<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-414/20 PPU</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CJ0414</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:4">EU:C:2021:4</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>15</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">wyrok z dnia <DATE ISO="20210113">13.1.2021 r.</DATE> – sprawa C‑414/20 PPU</HT></P><P>MM</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (trzecia izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20210113">13 stycznia 2021 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: bułgarski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Pilny tryb prejudycjalny</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych</KEYWORD><KEYWORD>Europejski nakaz aresztowania</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW</KEYWORD><KEYWORD>Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lit. c)</KEYWORD><KEYWORD>Europejski nakaz aresztowania wydany na podstawie krajowego postanowienia o postawieniu zarzutów</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>[nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Brak krajowego nakazu aresztowania</KEYWORD><KEYWORD>Konsekwencje</KEYWORD><KEYWORD>Skuteczna ochrona sądowa</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑414/20 PPU</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, na podstawie art. 267 TFUE, złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (wyspecjalizowany sąd karny, Bułgaria), postanowieniem z dnia <DATE ISO="20200903">3 września 2020 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20200904">4 września 2020 r.</DATE>, wydanym w ramach postępowania karnego toczącego się przeciwko:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><P><HT TYPE="BOLD">MM,</HT></P><P>przy udziale:</P><P><HT TYPE="BOLD">Spetsializirana prokuratura,</HT></P></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (trzecia izba),</P><P>w składzie: A. Prechal, prezes izby, N. Wahl (sprawozdawca), F. Biltgen, L.S. Rossi, J. Passer sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: J. Richard de la Tour,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>zważywszy na wniosek sądu odsyłającego z dnia <DATE ISO="20200903">3 września 2020 r.</DATE>, który wpłynął do Trybunału w dniu <DATE ISO="20200904">4 września 2020 r.</DATE>, o rozpoznanie odesłania prejudycjalnego w trybie pilnym na podstawie art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem,</VISA><VISA>zważywszy na postanowienie trzeciej izby z dnia <DATE ISO="20200921">21 września 2020 r.</DATE> o uwzględnieniu tego wniosku,</VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20201111">11 listopada 2020 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi, które przedstawili:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu MM – V.T. Bratoevska i T. Gincheva, advokati,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu rządu bułgarskiego – T. Tsingileva i L. Zaharieva, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu hiszpańskiego – M.J. Ruiz Sánchez, w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej – C. Ladenburger, I. Zaloguin i S. Grünheid, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20201209">9 grudnia 2020 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, L 190, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 81, s. 24</REF.DOC.OJ>) (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>decyzją ramową 2002/584<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został przedstawiony w ramach prowadzonego przeciwko MM postępowania karnego, w którym na poparcie wniosku o ponowne rozpoznanie zasadności stosowanego wobec MM środka w postaci tymczasowego aresztowania kwestionowana jest ważność wydanego wobec niego europejskiego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji ramowej 2002/584, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Definicja europejskiego nakazu aresztowania i zobowiązani[e] do jego wykonania<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową wydaną przez państwo członkowskie w celu aresztowania i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 [TUE]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 6 tej decyzji ramowej, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Właściwe organy sądowe<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Wydającym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego, właściw[y] dla wydania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Wykonującym nakaz organem sądowym jest organ sądowy wykonującego nakaz państwa członkowskiego, właściw[y] dla wykonania europejskiego nakazu aresztowania na mocy prawa obowiązującego w tym państwie.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Każde państwo członkowskie powiadamia Sekretariat Generalny Rady o właściwym w świetle jego prawa organie sądowym<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 8 wspomnianej decyzji ramowej, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Treść i forma europejskiego nakazu aresztowania<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, stanowi w ust. 1 lit. c):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Europejski nakaz aresztowania zawiera następujące informacje podawane zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>dowody istnienia podlegającego wykonaniu wyroku, środka zabezpieczającego [nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegające[go] wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny, a wchodząc[ego] w zakres art. 1 i 2;</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Decyzja ramowa 2002/584 zawiera w swoim załączniku formularz, wprowadzający jednolity wzór europejskiego nakazu aresztowania. Rubryka (b) tego formularza, dotycząca <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>[orzeczenia], na podstawie którego sporządzono nakaz<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, odnosi się w pkt 1 do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>[n]akazu aresztowania lub [orzeczenia] sądowego mających ten sam skutek<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo bułgarskie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Decyzja ramowa 2002/584 została transponowana do prawa bułgarskiego przez Zakon za ekstraditsiata i evropeiskata zapoved za arest (ustawę o ekstradycji i europejskim nakazie aresztowania, DV nr 46/05 z dnia <DATE ISO="20050603">3 czerwca 2005 r.</DATE>, zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>ZEEZA<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>). Artykuł 37 ZEEZA zawiera przepisy dotyczące wydania europejskiego nakazu aresztowania o brzmieniu niemal identycznym jak brzmienie przepisów art. 8 tej decyzji ramowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 1 ZEEZA prokurator jest właściwy do wydania europejskiego nakazu aresztowania w stosunku do podejrzanego w postępowaniu karnym na etapie postępowania przygotowawczego. Ustawodawstwo bułgarskie nie przewiduje na tym etapie postępowania karnego możliwości udziału sądu w wydaniu europejskiego nakazu aresztowania lub w kontroli ważności tego nakazu ani przed jego wydaniem, ani po jego wydaniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Na podstawie art. 200 nakazatelno protsesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>NPK<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) w związku z art. 66 ZEEZA europejski nakaz aresztowania podlega zaskarżeniu jedynie do prokuratury wyższej instancji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Nakaz doprowadzenia, którego celem jest doprowadzenie osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa przed organy dochodzeniowe policji, jest uregulowany w art. 71 NPK. Wspomniany nakaz doprowadzenia może być zaskarżony wyłącznie do prokuratora.