<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑138/13</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62013CC0138</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:287">EU:C:2014:287</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>17</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>17</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI – ΥΠΟΘΕΣΗ C‑138/13</P><P>DOGAN</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεισ του Γενικου Εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Paolo Mengozzi</HT></P><P>της <DATE ISO="20140430">30ής Απριλίου 2014</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑138/13</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Naime Dogan</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">κατά</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Bundesrepublik Deutschland</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Verwaltungsgericht Berlin (Γερμανία)για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας</KEYWORD><KEYWORD>Πρόσθετο Πρωτόκολλο</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 41, παράγραφος 1</KEYWORD><KEYWORD>Εθνική ρύθμιση που τροποποιεί τους όρους εισόδου στο εθνικό έδαφος λόγω οικογενειακής επανενώσεως για τον/τη σύζυγο Τούρκου υπηκόου που ασκεί την ελευθερία εγκαταστάσεως</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2003/86/ΕΚ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 7, παράγραφος 2</KEYWORD><KEYWORD>Εθνική ρύθμιση που απαιτεί την απόδειξη στοιχειωδών γλωσσικών γνώσεων για τον/τη σύζυγο που επιθυμεί να εισέλθει στο εθνικό έδαφος λόγω οικογενειακής επανενώσεως</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Με την παρούσα αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να ερμηνεύσει το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, που υπογράφηκε στις <DATE ISO="19701123">23 Νοεμβρίου 1970</DATE> στις Βρυξέλλες και συνάφθηκε, εγκρίθηκε και επικυρώθηκε εξ ονόματος της Κοινότητας με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2760/72 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19721219">19ης Δεκεμβρίου 1972</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>ΕΕ ειδ. έκδ. 11/002, σ. 149.</P></NOTE> (στο εξής: Πρόσθετο Πρωτόκολλο), σχετικά με τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν κατά το μεταβατικό στάδιο της συνδέσεως που συστήθηκε με τη συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Δημοκρατίας της Τουρκίας, που υπεγράφη στις <DATE ISO="19630912">12 Σεπτεμβρίου 1963</DATE>, στην Άγκυρα, από τη Δημοκρατία της Τουρκίας αφενός, καθώς και τα κράτη μέλη της ΕΟΚ και την Κοινότητα, αφετέρου, και συνάφθηκε, εγκρίθηκε και επικυρώθηκε εξ ονόματος της τελευταίας με την απόφαση 64/732/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19631223">23ης Δεκεμβρίου 1963</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>ΕΕ ειδ. έκδ. 11/001, σ. 48.</P></NOTE> (στο εξής: Συμφωνία Συνδέσεως), καθώς και το άρθρο 7, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2003/86/ΕΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20030922">22ας Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, σχετικά με το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="251" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2003">ΕΕ L 251, σ. 12</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Naime Dogan και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας λόγω της απορρίψεως από τις γερμανικές αρχές της αιτήσεως που υπέβαλε για χορήγηση θεωρήσεως εισόδου λόγω οικογενειακής επανενώσεως.</TXT></NP><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η Συμφωνία Συνδέσεως και το Πρόσθετο Πρωτόκολλο</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, της Συμφωνίας Συνδέσεως, αντικείμενο της συμφωνίας είναι η προαγωγή της συνεχούς και ισόρροπης ενισχύσεως των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων μεταξύ των μερών, λαμβανομένης πλήρως υπόψη της ανάγκης εξασφαλίσεως της επιταχυνόμενης αναπτύξεως της τουρκικής οικονομίας και της ανυψώσεως του επιπέδου απασχολήσεως και των όρων διαβιώσεως του τουρκικού λαού. Κατά το άρθρο 13 της Συμφωνίας Συνδέσεως, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν να εμπνέονται από τα άρθρα [43 ΕΚ] έως [46 ΕΚ] και [48 ΕΚ] για την σταδιακή κατάργηση μεταξύ τους των περιορισμών στην ελευθερία εγκαταστάσεως.<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/></TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Το πρόσθετο πρωτόκολλο αποτελεί, σύμφωνα με το άρθρο του 62, αναπόσπαστο τμήμα της Συμφωνίας Συνδέσεως. Κατά το άρθρο 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>τα συμβαλλόμενα μέρη δεν επιβάλλουν μεταξύ τους νέους περιορισμούς στην ελευθερία εγκαταστάσεως και στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η οδηγία 2003/86</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 1 της οδηγίας 2003/86, σκοπός της είναι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>να καθορίσει τους όρους υπό τους οποίους μπορούν να ασκούν το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης οι υπήκοοι τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα στην επικράτεια των κρατών μελών<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>. Σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας, τα κράτη μέλη επιτρέπουν την είσοδο και τη διαμονή, υπό την επιφύλαξη της τηρήσεως των προϋποθέσεων που αναφέρονται στο κεφάλαιο IV της οδηγίας, καθώς και στο άρθρο της 16, των μελών της οικογένειας, μεταξύ των οποίων ο/η σύζυγος του συντηρούντος.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7 της εν λόγω οδηγίας, που περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο IV το οποίο επιγράφεται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Απαιτήσεις άσκησης του δικαιώματος οικογενειακής επανένωσης<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>, έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Κατά την υποβολή της αίτησης οικογενειακής επανένωσης, το οικείο κράτος μέλος μπορεί να απαιτήσει το πρόσωπο που υπέβαλε την αίτηση να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία ότι ο συντηρών διαθέτει:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>κατάλυμα […]·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>ασφάλιση ασθενείας […]·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>σταθερούς και τακτικούς πόρους, επαρκείς για τη συντήρηση του ιδίου/της ιδίας και των μελών της οικογένειάς του/της, […].</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτήσουν από τους υπηκόους των τρίτων χωρών να συμμορφωθούν με μέτρα ενσωμάτωσης, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο.</ALINEA><ALINEA>Όσον αφορά τους πρόσφυγες ή/και τα μέλη της οικογένειάς τους που αναφέρονται στο άρθρο 12, τα μέτρα ενσωμάτωσης του πρώτου εδαφίου μπορούν να εφαρμόζονται μόνον εφόσον έχει επιτραπεί η οικογενειακή επανένωση των προσώπων αυτών.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="3"?><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 17 της οδηγίας 2003/86, τα κράτη μέλη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>λαμβάνουν δεόντως υπόψη τον χαρακτήρα και τη σταθερότητα των οικογενειακών δεσμών του προσώπου και τη διάρκεια διαμονής του στο κράτος μέλος καθώς και την ύπαρξη οικογενειακών, πολιτιστικών και κοινωνικών δεσμών με τη χώρα καταγωγής του, σε περίπτωση απόρριψης αίτησης, ανάκλησης ή άρνησης της ανανέωσης της άδειας διαμονής, ή σε περίπτωση λήψης μέτρου απομάκρυνσης εις βάρος του συντηρούντος ή μελών της οικογένειάς του<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Το γερμανικό δίκαιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι η χορήγηση της θεωρήσεως εισόδου που αιτήθηκε η Ν. Dogan διέπεται από τις διατάξεις του γερμανικού νόμου περί διαμονής, επαγγελματικής δραστηριότητας και ενσωματώσεως των αλλοδαπών στο ομοσπονδιακό έδαφος (Gesetz über den Aufenthalt, die Erwerbstätigkeit und die Integration von Ausländern im Bundesgebiet, στο εξής: νόμος περί διαμονής των αλλοδαπών), όπως προκύπτει από την ανακοίνωση της <DATE ISO="20080225">25ης Φεβρουαρίου 2008</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><HT TYPE="ITALIC">BGBl</HT>. 2008 I, σ. 162.</P></NOTE>, που τροποποιήθηκε εσχάτως από το άρθρο 2 του νόμου της <DATE ISO="20130121">21ης Ιανουαρίου 2013</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><HT TYPE="ITALIC">BGBl</HT>. 2013 Ι, σ. 86.</P></NOTE>. Το άρθρο 1, παράγραφος 2, σημείο 1, του νόμου αυτού με τον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Σκοπός του νόμου, πεδίο εφαρμογής<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>, ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Ο παρών νόμος δεν ισχύει για τους αλλοδαπούς:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>των οποίων η νομική θέση διέπεται από το νόμο περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών της Ένωσης [Gesetz über die allgemeine Freizügigkeit von Unionsbürgern], εφόσον με νόμο δεν ορίζεται κάτι διαφορετικό, [...]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2, παράγραφος 8, ορίζει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Η στοιχειώδης γνώση της γερμανικής γλώσσας αντιστοιχεί στο επίπεδο A1 του [...] Κοινού Ευρωπαϊκού Πλαισίου Αναφοράς για τις γλώσσες (συστάσεις της επιτροπής των υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης αριθ. R (98) 6, της <DATE ISO="19980317">17ης Μαρτίου 1998</DATE>, περί του κοινού ευρωπαϊκού πλαισίου αναφοράς για τις γλώσσες).<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, με τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Απαίτηση κατοχής τίτλου διαμονής<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/>, προβλέπει στην παράγραφο 1, σημείο 1, ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>[...] αλλοδαποί που προτίθενται να εισέλθουν και να διαμείνουν στο ομοσπονδιακό έδαφος πρέπει να κατέχουν τίτλο διαμονής […] εκτός αν υφίσταται δικαίωμα διαμονής βάσει της Συμφωνίας Συνδέσεως μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Τουρκίας της <DATE ISO="19630912">12ης Σεπτεμβρίου 1963</DATE> […]. Ο τίτλος διαμονής χορηγείται ως θεώρηση εισόδου κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, σημείο 1, και παράγραφος 3, του παρόντος νόμου<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 3, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>[γ]ια παραμονή μακράς διάρκειας απαιτείται θεώρηση εισόδου για το ομοσπονδιακό έδαφος (εθνική θεώρηση εισόδου) η οποία χορηγείται προ της εισόδου [...]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το άρθρο 27, παράγραφος 1, ορίζει ότι, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>για την προστασία του γάμου και της οικογένειας, δυνάμει του άρθρου 6 του Γερμανικού Συντάγματος (Grundgesetz), άδεια διαμονής ορισμένης διάρκειας μπορεί να χορηγηθεί ή να παραταθεί με σκοπό την αποκατάσταση ή τη διατήρηση, προς όφελος των αλλοδαπών μελών της οικογένειας, της οικογενειακής συμβιώσεως στο ομοσπονδιακό έδαφος (οικογενειακή επανένωση)<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="4"?><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Με τον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Επανένωση των συζύγων<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>, το άρθρο 30, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, σημείο 2, προβλέπει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>[ά]δεια διαμονής ορισμένης διάρκειας χορηγείται στον/στη σύζυγο αλλοδαπού όταν […] ο/η σύζυγος μπορεί να εκφραστεί στοιχειδώς στη γερμανική γλώσσα […]<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>. H δεύτερη περίοδος, σημείο 1, της ίδιας παραγράφου ορίζει ότι «η άδεια διαμονής ορισμένης διάρκειας μπορεί να χορηγηθεί κατά παρέκκλιση από το σημείο 2 της πρώτης περιόδου εάν […] ο αλλοδαπός διαθέτει τίτλο διαμονής δυνάμει των άρθρων 19 έως 21 του παρόντος νόμου [τίτλο διαμονής για ορισμένες επικερδείς δραστηριότητες] και ο γάμος είχε ήδη συναφθεί κατά τον χρόνο κατά τον οποίο ο αλλοδαπός μετέφερε το κέντρο των βιοτικών του συμφερόντων στο ομοσπονδιακό έδαφος [...]