Komisja mogła skutecznie uznać, iż wymogi przejrzystości, o których mowa w pkt 14 zasad ramowych UOIG, zostały spełnione, skutkiem czego wysnuty przez nią odpowiedni wniosek zawarty w motywie 160 spornej decyzji nie jest obarczony błędem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć, że z brzmienia pkt 60 lit. a) zasad ramowych UOIG wynika, iż wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołanie, państwa członkowskie nie są zobowiązane do publikowania osobno wyników konsultacji społecznych, ponieważ wyniki te mogą znaleźć się na przykład w akcie, na mocy którego państwo członkowskie powierza danemu przedsiębiorstwu odpowiedzialność za zarządzanie UOIG.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Jednakże fakt, że ustawa Prawo pocztowe, co do której nie zakwestionowano, iż zawiera istotne elementy dotyczące sposobu obliczania rekompensaty i jej wysokości, została opublikowana, niekoniecznie oznacza, że Rzeczpospolita Polska spełniła przewidziany w pkt 60 lit. a) zasad ramowych UOIG obowiązek publikowania wyników konsultacji społecznych, w tym przypadku konsultacji społecznych we wrześniu 2010 r.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>W tym względzie rząd polski podnosi, że obowiązek ten został spełniony, ponieważ pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>wyników konsultacji społecznych<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> w rozumieniu pkt 60 lit. a) odpowiada w rzeczywistości decyzji o przyznaniu konkretnej rekompensaty na określonych zasadach, a w konsekwencji publikacja tych ostatnich informacji, zawarta w ustawie Prawo pocztowe, oznacza, że wspomniane wyniki również zostały opublikowane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Należy jednak zaznaczyć, że w świetle jasnego brzmienia pkt 60 lit. a) zasad ramowych UOIG taka wykładnia obowiązku publikacji wyników konsultacji publicznych w rozumieniu tego punktu nie może zostać przyjęta. W tym względzie należy uściślić, że w wypadku gdy państwo członkowskie zdecyduje się na spełnienie obowiązku publikacji wyników konsultacji społecznych poprzez publikację aktu, na mocy którego powierzono zarządzanie UOIG, aby nie pozbawić tego obowiązku skuteczności, należy, aby owa publikacja zawierała wyraźne odniesienie, z wystarczającym stopniem szczegółowości, do wyników konsultacji społecznych przeprowadzonych w ramach postępowania, które doprowadziło do przyjęcia rzeczonego aktu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Wynika stąd, że zawarte w pkt 54 zdanie pierwsze zaskarżonego wyroku twierdzenie Sądu, zgodnie z którym Komisja stwierdziła, nie popełniając błędu co do okoliczności faktycznych, iż ustawa Prawo pocztowe <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>została opublikowana<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, nie wystarcza do uzasadnienia wniosku, że rząd polski zastosował się do obowiązku publikacji wyników konsultacji społecznych we wrześniu 2010 r. w rozumieniu pkt 60 lit. a) zasad ramowych UOIG.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>To samo dotyczy twierdzenia Sądu zawartego w pkt 54 zdanie ostatnie zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym okoliczność, że Komisja mogła zasadnie uznać, iż wymogi przejrzystości, o których mowa w pkt 14 zasad ramowych UOIG, zostały spełnione, pozwala stwierdzić, że Komisja nie popełniła błędu, gdy stwierdziła, iż wymóg przejrzystości został spełniony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Wynikające z rzeczonego pkt 14 wymogi dotyczące dowodu uwzględnienia potrzeb w zakresie usług publicznych w drodze konsultacji społecznych lub innych właściwych środków nie mogą bowiem być utożsamiane z wymogiem przejrzystości przewidzianym w pkt 60 lit. a) zasad ramowych UOIG, który dotyczy w szczególności publikacji wyników konsultacji społecznych. Zatem okoliczność, że państwo członkowskie spełniło wymogi określone w pkt 14 zasad ramowych UOIG, niekoniecznie oznacza, że zastosowało się ono również do obowiązku przejrzystości w rozumieniu wspomnianego pkt 60 lit. a) tych zasad ramowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Z powyższych rozważań wynika, że Sąd w pkt 54 zaskarżonego wyroku dopuścił się szeregu naruszeń prawa w odniesieniu do wykładni wymogów wynikających z pkt 60 zasad ramowych UOIG.