<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑294/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0294</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:367">EU:C:2016:367</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>9</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>9</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ WATHELET — ΥΠΟΘΕΣΗ C‑294/15</P><P>MIKOŁAJCZYK</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεισ του Γενικου Εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Melchior Wathelet</HT></P><P>της <DATE ISO="20160526">26ης Μαΐου 2016</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C‑294/15</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Edyta Mikołajczyk</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">κατά</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Marie Louise Czarnecka,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Stefan Czarnecki</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Sąd Apelacyjny w Warszawie (Πολωνία)</HT></P><P>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Διεθνής δικαιοδοσία, αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας</KEYWORD><KEYWORD>Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ</KEYWORD><KEYWORD>Καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής</KEYWORD><KEYWORD>Αγωγή ακυρώσεως γάμου ασκηθείσα από τρίτο πρόσωπο μετά τον θάνατο ενός εκ των συζύγων</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 3, παράγραφος 1</KEYWORD><KEYWORD>Διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων του κράτους μέλους κατοικίας του ενάγοντος για την εκδίκαση τέτοιας αγωγής</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η παρούσα αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, και παράγραφος 3, και του άρθρου 3 του κανονισμού (ΕΚ) 2201/2003 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20031127">27ης Νοεμβρίου 2003</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας ο οποίος καταργεί τον κανονισμό (ΕΚ) 1347/2000<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="338" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2003">ΕΕ 2003, L 338, σ. 1</REF.DOC.OJ>. Στις παρούσες προτάσεις, παραπέμπω στη μορφή του κανονισμού 2201/2003 μετά την τροποποίησή του με τον κανονισμό (ΕΚ) 2116/2004 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20041202">2ας Δεκεμβρίου 2004</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="367" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">ΕΕ 2004, L 367, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (στο εξής: κανονισμός 2201/2003).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, η εν λόγω αίτηση αφορά την εφαρμογή του κανονισμού αυτού στις αγωγές ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν από τρίτο πρόσωπο μετά τον θάνατο ενός εκ των συζύγων.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Στην αιτιολογική σκέψη 8 του κανονισμού 2201/2003 εκτίθεται ότι, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>[ό]σον αφορά τις αποφάσεις διαζυγίου, δικαστικού χωρισμού ή ακύρωσης γάμου, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνο στη λύση του συζυγικού δεσμού και δεν θα πρέπει να επηρεάζει θέματα όπως οι λόγοι του διαζυγίου, οι περιουσιακές συνέπειες του γάμου ή άλλα συναφή ζητήματα<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 2201/2003 περιγράφεται στο άρθρο του 1, παράγραφοι 1 και 3, ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται, ανεξάρτητα από το είδος του δικαστηρίου, σε αστικές υποθέσεις που αφορούν:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>το διαζύγιο, τον δικαστικό χωρισμό ή την ακύρωση του γάμου των συζύγων·</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Ο παρών κανονισμός δεν εφαρμόζεται:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>στην αναγνώριση και προσβολή της πατρότητας·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>στην απόφαση για την υιοθεσία και τα προπαρασκευαστικά μέτρα υιοθεσίας καθώς και την ακύρωση και την ανάκληση της υιοθεσίας·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>στο επώνυμο και το όνομα του παιδιού·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>στη χειραφεσία·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>στις υποχρεώσεις διατροφής·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>στ)</NO.P><TXT>στο εμπίστευμα και κληρονομίες·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ζ)</NO.P><TXT>στα μέτρα που λαμβάνονται ως αποτέλεσμα ποινικών αδικημάτων που διαπράχθηκαν από παιδιά.