Op basis van deze bepaling heeft de Raad verordening nr. 26 vastgesteld, die in artikel 1 de artikelen 85 tot en met 90 van het Verdrag, evenals de voor hun toepassing uitgevaardigde bepalingen van toepassing verklaart op de mededingingsregelingen die betrekking hebben op de voortbrenging van of de handel in de betrokken produkten, onder voorbehoud van de bepalingen van artikel 2. In artikel 2, lid 1, wordt bepaald:

Artikel 85, lid 1, van het Verdrag is niet van toepassing op de in het voorgaande artikel bedoelde overeenkomsten, besluiten en gedragingen die een wezenlijk bestanddeel uitmaken van een nationale marktorganisatie of die vereist zijn voor de verwezenlijking van de in artikel 39 van het Verdrag omschreven doelstellingen. Het is in het bijzonder niet van toepassing op de overeenkomsten, besluiten en gedragingen van landbouwondernemers, verenigingen van landbouwondernemers, of verenigingen van deze verenigingen binnen één Lid-Staat, voorzover deze, zonder de verplichting in te houden een bepaalde prijs toe te passen, betrekking hebben op de voortbrenging of de verkoop van landbouwprodukten of het gebruik van gemeenschappelijke installaties voor het opslaan, behandelen of verwerken van landbouwprodukten, tenzij de Commissie vaststelt dat de mededinging zodoende wordt uitgesloten of dat de doeleinden van artikel 39 van het Verdrag in gevaar worden gebracht.

In de leden 2 en 3 van dit artikel wordt aangegeven welk orgaan bevoegd is om vast te stellen of een mededingingsregeling voor de in het eerste lid bedoelde bijzondere uitzondering in aanmerking komt en welke procedure in voorkomend geval moet worden gevolgd. In het bijzonder wordt daarin bepaald:

Onder voorbehoud van het toezicht van het Hof van Justitie is uitsluitend de Commissie bevoegd om, na de Lid-Staten te hebben geraadpleegd en de belanghebbende ondernemingen of ondernemersverenigingen, alsmede elke andere natuurlijke of rechtspersoon waarvan zij het noodzakelijk acht de mening in te winnen, te hebben gehoord, in een te publiceren beschikking vast te stellen welke overeenkomsten, besluiten en gedragingen aan de in lid 1 bedoelde voorwaarden voldoen.

De Commissie gaat over tot deze vaststelling, hetzij ambtshalve, hetzij op verzoek van een bevoegde autoriteit van een Lid-Staat of van een belanghebbende onderneming of ondernemersvereniging.

De enige uitzondering die hier enig belang heeft, is derhalve die met betrekking tot de mededingingsregelingen welke noodzakelijk zijn voor de verwezenlijking van de in artikel 39 van het Verdrag bedoelde doelstellingen. Deze bepaling is overigens restrictief uitgelegd in de beschikkingspraktijk van de Commissie, volgens wie het voor een bepaalde overeenkomst, om in deze categorie te vallen, niet voldoende is dat zij ertoe strekt, de doelstellingen van artikel 39 te verwezenlijken, doch zij bovendien het enige en het beste middel moet zijn om deze te verwezenlijken. Enkel in dat geval kan de overeenkomst noodzakelijk worden geacht in de zin van deze bepaling.

Zie beschikking Frubo van 25 juli 1974 {PB 1974, L 237, biz. 16, in het bijzonder punt III, 3).

Wanneer er evenwel een gemeenschappelijke marktorganisatie bestaat, heeft de Commissie de mededingingsregeling altijd getoetst aan de verordening houdende totstandbrenging van de marktorganisatie, voor zover daarin met betrekking tot de specifieke sector van het produkt algemene doelstellingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid worden gepreciseerd. Vanuit dat perspectief is zij normaliter tot de slotsom gekomen dat de overeenkomsten die niet worden genoemd in de maatregelen welke worden voorzien in de verordening inzake de totstandbrenging van de gemeenschappelijke marktorganisatie, niet vereist zijn voor de verwezenlijking van de in artikel 39 bedoelde doelstellingen, of in elk geval niet passen in het kader van de in deze verordening vervatte regeling.

