<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2006ELB.0100070101.case.xml"><NO.CASE>C-1/04</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62004C0001</NO.CELEX><NO.SEQ>0006.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>703</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>718</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ-JARABO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-1/04</LEFT><RIGHT>STAUBITZ-SCHREIBER</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεισ του γενικου εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Dámaso Ruiz-Jarabo Colomer</HT></P><P>της <DATE ISO="20050906">6ης Σεπτεμβρίου 2005</DATE><NOTE NOTE.ID="E0042"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Εισαγωγή</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η σύγχρονη νομική αντιμετώπιση της ατυχούς συγκυρίας της υπερχρεώσεως, ιδίως των ιδιωτών, είτε ασκούντων είτε όχι επαγγελματική ή εμπορική δραστηριότητα, απέχει πολύ από τη δραματικότητα με την οποία περιέγραψε αριστουργηματικά ο Honoré de Balzac την οδύνη του César Birotteau καθώς αντιμετώπιζε τους πιστωτές του<NOTE NOTE.ID="E0043" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Balzac, H. de, <HT TYPE="ITALIC">Histoire</HT> de la grandeur et de la décadence de César <HT TYPE="ITALIC">Birotteau</HT>, marchand parfumeur, adjoint au maire du deuxième arrondissement de Paris, chevalier de la légion d'honneur, etc., πρώτη δημοσίευση το 1838. Βλ. έκδοση μικρού σχήματος με τον τίτλο <HT TYPE="ITALIC">César</HT> Birotteau, εκδόσεις Garnier Flammarion, Παρίσι, 1995, ιδίως το κεφάλαιο XVI, σ. 353 επ.</P></NOTE>. Έχοντας στερηθεί την αξιοπρέπειά του, τα δικαιώματά του και τη μικρή κληρονομιά που του είχε αφήσει ο συμβολαιογράφος του Roguin, το μυθιστορηματικό αυτό πρόσωπο επιτυγχάνει χάρη στην επιμονή του την αποκατάστασή του, εξοφλώντας ένα ένα τα χρέη του: συμπεριφορά ελάχιστα συνηθισμένη εκείνη την εποχή.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η εξαιρετική τιμιότητα του Birotteau δεν φαίνεται ορθό να θεωρηθεί ως δείγμα της <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>bêtise de la vertu<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, όπως έγραφε ο δημιουργός του στο πρώτο σχεδίασμα του έργου το 1833, διότι, έστω και αν συνιστά κίνδυνο στον οποίο είναι εκτεθειμένος οποιοσδήποτε πιστωτής, λόγοι οικονομικής (ασφάλεια των εμπορικών συναλλαγών) και νομικής φύσεως (pacta sunt servanda) συνηγορούν υπέρ της θεσπίσεως κανονιστικού πλαισίου που να διασφαλίζει την εξόφληση των απαιτήσεων και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Το προδικαστικό ερώτημα του Bundesgerichtshof εντάσσεται ακριβώς στο κοινοτικό αυτό πλαίσιο. Το ανώτατο γερμανικό δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να καθορίσει τις επιπτώσεις που έχει στη δικαιοδοσία ενός δικαστηρίου η μετακίνηση του κέντρου των κύριων συμφερόντων ενός οφειλέτη σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο στο οποίο είχε υποβληθεί η αίτηση κινήσεως διαδικασίας αφερεγγυότητας. Ειδικότερα, ερωτά αν το δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί μια τέτοια αίτηση εξακολουθεί να έχει δικαιοδοσία να αποφασίσει σχετικά με την κίνηση της διαδικασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ωστόσο, επειδή τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως της κύριας δίκης συνέβησαν πριν από την έναρξη της ισχύος του<?PAGE NO="I-704"?> κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000529">29ης Μαΐου 2000</DATE>, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας<NOTE NOTE.ID="E0044" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="160" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 160, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, ο οποίος ρυθμίζει τη διεθνή δικαιοδοσία σε υποθέσεις πτωχεύσεως και αναστολής πληρωμών, αμφισβητείται αν είναι εφαρμοστέα η συγκεκριμένη κανονιστική ρύθμιση. Πρέπει επομένως να εξεταστεί και το ζήτημα αυτό.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Το νομικό πλαίσιο</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Είναι η πρώτη φορά που το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί επί προδικαστικού ερωτήματος σχετικού με την ερμηνεία του εν λόγω κανονισμού. Πρέπει επομένως να εκτεθούν πρώτα τα βασικά του χαρακτηριστικά, ώστε η απάντηση επί του ερωτήματος να γίνει ευκολότερα κατανοητή. Μετά από μια σύντομη ιστορική επισκόπηση θα συνοψίσω το περιεχόμενό του, αφιερώνοντας ιδιαίτερη προσοχή στους κύριους σκοπούς που επιδιώκει.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Ιστορική εξέλιξη</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Η πορεία της ρυθμίσεως των διαδικασιών αφερεγγυότητας παρουσιάζει <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>καφκικά<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> χαρακτηριστικά, όχι λόγω της βραδύτητάς της, αλλά λόγω της μεταλλάξεως που υπέστη το σχέδιο συμβάσεως, η οποία επηρέασε αποφασιστικά την εξέλιξή της, όπως στην περίπτωση της μεταμορφώσεως του Gregor Samsa<NOTE NOTE.ID="E0045" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όμως στη <HT TYPE="ITALIC">Μεταμόρφωση</HT> του Franz Kafka (διδάκτορα Νομικής του Πανεπιστημίου της Πράγας), η οποία γράφτηκε το 1912 και δημοσιεύτηκε το 1916, η κατάληξη του ήρωα είναι πάντως τραγική, διότι μεταμορφωμένος σε σκαραβαίο πεθαίνει σε πλήρη μοναξιά έχοντας πάρει την απόφαση να σταματήσει να τρέφεται. Kafka, F., <HT TYPE="ITALIC">Die</HT> Verwandlung, επιμέλεια Marjorie L. Hoover, έκδοση W. W. Norton &amp; Company, Inc, Νέα Υόρκη, 1960, σ. 57 επ.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Η ιδέα της ρυθμίσεως των διαδικασιών αφερεγγυότητας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα προέρχεται από το άρθρο 220 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 293 ΕΚ), το οποίο καλεί τα κράτη μέλη, εφόσον είναι αναγκαίο, να διεξαγάγουν μεταξύ τους διαπραγματεύσεις για να εξασφαλίσουν προς όφελος των υπηκόων τους, μεταξύ άλλων, την απλούστευση των διατυπώσεων για την αμοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση δικαστικών και διαιτητικών αποφάσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Προϊόν της διατάξεως αυτής ήταν, καταρχάς, η πασίγνωστη Σύμβαση της <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις<NOTE NOTE.ID="E0046" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" DATE.PUB="1982" PAGE.FIRST="7">EE 1982, L 388, σ. 7</REF.DOC.OJ>, όπως τροποποιήθηκε με τη Σύμβαση της <DATE ISO="19781009">9ης Οκτωβρίου 1978</DATE> για την προσχώρηση του Βασιλείου της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" DATE.PUB="1982" PAGE.FIRST="24">EE 1982, L 388, σ. 24</REF.DOC.OJ>), με τη Σύμβαση της <DATE ISO="19821025">25ης Οκτωβρίου 1982</DATE>, για την προσχώρηση της Ελληνικής Δημοκρατίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" DATE.PUB="1982" PAGE.FIRST="1">EE 1982, L 388, σ. 1</REF.DOC.OJ>), με τη Σύμβαση της <DATE ISO="19890526">26ης Μαΐου 1989</DATE> για την προσχώρηση του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="285" DATE.PUB="1989" PAGE.FIRST="1">EE 1989, L 285, σ. 1</REF.DOC.OJ>) και με τη Σύμβαση της <DATE ISO="19961129">29ης Νοεμβρίου 1996</DATE> για την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="015" DATE.PUB="1997" PAGE.FIRST="1">EE 1997, C 15, σ. 1</REF.DOC.OJ>). Η κανονιστική αυτή ρύθμιση περιέχεται πλέον στον κανονισμό (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20001222">22ας Δεκεμβρίου 2000</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" DATE.PUB="2001" PAGE.FIRST="1">ΕΕ 2001, L 12, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (στο εξής: Σύμβαση των Βρυξελλών).