<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.21-20110601.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2011PLA.0500337501.case.xml"><NO.CASE>C-434/09</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62009CC0434</NO.CELEX><NO.SEQ>0008.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>I-3378</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>I-3392</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>OPINIA J. KOKOTT — SPRAWA C-434/09</LEFT><RIGHT>MCCARTHY</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20101125">25 listopada 2010 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I —</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Czy osoba posiadająca przynależność państwową dwóch państw unijnych, lecz stale zamieszkała tylko w jednym z tych państw, może wobec tego państwa powoływać się na prawo unijne, by uzyskać tam prawo pobytu dla siebie, a w szczególności dla swojego współmałżonka? Jest to istota pytania, którego wyjaśnienie jest treścią wniosku skierowanego do Trybunału w przedmiotowym przypadku.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Shirley McCarthy jest posiada brytyjską i irlandzką przynależność państwową, zawsze jednak mieszkała w Anglii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Poprzez pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>brytyjska przynależność państwowa<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> i pobyt <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>w Anglii<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> odnoszę się tutaj i w dalszej części do tak samo brzmiących sformułowań postanowienia odsyłającego.</P></NOTE>. Ona sama ma oczywiście prawo przebywać w Anglii. Nie ma to jednak zastosowania wobec jej męża, obywatela Jamajki, który zgodnie z krajowymi przepisami imigracyjnymi Zjednoczonego Królestwa nie ma prawa pobytu w Anglii. Aby umożliwić połączenie się rodziny, S. McCarthy, opierając się na swej irlandzkiej przynależności państwowej, jako obywatelka Unii próbuje obecnie uzyskać dla siebie prawo pobytu w Anglii, co pośrednio działałoby także na korzyść jej męża, który na podstawie prawa unijnego mógłby wówczas powołać się na swe pochodne prawo pobytu.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>W tym kontekście Trybunał będzie musiał wyjaśnić, jak należy rozumieć pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>beneficjent<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> użyte w dyrektywie 2004/38/WE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="158" PAGE.FIRST="77" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 158, s. 77</REF.DOC.OJ>, sprostowana w <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="229" PAGE.FIRST="35" DATE.PUB="2004">Dz.U. L 229, s. 35</REF.DOC.OJ>; a także w <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="204" PAGE.FIRST="28" DATE.PUB="2007">Dz.U. L 204, s. 28</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 2, s. 46–61).</P></NOTE>. Poza tym Trybunał jest pytany, jakie wymogi musi spełniać <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>legalny pobyt<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, który jest podstawowym warunkiem uzyskania prawa stałego pobytu w rozumieniu tej dyrektywy.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II —</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Unijne ramy prawne tego przypadku ustala, poza art. 21 TFUE, dyrektywa 2004/38. Jej podmiotowy zakres stosowania zdefiniowany jest w rozdziale I (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Przepisy ogólne<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>), a dokładniej mówiąc, w art. 3 dyrektywy,<?PAGE NO="I-3379"?> zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Beneficjenci<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, w sposób następujący:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="021.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejszą dyrektywę stosuje się w odniesieniu do wszystkich obywateli Unii, którzy przemieszczają się do innego państwa członkowskiego lub przebywają w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie, którego są obywatelami, oraz do członków ich rodziny, jak zdefiniowano w art. 2 [pkt] 2, którzy im towarzyszą lub do nich dołączają.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Znajdujący się w rozdziale IV dyrektywy 2004/38 art. 16 ustanawia ogólne zasady uzyskiwania prawa stałego pobytu:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="016.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Obywatele Unii, którzy legalnie zamieszkują [przebywają] w przyjmującym państwie członkowskim przez nieprzerwany okres pięciu lat, mają prawo stałego pobytu w tym państwie.</ALINEA></PARAG><P>[...]