Wydanie tymczasowe
WYROK TRYBUNAŁU (dziesiąta izba)
z dnia 15 października 2026 r.(*)
Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte w związku z agresją wojskową wobec Ukrainy – Decyzja 2014/145/WPZiB – Artykuł 2 ust. 1 in fine – Środki ograniczające nałożone na osobę fizyczną powiązaną z inną osobą fizyczną, która została objęta środkami ograniczającymi – Pojęcie „powiązania” w odniesieniu do dwóch osób połączonych więzią rodzinną
W sprawie C‑695/23 P
mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 16 listopada 2023 r.,
Galina Evgenyevna Pumpyanskaya, zamieszkała w Jekaterynburgu (Rosja), którą reprezentowali początkowo A. Egger, P. Goeth, G. Lansky oraz E. Steiner, Rechtsanwälte, a następnie F. Ciancio oraz A. Saccucci, avvocati,
strona wnosząca odwołanie,
w której drugą stroną postępowania jest:
Rada Unii Europejskiej, którą reprezentowali B. Driessen oraz S. Van Overmeire, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana w pierwszej instancji,
TRYBUNAŁ (dziesiąta izba),
w składzie: B. Smulders, prezes izby, M.L. Arastey Sahún, (sprawozdawczyni), prezeska piątej izby i J. Passer, sędzia,
rzecznik generalny: L. Medina,
sekretarz: V. Di Bucci,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
podjąwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzeczniczki generalnej, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
wydaje następujący
Wyrok
1 W swoim odwołaniu wnosząca je wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 września 2023 r., Pumpyanskaya/Rada (T‑272/22, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2023:491), w którym Sąd oddalił jej skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/397 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 80, s. 31) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/396 z dnia 9 marca 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 80, s. 1) (zwanych dalej „spornymi aktami”) w zakresie, w jakim na mocy tych dwóch aktów jej nazwisko zostało umieszczone w wykazach do nich załączonych.
Ramy prawne i okoliczności powstania sporu
2 Kontekst faktyczny i prawny niniejszej sprawy został przedstawiony w pkt 2–17 zaskarżonego wyroku. Na potrzeby niniejszej sprawy można go streścić i uzupełnić w sposób opisany poniżej.
3 Niniejsza sprawa wpisuje się w kontekst środków ograniczających przyjmowanych przez Unię Europejską od 2014 r. w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi.
4 Wnosząca odwołanie ma obywatelstwo rosyjskie.
5 W dniu 17 marca 2014 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła na podstawie art. 29 TUE decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2014, L 78, s. 16).
6 W tym samym dniu Rada przyjęła na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2014, L 78, s. 6).
Decyzja 2014/145
7 Artykuł 1 ust. 1 decyzji 2014/145, zmienionej decyzją 2022/329 (zwanej dalej „decyzją 2014/145”), zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych środków, z zastrzeżeniem odstępstw określonych w art. 1 ust. 2, 3 i 6 tej decyzji, aby uniemożliwić wjazd na ich terytoria lub przejazd przez nie między innymi osobom fizycznym spełniającym kryterium określone w szczególności w lit. e) tego przepisu, a także osobom fizycznym, które są z nimi powiązane.
8 Artykuł 2 ust. 1 lit. g) decyzji 2014/145 przewiduje zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych należących w szczególności do osób fizycznych spełniających kryterium określone w tej lit. g) oraz do osób fizycznych z nimi powiązanych, przy czym kryterium to pokrywa się w istocie z kryterium przewidzianym w art. 1 ust. 1 lit. e) tej decyzji. Artykuł 2 ust. 1 wspomnianej decyzji brzmi następująco:
„Zamraża się wszelkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do lub będące w posiadaniu lub pod kontrolą:
[…]
g) wiodących przedsiębiorców lub osób prawnych, podmiotów lub organów zaangażowanych w sektorach gospodarczych zapewniających istotne źródło dochodów rządowi Federacji Rosyjskiej odpowiedzialnemu za aneksję Krymu i destabilizację Ukrainy,
[…]
oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów powiązanych z nimi, zgodnie z wykazem zamieszczonym w załączniku”.
9 Artykuł 2 ust. 3–5, 7 i 8 decyzji 2014/145 przewiduje w istocie, że właściwe organy państw członkowskich mogą w określonych okolicznościach i na określonych warunkach zezwolić na odblokowanie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych i zezwolić na dokonywanie płatności na rzecz niektórych podmiotów oraz że osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy wymienione w załączniku do tej decyzji mogą dokonywać płatności należnych z tytułu umowy zawartej przed dniem umieszczenia nazwiska lub nazw takich osób w tym wykazie.
10 Artykuł 6 akapit trzeci wspomnianej decyzji stanowi, że ta ostatnia będzie przedmiotem stałego przeglądu oraz że w stosownych przypadkach jej okres obowiązywania będzie przedłużany lub będzie ona zmieniana, jeżeli Rada uzna, że jej cele nie zostały osiągnięte.
Rozporządzenie nr 269/2014
11 Artykuł 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 269/2014, zmienionego w szczególności rozporządzeniem 2022/330 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 269/2014”), przewiduje, w związku z art. 2 tego rozporządzenia, zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych należących w szczególności do osób fizycznych spełniających kryterium określone w tej lit. g), jak również do osób fizycznych z nimi powiązanych w sposób pokrywający się w istocie z tym, co przewiduje art. 2 ust. 1 lit. g) i in fine decyzji 2014/145.
12 Artykuły 4–6b rzeczonego rozporządzenia stanowią w istocie powtórzenie przepisów zawartych, odpowiednio, w art. 2 ust. 3–5, 7 i 8 decyzji 2014/145.
13 Artykuł 14 ust. 4 tego rozporządzenia stanowi, że wykaz zawarty w załączniku I do tego aktu jest poddawany regularnemu przeglądowi co najmniej raz na 12 miesięcy.
Sporne akty
14 W dniu 9 marca 2022 r., w świetle powagi sytuacji na Ukrainie, Rada przyjęła sporne akty. Na mocy tych aktów nazwisko wnoszącej odwołanie zostało dodane, odpowiednio, do wykazu załączonego do decyzji 2014/145 oraz do wykazu zawartego w załączniku I do rozporządzenia nr 269/2014 z następującym uzasadnieniem:
„[Wnosząca odwołanie] jest prezesem rady nadzorczej fundacji »Sinara«, która organizuje działalność charytatywną dużych przedsiębiorstw, w tym PJSC Pipe Metallurgical Company. Jej mężem jest Dmitry Alexandrovich Pumpyansky, prezes zarządu PJSC Pipe Metallurgical Company, rosyjskiego globalnego producenta rur stalowych dla przemysłu naftowego i gazowego. Dmitry A. Pumpyansky to rosyjski przedsiębiorca i miliarder. Jest również prezesem i członkiem zarządu Group Sinara. Oba przedsiębiorstwa wspierają współpracę z władzami Federacji Rosyjskiej i przedsiębiorstwami państwowymi, w tym kolejami rosyjskimi, Gazpromem i Rosneftem, i uzyskują korzyści z tej współpracy.