</TXT></NP><?PAGE NO="I-705"?><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Εντούτοις, το άρθρο 1, σημείο 2, της εν λόγω Συμβάσεως αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής της «[τις] πτωχεύσεις, <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>[τους] πτωχευτικούς] συμβιβασμούς] και άλλες ανάλογες διαδικασίες<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>, με αποτέλεσμα η ρύθμιση των διαδικασιών αυτών να εξαρτάται από μελλοντική σύμβαση μεταξύ των κρατών μελών. Ωστόσο μια επιτροπή εμπειρογνωμόνων κατάρτισε δύο σχέδια κατά το διάστημα μεταξύ 1963 και 1980· για το δεύτερο, το οποίο βασιζόταν στις αρχές της ενότητας και της καθολικότητας<NOTE NOTE.ID="E0047" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ως <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>αρχή της ενότητας<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/> νοείται η ύπαρξη μιας και μόνης διαδικασίας για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, ενώ η <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>αρχή της καθολικότητας<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> αναφέρεται στην κάλυψη από τη διαδικασία όλων των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη, οπουδήποτε και αν βρίσκονται.</P></NOTE>, ζητήθηκε η γνωμοδότηση ομάδας εργασίας του Συμβουλίου, της οποίας όμως οι εργασίες ανεστάλησαν το 1985 διότι ήταν αδύνατο να επιτευχθεί συμφωνία<NOTE NOTE.ID="E0048" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Έκθεση Virgós/Schmit για τη Σύμβαση περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας (στο εξής: έκθεση Virgós/Schmit), Virgós Soriano, M. και Garcimartín Alférez, F. J., <HT TYPE="ITALIC">Comentario</HT> al Reglamento Europeo de Insolvencia, Civitas, Μαδρίτη, 2003, σημείο 3.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Αξίζει να επισημανθεί ότι τα κράτη μέλη, πριν επιδιώξουν κοινή κανονιστική ρύθμιση, είχαν ήδη κινήσει τη διαδικασία αμοιβαίας αναγνωρίσεως και εκτελέσεως αποφάσεων επί πτωχευτικών υποθέσεων μέσω διμερών συμβάσεων, απαρίθμηση των οποίων περιέχεται στο άρθρο 44, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, ο εν λόγω κανονισμός αντικαθιστά τις συμβάσεις αυτές.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Και εκτός της Κοινότητας, ιδίως στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, υπήρξαν πρωτοβουλίες που κατέληξαν στη σύναψη της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως περί ορισμένων διεθνών ζητημάτων πτωχεύσεως, η οποία τέθηκε προς υπογραφή στην Κωνσταντινούπολη το 1990 (στο εξής: <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Σύμβαση της Κωνσταντινουπόλεως<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>). Ωστόσο, μετά τη θέση του κανονισμού 1346/2000 σε ισχύ, η επικύρωσή της φαίνεται αμφίβολη. Η κύρια συμβολή της Συμβάσεως της Κωνσταντινουπόλεως συνίσταται στην πρόβλεψη μεγαλύτερης ελαστικότητας κατά την εφαρμογή των προαναφερθεισών αρχών<NOTE NOTE.ID="E0049" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Έκθεση Virgós/Schmit, σημείο 4.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Η επίδραση της Συμβάσεως αυτής στη μετέπειτα εξέλιξη της επεξεργασίας του προαναφερθέντος κανονισμού ήταν αισθητή, διότι, προκειμένου να αποφευχθεί η πολυπλοκότητα του σχεδίου συμβάσεως του 1985, μια ad hoc ομάδα εθνικών εμπειρογνωμόνων συνέταξε το οριστικό κείμενο της Συμβάσεως περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας, που υπογράφηκε στις Βρυξέλλες στις <DATE ISO="19951123">23 Νοεμβρίου 1995</DATE>, με μια λιγότερο αυστηρή προσέγγιση και απλούστερες λύσεις<NOTE NOTE.ID="E0050" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Έκθεση Virgós/Schmit, σημείο 5.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Σε αντίθεση με την αμέσως προηγούμενη κοινοτική ρύθμιση, η τελευταία αυτή σύμβαση διάρθρωσε το σύστημα με βάση την αρχή της καθολικότητας, θέτοντας ως όριο τη δυνατότητα ενάρξεως μιας ή περισσοτέρων δευτερευουσών διαδικασιών σε άλλα κράτη, των οποίων όμως τα αποτελέσματα περιορίζονταν στην επικράτεια του καθενός<NOTE NOTE.ID="E0051" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ibidem.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Επειδή δεν προσχώρησαν και τα δεκαπέντε κράτη μέλη, η εν λόγω Σύμβαση ναυάγησε οριστικά. Τούτο όμως προκάλεσε<?PAGE NO="I-706"?> αλλαγή της μορφής της: μια εντυπωσιακή μεταμόρφωση, διότι, χωρίς μεταβολή του περιεχομένου της, μεταβλήθηκε η νομική της φύση, και απέβαλε την ιδιότητα της διεθνούς συμβάσεως προκειμένου να μετατραπεί σε κανονισμό κατά την έννοια του άρθρου 249, δεύτερη παράγραφος, ΕΚ.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Η Φινλανδία και η Γερμανία ανέλαβαν την πρωτοβουλία για τη μεταβολή αυτή, η οποία βρήκε πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης στις πολλά υποσχόμενες διατάξεις των άρθρων 61, στοιχείο γ΄ (πρώην άρθρο 73 Θ), και 67, παράγραφος 1 (πρώην άρθρο 73 Ξ), ΕΚ, τα οποία <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>κοινοτικοποιήθηκαν<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ, γεγονός που αποτελεί, εξάλλου, μια από τις σπουδαιότερες επιτυχίες της<NOTE NOTE.ID="E0052" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wiedemann, T., <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>Visa, Asyl, Einwanderung<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>, Schwarze, J. (επιμέλεια), <HT TYPE="ITALIC">EU-Kommentar</HT>, Baden-Baden, 2000, σ. 842.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός, απαλλαγμένος επιτέλους από τον δευτερεύοντα ρόλο στον οποίο τον περιόριζε η προηγούμενη μορφή του ως Συνθήκης, απέκτησε χάρη στη νέα φύση του τη γεμάτη χάρη άνεση που αποδίδει στις πράξεις της ίδιας φύσεως το έμφυτο σε αυτές χαρακτηριστικό της άμεσης εφαρμογής.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Σύνοψη του περιεχομένου του και κρίσιμες διατάξεις</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Από τις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 1346/2000 προκύπτει ότι η εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς προϋποθέτει, όσον αφορά το ζήτημα της αφερεγγυότητας, την ύπαρξη τριών πρωταρχικών στοιχείων: πρώτον, μια κοινοτική πράξη για τον συντονισμό των ληπτέων μέτρων σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία του αφερέγγυου οφειλέτη<NOTE NOTE.ID="E0053" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE> , δεύτερον, αποτελεσματικότητα των διασυνοριακών διαδικασιών αφερεγγυότητας<NOTE NOTE.ID="E0054" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Δεύτερη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE> και, τέλος, παρεμπόδιση του αποκαλούμενου forum shopping, δηλαδή της εξωθήσεως των ενδιαφερομένων σε μεταφορά περιουσιακών στοιχείων ή νομικών διαφορών από ένα κράτος μέλος σε άλλο προς βελτίωση της νομικής τους θέσεως<NOTE NOTE.ID="E0055" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τέταρτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός 1346/2000 δεν στοχεύει σε μια γενική ρύθμιση των διαδικασιών αφερεγγυότητας, αλλά μόνον του εφαρμοστέου δικαίου, της διεθνούς δικαιοδοσίας για την έναρξή της και την αναγνώρισή της στα λοιπά κράτη μέλη.