<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-161/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CJ0161</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:260">EU:C:2022:260</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20220405">5.4.2022 r.</DATE> – Sprawa C‑161/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Komisja/Rada (Międzynarodowa Organizacja Morska)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (wielka izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20220405">5 kwietnia 2022 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: angielski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Skarga o stwierdzenie nieważności</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja Rady zawarta w akcie Komitetu Stałych Przedstawicieli (Coreperu) z dnia <DATE ISO="20200205">5 lutego 2020 r.</DATE>, zatwierdzająca skierowane do Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) zgłoszenie w zakresie wprowadzenia wytycznych dotyczących cyklu życia w celu oszacowania emisji gazów cieplarnianych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>od źródła pozyskania do zbiornika paliwa<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> ze zrównoważonych paliw alternatywnych</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 17 ust. 1 TUE</KEYWORD><KEYWORD>Reprezentacja Unii Europejskiej na zewnątrz</KEYWORD><KEYWORD>Przekazanie tego zgłoszenia IMO przez państwo członkowskie sprawujące prezydencję Rady w imieniu państw członkowskich i Komisji</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑161/20</P><P>mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE, wniesioną w dniu <DATE ISO="20200414">14 kwietnia 2020 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Komisja</HT> <HT TYPE="BOLD">Europejska</HT>, którą początkowo reprezentowali J.‑F. Brakeland, S.L. Kalėda, W. Mölls i E. Georgieva, a następnie J.‑F. Brakeland, S.L. Kalėda i E. Georgieva, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Radzie Unii Europejskiej</HT>, którą reprezentowali N. Rouam, K. Michoel, T. Haas i A. Norberg, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS><INTERVENERS><P>popieranej przez:</P><P><HT TYPE="BOLD">Królestwo Belgii</HT>, które reprezentowali S. Baeyens i P. Cottin, w charakterze pełnomocników, których wspierali V. Van Thuyne i W. Timmermans, advocaten,</P><P><HT TYPE="BOLD">Republikę Czeską</HT>, którą reprezentowali M. Smolek, J. Vláčil, D. Czechová, K. Najmanová i L. Březinová, w charakterze pełnomocników,</P><P><HT TYPE="BOLD">Królestwo Danii</HT>, które początkowo reprezentowali J. Nymann‑Lindegren, M. Jespersen, V. Pasternak Jørgensen i M. Søndahl Wolff, a następnie V. Pasternak Jørgensen i M. Søndahl Wolff, w charakterze pełnomocników,</P><?PAGE NO="2"?><P><HT TYPE="BOLD">Republikę Federalną Niemiec</HT>, którą reprezentowali D. Klebs i J. Möller, w charakterze pełnomocników,</P><P><HT TYPE="BOLD">Republikę Grecką</HT>, którą reprezentowała S. Chala, w charakterze pełnomocnika,</P><P><HT TYPE="BOLD">Republikę Francuską</HT>, którą reprezentowali J.-L. Carré, T. Stéhelin i A.-L. Desjonquères, w charakterze pełnomocników,</P><P><HT TYPE="BOLD">Królestwo Niderlandów</HT>, które reprezentowali M.K. Bulterman, M.H.S. Gijzen i J.M. Hoogveld, w charakterze pełnomocników,</P><P><HT TYPE="BOLD">Republikę Finlandii</HT>, którą reprezentowała H. Leppo, w charakterze pełnomocnika,</P><P><HT TYPE="BOLD">Królestwo Szwecji</HT>, które reprezentowali O. Simonsson, J. Lundberg, C. Meyer‑Seitz, A.M. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, H. Shev, H. Eklinder i R. Shahsavan Eriksson, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>interwenienci,</PARTY.STATUS></INTERVENERS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (wielka izba),</P><P>w składzie: K. Lenaerts, prezes, A. Prechal, C. Lycourgos, E. Regan, S. Rodin, I. Jarukaitis, N. Jääskinen i I. Ziemele, prezesi izb, J.‑C. Bonichot, M. Safjan, P.G. Xuereb, N. Piçarra, L.S. Rossi (sprawozdawczyni), A. Kumin i N. Wahl, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Szpunar,</P><P>sekretarz: M. Longar, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20210907">7 września 2021 r.</DATE>,</VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20211125">25 listopada 2021 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W swojej skardze Komisja Europejska wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej zawartej w akcie Komitetu Stałych Przedstawicieli (Coreperu) z dnia <DATE ISO="20200205">5 lutego 2020 r.</DATE>, zatwierdzającej skierowane do Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) zgłoszenie w zakresie wprowadzenia wytycznych dotyczących cyklu życia w celu oszacowania emisji gazów cieplarnianych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>od źródła pozyskania do zbiornika paliwa<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> ze zrównoważonych paliw alternatywnych, a to w celu jego przekazania IMO przez prezydencję Rady w imieniu państw członkowskich i Komisji (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>zaskarżoną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Rezolucja nr 65/276</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Rezolucja nr 65/276 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia <DATE ISO="20110503">3 maja 2011 r.</DATE> (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>rezolucją nr 65/276<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>) stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Zgromadzenie Ogólne,</P><P>[…]</P><P><HT TYPE="ITALIC">Uznając</HT>, że do każdej organizacji regionalnej należy określenie sposobów jej reprezentowania na zewnątrz,</P><P><HT TYPE="ITALIC">Przypominając</HT> swoją rezolucję 3208 (XXIX) z dnia <DATE ISO="19741011">11 października 1974 r.