Zie de beschikkingen van 2 januari 1973, Europese suikerindustrie (PB 1973, L 140, biz. 17, deci HI); 25 juli 1974, Frubo (reeds aangehaald); 8 januari 1975, Champignons in blik (PB 1975, L 29, biz. 26, punt II, 4); 2 december 1977, Bloemkool (PB 1978, L 21, biz. 23, punt III, 2); 7 december 1984, Milchförderungsfonds (PB 1985, L 35, biz. 35, punten 19 en 20); 26 november 1986, Meldoc (PB 1986, L 348, biz. 50, punt 54), 26 juli 1988, Bloemenveilingen Aalsmeer (PB 1988, L 262, biz. 27, punt 142) en 19 december 1989, Suikerbieten (PB 1990, L 31, biz. 32, punt 90).

Bij deze uitlegging, die slechts ten onrechte als restrictief kan worden beschouwd, sluit ik mij zonder meer aan. Bij het bepalen van de precieze draagwijdte van de in artikel 2 van verordening nr. 26 bedoelde uitzonderingen, kan namelijk niet worden voorbijgegaan aan de diepgaande wijzigingen in de wettelijke context waarbinnen deze verordening oorspronkelijk is vastgesteld, als gevolg van de geleidelijke totstandbrenging van het gemeenschappelijk landbouwbeleid. De totstandbrenging van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor de grote meerderheid van landbouwprodukten, met inbegrip van de maatregelen tot stimulering van initiatieven van producentengroeperingen en binnen de betrokken bedrijfstak, die de aanpassing van het aanbod aan de eisen van de markt kunnen vergemakkelijken, alsook het beleid om de producentenverenigingen te stimuleren om beter in te spelen op de in het bijzonder voor deze economische sector geldende noodzaak om het aanbod te concentreren en de prijzen te stabiliseren, betekenen evenwel, dat men zich bij de beoordeling van de vraag of een bepaalde mededingingsregeling vereist is om de in artikel 39 bedoelde doelstellingen te verwezenlijken, meer moet laten leiden door het nadien ontwikkelde, omvangrijke afgeleide recht, dan door de in 1962 vastgestelde algemene criteria.

Zie voor cen diepgaand onderzoek van de ontwikkelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, alsmede voor latere literatuurverwijzingen, Olmi: Politique agricole commune in Le droit de la CEE (commentaar Megret), deel 2, Brussel 1991, in het bijzonder hoofdstuk IV: Les principes generaux de la politique agricole commune, blz. 259 e. v.

Volgens de eerste manier heeft het tweede deel van artikel 2, lid 1, geen zelfstandige functie, doch geeft zij slechts een voorbeeld van de mededingingsregelingen waarvoor de in het eerste deel van dit artikel vastgestelde bijzondere uitzonderingsregeling geldt.

Zie ¡n deze zin De Cockborne: Les régies communautaires de concurrence applicables aux entreprises dans le domaine agricole in Revue trimestrielle de droit européen, 1988, blz. 293; Van Bael en Bellis: Competition Law of tlie EEC, Bicester 1990, blz. 425 e. v.; en Ritter, Braun, Rawlinson: EEC Competition Law, Deventer 1991, blz. 566 e. v.

De strekking van de bepaling zou dan zijn dat de bewijslast wordt omgekeerd ten gunste van de coöperaties en de verenigingen van landbouwondernemers: deze laatsten behoeven dus niet aan te tonen dat een overeenkomst met de hier beschreven kenmerken vereist is voor de doelstellingen van artikel 39, doch daarentegen dient de Commissie het bewijs te leveren dat de overeenkomst gevolgen heeft die onverenigbaar zijn met enige van de in het Verdrag omschreven doelstellingen.

Zie dienaangaande Ottervanger, t. a. p., blz. 219. Tot een vergelijkbare conclusie komen ook enige auteurs die de tweede zin van artikel 2, lid 1, slechts als een illustratie van het eerste deel van de bepaling zien: in deze zin De Cockborne, t. a. p., blz. 307, die van oordeel is dat de bepaling ten doel heeft een minder bezwarende regeling voor de landbouwcoöperaties vast te stellen.

behoeven de betrokken ondernemingen, anders dan het geval is met betrekking tot de ontheffingen uit hoofde van artikel 85, lid 3, van het Verdrag, deze regelingen niet aan te melden en de positieve beschikking van de Commissie af te wachten alvorens zij de mededingingsregeling kunnen uitvoeren, omdat de uitzondering op het verbod van artikel 85, lid 1, rechtstreeks in verordening nr. 26 is vastgesteld: de eventuele beschikking van de Commissie heeft derhalve een declaratoir karakter;

Anderzijds zal een andere uitlegging van de bepaling, zoals de Franse regering opmerkt, tot gevolg hebben dat de nationale rechter de bevoegdheid wordt verleend om vast te stellen of in het aan hem voorgelegde geval een bepaalde mededingingsregeling in aanmerking kan komen voor de betrokken uitzondering, zulks duidelijk in strijd met de exclusieve bevoegdheid die ter zake in artikel 2, lid 2, van de verordening aan de Commissie wordt verleend.

