<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑496/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0496</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:640">EU:C:2016:640</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>12</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>CONCLUSIE VAN ADV.-GEN. WATHELET – ZAAK C‑496/15</P><P>ESCHENBRENNER</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">M. Wathelet</HT></P><P>van <DATE ISO="20160907">7 september 2016</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Oorspronkelijke taal: Frans.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Zaak C‑496/15</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Alphonse Eschenbrenner</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">tegen</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Bundesagentur für Arbeit</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[verzoek van het Landessozialgericht Rheinland-Pfalz (rechtbank voor sociale zaken van de deelstaat Rijnland-Palts, Duitsland)]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Prejudiciële verwijzing</KEYWORD><KEYWORD>Vrij verkeer van werknemers</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 45 VWEU</KEYWORD><KEYWORD>Verordening (EU) nr. 492/2011</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 7</KEYWORD><KEYWORD>Non-discriminatiebeginsel</KEYWORD><KEYWORD>Grensarbeider die in de lidstaat van verblijf is onderworpen aan de inkomstenbelasting</KEYWORD><KEYWORD>Richtlijn 2008/94/EG</KEYWORD><KEYWORD>Door de lidstaat van tewerkstelling te betalen vergoeding bij insolventie van de werkgever</KEYWORD><KEYWORD>Berekeningswijze</KEYWORD><KEYWORD>Fictieve inaanmerkingneming van de loonbelasting van de lidstaat van tewerkstelling</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Inleiding</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing van het Landessozialgericht Rheinland-Pfalz (rechtbank voor sociale zaken van de deelstaat Rijnland-Palts, Duitsland), neergelegd ter griffie van het Hof op <DATE ISO="20150922">22 september 2015</DATE>, betreft de uitlegging van artikel 45 VWEU en artikel 7 van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20110405">5 april 2011</DATE> betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="141" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2011">PB 2011, L 141, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen Alphonse Eschenbrenner, een in Frankrijk woonachtig Frans onderdaan, en het Bundesagentur für Arbeit (Federaal arbeidsagentschap, Duitsland; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Agentschap<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), over de fictieve inaanmerkingneming, door het Agentschap, van Duitse loonbelasting bij de vaststelling van het na de insolventie van zijn werkgever in Duitsland aan hem verschuldigde bedrag van de insolventie-uitkering.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Toepasselijke bepalingen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Internationaal recht</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Artikel 13 van de op <DATE ISO="19590721">21 juli 1959</DATE> te Parijs ondertekende overeenkomst tussen de Franse Republiek en de Bondsrepubliek Duitsland tot het vermijden van dubbele belasting en houdende bepalingen inzake wederzijdse administratieve en juridische bijstand op het gebied van belastingen naar het inkomen en naar het vermogen, alsmede op het gebied van bedrijfsbelastingen en grondbelastingen (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>belastingovereenkomst<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>), bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="013.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Onder voorbehoud van hetgeen in de hiernavolgende leden is bepaald, zijn inkomsten uit niet-zelfstandige arbeid slechts belastbaar in de staat waarin de persoonlijke werkzaamheden worden uitgeoefend uit hoofde waarvan die inkomsten worden genoten. [...]</ALINEA></PARAG><P>[...]</P><PARAG IDENTIFIER="013.001"><NO.PARAG>(5)</NO.PARAG><ALINEA><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>In afwijking van het bepaalde in [lid (1)], zijn de inkomsten uit niet-zelfstandige arbeid van personen die werkzaam zijn in het grensgebied van een van de staten en hun vaste verblijfplaats hebben in het grensgebied van de andere staat, waarnaar zij gewoonlijk elke dag terugkeren, uitsluitend belastbaar in laatstgenoemde staat;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[...]<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/></P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artikel 14 van deze belastingovereenkomst bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="014.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Salarissen, lonen en soortgelijke beloningen alsmede ouderdomspensioenen, die door een van de staten, door een deelstaat of door een publiekrechtelijke rechtspersoon van die staat of die deelstaat aan een in de andere staat woonachtige natuurlijke persoon worden betaald ter zake van bewezen administratieve of militaire diensten, zijn slechts belastbaar in de eerste staat. [...]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="014.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA><P>De bepalingen van lid (1), eerste zin, zijn tevens van toepassing op:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>de uit hoofde van wettelijke sociale verzekeringen betaalde bedragen;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[...]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/></P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Unierecht</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Verordening nr. 492/2011</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>In afdeling 2 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Verrichten van arbeid en gelijkheid van behandeling<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>) van hoofdstuk I (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Tewerkstelling, gelijkheid van behandeling en familie van de werknemers<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>) van verordening nr. 492/2011 wordt in artikel 7 bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Een werknemer die onderdaan is van een lidstaat mag op het grondgebied van andere lidstaten niet op grond van zijn nationaliteit anders worden behandeld dan de nationale werknemers wat betreft alle voorwaarden voor tewerkstelling en arbeid, met name op het gebied van beloning, ontslag, en, indien hij werkloos is geworden, wederinschakeling in het beroep of wedertewerkstelling.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Hij geniet er dezelfde sociale en fiscale voordelen als de nationale werknemers.</ALINEA><ALINEA>[...]