. Τέλος, η τρίτη περίοδος, σημείο 2, προβλέπει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>η άδεια διαμονής ορισμένης διάρκειας μπορεί να χορηγηθεί κατά παρέκκλιση από το σημείο 2 της πρώτης περιόδου εάν [...] ο/η σύζυγος δεν είναι σε θέση, λόγω σωματικής, διανοητικής ή ψυχικής ασθένειας ή αναπηρίας, να αποδείξει ότι διαθέτει στοιχειώδη γνώση της γερμανικής […]<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι το άρθρο 30, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, σημείο 2, του νόμου περί διαμονής των αλλοδαπών προστέθηκε με τον νόμο της <DATE ISO="20070819">19ης Αυγούστου 2007</DATE> περί μεταφοράς των οδηγιών περί δικαιώματος διαμονής και ασύλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Gesetz zur Umsetzung aufenthalts- und asylrechtlicher Richtlinien der Europäischen Union)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><HT TYPE="ITALIC">BGBl</HT>. 2007 I, σ. 1970.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα, τουρκικής υπηκοότητας, η οποία διαμένει στη χώρα αυτή, ζήτησε χορήγηση θεωρήσεως εισόδου λόγω οικογενειακής επανενώσεως με τον σύζυγό της, επίσης Τούρκο υπήκοο, ο οποίος ζει στη Γερμανία από το 1998, όπου διευθύνει εταιρία περιορισμένης ευθύνης στην οποία είναι πλειοψηφών μέτοχος και όπου έχει, από το 2002, τίτλο διαμονής ορισμένης διαρκείας, ο οποίος εν συνέχεια κατέστη τίτλος διαμονής αόριστης διαρκείας. Πριν τελέσουν πολιτικό γάμο το 2007, η προσφεύγουσα και ο S. Dogan είχαν ήδη τελέσει ενώπιον ιμάμη θρησκευτικό γάμο, από τον οποίο απέκτησαν συνολικά τέσσερα τέκνα που γεννήθηκαν στο χρονικό διάστημα μεταξύ 1988 και 1993.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20110118">18 Ιανουαρίου 2011</DATE>, η προσφεύγουσα ζήτησε από τη Γερμανική Πρεσβεία στην Άγκυρα τη χορήγηση θεωρήσεως εισόδου λόγω οικογενειακής επανενώσεως των συζύγων και των τέκνων για την ίδια, και σε πρώτη φάση, για δύο από τα τέκνα της. Για τον σκοπό αυτό προσκόμισε βεβαίωση του Ινστιτούτου Γκαίτε που αφορούσε γλωσσική εξέταση για το επίπεδο A1 στην οποία υποβλήθηκε στις <DATE ISO="20100928">28 Σεπτεμβρίου 2010</DATE> και πέτυχε με τον βαθμό <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Αρκετά καλά<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/> (62 στα 100). Οι επιδόσεις της στα γραπτά αξιολογήθηκαν με 14,11 στα 25.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Θεωρώντας ότι η προσφεύγουσα, η οποία είναι αναλφάβητη, πέρασε την εξέταση σημειώνοντας στην τύχη τις απαντήσεις σε ερωτηματολόγιο με δυνατότητα επιλογής μεταξύ πολλαπλών απαντήσεων και έχοντας μάθει και αποστηθίσει τρεις τυποποιημένες φράσεις, η Γερμανική Πρεσβεία απέρριψε την αίτησή της με απόφαση της <DATE ISO="20110323">23ης Μαρτίου 2011</DATE>, λόγω του ότι δεν αποδεικνυόταν η γνώση της γερμανικής γλώσσας. Η προσφεύγουσα δεν προσέβαλε την απόφαση αυτή, αλλά υπέβαλε ενώπιον της ίδιας πρεσβείας, στις <DATE ISO="20110726">26 Ιουλίου 2011</DATE>, νέα αίτηση ζητώντας τη χορήγηση θεωρήσεως εισόδου μόνον για την ίδια λόγω οικογενειακής επανενώσεως, αίτηση που απορρίφθηκε εκ νέου από την πρεσβεία με απόφαση της <DATE ISO="20111031">31ης Οκτωβρίου 2011</DATE>. Μετά από αίτηση επανεξετάσεως που υπέβαλε η προσφεύγουσα στις <DATE ISO="20111115">15 Νοεμβρίου 2011</DATE> μέσω δικηγόρου, η Γερμανική Πρεσβεία στην Άγκυρα ακύρωσε την αρχική απόφαση και την αντικατέστησε με την απόφαση της <DATE ISO="20120124">24ης Ιανουαρίου 2012</DATE>, η οποία απέρριψε την αίτηση με το αιτιολογικό ότι η προσφεύγουσα δεν διαθέτει τις απαιτούμενες γλωσσικές γνώσεις διότι είναι αναλφάβητη.</TXT></NP><?PAGE NO="5"?><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα προσέβαλε την απόφαση της <DATE ISO="20120124">24ης Ιανουαρίου 2012</DATE> ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου. Το τελευταίο αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1)</NO.P><TXT>Αντιβαίνει στο άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου […], σχετικά με τα ληπτέα μέτρα κατά τη μεταβατική φάση της συνδέσεως που εγκαθιδρύθηκε με τη Συμφωνία [Συνδέσεως], ρύθμιση του εθνικού δικαίου που εισήχθη μετά την έναρξη της ισχύος των προμνησθεισών διατάξεων και η οποία προβλέπει ότι, προκειμένου να εισέλθει για πρώτη φορά στο έδαφος [της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας], ένα μέλος της οικογένειας Τούρκου υπηκόου εμπίπτοντος στο προβλεπόμενο από το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου καθεστώς οφείλει να αποδείξει προ της εισόδου του ότι μπορεί να εκφράζεται στοιχειωδώς στη γερμανική γλώσσα;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Αντιβαίνει στο άρθρο 7, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2003/86 [...] η μνημονευόμενη στο πρώτο ερώτημα ρύθμιση του εθνικού δικαίου;<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, εάν μια ρύθμιση εθνικού δικαίου η οποία εισήχθη αφού τέθηκε σε ισχύ το Πρόσθετο Πρωτόκολλο και εξαρτά την είσοδο στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους, λόγω οικογενειακής επανενώσεως, της συζύγου Τούρκου υπηκόου εγκατεστημένου στο εν λόγω κράτος μέλος από την απόδειξη του ότι διαθέτει στοιχειώδεις γνώσεις της επίσημης γλώσσας του εν λόγω κράτους αποτελεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>νέο περιορισμό<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/> υπό την έννοια του άρθρου 41, παράγραφος 1, του εν λόγω πρωτοκόλλου.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία, η διάταξη αυτή διατυπώνει, με όρους σαφείς, ακριβείς και ανεπιφύλακτους, μη αμφίσημη ρήτρα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/> η οποία <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>περιλαμβάνει υποχρέωση […] η οποία νομικά αναλύεται σε μία απλή υποχρέωση αποχής από ενέργεια<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Βλ. αποφάσεις Savas (C‑37/98, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:224">EU:C:2000:224</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 46, 47, 54 και 71), Abatay κ.λπ. (C‑317/01 και C-369/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:572">EU:C:2003:572</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 58), Tum και Dari (C‑16/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:530">EU:C:2007:530</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 46) και Dereci κ.λπ. (C‑256/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:734">EU:C:2011:734</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 87).</P></NOTE>, οι δε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Τούρκοι υπήκοοι, στους οποίους εφαρμόζεται, μπορούν να την επικαλεστούν ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων προκειμένου να αποκλειστεί η εφαρμογή αντίθετων κανόνων εσωτερικού δικαίου<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Βλ. απόφαση Abatay κ.λπ. (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:572">EU:C:2003:572</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 59).</P></NOTE>. Ως προς το περιεχόμενό της, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, μολονότι η ρήτρα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/> της διατάξεως αυτής δεν είναι ικανή από μόνη της να παράσχει σε Τούρκο υπήκοο δικαίωμα εγκαταστάσεως ή διαμονής αντλούμενο απευθείας από τη νομοθεσία της Ένωσης, εντούτοις απαγορεύει την εκ μέρους κράτους μέλους θέσπιση οιουδήποτε νέου μέτρου που θα είχε ως αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα να εξαρτηθεί η εγκατάσταση και, συνακόλουθα, η διαμονή τέτοιου υπηκόου στο έδαφός του από όρους πιο περιοριστικούς εν συγκρίσει προς εκείνους οι οποίοι ίσχυαν κατά την έναρξη ισχύος του Προσθέτου Πρωτοκόλλου στο συγκεκριμένο κράτος μέλος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Βλ. αποφάσεις Savas (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:224">EU:C:2000:224</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 64, 65 και 69), Abatay κ.λπ. (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:572">EU:C:2003:572</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 62, 65 και 66), Soysal και Savatli (C‑228/06, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:101">EU:C:2009:101</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 47), και Dereci κ.λπ. (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:734">EU:C:2011:734</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 88).</P></NOTE>. Ομοίως, το Δικαστήριο έκανε δεκτό ότι, μολονότι δεν έχει ως συνέπεια να παρέχει στους Τούρκους υπηκόους δικαίωμα εισόδου στο έδαφος κράτους μέλους —το οποίο, σύμφωνα με το ισχύον σήμερα δίκαιο της Ένωσης, εξακολουθεί να διέπεται από το εθνικό δίκαιο— το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>πρέπει να έχει εφαρμογή και ως προς τη ρύθμιση που αφορά την πρώτη είσοδο των Τούρκων υπηκόων σε κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου σκοπεύουν να κάνουν χρήση της ελευθερίας εγκαταστάσεως βάσει της Συμφωνίας Συνδέσεως<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Βλ. απόφαση Tum και Dari (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:530">EU:C:2007:530</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 54 έως 63).</P></NOTE>. Ως εκ τούτου, η ρήτρα που περιλαμβάνει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>δεν λειτουργεί ως ουσιαστικός κανόνας, καθιστώντας ανεφάρμοστο το σχετικό ουσιαστικό δίκαιο, το οποίο αντικαθιστά, αλλά ως οιονεί<?PAGE NO="6"?> διαδικαστικός κανόνας, ο οποίος προβλέπει, ratione temporis, ποιες είναι οι διατάξεις της κανονιστικής ρυθμίσεως ενός κράτους μέλους υπό το πρίσμα των οποίων πρέπει να εκτιμάται η κατάσταση Τούρκου υπηκόου ο οποίος επιθυμεί να κάνει χρήση της ελευθερίας εγκαταστάσεως εντός αυτού του κράτους μέλους<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Βλ. απόφαση Tum και Dari (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:530">EU:C:2007:530</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 55), Oguz (C‑186/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:509">EU:C:2011:509</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 28), και Dereci κ.λπ. (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:734">EU:C:2011:734</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 89).</P></NOTE>. Το άρθρο 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου παρουσιάζεται έτσι ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>η αναγκαία συνέπεια των άρθρων 13 και 14 της Συμφωνίας Συνδέσεως, αποτελώντας το απαραίτητο μέσο για τη βαθμιαία κατάργηση των εθνικών περιορισμών στην ελεύθερη εγκατάσταση και παροχή υπηρεσιών<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Βλ. αποφάσεις Abatay κ.λπ. (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:572">EU:C:2003:572</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 68) και Tum και Dari (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:530">EU:C:2007:530</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 61).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Στην υπό κρίση υπόθεση, μολονότι δεν αμφισβητείται ότι ο S. Dogan απολαμβάνει του ευεργετήματος της ρήτρας του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, αφού ασκεί μη έμμισθη δραστηριότητα στο έδαφος της Ένωσης, εντούτοις τίθεται το ερώτημα εάν η ρήτρα αυτή ισχύει και για τη σύζυγό του, η οποία έκανε αίτηση χορηγήσεως θεωρήσεως εισόδου λόγω οικογενειακής επανενώσεως και δεν επιδιώκει να εισέλθει στο γερμανικό έδαφος προκειμένου να ασκήσει κάποια δραστηριότητα που εμπίπτει στη διάταξη αυτή.