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Στο εισαγωγικό του κεφάλαιο υπάρχουν διάφορες διατάξεις γενικού χαρακτήρα, περί του καθ’ ύλην πεδίου εφαρμογής του (άρθρο 1), του καθορισμού του δικαστηρίου που έχει δικαιοδοσία (άρθρο 3) και του δικαίου που διέπει διάφορες ειδικές περιπτώσεις (άρθρα 4 έως 15)<NOTE NOTE.ID="E0056" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τα ρυθμιζόμενα με τις διατάξεις αυτές θέματα περιλαμβά νουν: τα εμπράγματα δικαιώματα τρίτων (άρθρο 5), τον συμψηφισμό απαιτήσεων (άρθρο 6), την επιφύλαξη κυριότητας (άρθρο 7), τις συμβάσεις με αντικείμενο ακίνητα (άρθρο 8), τα συστήματα πληρωμής και τις χρηματαγορές (άρθρο 9), τις συμβάσεις εργασίας (άρθρο 10), τα αποτελέσματα επί των δικαιωμάτων που υπόκεινται σε καταχώριση σε δημόσιο βιβλίο (άρθρο 11), τα κοινοτικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας και τα κοινοτικά σήματα (άρθρο 12), τις επιβλαβείς για τους πιστωτές πράξεις (άρθρο 13), την προστασία των τρίτων που αποκτούν βάσει δικαιοπραξίας που εχώρησε μετά την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας (άρθρο 14), καθώς και τα αποτελέσματα της διαδικασίας αφερεγγυότητας επί εκκρεμών δικών (άρθρο 15).</P></NOTE> .</TXT></NP><?PAGE NO="I-707"?><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Το ίδιο αυτό κεφάλαιο περιέχει ορισμούς, κάποιοι εκ των οποίων έχουν μεγάλη σημασία για την απάντηση επί του προδικαστικού ερωτήματος· συγκεκριμένα, ιδίως οι ορισμοί υπό τα στοιχεία ε΄ και στ΄ του άρθρου 2, το οποίο έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>[···]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>ως <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201C"/>απόφαση<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>, περί έναρξης διαδικασίας αφερεγγυότητας ή περί διορισμού συνδίκου, νοείται η απόφαση δικαστηρίου νομιμοποιούμενου να κηρύσσει την έναρξη τέτοιας διαδικασίας ή να διορίζει σύνδικο·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>στ)</NO.P><TXT>ως <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201C"/>χρόνος ενάρξεως της διαδικασίας<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>, νοείται το χρονικό σημείο κατά το οποίο αρχίζει να παράγει αποτελέσματα η περί ενάρξεως απόφαση, είτε υπόκειται σε ένδικα μέσα είτε όχι·</TXT><P>[···]<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Ο ακρογωνιαίος λίθος του συστήματος βρίσκεται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, το οποίο απονέμει τη δικαιοδοσία για την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας στα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται το κέντρο των κύριων συμφερόντων του οφειλέτη.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Το άρθρο 4, παράγραφοι 1 και 2, όπου προβλέπεται ότι η διαδικασία και οι συνέπειές της διέπονται από το δίκαιο του τόπου ενάρξεώς της, σχετίζεται επίσης με το υποβληθέν ερώτημα και τον προβληματισμό σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Εξίσου σημαντικές είναι οι ρυθμίσεις του κεφαλαίου II για την αναγνώριση της διαδικασίας αφερεγγυότητας στα λοιπά κράτη. Το άρθρο 16, παράγραφος 1, θεσπίζει την αρχή ότι η απόφαση που κηρύσσει την έναρξη μιας διαδικασίας αφερεγγυότητας, η οποία εκδίδεται από τα έχοντα δικαιοδοσία δικαστήρια κράτους μέλους, αναγνωρίζεται σε όλα τα άλλα κράτη μέλη από την ημέρα που αρχίζει να παράγει τα αποτελέσματά της στο κράτος ενάρξεως. Το κεφάλαιο αυτό περιλαμβάνει ορισμένες διατάξεις για τις εξουσίες του συνδίκου και μια ρήτρα διασφαλίσεως που επιτρέπει να μην πραγματοποιείται η προβλεπόμενη στο άρθρο 16, παράγραφος 1, αναγνώριση, όταν λόγω της κινήσεως της διαδικασίας θίγεται η δημόσια τάξη<NOTE NOTE.ID="E0057" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 26 του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Τα κεφάλαια III και IV<NOTE NOTE.ID="E0058" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρα 27 έως 38 και 39 έως 42, αντιστοίχως, του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE> , τα οποία έχουν μικρότερη σημασία για το παρόν προδικαστικό ερώτημα, αφορούν, αντιστοίχως, τις δευτερεύουσες διαδικασίες που κινούνται υπό ορισμένες συνθήκες σε άλλα κράτη μέλη, την ενημέρωση των πιστωτών και το δικαίωμά τους σε αναγγελία των απαιτήσεών τους, εφόσον το θεωρούν σκόπιμο.</TXT></NP><?PAGE NO="I-708"?><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Το άρθρο 38 ρυθμίζει τα ασφαλιστικά μέτρα ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>Ο προσωρινός σύνδικος ο διοριζόμενος από δικαστήριο κράτους μέλους αρμόδιο βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 1, με σκοπό τη συντήρηση της περιουσίας του οφειλέτη, νομιμοποιείται να ζητήσει, για το διάστημα από την κατάθεση της αιτήσεως ενάρξεως διαδικασίας αφερεγγυότητας μέχρι την έκδοση της σχετικής απόφασης, τη λήψη οιουδήποτε μέτρου συντήρησης και προστασίας της περιουσίας του οφειλέτη που ευρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος, κατά το δίκαιο του κράτους αυτού.<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Τέλος, το κεφάλαιο V περιέχει τις τελικές και μεταβατικές διατάξεις<NOTE NOTE.ID="E0059" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρα 43 έως 47 του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE> . Σε σχέση με το ερώτημα που υπέβαλε το Bundesgerichtshof, το άρθρο 43, πρώτη περίοδος, ορίζει ότι ο κανονισμός διέπει μόνον τις πτωχεύσεις και τις άλλες ανάλογες διαδικασίες που κινήθηκαν μετά την έναρξη ισχύος του, η οποία έλαβε χώρα, σύμφωνα με το άρθρο 47, στις <DATE ISO="20020531">31 Μαΐου 2002</DATE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Τα πραγματικά περιστατικά, η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>H S. Staubitz-Schreiber είχε ατομική επιχείρηση εμπορίας συσκευών και εξαρτημάτων τηλεπικοινωνίας στο Wülfrath (Γερμανία). Στις <DATE ISO="20011206">6 Δεκεμβρίου 2001</DATE> υπέβαλε αίτηση περί κινήσεως διαδικασίας αφερεγγυότητας κατά της περιουσίας της.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Επειδή όμως η δέσμευση περιουσιακών στοιχείων που θα αποτελούσαν τη μελλοντική πτωχευτική περιουσία απέβη άκαρπη λόγω ελλείψεως επαρκών αγαθών ή δικαιωμάτων, το δικάζον επί της αιτήσεως δικαστήριο την απέρριψε με διάταξη της <DATE ISO="20020410">10ης Απριλίου 2002</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Η οφειλέτιδα, κάτοικος Ισπανίας από <DATE ISO="20020401">1ης Απριλίου 2002</DATE>, όπου και σκόπευε να διαμένει και να εργάζεται, άσκησε έφεση κατά της διατάξεως αυτής ζητώντας την ακύρωσή της και την κίνηση της διαδικασίας αφερεγγυότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Με διάταξη της <DATE ISO="20020814">14ης Αυγούστου 2002</DATE> το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την έφεση, κρίνοντας ως απαράδεκτη την αρχική αίτηση, διότι η μετοίκηση της S. Staubitz-Schreiber είχε προκαλέσει τη μεταφορά της δικαιοδοσίας διεξαγωγής της εν λόγω διαδικασίας στην Ισπανία, σύμφωνα με το άρθρο 3 του κανονισμού 1346/2000.