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Richtlijn 2008/94/EG</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artikel 1 van richtlijn 2008/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20081022">22 oktober 2008</DATE> betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="283" PAGE.FIRST="36" DATE.PUB="2008">PB 2008, L 283, blz. 36</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Deze richtlijn is van toepassing op uit arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen voortvloeiende aanspraken van werknemers tegenover werkgevers die in staat van insolventie in de zin van artikel 2, lid 1, verkeren.</ALINEA><ALINEA>[...]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artikel 2, lid 1, van voornoemde richtlijn omschrijft de voorwaarden waaronder een werkgever, voor de toepassing van die richtlijn, wordt geacht in staat van insolventie te verkeren. In lid 2 van dit artikel wordt bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Deze richtlijn doet geen afbreuk aan het nationale recht met betrekking tot de definitie van de termen <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>werknemer<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="2019" ID="QE0010"/>, <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>werkgever<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="2019" ID="QE0011"/>, <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>bezoldiging<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="2019" ID="QE0012"/>, <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>verkregen recht<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="2019" ID="QE0013"/> of <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>recht in wording<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="2019" ID="QE0014"/>.</ALINEA><ALINEA>[...]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artikel 3 van richtlijn 2008/94 bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>De lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat waarborgfondsen onder voorbehoud van artikel 4 de onvervulde aanspraken van de werknemers honoreren die voortvloeien uit arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen, met inbegrip van de vergoeding wegens beëindiging van de arbeidsverhouding, indien de nationale wetgeving hierin voorziet.</ALINEA><ALINEA>De aanspraken die het waarborgfonds honoreert, betreffen de onbetaalde lonen over een periode vóór en/of, in voorkomend geval, na een door de lidstaten vastgestelde datum.<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>In artikel 4 van richtlijn 2008/94 wordt bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>De lidstaten hebben de bevoegdheid om de in artikel 3 bedoelde betalingsverplichting van de waarborgfondsen te beperken.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Indien de lidstaten van de in lid 1 bedoelde bevoegdheid gebruikmaken, stellen zij de periode vast waarover het waarborgfonds de onvervulde aanspraken honoreert. Deze periode mag echter niet korter zijn dan een periode die betrekking heeft op de bezoldiging over de laatste drie maanden van de arbeidsbetrekking vóór en/of na de in artikel 3, tweede alinea, bedoelde datum.</ALINEA><ALINEA>[...]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>De lidstaten kunnen plafonds vaststellen voor de betalingen door het waarborgfonds. Deze plafonds mogen evenwel niet lager zijn dan een minimum dat sociaal verenigbaar is met het sociale doel van deze richtlijn.</ALINEA><ALINEA>[...]<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Duits recht</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>§ 3 van het Einkommensteuergesetz (Duitse wet op de inkomstenbelasting) bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><GR.SEQ><TITLE><TI><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Vrijgesteld zijn</P></TI></TITLE><P>[...]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>[...]</TXT></NP></ITEM></LIST><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>de insolventie-uitkering, [...]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/></TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>In boek III van het Sozialgesetzbuch (Duits sociaal wetboek; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>SGB III<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>) wordt in § 165, lid 1, bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Werknemers die op het nationale grondgebied werkzaam zijn geweest en die in geval van insolventie van hun werkgever over de drie daaraan voorafgaande maanden van de arbeidsverhouding nog loonaanspraken hebben, hebben recht op een insolventie-uitkering. [...]<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>§ 167 SGB III (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Bedrag<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>) bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="167.002"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Het bedrag van de insolventie-uitkering is gelijk aan het nettoloon, dat wordt verkregen door het brutoloon – begrensd door de premiebijdragegrens (§ 341, lid 4, SGB III) – te verminderen met de wettelijke aftrekposten.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="167.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA>Wanneer de werknemer</ALINEA></PARAG><P>[...]</P><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>niet binnenlands belastingplichtig is voor de inkomstenbelasting, en de insolventie-uitkering ingevolge de voor hem geldende bepalingen niet aan belasting is onderworpen, moet van het loon de belasting worden afgetrokken die op dat loon zou zijn ingehouden indien de werknemer binnenlands belastingplichtig voor de inkomstenbelasting zou zijn geweest.<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>In § 169, eerste zin, SGB III (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Subrogatie<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>) wordt bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>Loonaanspraken die recht geven op een insolventie-uitkering gaan bij de aanvraag voor die uitkering door subrogatie over op [het Agentschap].<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Hoofdgeding en prejudiciële vragen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Eschenbrenner heeft de Franse nationaliteit en woont in Frankrijk. Hij was sinds 1996 in een onderneming in Duitsland werkzaam als grensarbeider in de zin van de belastingovereenkomst, zodat zijn in Duitsland verworven inkomsten in Frankrijk werden belast.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20120629">29 juni 2012</DATE> werd tegen de werkgever van Eschenbrenner een insolventieprocedure ingeleid.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Het loon van Eschenbrenner was tot en met maart 2012 volledig betaald. De voorlopige curator heeft Eschenbrenner bij wijze van voorfinanciering voor de periode van <DATE ISO="20120401">1 april 2012</DATE> tot en met <DATE ISO="20120628">28 juni 2012</DATE> loon betaald ten belope van <FT TYPE="DECIMAL">3550,24</FT> EUR. Uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat, volgens het door de curator met het oog op de uitbetaling van een insolventie-uitkering afgegeven attest, verzoeker voor die periode in totaal recht had op <FT TYPE="DECIMAL">5571,88</FT> EUR.