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Z orzecznictwa Trybunału wynika jednak, że naruszenie prawa, którego dopuścił się Sąd, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, jeśli jego sentencja jest zasadna w świetle innych względów prawnych (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170921">21 września 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Easy Sanitary Solutions i EUIPO/Group Nivelles</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑361/15 P i C‑405/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:720">EU:C:2017:720</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku z motywu 122 spornej decyzji wynika, iż Komisja uznała, że Rzeczpospolita Polska nie musi udowadniać, iż zgodnie z wymogami określonymi w pkt 14 zasad ramowych UOIG należycie uwzględniła potrzeby w dziedzinie usług publicznych, przeprowadzając konsultacje społeczne lub przy użyciu innych odpowiednich środków, ponieważ zobowiązania z zakresu usług publicznych przyznane PP odpowiadały wymogom w dziedzinie powszechnych usług pocztowych wynikającym z dyrektywy pocztowej. Komisja stwierdziła ponadto we wspomnianym motywie 122, że w każdym razie zorganizowano konsultacje społeczne dotyczące ustawy Prawo pocztowe oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy. W tym względzie użycie wyrażeń w języku angielskim <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/><HT TYPE="ITALIC">in any event</HT><QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> dowodzi, że to ostatnie stwierdzenie Komisji wydaje się być dokonane tytułem uzupełnienia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Tymczasem w pkt 50 zaskarżonego wyroku, który nie został zakwestionowany przez wnoszące odwołanie w ramach odwołań, Sąd potwierdził wspomnianą ocenę Komisji zawartą w motywie 122 spornej decyzji w ten sposób, że ponieważ władze polskie zastosowały się do wymogów wynikających z dyrektywy pocztowej, nie musiały już wywiązać się ze zobowiązań przewidzianych w pkt 14 zasad ramowych UOIG.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Wynika stąd, że błędy, jakich dopuścił się Sąd i stwierdzone w pkt 63 niniejszego wyroku, jeśli chodzi o wykładnię wymogów wynikających z pkt 60 zasad ramowych UOIG, w szczególności tę dotyczącą publikacji wyników konsultacji społecznych, o której mowa w pkt 14 tych zasad ramowych w rozumieniu pkt 60 lit. a), nie mogą mieć wpływu na wniosek Sądu co do oddalenia skarg wnoszących odwołanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Z powyższych rozważań wynika, że druga część zarzutu drugiego nie może zostać uwzględniona, a zarzut drugi należy oddalić w całości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu trzeciego</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Zarzut trzeci, który jest podzielony na cztery części, oparty jest z jednej strony na naruszeniu art. 106 ust. 2 TFUE w zakresie, w jakim Sąd niesłusznie stwierdził, że wymogi z pkt 52 zasad ramowych UOIG zostały spełnione oraz, z drugiej strony, na naruszeniu art. 7 ust. 1 i 3–5 dyrektywy pocztowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o część pierwszą tego zarzutu, wnoszące odwołanie kwestionują pkt 84–86 zaskarżonego wyroku i podnoszą w istocie dyskryminacyjny charakter funduszu kompensacyjnego, a także dokonaną przez rząd polski nieprawidłową transpozycję art. 7 ust. 3 i 4 dyrektywy pocztowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Stanowisko Sądu jest niespójne w zakresie, w jakim stwierdził, że usługi kurierskie nie stanowią usług wymiennych z usługą powszechna, podczas gdy w przypadku usług wchodzących w zakres usługi powszechnej stwierdził, iż z punktu widzenia konsumentów stanowią one usługi wymienne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Po pierwsze, wnoszące odwołanie twierdzą, że odnośnie do sposobu świadczenia tej usługi, jej cen oraz pozostałych wymogów ustawowych brak jest jakiejkolwiek zbieżności pomiędzy usługą powszechną, a usługami wchodzącymi w zakres usługi powszechnej. Te dwa rodzaje usług są zasadniczo różne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>W szczególności przede wszystkim usługa powszechna powinna być świadczona w sposób jednolity i zgodnie z określonym podziałem wynikającym z rozmieszczenia placówek pocztowych, a także na podstawie szczególnej taryfy opłat za przewóz przesyłek pocztowych. Tymczasem operatorzy świadczący usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej nie podlegają żadnym z tych ograniczeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Następnie usługa powszechna powinna być świadczona po cenach przystępnych zatwierdzonych przez krajowy pocztowy organ regulacyjny, podczas gdy operatorzy świadczący usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej mogą swobodnie ustalać ceny tych usług. Tymczasem Komisja zastosowała jednolitą stawkę procentową dla tych dwóch rodzajów usług, podczas gdy wyniki księgowe PP z tytułu świadczenia tych usług różnią się bardzo od siebie. Oba te wyniki jasno pokazują, jak nieprawidłowe są wnioski Sądu w zakresie takiego samego traktowania usługi powszechnej i usług wchodzących w zakres usługi powszechnej ze względu na rzekomo podobne cechy obu usług.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Wreszcie usługa powszechna wymaga, aby operator zapewniał jedno opróżnienie skrzynki nadawczej i doręczenie przesyłek pocztowych, co najmniej raz dziennie i nie mniej niż przez 5 dni w tygodniu, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy oraz w sposób umożliwiający uzyskanie przez nadawcę dokumentu potwierdzającego odbiór przesyłki rejestrowanej. Tymczasem przepisy krajowe<?PAGE NO="13"?