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Με την αίτηση αναιρέσεως που ασκήθηκε κατά της τελευταίας αυτής διατάξεως,<?PAGE NO="I-709"?> η αιτούσα της κύριας δίκης ζητεί από το Bundesgerichtshof να την αναιρέσει και να αναπέμψει την υπόθεση στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο προκειμένου να αποφανθεί εκ νέου.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Επειδή το Bundesgerichtshof θεώρησε ότι δεν ήταν εμφανής η ερμηνεία της εν λόγω διατάξεως, αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>Παραμένει το δικαστήριο του κράτους μέλους όπου υποβλήθηκε η αίτηση κινήσεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας αρμόδιο για την απόφαση περί κινήσεως της διαδικασίας αυτής, όταν ο οφειλέτης, μετά την υποβολή της αιτήσεως, αλλά πριν από την κίνηση της διαδικασίας, μεταφέρει το κέντρο των κύριων συμφερόντων του στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, ή είναι πλέον αρμόδιο το δικαστήριο του άλλου κράτους μέλους;<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν, εντός της προθεσμίας που καθορίζεται στο άρθρο 20 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, η Επιτροπή, η Γερμανική και η Ολλανδική Κυβέρνηση.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Δεν διεξήχθη επ’ ακροατηρίου συζήτηση, εφόσον τούτο δεν ζητήθηκε από κανέναν από τους συμμετέχοντες στην παρούσα διαδικασία εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Εξέταση του προδικαστικού ερωτήματος</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Προκαταρκτικό ζήτημα: η δυνατότητα εφαρμογής του κανονισμού επί της διαφοράς της κύριας δίκης</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Τόσο η αίτηση περί κινήσεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας όσο και η απόρριψή της από το έχον δικαιοδοσία δικαστήριο λόγω ελλείψεως επαρκούς πτωχευτικής περιουσίας συνέβησαν πριν από την έναρξη ισχύος του κανονισμού, με συνέπεια να ανακύψουν αμφιβολίες ως προς το αν έχει εφαρμογή στην υπό κρίση υπόθεση. Πρέπει επομένως να εξεταστεί το ζήτημα αυτό.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο δεν έχει αναφερθεί ευθέως στο ζήτημα αυτό, αρκούμενο να προβεί, με το σημείο 2 της διατάξεως περί παραπομπής, σε μια σύντομη διερεύνηση του προβλήματος και να δώσει καταφατική απάντηση.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Κατά το Bundesgerichtshof, η απόρριψη της αιτήσεως περί κινήσεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας δεν ισοδυναμεί με την<?PAGE NO="I-710"?> κίνηση της εν λόγω διαδικασίας. Συνεπώς, σύμφωνα με το εθνικό πτωχευτικό δίκαιο, η κίνηση της διαδικασίας αφερεγγυότητας δεν προηγήθηκε της θέσεως του κανονισμού σε ισχύ.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Η Γερμανική Κυβέρνηση συμφωνεί με τη γνώμη του ανώτατου γερμανικού δικαστηρίου. Προσθέτει ότι, κατόπιν της εφέσεως της S. Staubitz-Schreiber, η υπόθεση εξακολουθούσε να εκκρεμεί και μετά τις <DATE ISO="20020531">31 Μαΐου 2002</DATE>. Επειδή η αιτούσα στην κύρια δίκη δεν ζητούσε μόνον την αναίρεση της διατάξεως που απέρριψε το αίτημά της, αλλά και την έκδοση σχετικής θετικής αποφάσεως, η Γερμανική Κυβέρνηση εκτιμά ότι, εφόσον η αίτηση συνέχισε να εκκρεμεί και μετά τη θέση του εν λόγω κανονισμού σε ισχύ, η διαφορά της κύριας δίκης πρέπει να επιλυθεί υπό το πρίσμα της συγκεκριμένης κοινοτικής κανονιστικής πράξεως.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή συνάγει από το άρθρο 43 του κανονισμού 1346/2000 το συμπέρασμα ότι η εφαρμογή του εξαρτάται από τον χρόνο κινήσεως της διαδικασίας, χωρίς να απαιτούνται μεταβατικές διατάξεις που να ρυθμίζουν την περίπτωση κατά την οποία, ενώ έχει υποβληθεί η αίτηση, η διαδικασία δεν έχει ακόμη ξεκινήσει. Σύμφωνα με την Επιτροπή, η απουσία τέτοιων διατάξεων επιβεβαιώνει την άποψη ότι οι περιπτώσεις αυτές υπάγονται ανεξαιρέτως στον κανονισμό.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι στις <DATE ISO="20020531">31 Μαΐου 2002</DATE> δεν είχε εκδοθεί απόφαση περί κινήσεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας ούτε στη Γερμανία ούτε σε κάποιο άλλο κράτος μέλος. Επομένως, η λύση επί του συγκεκριμένου θέματος πρέπει να αναζητηθεί στον κανονισμό.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, η διαδικασία του άρθρου 234 ΕΚ είναι ένα μέσο για τη συνεργασία μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων<NOTE NOTE.ID="E0060" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19920716">16ης Ιουλίου 1992</DATE>, <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-343/90" YEAR="1992" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-4673">C-343/90, Lourenço Dias (Συλλογή 1992, σ. I-4673, σκέψη 14)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="20040318">18ης Μαρτίου 2004</DATE>, <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-314/01" YEAR="2004" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2549">C-314/01, Siemens και ARGE Telekom (Συλλογή 2004, σ. I-2549, σκέψη 33</REF.DOC.ECR>, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE> , το οποίο προϋποθέτει την τήρηση της κατανομής των αντίστοιχων αρμοδιοτήτων. Στο πλαίσιο της συνεργασίας αυτής, το αιτούν εθνικό δικαστήριο, το οποίο είναι το μόνο που έχει άμεση γνώση των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης και το οποίο έχει την ευθύνη της αποφάσεως, είναι σε θέση να εκτιμήσει καλύτερα, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαιτεροτήτων της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα της προδικαστικής παραπομπής όσο και τη <HT TYPE="ITALIC">λυσιτέλεια των ερωτημάτων</HT> που θέτει στο Δικαστήριο<NOTE NOTE.ID="E0061" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προαναφερθείσα απόφαση Lourenço Dias, σκέψη 15, απόφαση της <DATE ISO="20020122">22ας Ιανουαρίου 2002</DATE>, <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-390/99" YEAR="2002" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-607">C-390/99, Canal Satélite Digital (Συλλογή 2002, σ. I-607, σκέψη 18)</REF.DOC.ECR>, προαναφερθείσα απόφαση Siemens και ARGE Telekom, σκέψη 34, και απόφαση της <DATE ISO="20041007">7ης Οκτωβρίου 2004</DATE>, <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-247/02" YEAR="2004" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-9215">C-247/02, Sintesi (Συλλογή 2004, σ. I-9215, σκέψη 22)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> . Το Δικαστήριο από την πλευρά του πρέπει να δώσει στο αιτούν δικαστήριο μια χρήσιμη απάντηση που να του παρέχει τη δυνατότητα επιλύσεως της διαφοράς<NOTE NOTE.ID="E0062" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="20001128">28ης Νοεμβρίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-88/99" YEAR="2000" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-10465">C-88/99, Roquette