In de zaak 159-73,
betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 177 EEG-Verdrag van het Finanzgericht Hamburg, in het aldaar aanhangig geding tussen
Hannoversche Zucker ag Rethen-Weetzen, te Rethen/Leine,
Hauptzollamt Hannover,
om een prejudiciële beslissing inzake de uitlegging van verordening nr. 1009/ 67/EEG van de Raad van
wijst
HET HOF VAN JUSTITIE,
samengesteld als volgt: R. Lecourt, President, A. M. Donner en M. Sørensen (rapporteur), Kamerpresidenten, R. Monaco, J. Mertens de Wilmars, P. Pescatore, H. Kutscher, C. Ó Dálaigh en J. A. Mackenzie Stuart, Rechters,
Advocaat-Generaal: A. Trabucchi
Griffier: A. Van Houtte
het navolgende
Verordening nr. 1009/67 voert onder meer een voorlopige regeling in, welke tot 1975 geldt en in hoofdzaak wordt gekenmerkt door een beperking van de garantieplicht der Gemeenschap voor de produkten die binnen het toepassingsgebied der verordening vallen.
Volgens deze overgangsregeling beschikt elke Lid-Staat over een basishoeveelheid, vastgesteld bij artikel 23, lid 1, terwijl elke suiker producerende onderneming een basisquotum en een maximumquotum krijgt toegewezen. De gedurende een bepaald verkoopseizoen (1 juli - 30 juni) boven het basisquotum, doch beneden het maximumquotum geproduceerde en afgezette hoeveelheid suiker komt in aanmerking voor alle interventiemaatregelen ter ondersteuning van de markt. Op deze hoeveelheid wordt echter een belasting geheven, de zogenaamde produktieheffing, die een door de Raad vastgesteld maximum niet mag overschrijden. Op de hoeveelheid suiker boven het maximumquotum van de onderneming zijn geen interventiemaatregelen van toepassing; zij mag bovendien niet op de markt van de Gemeenschap worden afgezet.
Onder bepaalde voorwaarden kunnen de ondernemingen het gedeelte van hun produktie boven het basisquotum tot een maximum van 10 % van het basisquotum overbrengen naar het volgende verkoopseizoen voor suiker onder aanrekening op de produktie van dat verkoopseizoen.
De huidige marktordening voor suiker is op
Het Hauptzollamt Hannover vorderde een met dat excedent overeenkomende, aanvullende produktieheffing. De vraag rees echter of — en zo ja, hoe — het excedent over de eventueel daarvoor in aanmerking komende jaren moest worden verdeeld. Aanvankelijk besloot het Hauptzollamt het te verdelen over de vier voorafgaande verkoopseizoenen, naar verhouding van de voor elk van die seizoenen verantwoorde produktie. Ten slotte besliste het evenwel dat het moest worden aangerekend aan het verkoopseizoen 1970-1971, waarin de aanwezigheid ervan was vastgesteld.
In verband met deze vragen merkt het Finanzgericht in zijn verwijzingsbeschikking met name het volgende op:
Enerzijds zou het met het kennelijke doel van de betrokken regeling, namelijk om produktieoverschotten in de Gemeenschap zo veel mogelijk te voorkomen, in de overeenstemming zijn bij het basis-quotum de in het relevante verkoopseizoen werkelijk beschikbare hoeveelheid suiker in aanmerking te nemen, zodat het redelijk lijkt ook de excedenten die in werkelijkheid vóór
Anderzijds is het overbrengen van geproduceerde hoeveelheden van het ene seizoen naar het volgende afhankelijk van bepaalde communautaire regels, die wellicht een exclusief karakter hebben, zodat, anders gezegd, de uit een vroeger verkoopseizoen afkomstige hoeveelheden voor het lopende seizoen niet in aanmerking mogen worden genomen. De van het seizoen 1967-1968 naar het seizoen 1968-1969 over te brengen hoeveelheden zijn vastgesteld bij verordening nr. 1789/68 van
Het Finanzgericht vat de argumenten van verzoekster in het hoofdgeding samen als volgt:
De regering van de Bondsrepubliek Duitsland, ten deze vertegenwoordigd door M. Seidel, en de Commissie van de Europese Gemeenschappen, ten deze vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur P. Gilsdorf, hebben overeenkomstig artikel 20 van het Protocol betreffende het Statuut van het Hof van Justitie der EEG schriftelijke opmerkingen ingediend.
Het Hof heeft, op rapport van de Rechter-Rapporteur en gehoord de Advocaat-Generaal, besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan.
De
Het aangepaste basisquotum dat voor het verkoopseizoen 1967-1968 aan de Bondsrepubliek Duitsland was toegewezen, is over de verschillende suikerfabrieken verdeeld; de naar het seizoen 1968-1969 over te brengen en daaraan toe te rekenen hoeveelheid, was voor elke fabriek gelijk aan het verschil tussen de produktie en het basisquotum in 1967-1968.