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Postanowienie o postawieniu zarzutów osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa jest uregulowane w szczególności w art. 219 NPK.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Artykuł 219 ust. 1 NPK stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>[g]dy zgromadzono wystarczające dowody winy danej osoby […], organ prowadzący dochodzenie przedstawia sprawozdanie prokuratorowi i sporządza postanowienie o postawieniu zarzutów<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>. Jest to akt wydawany przez organ prowadzący dochodzenie pod nadzorem prokuratora. Jak wynika z art. 219 ust. 4–8 i art. 221 NPK postanowienie to ma na celu<?PAGE NO="4"?> poinformowanie osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa o postawieniu jej zarzutów i umożliwienie jej obrony. Wspomniane postanowienie nie wywiera skutku prawnego w postaci aresztowania podejrzanego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Wydane przez organ prowadzący dochodzenie postanowienie o postawieniu zarzutów nie podlega zaskarżeniu do sądu. Może być zaskarżone tylko do prokuratora. Artykuł 200 NPK stanowi bowiem, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>[p]ostanowienia organu prowadzącego dochodzenie podlegają zaskarżeniu przed prokuratorem. Postanowienia prokuratora, które nie podlegają kontroli sądowej, podlegają zaskarżeniu przed prokuratorem prokuratury wyższego rzędu, którego postanowienie jest prawomocne<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Tymczasowe aresztowanie osoby, wobec której toczy się postępowanie karne, zostało uregulowane w odniesieniu do postępowania przygotowawczego w art. 64 NPK.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 64 ust. 1 NPK <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>[ś]rodek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym przyjmuje właściwy sąd pierwszej instancji na wniosek prokuratora<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W celu złożenia takiego wniosku prokurator powinien dokonać oceny, czy spełnione są wymagane przez art. 63 ust. 1 NPK przesłanki, by zwrócić się do tego sądu o zastosowanie wobec osoby, w odniesieniu do której toczy się postępowanie karne – po wydaniu postanowienia o postawieniu jej zarzutów – najsurowszego środka polegającego na tymczasowym aresztowaniu w ramach postępowania przygotowawczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 64 ust. 2 NPK prokurator może wydać postanowienie o zatrzymaniu podejrzanego na maksymalny okres 72 godzin w celu umożliwienia stawienia się tej osoby przed sądem właściwym do wydania, w razie potrzeby, postanowienia o tymczasowym aresztowaniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Artykuł 64 ust. 3 NPK stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>sąd niezwłocznie rozpoznaje sprawę […] przy udziale podejrzanego<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 64 ust. 4 NPK sąd jest organem właściwym do rozpoznania wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania i oceny, czy należy zastosować ten środek, wybrać zastosowanie łagodniejszego środka lub odmówić w ogóle zastosowania wobec podejrzanego procesowego środka zapobiegawczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 270 NPK, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Postanowienia w przedmiocie środków zapobiegawczych i innych środków kontroli sądowej w postępowaniu sądowym<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="270.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Kwestia zmiany środka zapobiegawczego może zostać podniesiona w każdym momencie w postępowaniu sądowym. W przypadku zmiany okoliczności do właściwego sądu może zostać złożony nowy wniosek dotyczący środka zapobiegawczego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="270.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Sąd orzeka postanowieniem na posiedzeniu jawnym.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="270.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Od postanowienia, o którym mowa w ust. 2 i 3, przysługuje odwołanie […]<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne, pytania prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W Bułgarii zostało wszczęte postępowanie karne przeciwko czterdziestu jeden osobom ściganym w związku z ich udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się handlem środkami odurzającymi. Szesnaście tych osób, w tym MM, zbiegło.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>W nakazie z dnia <DATE ISO="20190808">8 sierpnia 2019 r.</DATE> wydanym na podstawie art. 71 NPK organ prowadzący dochodzenie nakazał poszukiwanie MM w celu przymusowego doprowadzenia go do organów policji. Nakaz ten, wydany przez funkcjonariusza wydziału dochodzeniowego policji, nigdy nie został faktycznie wykonany.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20190809">9 sierpnia 2019 r.</DATE> organ prowadzący dochodzenie, za zgodą prokuratora, postawił MM zarzuty w związku z udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się handlem środkami odurzającymi. Ponieważ MM zbiegł, postanowienie to, które zdaniem sądu odsyłającego nie wywoływało skutku prawnego w postaci aresztowania podejrzanego, lecz miało na celu jedynie poinformowanie go o ciążących na nim zarzutach, zostało doręczone tylko jego adwokatowi wyznaczonemu z urzędu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200116">16 stycznia 2020 r.</DATE> prokurator wydał w odniesieniu do ММ europejski nakaz aresztowania. W rubryce dotyczącej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>[orzeczenia], na podstawie które[go] sporządzono nakaz<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, w pkt 1, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>[n]akaz aresztowania lub [orzeczenie] sądowe mające ten sam skutek<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, wymieniono jedynie postanowienie z dnia <DATE ISO="20190809">9 sierpnia 2019 r.</DATE>, w którym postawiono MM zarzuty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200325">25 marca 2020 r.</DATE> sprawa została skierowana do sądu odsyłającego w celu rozpoznania jej co do istoty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200416">16 kwietnia 2020 r.</DATE> prokurator złożył wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania w stosunku do osób, które zbiegły, w tym MM. Na posiedzeniu jawnym, które odbyło się w dniu <DATE ISO="20200424">24 kwietnia 2020 r.</DATE>, sąd odsyłający oddalił ten wniosek ze względu na to, że zgodnie z prawem krajowym zastosowanie tymczasowego aresztowania nie jest możliwe pod nieobecność podejrzanego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200705">5 lipca 2020 r.</DATE> MM został zatrzymany w Hiszpanii w ramach wykonania europejskiego nakazu aresztowania z dnia <DATE ISO="20200116">16 stycznia 2020 r.</DATE> W dniu <DATE ISO="20200728">28 lipca 2020 r.</DATE> MM został przekazany bułgarskim organom sądowym. W tym samym dniu prokurator złożył wniosek o tymczasowe aresztowanie ММ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200729">29 lipca 2020 r.</DATE> w wyniku posiedzenia, na którym MM stawił się osobiście i złożył wyjaśnienia, sąd odsyłający wydał postanowienie o jego tymczasowym aresztowaniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200805">5 sierpnia 2020 r.