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Over dat bedrag moesten socialeverzekeringspremies ten belope van <FT TYPE="DECIMAL">1094,57</FT> EUR (april 2012: 379,11 EUR; mei 2012: 371,23 EUR; juni 2012: 344,23 EUR) worden betaald. Voor de maand april kreeg Eschenbrenner daarnaast een voorschot van 36,90 EUR als onkostenvergoeding. Dat voorschot was reeds bij het bedrag van <FT TYPE="DECIMAL">5571,88</FT> EUR inbegrepen.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20120713">13 juli 2012</DATE> vroeg Eschenbrenner om uitbetaling van een insolventie-uitkering. Bij besluit van <DATE ISO="20120718">18 juli 2012</DATE> werd hem uit hoofde van die uitkering in totaal een bedrag van 356,77 EUR toegekend. Het Agentschap had dat bedrag berekend door van het brutoloon van Eschenbrenner tegelijkertijd de socialeverzekeringspremies, het in april 2012 verstrekte voorschot en het door de voorlopige curator voorgefinancierde bedrag af te trekken en op dat loon fictief de loonbelasting krachtens Duits recht in te houden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>In zijn tegen dat besluit ingediende bezwaarschrift stelde Eschenbrenner dat de fictieve inaanmerkingneming van Duitse loonbelasting in strijd was met het Unierecht, aangezien hij in Duitsland niet belastingplichtig was. Bij besluit van <DATE ISO="20120918">18 september 2012</DATE> heeft het Agentschap dat bezwaar afgewezen op grond dat het bedrag van de insolventie-uitkering correct was berekend volgens de in Duitsland geldende bepalingen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20121018">18 oktober 2012</DATE> heeft Eschenbrenner beroep ingesteld bij het Sozialgericht (rechtbank voor sociale zaken). Hij betoogde dat de in § 167, lid 2, punt 2, SGB III voorziene wijze van berekening van de insolventie-uitkering niet conform artikel 45 VWEU was, daar zij nadelige gevolgen had voor zijn situatie als grensarbeider. Volgens Eschenbrenner ontvangen Duitse werknemers een insolventie-uitkering waarvan het bedrag overeenkomt met 100 % van hun eerdere nettoloon, terwijl hij, in zijn hoedanigheid van grensarbeider die normaal gesproken in Frankrijk wordt belast, een bedrag heeft ontvangen dat aanzienlijk lager was dan zijn eerdere nettoloon, vanwege de fictieve inaanmerkingneming van de in Duitsland geldende belasting, die duidelijk hoger is dan die welke in Frankrijk geldt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Het Sozialgericht (rechtbank voor sociale zaken) heeft het beroep bij uitspraak van <DATE ISO="20131016">16 oktober 2013</DATE> verworpen. Op <DATE ISO="20131209">9 december 2013</DATE> heeft Eschenbrenner tegen die uitspraak hoger beroep ingesteld bij de verwijzende rechter.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>De verwijzende rechter is van mening dat het bedrag van de insolventie-uitkering in beginsel gelijk zou moeten zijn aan het nettoloon. Ingevolge de in § 167, lid 2, punt 2, SGB III voorziene berekeningswijze kunnen grensarbeiders echter geen uitkering ontvangen die hun eerdere nettoloon compenseert. Hij merkt op dat het Hof in de arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040916">16 september 2004</DATE>, <NAME.CASE>Merida</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑400/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:537">EU:C:2004:537</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120628">28 juni 2012</DATE>, <NAME.CASE>Erny</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑172/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:399">EU:C:2012:399</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), heeft geoordeeld dat de fictieve aftrek van in Duitsland verschuldigde inkomstenbelasting bij de berekening van respectievelijk het bedrag van de tijdelijke aanvullende uitkering voor voormalig burgerpersoneel van de geallieerde strijdkrachten in Duitsland en het bedrag van de loontoeslagen voor werknemers in deeltijdarbeid, indirecte discriminatie vormde.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>De verwijzende rechter wijst er evenwel op dat, anders dan in de situaties die aan de orde waren in de twee laatstgenoemde zaken, § 167, lid 2, punt 2, SGB III niet leidt tot een feitelijke dubbele belasting, aangezien in casu enkel de belasting die verschuldigd zou zijn in Duitsland fictief in aanmerking is genomen bij de berekening van de insolventie-uitkering.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>De verwijzende rechter twijfelt aan de verenigbaarheid met het Unierecht van de uitlegging van het Sozialgericht (rechtbank voor sociale zaken) volgens welke de ontvanger van de insolventie-uitkering een aanspraak behoudt jegens zijn werkgever ter zake van het gedeelte van zijn brutoloon dat overeenkomt met de belasting. Immers, zelfs wanneer de grensarbeider een aanspraak behoudt jegens zijn werkgever, moet hij zich meer inspanningen getroosten en geniet hij alles bij elkaar minder bescherming dan een Duitse werknemer, aangezien het niet onwaarschijnlijk is dat zijn vordering niet uit de insolvente boedel kan worden voldaan. De verwijzende rechter merkt op dat een dergelijke uitlegging in strijd zou kunnen zijn met richtlijn 2008/94, die bepaalt dat onvervulde loonaanspraken in beginsel volledig moeten worden gehonoreerd.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>In deze omstandigheden heeft het Landessozialgericht Rheinland-Pfalz (rechtbank voor sociale zaken van de deelstaat Rijnland-Palts, Duitsland) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>1)</NO.P><TXT>Is het met de bepalingen van het primaire en/of secundaire Unierecht [(met name artikel 45 VWEU en artikel 7 van verordening nr. 492/2011)] verenigbaar dat bij insolventie van de werkgever van een werknemer die in Duitsland was tewerkgesteld, in een andere lidstaat woont, in Duitsland niet aan de inkomstenbelasting onderworpen is en van wie de insolventie-uitkering krachtens de op hem toepasselijke voorschriften niet belastbaar is, over het arbeidsloon dat in aanmerking wordt genomen voor de berekening van de aan die werknemer toekomende insolventie-uitkering, fictief de belastingen worden geheven die door inhouding op het arbeidsloon zouden worden geheven indien de betrokkene in Duitsland aan de inkomstenbelasting onderworpen was, wanneer deze geen vordering ter zake van het achterstallige brutoloon meer kan instellen tegen de werkgever?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, is er dan wel sprake van verenigbaarheid met de bepalingen van het primaire en/of secundaire Unierecht wanneer de werknemer in de hierboven bedoelde situatie nog steeds een vordering ter zake van het achterstallige brutoloon kan instellen tegen de werkgever?<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Procedure bij het Hof</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Schriftelijke opmerkingen zijn ingediend door de Duitse regering en de Europese Commissie. Beide hebben ter terechtzitting van <DATE ISO="20160707">7 juli 2016</DATE> mondelinge opmerkingen gemaakt.