> nie nakładają takiego wymogu na usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej, ponieważ wspomniany wymóg może wynikać ze zobowiązań umownych operatora, nie będąc jednak cechą konstytutywną tych usług.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Po drugie, wnoszące odwołanie podnoszą, że twierdzenie Sądu zawarte w pkt 85 zaskarżonego wyroku jest nieprawidłowe i sprzeczne z zasadami matematycznymi ze względu na to, że odsetek wpłacony przez PP na rzecz funduszu kompensacyjnego w żadnym wypadku nie może być wyższy od wkładu innych operatorów pocztowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Po trzecie, co się tyczy pkt 86 zaskarżonego wyroku, przypominają one, że usługa powszechna jest świadczona w ogólnym interesie praktycznie w warunkach monopolu, podczas gdy usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej stanowią zliberalizowany segment rynku charakteryzujący się silną konkurencją.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>W ramach drugiej części zarzutu trzeciego twierdzą one, że Sąd naruszył art. 7 ust. 5 dyrektywy pocztowej z powodu nieproporcjonalnego charakteru funduszu kompensacyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Po pierwsze, przy badaniu skarg Sąd całkowicie pominął kwestię związaną z rozbieżnością pomiędzy odpowiednim średnim ważonym kosztem kapitału (weighted average cost of capital - WACC), przyjętym dla wyliczenia dopłaty do kosztu netto (ustalony na poziomie 10,82%) oraz poziomem stopy zwrotu z usług wymiennych przyjętym przez Komisję przy określaniu proporcjonalności wkładu w wysokości 2% przychodów. Skoro więc dla segmentu rynku usług pocztowych przyjęto, iż minimalny koszt kapitału wynosi 10,82%, to przyjęcie przez Komisję, a następnie przez Sąd, iż stopa zwrotu z usług wymiennych na poziomie 5,5% pozwala przyjąć stopę zwrotu 2% jako poziom wkładu, który nie stanowiłby czynnika wypierającego wydajnych konkurentów z rynku ani czynnika zniechęcającego ich do wejścia na rynek, stanowi oczywistą sprzeczność.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Po drugie, wnoszące odwołanie twierdzą, że wnioski Sądu nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Z jednej strony, nawet przy założeniu, że Komisja nie dysponowała danymi innymi niż dane dotyczące stopy zwrotu PP, wyciągnięte przez nią wnioski są w każdym razie nieprawidłowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>Z drugiej strony, Komisja powinna była przyjąć, że rok 2013 był pierwszym rokiem liberalizacji rynku usług pocztowych, a co za tym idzie powinna założyć, że wraz ze wzrostem konkurencji na rynku usług wchodzących w zakres usługi powszechnej rentowność będzie się obniżać.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Ponadto wnoszące odwołanie kwestionują stanowisko Sądu, zgodnie z którym jedynie rok 2013, który stanowi rzeczywiście jedyny rok, w którym wnoszące odwołanie osiągnęły stopę zwrotu przewidzianą przez Komisję, ma znaczenie dla niniejszych sporów, ponieważ wydając sporną decyzję, Komisja nie mogła wiedzieć, czy koszt netto nie wystąpił również w odniesieniu do roku 2015.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Wreszcie ustanowienie funduszu kompensacyjnego wymaga również wprowadzenia mechanizmu ochrony przed nadmiernymi korzyściami. Fundusz kompensacyjny powinien bowiem brać pod uwagę zyski w kolejnych latach uzyskane przez operatora wyznaczonego, zwłaszcza gdy operator nie został wyznaczony w procedurze konkurencyjnej, jak również szczególną sytuację rynku znajdującego się w początkowej fazie liberalizacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>W ramach trzeciej części zarzutu trzeciego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył art. 7 ust. 5 dyrektywy pocztowej, nie uznając braku przejrzystości procesu tworzenia funduszu kompensacyjnego. W tym względzie Sąd błędnie powołał się na wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141212">12 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑643/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:1076">EU:T:2014:1076</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Wnoszące odwołanie przypominają, że podnosiły przed Sądem, iż ostateczny model funduszu i maksymalny udział w dopłacie (2% przychodu) nie został poddany postępowaniu konsultacyjnemu i zainteresowane podmioty nie miały możliwości zgłoszenia uwag. W niniejszej sprawie istotne jest zatem orzecznictwo wynikające z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091001">1 października 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Foshan Shunde Yongjian Housewares &amp; Hardware/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑141/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:598">EU:C:2009:598</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), ponieważ nie można