</DATE> MM odwołał się od postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, powołując się w szczególności na niezgodność z prawem wydanego przeciwko niemu europejskiego nakazu aresztowania, i zwrócił się do sądu drugiej instancji o wystąpienie do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200814">14 sierpnia 2020 r.</DATE> sąd drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie o tymczasowym aresztowaniu MM, nie badając kwestii związanych z wadami, jakimi mógł być dotknięty przedmiotowy europejski nakaz aresztowania, i oddalił wniosek o wystąpienie do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200827">27 sierpnia 2020 r.</DATE> MM złożył do sądu odsyłającego nowy wniosek na podstawie art. 270 NPK o dokonanie kontroli zgodności z prawem postanowienia o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Na posiedzeniu jawnym, które odbyło się w dniu <DATE ISO="20200903">3 września 2020 r.</DATE>, MM powołał się w szczególności na niezgodność z prawem wydanego przeciwko niemu europejskiego nakazu aresztowania, wskazując, że nie była ona brana pod uwagę przez hiszpański organ sądowy, który wykonał ten nakaz, gdyż MM wyraził zgodę na przekazanie go organom bułgarskim. MM domagał się możliwości powołania się na tę niezgodność z prawem przed sądem odsyłającym i utrzymywał, że wspomniana niezgodność z prawem powoduje wadliwość postanowienia o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania. W konsekwencji MM wniósł o uchylenie tego postanowienia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Spetsializiran nakazatelen sad (wyspecjalizowany sąd karny, Bułgaria) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>1)</NO.P><TXT>Czy przepis krajowy, zgodnie z którym europejski nakaz aresztowania i akt krajowy, na podstawie którego ten nakaz jest przyjmowany, są wydawane wyłącznie przez prokuratora – bez możliwości udziału sądu lub przeprowadzenia przez sąd uprzedniej lub następczej kontroli – jest zgodny z art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy europejski nakaz aresztowania wydany na podstawie postanowienia o postawieniu zarzutów poszukiwanej osobie – przy czym postanowienie to nie dotyczy jej aresztowania – jest zgodny z art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej: jeśli przy wydawaniu i kontroli europejskiego nakazu aresztowania nie przewidziano udziału sądu, a nakaz ten został wydany na podstawie aktu krajowego, w którym nie zarządzono aresztowania poszukiwanej osoby, zaś ów europejski nakaz aresztowania został faktycznie wykonany i poszukiwana osoba została przekazana, to czy tej osobie należy przyznać skuteczny środek ochrony prawnej w ramach tego postępowania karnego, w którym wydano wspomniany europejski nakaz aresztowania? Czy prawo do skutecznego środka prawnego wymagałoby postawienia poszukiwanej osoby w takiej sytuacji, w jakiej znajdowałaby się, gdyby naruszenie nie miało miejsca?<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20201201">1 grudnia 2020 r.</DATE> sąd odsyłający powiadomił Trybunał, że postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania MM zostało w dniu <DATE ISO="20201127">27 listopada 2020 r.</DATE> zmienione i że ten środek zapobiegawczy jest obecnie stosowany w formie aresztu domowego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie trybu pilnego</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>W piśmie złożonym dnia <DATE ISO="20200904">4 września 2020 r.</DATE> sąd odsyłający wniósł o zastosowanie do niniejszego odesłania pilnego trybu prejudycjalnego przewidzianego w art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Należy przede wszystkim podnieść w tym względzie, że niniejsze odesłanie prejudycjalne dotyczy wykładni decyzji ramowej 2002/584, która odnosi się do dziedzin objętych tytułem V części trzeciej traktatu FUE, dotyczącym przestrzeni bezpieczeństwa, wolności i sprawiedliwości. W konsekwencji odesłanie to może podlegać rozpoznaniu w pilnym trybie prejudycjalnym przewidzianym w art. 23a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Następnie, jeśli chodzi o kryterium pilności, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału należy wziąć pod uwagę okoliczność, że osoba, której dotyczy postępowanie główne, w chwili złożenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest pozbawiona wolności, a jej pobyt w areszcie zależy od wyniku sporu w postępowaniu głównym [zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>OG i PI (prokuratury w Lubece i Zwickau)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑508/18 i C‑82/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:456">EU:C:2019:456</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200514">14 maja 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑924/19 PPU i C‑925/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:367">EU:C:2020:367</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0099">99</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W tym przypadku, jak wynika z pkt 21, 28, 31 i 32 niniejszego wyroku, w postępowaniu głównym MM jest podejrzany o udział w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się handlem środkami odurzającymi i w dniu <DATE ISO="20200729">29 lipca 2020 r.</DATE> wydano postanowienie o jego tymczasowym aresztowaniu.<?PAGE NO="7"?> W dniu <DATE ISO="20200827">27 sierpnia 2020 r.</DATE> MM, na podstawie art. 270 NPK, złożył do sądu odsyłającego wniosek zmierzający do zakwestionowania zgodności z prawem tego postanowienia, powołując się w tym względzie na niezgodność z prawem wydanego przeciwko niemu europejskiego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że pozostawienie MM w areszcie zależało w dniu skierowania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym od rozstrzygnięcia Trybunału, ponieważ odpowiedź na postawione przez sąd odsyłający pytania prejudycjalne mogłaby mieć bezpośrednie konsekwencje dla losów postanowienia nakazującego tymczasowe aresztowanie MM. Poza tym zmiana środka zapobiegawczego stosowanego wobec MM na środek w postaci aresztu domowego nie ma wpływu na te ustalenia, ponieważ środek ten również ma charakter istotnie ograniczający wolność MM.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W tych okolicznościach na wniosek sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznika generalnego trzecia izba Trybunału postanowiła w dniu <DATE ISO="20200921">21 września 2020 r.</DATE> uwzględnić wniosek sądu odsyłającego o rozpoznanie odesłania prejudycjalnego w trybie pilnym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że status <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>wydającego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> w rozumieniu tego przepisu jest uzależniony od istnienia sądowej kontroli postanowienia o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania i aktu krajowego, na którym to postanowienie się opiera.