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analyse</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Met zijn vragen, die mijns inziens tezamen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 45, lid 2, VWEU en artikel 7 van verordening nr. 492/2011 aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling, zoals § 167, lid 2, punt 2, SGB III die, in tegenstelling tot de situatie die bestaat voor werknemers die in Duitsland aan de inkomstenbelasting zijn onderworpen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zie § 167, lid 1, SGB III.</P></NOTE>, grensarbeiders die in Duitsland niet aan de inkomstenbelasting zijn onderworpen en van wie de insolventie-uitkering in Frankrijk niet belastbaar is, geen insolventie-uitkering garandeert die gelijk is aan hun eerdere nettoloon.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>De verwijzende rechter wenst voorts te vernemen of het al dan niet bestaan van de mogelijkheid voor een grensarbeider om tegen zijn werkgever de vordering in te stellen ter zake van het gedeelte van zijn brutoloon dat overeenkomt met het achterstallige brutoloon, van invloed is op de afloop van de zaak.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Inleidende opmerkingen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>De door het Agentschap aan Eschenbrenner betaalde insolventie-uitkering is gekoppeld aan de loonaanspraken die voortvloeien uit een arbeidsverhouding over de periode van 1 april tot en met <DATE ISO="20120628">28 juni 2012</DATE>, dat wil zeggen over een periode van drie maanden.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Uit de aan het Hof overgelegde stukken blijkt dat overeenkomstig § 167, lid 1, SGB III het bedrag van de insolventie-uitkering gelijk is aan het nettoloon van de werknemer, dat wordt verkregen door diens brutoloon<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Tot het bedrag van de in § 341, lid 4, SGB III bedoelde premiebijdragegrens. Deze grens lijkt mij in het hoofdgeding niet aan de orde.</P></NOTE> te verminderen met de in Duitsland geldende inkomstenbelasting.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>In het geval van een grensarbeider zoals Eschenbrenner, die in Duitsland niet belastingplichtig is voor de inkomstenbelasting en van wie de insolventie-uitkering ingevolge de in Frankrijk voor hem geldende bepalingen niet aan belasting is onderworpen, wordt deze uitkering evenwel overeenkomstig § 167, lid 2, punt 2, SGB III<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Volgens de Duitse regering vormt deze bepaling een uitzondering op de regel van § 167, lid 1, SGB III.</P></NOTE> fictief verminderd met de in Duitsland geldende inkomstenbelasting.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Hieruit volgt dat hoewel de betrokken grensarbeiders zich wat <HT TYPE="ITALIC">het bedrag</HT> van de toegekende insolventie-uitkering betreft in een identieke situatie bevinden als werknemers die in Duitsland belastingplichtig zijn voor de inkomstenbelasting, zij, in tegenstelling tot de in Duitsland belastingplichtige werknemers, geen insolventie-uitkering ontvangen die gelijk is aan hun eerdere nettoloon.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>De uitkering die grensarbeiders zoals Eschenbrenner ontvangen kan hun eerdere nettoloon niet compenseren, daar het fictieve aandeel dat overeenkomt met de in Duitsland geldende inkomstenbelasting hoger is dan de inkomstenbelasting die, overeenkomstig de belastingovereenkomst, eerder<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Dat wil zeggen vóór de insolventie van zijn werkgever.</P></NOTE> in Frankrijk werd toegepast.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ontbreken van dubbele belasting en fiscale bevoegdheid van de Bondsrepubliek Duitsland</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Uit het verzoek om een prejudiciële beslissing blijkt, ten eerste, dat maatregelen ter vermijding van dubbele belasting over de insolventie-uitkering in de Duitse rechtsorde zijn ingevoerd bij artikel 14, lid 2, punt 1, van de belastingovereenkomst, dat bepaalt dat het recht om belasting te heffen over de insolventie-uitkering van grensarbeiders zoals Eschenbrenner exclusief toebehoort aan de Bondsrepubliek Duitsland, en, ten tweede, dat § 167, lid 2, punt 2, SGB III<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Opgemerkt zij dat § 167, lid 2, punt 2, SGB III, die met name voorziet in de aftrek van fictieve belastingen, niet in de Duitse belastingwet is opgenomen.</P></NOTE>, evenmin het risico van een feitelijke dubbele belasting met zich meebrengt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Aangezien er geen sprake is van dubbele belasting, vraagt de verwijzende rechter zich af of de betrokken nationale regeling een jegens de betrokken grensarbeiders discriminerende maatregel vormt die onverenigbaar is met artikel 45, lid 2, VWEU en artikel 7 van verordening nr. 492/2011.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>In de zaken die hebben geleid tot de arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040916">16 september 2004</DATE>, <NAME.CASE>Merida</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑400/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:537">EU:C:2004:537</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>In die zaak oordeelde het Hof, kort samengevat, dat het non-discriminatiebeginsel zich verzette tegen een in een collectieve arbeidsovereenkomst voorziene nationale regeling volgens welke het bedrag van een sociale uitkering, zoals een tijdelijke aanvullende uitkering in aanvulling op een werkloosheiduitkering, die wordt toegekend aan werknemers in geval van ontslag en wordt betaald door de werkstaat aan een werknemer die woonachtig en belastbaar is in een andere lidstaat, aldus wordt berekend dat bij de vaststelling van de berekeningsgrondslag van de genoemde uitkering de in de werkstaat verschuldigde loonbelasting fictief wordt afgetrokken, terwijl ingevolge een verdrag tot het vermijden van dubbele belasting salarissen, lonen en soortgelijke beloningen die aan niet in de lidstaat van tewerkstelling woonachtige werknemers worden betaald, alleen in hun woonstaat belastbaar zijn.</P></NOTE> en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120628">28 juni 2012</DATE>, <NAME.CASE>Erny</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑172/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:399">EU:C:2012:399</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>In de zaak die heeft geleid tot het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120628">28 juni 2012</DATE>, <NAME.CASE>Erny</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑172/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:399">EU:C:2012:399</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) werd een loonaanvulling die door de werkgever werd betaald in het kader van een regeling inzake deeltijdarbeid voor oudere werknemers, zodanig berekend dat de loonbelasting die een werknemer was verschuldigd in de lidstaat van tewerkstelling fictief werd afgetrokken bij de vaststelling van de grondslag voor de berekening van die verhoging, terwijl lonen, salarissen en soortgelijke vergoedingen die werden betaald aan grensarbeiders, overeenkomstig een belastingovereenkomst ter vermijding van dubbele belasting, belastbaar zijn in hun woonstaat. In punt 45 van dat arrest heeft het Hof geoordeeld dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>in het geval van grensarbeiders, de fictieve toepassing [...] van Duitse loonbelastingtarieven [belet] dat de betaling van de loonaanvulling ongeveer overeenkomt met 85 % van het eerder ontvangen nettoloon voor een voltijdse tewerkstelling, in tegenstelling tot wat doorgaans het geval is voor in Duitsland woonachtige werknemers<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.