</DATE>, w której przyznało Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej status obserwatora,</P><P><HT TYPE="ITALIC">Przypominając również</HT>, że zgodnie z odpowiednimi przepisami prawnymi Unia Europejska wstąpiła w prawa Wspólnoty Europejskiej, że jest ona stroną licznych instrumentów zawartych pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz że uczestniczy w pracach szeregu wyspecjalizowanych agencji i organów Organizacji Narodów Zjednoczonych jako obserwator lub uczestnik,</P><P>[…]</P><P>1. […]</P><P>2. <HT TYPE="ITALIC">Postanawia</HT> przyjąć warunki określone w załączniku do niniejszej rezolucji dotyczące uczestnictwa przedstawicieli Unii Europejskiej, jako obserwatora, w jego sesjach i pracach oraz w pracach jego komitetów i grup roboczych, w spotkaniach i konferencjach międzynarodowych organizowanych pod jego auspicjami, jak również w konferencjach Organizacji Narodów Zjednoczonych;</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/> [tłumaczenie nieoficjalne].</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Instrumenty IMO</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>IMO, ustanowiona Konwencją o Międzynarodowej Organizacji Morskiej, podpisaną w Genewie w dniu <DATE ISO="19480306">6 marca 1948 r.</DATE> (<HT TYPE="ITALIC">Recueil des Traités des Nations unies</HT>, vol. 289, s. 3), w wersji mającej znaczenie dla niniejszego sporu (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>konwencją IMO<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>), jest wyspecjalizowaną agencją Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiedzialną, między innymi, za zapobieganie zanieczyszczaniu środowiska morskiego i atmosfery ze statków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 4 konwencji IMO przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Wszystkie państwa mogą stać się członkami organizacji, z zachowaniem postanowień części III<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Wszystkie państwa członkowskie są stronami konwencji IMO.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Unia natomiast nie jest stroną tej konwencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 25 lit. a) tej konwencji stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Rada [IMO] może zawierać umowy lub porozumienia dotyczące stosunków [IMO] z innymi organizacjami […]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 66 wspomnianej konwencji:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>[IMO] może w sprawach należących do jej kompetencji współpracować z innymi organizacjami międzyrządowymi, niebędącymi agencjami wyspecjalizowanymi Narodów Zjednoczonych, jeżeli zainteresowania i działalność tych organizacji wiążą się z celami [IMO]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="19740628">28 czerwca 1974 r.</DATE> Komisja, w drodze wymiany pism między jej przewodniczącym a sekretarzem generalnym IMO, zawarła z IMO porozumienie o współpracy na podstawie art. 229 traktatu EWG (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>porozumieniem o współpracy z 1974 r.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>). Porozumienie to, nadal obowiązujące, przewiduje zasadniczo, że Sekretariat IMO i Komisja współpracują i konsultują się w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania na zasadach, które zostaną określone w każdym przypadku z osobna, wymieniają informacje i informują się wzajemnie o wszystkich planowanych działaniach i programach prac, które mogą mieć znaczenie dla którejkolwiek ze stron. Ponadto na mocy tego porozumienia sekretariat IMO kieruje do Komisji zaproszenie do wysyłania obserwatorów na konferencje organizowane przez IMO i na spotkania organów IMO, które mogą mieć wpływ na kwestie będące przedmiotem zainteresowania Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Oprócz swoich głównych organów – Zgromadzenia, Rady i Sekretariatu – IMO posiada pięć komitetów, w tym Komitet Ochrony Środowiska Morskiego (Marine Environment Protection Committee, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>MEPC<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>) i Komitet Bezpieczeństwa na Morzu, które mają uprawnienia decyzyjne w zakresie wykonania konwencji przyjętych pod auspicjami tej organizacji lub za które jest ona w inny sposób odpowiedzialna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Zaktualizowany dokument dotyczący organizacji prac i metod pracy Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu i MEPC oraz ich organów pomocniczych (MSC‑MEPC.1/Circ.5/Rev.1 z dnia <DATE ISO="20180613">13 czerwca 2018 r.</DATE>, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>regulaminem wewnętrznym MSC‑MEPC<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>) stanowi w pkt 1.5, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Cele<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Przepisy niniejszego dokumentu służą osiągnięciu następujących celów:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>zapewnieniu jak najszerszego uczestnictwa wszystkich państw członkowskich i organizacji mających status obserwatora w pracach komitetów i ich organów pomocniczych;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 5 ust. 3 regulaminu postępowania MEPC inne organizacje międzyrządowe, z którymi zawarto umowę lub szczególne porozumienie, oraz międzynarodowe organizacje pozarządowe, z którymi IMO nawiązała stosunki, na zaproszenie sekretarza generalnego MEPC mogą być reprezentowane przez obserwatorów na każdej sesji wspomnianego komitetu, na której omawiane są kwestie bezpośrednio ich dotyczące.