wykluczyć, że stanowisko rządu uległoby zmianie, gdyby umożliwiono zainteresowanym podmiotom wyrażenie stanowiska w zakresie podwyższonego dwukrotnie wskaźnika maksymalnego udziału w dopłacie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o czwartą część zarzutu trzeciego, wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd w pkt 153–156 zaskarżonego wyroku naruszył art. 7 ust. 3 dyrektywy pocztowej z powodu naruszenia przesłanki dotyczącej niesprawiedliwego obciążenia finansowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Przede wszystkim wnoszące odwołanie uważają, że w przeciwieństwie do wyroków: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101006">6 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑222/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:583">EU:C:2010:583</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101006">6 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Base i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑389/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:584">EU:C:2010:584</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), uregulowanie krajowe przewiduje, że jeżeli koszt netto generuje straty, ich kwota stanowi automatycznie nieuzasadnione obciążenie dla PP. Domniemanie to oznacza, że ani kwota straty, ani cechy właściwe PP, takie jak jakość jej sprzętu, jej sytuacja gospodarcza i finansowa czy udział w rynku, nie powinny być badane pod kątem przesłanki dotyczącej niesprawiedliwego obciążenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>Ze względu na dużą zbieżność uregulowań Unii dotyczących finansowania usługi powszechnej na rynku telekomunikacyjnym i pocztowym stanowisko Trybunału wyrażone w ww. wyrokach powinno zostać uwzględnione w niniejszej sprawie. W tym względzie metoda stosowana w przepisach krajowych w celu finansowania kosztu netto usługi powszechnej jest niezgodna z modelem finansowania przewidzianym w dyrektywie pocztowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>Stanowisko wnoszących odwołanie w kwestii sposobu obliczania niesprawiedliwego obciążenia wyznaczonego operatora znajduje ponadto potwierdzenie w sprawozdaniu grupy europejskich regulatorów w dziedzinie usług pocztowych z 2012 r., zatytułowanym <HT TYPE="ITALIC">Net Cost Calculation and Evaluation of a Reference Scenario</HT> (obliczenie kosztu netto i ocena scenariusza odniesienia), a także w doktrynie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>Następnie podnoszą one naruszenie zasady jednolitości wykładni prawa Unii ze względu na to, że w Polsce sądy krajowe rozpatrujące skargi na decyzje krajowego organu regulacyjnego dotyczące rynku pocztowego nie biorą pod uwagę wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowanych do Trybunału w toku postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>Wreszcie przepisy krajowe są niewystarczające, ponieważ co do zasady w ramach postępowania w sprawie kontroli decyzja co do istoty sprawy nie jest badana.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>Wnoszące odwołanie wskazują w replikach, że w ramach pierwszej, drugiej i czwartej części zarzutu trzeciego wskazały w sposób wyraźny uzasadnienie zaskarżonego wyroku i że przedstawiły one również argumenty zmierzające do zakwestionowania nie okoliczności faktycznych, lecz dokonanej przez Sąd błędnej kwalifikacji prawnej usług wchodzących w zakres usługi powszechnej, a także do wykazania, że Sąd błędnie zastosował prawo Unii w odniesieniu do naruszenia art. 7 ust. 1 i 3–5 dyrektywy pocztowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>Komisja uważa, że części pierwsza, druga i czwarta zarzutu trzeciego są niedopuszczalne, a w każdym razie zarzut ten w całości jest bezzasadny. Rząd polski uważa natomiast, że zarzut jest niedopuszczalny w całości, a w każdym razie bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="15"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>W ramach pierwszej części zarzutu trzeciego wnoszące odwołanie kwestionują w istocie pkt 84–86 zaskarżonego wyroku i podnoszą dyskryminacyjny charakter funduszu kompensacyjnego, a także nieprawidłową transpozycję przez rząd polski art. 7 ust. 3 i 4 dyrektywy pocztowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95</NO.P><TXT>Należy zaznaczyć, po pierwsze, że argumenty przedstawione przez wnoszące odwołanie i streszczone w pkt 70–77 niniejszego wyroku na poparcie pierwszej części tego zarzutu zmierzają w istocie do podważenia dokonanej przez Sąd w pkt 84 i 85 zaskarżonego wyroku oceny okoliczności faktycznych dotyczącej zamiennego charakteru powszechnych usług pocztowych i pocztowych usług wymiennych, a także konsekwencji, jakie należy wyciągnąć z metody obliczania kwoty składki obciążającej PP.