Każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule.Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy. Każdy ma możliwość uzyskania porady prawnej, skorzystania z pomocy obrońcy i przedstawiciela.[…].

1.Każdego oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona zgodnie z prawem.2.Każdemu oskarżonemu gwarantuje się poszanowanie prawa do obrony.

[…]

[…]

1.Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową wydaną [orzeczenie sądowe wydane] przez państwo członkowskie w celu aresztowania [zatrzymania] i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności].2.Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej.3.Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 [UE].

1.Niniejsza decyzja ramowa ma na celu wzmocnienie praw procesowych osób, wobec których toczy się postępowanie karne, ułatwienie współpracy sądowej w sprawach karnych, a w szczególności usprawnienie wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych przez państwa członkowskie.2.Niniejsza decyzja ramowa nie powoduje zmiany obowiązku przestrzegania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 traktatu, w tym prawa do obrony przysługującego osobom, wobec których toczy się postępowanie karne, ani nie powoduje zmiany żadnych obowiązków spoczywających w tym względzie na organach sądowych.3.Niniejsza decyzja ramowa ustanawia wspólne zasady uznawania lub wykonywania w jednym państwie członkowskim (wykonującym państwie członkowskim) orzeczeń sądowych wydanych w innym państwie członkowskim (wydającym państwie członkowskim) w wyniku postępowania, podczas którego dana osoba nie była obecna […].

Organ sądowy wykonujący może także odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego z myślą o wykonaniu kary pozbawienia wolności lub zastosowaniu środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności], jeżeli dana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, chyba że w europejskim nakazie aresztowania stwierdza się, że dana osoba, zgodnie z dalszymi wymogami proceduralnymi określonymi w prawie krajowym wydającego państwa członkowskiego:

albo

albo

Europejski nakaz aresztowania zawiera następujące informacje, podawane zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku:

1.Decyzję o tym, czy dana osoba ma zostać przekazana, podejmuje wykonujący nakaz organ sądowy z uwzględnieniem terminów i zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji ramowej.2.Jeśli wykonujący [nakaz] organ sądowy uważa informacje przekazane przez wydające nakaz państwo członkowskie za niewystarczające do celów podjęcia decyzji o przekazaniu, występuje o bezzwłoczne przekazanie niezbędnych informacji uzupełniających, w szczególności w odniesieniu do art. 3–5 oraz art. 8 oraz może ustalić termin ich otrzymania, z uwzględnieniem konieczności zachowania terminu określonego w art. 17.3.Wydający nakaz organ sądowy może w dowolnym terminie przesyłać wszelkie dodatkowe przydatne informacje do wykonującego nakaz organu sądowego.

Przekazanie nie jest dozwolone, w przypadku gdy europejski nakaz aresztowania służy wykonaniu orzeczenia, a oskarżony nie stawił się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, chyba że w europejskim nakazie aresztowania stwierdza się, że zgodnie z wymogami proceduralnymi wydającego nakaz państwa członkowskiego:

1.Sąd określa czas trwania okresu próby. Nie może on przekraczać 5 lat i być krótszy niż 2 lata.2.Okres próby rozpoczyna bieg z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia o zawieszeniu wykonania kary. Czas ten może zostać następnie skrócony do minimalnego wymiaru lub przed jego upływem przedłużony do maksymalnego wymiaru.

1.Sąd może zobowiązać skazanego do wykonania określonych czynności, które służą naprawieniu wyrządzonej szkody. W tym wypadku nie można stawiać skazanemu warunków, które są niewykonalne.2.Sąd może zobowiązać skazanego do dołożenia wszelkich starań w celu naprawienia szkody wyrządzonej wskutek jego czynu, do wpłacenia określonej sumy pieniężnej na rzecz organizacji pożytku publicznego, jeżeli jest to właściwe ze względu na charakter czynu i osobowość sprawcy, w przeciwnym razie do wykonania pracy na cele społeczne lub do wpłacenia określonej kwoty na rzecz skarbu państwa.[…].

1.Sąd udziela skazanemu w razie potrzeby instrukcji na czas trwania okresu próby, aby nie popełniał on dalszych czynów karalnych. W tym wypadku nie można stawiać skazanemu warunków dotyczących jego stylu życia, które są niewykonalne.2.Sąd może zobowiązać skazanego do przestrzegania nakazów dotyczących miejsca jego pobytu, pobieranego kształcenia, zatrudnienia lub czasu wolnego lub organizacji sytuacji ekonomicznej, do okresowego zgłaszania się do sądu lub innego organu, do powstrzymywania się od kontaktu z osobą poszkodowaną lub z niektórymi osobami lub z osobami z określonej grupy, które mogą mu dawać powód lub prowokować go do popełniania kolejnych czynów karalnych, zbliżania się do nich, zatrudniania ich, szkolenia ich lub udzielania im schronienia, do nieposiadania określonych przedmiotów, które mogą mu dawać powód lub prowokować go do popełniania kolejnych czynów karalnych, do nieprzechowywania ich oraz ich nienoszenia albo do wywiązywania się z zobowiązań alimentacyjnych.[…].