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Wśród konwencji zawartych pod auspicjami IMO znajduje się Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, podpisana w Londynie w dniu <DATE ISO="19731102">2 listopada 1973 r.</DATE>, uzupełniona dwoma protokołami, przyjętymi w 1978 i 1997 r. (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>konwencją Marpol<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>). Stronami tej konwencji są wszystkie państwa członkowskie, natomiast nie jest jej stroną sama Unia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Na podstawie konwencji Marpol IMO przyjęła szereg wiążących środków mających na celu redukcję emisji gazów cieplarnianych z żeglugi międzynarodowej. Obecnie rozważane są inne środki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>MEPC jest organem decyzyjnym odpowiedzialnym za wykonanie konwencji Marpol.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Rada IMO zatwierdziła decyzję MEPC w sprawie utworzenia międzysesyjnej grupy roboczej do spraw redukcji emisji gazów cieplarnianych pochodzących ze statków (<HT TYPE="ITALIC">Intersessional Working Group on Retriction of GHG Emisse from Ships</HT>, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>ISWG‑GHG<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>), której powierzono składanie sprawozdań MEPC podczas jego sesji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>MEPC upoważniło ISWG‑GHG do opracowania konkretnych propozycji mających na celu zachęcanie do wprowadzania alternatywnych paliw niskoemisyjnych i zeroemisyjnych, a w szczególności do opracowania wytycznych w przedmiocie intensywności emisji gazów cieplarnianych/dwutlenku węgla w cyklu życia dla wszystkich odpowiednich rodzajów paliw, jak również do opracowania systemów zachęt do stosowania wspomnianych paliw alternatywnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W ramach tego upoważnienia ISWG‑GHG na posiedzeniu w dniach <DATE ISO="20191111">11</DATE>–<DATE ISO="20191115">15 listopada 2019 r.</DATE> zaprosiła <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>zainteresowane państwa członkowskie i organizacje międzynarodowe do współpracy i przedstawienia propozycji dotyczących projektu wytycznych w przedmiocie intensywności emisji gazów cieplarnianych/dwutlenku węgla w cyklu życia dla wszystkich odpowiednich rodzajów paliw<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20191220">20 grudnia 2019 r.</DATE> Komisja przekazała Radzie dokument roboczy służb Komisji zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Union submission to the seventh meeting of the [ISWG‑GHG] of the IMO in London from <DATE ISO="20200323">23</DATE> to <DATE ISO="20200327">27 March 2020</DATE> on the introduction of lifecycle guidelines to estimate well‑to[‑]tank greenhouse gas (GHG) emissions of sustainable alternative fuels to incentivize the uptake of sustainable alternative fuels at global level<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Zgłoszenie Unii na siódme posiedzenie [ISWG‑GHG] IMO, które odbędzie się w Londynie w dniach <DATE ISO="20200323">23</DATE>–<DATE ISO="20200327">27 marca 2020 r.</DATE>, w sprawie wprowadzenia wytycznych dotyczących cyklu życia w celu oszacowania emisji gazów cieplarnianych od źródła pozyskania do zbiornika paliwa ze zrównoważonych paliw alternatywnych mających zachęcać do wprowadzania zrównoważonych paliw alternatywnych na skalę globalną<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>) [SWD(2019) 456 final].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W tym dokumencie roboczym Komisja wskazała, że zgłoszenie, które zawiera on w załączniku, należy do wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii i że zostało ono przedstawione Radzie w celu ustalenia stanowiska Unii z myślą o przekazaniu go IMO. Ponadto w przypisie nr 1 do wspomnianego dokumentu roboczego wyjaśniono, co następuje: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Przedkładanie IMO propozycji lub dokumentów informacyjnych w kwestiach należących do wyłącznej kompetencji zewnętrznej [Unii] stanowi działanie w zakresie reprezentacji na zewnątrz. Zgłoszenia te powinny być dokonywane przez podmiot Unii, który może reprezentować Unię na zewnątrz na mocy traktatu,<?PAGE NO="6"?> a mianowicie w odniesieniu do kwestii nieobjętych [wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa (WPZiB)] Komisję lub delegaturę [Unii], zgodnie z art. 17 ust. 1 TUE i art. 221 TFUE<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Wreszcie w podtytule samego zgłoszenia wskazano, że zostało one <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>przedstawione przez Komisję Europejską w imieniu Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200131">31 stycznia 2020 r.</DATE> Grupa Robocza Rady ds. Żeglugi postanowiła, po pierwsze, zaproponować Coreperowi skierowanie zgłoszenia do IMO nie w imieniu Unii, lecz w imieniu 27 państw członkowskich i Komisji. Po drugie, po zmianie między innymi podtytułu projektu zgłoszenia Komisji, zwróciła się ona do Coreperu o zatwierdzenie zgłoszenia w wersji z naniesionymi zmianami w celu przekazania go IMO przez prezydencję Rady.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200205">5 lutego 2020 r.</DATE> w drodze zaskarżonej decyzji Coreper zatwierdził zgłoszenie w wersji z naniesionymi zmianami (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>spornym zgłoszeniem<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>) w celu przekazania go IMO przez prezydencję Rady w imieniu państw członkowskich i Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20200207">7 lutego 2020 r.