</P></NOTE>, was de redenering van het Hof immers, althans gedeeltelijk, gebaseerd op het feit dat een grensarbeider was blootgesteld aan het gevaar van dubbele belasting.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Het is vaste rechtspraak dat de lidstaten bij gebreke van unificatie‑ of harmonisatiemaatregelen van de Unie bevoegd blijven om, door het sluiten van overeenkomsten of unilateraal, de criteria voor de verdeling van hun heffingsbevoegdheid vast te stellen teneinde in het bijzonder dubbele belasting af te schaffen. Het staat aan hen om de maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om situaties van dubbele belasting te voorkomen, door met name de in de internationale belastingpraktijk gehanteerde verdelingscriteria toe te passen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111208">8 december 2011</DATE>, <NAME.CASE>Banco Bilbao Vizcaya Argentaria</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑157/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:813">EU:C:2011:813</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Ik ben derhalve van oordeel dat het recht van de Bondsrepubliek Duitsland om de insolventie-uitkering van grensarbeiders zoals Eschenbrenner te belasten, overeenkomstig de belastingovereenkomst en haar nationale wetgeving, niet ter discussie mag worden gesteld.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980512">12 mei 1998</DATE>, <NAME.CASE>Gilly</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑336/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:221">EU:C:1998:221</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Deze conclusie (en met name het feit dat in de onderhavige zaak de belastingovereenkomst is geëerbiedigd en er geen sprake is van dubbele belasting) heeft evenwel niet automatisch tot gevolg dat de Duitse wettelijke regeling in overeenstemming is met het Unierecht.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Ik vraag mij overigens af of de Bondsrepubliek Duitsland werkelijk een fiscale bevoegdheid heeft uitgeoefend ten opzichte van de aan Eschenbrenner betaalde insolventie-uitkering, aangezien § 3, punt 2, onder b), van het Einkommensteuergesetz die uitkering vrijstelt van elke belasting, en de aftrek van de fictieve belasting in werkelijkheid zou kunnen verzekeren dat de ontvanger geen bedrag ontvangt dat hoger is dan het nettoloon dat hij zou hebben ontvangen indien zijn werkgever niet insolvent was geworden, ook al heeft de Duitse regering dit ter terechtzitting niet toegegeven. Overigens is het paradoxaal om van een belastbare, maar in Duitsland van belasting vrijgestelde uitkering een bedrag af te trekken dat gelijk is aan de in Duitsland geldende loonbelasting (in feite enkel het algemene tarief, zonder eventuele aftrekposten wegens de persoonlijke en gezinssituatie van de belastingplichtige), terwijl het salaris, indien daarvan sprake was, in Frankrijk werd belast!</P></NOTE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Het non-discriminatiebeginsel dat is neergelegd in de Unierechtelijke bepalingen die het voorwerp vormen van de eerste prejudiciële vraag</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Artikel 45, lid 2, VWEU houdt de afschaffing in van elke discriminatie op grond van de nationaliteit tussen de werknemers van de lidstaten, wat de werkgelegenheid, de beloning en de overige arbeidsvoorwaarden betreft. Artikel 7, leden 1 en 2, van verordening nr. 492/2011 vormt slechts de bijzondere uitdrukking van het in artikel 45, lid 2, VWEU neergelegde non-discriminatiebeginsel op het specifieke gebied van arbeidsvoorwaarden en arbeid alsmede van de toekenning van sociale voordelen. Derhalve moet artikel 7, leden 1 en 2, van verordening nr. 492/2011 op gelijke wijze worden uitgelegd als artikel 45, lid 2, VWEU.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zie arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130620">20 juni 2013</DATE>, <NAME.CASE>Giersch e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑20/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:411">EU:C:2013:411</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131205">5 december 2013</DATE>, <NAME.CASE>Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑514/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:799">EU:C:2013:799</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR> </REF.DOC.ECR>en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>De zowel in artikel 45 VWEU als in artikel 7 van verordening nr. 492/2011 neergelegde regel van gelijke behandeling verbiedt niet alleen de openlijke discriminaties op grond van nationaliteit, maar ook alle verkapte vormen van discriminatie die, door toepassing van andere onderscheidingscriteria, in feite tot hetzelfde resultaat leiden. Een bepaling van nationaal recht moet, ook al geldt zij ongeacht de nationaliteit, als indirect discriminerend worden beschouwd, wanneer zij door haar aard zelf migrerende werknemers eerder kan treffen dan nationale werknemers en derhalve de eerste categorie van werknemers meer in het bijzonder dreigt te benadelen, tenzij zij objectief is gerechtvaardigd en evenredig is aan het nagestreefde doel.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131205">5 december 2013</DATE>, <NAME.CASE>Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑514/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:799">EU:C:2013:799</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Opdat een maatregel als verkapt discriminerend kan worden beschouwd, is het niet noodzakelijk dat alle eigen onderdanen worden begunstigd of dat enkel onderdanen van andere lidstaten, met uitsluiting van eigen onderdanen, worden benadeeld.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120628">28 juni 2012</DATE>, <NAME.CASE>Erny</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑172/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:399">EU:C:2012:399</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Bovendien vereist het non-discriminatiebeginsel niet alleen dat vergelijkbare situaties niet verschillend worden behandeld maar ook dat verschillende situaties niet gelijk worden behandeld.