Ter verklaring van het feit dat achteraf verschillen werden vastgesteld met de oorspronkelijk aan de Commissie verstrekte gegevens, geeft de Duitse Regering een uiteenzetting van het Duitse stelsel van registratie der produktie met het oog op de belastingheffing op suiker. Hiertoe is elke suikerfabriek in Duitsland verplicht een belastingregister te houden, waarin zijzelf haar produktie en de uitgaande waren aantekent. De controle op de in het register vermelde gegevens geschiedt bij ambtelijke voorraadbepaling. Aangezien deze slechts nauwkeurig is te verrichten wanneer de suikersilo's leeg zijn, vindt zij met aanzienlijke tussenpozen plaats.
In verband met de vragen van het Finanzgericht betoogt de Duitse Regering, dat de Gemeenschapsregeling berust op het beginsel dat de hoeveelheid werkelijk geproduceerde suiker bepalend is voor de berekening van de produktieheffing. Daarom moet in principe ook rekening worden gehouden met excedentaire hoeveelheden waarvan eerst later blijkt en die tot dan toe niet waren geregistreerd.
Artikel 1 van verordening nr. 142/69 laat geen andere conclusie toe. Het gaat immers uit van vaststellingen met betrekking tot de totale produktie van een suikerfabriek (uitgedrukt in witte suiker) en geeft in lid 2 vervolgens een uitputtende opsomming van de hoeveelheden suiker die op die produktie in mindering moeten worden gebracht. Daarbij wordt niet gesproken van de suiker die in de loop van een vorig verkoopseizoen is geproduceerd en bij de berekening van de produktieheffing niet in aanmerking is genomen.
Bijgevolg moeten volgens dit artikel de later geconstateerde excedentaire hoeveelheden in aanmerking worden genomen voor de berekening van de produktieheffing in het jaar waarin hun bestaan is vastgesteld. Bij de herziening van de uitvoeringsbepalingen voor de toepassing van het quotasysteem in de sector suiker is deze methode uitdrukkelijk voorgeschreven (artikel 2, lid 3, van verordening nr. 700/73, PB nr.
Met deze conclusie is evenmin in tegenspraak artikel 3 van verordening nr. 142/69. Het eerste lid hiervan geeft eenvoudig aan, welke regeling van toepassing is op de in de leden 2 en 4 van dat artikel genoemde uitzonderingen.
De Duitse Regering merkt nog op dat verordening nr. 1789/68 slechts beoogde een cijfermatig gegeven vast te stellen om de produktieheffing te kunnen berekenen. Als de destijds door de Bondsrepubliek Duitsland verstrekte gegevens ook de naderhand aan het licht gekomen excedenten hadden omvat, zou de over te brengen hoeveelheid stellig hoger zijn vastgesteld. Daarom mag men niet uitgaan van de veronderstelling dat de vaststelling van de over te brengen hoeveelheid bij verordening nr. 1789/68 een definitieve regeling is.
De
De Commissie is van mening dat hetzelfde geldt voor de excedentaire hoeveelheden welke achteraf zijn geconstateerd na de inwerkingtreding van verordening nr. 142/69. Voor deze zienswijze, welke de Commissie altijd heeft voorgestaan, onder meer in het Beheerscomité voor suiker, en waarmee de vertegenwoordigers akkoord zijn gegaan, zijn verschillende argumenten aan te voeren:
Witte suiker is een homogeen produkt, dat als zodanig zijn fabricage-datum niet laat vaststellen. Tenzij derhalve toevallig andere gegevens voorhanden zijn waaruit de exacte fabricagedatum kan worden afgeleid, is het technisch onmogelijk vast te stellen of een bepaalde hoeveelheid witte suiker in een bepaald verkoopseizoen is geproduceerd.
Toerekening achteraf van excedentaire hoeveelheden aan het verkoopseizoen waarin zij werkelijk zijn geproduceerd, brengt bovendien zeer grote administratieve moeilijkheden mee. De totale suikerproduktie van de Gemeenschap in een bepaald verkoopseizoen is immers één der factoren bij de berekening van de produktieheffing voor dat seizoen. Indien de definitieve produktiecijfers van een onderneming achteraf worden gecorrigeerd, moet noodzakelijkerwijze ook de berekening van de totale produktie van de Gemeenschap en van de produktieheffing worden herzien.
Een latere correctie van de definitieve produktiecijfers van een onderneming in een bepaald verkoopseizoen kan eventueel ook invloed hebben op de
Als men een latere correctie toelaat, zullen de resultaten in de verschillende Lid-Staten waarschijnlijk sterk uiteenlopen, want er bestaan geen uniforme beginselen voor toerekening aan een verkoopseizoen of voor de criteria ter vaststelling van de fabricagedatum.