<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 3 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο επιγράφεται <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Γενική δικαιοδοσία<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/>, ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Δικαιοδοσία για θέματα διαζυγίου, δικαστικού χωρισμού και ακύρωσης γάμου έχουν τα δικαστήρια του κράτους μέλους:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>στο έδαφος του οποίου ευρίσκεται:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>η συνήθης διαμονή των συζύγων, ή</P></ITEM><ITEM><P>η τελευταία συνήθης διαμονή των συζύγων εφόσον ένας εκ των συζύγων έχει ακόμα αυτή τη διαμονή, ή</P></ITEM><ITEM><P>η συνήθης διαμονή του εναγομένου, ή</P></ITEM><ITEM><P>σε περίπτωση κοινής αιτήσεως, η συνήθης διαμονή του ενός ή του άλλου των συζύγων, ή</P></ITEM><ITEM><P>η συνήθης διαμονή του ενάγοντος εάν είχε αυτή τη διαμονή επί τουλάχιστον ένα χρόνο αμέσως πριν από την έγερση της αγωγής, ή</P></ITEM><ITEM><P>η συνήθης διαμονή του ενάγοντος εάν είχε αυτή τη διαμονή επί τουλάχιστον έξι μήνες αμέσως πριν από την έγερση της αγωγής και εάν είναι είτε υπήκοος του εν λόγω κράτους μέλους ή, στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας, έχει εκεί <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>domicile<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>·</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>της ιθαγένειας των δύο συζύγων ή, στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας, του <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>domicile<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/> των δύο συζύγων.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ο όρος <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>domicile<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> νοείται όπως στην έννομη τάξη του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας.<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά στην παρούσα υπόθεση δεν είναι συνήθη και ανάγονται σε πολλές δεκαετίες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20121120">20 Νοεμβρίου 2012</DATE>, η Edyta Mikołajczyk άσκησε ενώπιον του Sąd Okręgowy w Warszawie (περιφερειακού δικαστηρίου της Βαρσοβίας, Πολωνία) αγωγή ακυρώσεως του γάμου του Stefan Czarnecki και της Marie Louise Czarnecka (με πατρικό επώνυμο Cuenin), ο οποίος τελέστηκε στις <DATE ISO="19560704">4 Ιουλίου 1956</DATE> ενώπιον του ληξιάρχου του 16ου διαμερίσματος του Παρισιού (Γαλλία). Υποστήριξε ότι είναι ο εκ διαθήκης κληρονόμος της πρώτης συζύγου του S. Czarnecki, της Zdzisława Czarnecka, η οποία απεβίωσε στις <DATE ISO="19990615">15 Ιουνίου 1999</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Κατά την E. Mikołajczyk, ο γάμος του S. Czarnecki και της Zdzisława Czarnecka, που τελέστηκε στις <DATE ISO="19370713">13 Ιουλίου 1937</DATE> ενώπιον του ληξιάρχου του Poznan (Πολωνία), ουδέποτε λύθηκε, οπότε ο μεταγενέστερος γάμος που συνήφθη μεταξύ του S. Czarnecki και της Marie Louise Czarnecka συνιστούσε διγαμική σχέση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Η εν λόγω αγωγή ακυρώσεως στρέφεται κατά του S. Czarnecki και της Marie Louise Czarnecka. Δεδομένου ότι ο S. Czarnecki απεβίωσε στις <DATE ISO="19710303">3 Μαρτίου 1971</DATE>, ορίστηκε επίτροπος για να τον εκπροσωπεί στη δίκη αυτή, ο οποίος συντάχθηκε με την εναγόμενη Marie Louise Czarnecka.