</DATE> Republika Chorwacji, która wówczas sprawowała prezydencję Rady, przekazała pocztą elektroniczną sporne zgłoszenie IMO w imieniu 27 państw członkowskich i Komisji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Żądania stron i postępowanie przed Trybunałem</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy jej skutków oraz o obciążenie Rady kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Rada wnosi o oddalenie skargi i obciążenie Komisji kosztami postępowania. Tytułem subsydiarnym, na wypadek stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, instytucja ta wnosi do Trybunału o utrzymanie w mocy skutków tej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Decyzjami prezesa Trybunału z dnia <DATE ISO="20200915">15 września</DATE>, <DATE ISO="20200924">24 września</DATE>, <DATE ISO="20200925">25 września</DATE>, <DATE ISO="20201001">1 października</DATE>, <DATE ISO="20201006">6 października</DATE>, <DATE ISO="20201008">8 października</DATE> i <DATE ISO="20201013">13 października 2020 r.</DATE> Królestwo Belgii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji zostały dopuszczone do udziału w sprawie w charakterze interwenientów popierających żądania Rady.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie skargi</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie właściwości Trybunału</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Republika Grecka utrzymuje zasadniczo, że skarga Komisji opiera się na kwestionowanym przez Radę założeniu, że Unia posiada w IMO status obserwatora. Tym samym, aby orzec w przedmiocie tej skargi, Trybunał powinien na wstępie dokonać wykładni konwencji IMO w celu ustalenia, czy Unia posiada ten status. Tymczasem Trybunał nie jest właściwy w tym zakresie, ponieważ rzeczona konwencja nie stanowi części prawa Unii.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W tym względzie wystarczy stwierdzić, po pierwsze, że – jak wskazał w istocie rzecznik generalny w pkt 44–46 opinii – Republika Grecka nie kwestionuje zaskarżalności, w rozumieniu art. 263 TFUE, zaskarżonej decyzji. Ponadto Trybunał uznał już dopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Coreperu w sprawie przedłożenia dokumentu do dyskusji komisji ustanowionej umową międzynarodową w zakresie, w jakim taka decyzja zmierza do wywarcia skutków prawnych [zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181120">20 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Rada (MPA Antarktyka)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑626/15 i C‑659/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:925">EU:C:2018:925</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Po drugie, Republika Grecka nie zaprzecza, że zarzuty podniesione przez Komisję na poparcie wniesionej przez nią skargi dotyczą naruszenia traktatów, które to naruszenie to stanowi jedną z podstaw skargi o stwierdzenie nieważności wymienionych w art. 263 akapit drugi TFUE, w przedmiocie której Trybunał jest właściwy do orzekania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Prawdą jest, że Trybunał nie jest co do zasady właściwy do kontrolowania zgodności z prawem aktów prawa Unii w świetle postanowień umowy międzynarodowej, której Unia nie jest stroną (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21 grudnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Air Transport Association of America i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑366/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:864">EU:C:2011:864</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem gdy Unia postanawia skorzystać ze swych kompetencji, powinna to uczynić z poszanowaniem właściwego prawa międzynarodowego [wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19921124">24 listopada 1992 r.</DATE>, <NAME.CASE>Poulsen i Diva Navigation</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑286/90</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:453">EU:C:1992:453</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0009">9</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181120">20 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Rada (MPA Antarktyka)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑626/15 i C‑659/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:925">EU:C:2018:925</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0127">127</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Wynika stąd, że Trybunał powinien uwzględnić, w ramach swoich kompetencji w szczególności na podstawie art. 263 TFUE, właściwe normy prawa międzynarodowego w zakresie, w jakim uwzględnienie to okazuje się konieczne do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Otóż w niniejszej sprawie dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu konieczne jest, aby Trybunał uwzględnił konwencję IMO w celu ustalenia, czy Unia posiada status w ramach tej organizacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Trybunał jest właściwy do orzekania w przedmiocie skargi wniesionej przez Komisji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Co do istoty</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Na poparcie skargi Komisja podnosi dwa zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 3 ust. 2 TFUE, a zatem wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii, którą zgodnie z tym postanowieniem Unia dysponuje w zakresie, w jakim akt, który ma zostać przyjęty przez organ utworzony na podstawie umowy międzynarodowej, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>może wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>. Zarzut drugi dotyczy natomiast naruszenia art. 17 ust. 1 zdanie szóste TUE, a zatem prerogatyw instytucjonalnych Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy zbadać zarzut drugi.