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040916">16 september 2004</DATE>, <NAME.CASE>Merida</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑400/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:537">EU:C:2004:537</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Opgemerkt zij dat de verwijzende rechter zich niet duidelijk uitspreekt over de vraag of de insolventie-uitkering een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>beloning<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> vormt, in de zin van artikel 7, lid 1, van verordening nr. 492/2001, dan wel een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>sociaal voordeel<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> in de zin van artikel 7, lid 2, van diezelfde verordening.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>In punt 29 van het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090716">16 juli 2009</DATE>, <NAME.CASE>Visciano</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑69/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:468">EU:C:2009:468</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), heeft het Hof voor recht verklaard dat het aan het nationale recht is om het rechtskarakter te bepalen van aanspraken als die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn.</P></NOTE> Aangezien volgens die rechter en overeenkomstig artikel 14, lid 2, punt 1, van de belastingovereenkomst de insolventie-uitkering evenwel belastbaar is in het land dat deze uitkering toekent<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Dat wil zeggen, in casu, in Duitsland.</P></NOTE>, moet hieruit mijns inziens worden afgeleid dat voor die rechter die uitkering wordt betaald <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>uit hoofde van wettelijke sociale verzekeringen<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, en een sociaal voordeel vormt. Ik wijs er ook op dat de Duitse regering in haar opmerkingen betoogt dat de insolventie-uitkering een sociaal voordeel vormt dat wordt betaald om de werkgelegenheid te bevorderen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Het doet er in elk geval, zoals de Commissie in haar schriftelijke opmerkingen opmerkt, weinig toe of de insolventie-uitkering valt onder lid 1 of lid 2 van artikel 7 van verordening nr. 492/2011, aangezien beide bepalingen het in artikel 45, lid 2, VWEU neergelegde non-discriminatiebeginsel toepassen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Naast de artikelen 45 VWEU en 7 van verordening nr. 492/2011, acht ik het opportuun om richtlijn 2008/94 in de redenering te betrekken, ook al is die richtlijn niet aangehaald in de prejudiciële vragen.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Richtlijn 2008/94</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Aangezien artikel 3 van richtlijn 2008/94 een verplichting instelt tot het betalen van aan werknemers verschuldigde onvervulde loonaanspraken<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110210">10 februari 2011</DATE>, <NAME.CASE>Andersson</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑30/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:66">EU:C:2011:66</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, moet de door de verwijzende rechter naar aanleiding van de aan Eschenbrenner betaalde insolventie-uitkering gestelde vraag worden beoordeeld in het licht van de sociale doelstelling van die richtlijn.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>In dit verband heeft het Hof beklemtoond dat de betalingen van loonaanspraken naar hun aard voor de betrokkenen uiterst belangrijk zijn.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zie arrest van 2009, <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Visciano</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑69/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:468">EU:C:2009:468</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Bovendien heeft het Hof in het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111117">17 november 2011</DATE>, <NAME.CASE>van Ardennen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑435/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:751">EU:C:2011:751</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) voor recht verklaard dat het sociale doel van richtlijn 80/987/EEG van de Raad van <DATE ISO="19801020">20 oktober 1980</DATE> betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="283" PAGE.FIRST="23" DATE.PUB="1980">PB 1980, L 283, blz. 23</REF.DOC.OJ>, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/74/EG van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20020923">23 september 2002</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="270" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2002">PB 2002, L 270, blz. 10</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, waarvan de bepalingen in wezen overeenkomen met die van richtlijn 2008/94<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>In punt 20 van het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110210">10 februari 2011</DATE>, <NAME.CASE>Andersson</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑30/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:66">EU:C:2011:66</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), heeft het Hof immers geoordeeld dat richtlijn 2008/94 richtlijn 80/987 codificeert en inhoudelijk dezelfde bepalingen bevat als deze laatste.</P></NOTE>, erin bestaat, op het niveau van de Europese Unie, alle werknemers <HT TYPE="ITALIC">een minimumbescherming</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>In de derde overweging van richtlijn 2008/94 wordt bepaald dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>[e]r [...] voorzieningen nodig [zijn] om werknemers bij insolventie van de werkgever te beschermen en hun een minimum aan bescherming te bieden, in het bijzonder om de honorering van hun onvervulde aanspraken te garanderen met inachtneming van de noodzaak van een evenwichtige economische en sociale ontwikkeling in de Gemeenschap. Daartoe moeten de lidstaten een fonds oprichten dat de honorering van de onvervulde loonaanspraken van de betrokken werknemers waarborgt.<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/></P></NOTE> bij insolventie van de werkgever te waarborgen door de honorering van de onvervulde loonaanspraken die verschuldigd zijn op grond van arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen en die gedurende een bepaalde periode onbetaald zijn gebleven. Met het oog op dat doel verplicht artikel 3 van richtlijn 2008/94 de lidstaten de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn opdat waarborgfondsen onder voorbehoud van artikel 4 van deze richtlijn die onvervulde aanspraken van de werknemers honoreren.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Artikel 4 van richtlijn 2008/94 verleent de lidstaten de bevoegdheid om de betalingsverplichting te beperken door de vaststelling van een referentieperiode of een waarborgperiode en/of plafonds voor de betalingen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131128">28 november 2013</DATE>, <NAME.CASE>Gomes Viana Novo e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑309/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:774">EU:C:2013:774</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Bijgevolg hebben de lidstaten op grond van artikel 4, lid 1, van richtlijn 2008/94 de bevoegdheid deze betalingsverplichting te beperken tot een bepaalde, overeenkomstig artikel 4, lid 2, van die richtlijn vastgestelde periode.