Frères (Συλλογή 2000, σ. I-10465, σκέψη 18)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="20030520">20ης Μαΐου 2003</DATE>, <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-469/00" YEAR="2003" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-5053">C-469/00, Ravil (Συλλογή 2003, σ. I-5053, σκέψη 27)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η διάταξη περί παραπομπής αναφέρεται στο άρθρο 43, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 1346/2000 και ότι η λύση που θα δοθεί στη διαφορά της κύριας δίκης εξαρτάται από το αν ο κανονισμός είναι εφαρμοστέος στην παρούσα περίπτωση, πρέπει να εξεταστεί το συγκεκριμένο σημείο της προαναφερθείσας διατάξεως<NOTE NOTE.ID="E0063" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το Δικαστήριο έχει εφαρμόσει το ίδιο σκεπτικό στην απόφαση της <DATE ISO="20030909">9ης Σεπτεμβρίου 2003</DATE>, <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-285/01" YEAR="2003" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-8219">C-285/01, Burbaud (Συλλογή 2003, σ. I-8219, σκέψη 94)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Το άρθρο 43, πρώτη περίοδος, εξαρτά την εφαρμογή του κανονισμού από την<?PAGE NO="I-711"?> έναρξη της διαδικασίας μετά τη θέση του σε ισχύ, εφόσον θεσπίζει εξάλλου την αρχή της μη αναδρομικής εφαρμογής του<NOTE NOTE.ID="E0064" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Virgós Soriano, M. και Garcimartín Alférez, F. J., ό.α., σ. 37.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2, στοιχεία ε΄ και στ΄, του κανονισμού διακρίνει μεταξύ των εννοιών της <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>αποφάσεως<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> περί ενάρξεως διαδικασίας αφερεγγυότητας και του <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>χρόνου ενάρξεως της<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>, για τις οποίες δίνονται δύο ξεχωριστοί ορισμοί. Τούτο συνεπάγεται ότι είναι δυνατόν να μην συμπέσουν χρονικά.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Με τον πρώτο όρο νοείται η πράξη που εκδίδεται επισήμως σε πτωχευτική διαδικασία, ενώ το στοιχείο στ΄ αφορά το χρονικό σημείο κατά το οποίο η απόφαση αρχίζει να παράγει αποτελέσματα, είτε υπόκειται σε ένδικα μέσα είτε όχι.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Εξάλλου, βάσει του άρθρου 4 του κανονισμού, η εν λόγω διαδικασία και τα αποτελέσματά της διέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους ενάρξεως της διαδικασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Ασφαλώς, όπως επισημαίνει η Γερμανική Κυβέρνηση, στην υπόθεση της κύριας δίκης δεν υπήρξε θετική απόφαση υπ’ αυτήν την έννοια, με συνέπεια να μην έχουν παραχθεί και <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>αποτελέσματα<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>. Ως εκ τούτου, μπορεί να γίνει δεκτό ότι η διαδικασία δεν είχε ξεκινήσει κατά τον χρόνο θέσεως σε ισχύ του εν λόγω κανονισμού, με συνέπεια να είναι δυνατό να εφαρμοστεί εν προκειμένω.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η S. Staubitz-Schreiber δεν ζήτησε με την αίτησή της μόνον την εξαφάνιση της επίμαχης απορριπτικής αποφάσεως, αλλά και την έκδοση θετικής αποφάσεως. Το εθνικό δικαστήριο οφείλει, ως εκ τούτου, να διαπιστώσει αν σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο χώρησε έναρξη της διαδικασίας κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, προσδιορίζοντας αν έγινε πριν ή μετά τις <DATE ISO="20020531">31 Μαΐου 2002</DATE>, λαμβανομένης υπόψη της ενδεχόμενης αναδρομικότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Η λύση αυτή είναι σύμφωνη, άλλωστε, με το γράμμα και το πνεύμα του κανονισμού 1346/2000, ο οποίος παραπέμπει στο εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο<NOTE NOTE.ID="E0065" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στα <HT TYPE="ITALIC">προαναφερθέντα</HT> άρθρα 2, στοιχείο στ΄, και 4 του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE> .</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Επί του προδικαστικού ερωτήματος</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τη Γερμανική Κυβέρνηση, το άρθρο 3 του κανονισμού 1346/2000, απονέμοντας δικαιοδοσία για την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας στα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται το κέντρο των κύριων συμφερόντων του οφειλέτη, καθορίζει απλώς τις<?PAGE NO="I-712"?> ουσιαστικές προϋποθέσεις για την οριοθέτηση της διεθνούς δικαιοδοσίας. Επειδή η διάταξη δεν περιέχει κάποια ένδειξη σχετική με το χρονικό σημείο κατά το οποίο πρέπει να συντρέχουν οι συγκεκριμένες προϋποθέσεις ούτε καθορίζει τις συνθήκες που προκαλούν μεταφορά της δικαιοδοσίας σε άλλο δικαστήριο, η εν λόγω κυβέρνηση κρίνει αναγκαία την τελολογική ερμηνεία της.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Ισχυρίζεται ότι ένας από τους κύριους σκοπούς του κανονισμού<NOTE NOTE.ID="E0066" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η Γερμανική Κυβέρνηση παραπέμπει στην τέταρτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE> έγκειται στην αποφυγή του forum shopping, ώστε να εμποδίζεται το φαινόμενο της επιλογής από τον οφειλέτη του ευνοϊκότερου γι’ αυτόν εθνικού δικαίου. Επιπλέον, η παραπομπή στο κέντρο των κύριων συμφερόντων του οφειλέτη θεμελιώνεται στο τεκμήριο ότι εκεί βρίσκονται οι περισσότεροι πιστωτές του και στην οικονομία της διαδικασίας, δεδομένου ότι, αν η υποβολή της αιτήσεως κινήσεως της διαδικασίας δεν αποτελούσε το κρίσιμο χρονικό σημείο για τον καθορισμό της αρμοδιότητας, θα ανέκυπταν αποδεικτικές δυσκολίες και οι συνακόλουθες καθυστερήσεις. Οι πιστωτές εξάλλου πρέπει να γνωρίζουν με βεβαιότητα το πού βρίσκεται το εν λόγω κέντρο συμφερόντων, ώστε να μην αναγκαστούν ενδεχομένως να προβούν σε σχετικές έρευνες.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Τέλος, η Γερμανική Κυβέρνηση επισημαίνει ότι η καθολικότητα της διαδικασίας επιτρέπει στον διορισμένο από το δικαστήριο σύνδικο να ασκήσει τις αρμοδιότητές του σε άλλα κράτη στα οποία ο οφειλέτης διαθέτει επίσης περιουσιακά στοιχεία, χωρίς την κίνηση άλλων διαδικασιών.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Η Ολλανδική Κυβέρνηση συμφωνεί με την άποψη της Γερμανικής Κυβερνήσεως, προσθέτοντας ότι το δικαστήριο ενώπιον του οποίου υποβλήθηκε η αίτηση ενάρξεως της διαδικασίας διατηρεί τη δικαιοδοσία του να επιτρέψει την έναρξή της, ακόμα και όταν ο οφειλέτης έχει εν τω μεταξύ μεταφέρει το κέντρο των κύριων συμφερόντων του σε άλλο κράτος μέλος. Υποστηρίζει ότι η εξουσία λήψεως ασφαλιστικών μέτρων του άρθρου 38 του κανονισμού 1346/2000 επιβεβαιώνει την άποψη αυτή, διότι στην εν λόγω διάταξη, όπως και στο άρθρο 3, ο καθορισμός της δικαιοδοσίας γίνεται με βάση τις συνθήκες κατά τον χρόνο της υποβολής της αιτήσεως, καθόσον διαφορετικά ο οφειλέτης θα είχε τη δυνατότητα να ματαιώσει τα ασφαλιστικά μέτρα μεταφέροντας κατά βούληση το κέντρο των κύριων συμφερόντων του (forum shopping).