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Η εναγόμενη προέβαλε ένσταση ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας του Sąd Okręgowy w Warszawie και ζήτησε να απορριφθεί ως απαράδεκτη η αγωγή ακυρώσεως. Επί της ουσίας, ζήτησε να απορριφθεί η αγωγή στο σύνολό της ως αβάσιμη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Με διάταξη της <DATE ISO="20130909">9ης Σεπτεμβρίου 2013</DATE>, το Sąd Okręgowy w Warszawie απέρριψε αυτή την ένσταση ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας και ουδείς εκ των διαδίκων προσέβαλε τη διάταξη αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20140213">13ης Φεβρουαρίου 2014</DATE>, το δικαστήριο αυτό, διαπιστώνοντας ότι ο γάμος του S. Czarnecki με την Zdzisława Czarnecka είχε λυθεί με απόφαση διαζυγίου εκδοθείσα από πολωνικό δικαστήριο στις <DATE ISO="19400529">29 Μαΐου 1940</DATE>, έκρινε αβάσιμη την αγωγή ακυρώσεως του γάμου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η E. Mikołajczyk άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Sąd Apelacyjny w Warszawie (Εφετείου Βαρσοβίας, Πολωνία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Κατά την εξέταση της εφέσεως, το δικαστήριο αυτό διατύπωσε αμφιβολίες σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία των πολωνικών δικαστηρίων για την εκδίκαση της διαφοράς της κύριας δίκης βάσει των άρθρων 1 και 3 του κανονισμού 2201/2003. Ως εκ τούτου, το Sąd Apelacyjny w Warszawie αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να θέσει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>1)</NO.P><TXT>Εμπίπτουν οι αγωγές ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν μετά τον θάνατο ενός εκ των συζύγων στο πεδίο εφαρμογής του [κανονισμού 2201/2003];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, καλύπτει το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού [2201/2003] τις αγωγές ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν όχι από κάποιον εκ των συζύγων, αλλά από τρίτο πρόσωπο;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="4"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα, δύναται η διεθνής δικαιοδοσία, στην περίπτωση που αγωγή ακυρώσεως γάμου ασκήθηκε από τρίτο πρόσωπο, να θεμελιωθεί στις βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας που προβλέπονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πέμπτη και έκτη περίπτωση, του κανονισμού [2201/2003];<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως κατατέθηκε στο Δικαστήριο στις <DATE ISO="20150617">17 Ιουνίου 2015</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις υπέβαλαν η Πολωνική και η Ιταλική Κυβέρνηση καθώς και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ούτε οι διάδικοι της κύριας δίκης ούτε οι υποβαλόντες γραπτές παρατηρήσεις ζήτησαν τη διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζητήσεως. Το Δικαστήριο έκρινε ότι έχει αρκούντως διαφωτιστεί ώστε να αποφανθεί χωρίς την οργάνωση επ’ ακροατηρίου συζητήσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Με το πρώτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο αν ο κανονισμός 2201/2003 έχει εφαρμογή επί αγωγών ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν μετά τον θάνατο ενός εκ των συζύγων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Εκ πρώτης όψεως, εφόσον στην αίτησή του προδικαστικής αποφάσεως το αιτούν δικαστήριο επαναλαμβάνει κατά μεγάλο μέρος τα πραγματικά περιστατικά που διαπίστωσε το Sąd Okręgowy w Warszawie, μεταξύ των οποίων και το γεγονός ότι ο γάμος του S. Czarnecki με την Zdzisława Czarnecka είχε λυθεί με απόφαση διαζυγίου το 1940<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Τούτο συνεπάγεται ότι ο δεύτερος γάμος του S. Czarnecki και της Marie Louise Czarnecka, που τελέστηκε το 1956, δεν συνιστούσε διγαμία.</P></NOTE>, νομίζω ότι η αγωγή η οποία έδωσε λαβή στο παρόν προδικαστικό ερώτημα είναι κατά πάσα πιθανότητα αβάσιμη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Εντούτοις, το ουσιαστικό αυτό ζήτημα μπορεί να εξεταστεί μόνο μετά την επίλυση του ζητήματος αν υπάρχει διεθνής δικαιοδοσία των πολωνικών δικαστηρίων για την εκδίκαση της διαφοράς της κύριας δίκης. Πάντως, το ζήτημα αυτό αποτελεί ακριβώς το αντικείμενο της παρούσας αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Κατά το αιτούν δικαστήριο, το γεγονός ότι κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2201/2003 ο εν λόγω κανονισμός έχει εφαρμογή σε αστικές υποθέσεις σχετικές με την ακύρωση γάμου δεν είναι αυτό καθ’ εαυτό καθοριστικής σημασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Το εν λόγω δικαστήριο υπενθυμίζει ότι ο κανονισμός αυτός κατήργησε τον κανονισμό (ΕΚ) 1347/2000 