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu drugiego</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumenty stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Na poparcie zarzutu drugiego Komisja podnosi, że ponieważ zaskarżona decyzja nie dotyczy WPZiB, w niniejszej sprawie przysługuje jej, zgodnie z art. 17 ust. 1 zdanie szóste TUE, prawo do reprezentowania Unii na zewnątrz. To właśnie z tego powodu, i biorąc pod uwagę wyłączną kompetencję Unii w dziedzinie, której dotyczy sporne zgłoszenie, zaproponowała ona, aby zgłoszenie to zostało przedstawione <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>przez Komisję Europejską w imieniu Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Komisja dodaje, że ani zasady mające zastosowanie do współpracy z IMO, w tym porozumienie o współpracy z 1974 r., interpretowane w świetle rezolucji nr 65/276, ani regulamin wewnętrzny MSC‑MEPC, w szczególności jego pkt 1.5.6, nie stały na przeszkodzie temu, aby wspomniane zgłoszenie zostało dokonane w imieniu Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Przeciwnie, jeśli chodzi, po pierwsze, o rezolucję nr 65/276, uznaje ona nowe ramy instytucjonalne Unii w następstwie wejścia w życie traktatu z Lizbony. Rezolucja ta podkreśla w szczególności, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>do każdej organizacji regionalnej należy określenie sposobów jej reprezentowania na zewnątrz<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>. Zważywszy, że uznanie to ma charakter ogólny, fakt, iż wspomniana rezolucja nie ma zastosowania do wyspecjalizowanych agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych, nie ma żadnego wpływu na jej znaczenie dla określenia stanowiska Unii i jej instytucji wobec tych wyspecjalizowanych agencji. Ponadto we wspólnej nocie werbalnej z dnia <DATE ISO="20091127">27 listopada 2009 r.</DATE> Rada i Komisja poinformowały IMO o konsekwencjach prawnych wynikających z wejścia w życie traktatu z Lizbony, a mianowicie że począwszy od dnia <DATE ISO="20091201">1 grudnia 2009 r.</DATE> <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>Unia Europejska będzie wykonywała wszystkie prawa i przejmie wszystkie zobowiązania Wspólnoty Europejskiej, w tym jej status w tej organizacji<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> oraz że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>wynikające stąd zmiany sposobu reprezentacji zostaną podane do wiadomości w odpowiednim czasie<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Po drugie, pkt 1.5.6 regulaminu wewnętrznego MSC‑MEPC wyraźnie zezwala na udział organizacji mających status obserwatora w pracach MEPC.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Tymczasem Komisja podnosi, że po przyjęciu zaskarżonej decyzji sporne zgłoszenie zostało wysłane IMO przez prezydencję Rady w imieniu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>państw członkowskich i Komisji<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, a nie w imieniu Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Ponadto Rada błędnie uznała, że kompetencja Unii miała charakter wyłączny jedynie w odniesieniu do części spornego zgłoszenia i że należało je uznać za mające charakter hybrydowy. Co więcej, gdyby odniesienie do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>Komisji<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> należało rozumieć jako pośrednie odniesienie do Unii, zaskarżona decyzja uniemożliwiłaby Komisji zapewnienie reprezentacji Unii na zewnątrz w odniesieniu do tej części wspomnianego zgłoszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>W każdym wypadku przyznane Komisji w traktatach prawo do reprezentowania Unii oznacza, iż prezydencja Rady nie może nigdy zgodnie z prawem reprezentować Unii ani wykonywać jej kompetencji zewnętrznych. Ponieważ wysłanie spornego zgłoszenia IMO za pośrednictwem poczty elektronicznej stanowi działanie w zakresie reprezentacji na zewnątrz, zostało ono dokonane z naruszeniem art. 17 ust. 1 TUE.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Ponadto sama okoliczność, że Unia nie jest członkiem organizacji międzynarodowej, w żaden sposób nie upoważnia państwa członkowskiego działającego indywidualnie w ramach swojego członkostwa w tej organizacji międzynarodowej do podejmowania zobowiązań, które mogą naruszyć zasady Unii przyjęte w celu realizacji celów traktatu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Ponadto zmiany wprowadzone traktatem z Lizbony, które dotyczą między innymi art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 47 TUE oraz art. 220 TFUE, mają wpływ na sposób, w jaki Wspólnota uczestniczyła, a obecnie w jej miejsce uczestniczy Unia w pracach wyspecjalizowanych agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych. W szczególności od momentu wejścia w życie traktatu z Lizbony Unia wykonuje wszystkie prawa i wypełnia wszystkie zobowiązania Wspólnoty, w tym zobowiązania związane ze statusem Wspólnoty w organizacjach międzynarodowych, z którymi Komisja utrzymywała stosunki zgodnie z art. 229 traktatu EWG (następnie art. 302 WE). Co więcej, te zmiany prawne zostały już powszechnie uznane na szczeblu międzynarodowym. Najbardziej znaczącym przejawem tego uznania jest właśnie rezolucja nr 65/276.