1.Sąd poddaje skazanego kontroli i dozorowi kuratora sądowego na cały czas lub część trwania okresu próby, jeśli zachodzi taka potrzeba, w celu zapobieżenia popełnianiu przez niego dalszych czynów karalnych.2.Sąd co do zasady orzeka kontrolę i dozór zgodnie z ust. 1, w sytuacji gdy zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze dłuższym niż dziewięć miesięcy, a skazany nie ukończył jeszcze 27 lat.3.Kurator sądowy służy skazanemu pomocą i wsparciem. W porozumieniu z sądem nadzoruje przestrzeganie warunków i instrukcji, a także ofert i zobowiązań, oraz sporządza sprawozdania na temat sposobu życia skazanego w ustalonych przez sąd odstępach czasu. Kurator sądowy informuje sąd o rażącym i uporczywym naruszaniu warunków, instrukcji, ofert i zobowiązań.[…].

1.Właściwy sąd uchyla zawieszenie, jeśli skazany popełnia przestępstwo w trakcie okresu próby i wykazuje w ten sposób, że oczekiwanie, które poprzedzało zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, zostało zawiedzione, jeśli w sposób rażący lub uporczywy narusza instrukcje albo uporczywie uchyla się od dozoru i kontroli kuratora, przez co zachodzi obawa powrotu do przestępstwa, albo jeśli w sposób rażący lub uporczywy narusza warunki […].2.Sąd nie uchyla jednak zawieszenia, jeżeli wystarczające jest nałożenie dodatkowych warunków lub obowiązków, w szczególności objęcie skazanego dozorem kuratora lub wydłużenie okresu próby lub dozoru. W sytuacjach określonych w drugim wypadku wymienionym w ust. 1 okres próby nie może zostać przedłużony o więcej niż połowę pierwotnie ustalonego okresu próby.[…].

1.W sytuacji gdy zostały odbyte dwie trzecie orzeczonej kary, nie mniej jednak niż 2 miesiące, sąd zawiesza wykonanie pozostałej części kary pozbawienia wolności określonej czasowo na okres próby po zbadaniu, czy nie stoi temu na przeszkodzie interes bezpieczeństwa publicznego i za zgodą skazanego. Podejmując decyzję, sąd uwzględnia w szczególności osobowość skazanego, sposób jego życia przed popełnieniem przestępstwa, okoliczności popełnienia czynu, wagę dobra podlegającego ochronie prawnej, które byłoby zagrożone w wypadku recydywy oraz zachowanie skazanego w czasie odbywania kary, jego warunki życia oraz rezultaty, jakich należy oczekiwać po zawieszeniu wykonania kary.2.W sytuacji gdy została odbyta połowa kary pozbawienia wolności określonej czasowo, nie mniej jednak niż 6 miesięcy, sąd może zawiesić wykonanie pozostałej części kary na okres próby, jeśli skazany odbywa po raz pierwszy karę pozbawienia wolności, a kara ta nie przekracza 2 lat albo ogólna ocena popełnionego czynu, osobowość skazanego i jego zachowanie podczas odbywania kary uzasadniają istnienie szczególnych okoliczności oraz jeśli zostały spełnione pozostałe przesłanki zawarte w ust. 1.3.Postanowienia §§ 56a–56e stosuje się odpowiednio; okres próby nie może przekraczać okresu reszty kary, nawet jeśli zostanie później skrócony. Jeśli skazany odbył przynajmniej jeden rok kary zanim orzeczono warunkowe zawieszenie pozostałej do odbycia kary, to sąd oddaje zwykle skazanego na cały czas trwania okresu próby lub jego część pod kontrolę i dozór kuratora sądowego.4.Jeżeli kara pozbawienia wolności została wykonana przez zaliczenie na poczet kary, to uważa się ją za odbytą w znaczeniu ust. 1–3.5.Postanowienia §§ 56f i 56g stosuje się odpowiednio. Sąd zarządza wykonanie kary także wtedy, gdy skazany w okresie pomiędzy skazaniem a postanowieniem o zawieszeniu kary popełnił czyn karalny, którego sąd nie mógł uwzględnić z przyczyn faktycznych w chwili, gdy orzekał o zawieszeniu wykonania kary, a który gdyby został uwzględniony, prowadziłby do odmowy warunkowego zawieszenia kary; wyrokiem skazującym jest wyrok, który został wydany na podstawie po raz ostatni ustalonego stanu faktycznego sprawy.6.Sąd może orzec, że wykonanie pozostałej części kary pozbawienia wolności określonej czasowo nie zostanie zawieszone na okres próby, jeśli skazany nie przedkłada pełnych informacji lub przedkłada nieprawdziwe informacje na temat miejsca znajdowania się przedmiotów, które podlegają przepadkowi.[…].