</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Ωστόσο, η Ολλανδική Κυβέρνηση εκφράζει μια λιγότερο απόλυτη θέση, αναγνωρίζοντας ότι το σύστημα του κανονισμού σε ορισμένες περιπτώσεις επιτρέπει για πρακτικούς λόγους στο δικαστήριο που εκδικάζει την αίτηση να αναστείλει τη διαδικασία ή να την απορρίψει, αν έχει την πεποίθηση ότι είναι πρόσφορη η κίνηση της διαδικασίας στον τόπο στον οποίο έχει μετοικήσει ο οφειλέτης.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή τείνει επίσης στην άποψη ότι, υπό τις συνθήκες της υποθέσεως της κύριας δίκης, το δικαστήριο ενώπιον του οποίου υποβλήθηκε η αίτηση εξακολουθεί να έχει δικαιοδοσία. Τονίζει ότι η γραμματική, ιστορική και τελολογική ερμηνεία του εν λόγω άρθρου 3 συνηγορούν υπέρ της απόψεως αυτής.</TXT></NP><?PAGE NO="I-713"?><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, παρόλο που με την εφαρμογή της αρχής perpetuatio fori αποφεύγονται τα προβλήματα του forum shopping, η προσφυγή στο συγκεκριμένο στρατήγημα δεν είναι πάντως εύκολη, καθόσον προϋποθέτει βαθιά γνώση των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων των διαφόρων εθνικών πτωχευτικών δικαίων και διάθεση για μεταφορά του κέντρου των βιοτικών συμφερόντων σε άλλο κράτος μέλος.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή προσδίδει μεγαλύτερη σημασία στο επιχείρημα ότι με την εφαρμογή της προαναφερθείσας αρχής παρέχεται η αναγκαία νομική ασφάλεια τόσο στους πιστωτές όσο και στα δικαστήρια. Οι πρώτοι μπορούν να εκτιμούν, τουλάχιστον εν μέρει, τους κινδύνους που διατρέχουν σε περίπτωση αφερεγγυότητας του οφειλέτη τους και να έχουν τη βεβαιότητα ότι το εφαρμοστέο δίκαιο δεν θα μεταβληθεί μετά την υποβολή της αιτήσεως. Τα δικαστήρια από την πλευρά τους απαλλάσσονται από την υποχρέωση της συνεχούς επαληθεύσεως της δικαιοδοσίας τους από της καταθέσεως της αιτήσεως μέχρις ότου επιτραπεί η έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Με την προδικαστική παραπομπή, το Bundesgerichtshof ζητεί να αποσαφηνιστεί αν το δικαστήριο στο οποίο έχει υποβληθεί η αίτηση ενάρξεως της διαδικασίας εξακολουθεί να έχει δικαιοδοσία να κηρύξει τον οφειλέτη σε πτώχευση όταν αυτός έχει εν τω μεταξύ μεταφέρει το κέντρο των βιοτικών του συμφερόντων σε άλλο κράτος μέλος.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Το άρθρο 3 του κανονισμού 1346/2000 ρυθμίζει τη δικαιοδοσία βάσει του τόπου όπου βρίσκεται <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>το κέντρο των κύριων συμφερόντων του οφειλέτη<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>. Έχουν, επομένως, ιδιαίτερη σημασία αφενός ο ορισμός της έννοιας αυτής και αφετέρου ο χρόνος κατά τον οποίο πρέπει να εξετάζεται.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Το κέντρο των κύριων συμφερόντων του οφειλέτη</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Πρέπει να υπογραμμισθεί, καταρχάς, ότι πρόκειται για αυτοτελή έννοια του κοινοτικού δικαίου με ενιαία σημασία, μη εξαρτώμενη από τις εθνικές έννομες τάξεις<NOTE NOTE.ID="E0067" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Virgós Soriano, M. και Garcimartín Alférez, F. J., ό.α., σ. 45</P></NOTE> . Επιβάλλεται κοινός ορισμός της για ολόκληρη την Κοινότητα<NOTE NOTE.ID="E0068" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="20041118">18ης Νοεμβρίου 2004</DATE>, <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-284/03" YEAR="2004" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-11235">C-284/03, Temco Europe (Συλλογή 2004, σ. Ι-11235, σκέψη 16</REF.DOC.ECR>, και εκεί παρατιθέμενη νομολογία)· για τη Σύμβαση των Βρυξελλών και, εγγύτερα προς το θέμα του παρόντος προδικαστικού ερωτήματος, <HT TYPE="ITALIC">απόφαση</HT> της <DATE ISO="20030515">15ης Μαΐου 2003</DATE>, <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-266/01" YEAR="2003" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-4867">C-266/01, Préservatrice foncière TIARD (Συλλογή 2003, σ. I-4867, σκέψη 20</REF.DOC.ECR>, και εκεί παρατιθέμενη νομολογία) και <HT TYPE="ITALIC">απόφαση</HT> της <DATE ISO="19970320">20ής Μαρτίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-295/95" YEAR="1997" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-1683">C-295/95, Farell (Συλλογή 1997, σ. I-1683, σκέψεις 12</REF.DOC.ECR> και 13, και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Η δεύτερη περίοδος της παραγράφου 1 του εν λόγω άρθρου 3 καθιερώνει τεκμήριο iuris tantum (μαχητό) για τις εταιρίες και τα νομικά πρόσωπα, ταυτίζοντας το κέντρο με την καταστατική έδρα. Στην περίπτωση της S. Staubitz-Schreiber, ωστόσο, πρόκειται για<?PAGE NO="I-714"?> φυσικό πρόσωπο που συμμετείχε στις συναλλαγές ως έμπορος, χωρίς να καλύπτεται από κάποιον εταιρικό τύπο.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός 1346/2000 δεν προβλέπει τίποτε για την περίπτωση αυτή. Στη δέκατη τρίτη αιτιολογική σκέψη του επισημαίνεται ότι ο επίμαχος ορισμός αναφέρεται στον τόπο στον οποίο ο οφειλέτης διαχειρίζεται συνήθως τα συμφέροντά του και τον οποίο μπορούν εύκολα να εξακριβώσουν οι τρίτοι. Επομένως, για τα πρόσωπα που ασκούν εμπορική δραστηριότητα θεωρείται ως κέντρο των συμφερόντων τους η επαγγελματική τους κατοικία και για τα υπόλοιπα φυσικά πρόσωπα η συνήθης διαμονή τους<NOTE NOTE.ID="E0069" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Έκθεση Virgós/Schmit, σημείο 75.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι η δυνατότητα κινήσεως δευτερευουσών διαδικασιών σε άλλα κράτη μέλη παραλλήλως προς την κύρια διαδικασία εξαρτάται, σύμφωνα με τη δέκατη έβδομη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού, από το αν ο οφειλέτης έχει εκεί εγκατάσταση, και ότι τα αποτελέσματα των δευτερευουσών διαδικασιών επέρχονται, βάσει του άρθρου 27, μόνον επί των περιουσιακών στοιχείων που βρίσκονται στο κράτος στο οποίο διενεργούνται.</TXT></NP><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Από τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι πρέπει να υπάρχει ορισμένος σύνδεσμος μεταξύ των επαγγελματικών αγαθών του οφειλέτη και του τόπου διεξαγωγής της διαδικασίας. Τούτο συνιστά την καλύτερη εγγύηση για τους πιστωτές, διότι τους επιτρέπει να υπολογίσουν τους νομικούς κινδύνους που διατρέχουν σε περίπτωση αφερεγγυότητας<NOTE NOTE.ID="E0070" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Idem.</P></NOTE> . Για τον λόγο αυτόν υποστηρίζεται από τη θεωρία ότι στην περίπτωση επαγγελματία (παραδείγματος χάριν, επιχειρηματία ή ιδιοκτήτη ατομικής εμπορικής επιχειρήσεως), ο οποίος κατοικεί σε ένα κράτος μέλος και διαχειρίζεται τις δραστηριότητές του μέσω κέντρου ευρισκόμενου σε άλλο κράτος, θεωρείται ότι έχει δικαιοδοσία το τελευταίο αυτό κράτος, εφόσον η διαδικασία αφερεγγυότητας συνδέεται με την άσκηση της επαγγελματικής δραστηριότητας<NOTE NOTE.ID="E0071" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Moss, G., Fletcher, I. και Isaacs, S., <HT TYPE="ITALIC">The</HT> EC regulation on insolvency <HT TYPE="ITALIC">proceedings:</HT> a commentary and annotated guide, Oxford University Press, Oxford, 2002, σ. 169.