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96</NO.P><TXT>Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Ocena okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej, podlegającej, jako taka, kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200213">13 lutego 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grecja/Komisja (trwałe użytki zielone)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑252/18 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:95">EU:C:2020:95</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo)].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że wnoszące odwołanie nie podnoszą żadnego przeinaczenia okoliczności faktycznych lub dowodów zbadanych przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98</NO.P><TXT>Po drugie, jeśli chodzi o twierdzenie dotyczące pkt 86 zaskarżonego wyroku, wnoszące odwołanie nie wskazują w sposób wystarczająco jasny naruszenia prawa, jakiego miał dopuścić się Sąd w zaskarżonym wyroku, co w świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 31 niniejszego wyroku uniemożliwia Trybunałowi przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem oceny dokonanej przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że pierwsza część zarzutu trzeciego jest w całości niedopuszczalna i powinna zostać oddalona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100</NO.P><TXT>Druga część zarzutu trzeciego jest oparta na utrzymywanym naruszeniu art. 7 ust. 5 dyrektywy pocztowej z uwagi na nieproporcjonalny charakter funduszu kompensacyjnego. Tymczasem, podobnie jak w odniesieniu do części argumentacji dotyczącej pierwszej części tego zarzutu, argumentacja na poparcie drugiej części tego zarzutu ma w istocie na celu podważenie dokonanej przez Sąd oceny okoliczności faktycznych w zakresie badania proporcjonalności funduszu kompensacyjnego w świetle przedstawionych mu dowodów, nie podnosząc jakiegokolwiek przeinaczenia w tym względzie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101</NO.P><TXT>W konsekwencji również druga część zarzutu trzeciego jest niedopuszczalna i w związku z tym należy ją odrzucić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102</NO.P><TXT>W trzeciej części zarzutu trzeciego wnoszące odwołanie podnoszą w istocie, że Sąd naruszył art. 7 ust. 5 dyrektywy pocztowej, nie uznając braku przejrzystości procesu tworzenia funduszu kompensacyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103</NO.P><TXT>Należy przypomnieć w tym względzie, że jak wynika z pkt 45–52 niniejszego wyroku, dotyczących badania części pierwszej zarzutu drugiego, Sąd nie naruszył prawa, stwierdzając w pkt 47 i 48 zaskarżonego wyroku, że wnoszące odwołanie mogły skutecznie przedstawić swoje uwagi i że nowe konsultacje nie przyniosły <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>istotnej wartości dodanej<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> w rozumieniu pkt 14 zasad ramowych UOIG w porównaniu z konsultacjami społecznymi we wrześniu 2010 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104</NO.P><TXT>W tych okolicznościach, bez potrzeby wypowiadania się przez Trybunał w przedmiocie dopuszczalności części trzeciej zarzutu trzeciego, należy stwierdzić, że w zakresie, w jakim w ramach tej części zarzutu wnoszące odwołanie nie twierdzą ani nie wykazują, iż przewidziany w art. 7 ust. 5 dyrektywy pocztowej obowiązek przestrzegania zasady przejrzystości wymagał w niniejszym wypadku<?PAGE NO="16"?> szerszego zasięgnięcia opinii zainteresowanych stron niż wynikający z pkt 14 zasad ramowych UOIG, uzasadnienie przedstawione w pkt 45–51 niniejszego wyroku jest wystarczające dla stwierdzenia, że ta część jest bezzasadna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105</NO.P><TXT>Czwarta część zarzutu trzeciego dotyczy tego, że w pkt 153–156 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył art. 7 ust. 3 dyrektywy pocztowej ze względu na nieuwzględnienie przesłanki dotyczącej niesprawiedliwego obciążenia finansowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106</NO.P><TXT>Należy zaznaczyć – podobnie jak uczyniły to Komisja i rząd polski – że chociaż wnoszące odwołanie powtarzają i wskazują kwestionowane punkty zaskarżonego wyroku, tę część czwartą należy odrzucić jako niedopuszczalną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107</NO.P><TXT>W odniesieniu bowiem do części argumentacji przedstawionej przez wnoszące odwołanie w ramach wspomnianej czwartej części zarzutu, która została streszczona w pkt 87–89 i 91 niniejszego wyroku, należy zauważyć, że za pomocą tej argumentacji ograniczają się one w istocie do zakwestionowania treści spornej decyzji oraz ustawy Prawo pocztowe, przy czym w żadnym momencie nie odnoszą się one szczegółowo do oceny dokonanej przez Sąd i nie wskazują, w jaki sposób Sąd naruszył prawo.