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wskazuje w tym względzie, że zarówno europejski nakaz aresztowania rozpatrywany w postępowaniu głównym, jak i krajowe postanowienie o postawieniu zarzutów, na którego podstawie został wydany ten nakaz, należy uważać za wydane wyłącznie przez samego prokuratora. Sąd odsyłający uważa zaś, że ze względu na to, iż prawo krajowe nie przewiduje w odniesieniu do tych postanowień żadnego środka odwoławczego do sądu, konieczne jest, by Trybunał orzekł w przedmiocie zgodności tego prawa krajowego z art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Sąd odsyłający nie kwestionuje natomiast możliwości uznania prokuratora za wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, w świetle określonych przez Trybunał okoliczności pozwalających na przyjęcie takiej kwalifikacji, czyli, po pierwsze, tego, że uczestniczy on w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości, i po drugie, niezależności prokuratora przy wykonywaniu jego obowiązków związanych z wydaniem europejskiego nakazu aresztowania [zob. w tym względzie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>OG i PI (prokuratury w Lubece i w Zwickau)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑508/18 i C‑82/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:456">EU:C:2019:456</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg i Openbaar Ministerie (prokuratorzy w Lyonie i w Tours)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1077">EU:C:2019:1077</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Niemniej, jak wyjaśnił Trybunał, istnienie sądowej kontroli decyzji o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania podjętej przez organ inny niż sąd nie stanowi warunku, od którego uzależnione byłoby uznanie tego organu za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>wydający nakaz organ sądowy<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584. Tego rodzaju wymóg nie odnosi się do przepisów ustawowych i organizacyjnych tego organu, lecz dotyczy procedury wydawania takiego nakazu, która powinna spełniać wymóg skutecznej ochrony sądowej [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201124">24 listopada 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (podrobienie dokumentów)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑510/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:953">EU:C:2020:953</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Tymczasem brak takiej sądowej kontroli decyzji o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania podjętej przez organ inny niż sąd ma znaczenie dla odpowiedzi, której należy udzielić na pierwszą część trzeciego pytania prejudycjalnego. W związku z tym wymogi związane ze skuteczną ochroną sądową –<?PAGE NO="8"?> w wypadku gdy w świetle prawa krajowego wydającego nakaz państwa członkowskiego warunki wydania europejskiego nakazu aresztowania i krajowego postanowienia stanowiącego podstawę wydania tego nakazu nie mogą być poddane w tym państwie kontroli sądowej, czy to przed przekazaniem osoby poszukiwanej, czy też po jej przekazaniu – zostaną omówione w ramach odpowiedzi na pytanie trzecie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W konsekwencji na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi, iż art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że status <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>wydającego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> w rozumieniu tego przepisu nie jest uzależniony od istnienia kontroli sądowej postanowienia o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania ani leżącego u jego podstaw postanowienia krajowego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że należy stwierdzić nieważność europejskiego nakazu aresztowania, gdy nie jest on oparty na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>[krajowym nakazie aresztowania] lub jakimkolwiek innym podlegającym wykonaniu orzeczeniu sądowym mającym analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> w rozumieniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Na wstępie należy przypomnieć, że zasada wzajemnego uznawania, na której opiera się system europejskiego nakazu aresztowania, opiera się z kolei na wzajemnym zaufaniu państw członkowskich odnośnie do tego, że ich krajowe porządki prawne mogą zapewnić równoważne i skuteczne poziomy ochrony praw podstawowych uznanych na płaszczyźnie Unii, w szczególności w karcie (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160601">1 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bob-Dogi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑241/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:385">EU:C:2016:385</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Zasada wzajemnego uznawania i zasada wzajemnego zaufania, w myśl których został skonstruowany system europejskiego nakazu aresztowania, bazują w szczególności na założeniu, że dany europejski nakaz aresztowania został wydany w zgodzie z minimalnymi wymogami, przesądzającymi o jego ważności, wśród których figuruje wymóg wskazany w art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584. Tymczasem owa dwupoziomowa ochrona sądowa co do zasady nie istnieje w sytuacji, w której zastosowana została procedura wydania europejskiego nakazu aresztowania, podczas gdy przed jego wydaniem krajowy organ sądowy nie wydał takiego aktu jak krajowy nakaz aresztowania, na którym opiera się europejski nakaz aresztowania (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160601">1 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bob-Dogi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑241/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:385">EU:C:2016:385</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Z tych względów decyzja ramowa 2002/584 przewiduje w szczególności w art. 8 ust. 1 lit. c), że europejski nakaz aresztowania powinien zawierać informacje podane zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku do tej decyzji, dotyczące istnienia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>wyroku, środka zabezpieczającego [nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny, a wchodzącego w zakres art. 1 i 2<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> wymienionej decyzji ramowej. Informacje te powinny zostać wpisane w rubryce b) formularza znajdującego się w tym aneksie zatytułowanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>[orzeczenie], na podstawie które[go] sporządzono nakaz<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, której pkt 1 wymaga, by wskazać <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>[n]akaz aresztowania lub [orzeczenie] sądowe mające ten sam skutek<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że choć decyzja ramowa 2002/584 nie zawiera definicji pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>[nakazu aresztowania] lub […] orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>, to z orzecznictwa Trybunału wynika, po pierwsze, że pojęcie to odnosi się do odrębnego od europejskiego nakazu aresztowania aktu krajowego (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160601">1 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bob-Dogi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑241/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:385">EU:C:2016:385</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Po drugie, w kwestii, jak należy rozumieć pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>orzeczenia sądowego<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, orzeczono, że pojęcie to oznacza wszystkie decyzje organów uczestniczących w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w państwach członkowskich, z wyłączeniem służb policji (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Özçelik</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑453/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:860">EU:C:2016:860</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Po trzecie, jeśli chodzi o cechy aktu, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584, jak wskazał w istocie rzecznik generalny w pkt 90–93 opinii, to akt krajowy, który stanowi podstawę europejskiego nakazu aresztowania, powinien, nawet jeśli nie został określony jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>krajowy nakaz aresztowania<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> w ustawodawstwie wydającego nakaz państwa członkowskiego, wywoływać równoważne skutki prawne, aby był on objęty pojęciem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>[krajowego nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> w rozumieniu tego przepisu, czyli skutki w postaci nakazu poszukiwania i aresztowania osoby, wobec której toczy się postępowanie karne. Pojęcie to obejmuje zatem nie te wszystkie akty, które powodują wszczęcie postępowania karnego przeciwko danej osobie, lecz wyłącznie te, które mają na celu umożliwienie aresztowania tej osoby w drodze środka przymusu, aby doprowadzić ją przed sąd w celu przeprowadzenia czynności w postępowaniu karnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>W tym przypadku z informacji zawartych w postanowieniu odsyłającym wynika, że krajowym aktem, na podstawie którego został wydany europejski nakaz aresztowania przeciwko MM, jest przyjęte przez prokuratora w dniu <DATE ISO="20190809">9 sierpnia 2019 r.