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Zdaniem Rady, popieranej przez wszystkie interweniujące państwa członkowskie, zarzut drugi jest bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>W ramach zarzutu drugiego Komisja podnosi, że w niniejszej sprawie art. 17 ust. 1 TUE przyznaje Komisji wyłączną kompetencję do zapewnienia reprezentacji Unii na zewnątrz, wobec czego przekazanie spornego zgłoszenia IMO należało do tej instytucji. Ponadto, zdaniem Komisji, ponieważ zgłoszenie to plasowało się w dziedzinie objętej wyłączną kompetencją Unii, powinno ono było zostać dokonane w imieniu Unii, a nie w imieniu państw członkowskich i Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>W tym względzie należy na wstępie wyjaśnić, że w zakresie, w jakim argumentację Komisji można rozumieć jako zarzucającą zaskarżonej decyzji upoważnienie prezydencji Rady do przekazania IMO spornego zgłoszenia nie tylko w imieniu państw członkowskich, lecz również w imieniu Komisji, podczas gdy Komisja się temu sprzeciwiła, taka argumentacja jest w sposób oczywisty spóźniona, ponieważ została przedstawiona po raz pierwszy dopiero w replice. W związku z tym należy ją uznać za niedopuszczalną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Co się tyczy niniejszego zarzutu co do istoty, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z samym brzmieniem art. 17 ust. 1 zdanie szóste TUE Komisja, z wyjątkiem WPZiB oraz innych przypadków przewidzianych w traktatach, które nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy, zapewnia reprezentację Unii na zewnątrz.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Otóż postanowienie to nie wprowadza żadnego rozróżnienia między wykonywaniem przez Unię swojej wyłącznej kompetencji zewnętrznej zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE, a wykonywaniem przez nią kompetencji zewnętrznej dzielonej z państwami członkowskimi, niezależnie od tego, czy czyni to wspólnie z państwami członkowskimi, czy też Rada powołuje się na możliwość uzyskania w swym gronie większości wymaganej do tego, aby Unia mogła wykonać tę kompetencję zewnętrzną samodzielnie [zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181120">20 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Rada (MPA Antarktyka)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑626/15 i C‑659/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:925">EU:C:2018:925</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0126">126</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Wynika z tego, że kompetencja Komisji do reprezentowania Unii w wykonywaniu przez nią jej kompetencji zewnętrznej nie może zależeć od wyłącznego lub dzielonego charakteru tej kompetencji zewnętrznej, która to kompetencja wynika wyłącznie z wewnętrznych przepisów Unii, które nie wiążą państw trzecich lub innych organizacji międzynarodowych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>W drugiej kolejności – o ile prawdą jest, jak zasadniczo utrzymuje Komisja, że traktaty ograniczają jej kompetencję do zapewnienia reprezentacji Unii na zewnątrz jedynie na podstawie odstępstw wyraźnie wskazanych w art. 17 ust. 1 TUE, o tyle jednak, jak przypomniano już w pkt 32 niniejszego wyroku, jeżeli Unia jako podmiot prawa międzynarodowego postanawia skorzystać ze swych kompetencji, powinna to uczynić z poszanowaniem właściwego prawa międzynarodowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Tymczasem, po pierwsze, z art. 4 konwencji IMO wynika, że mogą do niej przystąpić jedynie państwa. Tak więc choć wszystkie państwa członkowskie Unii są członkami IMO, to sama Unia nim nie jest.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Po drugie, prawdą jest, że zgodnie z art. 25 lit. a) tej konwencji Rada IMO może zawierać umowy lub porozumienia dotyczące stosunków z innymi organizacjami i że zgodnie z art. 66 tej konwencji IMO może w sprawach należących do jej kompetencji współpracować z tymi innymi organizacjami międzyrządowymi, niebędącymi wyspecjalizowanymi agencjami Organizacji Narodów Zjednoczonych, których zainteresowania i działalność wiążą się z celami IMO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>To zresztą w tym kontekście Komisja, działając na podstawie art. 229 traktatu EWG, zawarła z IMO porozumienie o współpracy z 1974 r., które przewidywało między innymi możliwość udziału Komisji w pracach IMO w charakterze obserwatora, a tym samym umożliwiało jej przekazanie tej organizacji zgłoszenia we własnym imieniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Jednakże bezsporne jest, że ani Wspólnota, ani Unia, która wstąpiła w jej prawa, nie zawarły umowy z IMO, w związku z czym Unia nie posiada żadnego statusu w ramach tej organizacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Tymczasem z akt sprawy i z dyskusji na rozprawie wynika, że organy IMO uważają, na podstawie przepisów mających zastosowanie do tej organizacji, że tylko organizacje międzyrządowe, z którymi IMO zawarła umowy, mogą uczestniczyć w jej pracach, w szczególności poprzez przedkładanie zgłoszeń mających na celu przyjęcie aktów prawnych. To zresztą na tej podstawie w dniu <DATE ISO="20050214">14 lutego 2005 r.</DATE> sekretarz generalny IMO odrzucił zgłoszenie przedstawione przez Królestwo Niderlandów w imieniu Wspólnoty w odpowiedzi na wezwanie skierowane przez IMO do organizacji międzyrządowych, uzasadniając to tym, że Wspólnota nie jest członkiem IMO ani nie posiada statusu obserwatora w tej organizacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>W tym kontekście prawdą jest, po pierwsze, że pkt 1.5.6 regulaminu wewnętrznego MSC‑MEPC przewiduje aktywny udział organizacji mających status obserwatora w pracach MEPC, po drugie, że zgodnie z art. 5 ust. 3 regulaminu postępowania MEPC organizacje międzyrządowe inne niż IMO, z którymi zawarto umowę lub szczególne porozumienie, oraz międzynarodowe organizacje pozarządowe, z którymi IMO nawiązała stosunki, mogą być reprezentowane w tym komitecie przez obserwatorów, a po trzecie, że sporne zgłoszenie zostało przekazane IMO w odpowiedzi na zaproszenie ISWG‑GHG, o którym mowa w pkt 18 niniejszego wyroku, które było skierowane do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>zainteresowanych państw członkowskich i organizacji międzynarodowych<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>. Jednakże okoliczności te nie oznaczają, że Unia, która nie jest organizacją międzynarodową posiadającą status obserwatora w IMO i z którą IMO nie zawarła żadnej umowy ani żadnego szczególnego porozumienia, jak przypomniano w pkt 57 niniejszego wyroku, była uprawniona do przedłożenia spornego zgłoszenia we własnym imieniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Wynika z tego, że w przeciwieństwie do Komisji, która zawarła z IMO porozumienie o współpracy z 1974 r., Unia nie posiada żadnego tytułu pozwalającego jej na uczestniczenie w pracach organów i komitetów tej organizacji.