Gelet op hetgeen hiervoor is uiteengezet, ben ik van mening dat deze exclusieve bevoegdheid van de Commissie enkel speelt, wanneer moet worden verklaard dat inderdaad aan de voorwaarden voor de uitzondering wordt voldaan, en bijgevolg een positieve beschikking moet worden gegeven, waarin wordt erkend dat de in artikel 85, lid 1, voorziene verboden niet van toepassing zijn op de bedoelde overeenkomsten, besluiten of gedragingen. Deze exclusieve bevoegdheid van de Commissie is volgens de vijfde overweging van verordening nr. 26 gerechtvaardigd om de ontwikkeling van het gemeenschappelijk landbouwbeleid niet in gevaar te brengen [en] om de rechtszekerheid en de niet-discriminerende behandeling van de betrokken ondernemingen te waarborgen (...). Anderzijds wordt enkel in die gevallen de bijzondere procedure van artikel 2, lid 2 toegepast, vooral de voorafgaande raadpleging van de Lid-Staten.

Er moet dus van worden uitgegaan, dat wanneer niet is voldaan aan de voorwaarden waaronder een mededingingsregeling in aanmerking komt voor de uitzondering, het in artikel 1 van verordening nr. 26 neergelegde beginsel, namelijk het beginsel dat artikel 85 alsmede de voor zijn toepassing uitgevaardigde bepalingen ook gelden voor de voortbrenging van of de handel in landbouwprodukten, zijn volledige werking kan ontplooien. Wat betekent dit in concreto? In de eerste plaats dat voor de toepassing van artikel 85 ook met betrekking tot deze overeenkomsten de normale procedure op het gebied van de mededinging moet worden gevolgd, dat wil zeggen de procedure van verordening nr. 17. In de tweede plaats dat een eventuele beschikking van de Commissie waarin een inbreuk op artikel 85, lid 1, wordt vastgesteld, op grond van artikel 85, lid 2, van het Verdrag en artikel 1, van verordening nr. 17 effect sorteert met ingang van het tijdstip van het begin van de inbreuk, onverminderd evenwel de mogelijkheid voor de Raad om met betrekking tot bepaalde categorieën van overeenkomsten uitdrukkelijk anders te bepalen in een krachtens artikel 42 van het Verdrag vastgestelde verordening.

Dit is bij voorbeeld gebeurd in arlikel 17 van verordening (EEG) nr. 1360/78 van de Raad van 19 juni 1978 betreffende producentengroeperingen en unies van producentengroeperingen (PB 1978, L 166, blz. 1).

Er is geen enkel bijzonder probleem, wanneer de nationale rechter, die in de eerste plaats wordt gevraagd vast te stellen of aanb de toepassingsvoorwaarden voor artikel 85, lid 1, is voldaan, tot de conclusie komt dat de betrokken mededingingsregeling in elk geval niet onder het daarin vastgestelde verbod valt. In dat geval kan hij de procedure namelijk voortzetten en uitspraak doen in het hem voorgelegde geschil.

Wanneer aan deze vereisten wordt voldaan, moet de nationale rechter ten slotte met inachtneming van de in de rechtspraak van het Hof en in de beschikkingspraktijk van de Commissie ontwikkelde criteria, beoordelen hoe waarschijnlijk het is, dat de mededingingsregeling in aanmerking kan komen voor de in artikel 2 van verordening nr. 26 voorziene uitzondering. In dit verband, waarbij altijd nog de mogelijkheid bestaat om de behandeling van de zaak te schorsen om het Hof een prejudiciële vraag te stellen in de zin van artikel 177 van het Verdrag, kan de nationale rechter als feitelijke gegevens die hem kunnen helpen bij het onderzoek van de individuele gevallen en voor het begrip van het beleid van de Commissie ook rekening houden met de aanwijzingen die uit de jaarlijkse verslagen over het mededingingsbeleid zijn te halen. Zodra hij eenmaal de zekerheid heeft verkregen, dat de litigieuze mededingingsregeling of zekere bepalingen daarvan niet aan de voorwaarden voldoen om in aanmerking te kunnen komen voor de in artikel 2 bedoelde uitzondering, kan hij deze overeenkomstig artikel 82, lid 2, van het Verdrag nietig verklaren.