</DATE> postanowienie o postawieniu zarzutów, mające na celu wyłącznie poinformowanie zainteresowanej osoby o ciążących na niej zarzutach i umożliwienie jej obrony poprzez złożenie wyjaśnień i składanie wniosków dowodowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Poza tym sąd odsyłający, wezwany przez Trybunał do udzielenia wyjaśnień, w odpowiedzi wskazał, że poza nakazem doprowadzenia wynikającym z zarządzenia z dnia <DATE ISO="20190808">8 sierpnia 2019 r.</DATE> wydanego przez służby policji żaden inny krajowy nakaz aresztowania nie został wydany w stosunku do MM. Sąd odsyłający wskazał w szczególności, że wobec MM nie zostało wydane żadne postanowienie na podstawie art. 64 ust. 2 NPK.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, i o ile one się potwierdzą, co powinien ustalić sąd odsyłający, nie wydaje się, by rozpatrywany w postępowaniu głównym europejski nakaz aresztowania miał podstawę prawną w postaci krajowego nakazu aresztowania lub innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny – w przeciwieństwie do tego, czego wymaga art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584 – w związku z czym ten europejski nakaz aresztowania byłby nieważny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>W świetle wszystkich powyższych rozważań na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi, że art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że należy stwierdzić nieważność europejskiego nakazu aresztowania, gdy nie jest on oparty na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>[krajowym nakazie aresztowania] lub jakimkolwiek innym podlegającym wykonaniu orzeczeniu sądowym mającym analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> w rozumieniu tego przepisu. Pojęcie to dotyczy krajowych środków przyjętych przez organ sądowy w ramach ścigania i aresztowania osoby objętej postępowaniem karnym w celu postawienia jej przed sądem dla celów przeprowadzenia czynności postępowania karnego. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy krajowe postanowienie o postawieniu zarzutów takie jak to, na którym opiera się europejski nakaz aresztowania rozpatrywany w postępowaniu głównym, wywołuje takie skutki prawne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania trzeciego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Poprzez pytanie trzecie, które składa się z dwóch części, sąd odsyłający dąży w istocie, po pierwsze, do ustalenia, czy w wypadku braku przepisów w ustawodawstwie wydającego nakaz państwa członkowskiego przewidujących sądowy środek odwoławczy mający na celu kontrolę warunków, w jakich europejski nakaz aresztowania został wydany przez organ, który – uczestnicząc<?PAGE NO="10"?> w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego – sam nie jest sądem, decyzję ramową 2002/584, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 karty, należy interpretować w ten sposób, że umożliwia ona sądowi krajowemu rozpatrującemu środek zaskarżenia mający na celu kwestionowanie zgodności z prawem utrzymania tymczasowego aresztowania osoby przekazanej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego na podstawie aktu krajowego – którego nie można zakwalifikować jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>[krajowego nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej – i w ramach którego to środka zaskarżenia podniesiono zarzut dotyczący nieważności tego europejskiego nakazu aresztowania w świetle prawa Unii, uznanie się za właściwy do przeprowadzenia takiej kontroli ważności. Po drugie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy decyzję ramową 2002/584, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 karty, należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, by stwierdzenie przez sąd krajowy – zgodnie z którym rozpatrywany europejski nakaz aresztowania został wydany z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej, ponieważ nie opiera się on na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>[krajowym nakazie aresztowania] lub jakimkolwiek innym podlegającym wykonaniu orzeczeniu sądowym mającym analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> w rozumieniu tego przepisu – skutkowało uwolnieniem tymczasowo aresztowanej osoby po przekazaniu jej przez wykonujące nakaz państwo członkowskie państwu członkowskiemu wydającemu nakaz.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie właściwości krajowego sądu odsyłającego do zbadania ważności europejskiego nakazu aresztowania</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>W części pierwszej pytania trzeciego sąd odsyłający stawia pytanie, czy wobec skutków, jakie spowodowało wykonanie europejskiego nakazu aresztowania, sąd odsyłający, rozstrzygając o środku zaskarżenia zmierzającym do uchylenia tymczasowego aresztowania MM, powinien zapewnić mu skuteczną ochronę sądową wymaganą na podstawie art. 47 karty, czy też przeciwnie, powinien on pozostawić bez rozpoznania kwestie dotyczące ważności europejskiego nakazu aresztowania, przyznając MM możliwość wszczęcia nowego postępowania w celu uzyskania odszkodowania pieniężnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wyjaśnia, że zgodnie z bułgarskim prawem w zakresie postępowania karnego, rozpoznając wniosek zmierzający do zakwestionowania zgodności z prawem środka w postaci tymczasowego aresztowania na podstawie art. 270 NPK, nie ma on właściwości do przeprowadzenia kontroli ważności krajowego lub europejskiego nakazu aresztowania, jako kwestii wpadkowej, gdyż nie jest właściwy do rozstrzygania o postanowieniu prokuratora o wydaniu takiego nakazu. Może być ono bowiem przedmiotem odwołania jedynie do prokuratury wyższej instancji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>W tym względzie, jak orzekł już Trybunał, jeśli chodzi o postępowanie w sprawie europejskiego nakazu aresztowania, zagwarantowanie poszanowania praw osoby, o której przekazanie się zwrócono, należy w pierwszym rzędzie do wydającego nakaz państwa członkowskiego, co do którego należy domniemywać, że przestrzega ono prawa Unii, a zwłaszcza praw podstawowych uznanych w tym prawie [wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180123">23 stycznia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Piotrowski</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑367/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:27">EU:C:2018:27</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181206">6 grudnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>IK (wykonanie kary dodatkowej)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑551/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:991">EU:C:2018:991</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że system europejskiego nakazu aresztowania obejmuje dwupoziomową ochronę praw procesowych i podstawowych osoby poszukiwanej, gdyż do ochrony sądowej przysługującej jej na pierwszym poziomie, w trakcie wydawania orzeczenia krajowego takiego jak krajowy nakaz aresztowania, dochodzi ochrona, jaką należy jej zapewnić na drugim poziomie, w trakcie wydawania europejskiego nakazu aresztowania, które w konkretnym wypadku może nastąpić krótko po wydaniu wspomnianego orzeczenia krajowego [wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parquet<?PAGE NO="11"?