[Wnosząca odwołanie] jest zatem osobą fizyczną powiązaną z czołowym przedsiębiorcą działającym w sektorach gospodarczych zapewniających istotne źródło dochodów rządowi Federacji Rosyjskiej odpowiedzialnemu za aneksję Krymu i destabilizację Ukrainy”.
Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
15 Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 17 maja 2022 r. wnosząca odwołanie wniosła skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności spornych aktów w zakresie, w jakim te akty jej dotyczą. W ramach skargi o stwierdzenie nieważności zakwestionowała ona w zarzucie pierwszym ocenę Rady, zgodnie z którą jej sytuacja spełniała kryterium przewidziane w art. 1 ust. 1 in fine i w art. 2 ust. 1 in fine decyzji 2014/145 oraz w art. 3 ust. 1 in fine rozporządzenia nr 269/2014 (zwane dalej „kryterium powiązania”), ponieważ była „powiązana” z mężem, który sam był objęty środkami ograniczającymi na podstawie kryterium przewidzianego w art. 1 ust. 1 lit. e), oraz w art. 2 ust. 1 lit. g) decyzji 2014/145, a także w art. 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 269/2014 [zwanym dalej „kryterium g)”]. W zarzucie drugim uznała ponadto, że Rada naruszyła jej prawa podstawowe oraz zasadę proporcjonalności.
16 W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie. Uznawszy w pkt 49–60 tego wyroku, że Rada nie popełniła błędu w ocenie, umieszczając męża wnoszącej odwołanie w wykazie zawartym w załączniku do decyzji 2014/145 i w załączniku I do rozporządzenia nr 269/2014 na podstawie kryterium g), orzekł on w pkt 62–84 tego wyroku, że Rada mogła zasadnie uznać, iż wnosząca odwołanie była rzeczywiście powiązana z mężem w rozumieniu kryterium powiązania.
17 W tym ostatnim względzie Sąd uznał w pkt 63 zaskarżonego wyroku, że pojęcie „powiązania” obejmuje w szczególności osoby fizyczne lub prawne, które są w sposób ogólny związane wspólnymi interesami, nie wymaga jednak więzi poprzez działalność gospodarczą, przy czym te wspólne interesy nie mogą jednak opierać się wyłącznie na więzi rodzinnej. Sąd uznał zatem w pkt 70 tego wyroku, że chociaż wnosząca odwołanie nie pełniła bezpośrednich funkcji w dwóch spółkach, w których jej mąż prowadził działalność, oboje małżonkowie byli związani wspólnymi interesami wykraczającymi poza łączącą ich więź rodzinną ze względu na to, że wnosząca odwołanie pełniła ważne funkcje w fundacji odpowiedzialnej za zarządzanie działalnością charytatywną tych dwóch spółek. Sąd doszedł zatem do wniosku w pkt 71 wspomnianego wyroku, że Rada przedstawiła łańcuch wystarczająco konkretnych, precyzyjnych i spójnych poszlak świadczących o związku wnoszącej odwołanie z wiodącym przedsiębiorcą w rozumieniu kryterium g) zarówno ze względu na powiązania rodzinne, jak i łączące ich powiązania biznesowe. Uznawszy, że pozostałe argumenty wnoszącej odwołanie nie podważają tego wniosku, Sąd oddalił w pkt 85 tego wyroku zarzut pierwszy jako bezzasadny.
18 Sąd oddalił ponadto w pkt 121 zaskarżonego wyroku zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych wnoszącej odwołanie. Sąd uznał w istocie w pkt 89–109 tego wyroku, że ograniczenie w korzystaniu z praw podstawowych wnoszącej odwołanie, spowodowane środkami ograniczającymi przyjętymi wobec niej, spełnia cztery przesłanki przewidziane w art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym przesłankę dotyczącą zasady proporcjonalności. Ponadto w pkt 110–120 tego wyroku Sąd orzekł, że przyjmując środki ograniczające wobec wnoszącej odwołanie, Rada nie naruszyła zasady równego traktowania i nie naruszyła również zasady pewności prawa, mimo że pojęcie „powiązania” jest sformułowane szeroko i przyznaje jej uprawnienia dyskrecjonalne.
19 Oddalając tym samym oba zarzuty wnoszącej odwołanie, Sąd w pkt 121 zaskarżonego wyroku oddalił skargę w całości.
Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron
20 W odwołaniu wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:
– uchylenie zaskarżonego wyroku;
– rozpoznanie skargi co do istoty i stwierdzenie nieważności spornych aktów w zakresie, w jakim te akty jej dotyczą;
– obciążenie Rady kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji;
– tytułem ewentualnym – uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i zastrzeżenie orzeczenia w przedmiocie kosztów.
21 Rada wnosi do Trybunału o:
– oddalenie odwołania;
– tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Trybunał postanowił uchylić zaskarżony wyrok i rozpatrzyć sprawę – oddalenie skargi co do istoty;
– obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania w obydwu instancjach.
22 Postanowieniem z dnia 18 września 2024 r. prezes Trybunału postanowił zawiesić postępowanie do czasu wydania wyroku w sprawie C‑696/23. W dniu 26 marca 2026 r. Trybunał wydał wyrok Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245). Decyzją z tego samego dnia wznowiono postępowanie w niniejszej sprawie.
23 Pismami sekretarza Trybunału z dnia 21 kwietnia 2026 r. strony zostały poinformowane o ogłoszeniu tego wyroku oraz zwrócono się do nich z pytaniem o konsekwencje, jakie można z niego wyciągnąć dla celów niniejszej sprawy. Rada i wnosząca odwołanie przedstawiły swoje uwagi w tym względzie odpowiednio w pismach z dni 13 maja 2026 r. i 21 maja 2026 r.