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει καταφατική απάντηση, υποστηρίζοντας ότι η N. Dogan δικαιούται να επικαλεστεί την εν λόγω ρήτρα ως μέλος της οικογένειας του S. Dogan, υπό την έννοια του άρθρου 13 της απoφάσεως 1/80 του Συμβουλίου Συνδέσεως, της <DATE ISO="19800919">19ης Σεπτεμβρίου 1980</DATE>, σχετικά με την ανάπτυξη της συνδέσεως (στο εξής: απόφαση 1/80). Κατά την Επιτροπή, σύμφωνα με τον κανόνα της συγκλίνουσας ερμηνείας του άρθρου 41 του Προσθέτου Πρωτοκόλλου και του άρθρου 13 της αποφάσεως 1/80, που διατυπώνει ανάλογη ρήτρα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 ορίζει τα ακόλουθα: <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>Τα κράτη μέλη και η Τουρκία δεν μπορούν να θεσπίσουν νέους περιορισμούς σχετικά με τις προϋποθέσεις προσβάσεως στην απασχόληση των εργαζομένων και των μελών των οικογενειών τους που βρίσκονται νομίμως στο έδαφός τους, αντιστοίχως, όσον αφορά την παραμονή και την απασχόληση<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/>.</P></NOTE>, η ερμηνεία της τελευταίας διατάξεως από το Δικαστήριο θα πρέπει να εφαρμοστεί και στην πρώτη. Ωστόσο, υπενθυμίζει ότι στην απόφαση επί των υποθέσεων Toprak και Oguz<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Απόφαση Toprak και Oguz (C‑300/09 και C‑301/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:756">EU:C:2010:756</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 τυγχάνει εφαρμογής όχι μόνον στο νομικό καθεστώς που αφορά τις προϋποθέσεις προσβάσεως στην απασχόληση των Τούρκων εργαζομένων, αλλά και στο νομικό καθεστώς που αφορά το δικαίωμα των αλλοδαπών συζύγων για οικογενειακή επανένωση.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Δεν συμμερίζομαι τον συλλογισμό της Επιτροπής. Είναι αληθές ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 και το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, μολονότι έχουν διαφορετικό πεδίο εφαρμογής και δεν επιδέχονται ταυτόχρονη εφαρμογή, εντούτοις έχουν την <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>ίδια σημασία<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Βλ. αποφάσεις Abatay κ.λπ. (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:572">EU:C:2003:572</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 86) και Dereci κ.λπ. (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:734">EU:C:2011:734</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 81).</P></NOTE>, επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό, και το περιεχόμενο της υποχρεώσεως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/> που προβλέπουν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>καλύπτει κατ’ αναλογία κάθε νέο εμπόδιο στην άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως, της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών ή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζόμενων, το οποίο επιδεινώνει τις συνθήκες που υπήρχαν σε συγκεκριμένη ημερομηνία<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Βλ. αποφάσεις Toprak και Oguz (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:509">EU:C:2011:509</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 54) και Dereci κ.λπ. (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:734">EU:C:2011:734</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 94).</P></NOTE>. Εξάλλου, ακριβώς με βάση τους συγκλίνοντες σκοπούς έκρινε το Δικαστήριο ότι, παρά τη διαφορετική γραμματική διατύπωση των δύο διατάξεων, το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 τυγχάνει εφαρμογής όχι μόνον στα μέτρα που αφορούν άμεσα την πρόσβαση στην εργασία, αλλά, ακριβώς όπως το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, και στις διατάξεις που διέπουν την πρώτη είσοδο και διαμονή των Τούρκων εργαζομένων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Αποφάσεις Sahin (C‑242/06, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:554">EU:C:2009:554</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 63-65), Επιτροπή κατά Βασιλείου των Κάτω Χωρών (C‑92/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:228">EU:C:2010:228</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 47-49).</P></NOTE>. Είναι επίσης αληθές ότι, όπως προκύπτει από τη γραμματική του διατύπωση, το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 έχει εφαρμογή όχι μόνον στους Τούρκους εργαζομένους, αλλά και στα μέλη της οικογένειάς τους και, όσον αφορά τα τελευταία, το<?PAGE NO="7"?> Δικαστήριο, στην απόφαση Abatay κ.λπ., απεφάνθη ότι η απόφαση αυτή <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>δεν εξαρτά την είσοδό τους στο έδαφος του κράτους μέλους, με σκοπό την οικογενειακή επανένωση με Τούρκο εργαζόμενο που βρίσκεται ήδη νομίμως στο κράτος αυτό, από την άσκηση έμμισθης επαγγελματικής δραστηριότητας<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P><REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:572">EU:C:2003:572</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (σκέψη 82).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Ωστόσο, όπως ορθώς υπογράμμισαν με τις παρατηρήσεις τους η Γερμανική και η Δανική Κυβέρνηση, από την απόφαση Toprak και Oguz προκύπτει ότι η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης ρύθμιση περί οικογενειακής επανενώσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Επρόκειτο, ειδικότερα, για τους όρους χορηγήσεως στην Ολλανδία αυτόνομης άδειας διαμονής στους αλλοδαπούς υπηκόους που εισέρχονταν στο έδαφος αυτού του κράτους μέλους λόγω οικογενειακής επανενώσεως. Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών επανεισήγαγε τον όρο τριετούς διαμονής του αλλοδαπού με τον σύζυγο που είχε δικαίωμα μακρόχρονης διαμονής, αντί της ετήσιας διαμονής που ίσχυε από το 1983.</P></NOTE> ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 13 της αποφάσεως 1/80 μόνον στο βαθμό που <HT TYPE="ITALIC">επηρέαζε</HT> την κατάσταση Τούρκων εργαζομένων, όπως οι Toprak και Oguz<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Βλ. ιδίως σκέψεις 41, 44, 62 και διατακτικό.</P></NOTE>. Μια τέτοια άποψη συνάδει με τον σκοπό που επιδιώκει η διάταξη αυτή καθώς και αυτή του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, ο οποίος είναι να μην επιτρέπεται στις εθνικές αρχές να εισαγάγουν νέα εμπόδια στην άσκηση, αντίστοιχα, της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, της ελευθερίας εγκαταστάσεως και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Ωστόσο, δεν μπορούν να επικαλούνται την παραβίαση ενός τέτοιου σκοπού <HT TYPE="ITALIC">ως προς τους ίδιους</HT> οι Τούρκοι υπήκοοι όπως η Ν. Dogan οι οποίοι ζητούν να τους επιτραπεί η είσοδος στο έδαφος κράτους μέλους αποκλειστικά για λόγους οικογενειακής επανενώσεως και όχι για να ασκήσουν μία από τις οικονομικές ελευθερίες που προβλέπονται στη Συμφωνία Συνδέσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Αναμφισβήτητα, το άρθρο 7 της αποφάσεως 1/80 απονέμει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, αυτοτελή δικαιώματα στα μέλη της οικογένειας Τούρκων εργαζομένων οι οποίοι είναι ενταγμένοι στη νόμιμη αγορά εργασίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Το άρθρο αυτό προβλέπει ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>[τ]α μέλη της οικογένειας Τούρκου εργαζομένου ενταγμένου στη νόμιμη αγορά εργασίας κράτους μέλους, στα οποία έχει επιτραπεί να ζήσουν μαζί του, δικαιούνται να αποδεχθούν οποιαδήποτε προσφορά εργασίας εφόσον διαμένουν νομίμως στο κράτος αυτό επί τρία τουλάχιστον έτη και υπό την επιφύλαξη της αποδοτέας στους εργαζομένους των κρατών μελών της Κοινότητας προτεραιότητας, και έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε οποιαδήποτε έμμισθη δραστηριότητα εφόσον διαμένουν νομίμως στο κράτος αυτό επί πέντε τουλάχιστον έτη<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/>.</P></NOTE> αποσκοπώντας στη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για την οικογενειακή επανένωση στο κράτος μέλος υποδοχής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Βλ. αποφάσεις Kadiman (C‑351/95, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:205">EU:C:1997:205</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 36) και Ayaz (C‑275/02, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:570">EU:C:2004:570</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 41).</P></NOTE>. Ωστόσο, σύμφωνα με την οικονομία της Συμφωνίας Συνδέσεως, ο σκοπός αυτός δεν είναι παρά μέσο που αποσκοπεί να διευκολύνει την πραγματοποίηση των σκοπών της συνδέσεως, ήτοι, ιδίως τη σταδιακή καθιέρωση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, της ελευθερίας εγκαταστάσεως και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών σύμφωνα με τα άρθρα 12, 13 και 14 της Συμφωνίας. Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι από τον συνδυασμό των άρθρων των άρθρων 7 και 13 της αποφάσεως 1/80 δεν μπορεί να συναχθεί ότι τα μέλη της οικογένειας Τούρκου εργαζομένου που ζητούν να εισέλθουν στο έδαφος ενός κράτους μέλους λόγω οικογενειακής επανενώσεως και όχι για να ασκήσουν έμμισθη δραστηριότητα μπορούν να επικαλεστούν τη ρήτρα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/> για να αντιταχθούν στην εφαρμογή ως προς αυτά μιας ρυθμίσεως όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης η οποία μπορεί να παρεμποδίσει ή, τουλάχιστον, να δυσχεράνει την εκ μέρους του απόκτηση των δικαιωμάτων που μπορεί να απορρέουν από το άρθρο 7 της αποφάσεως 1/80.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Μετά τη διευκρίνιση αυτή, θα πρέπει, στο σημείο αυτό, να εξεταστεί εάν η Ν. Dogan μπορεί να επικαλεστεί τη ρήτρα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/> του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, μολονότι δεν έκανε χρήση ούτε προτίθετο να κάνει χρήση των οικονομικών ελευθεριών στις οποίες αναφέρεται το άρθρο αυτό, προκειμένου να μην εφαρμοστεί ως προς αυτή εθνική ρύθμιση που μπορεί να αποτελέσει νέο περιορισμό στην εκ μέρους <HT TYPE="ITALIC">του συζύγου της</HT> άσκηση των ελευθεριών αυτών.</TXT></NP><?PAGE NO="8"?><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Υπενθυμίζω, προκαταρκτικώς, ότι, στην υπόθεση Abatay κ.λπ., το Δικαστήριο αναγνώρισε ήδη το δικαίωμα Τούρκου υπηκόου να επικαλεστεί την ευεργετική ρύθμιση του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου παρόλο που η διάταξη αυτή δεν τον αφορούσε <HT TYPE="ITALIC">άμεσα</HT>. Στην υπόθεση αυτή επρόκειτο για Τούρκους οδηγούς οι οποίοι εργάζονταν για επιχείρηση εγκατεστημένη στην Τουρκία η οποία πραγματοποιούσε νόμιμα παροχή υπηρεσιών εντός κράτους μέλους. Οι ενδιαφερόμενοι αμφισβητούσαν την εφαρμογή ως προς αυτούς των όρων ασκήσεως της έμμισθής τους δραστηριότητας τους οποίους είχε θεσπίσει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας μετά την έναρξη ισχύος του Προσθέτου Πρωτοκόλλου. Βασιζόμενο σε αναλογική εφαρμογή της αποφάσεως Clean Car Autoservice<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>C‑350/96, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:205">EU:C:1998:205</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>. Στην απόφαση αυτή το Δικαστήριο αναγνώρισε το δικαίωμα των εργοδοτών να επικαλούνται το άρθρο 48 της Συνθήκης ΕΚ, υπογραμμίζοντας ότι, για να είναι αποτελεσματικό και χρήσιμο το δικαίωμα των εργαζομένων να προσλαμβάνονται και να απασχολούνται χωρίς διακρίσεις, βάσει της διατάξεως αυτής, πρέπει κατ’ ανάγκην να συνοδεύεται από το δικαίωμα των εργοδοτών να τους προσλαμβάνουν τηρώντας τους κανόνες σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων.</P></NOTE>, το Δικαστήριο αναγνώρισε κατ’ ουσίαν ότι, εφόσον οι εργαζόμενοι ενός παρόχου υπηρεσιών είναι απαραίτητοι για να μπορεί ο τελευταίος να παρέχει τις υπηρεσίες του, το δικαίωμα του εργοδότη που είναι εγκατεστημένος στην Τουρκία να πραγματοποιεί παροχή υπηρεσιών εντός κράτους μέλους με τους όρους του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου θα πρέπει κατ’ ανάγκην να συνοδεύεται από το δικαίωμα των εργαζομένων του να εκτελούν την αποστολή που τους ανατίθεται στο πλαίσιο αυτής της παροχής υπηρεσιών υπό τους ίδιους όρους<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Σκέψη 106 και διατακτικό. Βλ. επίσης προτάσεις του γενικού εισαγγελέα J. Mischo (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:274">EU:C:2003:274</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σημεία 201 έως 204) και απόφαση Soysal και Savatli (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:101">EU:C:2009:101</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 45 και 46). Η λύση που έκανε δεκτή το Δικαστήριο δικαιολογούνταν από την ανάγκη να διατηρηθεί η πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου και να μην υπονομευθεί η διάταξη αυτή από τους περιορισμούς που επιβάλλονταν, όχι απευθείας στους Τούρκους παρόχους υπηρεσιών, αλλά στους εργαζομένους τους της ιδίας υπηκοότητας, στους οποίους είχε ανατεθεί η αποστολή να πραγματοποιήσουν την παροχή στο έδαφος της Ένωσης, περιορισμούς οι οποίοι καθιστούσαν δυνατή την παράκαμψη της ρήτρας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/> που διατυπώνεται στη διάταξη αυτή.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Επομένως θα πρέπει να καθοριστεί κατά πόσο το επίμαχο στην υπόθεση της κύριας δίκης μέτρο, που αφορά τους όρους στους οποίους υπόκειται η οικογενειακή επανένωση, περιλαμβάνει <HT TYPE="ITALIC">έμμεσο</HT> <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>περιορισμό<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/>, όπως στην περίπτωση που εξέτασε το Δικαστήριο στην προπαρατεθείσα υπόθεση Abatay κ.λπ., της ελευθερίας εγκαταστάσεως βάσει του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου. Αντιθέτως, ο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>νέος<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/> χαρακτήρας του εν λόγω μέτρου υπό την έννοια της διατάξεως αυτής δεν αμφισβητείται.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Συναφώς, θα πρέπει καταρχάς να θεωρήσουμε ότι από τη διατύπωση του άρθρου 13 της Συμφωνίας Συνδέσεως, καθώς και από τον σκοπό της συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας, απορρέει ότι οι αρχές που γίνονται δεκτές στο πλαίσιο των άρθρων 52 έως 56 της Συνθήκης ΕΚ (μετέπειτα άρθρων 43 ΕΚ έως 47 ΕΚ και εν συνεχεία 49 ΣΛΕΕ έως 53 ΣΛΕΕ) <HT TYPE="ITALIC">θα πρέπει να ισχύσουν, στον βαθμό που είναι δυνατό, και για τους Τούρκους υπηκόους</HT>. Η ερμηνευτική αυτή αρχή, που αρχικά καθιερώθηκε από το Δικαστήριο στο πλαίσιο του άρθρου 12 της Συμφωνίας Συνδέσεως και, στη συνέχεια, επιβεβαιώθηκε στο πλαίσιο του άρθρου 14 της Συμφωνίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Βλ. υπό την έννοια αυτή, όσον αφορά το άρθρο 12 της Συμφωνίας Συνδέσεως, τις αποφάσεις Bozkurt (C‑434/93, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:168">EU:C:1995:168</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 19 και 20), Nazli (C‑340/97, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:77">EU:C:2000:77</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 55), και Kurz (C‑188/00, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:694">EU:C:2002:694</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 30), και, όσον αφορά το άρθρο 14, την απόφαση Abatay κ.λπ. (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:572">EU:C:2003:572</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 112).</P></NOTE>, έχει εφαρμογή και στο άρθρο 13 αυτής, που διατυπώνει κανόνα ανάλογο με αυτόν των δύο προαναφερθεισών διατάξεων. Όπως θα εξηγήσω πιο αναλυτικά στη συνέχεια, η αρχή αυτή δεν αμφισβητήθηκε με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου στις υποθέσεις Ziebell και Demirkan<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Αποφάσεις Ziebell (C‑371/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:809">EU:C:2011:809</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) και Demirkan (C‑221/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:583">EU:C:2013:583</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Βλ. για περισσότερες λεπτομέρειες, κατωτέρω σημεία 35 έως 39.</P></NOTE>, αλλά αντίθετα επιβεβαιώθηκε ρητά με την τελευταία αυτή απόφαση.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Στη συνέχεια θα πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, ως περιορισμός της ελευθερίας εγκαταστάσεως, υπό την έννοια του άρθρου 49 ΣΛΕΕ, θεωρείται κάθε μέτρο που παρεμποδίζει, παρενοχλεί ή καθιστά λιγότερο ελκυστική την άσκηση της ελευθερίας αυτής από τους υπηκόους της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις CaixaBank France (C‑442/02, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:586">EU:C:2004:586</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 11 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία), και Επιτροπή κατά Γαλλίας (C‑389/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:411">EU:C:2008:411</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 55 έως 56).</P></NOTE>. Ωστόσο, σύμφωνα με την αρχή που εκτέθηκε ανωτέρω στο σημείο 29, φρονώ ότι ο ίδιος ορισμός θα πρέπει να γίνει δεκτός, όσον αφορά τον καθορισμό του περιεχομένου και της<?PAGE NO="9"?> σημασίας του όρου <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>περιορισμός<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/> του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου. Έτσι, η διάταξη αυτή, με την οποία παγιώνεται η ρύθμιση στην οποία υπόκειται, σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή, η κατάσταση Τούρκου υπηκόου που επιθυμεί να κάνει χρήση της ελευθερίας εγκαταστάσεως βάσει της Συμφωνίας Συνδέσεως, απαγορεύει κάθε χειροτέρευση της καταστάσεως αυτής η οποία μπορεί να <HT TYPE="ITALIC">παρεμποδίσει, να παρενοχλήσει ή να καταστήσει λιγότερο ελκυστική</HT> την άσκηση της ελευθερίας αυτής.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Όπως υποστηρίζει η Επιτροπή στις παρατηρήσεις της, η μη ύπαρξη για Τούρκο υπήκοο, συγκεκριμένης προοπτικής οικογενειακής επανενώσεως στο έδαφος του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένος ή προτίθεται να εγκατασταθεί για να ασκήσει ανεξάρτητη δραστηριότητα μπορεί να παρεμποδίσει ή, τουλάχιστον, να καταστήσει λιγότερο ελκυστική γι’ αυτόν την άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως που προβλέπεται από τη Συμφωνία Συνδέσεως. Χωρίς τέτοια προοπτική, ένας Τούρκος υπήκοος μπορεί πράγματι είτε να αποθαρρυνθεί να εγκατασταθεί στο έδαφος της Ένωσης όταν υφίσταται ήδη ο οικογενειακός δεσμός, είτε να εξωθηθεί να διακόψει τη δραστηριότητά του και να εγκαταλείψει το έδαφος του κράτους μέλος, στην περίπτωση που ο δεσμός δημιουργήθηκε μετά την αναχώρησή του. Και στις δύο περιπτώσεις θα εξαναγκαστεί να επιλέξει μεταξύ της δραστηριότητάς του και της διατηρήσεως της ενότητας της οικογένειάς του.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Συναφώς, υπενθυμίζω ότι τόσο ο κοινοτικός νομοθέτης, με τα πρώτα εφαρμοστικά κείμενα των διατάξεων της Συνθήκης, όσο και το Δικαστήριο αναγνώρισαν την ύπαρξη ενός <HT TYPE="ITALIC">πρωταρχικού δεσμού</HT> μεταξύ της διατηρήσεως της ενότητας της οικογενειακής ζωής και της πλήρους απολαύσεως των θεμελιωδών ελευθεριών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Βλ. άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχεία γʹ και δʹ, των οδηγιών του Συμβουλίου 64/220/ΕΟΚ, της <DATE ISO="19640225">25ης Φεβρουαρίου 1964</DATE> (JO 56, σ. 845), και 73/148/ΕΟΚ, της <DATE ISO="19730521">21ης Μαΐου 1973</DATE> (ΕΕ ειδ. έκδ. 06/001, σ. 144), <HT TYPE="BOLD">περί καταργήσεως των περιορισμών στη διακίνηση και στη διαμονή των υπηκόων των κρατών μελών στο εσωτερικό της Κοινότητας στον τομέα της εγκαταστάσεως και της παροχής υπηρεσιών</HT>. Η τελευταία οδηγία καταργήθηκε με την οδηγία 2004/38/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της <DATE ISO="20040429">29ης Απριλίου 2004</DATE> σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1612/68 και την κατάργηση των οδηγιών 64/221/ΕΟΚ, 68/360/ΕΟΚ, 72/194/ΕΟΚ, 73/148/ΕΟΚ, 75/34/ΕΟΚ, 75/35/ΕΟΚ, 90/364/ΕΟΚ, 90/365/ΕΟΚ και 93/96/ΕΟΚ (JO L 158, σ. 77). Όσον αφορά τους εργαζομένους, βλ. κανονισμό (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19681015">15ης Οκτωβρίου 1968</DATE>, <HT TYPE="BOLD">περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητος</HT> (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001, σ. 33), ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΕ) 492/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20110405">5ης Απριλίου 2011</DATE>, που αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων στο εσωτερικό της Ένωσης (κωδικοποιημένο κείμενο) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="141" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2011">ΕΕ L 141, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> υπό συνθήκες που διασφαλίζουν τον σεβασμό της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας των μετακινούμενων εργαζομένων<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Βλ. αποφάσεις di Leo (C‑308/89, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:400">EU:C:1990:400</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 13), και Baumbast και R (C‑413/99, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:493">EU:C:2002:493</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 50), στις οποίες το Δικαστήριο έκρινε ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>ο στόχος του κανονισμού 1612/68, δηλαδή η ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, απαιτεί, για να εξασφαλιστεί η κυκλοφορία αυτή υπό συνθήκες ελευθερίας και αξιοπρέπειας, να υπάρχουν οι καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις για την ενσωμάτωση της οικογένειας του κοινοτικού εργαζομένου στο περιβάλλον του κράτους μέλους υποδοχής<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/>.</P></NOTE>. Έτσι, τυχόν προσβολή της πρώτης μπορεί να αποτελέσει παρεμπόδιση της πλήρους ασκήσεως των ελευθεριών αυτών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Στην απόφαση Carpenter (C‑60/00, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:434">EU:C:2002:434</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι ο κοινοτικός νομοθέτης αναγνώρισε τη σημασία της προστασίας της οικογενειακής ζωής των υπηκόων των κρατών <HT TYPE="ITALIC">για</HT> <HT TYPE="ITALIC">την</HT> <HT TYPE="ITALIC">κατάργηση</HT> <HT TYPE="ITALIC">των</HT> <HT TYPE="ITALIC">περιορισμών</HT> <HT TYPE="ITALIC">στην</HT> <HT TYPE="ITALIC">άσκηση</HT> <HT TYPE="ITALIC">των</HT> <HT TYPE="ITALIC">θεμελιωδών</HT> <HT TYPE="ITALIC">ελευθεριών</HT> <HT TYPE="ITALIC">που</HT> <HT TYPE="ITALIC">κατοχυρώνει</HT> <HT TYPE="ITALIC">η</HT> <HT TYPE="ITALIC">Συνθήκη</HT> και χαρακτήρισε ως <HT TYPE="ITALIC">εμπόδιο στην άσκηση από τον P. Carpenter της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών</HT> το μέτρο της απελάσεως της συζύγου του, υπηκόου τρίτης χώρας, που έλαβαν οι αρχές του κράτους μέλους καταγωγής του, διευκρινίζοντας ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>ο χωρισμός των συζύγων Carpenter θα έθιγε την οικογενειακή τους ζωή, και ως εκ τούτου τις συνθήκες ασκήσεως μιας θεμελιώδους ελευθερίας, από τον P. Carpenter<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/> αφού <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>η ελευθερία αυτή δεν μπορεί να είναι πλήρης αν ο P. Carpenter <HT TYPE="ITALIC">κωλύεται να την ασκήσει λόγω των εμποδίων</HT> <HT TYPE="ITALIC">τα οποία υφίστανται, στη χώρα καταγωγής του, όσον αφορά την είσοδο και τη διαμονή της συζύγου του</HT><QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/> (σκέψη 39, η υπογράμμιση δική μου). Μολονότι στην πρόσφατη απόφασή του S και Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel (C‑457/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:136">EU:C:2014:136</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) το Δικαστήριο προέβη σε συσταλτική ερμηνεία των προϋποθέσεων εφαρμογής της αποφάσεως Carpenter (σκέψεις 41 έως 44), εντούτοις επιβεβαιώνεται η αρχή σύμφωνα με την οποία η αποτελεσματική άσκηση των ελευθεριών που προβλέπονται από τη Συνθήκη μπορεί να παρεμποδιστεί από μέτρα που θίγουν την ενότητα της οικογενειακής ζωής του μετακινούμενου εργαζομένου (σκέψη 40).