Conclusies van de Advocaat-Generaal
K. ROEMER
10 juni 1964
Vertaald uit het Duits
INHOUD
|
Inleiding (feiten, vorderingen) |
|
|
Beoordeling rechtens |
|
|
I — Primaire vorderingen 1 tot 5 |
|
|
1. Ontvankelijkheid |
|
|
2. Gegrondheid van grieven, die reeds in andere zaken zijn behandeld |
|
|
a) Schending van artikel 110 van het Statuut |
|
|
b) Schending van artikel 5 van het Statuut, schending van processuele waarborgen, motiveringsgebrek |
|
|
3. Gegrondheid van andere grieven |
|
|
a) Is het beoordelingsrapport door een vijandige gezindheid van verzoekers chef beïnvloed? |
|
|
b) Waren verzoekers rechten gewaarborgd? |
|
|
c) Zijn andere inbreuken gepleegd? |
|
|
d) Is de integratiecommissie van verkeerde feiten uitgegaan? |
|
|
4. Conclusie |
|
|
II — Subsidiaire vorderingen |
|
|
III — Eindconclusie |
Mijnheer de President, mijne heren Rechters,
In de reeks van de zgn. integratiegevallen handelt ook dit geschil over de vraag, of de Commissie van de E.E.G. terecht heeft geweigerd een arbeidscontractant in vaste dienst aan te stellen.
Betrokkene is bij de Europese Economische Gemeenschap in dienst getreden krachtens een beschikking van de Commissie van 4 december 1958. Hij werd aangesteld bij het Directoraat-Generaal „Interne Markt” als hoofd van de afdeling „Diensten”. Zijn bezoldiging was aanvankelijk die van een ambtenaar in de rang A/3-2 en werd later, met ingang van 1 maart 1960, verhoogd tot die van een ambtenaar in de rang A/3-5 van de salaristabel van het Personeels-statuut van de E.G.K.S.
Evenals in de beide zaken 78 en 80-63 had de „integratieprocedure” ex artikel 102 van het nieuwe Statuut voor verzoeker een negatief verloop. Dit werd hem medegedeeld in een brief van het Directoraat-Generaal „Algemeen Beheer” van 14 maart 1963.
Tevens werd hem schriftelijk een post aangeboden als ambtenaar in vaste dienst in de rang A/4-6, met anciënniteit vanaf 1 juni 1961, bij het Directoraat-Generaal „Algemeen Beheer”, afdeling „Dokumentatie en Bibliotheek”. Verzoeker kreeg een termijn van acht dagen, te rekenen van de ontvangst van de mededeling, om dit aanbod te accepteren.
Hij stelde daarop pogingen in het werk om deze termijn verlengd te krijgen, doch bij brief van de Directeur-Generaal Algemeen Beheer van 22 maart 1963 en — na een herhaling van het verzoek op 25 maart 1963 — bij brief van het hoofd van de afdeling „Begroting en Financiën” van 11 april 1963 werd dit verzoek afgewezen.
Ten slotte deelde het Directoraat-Generaal Algemeen Beheer verzoeker op 6 mei 1963 schriftelijk mede, dat zijn dienstbetrekking bij de Commissie na het verstrijken van een opzegtermijn van drie maanden als geëindigd diende te worden beschouwd.
Tot zover de feiten, die aan het geding ten grondslag liggen.
In het beroep, dat op grond van het bovenstaande bij het Hof aanhangig is gemaakt, zijn de volgende vorderingen ingediend:
|
1. |
Nietigverklaring van de integratieprocedure en van het advies van de integratiecommissie van 19 juli 1962; |
|
2. |
Nietigverklaring van de ontslagbeschikking van 6 mei 1963; |
|
3. |
Verklaring voor recht, dat de Commissie gehouden is de integratieprocedure opnieuw op verzoeker toe te passen; |
|
4. |
Verklaring voor recht, dat verzoeker geacht moet worden nog in dienst van de Commissie te zijn; |
|
5. |
Verklaring voor recht, dat de Commissie van de E.E.G. ook na het verstrijken van de opzegtermijn aan verzoeker de maandelijkse bezoldiging, die hij tot dusver heeft ontvangen, verschuldigd zal zijn, alsmede dat verzoeker aanspraak heeft op de overige voordelen, welke voor zijn ontslag uit zijn rechtspositie voortvloeiden; |
subsidiair:
|
1. |
Verklaring voor recht, dat de ontslagbeschikking onrechtmatig is; |
|
2. |
Veroordeling van de Europese Economische Gemeenschap c.q. de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap tot betaling van schadevergoeding. |
Beoordeling rechtens
Bij de beoordeling der feiten kan ik mij de omstandigheid ten nutte maken, dat in deze zaak althans ten dele dezelfde vorderingen en gronden zijn voorgedragen als in de zaken 78 en 80-63.
Ik zal derhalve thans slechts aan die punten bijzondere aandacht besteden, die in de vermelde gedingen nog niet zijn behandeld of die in het onderhavige geding ten gevolge van feitelijke bijzonderheden in een ander licht zijn geplaatst. Overigens zal ik met een verwijzing naar mijn beide andere conclusies volstaan.
I — PRIMAIRE VORDERINGEN 1 TOT 5
|
1. |
Van deze mogelijkheid tot verwijzing kan ik terstond gebruik maken, en wel voor de ontvankelijkheid van de primaire vorderingen, die met uitzondering van onderdeel 2) door de Commissie wordt bestreden. Zoals ik reeds in de zaken 78 en 80-63 heb verklaard, bestaat er naar mijn mening geen grond, een gedeelte van de vorderingen in het dictum van het arrest niet-ontvankelijk te verklaren. |
|
2. |
Ook ten aanzien van de hoofdzaak is voor een aantal vraagstukken de oplossing reeds te vinden in de zaak 78-63.
Hieraan dienen evenwel nog drie opmerkingen te worden toegevoegd:
|
|
3. |
Na het voorgaande behoef ik hieronder nog slechts aandacht te besteden aan de door de integratiecommissie toegepaste procedure en eventueel aan de grief, dat de commissie aan haar beoordeling feiten ten grondslag heeft gelegd, die niet juist zijn.
|
|
4. |
Met betrekking tot de primaire vorderingen van verzoeker kom ik derhalve tot de volgende conclusie: Tijdens de integratiepocedure is een aantal ernstige inbreuken gemaakt op belangrijke beginselen van procesrecht. Dit leidt zonder meer tot nietigverklaring van het advies van de integratiecommissie. Ook de ontslagbeschikking van de Commissie dient te worden vernietigd, daar verzoeker zonder het negatieve advies van de integratiecommissie bij de Commissie in dienst zou zijn gebleven. Voor de Commissie volgt hieruit de verplichting, de integratieprocedure opnieuw te doen plaatsvinden. Tevens staat vast, dat verzoeker nog in dienst van de Commissie is, met alle rechten, die uit zijn vroegere positie voortvloeien. |
II - SUBSIDIAIRE VORDERINGEN
Na het bovenstaande behoeft geen onderzoek meer te worden ingesteld naar de subsidiaire vorderingen van verzoeker en naar de argumenten, die betrekking hebben op de wijze waarop zijn dienstverband is geëindigd. Ditzelfde geldt voor de vordering tot schadevergoeding, althans voor zover deze aldus is gewijzigd, dat in geval van nietigverklaring van het bestreden advies alleen de achterstallige bezoldiging behoort te worden uitbetaald.
III - EINDCONCLUSIE
Resumerend concludeer ik, dat het beroep gegrond is en dat de Commissie dient te worden veroordeeld in de proceskosten.