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Ponadto Komisja przyznała w swoim zaleceniu dla Rady mającym na celu upoważnienie Komisji do rozpoczęcia i prowadzenia negocjacji z IMO w sprawie warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty Europejskiej [SEC(2002) 381 wersja ostateczna], że Wspólnota nie posiada prawa uczestnictwa w pracach IMO i że w związku z tym w jej interesie leży przystąpienie do konwencji IMO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Komisja podnosi jednak, że w wyniku wejścia w życie traktatu z Lizbony, a w szczególności wprowadzenia art. 1 akapit trzeci i art. 47 TUE oraz art. 220 TFUE Unia ma prawo działać we własnym imieniu w ramach IMO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>W tym względzie, jeśli chodzi, po pierwsze, o art. 1 akapit trzeci i art. 47 TUE, postanowienia te przewidują, odpowiednio, że Unia zastępuje Wspólnotę i jest jej następcą prawnym oraz że ma osobowość prawną. O tej konsekwencji prawnej traktatu z Lizbony Rada i Komisja poinformowały IMO we wspólnej nocie werbalnej z dnia <DATE ISO="20091127">27 listopada 2009 r.</DATE>; została ona uwzględniona w rezolucji nr 65/276 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Jednakże poza faktem, że – jak potwierdził Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych w nocie z dnia <DATE ISO="20110601">1 czerwca 2011 r.</DATE> – rezolucja ta nie ma zastosowania do wyspecjalizowanych agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych, ani wspomniana rezolucja, ani – między innymi ze względu na jej jednostronny charakter – nota werbalna z dnia <DATE ISO="20091127">27 listopada 2009 r.</DATE> nie mogły w żadnym wypadku przyznać Unii statusu w IMO, którego nie posiadała Wspólnota.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Po drugie, co się tyczy art. 220 TFUE, prawdą jest, że przyznaje on Unii kompetencję do ustanowienia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>wszelkie[j] właściwe[j] formy współpracy z organami Organizacji Narodów Zjednoczonych i ich organizacjami wyspecjalizowanymi<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, podczas gdy art. 229 traktatu EWG powierzał Komisji zadanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>utrzymani[a] wszelkich właściwych stosunków z organami Organizacji Narodów Zjednoczonych i jej organizacjami wyspecjalizowanymi<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Jednakże przyjęcie rzeczonego art. 220 TFUE nie spowodowało, że Unia zastąpiła Komisję jako strona porozumień o współpracy zawartych przez nią na podstawie art. 229 traktatu EWG, takiego jak porozumienie o współpracy z 1974 r. O ile bowiem zgodnie z art. 1 akapit trzeci TUE Unia, w chwili wejścia w życie traktatu z Lizbony, zastąpiła Wspólnotę i stała się jej następcą prawnym, o tyle ani to ostatnie postanowienie, ani żadne inne postanowienie traktatów nie przewidziały, że Unia może zastąpić Komisję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności – okoliczność, że Unia nie jest członkiem IMO i nie zawarła z IMO szczególnych porozumień umożliwiających jej udział w pracach tej organizacji, nie stoi na przeszkodzie temu, żeby kompetencja zewnętrzna Unii w tej dziedzinie była skutecznie wykonywana.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>W tym celu, po pierwsze, należy zapewnić, aby Unia mogła wykonywać swoją kompetencję na płaszczyźnie wewnętrznej i aby wykonując ją, określała swoje własne stanowisko zgodnie z procedurą mającą zastosowanie w danej dziedzinie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Po drugie, jeżeli Unia nie jest członkiem danej organizacji międzynarodowej i w związku z tym właściwe prawo międzynarodowe uniemożliwia jej wykonywanie kompetencji na płaszczyźnie zewnętrznej w ramach takiej organizacji, kompetencja ta może być wykonywana w szczególności przez państwa członkowskie, działające wspólnie, na mocy obowiązku lojalnej współpracy,<?PAGE NO="12"?> o którym mowa w art. 4 ust. 3 TUE, w interesie Unii. W tym kontekście nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie przekazywały tej organizacji zgłoszenia, niezależnie od tego, czy dotyczą one dziedzin należących do kompetencji wyłącznej Unii, czy też kompetencji, którą Unia dzieli z państwami członkowskimi [zob. podobnie opinia 2/91 (Konwencja MOP nr 170) z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19930319">19 marca 1993 r.</DATE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:106">EU:C:1993:106</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0005">5</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090212">12 lutego 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Grecja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑45/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:81">EU:C:2009:81</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; opinia 1/13 (Przystąpienie państwa trzeciego do konwencji haskiej) z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141014">14 października 2014 r.