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Ωστόσο, μολονότι ούτε η Συμφωνία Συνδέσεως ούτε το Πρόσθετο Πρωτόκολλο αλλά ούτε και οι πράξεις που εξέδωσε το Συμβούλιο Συνδέσεως προβλέπουν το δικαίωμα οικογενειακής επανενώσεως, ο δεσμός που υφίσταται μεταξύ της ασκήσεως των οικονομικών ελευθεριών που προβλέπονται στη Συμφωνία και της οικογενειακής ενότητας επιβάλλει, κατά την άποψή μου, ώστε να εμπίπτει το μέτρο του κράτους μέλους που εισάγει νέο όρο για την είσοδο στο έδαφος του κράτους μέλους ως προς<?PAGE NO="10"?> τον/τη σύζυγο Τούρκου υπηκόου που έκανε χρήση ή που επιθυμεί να κάνει χρήση της ελευθερίας εγκαταστάσεως της Συμφωνίας, σε σχέση με τις προϋποθέσεις που ίσχυαν κατά τον χρόνο που τέθηκε σε ισχύ το Πρόσθετο Πρωτόκολλο για το κράτος μέλος αυτό, στο πεδίο εφαρμογής της ρήτρας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/> που προβλέπεται από το άρθρο 41, παράγραφος 1, του πρωτοκόλλου αυτού.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται από το σκοπό της ρήτρας αυτής, τον οποίο έχει υπενθυμίσει επανειλημμένως το Δικαστήριο και ο οποίος συνίσταται στη «δημιουργία ευνοϊκών προϋποθέσεων για τη σταδιακή καθιέρωση της ελευθερίας εγκαταστάσεως μεταξύ των κρατών μελών και της Δημοκρατίας της Τουρκίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Απόφαση Tum και Dari (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:530">EU:C:2007:530</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 53 και 61).</P></NOTE> απαγορεύοντας τη θέσπιση νέων μέτρων που θα είχαν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>ως αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/> να εξαρτούν την εγκατάσταση Τούρκων υπηκόων εντός κράτους μέλος από προϋποθέσεις πιο περιοριστικές από αυτές που απορρέουν από τους κανόνες που θα ίσχυαν γι’ αυτούς κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του προσθέτου πρωτοκόλλου ως προς το οικείο κράτος μέλος<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Tum και Dari (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:530">EU:C:2007:530</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 53 και 61).</P></NOTE>. Εξάλλου, δεδομένου του ανασταλτικού χαρακτήρα των μέτρων που αφορούν τους όρους στους οποίους υπόκειται η οικογενειακή επανένωση, το επιχείρημα της Γερμανικής και της Ολλανδικής Κυβερνήσεως, σύμφωνα με το οποίο η επίπτωση ενός κανόνα όπως αυτού στην υπόθεση της κύριας δίκης στην άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως βάσει της Συμφωνίας Συνδέσεως είναι υπερβολικά μακρινή και υποθετική για να εμπίπτει στον σκοπό εφαρμογής της ρήτρας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/> που προβλέπεται από το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, δεν μπορεί να γίνει δεκτό.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Η προτεινόμενη ερμηνεία δεν είναι αντίθετη προς τις πρόσφατες αποφάσεις του Δικαστηρίου στις προμνησθείσες υποθέσεις Ziebell και Demirkan.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Στην πρώτη από τις αποφάσεις αυτές, το Δικαστήριο απέκλεισε από το κεκτημένο της Συμφωνίας Συνδέσεως την οδηγία 2004/38<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Προμνημονευθείσα στην υποσημείωση 29.</P></NOTE>, απορρίπτοντας, κατά συνέπεια, το επιχείρημα του N. Ziebell, σύμφωνα με το οποίο το άρθρο 28, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, της οδηγίας αυτής, που ρυθμίζει την προστασία κατά της απελάσεως την οποία απολαμβάνουν οι υπήκοοι της ΕΕ, θα έπρεπε να χρησιμεύσει ως αναφορά για τον καθορισμό της έννοιας και του περιεχομένου της εξαιρέσεως στο δικαίωμα διαμονής που θεμελιώνεται σε λόγους δημοσίας τάξεως και διατυπώνεται στο άρθρο 14, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Δικαστήριο βασιζόταν κατ’ ουσίαν στη διαπίστωση ότι, αντιθέτως προς την οδηγία, η οποία αποσκοπεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>στη διευκόλυνση της άσκησης του πρωτογενούς και ατομικού δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής στο έδαφος των κρατών μελών, το οποίο απονέμεται στους πολίτες της Ένωσης απευθείας από τη Συνθήκη<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/>, η Συμφωνία Συνδέσεως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>επιδιώκει σκοπό αποκλειστικά οικονομικό<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Βλ. σκέψεις 64 και 69.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Η προκειμένη περίπτωση διαφέρει σαφώς από αυτή της υποθέσεως Ziebell. Στην υπό κρίση υπόθεση, δεν πρόκειται για την αναγνώριση στη σύνδεση με τη Δημοκρατία της Τουρκίας κάποιου αντικείμενου και σκοπού ξένου προς αυτή, αλλά για την ανάγκη να διασφαλιστεί η πλήρης υλοποίηση των δικών της σκοπών αυτών καθαυτούς, δηλαδή, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, της Συμφωνίας Συνδέσεως, η <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>προαγωγή της συνεχούς και ισόρροπης ενισχύσεως των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων μεταξύ των μερών, λαμβανομένης πλήρως υπόψη της ανάγκης εξασφαλίσεως της επιταχυνομένης αναπτύξεως της τουρκικής οικονομίας και της ανυψώσεως του επιπέδου απασχολήσεως και των όρων διαβιώσεως του τουρκικού λαού<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/>. Η μεταφορά στο πεδίο εφαρμογής της συμφωνίας, μέσω του άρθρου 13 αυτής, της έννοιας της παρεμποδίσεως της ασκήσεως της ελευθερίας εγκαταστάσεως όπως την έχει ερμηνεύσει και εφαρμόσει το Δικαστήριο εντάσσεται σε μια τέτοια λογική.</TXT></NP><?PAGE NO="11"?><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Στην προαναφερθείσα απόφαση Demirkan, το Δικαστήριο έκρινε ότι η έννοια της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου δεν περιλαμβάνει και την ελευθερία των Τούρκων υπηκόων, αποδεκτών υπηρεσιών, να μεταβαίνουν σε ένα κράτος μέλος για να λάβουν υπηρεσίες. Για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, το Δικαστήριο, με απόφαση που αποτελεί προέκταση του σκεπτικού της αποφάσεως Ziebell, διαπίστωσε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>ότι υφίστανται μεταξύ της Συμφωνίας Συνδέσεως καθώς και του Προσθέτου Πρωτοκόλλου αυτής, αφενός, και της Συνθήκης, αφετέρου, διαφορές λόγω ιδίως της σχέσεως της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών με την ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων εντός της Ένωσης<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/> και ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>η ανάπτυξη των οικονομικών ελευθεριών <HT TYPE="ITALIC">ώστε να επιτρέπεται εν γένει ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων</HT> η οποία να είναι παρεμφερής με εκείνη που εφαρμόζεται σύμφωνα με το άρθρο 21 ΣΛΕΕ στους πολίτες της Ένωσης δεν αποτελεί σκοπό της Συμφωνίας Συνδέσεως<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Βλ. σκέψεις 48, 49 και 53, η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>. Κατά το Δικαστήριο, η παθητική ελευθερία παροχής υπηρεσιών, που απορρέει από τη διαδικασία εγκαθιδρύσεως μιας εσωτερικής αγοράς νοουμένης ως χώρου χωρίς εσωτερικά σύνορα, συνδέεται στενά με τη γενική αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων στην οποία στηρίζεται η δημιουργία ενός τέτοιου χώρου. Αντιθέτως, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>είτε διά της ελευθερίας εγκαταστάσεως είτε διά της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, μόνον ως <HT TYPE="ITALIC">παρακολουθηματική της ασκήσεως οικονομικής δραστηριότητας</HT> η ρήτρα <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> [που προβλέπεται στο άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου] μπορεί να αφορά τους όρους εισόδου και διαμονής των Τούρκων υπηκόων στο έδαφος των κρατών μελών<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Βλ. σκέψη 55, η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Στην υπό κρίση υπόθεση, δεν τίθεται θέμα κατ’ αναλογίαν εφαρμογής στο πλαίσιο της Συμφωνίας Συνδέσεως μιας έννοιας, όπως η παθητική παροχή υπηρεσιών, η οποία εμπεριέχει την αναγνώριση μιας γενικής αρχής ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων, αλλά της έννοιας της παρεμποδίσεως της ασκήσεως της ελευθερίας εγκαταστάσεως, η οποία επιτρέπει την οριοθέτηση της ελευθερίας αυτής και ευνοεί, επιβάλλοντας στις αρμόδιες αρχές των συμβαλλόμενων μερών την υποχρέωση αποχής από ενέργειες, την πλήρη υλοποίησή της σύμφωνα με τους σκοπούς της συνδέσεως. Μια τέτοια εφαρμογή είναι σύμφωνη με την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου η οποία, όπως το έχω ήδη επισημάνει, δεν έχει ανατραπεί, αλλά αντιθέτως επιβεβαιώθηκε από την απόφαση Demirkan<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Βλ. σκέψη 43.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Η Γερμανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν το επίμαχο στην υπόθεση της κύριας δίκης μέτρο μπορεί να χαρακτηριστεί ως περιορισμός υπό την έννοια του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, εντούτοις ο περιορισμός αυτός δικαιολογείται από τον σκοπό της καταπολεμήσεως των καταναγκαστικών γάμων. Κατά την κυβέρνηση αυτή, η στοιχειώδης γνώση της γλώσσας πριν την είσοδο στο έδαφος του κράτους μέλους υποδοχής ευνοεί την ενσωμάτωση της συζύγου στην κοινωνία του κράτους αυτού, αυξάνει τις πιθανότητές της να αναπτύξει μία αυτόνομη κοινωνική ζωή, μειώνοντας έτσι την επήρεια της οικογένειας του συζύγου, ενώ θα της επιτρέπει, εν ανάγκη, να απευθυνθεί στις αρμόδιες αρχές για να ζητήσει προστασία. Παρατηρεί ότι η μόρφωση αποτελεί, γενικά, αποτρεπτικό παράγοντα επειδή δυσχεραίνει την χειραγώγηση των πιθανών θυμάτων των καταναγκαστικών γάμων.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Στην απόφαση Demir<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>C‑225/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:725">EU:C:2013:725</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (σκέψη 40 και διατακτικό).</P></NOTE>, το Δικαστήριο έκρινε ότι ένας περιορισμός βάσει του άρθρου 13 της αποφάσεως 1/80 απαγορεύεται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>εκτός αν περιλαμβάνεται στους περιορισμούς που απαριθμεί το άρθρο 14 της αποφάσεως αυτής [<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Η παράγραφος 1 του άρθρου αυτού ορίζει ότι οι διατάξεις του κεφαλαίου II, τμήμα I, της αποφάσεως 1/80 εφαρμόζονται υπό την επιφύλαξη των περιορισμών που δικαιολογούνται από λόγους δημοσίας τάξεως, δημοσίας ασφαλείας και δημοσίας υγείας.</P></NOTE>] ή δικαιολογείται από επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος, είναι κατάλληλος να διασφαλίσει την επίτευξη του επιδιωκόμενου θεμιτού σκοπού και δεν βαίνει πέραν του μέτρου που είναι αναγκαίο για την επίτευξή του<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/>. Σύμφωνα με τη συγκλίνουσα ερμηνεία των ρητρών <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>standstill<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/> που προβλέπονται από το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 και το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, που υπομνήσθηκε ανωτέρω στο σημείο 22, η ίδια εξαίρεση τυγχάνει εφαρμογής στο πλαίσιο της τελευταίας αυτής διατάξεως.</TXT></NP><?PAGE NO="12"?