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108</NO.P><TXT>Tymczasem Trybunał orzekł już, że argumenty odwołania, które nie stanowią krytyki wyroku wydanego przez Sąd w następstwie żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz decyzji, której stwierdzenia nieważności zażądano przed Sądem, są oczywiście niedopuszczalne (postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120927">27 września 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Brighton Collectibles/OHIM i Felmar</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑624/11 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:598">EU:C:2012:598</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o argument dotyczący naruszenia zasady jednolitości wykładni prawa Unii, streszczony w pkt 90 niniejszego wyroku, to wystarczy stwierdzić, że wnoszące odwołanie nie wskazały w dokładny sposób naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty zaskarżony wyrok.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110</NO.P><TXT>W każdym razie należy podkreślić, że czwarta część zarzutu trzeciego jest również bezzasadna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111</NO.P><TXT>Wnoszące odwołanie kwestionują w istocie metodę zastosowaną przez władze polskie, która została potwierdzona przez Komisję, zgodnie z którą skoro koszt netto świadczenia usług powszechnych generuje straty po stronie podmiotu świadczącego te usługi, kwota tych strat stanowi nieuzasadnione obciążenie finansowe dla tego usługodawcy w rozumieniu art. 7 ust. 3 dyrektywy pocztowej. W szczególności wnoszące odwołanie uważają, że badanie przesłanki dotyczącej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>niesprawiedliwego obciążenia finansowego<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> powinno odpowiadać badaniu wymaganemu przez Trybunał, w szczególności w wyrokach: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101006">6 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑222/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:583">EU:C:2010:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101006">6 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Base i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑389/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:584">EU:C:2010:584</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), dotyczących porównywalnej dziedziny powszechnej usługi łączności elektronicznej, która wymagałaby zbadania szczególnej sytuacji danego przedsiębiorstwa na podstawie zbioru elementów, takich jak w szczególności jego udział w rynku i jego udział finansowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112</NO.P><TXT>W tym względzie należy, po pierwsze, przypomnieć, że w pkt 153 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził zasadniczo, iż zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy pocztowej ustawa Prawo pocztowe wymaga od właściwego organu krajowego ustalenia, czy obowiązki świadczenia usługi powszechnej stanowią dla wyznaczonego operatora nieuzasadnione obciążenie finansowe. Zdaniem Sądu tak jest w niniejszej sprawie, ponieważ z motywu 16 spornej decyzji wynika, że zadaniem polskiego regulatora pocztowego [UKE] jest dokonanie tej oceny zgodnie z ustawą Prawo pocztowe wdrażającą wspomnianą dyrektywę pocztową.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113</NO.P><TXT>Tymczasem to ostatnie stwierdzenie Sądu w odniesieniu do ciążącego na tym regulatorze pocztowym obowiązku sprawdzenia, czy obowiązki świadczenia usługi powszechnej stanowią w rozumieniu art. 7 ust. 3 dyrektywy pocztowej nieuzasadnione obciążenie finansowe dla wyznaczonego operatora, nie zostało zakwestionowane przez wnoszące odwołanie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114</NO.P><TXT>Po drugie, w pkt 156 zaskarżonego wyroku Sąd zauważył, że rozpatrywany środek nie pociąga za sobą żadnego automatycznego prawa do rekompensaty kosztu netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej przez PP, ponieważ z motywów 16, 84–87 i 144 spornej decyzji wynika bowiem, że owo prawo do rekompensaty przysługuje jedynie w przypadku, gdy świadczenie usługi powszechnej przynosi stratę księgową. W tymże pkt 156 Sąd dodaje, że to prawo do rekompensaty odpowiada najniższej spośród kwot dotyczących albo straty księgowej wynikającej ze świadczenia usługi powszechnej, albo kwot kosztu netto obowiązków świadczenia usługi powszechnej, jak wskazała Komisja w motywie 144 spornej decyzji, że rozpatrywany środek jest bardziej restrykcyjny niż zasady ramowe UOIG, które potencjalnie umożliwiałyby całkowitą rekompensatę kosztu netto obowiązków świadczenia usługi powszechnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115</NO.P><TXT>Tymczasem przy założeniu, że orzecznictwo wynikające z wyroków z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101006">6 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑222/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:583">EU:C:2010:583</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) oraz z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101006">6 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Base