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000529">29ης Μαΐου 2000</DATE>, περί της διεθνούς δικαιοδοσίας, αναγνωρίσεως και εκτελέσεως αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας έναντι των κοινών τέκνων των συζύγων<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="160" PAGE.FIRST="19" DATE.PUB="2000">ΕΕ 2000, L 160, σ. 19</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Ο κανονισμός 1347/2000 είχε ως βάση την <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>καταρτισθείσα βάσει του άρθρου Κ.3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση σύμβαση σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="221" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1998">ΕΕ 1998, C 221, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Μολονότι οι επίμαχες στην παρούσα υπόθεση διατάξεις είναι σε μεγάλο βαθμό όμοιες με τις διατάξεις της συμβάσεως αυτής, η οποία επίσης δεν απέκλειε από το πεδίο εφαρμογής της καμία κατηγορία αγωγών ακυρώσεως γάμου, το αιτούν δικαστήριο παραπέμπει στο σημείο 27 της εισηγητικής εκθέσεως της καθηγήτριας A. Borrás για την εν λόγω σύμβαση<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="221" PAGE.FIRST="27" DATE.PUB="1998">ΕΕ 1998, C 221, σ. 27</REF.DOC.OJ>, στο εξής: εισηγητική έκθεση της καθηγήτριας A. Borrás.</P></NOTE>, εγκριθείσας από το Συμβούλιο στις <DATE ISO="19980518">18 Μαΐου 1998</DATE>, κατά το οποίο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>[τ]ο ζητούμενο είναι να καθορίζονται τα κριτήρια δωσιδικίας προκειμένου περί γαμικών διαφορών, χωρίς να πρέπει να εξετάζεται η περίπτωση κατά την οποία πρέπει να ερευνάται το κύρος ενός γάμου στα πλαίσια μιας αίτησης ακύρωσης όταν έχει αποβιώσει ένας από τους συζύγους ή μετά τον θάνατο αμφοτέρων, δεδομένου ότι η περίπτωση αυτή εκφεύγει του πεδίου εφαρμογής της σύμβασης. Τέτοιες περιπτώσεις προκύπτουν στην πλειοψηφία των υποθέσεων, ως προδικαστικά ζητήματα, σε σχέση με μια διαδοχή. Το τελευταίο αυτό ζήτημα ρυθμίζεται από τα ισχύοντα εν προκειμένω διεθνή νομοθετήματα […] ή σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία του κράτους, εφόσον περιέχει σχετική ρύθμιση<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Τώρα, τα ζητήματα διεθνούς δικαιοδοσίας σχετικά με κληρονομική διαδοχή ρυθμίζονται από τον κανονισμό (ΕΕ) 650/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20120704">4ης Ιουλίου 2012</DATE>, σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία, το εφαρμοστέο δίκαιο, την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων, την αποδοχή και εκτέλεση δημόσιων εγγράφων στον τομέα της κληρονομικής διαδοχής και την καθιέρωση ευρωπαϊκού κληρονομητηρίου (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="201" PAGE.FIRST="107" DATE.PUB="2012">ΕΕ 2012, L 201, σ. 107</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Κατά την Πολωνική και την Ιταλική Κυβέρνηση, οι αγωγές ακυρώσεως γάμου μετά τον θάνατο ενός εκ των συζύγων δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 2201/2003, δεδομένου ότι, κατά τον χρόνο ασκήσεως μιας τέτοιας αγωγής, ο συζυγικός δεσμός τον οποίο αφορά η εν λόγω αγωγή δεν υπάρχει πια λόγω του θανάτου ενός εκ των συζύγων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Κατά τις κυβερνήσεις αυτές, όταν ο γάμος έχει λυθεί, η σχετική με την ακύρωσή του διαφορά δεν αφορά κυρίως ζητήματα προσωπικής καταστάσεως φυσικών προσώπων, αλλά, όπως εν προκειμένω, περιουσιακά δικαιώματα στο πλαίσιο διαδικασίας κληρονομικής διαδοχής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Προς στήριξη της θέσεώς τους, η Πολωνική και η Ιταλική Κυβέρνηση επικαλούνται επίσης το σημείο 27 της εισηγητικής εκθέσεως της καθηγήτριας A. Borrás.