</DATE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2303">EU:C:2014:2303</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Rada, działając na wniosek Komisji, zatwierdziła zgłoszenie Unii, które miało zostać przedłożone IMO, a Komisja – jak potwierdziła na rozprawie – nie kwestionuje ani sposobu zatwierdzenia, ani treści tego zgłoszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>W tej sytuacji wspomnianego zgłoszenia, z powodów przedstawionych w pkt 53–66 niniejszego wyroku i niezależnie od okoliczności, czy jest ono objęte kompetencją wyłączną, czy kompetencją dzieloną Unii, nie można było w żadnym wypadku skierować do IMO w imieniu Unii bez naruszenia zasad regulujących prace tej organizacji. Rada słusznie zatem uznała, że spornego zgłoszenia powinny dokonać państwa członkowskie we własnym imieniu, działając wspólnie w interesie Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Co się tyczy, w czwartej i ostatniej kolejności, argumentu Komisji, zgodnie z którym Republika Chorwacji nie mogła przekazać spornego zgłoszenia bez naruszenia zewnętrznej kompetencji Unii i prawa Komisji do reprezentacji na zewnątrz, prawdą jest, że sama okoliczność, iż Unia nie jest członkiem organizacji międzynarodowej, nie upoważnia państwa członkowskiego działającego indywidualnie w ramach swojego członkostwa w organizacji międzynarodowej do podejmowania zobowiązań, które mogłyby naruszyć zasady Unii przyjęte w celu realizacji celów traktatu (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090212">12 lutego 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Grecja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑45/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:81">EU:C:2009:81</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Jednakże w niniejszej sprawie z wiadomości elektronicznej wysłanej przez Republikę Chorwacji do IMO w dniu <DATE ISO="20200207">7 lutego 2020 r.</DATE> wynika, że Republika Chorwacji, działając w imieniu państw członkowskich i Komisji, ograniczyła się do przekazania tej organizacji spornego zgłoszenia państw członkowskich i Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Niewątpliwie, biorąc pod uwagę stosunki nawiązane przez Komisję z IMO na mocy porozumienia o współpracy z 1974 r. i ponieważ właściwe prawo międzynarodowe nie wydaje się temu sprzeciwiać, państwa członkowskie mogły powierzyć Komisji zadanie reprezentowania ich w ramach wspólnego wykonywania, w interesie Unii, kompetencji zewnętrznej, której Unia nie mogła wykonywać na podstawie obowiązujących przepisów konwencji IMO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Jednakże żadne postanowienie traktatów nie zobowiązuje państw członkowskich do powierzenia Komisji zadania reprezentowania ich, nawet jeśli nie sprzeciwia się temu właściwe prawo międzynarodowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Jak bowiem wskazał zasadniczo rzecznik generalny w pkt 84 opinii, art. 17 ust. 1 TUE, poza wyraźnie wymienionymi w nim odstępstwami, przyznaje Komisji wyłączną kompetencję do reprezentowania jedynie Unii, a nie państw członkowskich, również wówczas, gdy działają one wspólnie w interesie Unii.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Należy zatem stwierdzić, że państwa członkowskie zachowują swobodę decydowania w każdym przypadku z osobna o sposobach zapewniania swojej reprezentacji na zewnątrz, również wówczas, gdy działają wspólnie w interesie Unii. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby państwa te wyznaczyły spośród siebie do tych celów państwo członkowskie sprawujące prezydencję Rady, pod warunkiem że to państwo członkowskie nie działa ani indywidualnie, ani w imieniu Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe rozważania, zarzut drugi należy oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Komisja przedstawia zarzut pierwszy wyłącznie w celu wykazania, że Unia posiadała w niniejszym przypadku kompetencję wyłączną i że w związku z tym sporne zgłoszenie powinno było zostać dokonane w imieniu Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Tymczasem z powodów wskazanych w pkt 51, 52 i 54 niniejszego wyroku, niezależnie od charakteru, wyłącznego lub dzielonego, kompetencji zewnętrznej Unii, którą jest objęte sporne zgłoszenie, Unia nie mogła w żadnym wypadku sama przedstawić tego zgłoszenia IMO zgodnie z właściwym prawem międzynarodowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>W konsekwencji, jak zauważył również w istocie rzecznik generalny w pkt 97 opinii, zarzut pierwszy jest bezskuteczny i należy go oddalić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Ponieważ żaden z dwóch zarzutów skargi nie został uwzględniony, skargę należy oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu Trybunału kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. W niniejszej sprawie, ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy obciążyć ją, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę, zgodnie z żądaniem tej instytucji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Ponadto zgodnie z art. 140 § 1 regulaminu postępowania państwa członkowskie oraz instytucje, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenientów, pokrywają własne koszty. W konsekwencji Królestwo Belgii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji winny pokryć własne koszty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="14"?><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Skarga zostaje oddalona.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Królestwo Belgii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>