><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Ωστόσο, ακόμα και αν υποτεθεί, όπως υποστηρίζει η Γερμανική Κυβέρνηση, ότι μπορεί να γίνει επίκληση του σκοπού της καταπολεμήσεως των καταναγκαστικών γάμων ως επιτακτικού λόγου γενικού συμφέροντος που δικαιολογεί περιορισμούς βάσει του άρθρου 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου και ότι το επίμαχο στην υπόθεση της κύριας δίκης μέτρο είναι πρόσφορο για την επίτευξη τέτοιου σκοπού, αμφιβάλλω για τον αναλογικό χαρακτήρα του. Φρονώ ότι δεν έχει τέτοιο χαρακτήρα ένα μέτρο που μπορεί να καθυστερεί επ’ αόριστον την οικογενειακή επανένωση στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους και που, με την επιφύλαξη περιορισμένου αριθμού εξαιρέσεων οι οποίες απαριθμούνται περιοριστικώς, εφαρμόζεται ανεξάρτητα από την αξιολόγηση του συνόλου των κρισίμων περιστάσεων κάθε περιπτώσεως. Εξάλλου, δεν συμμερίζομαι την άποψη της Γερμανικής Κυβερνήσεως σύμφωνα με την οποία εναλλακτικά μέτρα, όπως π.χ. η υποχρέωση συμμετοχής σε μαθήματα ενσωματώσεως και γλώσσας μετά την είσοδο στο γερμανικό έδαφος, δεν θα ήταν εξίσου αποτελεσματικά με την προηγούμενη απόκτηση γλωσσικών γνώσεων προς αποτροπή του κοινωνικού αποκλεισμού των θυμάτων των καταναγκαστικών γάμων. Αντιθέτως, μια τέτοια υποχρέωση θα ανάγκαζε τα πρόσωπα αυτά να βγουν από τον οικογενειακό τους περίγυρο, ευνοώντας έτσι την επαφή τους με τη γερμανική κοινωνία. Εξάλλου, τα μέλη της οικογένειάς τους που ενδεχομένως τους ασκούν πίεση θα εξαναγκάζονταν να επιτρέψουν μια τέτοια επαφή, η οποία, ελλείψει ανάλογης υποχρεώσεως, μπορεί να παρεμποδιστεί στην πράξη, και αυτό παρά το ότι το εν λόγω πρόσωπο έχει στοιχειώδεις γνώσεις της γερμανικής γλώσσας. Επιπλέον, το γεγονός ότι θα διατηρεί τακτικές σχέσεις με τους οργανισμούς και τα άτομα που είναι υπεύθυνα για τη διοργάνωση των μαθημάτων αυτών θα μπορούσε να συμβάλει στη δημιουργία ευνοϊκών προϋποθέσεων προκειμένου τα θύματα να ζητήσουν αυθόρμητα βοήθεια, καθώς και να διευκολύνει τον εντοπισμό των περιπτώσεων όπου απαιτείται παρέμβαση και την καταγγελία τους στις αρμόδιες αρχές.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα του Verwaltungsgericht Berlin ότι το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι η απαγόρευση που απορρέει για τα κράτη μέλη να εισάγουν νέους περιορισμούς στην ελευθερία εγκαταστάσεως περιλαμβάνει επίσης μέτρα, όπως το επίμαχο στην υπόθεση της κύριας δίκης, που εισήχθησαν μετά την έναρξη της ισχύος του Πρωτοκόλλου στο εν λόγω κράτος μέλος και τα οποία έχουν ως αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα να δυσχεραίνουν την είσοδο στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους, προς τον σκοπό της οικογενειακής επανενώσεως, του/της συζύγου Τούρκου υπηκόου ο οποίος έχει κάνει χρήση της ελευθερίας εγκαταστάσεως βάσει της Συμφωνίας Συνδέσεως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του δεύτερου προδικαστικού ερωτήματος</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα είναι κρίσιμο μόνον σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, θα το εξετάσω κατωτέρω μόνον επικουρικά και εν συντομία για την περίπτωση που το Δικαστήριο δεν ακολουθήσει τη λύση που προτείνω στο πρώτο ερώτημα.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Με το δεύτερο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν το άρθρο 7, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2003/86 έχει την έννοια ότι αντίκειται σ’ αυτό η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης ρύθμιση, η οποία εξαρτά το δικαίωμα εισόδου στη Γερμανία του/της συζύγου υπηκόου τρίτου κράτους ο οποίος διαμένει νόμιμα στο εν λόγω κράτος μέλος από την απόδειξη στοιχειώδους γνώσεως της γερμανικής γλώσσας.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2003/86 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη έχουν το δικαίωμα να απαιτούν από όσους επιθυμούν να τύχουν του ευεργετήματος της οικογενειακής επανενώσεως να συμμορφώνονται με μέτρα ενσωματώσεως. Κατά τη Γερμανική Κυβέρνηση, ο όρος σχετικά με τη στοιχειώδη γνώση της γερμανικής γλώσσας, ο οποίος εξυπηρετεί τον διττό σκοπό της διευκολύνσεως της ενσωματώσεως των νεοαφικνουμένων στη Γερμανία και της καταπολεμήσεως των καταναγκαστικών γάμων, αποτελεί αποδεκτό μέτρο ενσωματώσεως με βάση τη διάταξη αυτή.</TXT></NP><?PAGE NO="13"?><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Εκ προοιμίου, υπενθυμίζω ότι το δικαίωμα στον σεβασμό της οικογενειακής ζωής υπό την έννοια του άρθρου 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (στο εξής: ΕΣΔΑ) περιλαμβάνεται μεταξύ των θεμελιωδών δικαιωμάτων τα οποία, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, προστατεύονται εντός της έννομης τάξεως της Ένωσης. Το δικαίωμα αυτό, που καθιερώνεται επίσης με το άρθρο 7 του Χάρτη των Θεμελιωδών Ελευθεριών (στο εξής: Χάρτης), αφορά και το δικαίωμα οικογενειακής επανενώσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Αποφάσεις Carpenter (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:434">EU:C:2002:434</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 42) και Akrich (C‑109/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:491">EU:C:2003:491</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 59).</P></NOTE> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>συνεπάγεται για τα κράτη μέλη υποχρεώσεις οι οποίες μπορούν να συνίστανται σε παραλείψεις, όταν ένα από τα κράτη μέλη υποχρεούται να μην απελάσει κάποιον, ή σε πράξεις, όταν το κράτος μέλος υποχρεούται να επιτρέψει σε ένα κάποιο άτομο την είσοδο και διαμονή στο έδαφός του<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Απόφαση Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (C-540/03, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:429">EU:C:2006:429</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 52).</P></NOTE>. Έτσι, μολονότι ούτε η ΕΣΔΑ ούτε ο Χάρτης κατοχυρώνουν ως θεμελιώδες δικαίωμα το δικαίωμα εισόδου ή διαμονής αλλοδαπού σε συγκεκριμένο κράτος, ο αποκλεισμός ενός προσώπου από κράτος στο οποίο ζουν οι οικείοι του μπορεί να αποτελέσει περιορισμό του δικαιώματος στον σεβασμό της οικογενειακής ζωής, όπως αυτό προστατεύεται από τις πράξεις αυτές<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Αποφάσεις Carpenter (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:434">EU:C:2002:434</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 42), Akrich (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:491">EU:C:2003:491</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 59), και Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:429">EU:C:2006:429</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 53).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Μετά τη διευκρίνιση αυτή, θα πρέπει, καταρχάς, να σημειωθεί ότι από την εξ αντιδιαστολής (a contrario) ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2003/86 απορρέει ότι, στην περίπτωση ατόμων που δεν έχουν το νομικό καθεστώς του πρόσφυγα ή που δεν είναι μέλη οικογένειας πρόσφυγα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Όσον αφορά τους πρόσφυγες και τα μέλη της οικογένειάς τους, το άρθρο 7, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, προβλέπει ότι τα μέτρα ενσωματώσεως μπορούν να εφαρμόζονται μόνον εφόσον έχει επιτραπεί η οικογενειακή επανένωση των προσώπων αυτών.</P></NOTE>, μέτρα ενσωματώσεως μπορούν να επιβληθούν και <HT TYPE="ITALIC">προ</HT> της εισόδου στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους. Στην υπό κρίση υπόθεση, δεδομένου ότι κανείς από τους συζύγους Dogan δεν έχει το καθεστώς του πρόσφυγα, οι γερμανικές αρχές νομιμοποιούνταν να επιβάλουν στην Ν. Dogan την υποχρέωση να συμμορφωθεί, στο πλαίσιο της τηρήσεως του εθνικού δικαίου, με μέτρα ενσωματώσεως βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2003/86 πριν την είσοδό της στο γερμανικό έδαφος.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Στη συνέχεια θα πρέπει να διευκρινιστεί το ακριβές περιεχόμενο της έννοιας των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>μέτρων ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Συναφώς, υπενθυμίζω προκαταρκτικά ότι, στην απόφαση Chakroun, το Δικαστήριο, αφενός, απεφάνθη ότι, στο σύστημα της οδηγίας 2003/86, η οικογενειακή επανένωση επιτρέπεται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>κατά γενικό κανόνα<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/> και ότι οι διατάξεις που μπορεί να επιφέρουν περιορισμούς πρέπει να ερμηνεύονται συσταλτικώς και, αφετέρου, διευκρίνισε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στα κράτη μέλη από τέτοιες διατάξεις δεν πρέπει να χρησιμοποιείται με τρόπο που να αντιβαίνει στον σκοπό της οδηγίας, ο οποίος συνίσταται στη διευκόλυνση της οικογενειακής επανενώσεως, ούτε στην πρακτική αποτελεσματικότητά της<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>C‑578/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:117">EU:C:2010:117</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (σκέψη 43)· βλ. επίσης απόφαση O κ.λπ. (C‑356/11 και C‑357/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:776">EU:C:2012:776</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 74).</P></NOTE>. Τα ερμηνευτικά αυτά κριτήρια, που διατυπώθηκαν ως προς το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2003/86, το οποίο προβλέπει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να εξαρτούν την επανένωση από την απόδειξη του ότι ο συντηρών διαθέτει <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>σταθερούς, τακτικούς και επαρκείς<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/> πόρους, θα πρέπει να διέπουν και την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 2, της ίδιας οδηγίας και, εν γένει, κάθε περιορισμού στο δικαίωμα οικογενειακής επανενώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Μετά τη διευκρίνιση αυτή, η έννοια των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>μέτρων ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/> θα πρέπει να εξεταστεί παράλληλα με αυτή των <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>όρων ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/>, η οποία δεν αναφέρεται μεν στην οδηγία 2003/86, πλην όμως αναμφισβήτητα διακατείχε το πνεύμα του νομοθέτη. Πράγματι, στην οδηγία 2003/109/ΕΚ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Οδηγία του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20031125">25ης Νοεμβρίου 2003</DATE>, σχετικά με το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="016" PAGE.FIRST="44" DATE.PUB="2003">ΕΕ L 16, σ. 44</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, η οποία είναι σύγχρονη της οδηγίας 2003/86 και αφορά παρόμοιο τομέα, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εισήγαγε μία ρήτρα (το νυν άρθρο 15, παράγραφος 3), σύμφωνα με την οποία τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν να συμμορφώνονται οι υπήκοοι τρίτων χωρών με<?PAGE NO="14"?> <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>μέτρα ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/> προκειμένου να μπορούν να ασκήσουν το δικαίωμά τους να διαμένουν σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο το οποίο τους χορήγησε το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος. Ωστόσο, από την εξέταση των προπαρασκευαστικών εργασιών της οδηγίας 2003/109 προκύπτει ότι, στο πλαίσιο του Συμβουλίου, ορισμένες εθνικές αντιπροσωπείες είχαν προτείνει την αντικατάσταση, στο άρθρο 15, της λέξεως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>μέτρα<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/> με τη λέξη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>όροι<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/>: εντούτοις, λόγω αντιθέσεως της πλειοψηφίας των κρατών, το οριστικό κείμενο διατήρησε την έκφραση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>μέτρα ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/>, δηλαδή την ίδια διατύπωση με αυτή του άρθρου 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 2003/86<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Βλ., ιδίως, το σημείωμα της Προεδρίας του Συμβουλίου της <DATE ISO="20030314">14ης Μαρτίου 2003</DATE>, 7393/1/03 REV 1, σ. 5. Τα κράτη που είχαν προτείνει την υιοθέτηση της έκφρασης <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>όροι ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/> ήταν η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, το Βασίλειο της Ολλανδίας και η Δημοκρατία της Αυστρίας.