W przedmiocie odwołania
24 Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty dotyczące naruszeń prawa, jakich miał dopuścić się Sąd, po pierwsze, poprzez stwierdzenie, że jej męża można uznać za „wiodącego przedsiębiorcę działającego w sektorach gospodarczych zapewniających istotne źródło dochodów rządowi Federacji Rosyjskiej” w rozumieniu kryterium g), po drugie, poprzez orzeczenie, że była ona „powiązana” z mężem w rozumieniu kryterium powiązania, i po trzecie, poprzez orzeczenie, że przyjęte wobec niej środki ograniczające są proporcjonalne i nie naruszają jej praw podstawowych.
W przedmiocie zarzutu pierwszego
25 W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył prawo poprzez uznanie w pkt 49 i 54 zaskarżonego wyroku, iż Rada nie popełniła błędu w ocenie, gdy uznała jej męża za „wiodącego przedsiębiorcę działającego w sektorach gospodarczych zapewniających istotne źródło dochodów rządowi Federacji Rosyjskiej” w rozumieniu kryterium g).
26 Rada podnosi, że zarzut pierwszy jest niedopuszczalny w zakresie, w jakim wnosząca odwołanie zmierza do podważenia ustaleń faktycznych i ocen dokonanych przez Sąd. W każdym razie instytucja ta kwestionuje zasadność argumentów wnoszącej odwołanie.
27 Należy zauważyć, że zapytana o konsekwencje, jakie należy wyciągnąć z wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245), wnosząca odwołanie oświadczyła, że wycofuje swój zarzut pierwszy.
28 W tych okolicznościach nie ma potrzeby orzekania w jego przedmiocie ani w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Radę.
W przedmiocie zarzutu drugiego
Argumentacja stron
29 W zarzucie drugim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, iż Rada mogła zgodnie z prawem uznać ją za osobę „powiązaną” z mężem w rozumieniu kryterium powiązania. Jej zdaniem w pkt 64 i 65, 70 i 71, 74–76 i 78 zaskarżonego wyroku Sąd przypisał nadmierne znaczenie więzi rodzinnej łączącej ją z mężem, podczas gdy jednocześnie wyjaśnił w pkt 63 tego wyroku, że wspólne interesy wiążące dwóch członków rodziny nie mogą opierać się wyłącznie na łączącej tych członków więzi rodzinnej, aby kryterium powiązania zostało spełnione.
30 Ponadto, poprzez uznanie w tym samym punkcie oraz w pkt 70 zaskarżonego wyroku, że pojęcie „powiązania” obejmuje osoby związane wspólnymi interesami wykraczającymi poza łączącą je więź rodzinną, Sąd miał przyjąć, z naruszeniem zasady pewności prawa, wykładnię nie tylko nadmiernie szeroką, ale również niewystarczająco jasną pod względem konceptualnym, ponieważ więź rodzinna jest powszechnie charakteryzowana przez wspólne interesy, które ze względu na ich charakter nie pozwalają na ustalenie istnienia stosunku wykraczającego poza taką więź.
31 Wnosząca odwołanie podnosi również, że Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, iż utrzymywała ona więź biznesową ze swoim mężem. Przede wszystkim, wbrew temu, co Sąd wskazał w pkt 64 zaskarżonego wyroku, wnosząca odwołanie nigdy nie pełniła funkcji w spółkach, w których jej mąż pełnił swoje funkcje, a mianowicie TMK i Group Sinara, co zresztą Sąd przyznał w pkt 70 tego wyroku.
32 Ponadto wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że uznał, iż działalność wykonywana przez nią i jej męża w różnych podmiotach w wystarczający sposób wykazała istnienie między nimi więzi biznesowej. W szczególności Sąd miał pominąć fakt, że pełniła ona w fundacji jedynie funkcję honorowej wolontariuszki, w związku z czym nie powinien był orzec w pkt 78 zaskarżonego wyroku, że kwestia braku kontroli ze strony wnoszącej odwołanie nad tą fundacją jest pozbawiona znaczenia. Ponadto Sąd miał przeinaczyć dowody w pkt 70 tego wyroku, uznając, że wspomniana fundacja była „ściśle” powiązana z TMK i Group Sinara, podczas gdy stwierdził jednak w pkt 69 tego wyroku, że te dwie spółki były tylko jednymi z jej wielu inwestorów tej i miały z nią jedynie słabe powiązania. Wreszcie Sąd błędnie uznał istnienie więzi biznesowej między wnoszącą odwołanie a jej mężem, podczas gdy ten ostatni zbył swoje akcje we wspomnianych spółkach i pełnił w nich oficjalne funkcje jedynie w celu zapewnienia płynnego przeniesienia, zanim zrzekł się swoich funkcji.
33 Wnosząca odwołanie uważa również, że Sąd wykazał brak jasności, gdy uznał w pkt 64, 70, 71 i 74 zaskarżonego wyroku, że była ona powiązana ze swoim mężem zarówno ze względu na więź biznesową, jak i wspólny interes. Ponadto zaskarżony wyrok nie jest wystarczająco uzasadniony, aby wykazać, że funkcja wnoszącej odwołanie w organizacji charytatywnej miała charakter pozwalający na ustalenie interesu, który dotyczył nie tylko jej samej, ale również jej męża, przy czym taki interes musiałby przynajmniej osiągać minimalny stopień intensywności, aby umożliwić powiązanie między dwiema osobami.
34 Ponadto zastosowanie środków ograniczających wobec członka zarządu organizacji charytatywnej niepełniącego funkcji wykonawczej, takiego jak wnosząca odwołanie, nie jest zgodne z celami realizowanymi zarówno poprzez art. 21 TUE, jak i poprzez sporne akty i nie jest oparte, zgodnie z art. 215 TFUE, na wystarczającym związku z państwem trzecim, wobec którego Unia wyraża sprzeciw, a mianowicie, w niniejszej sprawie, z Federacją Rosyjską.
35 Wreszcie wnosząca odwołanie uważa, że wyroki przytoczone przez Sąd na poparcie jego wykładni pojęcia powiązania, a mianowicie wyroki: z dnia 8 marca 2023 r., Prigozhina/Rada (T‑212/22, EU:T:2023:104), z dnia 28 lipca 2016 r., Tomana i in./Rada i Komisja (C‑330/15 P, EU:C:2016:601) i z dnia 4 września 2015 r., NIOC i in./Rada (T‑577/12, EU:T:2015:596), nie mają zastosowania w jej przypadku, ponieważ, odpowiednio, nie jest ona współwłaścicielką żadnej spółki razem z mężem, nie zajmuje żadnego wysokiego stanowiska w Rosji i nie jest podmiotem.
36 Uznając, że poprzez argumenty streszczone w pkt 32 niniejszego wyroku wnosząca odwołanie zmierza do podważenia ustaleń faktycznych Sądu, co czyni je niedopuszczalnymi, Rada kwestionuje zasadność wszystkich argumentów wnoszącej odwołanie.