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Όπως η Επιτροπή, θεωρώ αντιθέτως ότι ο κανονισμός 2201/2003 έχει εφαρμογή επί κάθε αγωγής ακυρώσεως γάμου, ακόμη και αν ένας εκ των συζύγων έχει αποβιώσει, και τούτο ανεξαρτήτως του ενδεχομένου η αγωγή αυτή να συνδέεται, όπως στην υπόθεση της κύριας δίκης, με διαφορά σχετική με κληρονομική διαδοχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Αντιθέτως προς αυτό που υποστηρίζει η Ιταλική Κυβέρνηση, το γεγονός ότι η επίμαχη αγωγή ακυρώσεως στην υπόθεση της κύριας δίκης αφορά γάμο που έχει ήδη λυθεί με τον θάνατο ενός εκ των συζύγων δεν συνεπάγεται ότι η αγωγή αυτή δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 2201/2003. Συγκεκριμένα, μολονότι ο θάνατος έχει ως αποτέλεσμα την ex nunc λύση του γάμου, η αγωγή ακυρώσεως έχει ως σκοπό την ακύρωσή του ex tunc. Επομένως, είναι δυνατόν να υπάρχει έννομο συμφέρον για την ακύρωση ενός γάμου, ακόμη και μετά τη λύση του με τον θάνατο ενός εκ των συζύγων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Εξάλλου, όπως υπογραμμίζει η Επιτροπή, το γράμμα του άρθρου 1, παράγραφος, 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2201/2003 δεν αφήνει καμία αμφιβολία ως προς τη δυνατότητα ο κανονισμός αυτός να έχει εφαρμογή επί αγωγής ακυρώσεως γάμου όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης. Με σαφήνεια, ανεπιφύλακτα και χωρίς πρόσθετες προϋποθέσεις, η διάταξη αυτή ορίζει ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>[ο] παρών κανονισμός εφαρμόζεται […] στην ακύρωση του γάμου των συζύγων […]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>. Επιπλέον, οι αγωγές ακυρώσεως γάμου όταν ένας εκ των συζύγων έχει αποβιώσει δεν περιλαμβάνονται μεταξύ των περιπτώσεων που ρητώς αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 2201/2003 βάσει της παραγράφου 3 του άρθρου αυτού.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Όσο για τα επιχειρήματα που αντλούνται από το σημείο 27 της εισηγητικής εκθέσεως της καθηγήτριας A. Borrás, θα σημειώσω ότι, αφενός, η σύμβαση στην οποία επισυνάπτεται η έκθεση αυτή δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ και, αφετέρου, πάλι όπως προβάλλει η Επιτροπή, η καθηγήτρια A. Borrás δεν παρέχει καμία εξήγηση για να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό αυτόν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ακόμη περισσότερο, όπως παρατηρεί η Επιτροπή, ο κανονισμός 2201/2003 έχει ως σκοπό να παράσχει στους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης υψηλό επίπεδο προβλεψιμότητας και νομικής σαφήνειας όσον αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές που έχουν διεθνή χαρακτήρα. Επομένως, ο αποκλεισμός από το πεδίο εφαρμογής του των αγωγών ακυρώσεως γάμου σε περίπτωση θανάτου ενός εκ των συζύγων θα ήταν αντίθετος προς το πνεύμα και τους σκοπούς του κανονισμού αυτού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Τέλος, η αιτιολογική σκέψη 8 του εν λόγω κανονισμού αναφέρει ότι, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>[ό]σον αφορά τις αποφάσεις [...] ακύρωσης γάμου, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να εφαρμόζεται μόνο στη λύση του συζυγικού δεσμού και δεν θα πρέπει να επηρεάζει θέματα όπως οι λόγοι του διαζυγίου, οι περιουσιακές συνέπειες του γάμου ή άλλα συναφή ζητήματα<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Αντιθέτως προς αυτό που προβάλλουν η Πολωνική και η Ιταλική Κυβέρνηση, η αιτιολογική αυτή σκέψη δεν συνεπάγεται ότι ο κανονισμός 2201/2003 δεν έχει εφαρμογή επί των αγωγών ακυρώσεως γάμου όταν ένας ή και οι δύο σύζυγοι έχουν αποβιώσει. Αντιθέτως, ορίζει ότι, για τις αγωγές αυτού του είδους, ο εν λόγω κανονισμός έχει εφαρμογή μόνο ως προς το ζήτημα της λύσεως του συζυγικού δεσμού και όχι ως προς τις περιουσιακές συνέπειες του γάμου, όπως μια κληρονομική διαδοχή, η οποία άλλωστε αποκλείεται ρητώς από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού κατά το άρθρο του 1, παράγραφος 3, στοιχείο στʹ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Συνεπώς, ο κανονισμός 2201/2003, μολονότι δύναται να θεμελιώσει τη διεθνή δικαιοδοσία δικαστηρίου ούτως ώστε, εν προκειμένω, αυτό να αποφανθεί επί του κύρους του γάμου που είχε τελεστεί μεταξύ του S. Czarnecki και της Marie Louise Czarnecka, δεν έχει εφαρμογή επί των ζητημάτων που συνδέονται με την κληρονομική διαδοχή του S. Czarnecki και της πρώτης συζύγου του, Zdzisława Czarnecka, της οποίας η E. Mikołajczyk υποστηρίζει ότι είναι ο εκ διαθήκης κληρονόμος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Για τους λόγους αυτούς, προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει στο πρώτο ερώτημα την απάντηση ότι οι αγωγές ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν μετά τον θάνατο ενός εκ των συζύγων εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 2201/2003.