Met betrekking tot de criteria aan de hand waarvan deze bepaling op een concreet geval moet worden toegepast, heeft het Hof gepreciseerd, dat de eisen inzake de bescherming van de mededinging die deze bepaling nastreeft, moeten worden gedefinieerd met inachtneming van de concrete context van de gedraging van de ondernemingen. De in de artikelen 3 en 85 van het Verdrag gestelde voorwaarde dat de mededinging niet wordt vervalst, houdt in dat op de markt een werkzame mededinging (workable competition) moet bestaan, dat wil zeggen een mate van mededinging die noodzakelijk is voor de naleving van de fundamentele vereisten en het bereiken van de doelstellingen van het Verdrag, in het bijzonder de totstandbrenging van één markt, zodat de aard en de intensiteit van de mededinging kunnen varieren naargelang van de betrokken produkten of diensten en de economische structuur van de marktsectoren.

Arrest van 25 oktober 1977 (zaak 26/76, Metro, Jurispr. 1977, blz. 1875). Ik verwijs naar mijn conclusie bij liet arrest van 15 december 1994 (zaak C-250/92, DLG, Jurispr. 1992, blz. I-5641) voor een nader onderzoek van de door het Hof genoemde criteria voor de toepassing van ardket 85, lid 1; nier beperk ik mij tot een vermelding van de voornaamste gegevens.

Wat dit aangaat, zullen de bepalingen die een integrerend bestanddeel van de inhoud van een bepaalde overeenkomst vormen en die de grondslag en het evenwicht van de rechtsverhoudingen tussen partijen helpen bepalen, normaliter niet een mededingingsbeperkend doel hebben.

Zie ter zake arresten van 11 juli 1985 (zaak 42/84, Remia, Jurispr. 1985, blz. 2545); 28 januari 1986; (zaak 161/84, Pronuptia, Jurispr. 1986, blz. 353), 27 september 1988 (zaak 65/86, Bayer, Jurispr. 1988, blz. 5249), en het arrest Dclimitis, reeds aangehaald.

Wanneer zij niet een mededingingsbeperkend doel heeft, moet tot een tweede onderzoeksfase worden overgegaan en moeten de gevolgen die de mededingingsregeling in concreto voor de mededinging kan hebben, worden onderzocht. Deze mededingingsregeling zal dan verboden worden geacht, indien blijkt dat zij de mededinging in elk geval merkbaar kan beperken.

Zie in deze zin het arrest van 30 juni 1966 (zaak 56/65, Société Technique Miniere, Jurispr. 1966, blz. 392).

Ten slotte zij eraan herinnerd dat volgens de rechtspraak van het Hof en het Gerecht de organisatie van een onderneming in de bijzondere rechtsvorm van een coöperatie op zichzelf niet is aan te merken als een mededingingsbeperkend gedrag, doch een middel kan vormen om het commercieel gedrag van de daarbij aangesloten ondernemingen aldus te beïnvloeden dat de mededinging op de markt waarop deze ondernemingen actief zijn, wordt beperkt of vervalst. Bijgevolg zijn de statutaire bepalingen die de betrekkingen tussen de coöperatie en haar leden regelen, niet onttrokken aan de toepassing van de bepalingen van de artikelen 85 en volgende van het Verdrag.

Zie arrest van 25 maart 1981 (zaak 61/80, Coöperatieve Strcmsel en Klcursclfabrick, Jurispr. 1981, blz. 851, in het bijzonder r. o. 12 en 13), liet arrest DLG, reeds aangehaald, in het bijzonder r. o. 28-40), en arrest Gerecht van 2 juli 1992 (zaak T-61/89, Dansk Pclsdyravlcrforcning, Jurispr. 1992, blz.II-1931, in het bijzonder r. 0.49-55).