Ocena Trybunału
37 Co się tyczy w pierwszej kolejności zastrzeżenia wnoszącej odwołanie dotyczącego naruszenia przez Sąd zasady pewności prawa przy dokonywaniu w pkt 63 zaskarżonego wyroku wykładni pojęcia „powiązania”, należy je oddalić.
38 W tym względzie należy przypomnieć, że zasada pewności prawa wymaga z jednej strony, by normy prawa były jasne i precyzyjne, zaś z drugiej strony, aby ich stosowanie było przewidywalne dla jednostek, w szczególności gdy normy te mogą mieć dla nich niekorzystne skutki. Wymaga ona zwłaszcza, aby dane uregulowanie umożliwiało zainteresowanym dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, jakie ono na nich nakłada, oraz aby mogli oni poznać jednoznacznie swoje prawa i obowiązki i podjąć w związku z tym odpowiednie działania. Wskazanych wymogów nie można jednak rozumieć jako przeszkody dla tego, by prawodawca Unii w ramach przyjmowanej przez siebie normy zastosował abstrakcyjne pojęcie prawne, ani jako elementu obligującego do tego, by taka abstrakcyjna norma wskazywała różne konkretne sytuacje, w jakich można ją zastosować, ponieważ ani prawodawca, ani sądy Unii dokonujące wykładni tych unormowań nie są w stanie określić z wyprzedzeniem wszystkich tych sytuacji (wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 188 i przytoczone tam orzecznictwo).
39 W pkt 63 zaskarżonego wyroku Sąd uznał zasadniczo, że pojęcie „powiązania” odnosi się do osób, które są w sposób ogólny związane wspólnymi interesami, nie wymaga jednak więzi poprzez działalność gospodarczą ani nie opiera się wyłącznie na więzi rodzinnej.
40 Tymczasem, po pierwsze, definicja ta nie sprowadza się do ograniczenia pojęcia powiązania w odniesieniu do osób fizycznych do istnienia zwykłej więzi rodzinnej. Przyjęta przez Sąd wykładnia oznacza bowiem, że aby członków rodziny można było uznać za „powiązanych” w rozumieniu kryterium powiązania, należy wykazać wspólne interesy, które obiektywnie wykraczają poza taką więź. Sąd orzekł w związku z tym, że wspólne interesy takich członków powinny wykraczać poza zwykłą wspólnotę interesów nierozerwalnie związaną z każdą relacją rodzinną (wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r., Timchenko/Rada, C‑703/23 P, EU:C:2025:608, pkt 29, 30).
41 Po drugie, w pkt 63 zaskarżonego wyroku Sąd określił wystarczająco jasne i precyzyjne kryteria stosowania tego pojęcia w odniesieniu do obydwu osób połączonych ze sobą więzią rodzinną, przy czym Sąd nie miał obowiązku szczegółowego wskazania sytuacji, w których wspomniane pojęcie może mieć zastosowanie, ponieważ, po pierwsze, należy je interpretować szeroko, a po drugie, jak wskazał Sąd w pkt 63 zaskarżonego wyroku i jak przyznaje sama wnosząca odwołanie w swoich pismach złożonych do Trybunału, rodzaje relacji, które to pojęcie może obejmować, zależą od „rozpatrywanych kontekstów i okoliczności” (zob. podobnie wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r., Timchenko/Rada, C‑703/23 P, EU:C:2025:608, pkt 32, 34).
42 W drugiej kolejności, wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, w pkt 64, 65, 70, 71, 74–76 i 78 zaskarżonego wyroku Sąd nie przyznał nadmiernego znaczenia więzi rodzinnej łączącej ją z mężem. O ile prawdą jest, że Sąd wielokrotnie przypominał w pkt 64, 71, 74 i 78 tego wyroku, że Rada uznała, iż wnosząca odwołanie jest powiązana ze swoim mężem ze względu na ich więź rodzinną i więź biznesową, a ponadto stwierdza w pkt 65 rzeczonego wyroku, że wnosząca odwołanie pozostaje w związku małżeńskim z D. Pumpyanskim, o tyle zgodnie z definicją pojęcia „powiązania” zawartą w pkt 63 tego wyroku, Sąd wskazał w pkt 70, 75 i 76 tego wyroku, że ta więź biznesowa między wnoszącą odwołanie a jej mężem świadczy o istnieniu wspólnych interesów wykraczających poza łączącą ich więź rodzinną i że ich powiązanie nie opierało się zatem wyłącznie na tej ostatniej więzi.
43 Ponadto Sąd nie wykazał braku jasności, gdy miał uznać, iż wnosząca odwołanie była powiązana ze swoim mężem poprzez zarówno więź biznesową, jak i wspólny interes. Z pkt 70 i 71 zaskarżonego wyroku w związku z definicją pojęcia „powiązania” zawartą w pkt 63 tego wyroku wynika bowiem, że w celu ustalenia, czy między dwiema osobami istnieje powiązanie, należy ustalić istnienie między nimi wspólnych interesów, ponieważ takie interesy mogą w szczególności przekładać się na więź biznesową. I tak Sąd uznał w tych pkt 70 i 71, że wnosząca odwołanie i jej mąż mieli wspólne interesy w postaci więzi biznesowej w rozumieniu kryterium powiązania.
44 W trzeciej kolejności, uznając, że Sąd błędnie stwierdził w pkt 64 zaskarżonego wyroku, iż pełniła ona funkcje w TMK lub w Group Sinara, wnosząca odwołanie błędnie interpretuje ten punkt. W punkcie tym Sąd ograniczył się do przypomnienia, że Rada uznała, iż wnosząca odwołanie była powiązana ze swoim mężem ze względu na ich więź rodzinną i więź biznesową łączącą ich ze względu na pełnione przez nich „stosowne” funkcje w TMK, Group Sinara i fundacji BF Sinara. Z przymiotnika „stosowny” w związku z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd w pkt 67 i 68 zaskarżonego wyroku wynika, że wnosząca odwołanie pełniła funkcje w ramach fundacji BF Sinara, podczas gdy jej mąż pełnił funkcje w TMK i w Group Sinara, co potwierdza zresztą wniosek Sądu zawarty w pkt 70 tego wyroku.