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Με το δεύτερο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το δικαστήριο αν το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 2201/2003 καλύπτει επίσης τις αγωγές ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν όχι από κάποιον εκ των συζύγων, αλλά από τρίτο πρόσωπο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο σημειώνει ότι η εισηγητική έκθεση της καθηγήτριας A. Borrás δεν παρέχει καμία απολύτως ένδειξη όσον αφορά τον ενδεχόμενο αποκλεισμό των αγωγών ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν όχι από κάποιον εκ των συζύγων, αλλά από τρίτο πρόσωπο. Επικαλείται επίσης την αμφισημία της νομικής θεωρίας, στο μέτρο που, κατά ορισμένους συγγραφείς, το άρθρο 3 του κανονισμού 2201/2003 αποκλείει υπορρήτως οποιαδήποτε εφαρμογή επί των αγωγών ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν από τρίτο πρόσωπο ενώ, κατά άλλους, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο κανονισμός αυτός έχει εφαρμογή όσον αφορά τις αγωγές ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν από την εισαγγελική αρχή ή από τρίτον έχοντα έννομο συμφέρον, με την επιφύλαξη όμως ότι σε τέτοιες δικονομικές καταστάσεις θα μπορούν να εφαρμοστούν μόνον το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πρώτη έως τέταρτη περίπτωση, και το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Η Πολωνική και η Ιταλική Κυβέρνηση συμμερίζονται την άποψη ότι ο κανονισμός 2201/2003 δεν έχει εφαρμογή επί των αγωγών ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν όχι από κάποιον εκ των συζύγων, αλλά από τρίτο πρόσωπο. Προς στήριξη της θέσεώς της, η Πολωνική Κυβέρνηση διατείνεται ότι πλείονες βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας απαριθμούμενες στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού αναφέρουν τη συνήθη διαμονή των συζύγων, κοινή ή χωριστή, για να δείξουν ότι αφορούν μόνο τους συζύγους ως διαδίκους σε δίκη ακυρώσεως γάμου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Όπως η Επιτροπή, προκρίνω μια ερμηνεία πιστή στο γράμμα των άρθρων 1 και 3 του κανονισμού 2201/2003, τα οποία δεν εξαρτούν από την ταυτότητα του ενάγοντος την εφαρμογή τους επί αγωγών ακυρώσεως γάμου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Επιπλέον, μολονότι αληθεύει ότι οι αγωγές που αφορούν γαμικές διαφορές έχουν προσωπικό χαρακτήρα, υπάρχουν περιπτώσεις όπου, όπως στην υπόθεση της κύριας δίκης, τρίτος δύναται να έχει έννομο συμφέρον και δεν συντρέχει λόγος να εμποδίζεται να το προβάλει, δεδομένου ότι το συμφέρον αυτό αξιολογείται με γνώμονα όχι τον κανονισμό 2201/2003 αλλά την εφαρμοστέα εθνική νομοθεσία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Το γεγονός ότι ορισμένες από τις απαριθμούμενες στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2201/2003 βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας αναφέρουν τη συνήθη διαμονή των συζύγων είναι άνευ σημασίας για την απάντηση που πρέπει να δοθεί στο δεύτερο ερώτημα, επειδή το γεγονός ότι το δικαστήριο της συνήθους διαμονής των συζύγων έχει διεθνή δικαιοδοσία σε θέματα ακυρώσεως γάμου δεν αποκλείει τη δυνατότητα τρίτου προσώπου να ασκήσει αγωγή στον τόπο αυτόν σύμφωνα με τις διατάξεις του εν λόγω κανονισμού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Για τους λόγους αυτούς, προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει στο δεύτερο ερώτημα την απάντηση ότι το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 2201/2003 καλύπτει τις αγωγές ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν όχι από κάποιον εκ των συζύγων, αλλά από τρίτο πρόσωπο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Γ —</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Επί του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Με το τρίτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο αν η διεθνής δικαιοδοσία δικαστηρίου κράτους μέλους, το οποίο επιλαμβάνεται αγωγής ακυρώσεως γάμου ασκηθείσας από τρίτο πρόσωπο, δύναται να θεμελιωθεί στις βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας που προβλέπονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πέμπτη και έκτη περίπτωση, του κανονισμού 2201/2203.