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980714">14 juli 1998</DATE>, <NAME.CASE>Regeling</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑125/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:358">EU:C:1998:358</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> In dit verband volgt uit de aan het Hof overgelegde stukken dat, overeenkomstig § 165, lid 1, SGB III, de insolventie-uitkering betrekking heeft op de laatste drie maanden van de arbeidsovereenkomst.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Bovendien kunnen de lidstaten ingevolge artikel 4, lid 3, eerste alinea, van richtlijn 2008/94, teneinde te voorkomen dat er bedragen worden uitgekeerd die voorbijschieten aan het sociale doel van deze richtlijn, een maximum vaststellen voor de waarborg voor het honoreren van de onvervulde aanspraken van de werknemers. Het Hof heeft evenwel geoordeeld dat de lidstaten weliswaar het recht hebben een maximum vast te stellen voor de waarborg voor het honoreren van de onvervulde aanspraken, maar <HT TYPE="ITALIC">tot dit maximum de betaling van alle onvervulde aanspraken moeten honoreren</HT>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040304">4 maart 2004</DATE>, <NAME.CASE>Barsotti e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑19/01, C‑50/01 en C‑84/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:119">EU:C:2004:119</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Hieruit volgt dat artikel 4 van richtlijn 2008/94 restrictief en in overeenstemming met de sociale doelstelling van de richtlijn – het waarborgen van een <HT TYPE="ITALIC">minimumbescherming van alle werknemers</HT> – moet worden uitgelegd. Zie ook, naar analogie, arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980714">14 juli 1998</DATE>, <NAME.CASE>Regeling</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑125/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:358">EU:C:1998:358</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ofschoon artikel 3 van richtlijn 2008/94 bepaalt dat de waarborgfondsen onder voorbehoud van artikel 4 de onvervulde aanspraken van de werknemers honoreren, sluit ik mij aan bij de opmerkingen van de Duitse regering volgens welke <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>[d]eze richtlijn evenwel geen enkele bepaling bevat met betrekking tot de vraag of hierbij moet worden uitgegaan van bruto- of nettowaarden en hoe, in voorkomend geval, de insolventie-uitkering fiscaal moet worden behandeld<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>. Richtlijn 2008/94 bevat immers geen regeling voor de fiscale behandeling van de betrokken aanspraken. Bij gebreke van harmonisatie door het Unierecht zijn de lidstaten dus gerechtigd om de uitkering die overeenstemt met de onvervulde aanspraken van werknemers al dan niet te belasten.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Wat de in Duitsland woonachtige werknemers betreft, is het bedrag van de insolventie-uitkering gelijk aan het nettoloon. Hieruit volgt dat voor laatstgenoemden de insolventie-uitkering in beginsel gelijk is aan het nettoloon dat zij eerder als actieve werknemers ontvingen. Bijgevolg wordt voor de betrokken periode de netto-salarissituatie voor deze werknemers met terugwerkende kracht hersteld, aangezien zij hun eerdere nettoloon ontvangen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Bij grensarbeiders die zich in de situatie van Eschenbrenner bevinden, kan met de fictieve aftrek van de Duitse loonbelasting bij de vaststelling van de insolventie-uitkering overeenkomstig § 167, lid 2, punt 2, SGB III daarentegen niet hetzelfde resultaat worden bereikt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zie naar analogie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040916">16 september 2004</DATE>, <NAME.CASE>Merida</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑400/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:537">EU:C:2004:537</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>De fictieve inaanmerkingneming van Duitse loonbelasting heeft immers nadelige gevolgen voor de situatie van grensarbeiders zoals Eschenbrenner, en benadeelt deze ten opzichte van werknemers die in Duitsland woonachtig zijn. In tegenstelling tot de situatie van laatstgenoemden, wordt de netto-salarissituatie van grensarbeiders over de betrokken periode niet met terugwerkende kracht in haar vroegere staat teruggebracht of hersteld.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>De Commissie is van mening dat het toepassen van inhoudingen die niet zouden zijn toegepast wanneer de insolventie van de werknemer niet was ingetreden, misbruik vormt.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Derhalve blijkt de betrokken nationale regeling grensarbeiders op dezelfde wijze te behandelen als in Duitsland woonachtige arbeiders, terwijl zij zich in situaties bevinden die niet vergelijkbaar zijn.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>De Duitse regering meent daarentegen dat grensarbeiders en in Duitsland woonachtige werknemers zich in een vergelijkbare situatie bevinden.</P></NOTE> Vóór de insolventie van zijn werkgever was Eschenbrenner immers belastingplichtig in Frankrijk en ontving hij een nettoloon dat hoger was dan dat van een werknemer die zich in een situatie bevond die identiek was aan de zijne maar die in Duitsland woonachtig was.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>De Duitse regering is van mening dat § 167, lid 2, punt 2, SGB III niet als voornaamste gevolg heeft dat migrerende werknemers en grensarbeiders worden benadeeld. Volgens deze regering kan – alnaargelang het specifiek karakter van elk individueel geval en met name alnaargelang de individuele belastingtarieven voor werknemers in de verschillende lidstaten van de Unie – een dergelijke bepaling van geval tot geval zowel voor- als nadelige gevolgen hebben voor de situatie van de grensarbeider, afhankelijk van de vraag of de hoogste belasting de Duitse dan wel die van de andere lidstaat is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Beklemtoond moet worden dat nadelige of voordelige gevolgen die zouden kunnen voortvloeien uit de verschillen tussen de belastingtarieven van de lidstaten, waarvan de vaststelling, bij gebreke van een Unieregeling ter zake, valt onder de bevoegdheid van de lidstaten, op zichzelf geen door het Unierecht verboden discriminatie opleveren.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zie naar analogie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980512">12 mei 1998</DATE>, <NAME.CASE>Gilly</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑336/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:221">EU:C:1998:221</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Niettemin moet, wanneer de door een lidstaat aan een ingezeten werknemer betaalde insolventie-uitkering overeenkomt met het nettoloon dat hij eerder voor een baan ontving en er dus toe strekt de status quo van vóór de insolventie van de werkgever te herstellen – hetgeen in overeenstemming is met de doelstelling van richtlijn 2008/94 – die lidstaat dezelfde behandeling moet garanderen aan grensarbeiders.