Aangezien de bepalingen van verordening nr. 1009/67 pas op
Om deze vraag te kunnen beantwoorden, geeft de Commissie een samenvatting van de
Zij besluit dat met verordening nr. 1789/68 niet was beoogd de produktie van het verkoopseizoen 1967-1968 definitief en onherroepelijk vast te stellen, maar om een noodzakelijke factor aan te geven voor de berekening van de produktieheffing 1968-1969.
Als de extra hoeveelheden reeds in het jaar van fabricage waren vastgesteld, zou de in deze verordening voor Duitsland aangegeven excedentaire hoeveelheid groter zijn geweest; de in het verkoopseizoen 1966-1967 geproduceerde extra hoeveelheden zouden van invloed zijn geweest op het aanpassingspeil van de produktiehoeveelheid voor 1967-1968, terwijl de in het seizoen 1967-1968 geproduceerde extra hoeveelheden rechtstreeks zouden hebben doorgewerkt in de excedentaire hoeveelheid, bedoeld in artikel 33, lid 1, van verordening nr. 1009/67. Daaruit volgt dat de vaststelling van zodanige extra hoeveelheden in het jaar van fabricage hoe dan ook invloed zou hebben gehad op de produktieheffing voor het verkoopseizoen 1968-1969.
Naar de mening van de Commissie volgt dus uit de overgangsregeling, dat voor de verschuldigde produktieheffing ook rekening moet worden gehouden met de extra hoeveelheden die tussen
Op grond van bovenstaande overwegingen moeten, indien aan de overige voorwaarden is voldaan, die hoeveelheden in het jaar van hun vaststelling aan de produktieheffing worden onderworpen.
Op een desbetreffende vraag van het Hof zet de
Eveneens in antwoord op een vraag van het Hof, stelt de
dat deze quotaregeling de toepassing medebrengt van een heffing op de boven een basisquotum, doch tot een maximumquotum geproduceerde hoeveelheden, waarbij echter de producent de excedentaire hoeveelheden tot 10 % van het basisquotum naar het volgende verkoopseizoen voor suiker mag overbrengen;
dat vóór de inwerkingtreding van de gemeenschappelijke marktordening voor suiker op
dat evenwel bepaalde gedeelten van die in het verkoopseizoen 1967-1968 geproduceerde excedentaire hoeveelheden, in de omvang als vastgesteld bij verordening nr. 1789/68 van de Commissie van
dat deze vragen zijn gerezen in een geding tussen een suikerproducent en de Duitse douane betreffende de verschuldigde heffing over een excedent van ca. 310 tori, vastgesteld bij een ambtelijke voorraadopneming op
dat de regeling van de gemeenschappelijke marktordening voor suiker moet worden geacht een volledig systeem te vormen in die zin, dat het de Lid-Staten niet de bevoegdheid laat naar hun nationaal recht in een zodanige leemte te voorzien;
dat de oplossing derhalve behoort te worden gezocht in het licht van de doelstellingen van de gemeenschappelijke marktordening, mede gelet op overwegingen van praktische en administratieve aard;
dat immers volgens de aan het Hof verstrekte toelichtingen de opslagtechniek bij suiker van dien aard is, dat het slechts met tussenpozen van verscheidene jaren mogelijk is de voorraden op te nemen;
dat het aanrekenen van een excedent aan een voorafgaand verkoopseizoen voor suiker de noodzaak medebrengt de voor dat seizoen definitief vastgestelde produktiecijfers te corrigeren, niet slecht voor de individuele onderneming, maar ook voor de betrokken Lid-Staat en de gehele Gemeenschap;
dat een zodanige correctie, gezien de gevolgen die daaruit achteraf zouden voortvloeien voor de berekening van de produktiequota en de op de excedentaire produktie toe te passen heffingen, volgens die niet-weersproken verklaringen van de Commissie administratieve complicaties zou veroorzaken die in geen verhouding staan tot het beoogde effect;
Gezien de processtukken;
HET HOF VAN JUSTITIE,
uitspraak doende op de door het Finanzgericht Hamburg bij beschikking van
De excedentaire hoeveelheden suiker welke aanwezig zijn bevonden na afloop van het verkoopseizoen waarin zij zijn geproduceerd, moeten voor de produktieheffing in aanmerking worden genomen in het verkoopseizoen waarin zij aanwezig zijn bevonden, zelfs indien zij zijn geproduceerd voor de inwerkingtreding van de gemeenschappelijke marktordening voor suiker.
Lecourt
Donner
Sørensen
Monaco
Mertens de Wilmars
Pescatore
Kutscher
Ó Dálaigh
Mackenzie Stuart
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op dertig januari negentienhonderdvierenzeventig.
De Griffier
A. Van Houtte
De President
R. Lecourt