</P></NOTE>. Αντιθέτως, το άρθρο 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 2003/109 επιτρέπει στα κράτη μέλη να εξαρτούν την απόκτηση του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος από <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>όρους ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/>, η ικανοποίηση των οποίων αποκλείει τη δυνατότητα επιβολής, στη συνέχεια, <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>μέτρων ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/> του άρθρου 15<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Βλ. άρθρο 15, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2003/109.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Οι δύο έννοιες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>μέτρα<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="00BB" ID="QE0068"/> και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>όροι<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="00BB" ID="QE0069"/> ενσωμάτωσης θα πρέπει να θεωρηθούν ως σαφώς διακριτές έννοιες, και σε καμία περίπτωση ως συνώνυμες. Ωστόσο, η διαπίστωση αυτή δεν αρκεί για να καθοριστεί ποια είναι, συγκεκριμένα, η διαφορά τους. Μολονότι ούτε η οδηγία 2003/86 ούτε η οδηγία 2003/109 δίνουν σαφείς οδηγίες ως προς το θέμα αυτό, εντούτοις είναι προφανές ότι τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>μέτρα ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="00BB" ID="QE0070"/> πρέπει να θεωρούνται ως ελαφρύτερα σε σχέση με τους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>όρους ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="00BB" ID="QE0071"/>. Αυτό προκύπτει τόσο από τη γλωσσολογική ανάλυση των δύο εκφράσεων όσο και από το ότι, σύμφωνα με την οδηγία 2003/109, όπως έχω ήδη εκθέσει, το γεγονός ότι ο επί μακρόν διαμένων έχει συμμορφωθεί προς τους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>όρους ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="00BB" ID="QE0072"/>, υπό την έννοια του άρθρου 5, τον απαλλάσσει αυτομάτως από την ενδεχόμενη υποχρέωσή του να υποβληθεί σε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>μέτρα ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="00BB" ID="QE0073"/> βάσει του άρθρου 15.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Υπέρ της ίδιας λύσεως συνηγορεί και η συστηματική ερμηνεία του άρθρου 7 της οδηγίας 2003/86. Η παράγραφος 1 του άρθρου αυτού απαριθμεί μια σειρά από όρους που αφορούν την κατάσταση του συντηρούντος, τους οποίους το πρόσωπο που έχει υποβάλει αίτηση οικογενειακής επανενώσεως μπορεί να αναγκαστεί να αποδείξει ότι πληρούνται. Αντίθετα, τέτοια απόδειξη δεν απαιτείται όσον αφορά μέτρα που λαμβάνονται βάσει της παραγράφου 2 του ίδιου άρθρου. Ωστόσο, εάν σκοπός του νομοθέτη ήταν να υποβάλει τα μέτρα αυτά στο ίδιο καθεστώς με εκείνο της παραγράφου 1, δεν θα είχε εισαγάγει νέα παράγραφο αλλά θα είχε απλώς προσθέσει ένα στοιχείο στην προηγούμενη παράγραφο. Αυτό σημαίνει ότι τα μέτρα ενσωμάτωσης που αναφέρονται στη δεύτερη παράγραφο δεν μπορεί να αποσκοπούν στην <HT TYPE="ITALIC">επιλογή</HT> των προσώπων που μπορούν να ασκήσουν το δικαίωμα στην επανένωση, αφού η επιλογή είναι σκοπός των κριτηρίων και των όρων που προβλέπονται στην παράγραφο 1. Τα μέτρα ενσωμάτωσης της δεύτερης παραγράφου, αντίθετα, θα πρέπει να έχουν κυρίως ως σκοπό <HT TYPE="ITALIC">να διευκολύνουν</HT> την ενσωμάτωση στα κράτη μέλη.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Θα πρέπει επίσης να γίνει διάκριση μεταξύ της έννοιας <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>μέτρα ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="00BB" ID="QE0074"/> και αυτής του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>κριτηρίου ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="00BB" ID="QE0075"/>, με το οποίο η πρώτη έννοια δεν μπορεί να συμπίπτει και το οποίο, υπό την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2003/86, μπορεί να επιβληθεί υπό ορισμένες προϋποθέσεις, εάν η επανένωση ζητείται για παιδί άνω των 12 ετών. Μολονότι η οδηγία δεν διευκρινίζει το περιεχόμενο του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>κριτηρίου<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="00BB" ID="QE0076"/> αυτού, είναι σαφές ότι, και στην περίπτωση αυτή, βρισκόμαστε μπροστά σε μια έννοια που παραπέμπει στην ιδέα <HT TYPE="ITALIC">ενός προαπαιτούμενου όρου που θα πρέπει να αποδείξει ο ενδιαφερόμενος</HT>, έστω και αν πρόκειται για όρο διαφορετικού τύπου σε σχέση με αυτούς του άρθρου 7, παράγραφος 1<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Υπό την έννοια αυτή, βλ. απόφαση Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:429">EU:C:2006:429</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψεις 66 έως 76).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Με τις παρατηρήσεις του ενώπιον του Δικαστηρίου, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών υποστηρίζει ότι η ολλανδική απόδοση της οδηγίας 2003/86 χρησιμοποιεί, στο άρθρο 7, παράγραφος 2, έναν όρο (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>integratievoorwaarden<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="00BB" ID="QE0077"/>) ο οποίος χαρακτηρίζεται από μια διαφορετική χροιά σε σχέση προς τις υπόλοιπες γλωσσικές αποδόσεις και περιλαμβάνει την ιδέα του <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>όρου<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="00BB" ID="QE0078"/> που δεν απαντάται, παραδείγματος χάριν, στη γαλλική, ιταλική (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>misure di integrazione<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="00BB" ID="QE0079"/>), γερμανική<?PAGE NO="15"?> (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>Integrationsmaßnahmen<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="00BB" ID="QE0080"/>) και αγγλική απόδοση (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>integration measures<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="00BB" ID="QE0081"/>). Την ίδια ορολογία συναντούμε και στο άρθρο 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 2003/109: ωστόσο, και φρονώ ότι το στοιχείο αυτό είναι καθοριστικό, στις άλλες γλωσσικές αποδόσεις της τελευταίας αυτής διατάξεως δεν γίνεται λόγος για <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>μέτρα<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="00BB" ID="QE0082"/> (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>maatregelen<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="00BB" ID="QE0083"/>), αλλά για <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>όρους<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="00BB" ID="QE0084"/> (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0085" REF.END="QE0085"/>conditions<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="00BB" ID="QE0085"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Π.χ, στη γαλλική, γερμανική, (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0086" REF.END="QE0086"/>Integrationsanforderungen<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="00BB" ID="QE0086"/>), αγγλική (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0087" REF.END="QE0087"/>integration conditions<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="00BB" ID="QE0087"/>), και ιταλική απόδοση (<QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0088" REF.END="QE0088"/>condizioni di integrazione<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="00BB" ID="QE0088"/>).</P></NOTE>. Δηλαδή, η ολλανδική απόδοση του άρθρου 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 2003/86 δεν συμπίπτει απολύτως με τις άλλες, οι οποίες φαίνεται να συνηγορούν μάλλον υπέρ της ιδέας ότι τα κράτη μπορούν να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0089" REF.END="QE0089"/>παίρνουν πρωτοβουλίες<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="00BB" ID="QE0089"/> για την ενσωμάτωση παρά να επιβάλλουν όρους, φαίνεται δε να είναι, σε ορισμένο βαθμό, μεμονωμένη. Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και εάν έπρεπε να θεωρήσουμε την ολλανδική απόδοση της οδηγίας ως σύμφωνη προς την ιδέα της επιβολής <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0090" REF.END="QE0090"/>όρων<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="00BB" ID="QE0090"/> προ της εισόδου σε όσους έχουν δικαίωμα στην επανένωση, κατά πάγια νομολογία η απόκλιση μίας συγκεκριμένης γλωσσικής αποδόσεως μιας διατάξεως του δικαίου της Ένωσης δεν μπορεί να αποτελεί τη μόνη βάση για την ερμηνεία της διατάξεως αυτής, ούτε η γλωσσική αυτή απόδοση μπορεί να χαρακτηρίζεται ως υπερισχύουσα έναντι των άλλων γλωσσικών αποδόσεων. Επιπλέον, η επίμαχη διάταξη θα πρέπει να ερμηνευθεί με γνώμονα την όλη οικονομία και τον σκοπό της ρυθμίσεως της οποίας αποτελεί στοιχείο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Βλ. αποφάσεις Cricket‑St‑Thomas (C‑372/88, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:140">EU:C:1990:140</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 18), Velvet &amp; Steel Immobilien (C‑455/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:232">EU:C:2007:232</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 19), και Helmut Müller (C‑451/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:168">EU:C:2010:168</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 38).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Από τις ανωτέρω σκέψεις συνάγεται ότι τα <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0091" REF.END="QE0091"/>μέτρα ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="00BB" ID="QE0091"/> βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2003/86 δεν μπορούν να αναγορευθούν σε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0092" REF.END="QE0092"/>όρους<QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="00BB" ID="QE0092"/> οικογενειακής επανενώσεως. Εντούτοις, το συμπέρασμα αυτό δεν σημαίνει ότι τα μέτρα αυτά, όταν πρόκειται να εφαρμοστούν προ της εισόδου των ενδιαφερομένων στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους, επιβάλλουν απλώς <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0093" REF.END="QE0093"/>υποχρεώσεις ενέργειας<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="00BB" ID="QE0093"/>. Πράγματι, η έκφραση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0094" REF.END="QE0094"/>μέτρα ενσωμάτωσης<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="00BB" ID="QE0094"/> είναι αρκούντως ευρεία ώστε να περιλαμβάνει και <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0095" REF.END="QE0095"/>υποχρεώσεις αποτελέσματος<QUOT.END REF.START="QS0095" CODE="00BB" ID="QE0095"/> , εφόσον βέβαια είναι ανάλογες προς τον σκοπό της ενσωματώσεως που επιδιώκει το άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 2003/86<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Βλ. έκθεση της Επιτροπής προς το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο για την εφαρμογή της οδηγίας 2003/86 [COM(2008) 610 τελικό, σημείο 4.3.4], και Πράσινο Βιβλίο σχετικά με το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση (οδηγία 2003/86) [COM(2011) 735 τελικό, σημείο 2.1].</P></NOTE> και δεν θίγουν την πρακτική αποτελεσματικότητά της .