In dit verband is het feit dat in de statuten bepalingen worden opgenomen waarbij de leden worden verplicht om hun gehele melkproduktie aan de coöperatie te leveren of een bepaald bedrag te betalen in geval van beëindiging van het lidmaatschap, vooropgesteld dat uittreding hierdoor niet feitelijk onmogelijk wordt gemaakt, in overeenstemming met het vereiste dat de vereniging behoorlijk moet kunnen draaien, in het bijzonder wanneer zij haar intrede op de markt doet of in een aanloopfase van haar activiteiten. Enkel wanneer er dergelijke bepalingen zijn die de coöperatie een zo breed mogelijke commerciële basis en een zekere duurzaamheid in het lidmaatschap van de vereniging dient te verzekeren, zijn de leden bereid om de financiële verantwoordelijkheden die uit de gesloten overeenkomsten voortvloeien, op zich te nemen. Het betreft dus een vorm van statutaire bescherming tegen gedragingen die de financiële structuur en het voortbestaan van de vereniging zelf in gevaar kunnen brengen. Dit is de reden waarom dergelijke bepalingen, die de trouw van het lid dienen te waarborgen, in de statuten van coöperaties worden opgenomen: zo gezien, hebben zij derhalve niet een concurrentiebeperkend doel in de zin van artikel 85, lid 1.

Deze oplossing, op grond waarvan wordt erkend dat de litigieuze bepalingen in abstracto noodzakelijk zijn om te bereiken dat de coöperatieovereenkomst haar juridisch-economische functie, die tot uiting komt het feit dat de verrichte activiteiten voornamelijk op wederzijdse bijstand zijn gericht, volledig kan ontplooien, strookt anderzijds met de door de communautaire rechtsorde getoonde positieve houding jegens het verschijnsel coöperatie, in het bijzonder, zoals reeds is opgemerkt, in de sector landbouw.

Bij een dergelijke beoordeling, in het bijzonder betreffende de draagwijdte van de op de leden rustende verplichting tot exclusieve levering aan de coöperatie, moet volgens vaste rechtspraak

Zie arrest Société Technique Minière, reeds aangehaald, in het hijzonder blz. 413, arresten van 12 december 1967 (zaak 23/67, Brasserie de Haecht I, Jurispr. 1967, blz. 512, in het bijzonder blz. 523) en 11 december 1980 (zaak 31/80, LOréal, Jurispr. 1980, blz. 3775, in het het bijzonder r. o. 19), en arresten Delimitis, reeds aangehaald, in het bijzonder r. o. 14-26, en DLG, reeds aangehaald, in het bijzonder r. o. 31-34; zie ook arrest Dansk Pelsdyravlerforening, reeds aangehaald, in het bijzonder r. o. 99-104.

Bij een dergelijke beoordeling moet rekening worden gehouden met het aantal en het gewicht van de op de markt opererende ondernemingen en in dit verband met de positie van de coöperatie

Dat met het economisch gewicht van de coöperatie en in het bijzonder met de omstandigheid of het een nieuwe eenheid betreft die op de markt verschijnt, dan wel een reeds ãevestigde onderneming is, rekening moet worden geholten bij de beoordeling van de bepalingen die de trouw van het lid dienen te waarborgen, wordt verdedigd door Jacobi en Vesterdorf: Co-operative societies and the Community rules on competition in European Law Review, 1993, biz. 271 c. v.

Soortgelijke bepalingen als hier in geding, komen ook voor in de statuten van de andere Nederlandse coöperaties die in deze sector opereren, in het bijzonder, zoals blijkt uit de stukken in de zaken C-319/93 en C-40/94, in de statuten van FFD en Campina, dat wil zeggen de andere twee grote zuivelcoöperaties, die te zamen met Coberco, zoals in het begin van deze opmerkingen is verklaard, ongeveer 85 % van de in Nederland geproduceerde melk verwerken.

De mededingingsbeperkende gevolgen van dergelijke bepalingen zijn anderzijds bijzonder merkbaar geworden doordat de aan de leden opgelegde exclusieve leveringsverplichting gepaard gaat met de verplichting dat de leden, behalve bij Campina die haar statuten op dit punt heeft gewijzigd na de inleiding van een procedure uit hoofde van artikel 85, lid 1, wanneer zij uit de coöperatie uittreden, een uittreegeld moeten betalen dat, omdat het een niet onaanzienlijke financiële last vormt, een aanzienlijke belemmering voor de beëindiging van het lidmaatschap vormt. Aan deze situatie lijkt mij weinig af te doen, dat het bedrag van deze vergoeding dat —-ik herhaal het — gelijk is aan 10 % van hetgeen het lid in de vijf jaar voorafgaande aan zijn uittreding gemiddeld per jaar van de coöperatie heeft ontvangen, krachtens artikel 17, lid 1, van de statuten van Coberco na het achtste jaar van lidmaatschap vermindert.