45 Co się tyczy w czwartej kolejności argumentów wnoszącej odwołanie streszczonych w pkt 32 niniejszego wyroku, których dopuszczalność jest kwestionowana przez Radę, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 256 TFUE i art. 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych i jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy, które zostały mu przedłożone, a po drugie, oceny tych okoliczności faktycznych. Ocena ta nie stanowi – z wyjątkiem przypadków, w których doszło do przeinaczenia dowodów przedstawionych Sądowi – kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału. Jeżeli Sąd dokonał ustalenia lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony, na podstawie art. 256 TFUE, do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności faktycznych i skutków prawnych, jakie wywiódł z nich Sąd (wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 158 i przytoczone tam orzecznictwo).
46 Ponadto, w sytuacji gdy wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi przeinaczenie okoliczności faktycznych lub dowodów, powinien on – zgodnie z art. 256 TFUE, z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i z art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem – szczegółowo wskazać, które okoliczności lub dowody zostały jego zdaniem przeinaczone przez Sąd, oraz wykazać błędy w analizie, które w jego opinii doprowadziły do takiego przeinaczenia. Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przeinaczenie musi w oczywisty sposób – bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów – wynikać z akt sprawy (wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 378 i przytoczone tam orzecznictwo).
47 Po pierwsze, co się tyczy argumentu wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym Sąd błędnie stwierdził istnienie więzi biznesowej między nią a jej mężem, podczas gdy ten ostatni zbył swoje akcje we wspomnianych spółkach i pełnił oficjalne funkcje w organach tych spółek jedynie w celu zapewnienia płynnego przeniesienia, należy stwierdzić, że argument ten jest ściśle związany z zarzutem pierwszym, do którego odsyła wnosząca odwołanie. Biorąc pod uwagę fakt, że wycofała ona ten zarzut, należy uznać, że nie ma już podstaw do rozstrzygnięcia w sprawie tego argumentu. W każdym razie w pkt 183–185 wyroku z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada (C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245) Trybunał potwierdził, że w pkt 63 i 65 wyroku z dnia 6 września 2023 r., Pumpyanskiy/Rada (T‑270/22), Sąd nie naruszył prawa, uznawszy w istocie, że do celów uznania męża wnoszącej odwołanie za „wiodącego przedsiębiorcę” nie było konieczne ustalenie, czy do dnia przyjęcia wobec niego środków ograniczających nadal sprawował on rzeczywistą i skuteczną kontrolę nad tymi spółkami.
48 Po drugie, co się tyczy pozostałych argumentów wnoszącej odwołanie streszczonych w pkt 32 niniejszego wyroku, należy uznać je za dopuszczalne w całości, biorąc pod uwagę orzecznictwo przypomniane w pkt 45 niniejszego wyroku. Wbrew temu, co twierdzi Rada, wnosząca odwołanie nie dąży poprzez te argumenty jedynie do podważenia ustaleń i ocen faktycznych Sądu, lecz krytykuje dokonaną przez Sąd kwalifikację prawną więzi biznesowej, wskazując w szczególności na przeinaczenie dowodów.
49 Po trzecie, w świetle rozważań przedstawionych w pkt 40–43 niniejszego wyroku należy uznać, że wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, Sąd nie naruszył prawa, gdy orzekł w istocie w pkt 70 zaskarżonego wyroku, że w zależności od okoliczności dwie osoby fizyczne, takie jak wnosząca odwołanie i jej mąż, mogą, pełniąc jednocześnie funkcje w różnych powiązanych ze sobą podmiotach, dzielić wspólne interesy w postaci więzi biznesowej, a tym samym być „powiązane” w rozumieniu kryterium powiązania, ponieważ powstała w ten sposób więź biznesowa obiektywnie wykracza poza stosunki rodzinne łączące te osoby.
50 Co się tyczy w szczególności podnoszonego naruszenia prawa przez Sąd w pkt 78 zaskarżonego wyroku, wystarczy zauważyć, że wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie i jak wynika to wyraźnie z pkt 77 tego wyroku, Sąd nie pominął okoliczności, że zajmowała ona stanowisko honorowej wolontariuszki w ramach pełnienia funkcji prezeski rady nadzorczej fundacji, co nie pozwalało jej na kontrolowanie jej spraw. Uznał on jednak słusznie, że ten rzekomy brak kontroli wynikający z nieodpłatnego charakteru funkcji pełnionych przez wnoszącą odwołanie w ramach wspomnianej fundacji nie miał znaczenia dla ustalenia, czy była ona powiązana ze swoim mężem.
51 W pkt 78 wspomnianego wyroku w związku z jego pkt 70 Sąd prawidłowo uznał bowiem, zgodnie z definicją pojęcia „powiązania” zawartą w pkt 63 tego wyroku i przytoczoną w istocie w pkt 39 niniejszego wyroku, że to powiązanie, które niekoniecznie musi przekładać się na działalność gospodarczą, wynikało z faktu, że wnosząca odwołanie dzieli wspólne interesy ze swoim mężem w postaci więzi biznesowej, poprzez pełnienie funkcji, nawet o charakterze nieodpłatnym i niepozwalającym jej na kontrolowanie działalności fundacji, w fundacji BF Sinara, która zarządza działalnością charytatywną dwóch przedsiębiorstw, w których działał jej mąż.
52 Co się tyczy zarzucanego przeinaczenia dowodów, jakiego miał dopuścić się Sąd w pkt 70 zaskarżonego wyroku, należy zauważyć, że Sąd, daleki od zignorowania treści wskazanych dowodów, wskazał w pkt 69 tego wyroku, że fundacja BF Sinara prowadziła działalność charytatywną kilku dużych przedsiębiorstw i działała jako jednolity podmiot gospodarczy największych spółek handlowych Uralu. Nie można jednak uznać, że przeinaczył on ten fakt lub dowody leżące u jego podstaw, poprzez wskazanie w pkt 70 wspomnianego wyroku, że fundacja ta była „ściśle” powiązana z dwoma z tych przedsiębiorstw i spółek handlowych, w szczególności z TMK i Group Sinara. W celu ustalenia istnienia więzi biznesowej między wnoszącą odwołanie a jej mężem Sąd mógł bowiem, biorąc pod uwagę rozważania zawarte w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, ograniczyć się do zbadania związku między z jednej strony wspomnianą fundacją, w ramach której wnosząca odwołanie pełniła funkcję prezeski rady nadzorczej, a z drugiej strony TMK i Group Sinara, w których – jak wynika z pkt 67 zaskarżonego wyroku – mąż wnoszącej odwołanie prowadził działalność w dniu przyjęcia spornych aktów.