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, η προβλεπόμενη στο άρθρο 2, στοιχείο η΄, του κανονισμού έννοια της <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>εγκαταστάσεως<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0072" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βάσει της διατάξεως αυτής, ως τέτοια θεωρείται <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>ο τόπος όπου ο οφειλέτης ασκεί οιαδήποτε μη προσωρινή οικονομική δραστηριότητα, στην οποία χρησιμοποιεί τον ανθρώπινο παράγοντα αλλά και περιουσιακά στοιχεία<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>.</P></NOTE> δεν επιτρέπει να θεμελιώνεται η κίνηση της πτωχευτικής διαδικασίας στην ύπαρξη απλώς περιουσιακών αγαθών<NOTE NOTE.ID="E0073" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Έκθεση Virgós/Schmit, σημείο 70.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Στη διαφορά της κύριας δίκης, δεδομένου του ελάχιστου χρόνου που είχε μεσολαβήσει μεταξύ της υποβολής της αιτήσεως ενάρξεως της διαδικασίας και της μετοικήσεως της S. Staubitz-Schreiber στην Ισπανία, δεν φαίνεται πιθανό να είχε αποκτήσει η περιουσία της μέγεθος τέτοιο ώστε να μπορεί να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>εγκατάσταση<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> κατά την προαναφερθείσα έννοια.</TXT></NP><?PAGE NO="I-715"?><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Συνεπώς, η απάντηση στο υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα πρέπει να είναι ότι το αιτούν δικαστήριο είναι αρμόδιο να καθορίσει τον τόπο όπου βρίσκεται το κέντρο των συμφερόντων του οφειλέτη βάσει των στοιχείων που διαθέτει, ενώ δεν χρειάζεται να εξεταστεί αν το εν λόγω δικαστήριο μπορεί να κηρύξει εαυτό αναρμόδιο ή να απορρίψει την αίτηση βάσει του εθνικού του δικαίου, όπως υποστηρίζει η Ολλανδική Κυβέρνηση, διότι το αιτούν δικαστήριο δεν έθεσε τέτοια ζητήματα.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Χρόνος καθορισμού του κέντρου των κύριων συμφερόντων</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή επισημαίνει ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 1346/2000 δεν παραπέμπει στον <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>χρόνο ενάρξεως της διαδικασίας<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/> για τον καθορισμό του κέντρου των κύριων συμφερόντων του οφειλέτη, ενώ ο όρος αυτός, ο ορισμός του οποίου, υπενθυμίζω, περιέχεται στο άρθρο 2, τίθεται επανειλημμένως ως προϋπόθεση εφαρμογής διατάξεων<NOTE NOTE.ID="E0074" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρα 5 και 7, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE> . Τούτο αποτελεί το λιγότερο ένδειξη ότι, για τον κοινοτικό νομοθέτη, το χρονικό αυτό σημείο δεν είναι κρίσιμο για τον καθορισμό του κέντρου των κύριων συμφερόντων, έστω και αν δεν παρέχει άλλη εναλλακτική λύση.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Υπάρχουν δύο ισχυρά επιχειρήματα υπέρ του ότι ο καθορισμός αυτός πρέπει να διενεργείται με βάση τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως ενάρξεως της διαδικασίας. Το πρώτο έχει σχέση με τον δηλωθέντα σκοπό της παρεμποδίσεως του forum shopping, ενώ το δεύτερο με την εξουσία του δικαστηρίου που εκδικάζει την αίτηση να διατάξει ασφαλιστικά μέτρα.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>Αποφυγή του forum shopping</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Είναι σκόπιμο να παραθέσω ορισμένες σύντομες σκέψεις σχετικά με τον όρο forum shopping, προκειμένου να προσδιορίσω το θέμα της συζητήσεως, δεδομένου ότι εν γένει οι νομικοί προσδίδουν στον εν λόγω αγγλοσαξονικό όρο υποτιμητική έννοια.</TXT></NP><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Αν ως forum shopping νοείται η αναζήτηση από τον αιτούντα της ευνοϊκότερης για τις επιδιώξεις του διεθνούς δικαιοδοσίας<NOTE NOTE.ID="E0075" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Checa Martínez, M., <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>Fundamentos y límites del forum shopping: modelos europeo y angloamericano<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/>, <HT TYPE="ITALIC">Revista</HT> di diritto internazionale privato e processuale, 1998, αριθ. 3, σ. 521.</P></NOTE> , δεν χωρεί αμφιβολία ότι, δεδομένης της ανομοιομορφίας των διαφόρων συστημάτων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, το φαινόμενο αυτό πρέπει να γίνει αποδεκτό ως μη αποδοκιμαστέα φυσική συνέπεια<NOTE NOTE.ID="E0076" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Juenger, F.K., <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>What's wrong with forum shopping?<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/><HT TYPE="ITALIC">Sidney</HT> Law <HT TYPE="ITALIC">Review</HT>, 1994, σ. 5 επ., ιδίως σ. 12 και 13.</P></NOTE> .</TXT></NP><?PAGE NO="I-716"?><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Έτσι, η διαφορά μετατίθεται στον τόπο που ευνοεί τον οφειλέτη περισσότερο για ουσιαστικούς και δικονομικούς λόγους. Τούτο συνιστά απλώς βελτιστοποίηση των δικονομικών δυνατοτήτων, απόρροια της υπάρξεως ανταγωνιστικών διεθνών δικαιοδοσιών, στην οποία δεν υπάρχει τίποτε το παράνομο<NOTE NOTE.ID="E0077" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Siehr, K., <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>Forum shopping im internationalen Rechtsverkehr<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/>, <HT TYPE="ITALIC">ZfRV</HT>, 1984, <HT TYPE="ITALIC">σ.</HT> 133 επ.· Schack, H., <HT TYPE="ITALIC">Internationales</HT> Zivilverfahrensrecht, 2η έκδοση, Μόναχο, 1996, σ. 86 και 87.</P></NOTE> .</TXT></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η πρακτική αυτή είναι αποδοκιμαστέα όταν προκαλεί αδικαιολόγητη ανισότητα μεταξύ των διαδίκων σε μια διαφορά κατά την υπεράσπιση των αντίστοιχων συμφερόντων τους, με αποτέλεσμα να καθίσταται η εξάλειψή της θεμιτός νομοθετικός σκοπός.</TXT></NP><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>Με τον τρόπο αυτό αντιμετώπισε το ζήτημα ο κοινοτικός νομοθέτης σε σχέση με τις πτωχεύσεις και τις λοιπές παρόμοιες διαδικασίες, εφόσον στην προαναφερθείσα τέταρτη αιτιολογική σκέψη δηλώνει την πρόθεσή του να εμποδίσει τη δημιουργία κινήτρων για τα μέρη υπέρ της μεταφοράς περιουσιακών στοιχείων ή νομικών διαφορών από ένα κράτος μέλος σε άλλο προς βελτίωση της νομικής τους θέσεως, προσθέτοντας εντός παρενθέσεως τον όρο <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>forum shopping<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>Η βασική αυτή αρχή του κανονισμού 1346/2000 θα καθίστατο κενό γράμμα αν ο οφειλέτης μπορούσε να μεταφέρει το κέντρο των κύριων συμφερόντων του σε άλλο κράτος μέλος μεταξύ της υποβολής της αιτήσεως ενάρξεως της διαδικασίας και της κηρύξεως της ενάρξεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας. Μια τέτοια ερμηνεία δεν συμβιβάζεται με την επιδιωκόμενη από τον κανονισμό, βάσει της δεύτερης αιτιολογικής σκέψεώς του, αποτελεσματική διεξαγωγή των πτωχευτικών διαδικασιών, διότι θα εξανάγκαζε τους πιστωτές να καταδιώξουν τον οφειλέτη οπουδήποτε έκρινε σκόπιμο να εγκατασταθεί κατά τρόπο περισσότερο ή λιγότερο μόνιμο, στερώντας τους κατ’ αυτόν τον τρόπο την αναγκαία νομική ασφάλεια.