i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑389/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:584">EU:C:2010:584</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), ma zastosowanie w ramach wykładni dyrektywy pocztowej, należy, z jednej strony, zauważyć, że stwierdzenie w pkt 156 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym prawo do rekompensaty przysługuje jedynie wtedy, gdy świadczenie usług powszechnych pociąga za sobą straty księgowe dla przedsiębiorstwa zobowiązanego do świadczenia tych usług, pozwala uznać, że kryterium zastosowane przez Trybunał w ramach tego orzecznictwa, czyli że obciążenie ma <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>nadmierny charakter w świetle jego zdolności do udźwignięcia<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, zostało spełnione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116</NO.P><TXT>Z drugiej strony należy stwierdzić, że z pkt 25 zasad ramowych UOIG, do którego odwołuje się motyw 144 spornej decyzji, przywołanego przez Sąd w pkt 156 zaskarżonego wyroku, wynika, że kwota rekompensaty może być również obliczana na podstawie metody <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>nieponiesionych kosztów netto<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>, która polega na obliczeniu kosztu netto niezbędnego, rzeczywistego lub oczekiwanego, w celu wykonania zobowiązań z zakresu usług publicznych i która odpowiada różnicy między kosztem netto ponoszonym przez usługodawcę, w sytuacji gdy wykonuje on te zobowiązania, a kosztem lub zyskiem tego samego usługodawcy, gdy ich nie świadczy. Tak więc w świetle brzmienia tego pkt 25 taka metoda obliczania mogłaby co do zasady prowadzić do rekompensaty za koszt obowiązku świadczenia usługi powszechnej nawet w przypadku braku wystąpienia strat finansowych ze strony podmiotu świadczącego usługi publiczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117</NO.P><TXT>Tymczasem wnoszące odwołanie nie zakwestionowały, że – jak słusznie zauważył Sąd w pkt 156 zaskarżonego wyroku – ta metoda obliczania prawa do rekompensaty jest mniej restrykcyjna niż metoda stosowana przez Rzeczpospolitą Polską w ramach ustawy Prawo pocztowe i badana przez Komisję w spornej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118</NO.P><TXT>Należy dodać w tym względzie, że wpólnotowe ramy dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="297" PAGE.FIRST="4" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, C 297, s. 4</REF.DOC.OJ>) mające zastosowanie w czasie właściwym dla okoliczności faktycznych w sprawach zakończonych wyrokami z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101006">6 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Belgia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑222/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:583">EU:C:2010:583</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) oraz z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101006">6 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Base i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑389/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:584">EU:C:2010:584</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), na które powołały się wnoszące odwołanie, nie przewidywały takiej metody dotyczącej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>nieponiesionych kosztów netto<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, co potwierdza, że orzecznictwo to nie jest w każdym razie decydujące dla oceny zbadania zasadności oceny Sądu w ramach niniejszych odwołań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że czwarta część zarzutu trzeciego jest niedopuszczalna, a w każdym razie bezzasadna, w związku z czym należy ją oddalić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120</NO.P><TXT>W konsekwencji, ponieważ żadna z części zarzutu trzeciego nie została uwzględniona, zarzut trzeci należy oddalić w całości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="18"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu czwartego</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu czwartego, który dotyczy pkt 167 zaskarżonego wyroku, wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 dyrektywy pocztowej poprzez akceptację finansowania kosztu usługi powszechnej poprzez liczne prawa wyłączne i szczególne przyznane PP.