53 W piątej kolejności, co się tyczy argumentu wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym stwierdzona przez Sąd więź biznesowa między wnoszącą odwołanie a jej mężem nie wykazuje wystarczającej intensywności, aby uznać, że taka więź obiektywnie wykracza poza wspólne interesy, jakie dwaj członkowie rodziny mogą zwykle podzielać w ramach łączącej ich relacji rodzinnej, należy uznać, że rozumowanie Sądu w pkt 70 zaskarżonego wyroku wykazuje w sposób wystarczający pod względem prawnym, że wspólne interesy dwojga małżonków w postaci więzi biznesowej obiektywnie wykraczają poza łączący ich związek małżeński ze względu na ścisłe powiązania istniejące między odpowiednimi podmiotami, w których prowadzą oni działalność, a także ze względu na znaczenie tych podmiotów.
54 W szóstej kolejności, co się tyczy argumentu wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym zastosowanie środków ograniczających do jej sytuacji nie jest zgodne z celami realizowanymi przez art. 21 TUE i nie jest oparte, w świetle art. 215 TFUE, na wystarczającym powiązaniu z Federacją Rosyjską, należy przypomnieć, po pierwsze, że umożliwienie stronie przedstawienia po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu i argumentów, których nie podniosła ona przed Sądem, byłoby równoznaczne z wyrażeniem zgody na wniesienie do Trybunału, którego kompetencje w postępowaniu odwoławczym są ograniczone, sprawy o zakresie szerszym niż zakres sprawy, która była rozpoznawana przez Sąd. W postępowaniu odwoławczym kompetencje Trybunału są bowiem ograniczone do oceny prawnego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów i argumentów, które były rozpatrywane w pierwszej instancji (wyrok z dnia 17 października 2024 r., PT Pelita Agung Agrindustri i PT Permata Hijau Palm Oleo/Komisja, C‑112/23 P, EU:C:2024:899, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo).
55 Tymczasem poprzez powyższy argument i wobec braku wzmianki o jakimkolwiek punkcie zaskarżonego wyroku w ramach tego argumentu wydaje się, że wnosząca odwołanie nie zmierza do krytyki rozumowania prawnego przeprowadzonego przez Sąd w zaskarżonym wyroku, lecz do zakwestionowania ważności kryterium powiązania lub jego zastosowania przez Radę do jej indywidualnej sytuacji w świetle art. 21 TUE i art. 215 TFUE, i to niezależnie od tego rozumowania. W tym zakresie należy uznać, że podnosi ona nowy argument, który należy odrzucić jako niedopuszczalny.
56 Po drugie, w zakresie, w jakim wnosząca odwołanie, odsyłając w tym względzie do części pierwszej zarzutu trzeciego, zamierza tym argumentem jedynie częściowo uprzedzić podobny argument, który podnosi w ramach tej części w odniesieniu do przestrzegania zasady pewności prawa, argument ten zostanie rozpatrzony podczas analizy wspomnianej części.
57 W siódmej kolejności, jeśli chodzi o argument, w którym wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że ten oparł się w zaskarżonym wyroku na precedensach orzeczniczych, których okoliczności faktyczne różniły się zasadniczo od okoliczności niniejszej sprawy, wystarczy zauważyć, poza faktem, że wnosząca odwołanie nie wyjaśnia, w jakim zakresie takie rzekomo nieistotne odniesienia miały wpływ na rozumowanie Sądu i na sentencję zaskarżonego wyroku, że precedensy te zostały jedynie przytoczone przez Sąd w pkt 63, 111, 113, 115 i 118 tego wyroku, w odniesieniu do ogólnych pojęć i zasad prawnych, niezależnych od okoliczności faktycznych spraw, które doprowadziły do wspomnianych precedensów.
58 Mając powyższe na uwadze, zarzut drugi należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu trzeciego
Argumentacja stron
59 W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez orzeczenie w istocie, że środki ograniczające przyjęte wobec niej przez Radę były proporcjonalne i nie naruszały ani jej praw podstawowych, ani zasady pewności prawa.
60 W części pierwszej zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, gdy uznał w pkt 119 i 120 zaskarżonego wyroku, iż kryterium powiązania nie narusza zasady pewności prawa, mimo że w pkt 114 i 115 tego wyroku ustalił, iż kryterium powiązania zostało sformułowane w sposób bardzo szeroki i nieprecyzyjny. Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd powinien był z tego wywnioskować, iż takie sformułowanie nie dostarcza żadnych elementów pozwalających na ograniczenie zakresu uprawnień dyskrecjonalnych Rady, w szczególności w celu wyboru osób, które mogą spełniać to kryterium. W przeciwieństwie do tego, co stwierdził Sąd w pkt 111 zaskarżonego wyroku, prowadziłoby to do przypadkowych rezultatów, o czym świadczy zresztą okoliczność, że spośród 1100 osób, które były objęte środkami ograniczającymi na początku wojny w Ukrainie, Rada uwzględniła w sumie jedynie dwoje małżonków.
61 Ponadto Sąd miał bezskutecznie usiłować uzasadnić w pkt 116 zaskarżonego wyroku nieograniczone uprawnienia dyskrecjonalne przyznane Radzie, odwołując się do ram prawnych jasno wyznaczonych przez cele regulacji unijnych przyjętych w kontekście wojny na Ukrainie, podczas gdy wnosząca odwołanie pełniła jedynie funkcję członka organizacji charytatywnej niepełniącego funkcji wykonawczej. Wnosząca odwołanie utrzymuje również, że wbrew temu, co Sąd wskazał w pkt 118 zaskarżonego wyroku, jej mąż nie mógł już, w następstwie sprzedaży swoich akcji, obchodzić za jej pośrednictwem środków ograniczających, które zostały wobec niego zastosowane, oraz że takie ryzyko obejścia, jakie istniałoby również w przypadku dwóch osób powiązanych więzią rodzinną, mimo że nie spełniają kryterium powiązania, nie zostało wymienione w uzasadnieniu nałożonych na nią środków ograniczających.
62 W części drugiej zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że odmówił uznania, iż zastosowane wobec niej i jej męża środki ograniczające nie są w stanie przyczynić się do osiągnięcia celu realizowanego przez sporne akty, który polega, jak wynika z pkt 104 zaskarżonego wyroku, na wywarciu presji na rosyjskich decydentów odpowiedzialnych za sytuację na Ukrainie. Co się tyczy wnoszącej odwołanie, twierdzi ona, że nie ma żadnych znaczących powiązań z rządem Federacji Rosyjskiej, w związku z czym nałożenie na nią środków ograniczających nie pozwala na wywieranie presji na ten rząd ani na zwiększenie kosztów wojny w Ukrainie dla Federacji. Ponadto niespójne byłoby wymaganie, jakie sformułować Sąd w pkt 104 zaskarżonego wyroku, aby wnosząca odwołanie zaproponowała mniej restrykcyjne środki, zważywszy, że takie środki również nie byłyby w stanie przyczynić się do osiągnięcia wyżej wymienionego celu.