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Κατά το αιτούν δικαστήριο, η εφαρμογή των διατάξεων αυτών θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα τη θεμελίωση διεθνούς δικαιοδοσίας των πολωνικών δικαστηρίων για την εξέταση του κύρους γάμου συναφθέντος στη Γαλλία βάσει μόνον του ότι η κατοικία του ενάγοντος τρίτου προσώπου, εν προκειμένω της E. Mikołajczyk, βρίσκεται στην Πολωνία, χωρίς σύνδεσμο με τον τόπο κατοικίας των συζύγων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πέμπτη και έκτη περίπτωση, του κανονισμού 2201/2003 κριτήρια, εφόσον ορίζουν ως κριτήριο διεθνούς δικαιοδοσίας το δικαστήριο της συνήθους διαμονής του ενάγοντος, πρέπει να θεωρηθεί ότι αφορούν μόνον τον ενάγοντα σύζυγο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Συναφώς, η κυβέρνηση αυτή στηρίζεται στο σημείο 32 της εισηγητικής εκθέσεως της καθηγήτριας A. Borrás, κατά το οποίο η επιλογή άλλων βάσεων διεθνούς δικαιοδοσίας πέραν της συνήθους διαμονής των συζύγων εξηγείται από τη φροντίδα ορισμένων κρατών μελών να μην καταστεί ιδιαιτέρως δυσχερής η πρόσβαση που πρέπει να έχουν στη δικαιοσύνη οι σύζυγοι που, λόγω κρίσεως στη συζυγική σχέση, επέστρεψαν στην προ του γάμου χώρα κατοικίας τους.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Όπως η Ιταλική Κυβέρνηση, η Επιτροπή θεωρεί ότι αντίκειται προς τον σκοπό του κανονισμού 2201/2003 γραμματική ερμηνεία των επίμαχων διατάξεων η οποία θα καθιστούσε δυνατή για τα πολωνικά δικαστήρια τη θεμελίωση διεθνούς δικαιοδοσίας για την εκδίκαση αγωγής ακυρώσεως γάμου τελεσθέντος στη Γαλλία η οποία ασκήθηκε από τρίτο πρόσωπο. Κατά την άποψή της, είναι αδιανόητο ο νομοθέτης της Ένωσης να θέλησε ο όρος <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>ενάγων<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/> να μπορεί να προσδιορίζει τρίτα πρόσωπα στο πλαίσιο αγωγής ακυρώσεως γάμου, αν τα τρίτα αυτά πρόσωπα έχουν ενεργητική νομιμοποίηση δυνάμει του εθνικού δικαίου. Κατά την Επιτροπή, οι κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας που θεσπίστηκαν με τον εν λόγω κανονισμό αποσκοπούν στη διασφάλιση των συμφερόντων των συζύγων και όχι των τρίτων προσώπων που ενδέχεται να κινήσουν μια τέτοια δίκη. Μολονότι τρίτα πρόσωπα δικαιούνται να ασκήσουν μια τέτοια αγωγή, δεσμεύονται από τους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας που έχουν θεσπιστεί υπέρ των συζύγων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Συμμερίζομαι τη θέση και τα επιχειρήματα της Ιταλικής Κυβερνήσεως καθώς και της Επιτροπής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Επιπλέον, πρέπει, κατ’ αρχάς, να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει, στη σκέψη 48 της αποφάσεως της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090716">16ης Ιουλίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Hadadi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑168/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:474">EU:C:2009:474</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>[τ]ο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ και βʹ, του κανονισμού 2201/2003 προβλέπει πλείονες βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας, μεταξύ των οποίων δεν υφίσταται ιεράρχηση. Όλα τα αντικειμενικά κριτήρια που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 1, είναι εναλλακτικά<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Συνακόλουθα, το Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 49 της αποφάσεως εκείνης, ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>το σύστημα κατανομής των αρμοδιοτήτων το οποίο εγκαθιδρύει ο κανονισμός 2201/2003 σε θέματα λύσης της έγγαμης σχέσης δεν αποσκοπεί στον αποκλεισμό των πολλαπλών δικαιοδοσιών. Αντιθέτως, η συνύπαρξη πλειόνων αρμοδίων δικαστηρίων, χωρίς ιεράρχηση μεταξύ τους, προβλέπεται ρητώς<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Από τα χωρία αυτά προκύπτει ότι τρίτο πρόσωπο το οποίο ζητεί την ακύρωση γάμου είναι ελεύθερο να επιλέξει το δικαστήριο ενώπιον του οποίου επιθυμεί να ασκήσει την αγωγή του μεταξύ αυτών που απαριθμούνται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του εν λόγω