Ook moet bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de aan de leden van een landbouwcoöperatie opgelegde statutaire verplichtingen met de in de betrokken verordening voorziene uitzondering het juiste belang worden toegekend aan de bijzondere kenmerken van de band tussen deze bijzondere verenigingsvorm en de leden ervan, die is te verklaren door het feit dat deze laatsten tegelijkertijd leverancier en/of gebruiker van de goederen of diensten zijn, die worden geleverd of verricht door de coöperatie waarbij zij zijn aangesloten. Ofschoon de op de leden daarvan rustende verplichtingen de tegenprestatie vormen voor de bijzondere voordelen welke zij hun toekent, en in dit verband de beperking van de economische handelingsvrijheid van het lid als gevolg van de verplichting om zijn eigen produktie geheel of gedeeltelijk aan de coöperatie te leveren, wordt gerechtvaardigd doordat met redelijke nauwkeurigheid moet kunnen worden bepaald welke hoeveelheden van het produkt de coöperatie zelf zal moeten verwerken en verkopen, en welke diensten zij zal moeten leveren, moeten dergelijke mededingingsbeperkingen zich derhalve beperken tot hetgeen noodzakelijk is om de goede werking van de coöperatie te verzekeren, ook door middel van de waarborg van een zekere continuïteit en duurzaamheid van de coöperatieve betrekkingen, en om de doelstellingen te verwezenlijken waartoe de bijzondere regeling van verordening nr. 26 is ingevoerd. Voor de precieze draagwijdte van de in deze verordening vastgestelde uitzondering op de toepasselijkheid van de mededingingsbepalingen in de sector landbouw verwijs ik naar hetgeen ik hiervoor heb opgemerkt.

Ik ben daarom van mening dat, overeenkomstig het door de Commissie in de zaak Campina verdedigde standpunt, het lid, mits hij een redelijke opzegtermijn in acht neemt om de vennootschap en de andere leden geen schade te berokkenen, in elk geval de mogelijkheid zal moeten hebben om uit de coöperatie uit te treden zonder enige vergoeding te betalen, die enkel, indien zij in redelijke termen is gesteld, kan worden gerechtvaardigd wanneer wordt afgezien van een dergelijke lange opzegtermijn.

Anderzijds lijken dergelijke bepalingen zelfs niet voor een individuele ontheffing in de zin van artikel 85, lid 3, van het Verdrag in aanmerking te komen, omdat moeilijk kan worden gesteld dat de daaruit voortvloeiende beperking onmisbaar is.

ten aanzien van de overeenkomsten, besluiten en gedragingen van landbouwondernemers, verenigingen van landbouwondernemers, of verenigingen van deze verenigingen, bedoeld in artikel 2, lid 1, tweede zin, van verordening nr. 26 van de Raad van 4 april 1962 inzake de toepassing van bepaalde regels betreffende de mededinging op de voortbrenging van en de handel in landbouwprodukten, geldt niet een vermoeden van geldigheid, zolang de Commissie niet heeft vastgesteld dat daardoor de mededinging wordt uitgesloten of de doeleinden van artikel 39 van het Verdrag in gevaar worden gebracht;

Met betrekking tot de door de Arrondissementsrechtbank te Zutphen gestelde vragen geef ik het Hof in overweging, te antwoorden als volgt:

onder voorbehoud van de vaststellingen die de nationale rechter dient te verrichten in overeenstemming met de in deze conclusie beschreven criteria, zijn de bepalingen in de statuten van een landbouwcoöperatie van melkproducenten, op grond waarvan de leden enerzijds verplicht zijn om hun produktie exclusief aan de coöperatie te leveren en zij anderzijds verplicht zijn om in geval van uittreding een opzegtermijn van ten minste zes maanden in acht te nemen en een uittreegeld te betalen ten belope van 2 % van de prijs die de coöperatie hun heeft betaald voor de melk die zij gedurende de laatste vijf jaren hebben geleverd, verboden door artikel 85, lid 1, en kunnen zij niet worden uitgezonderd krachtens artikel 2, lid 1, van verordening nr. 26 van de Raad van 4 april 1962; in dit verband is het van belang om rekening te houden met de economisch en juridische context waarin deze verplichtingen gelden, in het bijzonder het bestaan, op de relevante markt, van een netwerk van mededingingsregelingen met soortgelijke inhoud en de positie die de coöperatie op deze markt inneemt.