Jeżeli sąd orzekł z naruszeniem prawa strony do składania wyjaśnień w sposób, który wpłynął na orzeczenie, a postanowienie nie podlega zaskarżeniu ani nie przysługuje na nie żaden inny środek prawny, sąd z urzędu lub na wniosek wznawia postanowieniem postępowanie na etapie, na którym znajdowało się ono przed wydaniem orzeczenia, o ile strona nie została przez to pokrzywdzona. Paragraf 47 stosuje się odpowiednio.

1.Orzeczenia wydane w obecności zainteresowanego są mu podawane do wiadomości w drodze ogłoszenia. Kopię wydaje się mu na jego wniosek.2.Pozostałe orzeczenia są podawane do wiadomości w drodze doręczenia. Jeżeli podanie do wiadomości orzeczenia nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu, wystarczy zwykłe powiadomienie bez zachowania szczególnej formy.3.Osoba, która nie znajduje się na wolności, może żądać, aby odczytać jej doręczone pismo.

1.Doręczenia regulują odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego.2.W sytuacji gdy doręczenie jednej stronie odbywa się poprzez doręczenie kilku osobom uprawnionym do jego otrzymania, termin oblicza się na podstawie ostatniego doręczenia.[…].

1.Doręczenie w drodze ogłoszenia dopuszcza się, jeżeli doręczenie pisma oskarżonemu, któremu nie doręczono jeszcze wezwania do stawienia się na rozprawie głównej, nie można dokonać w Niemczech w przepisanej formie i jeżeli zastosowanie przepisów regulujących doręczenia za granicą wydaje się niemożliwe do wykonania lub skazane na niepowodzenie. Doręczenie uważa się za dokonane po upływie 2 tygodni od publikacji ogłoszenia.2.Jeżeli wezwanie do stawiennictwa na rozprawę główną zostało już doręczone oskarżonemu, doręczenie w drodze ogłoszenia dopuszcza się w stosunku do niego, gdy nie jest możliwe dokonanie doręczenia w Niemczech w przepisanej formie.3.Doręczenie w drodze ogłoszenia dopuszcza się w postępowaniu odwoławczym wszczętym przez oskarżonego, jeżeli niemożliwe jest dokonanie doręczenia na adres, na który dokonano ostatniego doręczenia lub który oskarżony ostatnio podał.

1.Zażalenie w trybie natychmiastowym regulują następujące przepisy szczególne.2.Zażalenie w trybie natychmiastowym składa się w terminie jednego tygodnia; termin rozpoczyna bieg od podania orzeczenia do wiadomości (§ 35).3.Sąd nie jest właściwy do zmiany swojego orzeczenia zaskarżonego w drodze zażalenia. Dopuszcza jednak zażalenie, jeżeli ze szkodą dla wnoszącego zażalenie ocenił fakty lub dowody, w zakresie których wnoszący zażalenie nie złożył jeszcze wyjaśnień, i na podstawie później przedłożonego wniosku uznaje zażalenie za uzasadnione.

1.Sąd wydaje późniejsze orzeczenia w przedmiocie zawieszenia wykonania kary na okres próby lub w przedmiocie poddania próbie (§§ 56a–56g, 58, 59a, 59b StGB) bez przeprowadzania rozprawy w drodze postanowienia. Prokurator i oskarżony muszą zostać wysłuchani. Paragraf 246a ust. 2 oraz § 454 ust. 2 zdanie czwarte stosuje się odpowiednio. W sytuacji gdy sąd musi orzec w przedmiocie zarządzenia wykonania kary z powodu naruszenia warunków lub instrukcji, umożliwia skazanemu ustne złożenie wyjaśnień. W sytuacji gdy wyznaczono kuratora, sąd informuje go o planowanym zarządzeniu wykonania kary lub o darowaniu kary; sąd poinformuje go o okolicznościach, z którymi zapoznał się w innych postępowaniach karnych, jeśli uzna to za stosowne w kontekście celu kontroli okresu próby.2.Orzeczenia określone w ust. 1 podlegają zaskarżeniu. Środek zaskarżenia może opierać się jedynie na tym, że nakaz był niezgodny z prawem lub że okres próby został następnie przedłużony. Uchylenie zawieszenia, darowanie kary, uchylenie darowania, skazanie na karę podlegającą warunkowemu umorzeniu i stwierdzenie, czy próba odniosła zamierzony skutek (§§ 56f, 56g, 59b kodeksu karnego) można wnieść do sądu w drodze zażalenia w trybie natychmiastowym.