> général du Grand-Duché de Luxembourg i Openbaar Ministerie (prokuratorzy w Lyonie i w Tours)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1077">EU:C:2019:1077</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (prokuratura w Szwecji)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑625/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1078">EU:C:2019:1078</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Dlatego też, jeśli chodzi o środek, który, tak jak europejski nakaz aresztowania, może naruszać prawo do wolności zainteresowanej osoby, ochrona ta wymaga, aby decyzja spełniająca wymogi związane ze skuteczną ochroną sądową została wydana przynajmniej na jednym z dwóch poziomów wspomnianej ochrony [wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg i Openbaar Ministerie (prokuratorzy w Lyonie i w Tours)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1077">EU:C:2019:1077</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (prokuratura w Szwecji)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑625/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1078">EU:C:2019:1078</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Poza tym drugi poziom ochrony praw zainteresowanej osoby zakłada, że wydający nakaz organ sądowy kontroluje spełnienie przesłanek wymaganych do wydania europejskiego nakazu aresztowania i bada w sposób obiektywny, z uwzględnieniem wszystkich dowodów obciążających i odciążających, nie będąc przy tym narażony na ryzyko podlegania instrukcjom zewnętrznym, w szczególności ze strony władzy wykonawczej, czy wydanie tego nakazu ma charakter proporcjonalny [wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg i Openbaar Ministerie (prokuratorzy w Lyonie i w Tours)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1077">EU:C:2019:1077</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (prokuratura w Szwecji)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑625/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1078">EU:C:2019:1078</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Ponadto należy przypomnieć, że jeżeli prawo wydającego nakaz państwa członkowskiego przyznaje uprawnienie do wydania europejskiego nakazu aresztowania organowi, który chociaż uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego, sam nie jest sądem, decyzja o wydaniu takiego nakazu aresztowania, a w szczególności proporcjonalny charakter takiej decyzji, powinny podlegać w tym państwie członkowskim zaskarżeniu przed sądem w pełni odpowiadającemu wymogom wynikającym ze skutecznej ochrony sądowej [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (prokuratura w Szwecji)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑625/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1078">EU:C:2019:1078</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Taki środek zaskarżenia decyzji o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania podjętej w celu przeprowadzenia postępowania karnego przez organ, który chociaż uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości i korzysta z wymaganej niezależności od władzy wykonawczej, to jednak nie stanowi sądu, ma na celu zapewnienie, aby kontrola sądowa tej decyzji i przesłanek wymaganych do wydania tego nakazu, a w szczególności jego proporcjonalnego charakteru, spełniała wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (prokuratura w Szwecji)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑625/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1078">EU:C:2019:1078</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>To zatem do państw członkowskich należy czuwanie nad tym, by ich porządki prawne skutecznie zapewniały poziom ochrony sądowej wymagany przez decyzję ramową 2002/584, zgodnie z jej wykładnią dokonaną w orzecznictwie Trybunału, za pomocą środków zaskarżenia, które państwa te stosują i które mogą różnić się w zależności od systemu [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (prokuratura w Szwecji)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑625/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1078">EU:C:2019:1078</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>W tym kontekście ustanowienie prawa do odrębnego środka zaskarżenia decyzji o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania podjętej przez organ sądowy inny niż sąd stanowi w tym względzie tylko jedną z możliwości [wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg i Openbaar Ministerie (prokuratorzy w Lyonie i w Tours)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1077">EU:C:2019:1077</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (prokuratura w Szwecji)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑625/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1078">EU:C:2019:1078</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>W konsekwencji istnienie w krajowym porządku prawnym przepisów proceduralnych, na podstawie których przesłanki wydania europejskiego nakazu aresztowania, a w szczególności jego proporcjonalny charakter, mogą podlegać kontroli sądowej w wydającym nakaz państwie członkowskim przed jego<?PAGE NO="12"?> wydaniem lub równocześnie z jego wydaniem, ale także później, odpowiada wymogowi skutecznej ochrony sądowej [zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg i Openbaar Ministerie (prokuratorzy w Lyonie i w Tours)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑566/19 PPU i C‑626/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1077">EU:C:2019:1077</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (prokuratura w Szwecji)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑625/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1078">EU:C:2019:1078</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Wprawdzie, stosownie do autonomii proceduralnej, z jakiej korzystają organy krajowe, decyzja ramowa 2002/584 pozostawia im szeroki zakres uprawnień dyskrecjonalnych co do konkretnych zasad realizacji wytyczonych w niej celów, w szczególności w zakresie możliwości ustanowienia środka zaskarżenia określonego rodzaju przeciwko orzeczeniom dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130530">30 maja 2013 r.