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122</NO.P><TXT>Podkreślają one, że prawa wyłączne i szczególne, inne niż te, o których mowa w art. 8 dyrektywy pocztowej, z których nadal korzystała PP, zostały wyraźnie wymienione w motywach 52–56 spornej decyzji i że ich istnienie nie stanowi spornego elementu. W celu stwierdzenia istnienia tych usług nie było zatem konieczne przedstawienie argumentów pozwalających na wykazanie, że nie należą one do kategorii praw, o których mowa w tym art. 8. Wystarczyłoby w tym celu przeanalizować wspomniany artykuł, czego Sąd nie uczynił. Dodają one, że niektóre z tych praw wyłącznych i szczególnych nie mają żadnego związku funkcjonalnego z usługą powszechną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123</NO.P><TXT>W replikach wnoszące odwołanie twierdzą, że wykazały, iż wbrew temu, co stwierdził Sąd, ze złożonych do Komisji skarg wynika, że prawa wyłączne przyznane PP nie są dopuszczalne w świetle przepisów sektorowych dotyczących usługi powszechnej. Ponadto zgodnie z właściwym orzecznictwem Sąd uznał za uzasadnione zbadanie w szczególności zasad finansowania usługi powszechnej w sektorze usług powszechnych. W tym względzie przypominają one, że kwestia praw wyłącznych jest funkcjonalnie związana z rozpatrywaną pomocą przyznaną PP.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124</NO.P><TXT>Komisja i rząd polski uważają, że zarzut czwarty jest niedopuszczalny, a w każdym razie bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125</NO.P><TXT>W pkt 167 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że wnoszące odwołanie nie przedstawiły żadnego argumentu pozwalającego wykazać, iż prawa przyznane PP, takie jak określone w motywach 51–56 spornej decyzji, nie wchodzą w zakres wyjątku wyraźnie przewidzianego w art. 8 dyrektywy pocztowej i w związku z tym mogą wykazać błąd polegający na zarzucanym naruszeniu tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126</NO.P><TXT>W tym względzie w ramach zarzutu czwartego wnoszące odwołanie podnoszą zasadniczo, że prawa wyłączne i szczególne przyznane PP zostały wymienione w spornej decyzji i że ich istnienie nie stanowiło spornego elementu, co oznaczało, że nie było konieczności wysuwania argumentów mogących wykazać, iż nie należą one do kategorii praw, o których mowa w art. 8 dyrektywy pocztowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127</NO.P><TXT>Tymczasem, po pierwsze, należy stwierdzić, że wnoszące odwołanie, nie powołując się przy tym na jakiekolwiek przeinaczenie ich argumentacji przed Sądem, nie zarzucają naruszenia ogólnych zasad prawa ani przepisów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128</NO.P><TXT>Po drugie, argument, zgodnie z którym prawa przyznane PP stanowiły prawa wyłączne i szczególne podlegające zakazowi przewidzianemu w art. 7 ust. 1 dyrektywy pocztowej i że w związku z tym nie są objęte wyjątkiem ustanowionym w art. 8 tej dyrektywy, nie może zostać uwzględniony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy pocztowej państwa członkowskie bowiem nie udzielają ani nie utrzymują w mocy wyłącznych lub szczególnych praw w zakresie ustanawiania i świadczenia usług pocztowych. W tym względzie art. 8 tej dyrektywy stanowi wyjątek od postanowień art. 7 tej dyrektywy, ponieważ stanowi, że nie naruszają one prawa państw członkowskich do organizowania umieszczania skrzynek pocztowych na publicznych drogach, emitowania znaczków pocztowych i świadczenia usługi przesyłek poleconych stosowanej w procedurach sądowych lub administracyjnych zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130</NO.P><TXT>Ze związku pomiędzy przepisami art. 7 ust. 1 i art. 8 dyrektywy pocztowej wynika zatem, że istnienie praw wyłącznych lub szczególnych, objętych co do zasady zakazem przewidzianym w art. 7 ust. 1, niekoniecznie oznacza, że prawa te nie mogą należeć do różnych kategorii usług, o których mowa w art. 8 wspomnianej dyrektywy i których zakaz ten nie narusza.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131</NO.P><TXT>Wobec powyższego zarzut czwarty należy oddalić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132</NO.P><TXT>Z całości powyższych rozważań wynika, że skoro żaden zarzut odwołań nie został uwzględniony, odwołania te należy oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0133"><NO.P>133</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0134"><NO.P>134</NO.P><TXT>Artykuł 138 § 1 tego regulaminu, mający zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tegoż regulaminu, stanowi, że kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0135"><NO.P>135</NO.P><TXT>Ponieważ spółki Inpost Paczkomaty i Inpost przegrały sprawę, a Komisja oraz rząd polski wniosły o obciążenie ich kosztami postępowania, należy obciążyć te spółki kosztami niniejszego postępowania odwoławczego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Odwołania zostają oddalone.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Inpost Paczkomaty sp. z o.o. i Inpost S.A. zostają obciążone kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Ilešič</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Lycourgos</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Jarukaitis</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20201217">17 grudnia 2020 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Sekretarz</P><P>A. Calot Escobar</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Prezes dziesiątej izby</P><P>M. Ilešič</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>