κανονισμού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Πάντως, μολονότι η τρίτη, η πέμπτη και η έκτη περίπτωση της διατάξεως αυτής αναφέρουν γενικώς τη συνήθη διαμονή του εναγομένου ή του ενάγοντος, το Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 50 της αποφάσεως της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090716">16ης Ιουλίου 2009</DATE>, <NAME.CASE>Hadadi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑168/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:474">EU:C:2009:474</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), ότι, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>ενώ <HT TYPE="ITALIC">τα κριτήρια που απαριθμεί το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του εν λόγω κανονισμού στηρίζονται ποικιλοτρόπως στη συνήθη διαμονή των συζύγων</HT>, το κριτήριο που προβλέπει το στοιχείο βʹ της ίδιας παραγράφου είναι το κριτήριο της <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>ιθαγένειας<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> των δύο συζύγων ή, στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας, του <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>domicile<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> των δύο συζύγων<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Η επισήμανση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Από το χωρίο που επισημάνθηκε προκύπτει σαφώς ότι, κατά το Δικαστήριο, όλες οι βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας που απαριθμούνται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2201/2003 εδράζονται στη συνήθη διαμονή του ενός ή των δύο συζύγων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, κατά την άποψή μου, η πέμπτη περίπτωση του εν λόγω άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, δεν περιορίζεται να καθορίσει τη διεθνή δικαιοδοσία του δικαστηρίου της συνήθους διαμονής του ενάγοντος, αλλά προσθέτει ότι ο ενάγων πρέπει να είχε αυτή τη διαμονή τουλάχιστον επί ένα έτος αμέσως πριν από την άσκηση της αγωγής. Το ίδιο ισχύει για την έκτη περίπτωση της διατάξεως αυτής, κατά την οποία ο ενάγων πρέπει να είχε αυτή τη διαμονή τουλάχιστον επί έξι μήνες αμέσως πριν από την άσκηση της αγωγής του και να είναι υπήκοος του εν λόγω κράτους μέλους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Για ποιον λόγο ο νομοθέτης της Ένωσης θα προσέθετε αυτές τις ιδιότητες του <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>ενάγοντος<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/> αν δεν επρόκειτο για έναν εκ των συζύγων;</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Για τους λόγους αυτούς, προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει στο τρίτο ερώτημα την απάντηση ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πέμπτη και έκτη περίπτωση, του κανονισμού 2201/2003 δεν έχει εφαρμογή επί των αγωγών ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν όχι από κάποιον εκ των συζύγων, αλλά από τρίτο πρόσωπο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα του Sąd Apelacyjny w Warszawie ως εξής:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Οι αγωγές ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν μετά τον θάνατο ενός εκ των συζύγων εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 2201/2003 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20031127">27ης Νοεμβρίου 2003</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας, ο οποίος καταργεί τον κανονισμό (ΕΚ) 1347/2000, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 2116/2004 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20041202">2ας Δεκεμβρίου 2004</DATE>.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 2201/2003, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2116/2004, καλύπτει τις αγωγές ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν όχι από κάποιον εκ των συζύγων, αλλά από τρίτο πρόσωπο.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, πέμπτη και έκτη περίπτωση, του κανονισμού 2201/2003, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2116/2004, δεν έχει εφαρμογή επί των αγωγών ακυρώσεως γάμου που ασκήθηκαν όχι από κάποιον εκ των συζύγων, αλλά από τρίτο πρόσωπο.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>