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Ik merk in dit verband op dat, aangezien de door de Bondsrepubliek Duitsland aan een werknemer betaalde insolventie-uitkering ertoe strekt diens nettoloon van vóór de insolventie van de werkgever te herstellen, deze lidstaat het recht heeft om bij de vaststelling van die uitkering het brutoloon van de grensarbeider te verminderen met het bedrag van de voorheen door laatstgenoemde betaalde belastingen. Bijgevolg zou de Bondsrepubliek Duitsland mijn inziens gerechtigd zijn om het brutoloon van Eschenbrenner te verminderen met het bedrag van de belasting die laatstgenoemde in Frankrijk over datzelfde loon zou hebben betaald voordat zijn werkgever insolvent werd verklaard.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Bijgevolg verhindert de fictieve toepassing van Duitse loonbelasting, in het geval van grensarbeiders, dat het bedrag van de insolventie-uitkering overeenstemt met het eerder ontvangen nettoloon, zoals dit wel het geval is voor in Duitsland woonachtige werknemers<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zie naar analogie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120628">28 juni 2012</DATE>, <NAME.CASE>Erny</NAME.CASE> (<NO.CASE>C 172/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:399">EU:C:2012:399</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, en vormt die toepassing een met artikel 45 VWEU en artikel 7 van verordening nr. 492/2011 strijdige discriminatie.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Opgemerkt zij dat de verwijzende rechter geen melding maakt van een rechtvaardiging van deze discriminatie. De Duitse regering is evenwel van mening dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>een verplichting – al is het maar indirect – tot toepassing van fiscale bepalingen van andere lidstaten zou kunnen leiden tot afwijzingen en tot onevenredig hoge administratieve kosten<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>. Mijns inziens dienen deze bezwaren van de hand te worden gewezen. In punt 30 van het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040916">16 september 2004</DATE>, <NAME.CASE>Merida</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑400/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:537">EU:C:2004:537</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) heeft het Hof immers geoordeeld dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>[d]ergelijke gronden [...] in geen geval de niet-nakoming van de uit het [VWEU] voortvloeiende verplichtingen door de Bondsrepubliek Duitsland [kunnen] rechtvaardigen<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>. Zie ook arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120628">28 juni 2012</DATE>, <NAME.CASE>Erny</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑172/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:399">EU:C:2012:399</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) en naar analogie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140619">19 juni 2014</DATE>, <NAME.CASE>Specht e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑501/12–C‑540/12 en C‑541/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2005">EU:C:2014:2005</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Dit geldt temeer als de doelstelling van de Duitse wetgeving, op grond waarvan de insolventie-uitkering niet is belast, erin is gelegen ervoor te zorgen dat deze uitkering niet uitstijgt boven hetgeen de ontvanger als loon zou hebben ontvangen. Zie voetnoot 14 van deze conclusie. Dit bevestigt dat de Bondsrepubliek Duitsland de belasting die de betrokkene in Frankrijk zou hebben moeten betalen fictief in mindering zou kunnen brengen. Zie voetnoot 33 van deze conclusie.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Ook ben ik van mening dat de betrokken nationale regeling in strijd is met artikel 3 van richtlijn 2008/94, aangezien zij niet waarborgt dat alle betrokken onvervulde aanspraken – tot het overeenkomstig artikel 4, lid 3, van die richtlijn vastgelegde maximum – worden gehonoreerd. Hoewel het recht van de Bondsrepubliek Duitsland om de uit hoofde van deze aanspraken betaalde vergoeding te belasten, niet ter discussie mag worden gesteld, doet de uitoefening van dat recht door middel van de fictieve vermindering met de Duitse belasting, die in casu hoger is dan de voorheen in Frankrijk toegepaste belasting, immers afbreuk aan artikel 3 van richtlijn 2008/94 en aan het in die richtlijn voorziene stelsel van minimumbescherming.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Bovendien moet het Agentschap, aangezien de honorering van onvervulde aanspraken overeenkomstig artikel 3 van richtlijn 2008/94 moet worden gewaarborgd door <HT TYPE="ITALIC">waarborgfondsen</HT>, zowel aan ingezeten werknemers als aan grensarbeiders garanderen dat hun nettoloon wordt betaald. Hieruit volgt dat het feit dat de ontvanger van de insolventie-uitkering eventueel<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Ik wijs erop dat uit het verzoek om een prejudiciële beslissing blijkt dat de kamers van het Bundesarbeitsgericht (hoogste federale rechter in arbeidszaken, Duitsland) verdeeld zijn over de vraag of een grensarbeider in dit verband daadwerkelijk een aanspraak behoudt jegens zijn werkgever.</P></NOTE> nog steeds een aanspraak heeft jegens zijn werkgever voor het gedeelte van zijn brutoloon dat overeenkomt met de belasting mijns inziens niet relevant is en geen invloed heeft op de afloop van de zaak.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Conclusion</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Gelet op het voorgaande, geef ik het Hof in overweging de vraag van het Landessozialgericht Rheinland-Pfalz (rechtbank voor sociale zaken van de deelstaat Rijnland-Palts, Duitsland) te beantwoorden als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>Artikel 45 VWEU, artikel 7 van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20110405">5 april 2011</DATE> betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie, en artikel 3 van richtlijn 2008/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20081022">22 oktober 2008</DATE> betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, verzetten zich tegen een nationale regeling die, in tegenstelling tot de situatie die bestaat voor werknemers die in de betrokken lidstaat aan inkomstenbelasting zijn onderworpen, grensarbeiders die in laatstgenoemde lidstaat niet aan inkomstenbelasting zijn onderworpen en van wie de insolventie-uitkering op basis van de in een andere lidstaat voor hen geldende bepalingen niet belastbaar is, geen insolventie-uitkering garandeert die gelijk is aan hun eerdere nettoloon.<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>