Overwegende dat, bij beschikking van 's Hofs President d.d. 14 maart 1963, medegedeeld aan belanghebbende op 2 april 1963, Jean Lens benoemd werd tot hoofdassistent bij de administratie van het Hof in de rang B 1, le salaristrap, en zulks met ingang van 1 januari 1962;

dat deze beschikking werd gegeven binnen het raam van de administratieve reorganisatie, noodzakelijk geworden door de overgang van het Statuut van de ambtenaren van de E.G.K.S. naar dat van de E.E.G.;

dat genoemde Lens bij verzoek van de 29e september 1964 aanspraak heeft gemaakt op de rang B 1, salaristrap 2, met berekening van zijn anciënniteit tot 1 juli 1960, een en ander met toepassing met de beginselen, aangegeven in een arrest 70-63 van 7 juli 1964, gewezen in een geding tussen een ander personeelslid van het Hof — en wel Collotti — en meergenoemd Hof van Justitie;

dat 's Hofs President bij brief van 8 oktober 1964 te kennen heeft gegeven het verzoek niet te kunnen inwilligen, daar het arrest 70-63 slechts rechtsgevolgen kan hebben voor de zaak van de desbetreffende ambtenaar;

Overwegende, dat Lens in aansluiting op genoemde brief van 8 oktober 1964 tegen de beslissing tot afwijzing van zijn verzoek beroep heeft ingesteld, ter griffie ingeschreven onder no. 55-64 op 5 december 1964;

dat bij 's Hofs besluit van 17 december 1964 zijn Griffier A. Van Houtte als gemachtigde is aangewezen ten einde het Hof ten deze te vertegenwoordigen;

dat het geding een regelmatig verloop heeft gehad;

dat echter verzoeker, met het oog op de schrifturen van het Hof waarin de niet-ontvankehjkheid van het beroep werd opgeworpen, op 19 juli 1965 een incidenteel verzoek ingevolge artikel 91 van het Reglement voor de procesvoering heeft ingediend;

dat verzoeker hiermede beoogde, twee vragen van algemene aard op de voorgrond te brengen;

dat hij voorstelde dat het Hof de termijn voor het instellen van een beroep krachtens artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren duidelijk zou aangeven;

dat hij voorts voorstelde dat het Hof duidelijk de rechtsgevolgen van een arrest zou aangeven ten aanzien van personen, andere dan partijen doch rechtstreeks betrokken bij de vernietigde handeling;

dat hij van oordeel was dat het de voorkeur verdiende deze vragen uitputtend behandeld te zien vóór elke gedachtenwisseling in de hoofdzaak, zonder evenwel een bepaalde vordering te formuleren;

dat verweerder zich heeft gerefereerd aan 's Hofs prudentie ten aanzien van de vraag of er plaats is voor een uitspraak omtrent de vragen bij bedoeld verzoek opgeworpen;

Overwegende, dat het Hof ambtshalve heeft besloten om partijen ter terechtzitting van 6 oktober 1965 te horen aangaande de ontvankelijkheid van het beroep;

dat partijen, behoorlijk daartoe opgeroepen, op die datum zijn gehoord;

dat de Advocaat-Generaal zijn conclusie heeft genomen ter zitting van 21 oktober 1965;

Overwegende dat verzoeker concludeert dat het den Hove behage :

dat verweerder concludeert dat het den Hove behage :

Overwegende dat de beide memories met betrekking tot het door verzoeker opgeworpen incident ingevolge artikel 91 van het Reglement voor de procesvoering geen bepaalde conclusies bevatten;

Overwegende dat Lens in de loop van het geding bij akte van 19 juli 1965 met opschrift Incidenteel verzoek ingevolge artikel 91 van het Reglement voor de procesvoering aan het Hof te kennen gaf dat het zijns inziens de voorkeur verdiende, twee vragen uitputtend te zien behandeldvoor enige behandeling van de hoofdzaak;

dat dit stuk geen uitdrukkelijke conclusie bevat en slechts een wens tot uitdrukking schijnt te brengen;

dat men dit stuk dus geen duidelijk incidenteel verzoek bij het Hof aanhangig is gemaakt en het derhalve niet-ontvankelijk dient te worden verklaard;

Overwegende, dat volgens artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering het Hof in iedere stand van het geding ambtshalve middelen van niet-ontvankelijkheid, welke van openbare orde zijn in behandeling kan nemen;

dat zulks het geval is ten aanzien van de ontvankelijkheid van het beroep van Lens;

Overwegende dat verzoeker op 29 september 1964 een administratief verzoek of klacht, in de zin van artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren, heeft ingediend tegen het in geschil zijnde besluit van 14 maart 1963;

dat dit verzoek of deze administratieve klacht beoogde, het tot aanstelling bevoegde gezag te doen terugkomen op bedoeld besluit en een nieuwe indeling met terugwerkende kracht voor verzoeker te verkrijgen op grond van de beginselen, aangegeven in de overwegingen van het arrest 70-63;

Overwegende dat volgens artikel 91, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren de gerechtelijke beroepen moeten worden ingesteld binnen een termijn van drie maanden, te rekenen van het tijdstip der kennisgeving aan belanghebbende van de litigieuze beslissing;

dat derhalve het administratief verzoek of de administratieve klacht welke niet binnen genoemde termijn is ingediend, niet in staat is de werking van die beslissing op te schorten;

dat in casu de beslissing aan verzoeker is medegedeeld op 2 april 1963 en diens verzoek of klacht is ingediend de 29e september 1964, dus bijna 18 maanden later, derhalve na het verstrijken van de termijn van drie maanden, genoemd in artikel 91. lid 2, van het Statuut;

dat dit administratief verzoek of deze administratieve klacht derhalve het verstrijken van de termijn niet heeft kunnen uitstellen;

Overwegende dat men in het antwoord van 8 oktober 1964 van het tot aanstelling bevoegde gezag op het verzoek of de klacht niets kan vinden wat de termijn van artikel 91, lid 2, van het Statuut weer zou kunnen doen aanvangen;

dat dit antwoord zich er immers toe beperkt, het besluit van 14 maart 1963 te bevestigen;

dat het dus de termijn, toegestaan voor het instellen van een beroep in rechte ingevolge artikel 91 van het Statuut, niet heeft kunnen doen herleven;

Overwegende dat verzoeker zich beroept op het novum, dat volgens hem wordt gevormd door het arrest 70-63, door het Hof op 7 juli 1964 gewezen in een geding waarin zijn administratie stond tegenover een van zijn personeelsleden, de heer Collotti;

dat evenwel dit arrest, gewezen in een zaak waarin verzoeker geen partij was, geen heropening van de hem betreffende beroepstermijn teweeg kan brengen;

dat het immers er weinig toe doet, dat beide gedingen tegen dezelfde verweerder gericht zijn;

dat immers de identiteit der verweerders niets afdoet aan het feit dat verzoeker niet rechtstreeks betrokken is geweest bij het arrest gewezen op de rechtsvordering van de heer Collotti;

dat derhalve genoemd arrest 70-63 niet als novum ten aanzien van het onderwerpelijk geding kan worden aangemerkt;

dat het beroep derhalve niet-ontvankelijk is;

Overwegende dat verzoeker in zijn beroep in het ongelijk is gesteld;

dat ingevolge artikel 69, lid 2 van het Reglement voor de procesvoering de in het ongelijk gestelde partij in de kosten wordt verwezen;

dat evenwel naar luid van artikel 70 van dat Reglement de in de beroepen van personeelsleden van de Gemeenschappen door de Instellingen gemaakte kosten te haren laste blijven;