</TXT></NP><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, όπως επισημαίνει η Επιτροπή με τις παρατηρήσεις της, η ύπαρξη της δυνατότητας αυτής θα συνεπαγόταν αυτεπάγγελτο έλεγχο της δικαστικής δικαιοδοσίας σε κάθε τόπο όπου θα εγκαθίστατο ο οφειλέτης<NOTE NOTE.ID="E0078" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Έκθεση Virgós/Schmit, σημείο 79.</P></NOTE> , πράγμα ασυμβίβαστο με την αρχή της ορθής απονομής της δικαιοσύνης.</TXT></NP><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, τα πραγματικά περιστατικά της κύριας δίκης δεν εμπίπτουν στην έννοια του forum shopping, διότι η ίδια η S. Staubitz-Schreiber τίθεται υπέρ της αρμοδιότητας του δικαστηρίου από το οποίο ζήτησε την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας. Η στάση της αυτή οφείλεται σε μια ιδιομορφία του γερμανικού πτωχευτικού δικαίου που είναι γνωστή ως <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>Restschuldbefreiung<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/>, βάσει της οποίας ο πτωχός, καταβάλλοντας το προϊόν της εκκαθαρίσεως,<?PAGE NO="I-717"?> επιτυγχάνει τη γενική απαλλαγή του από το μη εξοφληθέν υπόλοιπο των χρεών<NOTE NOTE.ID="E0079" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στην πραγματικότητα, πρόκειται μάλλον όχι για <HT TYPE="ITALIC">απαλλαγή</HT> με τη στενή έννοια του όρου, αλλά για αναστολή της εκτελεστότητας των απαιτήσεων που δεν εξοφλήθηκαν μετά την εκκαθάριση, η οποία εξαρτάται από την προϋπόθεση της καλής συμπεριφοράς για διάστημα έξι ετών από τη χορήγηση του ωφελήματος της απαλλαγής. Pape, G. και Uhlenbruck, W, <HT TYPE="ITALIC">Insolvenzrecht</HT>, Μόναχο, 2002, σ. 689 επ.</P></NOTE> , θεσμός άγνωστος στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά εθνικά συστήματα<NOTE NOTE.ID="E0080" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στο ότι ο θεσμός αυτός είναι άγνωστος στο ισπανικό δίκαιο αναφέρεται ρητώς ο Carrasco Perera, A., <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>¿Por qué quiebran los consumidores?<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>, <HT TYPE="ITALIC">Actualidad</HT> jurídica Aranzadi, έτος XV, αριθ. 669, της <DATE ISO="20050514">14ης Μαΐου 2005</DATE>, σ. 3.</P></NOTE> .</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>Εξουσία λήψεως ασφαλιστικών μέτρων</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Όπως επισημάνθηκε ανωτέρω, το άρθρο 38 του κανονισμού 1346/2000 νομιμοποιεί τον προσωρινό σύνδικο να ζητήσει, για το διάστημα από την κατάθεση της αιτήσεως ενάρξεως διαδικασίας αφερεγγυότητας μέχρι την έκδοση της σχετικής αποφάσεως, τη λήψη οποιουδήποτε μέτρου συντηρήσεως και προστασίας της περιουσίας του οφειλέτη που βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος. Στη δέκατη έκτη αιτιολογική σκέψη υπογραμμίζεται η σημασία αυτού του είδους των αποφάσεων για την αποτελεσματικότητα της διαδικασίας αφερεγγυότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Σκοπός της διατάξεως αυτής είναι να καθιστά δυνατή τη λήψη των αναγκαίων μέτρων για τη διατήρηση της περιουσίας κατά τον προ της ενάρξεως της διαδικασίας χρόνο<NOTE NOTE.ID="E0081" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Duursma-Kepplinger, H.-C, Duursma, D. και Chalupsky, E., Europäische <HT TYPE="ITALIC">Insolvenzverordnung</HT> Kommentar, Βιένη 2002, σ. 558· Moss, G., Fletcher, I. και Isaacs, S., <HT TYPE="ITALIC">ό.α</HT>., σ. 228.</P></NOTE> . Στη θεωρία υπάρχει προβληματισμός ως προς το θέμα των προϋποθέσεων της δράσεως του εν λόγω συνδίκου σε άλλες χώρες, και ιδίως ως προς το αν απαιτείται για την παρέμβασή του να συντρέχουν οι προϋποθέσεις της ενάρξεως δευτερεύουσας διαδικασίας, ήτοι να διαθέτει εγκατάσταση ο οφειλέτης στο άλλο κράτος μέλος<NOTE NOTE.ID="E0082" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπέρ της απόψεως αυτής, βλ. έκθεση Virgós/Schmit, σημείο 262, και Duursma-Kepplinger, H.-C., Duursma, D. και Chalupsky, E., ό.α., σ. 560. Αντίθετη η άποψη των Moss, G., Fletcher, I. και Isaacs, S., ό.α., σ. 229, κατά τους οποίους οι εξουσίες του προσωρινού συνδίκου καταλαμβάνουν και απλά περιουσιακά στοιχεία, έστω και αν δεν συνιστούν εγκατάσταση κατά την έννοια του κανονισμού 1346/2000.</P></NOTE> . Παρόλο που το ζήτημα αυτό έχει μεγάλη πρακτική σημασία, δεν έχει σχέση με την υπό κρίση υπόθεση, οπότε παρέλκει η περαιτέρω εξέτασή του.</TXT></NP><NP><NO.P>80.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, πρέπει να υπογραμμισθεί η σημασία των εξουσιών που απονέμει το άρθρο 38 του εν λόγω κανονισμού στον προσωρινό διαχειριστή. Η μεγάλη έκτασή τους προκύπτει από τη διατύπωση της διατάξεως, δεδομένου ότι ο προσωρινός διαχειριστής μπορεί να διατάξει <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>οιοδήποτε μέτρο συντηρήσεως και προστασίας<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>81.</NO.P><TXT>Κατά το ίδιο άρθρο, η λήψη των μέτρων αυτών σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο του κράτους μέλους στο οποίο πρέπει να επέλθουν τα αποτελέσματά τους, διασφαλίζει την αναγνώριση η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 25, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, είναι σχεδόν αυτόματη και επιβεβαιώνει την πρόθεση του κοινοτικού νομοθέτη να επιταχύνει τις διασυνοριακές διαδικασίες αφερεγγυότητας κατά την έννοια της δεύτερης αιτιολογικής σκέψεως.</TXT></NP><?PAGE NO="I-718"?><NP><NO.P>82.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, αν θεωρούνταν θεμιτή η μεταφορά του κέντρου των κύριων συμφερόντων του πτωχού κατά το διάστημα μεταξύ της υποβολής της σχετικής αιτήσεως και της ενάρξεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας, θα υποσκάπτονταν τα θεμέλια ολόκληρου του συστήματος του κανονισμού, με τελικό αποτέλεσμα, για να το εκφράσω παραστατικά, να οδηγούνται πιστωτές και δικαστήρια σε συνεχή καταδίωξη των αφερέγγυων οφειλετών, μέσα σε ένα φαύλο κύκλο αιτήσεων κηρύξεως σε πτώχευση και μεταφορών του κέντρου των κύριων συμφερόντων, χωρίς να φτάνουν ποτέ στον προορισμό τους: τύχη που ταιριάζει μάλλον στον θρύλο του Ιπτάμενου Ολλανδού παρά σε μια αποτελεσματική εφαρμογή του κανονισμού για τις διαδικασίες αφερεγγυότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>83.</NO.P><TXT>Από τα προεκτεθέντα συνάγεται ότι η μεταφορά του κέντρου των κύριων συμφερόντων του αφερέγγυου οφειλέτη κατά το διάστημα μεταξύ της υποβολής της σχετικής αιτήσεως και της ενάρξεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας δεν μεταβάλλει τη δικαιοδοσία κινήσεως της πτωχευτικής διαδικασίας του δικαστηρίου ενώπιον του οποίου υποβλήθηκε η εν λόγω αίτηση.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI —</NO.P><TXT>Συμπέρασμα</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>84.</NO.P><TXT>Βάσει των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο προδικαστικό ερώτημα του Bundesgerichthof ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>Το Δικαστήριο του κράτους μέλους ενώπιον του οποίου έχει υποβληθεί η αίτηση ενάρξεως διαδικασίας αφερεγγυότητας έχει δικαιοδοσία να διατάξει την εν λόγω έναρξη, έστω και αν ο οφειλέτης μεταφέρει το κέντρο των κύριων συμφερόντων του, μετά την υποβολή της αιτήσεως, αλλά πριν από την κίνηση της διαδικασίας, σε άλλο κράτος μέλος<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>