</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Κατά το Δικαστήριο, το άρθρο 17 της οδηγίας 2003/86, που προβλέπει ότι σε περίπτωση απορρίψεως αιτήσεως οικογενειακής επανενώσεως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0096" REF.END="QE0096"/>τα κράτη μέλη λαμβάνουν δεόντως υπόψη τον χαρακτήρα και τη σταθερότητα των οικογενειακών δεσμών του προσώπου και τη διάρκεια διαμονής του στο κράτος μέλος καθώς και την ύπαρξη οικογενειακών, πολιτιστικών και κοινωνικών δεσμών με τη χώρα καταγωγής του<QUOT.END REF.START="QS0096" CODE="00BB" ID="QE0096"/>, επιβάλλει μια <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0097" REF.END="QE0097"/>εξατομικευμένη εξέταση της αιτήσεως επανενώσεως<QUOT.END REF.START="QS0097" CODE="00BB" ID="QE0097"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Απόφαση Chakroun (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:117">EU:C:2010:117</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 48), στην οποία το Δικαστήριο έκρινε ως μη σύμφωνη προς την οδηγία 2003/86 νομοθεσία που προέβλεπε ελάχιστο όριο εισοδήματος η μη εξασφάλιση του οποίου θα είχε ως αποτέλεσμα την απόρριψη οποιασδήποτε αιτήσεως, χωρίς να εξετάζεται συγκεκριμένα η κατάσταση του αιτούντος.</P></NOTE>. Ο ουσιώδης σκοπός μιας τέτοιας εξατομικευμένης εξετάσεως είναι να διαφυλάξει στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό την πρακτική αποτελεσματικότητα της οδηγίας και να μη θίξει τον κύριο σκοπό της που είναι η υλοποίηση της οικογενειακής επανενώσεως. Ως εκ τούτου, στην οδηγία 2003/86 αντιβαίνει, εν γένει, κάθε εθνική νομοθεσία που επιτρέπει την απόρριψη της αιτήσεως επανενώσεως βάσει σειράς προκαθορισμένων όρων, χωρίς δυνατότητα εξατομικευμένης αξιολογήσεως με βάση τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπό εξέταση περιπτώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Εν τούτοις, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η οδηγία 2003/86 δεν ρυθμίζει κατά τρόπο εξαντλητικό το περιεχόμενο της αξιολογήσεως που πρέπει να γίνεται κατά την εξέταση μιας αιτήσεως επανενώσεως. Ακόμη και εάν ορισμένες αρχές και στοιχεία προκύπτουν αναμφισβήτητα από το κείμενο και τους σκοπούς της, όπως π.χ., η απαίτηση να λαμβάνεται δεόντως υπόψη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0098" REF.END="QE0098"/>το μείζον συμφέρον του τέκνου<QUOT.END REF.START="QS0098" CODE="00BB" ID="QE0098"/>, που διατυπώνεται στο άρθρο 5, παράγραφος 5, η υποχρέωση να λαμβάνονται<?PAGE NO="16"?> υπόψη οι παράγοντες που απαριθμούνται στο άρθρο 17 και, γενικότερα, η αναφορά στην προστασία της οικογενειακής ζωής, εναπόκειται τελικά στον εθνικό δικαστή να εκτιμήσει, με βάση το εθνικό του δίκαιο, τη νομιμότητα των αποφάσεων των αρμοδίων αρχών, με γνώμονα τους κανόνες και τις αρχές του δικαίου της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση O κ.λπ. (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:776">EU:C:2012:776</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, σκέψη 80).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Μολονότι εναπόκειται, καταρχήν, στον εθνικό νομοθέτη να καθορίσει τους συγκεκριμένους τρόπους αξιολογήσεως των ενδεχόμενων υλικών ή προσωπικών δυσκολιών που μπορεί να συναντήσει ο ενδιαφερόμενος προκειμένου να συμμορφωθεί προς τα μέτρα ενσωμάτωσης που έχουν επιβληθεί<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Στο Πράσινο Βιβλίο του 2011, η Επιτροπή περιγράφει ως προβληματική την ευχέρεια που αφήνει η οδηγία στα κράτη μέλη όσον αφορά την εφαρμογή ορισμένων από τις προαιρετικές διατάξεις της, ειδικότερα όσον αφορά τα ενδεχόμενα μέτρα ενσωμάτωσης (μέρος I).</P></NOTE>, εντούτοις, ο εθνικός νομοθέτης θα πρέπει να φροντίσει να μη θίξει τον σκοπό και την πρακτική αποτελεσματικότητα της οδηγίας 2003/86. Είναι αντίθετη προς την οδηγία η εθνική νομοθεσία που δεν λαμβάνει υπόψη της τέτοιες δυσκολίες ή που δεν επιτρέπει την εξατομικευμένη εξέτασή τους με βάση το σύνολο των κρίσιμων στοιχείων. Επομένως, εάν γίνει δεκτό ότι η είσοδος στο οικείο κράτος μέλος μπορεί να εξαρτάται από την επιτυχία σε εξέταση για την οποία δεν υπάρχει στην πραγματικότητα δυνατότητα προετοιμασίας, π.χ. εάν δεν υπάρχει οποιαδήποτε μορφή υποστηρίξεως ή διδασκαλίας που να διοργανώνονται από το κράτος αυτό εντός του κράτους διαμονής του ενδιαφερομένου ή εάν δεν τίθεται στη διάθεση των ενδιαφερομένων σχετικό υλικό ή αυτό δεν είναι προσιτό, ιδίως όσον αφορά το κόστος, κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε στην πράξη με την ουσιαστική αδυναμία ασκήσεως του δικαιώματος οικογενειακής επανενώσεως που προβλέπεται από την οδηγία. Ομοίως, θίγει την πρακτική αποτελεσματικότητα της οδηγίας, η νομοθεσία που δεν επιτρέπει να ληφθούν υπόψη οι δυσκολίες, έστω και προσωρινές, που αφορούν την κατάσταση της υγείας του ενδιαφερομένου μέλους της οικογένειας ή χαρακτηριστικά της προσωπικής του καταστάσεως, όπως η ηλικία, ο αναλφαβητισμός, η αναπηρία και το μορφωτικό επίπεδο.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Μολονότι η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης γερμανική νομοθεσία προβλέπει ότι μπορεί να εξαιρεθεί από την υποχρέωση της αποδείξεως της στοιχειώδους γνώσεως της γερμανικής γλώσσας ο/η σύζυγος που δεν είναι σε θέση να προσκομίσει τέτοια απόδειξη λόγω ασθένειας ή σωματικής ανικανότητας, εντούτοις η νομοθεσία αυτή δεν προβλέπει τη δυνατότητα, ενόψει της αποφάσεως για παρόμοια εξαίρεση, να ληφθούν υπόψη άλλες ατομικές καταστάσεις της συζύγου στο πλαίσιο μιας αξιολογήσεως υπό το φως του συνόλου των περιστάσεων κάθε συγκεκριμένης περιπτώσεως, ούτε να ληφθούν υπόψη οι παράγοντες που απαριθμούνται στο άρθρο 17 της οδηγίας. Στην υπό κρίση υπόθεση, η συγκεκριμένη δυνατότητα για την προσφεύγουσα της κύριας δίκης να συμμορφωθεί προς τους όρους που επέβαλε ο γερμανικό νόμος, τουλάχιστον εντός εύλογης προθεσμίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Σύμφωνα με τα στοιχεία που κοινοποίησε το αιτούν δικαστήριο, η Ν. Dogan προσπαθεί από τετραετίας να επανενωθεί με τον σύζυγό της στη Γερμανία.</P></NOTE>, φαίνεται πολύ αμυδρή. Πράγματι, από το φάκελο προκύπτει ότι η απόδειξη του απαιτούμενου επιπέδου γνώσεως της γερμανικής γλώσσας απαιτεί απαραιτήτως από την N. Dogan την προηγούμενη εκμάθηση γραφής και αναγνώσεως. Ωστόσο, ο αποδεδειγμένος αναλφαβητισμός μπορεί, δεδομένης ιδίως της ηλικίας του ενδιαφερομένου προσώπου, της οικονομικής του καταστάσεως και του κοινωνικού περιβάλλοντος στο οποίο ανήκει, να αποτελέσει εμπόδιο που δύσκολα μπορεί να υπερβληθεί. Η εξάρτηση της χορηγήσεως άδειας οικογενειακής επανενώσεως από την εκ μέρους της συζύγου προηγούμενη εκμάθηση γραφής και αναγνώσεως μπορεί, ως εκ τούτου, αναλόγως των περιστάσεων, να αποδεχθεί μέτρο δυσανάλογο σε σχέση με τον σκοπό της ενσωματώσεως που επιδιώκουν τα μέτρα που λαμβάνονται βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 2003/86 και να υπονομεύσει την πρακτική αποτελεσματικότητά της.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Συμπερασματικά, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα ότι αντίκειται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2003/86 η νομοθεσία κράτους μέλους, όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, η οποία εξαρτά τη χορήγηση θεωρήσεως εισόδου λόγω οικογενειακής επανενώσεως στον/στην σύζυγο αλλοδαπού/αλλοδαπής υπηκόου που πληροί τους όρους του άρθρου 7, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής από την προσκόμιση της<?PAGE NO="17"?> αποδείξεως ότι ο/η εν λόγω σύζυγος έχει στοιχειώδεις γνώσεις της γλώσσας του κράτους μέλους αυτού, χωρίς να προβλέπει τη δυνατότητα εξαιρέσεων με βάση εξατομικευμένη εξέταση της αιτήσεως επανενώσεως διεξαγόμενη βάσει του άρθρου 17 της εν λόγω οδηγίας και πραγματοποιούμενη λαμβανομένων υπόψη του συμφέροντος των ανήλικων τέκνων και του συνόλου των κρίσιμων περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται, αφενός και ιδίως, η δυνατότητα προσβάσεως, εντός του κράτους διαμονής του/της εν λόγω συζύγου, στα μαθήματα και το υλικό που είναι απαραίτητα για την απόκτηση των απαιτούμενων γλωσσικών γνώσεων καθώς και το κατά πόσον είναι προσιτά, ιδίως όσον αφορά το κόστος, και, αφετέρου, οι ενδεχόμενες δυσκολίες, έστω και προσωρινές, που συνδέονται με την κατάσταση της υγείας του/της συζύγου ή τα χαρακτηριστικά της προσωπικής του/της καταστάσεως, όπως η ηλικία, ο αναλφαβητισμός, η αναπηρία και το μορφωτικό επίπεδο.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Κατόπιν των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα ερωτήματα που υπέβαλε το Bundesverwaltungsgericht Berlin ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0099" REF.END="QE0099"/>Το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Προσθέτου Πρωτοκόλλου, που υπεγράφη στις <DATE ISO="19701123">23 Νοεμβρίου 1970</DATE> στις Βρυξέλλες και συνάφθηκε, εγκρίθηκε και επικυρώθηκε εξ ονόματος της Κοινότητας με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2760/72 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19721219">19ης Δεκεμβρίου 1972</DATE>, σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν κατά το μεταβατικό στάδιο της συνδέσεως που συστήθηκε με τη συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και τη Δημοκρατία της Τουρκίας, στις <DATE ISO="19630912">12 Σεπτεμβρίου 1963</DATE>, στην Άγκυρα, από τη Δημοκρατία της Τουρκίας αφενός, καθώς και τα κράτη μέλη τη ΕΟΚ και της Κοινότητας, αφετέρου, και συνάφθηκε, εγκρίθηκε και επικυρώθηκε εξ ονόματος της τελευταίας με την απόφαση 64/732/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19631223">23ης Δεκεμβρίου 1963</DATE>, πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι η απαγόρευση που απορρέει για τα κράτη μέλη να εισάγουν νέους περιορισμούς στην ελευθερία εγκαταστάσεως περιλαμβάνει επίσης μέτρα, όπως τα επίμαχα στην υπόθεση της κύριας δίκης, που εισήχθησαν μετά την έναρξη της ισχύος του Πρωτοκόλλου στο εν λόγω κράτος μέλος και τα οποία έχουν ως αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα να δυσχεραίνουν την είσοδο στο έδαφος αυτού του κράτους μέλους, προς τον σκοπό της οικογενειακής επανενώσεως, του/της συζύγου Τούρκου υπηκόου ο οποίος έχει κάνει χρήση της ελευθερίας εγκαταστάσεως βάσει της Συμφωνίας Συνδέσεως.</P><P>Αντίκειται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2003/86/ΕΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20030922">22ας Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, σχετικά με το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης, η νομοθεσία κράτους μέλους, όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, η οποία εξαρτά τη χορήγηση θεωρήσεως εισόδου λόγω οικογενειακής επανενώσεως στον/στη σύζυγο αλλοδαπού/αλλοδαπής υπηκόου που πληροί τους όρους του άρθρου 7, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής από την προσκόμιση της αποδείξεως ότι ο/η εν λόγω σύζυγος έχει στοιχειώδεις γνώσεις της γλώσσας του κράτους μέλους αυτού, χωρίς να προβλέπει τη δυνατότητα εξαιρέσεων με βάση εξατομικευμένη εξέταση της αιτήσεως επανενώσεως διεξαγόμενη βάσει του άρθρου 17 της εν λόγω οδηγίας και πραγματοποιούμενη λαμβανομένων υπόψη του συμφέροντος των ανήλικων τέκνων και του συνόλου των κρίσιμων περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται, αφενός και ιδίως, η δυνατότητα προσβάσεως, εντός του κράτους διαμονής του/της εν λόγω συζύγου, στα μαθήματα και το υλικό που είναι απαραίτητα για την απόκτηση των απαιτούμενων γλωσσικών γνώσεων καθώς και το κατά πόσον είναι προσιτά, ιδίως όσον αφορά το κόστος, και, αφετέρου, οι ενδεχόμενες δυσκολίες, έστω και προσωρινές, που συνδέονται με την κατάσταση της υγείας του/της συζύγου ή τα χαρακτηριστικά της προσωπικής του/της καταστάσεως, όπως η ηλικία, ο αναλφαβητισμός, η αναπηρία και το μορφωτικό επίπεδο.<QUOT.END REF.START="QS0099" CODE="00BB" ID="QE0099"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>