</DATE> <NAME.CASE>F</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑168/13 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:358">EU:C:2013:358</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), to w niczym nie umniejsza to powinności państw członkowskich, by nie uchybiały wymogom wynikającym z tej decyzji ramowej, zwłaszcza jeśli chodzi o ochronę sądową, która jest jej filarem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Ponadto należy przypomnieć, że jak wynika z art. 51 ust. 1 karty, państwa członkowskie, a w rezultacie także ich sądy, mają obowiązek przestrzegać jej postanowień w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii, a więc wówczas, gdy wydający nakaz organ sądowy i wykonujący nakaz organ sądowy stosują przepisy krajowe przyjęte w celu wykonania decyzji ramowej 2002/584 (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160601">1 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bob-Dogi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑241/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:385">EU:C:2016:385</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). To samo odnosi się do kwestii skuteczności kontroli sądowej, która powinna być sprawowana przez sądy, czy to w sposób bezpośredni, czy w ramach postępowania wpadkowego, nad postanowieniami dotyczącymi europejskiego nakazu aresztowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>W związku z tym, jeśli prawo procesowe wydającego nakaz państwa członkowskiego nie przewiduje odrębnego środka zaskarżenia pozwalającego na skontrolowanie przez sąd przesłanek wydania europejskiego nakazu aresztowania i jego proporcjonalnego charakteru ani przed jego wydaniem lub równocześnie z jego wydaniem, ani później, to decyzję ramową 2002/584, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 karty, należy interpretować w ten sposób, że sąd orzekający na etapie postępowania późniejszym w stosunku do przekazania osoby poszukiwanej powinien mieć możliwość skontrolowania w ramach postępowania wpadkowego przesłanek wydania tego nakazu, gdy ważność tego nakazu jest kwestionowana przed sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Dotyczy to w szczególności sytuacji takiej jak w sprawie w postępowaniu głównym, w której sąd odsyłający – w ramach badania wniosku mającego na celu kwestionowanie zgodności z prawem utrzymania tymczasowego aresztowania osoby – rozpatruje wniosek incydentalny zmierzający do zakwestionowania prawidłowości postępowania w przedmiocie wydania europejskiego nakazu aresztowania przeciwko tej osobie, a konkretnie istnienia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>[nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584, w związku z tym, że to ten nakaz umożliwił zatrzymanie oraz doprowadzenie tejże osoby przed sąd i zastosowanie następnie środka zapobiegawczego polegającego na pozbawieniu wolności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>W konsekwencji na część pierwszą pytania trzeciego należy udzielić odpowiedzi, że w wypadku braku przepisów w ustawodawstwie wydającego nakaz państwa członkowskiego przewidujących sądowy środek odwoławczy mający na celu kontrolę warunków, w jakich europejski nakaz aresztowania został wydany przez organ, który – uczestnicząc w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego – sam nie jest sądem, decyzję ramową 2002/584, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 karty, należy interpretować w ten sposób, że umożliwia ona sądowi krajowemu rozpatrującemu środek zaskarżenia mający na celu kwestionowanie zgodności z prawem utrzymania tymczasowego aresztowania osoby przekazanej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego na podstawie aktu krajowego – którego nie można zakwalifikować jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>[krajowego nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> w rozumieniu art. 8 ust. 1<?PAGE NO="13"?> lit. c) tej decyzji ramowej – i w ramach którego to środka zaskarżenia podniesiono zarzut dotyczący nieważności tego europejskiego nakazu aresztowania w świetle prawa Unii, uznanie się za właściwy do przeprowadzenia takiej kontroli ważności.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie skutków, jakie dla tymczasowego aresztowania podejrzanego ma stwierdzenie nieważności europejskiego nakazu aresztowania</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>W części drugiej pytania trzeciego sąd odsyłający zmierza do uzyskania od Trybunału odpowiedzi na pytanie, czy stwierdzenie, że rozpatrywany w postępowaniu głównym europejski nakaz aresztowania jest nieważny, powinno skutkować postawieniem MM w takiej sytuacji, w jakiej znajdowałby się, gdyby naruszenie prawa Unii nie miało miejsca, co pociągałoby za sobą w tym przypadku uchylenie tymczasowego aresztowania MM.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 celem mechanizmu europejskiego nakazu aresztowania jest umożliwienie zatrzymania i przekazania osoby poszukiwanej, tak aby – uwzględniając cel wspomnianej decyzji ramowej – popełnione przestępstwo nie pozostało bezkarne i aby ta osoba była ścigana lub aby odbyła orzeczoną wobec niej karę pozbawienia wolności [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181206">6 grudnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>IK (wykonanie kary dodatkowej)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑551/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:991">EU:C:2018:991</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Wynika z tego, jak w pkt 148 i 149 opinii podniósł również rzecznik generalny, że skoro osoba, której dotyczy wniosek, została zatrzymana, a następnie przekazana wydającemu nakaz państwu członkowskiemu, europejski nakaz aresztowania wyczerpał co do zasady swoje skutki prawne, z zastrzeżeniem skutków przekazania wyraźnie przewidzianych w rozdziale 3 decyzji ramowej 2002/584, i że – mając na uwadze ograniczenia nierozerwalnie związane z mechanizmem europejskiego nakazu aresztowania – nie stanowi on podstawy do aresztowania tej osoby w wydającym nakaz państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>W tym przypadku tymczasowe aresztowanie MM wynika z postanowienia wydanego na wniosek prokuratora w dniu <DATE ISO="20200729">29 lipca 2020 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Ponadto w związku z tym, że nie zharmonizowano przesłanek, na podstawie których środek w postaci tymczasowego aresztowania może być orzeczony i stosowany wobec osoby, co do której toczy się postępowanie karne (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180919">19 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Milev</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑310/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:732">EU:C:2018:732</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191128">28 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Spetsializirana prokuratura</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑653/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1024">EU:C:2019:1024</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), jedynie w sytuacji, gdy zostaną spełnione przesłanki przewidziane w jego prawie krajowym, właściwy sąd może zadecydować o stosowaniu takiego środka lub przerwać, w danym przypadku, jego stosowanie, jeśli stwierdzi, że te przesłanki nie są już spełnione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>A zatem ani decyzja ramowa 2002/584, ani art. 47 karty nie nakładają na sąd krajowy obowiązku zwolnienia osoby tymczasowo aresztowanej w razie stwierdzenia, że europejski nakaz aresztowania, który spowodował przekazanie tej osoby, jest nieważny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>A zatem wyłącznie do właściwego sądu krajowego należy zbadanie, czy wobec osoby poszukiwanej zastosowano krajowy środek zapobiegawczy polegający na pozbawieniu wolności i czy został on wydany zgodnie z prawem krajowym wydającego nakaz państwa członkowskiego. Poza tym to ten sąd powinien ustalić na podstawie prawa krajowego wydającego nakaz państwa członkowskiego, jakie konsekwencje może mieć brak ważnego krajowego nakazu aresztowania dla postanowienia o tymczasowym aresztowaniu i dalszego stosowania tego środka wobec osoby, co do której toczy się postępowanie karne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>W związku z powyższym decyzję ramową 2002/584, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 karty, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, by stwierdzenie przez sąd krajowy – zgodnie z którym rozpatrywany europejski nakaz<?PAGE NO="14"?