63 Wnosząca odwołanie podnosi ponadto, że w pkt 96, 97 i 107 zaskarżonego wyroku Sąd przypisał nadmierne znaczenie istotności okresowych przeglądów środków ograniczających. Jej zdaniem umieszczenie jej w wykazie było wielokrotnie przedłużane, a okresowe przeglądy były częściowo przeprowadzane bez należytej staranności. Rada zmieniła ponadto kryterium g) i kryterium powiązania w celu ograniczenia tego ostatniego do zwykłej więzi rodzinnej, umożliwiając w ten sposób tej instytucji utrzymanie wobec niej środków ograniczających.
64 Wreszcie wnosząca odwołanie uważa, że w pkt 98, 99, 105 i 106 zaskarżonego wyroku Sąd przypisał nadmierne znaczenie możliwościom ubiegania się o pozwolenie na skorzystanie z zamrożonych środków finansowych lub uzyskania zezwolenia na podróż ze względów humanitarnych, podczas gdy zastosowane wobec niej środki ograniczające w istotny sposób naruszyły istotę jej praw podstawowych, pozbawiając ją możliwości opieki nad wnukami znajdującymi się w Szwajcarii.
65 Rada kwestionuje zasadność argumentacji wnoszącej odwołanie.
Ocena Trybunału
66 W części pierwszej zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie podnosi w istocie, że Sąd naruszył prawo, uznając w pkt 111, 114–116 i 118–120 zaskarżonego wyroku, że kryterium powiązania nie przyznaje Radzie nadmiernych uprawnień dyskrecjonalnych i tym samym jest zgodne z zasadą pewności prawa.
67 W tym względzie należy stwierdzić, że Sąd prawidłowo zastosował orzecznictwo dotyczące zasady pewności prawa, przypomniane w pkt 38 niniejszego wyroku oraz w pkt 113 i 115 zaskarżonego wyroku, orzekając w pkt 114 i 115 tego ostatniego wyroku, że uprawnienia dyskrecjonalne przyznane Radzie ze względu na abstrakcyjne i ogólne sformułowanie kryterium powiązania nie są same w sobie niezgodne z zasadą pewności prawa, o ile nie są arbitralne i nie stoją w sprzeczności z wymogiem przewidywalności zawartym w tej zasadzie. Z orzecznictwa tego wynika bowiem, że wspomniana zasada nie została naruszona ze względu na to, że prawodawca Unii posługuje się abstrakcyjnym pojęciem prawnym, bez wymieniania różnych konkretnych przypadków, w których może ono znaleźć zastosowanie, o ile zakres i zasady wykonywania wynikających z niego uprawnień dyskrecjonalnych są określone lub możliwe do określenia z wystarczającą jasnością.
68 Sąd nie naruszył również prawa, orzekając w pkt 116 i 118–120 zaskarżonego wyroku, że w niniejszym przypadku kryterium powiązania jest zgodne z zasadą pewności prawa, ponieważ wpisuje się w ramy prawne wyraźnie wyznaczone przez cele regulacji dotyczącej środków ograniczających wobec Federacji Rosyjskiej, a mianowicie ryzyko obejścia, któremu to kryterium ma zapobiegać.
69 W tym względzie należy zauważyć, że wnosząca odwołanie nie kwestionuje okoliczności wskazanej przez Sąd w pkt 117 zaskarżonego wyroku, że kryterium powiązania jest w jej przypadku uzależnione od „kryterium materialnego dotyczącego wiodących przedsiębiorców”, a mianowicie kryterium g), które zgodnie z tym samym punktem dotyczy wiodących przedsiębiorców „mogących zapewnić źródła dochodów umożliwiające finansowanie działań Rosji podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy”, aby wywrzeć presję na władze rosyjskie, jak wynika z pkt 104 zaskarżonego wyroku.
70 To właśnie w tym kontekście Sąd zasadniczo słusznie przypomniał w pkt 118 zaskarżonego wyroku, że jako podporządkowane kryterium materialnemu kryterium powiązania ma na celu zapobieżenie poważnemu ryzyku polegającemu na tym, że osoba objęta środkami ograniczającymi na podstawie tego kryterium materialnego mogłaby wywierać presję na osoby z nią powiązane w celu obejścia skutków dotyczących jej środków, przy czym Trybunał orzekł już w kontekście decyzji 2014/145, że nałożenie środków ograniczających na osoby powiązane z innymi osobami, które same są objęte takimi środkami, realizuje taki cel (zob. podobnie wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r., Timchenko/Rada, C‑703/23 P, EU:C:2025:608, pkt 32). Sąd zatem prawidłowo wywiódł z tego w pkt 119 i 120 zaskarżonego wyroku, że kryterium powiązania definiuje w sposób obiektywny wyodrębnioną kategorię osób, w związku z czym uprawnienia dyskrecjonalne Rady są w ten sposób ograniczone i zgodne z zasadą pewności prawa.
71 Ponadto należy przypomnieć, że nie ma znaczenia, czy ryzyko obejścia środków zostało wykazane w każdym konkretnym przypadku (zob. podobnie wyrok z dnia 25 czerwca 2020 r., VTB Bank/Rada, C‑729/18 P, EU:C:2020:499, pkt 66), ani to, czy osoba powiązana ma związek z działaniami władz mającymi na celu podważenie integralności terytorialnej, suwerenności i niezależności Ukrainy, ani też czy środki ograniczające nałożone na nią na podstawie kryterium powiązania pozwalają na osiągnięcie celów realizowanych przez reżim środków ograniczających przyjęty przez Unię wobec Federacji Rosyjskiej, a mianowicie wywarcie presji na władze rosyjskie (zob. podobnie wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r., Timchenko/Rada, C‑703/23 P, EU:C:2025:608, pkt 55, 61, 63).
72 Wreszcie Sąd słusznie przypomniał w pkt 111 zaskarżonego wyroku, że o ile Rada nie może przyjmować środków ograniczających wobec osób, które nie spełniają kryteriów stanowiących podstawę nałożenia takich środków, o tyle dysponuje ona szerokim zakresem uznania przy podejmowaniu decyzji o ich nałożeniu na osoby, które je spełniają. Jak bowiem wynika z orzecznictwa przypomnianego w pkt 67 niniejszego wyroku, szerokiego zakresu uznania, jakim dysponuje Rada w celu zidentyfikowania osób, które mogą zostać objęte środkami ograniczającymi na podstawie kryterium takiego jak kryterium powiązania, nie można uznać za naruszenie zasady pewności prawa ani też nie można zarzucać Radzie, biorąc pod uwagę ten szeroki zakres uznania i fakt, że – jak w niniejszej sprawie – kryterium to jest zgodne z zasadą pewności prawa, iż naruszyła tę zasadę, bowiem przyjęte przez nią środki ograniczające nie dotyczą wszystkich osób fizycznych mogących spełniać warunki określone w tym kryterium (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 307, 308 i przytoczone tam orzecznictwo).