> aresztowania został wydany z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej, ponieważ nie opiera się on na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>[krajowym nakazie aresztowania] lub jakimkolwiek innym podlegającym wykonaniu orzeczeniu sądowym mającym analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> w rozumieniu tego przepisu – skutkowało uwolnieniem tymczasowo aresztowanej osoby po przekazaniu jej przez wykonujące nakaz państwo członkowskie państwu członkowskiemu wydającemu nakaz. W konsekwencji do sądu odsyłającego należy rozstrzygnięcie, zgodnie z jego prawem krajowym, jakie skutki brak takiego aktu krajowego, jako podstawy prawnej rozpatrywanego europejskiego nakazu aresztowania, może wywołać w odniesieniu do postanowienia o utrzymaniu tymczasowego aresztowania oskarżonej osoby.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>W świetle wszystkich powyższych rozważań należy udzielić następującej odpowiedzi na pytanie trzecie:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>W wypadku braku przepisów w ustawodawstwie wydającego nakaz państwa członkowskiego przewidujących sądowy środek odwoławczy mający na celu kontrolę warunków, w jakich europejski nakaz aresztowania został wydany przez organ, który – uczestnicząc w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego – sam nie jest sądem, decyzję ramową 2002/584, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 karty, należy interpretować w ten sposób, że umożliwia ona sądowi krajowemu rozpatrującemu środek zaskarżenia mający na celu kwestionowanie zgodności z prawem utrzymania tymczasowego aresztowania osoby przekazanej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego na podstawie aktu krajowego – którego nie można zakwalifikować jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>[krajowego nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej – i w ramach którego to środka zaskarżenia podniesiono zarzut dotyczący nieważności tego europejskiego nakazu aresztowania w świetle prawa Unii, uznanie się za właściwy do przeprowadzenia takiej kontroli ważności.</P></ITEM><ITEM><P>Decyzję ramową 2002/584, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 karty, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, by stwierdzenie przez sąd krajowy – zgodnie z którym rozpatrywany europejski nakaz aresztowania został wydany z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej, ponieważ nie opiera się on na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>[krajowym nakazie aresztowania] lub jakimkolwiek innym podlegającym wykonaniu orzeczeniu sądowym mającym analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> w rozumieniu tego przepisu – skutkowało uwolnieniem tymczasowo aresztowanej osoby po przekazaniu jej przez wykonujące nakaz państwo członkowskie państwu członkowskiemu wydającemu nakaz. W konsekwencji do sądu odsyłającego należy rozstrzygnięcie, zgodnie z jego prawem krajowym, jakie skutki brak takiego aktu krajowego, jako podstawy prawnej rozpatrywanego europejskiego nakazu aresztowania, może wywołać w odniesieniu do postanowienia o utrzymaniu tymczasowego aresztowania oskarżonej osoby.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Artykuł 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia <DATE ISO="20020613">13 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia <DATE ISO="20090226">26 lutego 2009 r.</DATE>, należy interpretować w ten sposób, że status <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>wydającego nakaz organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/><?PAGE NO="15"?> w rozumieniu tego przepisu nie jest uzależniony od istnienia kontroli sądowej postanowienia o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania ani leżącego u jego podstaw postanowienia krajowego.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Artykuł 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że należy stwierdzić nieważność europejskiego nakazu aresztowania, gdy nie jest on oparty na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>[krajowym nakazie aresztowania] lub jakimkolwiek innym podlegającym wykonaniu orzeczeniu sądowym mającym analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> w rozumieniu tego przepisu. Pojęcie to dotyczy krajowych środków przyjętych przez organ sądowy w ramach ścigania i aresztowania osoby objętej postępowaniem karnym w celu postawienia jej przed sądem dla celów przeprowadzenia czynności postępowania karnego. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy krajowe postanowienie o postawieniu zarzutów takie jak to, na którym opiera się europejski nakaz aresztowania rozpatrywany w postępowaniu głównym, wywołuje takie skutki prawne.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W wypadku braku przepisów w ustawodawstwie wydającego nakaz państwa członkowskiego przewidujących sądowy środek odwoławczy mający na celu kontrolę warunków, w jakich europejski nakaz aresztowania został wydany przez organ, który – uczestnicząc w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego – sam nie jest sądem, decyzję ramową 2002/584, zmienioną decyzją ramową 2009/299, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że umożliwia ona sądowi krajowemu rozpatrującemu środek zaskarżenia mający na celu kwestionowanie zgodności z prawem utrzymania tymczasowego aresztowania osoby przekazanej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego na podstawie aktu krajowego – którego nie można zakwalifikować jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>[krajowego nakazu aresztowania] lub jakiegokolwiek innego podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego mającego analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej – i w ramach którego to środka zaskarżenia podniesiono zarzut dotyczący nieważności tego europejskiego nakazu aresztowania w świetle prawa Unii, uznanie się za właściwy do przeprowadzenia takiej kontroli ważności.</HT></TXT><P><HT TYPE="BOLD">Decyzję ramową 2002/584, zmienioną decyzją ramową 2009/299, rozpatrywaną w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanego w art. 47 karty praw podstawowych, należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, by stwierdzenie przez sąd krajowy – zgodnie z którym rozpatrywany europejski nakaz aresztowania został wydany z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. c) tej decyzji ramowej, ponieważ nie opiera się on na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>[krajowym nakazie aresztowania] lub jakimkolwiek innym podlegającym wykonaniu orzeczeniu sądowym mającym analogiczny skutek prawny<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> w rozumieniu tego przepisu – skutkowało uwolnieniem tymczasowo aresztowanej osoby po przekazaniu jej przez wykonujące nakaz państwo członkowskie państwu członkowskiemu wydającemu nakaz. W konsekwencji do sądu odsyłającego należy rozstrzygnięcie, zgodnie z jego prawem krajowym, jakie skutki brak takiego aktu krajowego, jako podstawy prawnej rozpatrywanego europejskiego nakazu aresztowania, może wywołać w odniesieniu do postanowienia o utrzymaniu tymczasowego aresztowania oskarżonej osoby.</HT></P></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>