73 W ramach części drugiej zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, po pierwsze, że odmówił uznania, iż przyjęte wobec niej i jej męża środki ograniczające nie były odpowiednie do osiągnięcia zamierzonych celów, a mianowicie, jak wynika z pkt 104 zaskarżonego wyroku, wywierania presji na rosyjskich decydentów odpowiedzialnych za sytuację na Ukrainie.
74 Na wstępie należy zauważyć, że – jak wynika z argumentacji wnoszącej odwołanie streszczonej w pkt 86 zaskarżonego wyroku – podniosła ona jedynie, że nałożenie środków ograniczających na nią, a nie na jej męża, nie przyczynia się do realizacji celów rozporządzenia nr 269/2014 ze zmianami. W tych okolicznościach wnosząca odwołanie podnosi na etapie odwołania nowy argument w odniesieniu do swojego męża, w związku z czym zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 54 niniejszego wyroku argument ten jest niedopuszczalny, w przeciwieństwie do argumentu dotyczącego jej samej.
75 Mając na względzie tę uwagę wstępną, należy przypomnieć, że w celu ustalenia, czy środki ograniczające ustanowione przez Unię są zgodne z zasadą proporcjonalności lub czy ingerencja w prawa lub wolności zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej wynikająca z ograniczeń tych praw lub wolności w drodze aktu Unii nakładającego środki ograniczające jest proporcjonalna, należy zbadać, po pierwsze, czy owe środki odpowiadają celowi interesu ogólnego uznanemu przez Unię, po drugie, czy nie są one w sposób oczywisty nieodpowiednie w świetle tego celu, to znaczy nie są w sposób oczywisty niezdolne do jego osiągnięcia, i po trzecie, czy środki te lub, w stosownym przypadku, dane ograniczenie nie wykraczają w sposób oczywisty poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 233 i przytoczone tam orzecznictwo).
76 W niniejszej sprawie wystarczy zauważyć, że w pkt 102 i 103 zaskarżonego wyroku Sąd rzeczywiście zbadał stosowność środków ograniczających przyjętych wobec wnoszącej odwołanie. W tym względzie, biorąc pod uwagę fakt, że – jak wskazano w pkt 70 i 71 niniejszego wyroku – środki ograniczające nałożone na osoby takie jak wnosząca odwołanie mają na celu uniknięcie ryzyka obejścia środków ograniczających nałożonych pierwotnie na wspólnika tych osób, nie było konieczne, aby Sąd zweryfikował w ramach tego badania stosowności, czy środki ograniczające przyjęte wobec wnoszącej odwołanie były również w stanie wywrzeć presję na rosyjskich decydentów odpowiedzialnych za sytuację na Ukrainie.
77 Po drugie, co się tyczy argumentu, zgodnie z którym w pkt 104 zaskarżonego wyroku Sąd niesłusznie wymagał od wnoszącej odwołanie, aby zaproponowała środki mniej restrykcyjne niż te przewidziane w środkach ograniczających, argument ten jest bezzasadny. W tym punkcie Sąd, po wskazaniu takich mniej restrykcyjnych środków i stwierdzeniu, że nie pozwalają one na równie skuteczne osiągnięcie zamierzonych celów, stwierdził bowiem, że wnosząca odwołanie nie podała innych przykładów takich środków. Tymczasem Sąd nie może – w braku takich przykładów – uzupełniać niedostatków argumentacji wnoszącej odwołanie ani też nie można domniemywać, że ewentualne środki alternatywne, które mogłaby ona wskazać, zostałyby siłą rzeczy uznane przez Sąd za niewłaściwe (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 241).
78 Co się tyczy, po trzecie, argumentu, zgodnie z którym w pkt 96–99 i 105–107 zaskarżonego wyroku Sąd przypisał nadmierne znaczenie istotności okresowych przeglądów środków ograniczających oraz możliwości ubiegania się o pozwolenie na skorzystanie ze środków finansowych lub uzyskania zezwolenia na podróż ze względów humanitarnych, należy stwierdzić, że w pkt 96–99 tego wyroku Sąd zbadał te aspekty w celu zweryfikowania, czy ograniczenie praw podstawowych wnoszącej odwołanie przez przyjęte wobec niej środki ograniczające respektowało istotę tych praw, podczas gdy w pkt 105–107 tego wyroku ponownie zbadał te aspekty w celu kontroli proporcjonalności ingerencji w prawa podstawowe. W tych okolicznościach nie można uznać, że Sąd przypisał tym aspektom „nadmierne znaczenie”. W każdym razie wnosząca odwołanie nie wyjaśniła powodów, dla których Sąd miał przypisać im „nadmierne znaczenie” ani naruszenia prawa, którego miał się dopuścić w ten sposób (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 marca 2026 r., Pumpyanskiy i in./Rada, C‑696/23 P, C‑704/23 P, C‑711/23 P, C‑35/24 P i C‑111/24 P, EU:C:2026:245, pkt 245, 246).
79 W zakresie, w jakim wnosząca odwołanie twierdzi, że jej umieszczenie w wykazie było wielokrotnie niesłusznie przedłużane, że okresowe przeglądy zostały częściowo przeprowadzone bez należytej staranności oraz że Rada zmieniła następnie kryterium g) i kryterium powiązania w celu ograniczenia tego ostatniego do zwykłej więzi rodzinnej, wystarczy zauważyć, że twierdzenia te stanowią nowe argumenty, które ponadto mają na celu zakwestionowanie innych aktów przyjętych wobec wnoszącej odwołanie, w związku z czym należy je uznać za niedopuszczalne na podstawie orzecznictwa przypomnianego w pkt 54 niniejszego wyroku.
80 W świetle powyższych rozważań należy oddalić zarzut trzeci, a tym samym oddalić odwołanie w całości.
W przedmiocie kosztów
81 Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 wspomnianego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
82 Ponieważ Rada wniosła o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę.
Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje:
1) Odwołanie zostaje oddalone.
2) Galina Evgenyevna Pumpyanskaya pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.
Podpisy
* Język postępowania: angielski.