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>W uzupełnieniu art. 16 należy wskazać na motyw 17 dyrektywy 2004/38:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Korzystanie ze stałego pobytu przez obywateli Unii, którzy zdecydowali się osiedlić na stałe w przyjmującym państwie członkowskim, wzmocniłoby poczucie obywatelstwa Unii i stanowi kluczowy element promowania spójności społecznej, która jest jednym z podstawowych celów Unii. Prawo stałego pobytu powinno zatem zostać ustanowione dla wszystkich obywateli Unii i członków ich rodziny, którzy zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie zamieszkiwali [przebywali] w przyjmującym państwie nieprzerwanie przez okres pięciu lat, o ile nie zastosowano wobec nich środka wydalenia<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</P></CONSID></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Wreszcie, spośród postanowień końcowych znajdujących się w rozdziale VII dyrektywy 2004/38 wskazać należy jej art. 37, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Mniej restrykcyjne przepisy krajowe<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/> i stanowiący, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają jakichkolwiek przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych ustanowionych przez jedno z państw członkowskich, które byłyby mniej restrykcyjne wobec osób objętych niniejszą dyrektywą<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III —</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne sprawy i postępowanie przed sądem krajowym</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Shirley McCarthy jest ze względu na urodzenie w Zjednoczonym Królestwie posiada brytyjską przynależność państwową. Mieszkała stale w Anglii, gdzie jej pobyt zgodnie z prawem krajowym był przez cały czas trwania legalny.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>W Anglii S. McCarthy otrzymuje państwową pomoc socjalną. Nie twierdzi ona, że jest obecnie lub że poprzednio była pracownicą najemną, osobą pracującą na własny<?PAGE NO="I-3380"?> rachunek lub samodzielną ekonomicznie w rozumieniu prawa unijnego.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20021115">15 listopada 2002 r.</DATE> S. McCarthy wyszła za mąż za obywatela jamajskiego George’a McCarthy’ego. George McCarthy zgodnie z krajowymi przepisami imigracyjnymi nie ma prawa pobytu w Zjednoczonym Królestwie, również jako współmałżonek osoby stale tam mieszkającej<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Według informacji pełnomocnika procesowego S. McCarthy przekazanej podczas rozprawy przed Trybunałem wynika to z tego, że G. McCarthy pierwotnie wjechał do Zjednoczonego Królestwa jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>visitor<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> (osoba odwiedzająca).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Shirley McCarthy oprócz brytyjskiej przynależności państwowej ma także przynależność państwową Irlandii. Po zawarciu małżeństwa złożyła – czego nie czyniła wcześniej – wniosek o paszport irlandzki. Jej wniosek został rozpatrzony pozytywnie, ponieważ jej matka urodziła się w Irlandii.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20040723">23 lipca 2004 r.</DATE> S. McCarthy jako obywatelka Unii złożyła w Secretary of State for the Home Department<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Minister spraw wewnętrznych Zjednoczonego Królestwa.</P></NOTE> wniosek o wydanie dokumentów pobytowych przewidzianych prawem Unii. Stosowny wniosek złożył także G. McCarthy jako współmałżonek tej obywatelki Unii. Oba wnioski zostały oddalone decyzją z dnia <DATE ISO="20041206">6 grudnia 2004 r.</DATE> Jako uzasadnienie podano, że S. McCarthy jest osobą, która nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa. Do osób takich należą zasadniczo tylko pracownicy najemni, osoby pracujące na własny rachunek lub samodzielne ekonomicznie. Stosownie do tego także G. McCarthy jako współmałżonek nie może być uznany za osobę spełniającą określone w przepisach prawa kryteria.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20041213">13 grudnia 2004 r.</DATE> S. McCarthy zaskarżyła decyzję oddalającą z dnia <DATE ISO="20041206">6 grudnia 2004 r.</DATE> W dniu <DATE ISO="20060907">7 września 2006 r.</DATE> jej skarga została przekazana do Asylum and Immigration Tribunal<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Sąd ds. azylowych i imigracyjnych.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>George McCarthy nie wniósł wprawdzie skargi przeciwko dotyczącej go decyzji oddalającej z dnia <DATE ISO="20041206">6 grudnia 2004 r.</DATE>, jednakże w dniu <DATE ISO="20061016">16 października 2006 r.</DATE> złożył ponownie wniosek o wydanie dokumentu pobytowego z tytułu bycia współmałżonkiem S. McCarthy. Także ten drugi wniosek został oddalony decyzją z dnia <DATE ISO="20070420">20 kwietnia 2007 r.</DATE>, na którą G. McCarthy wniósł w dniu <DATE ISO="20070504">4 maja 2007 r.</DATE> skargę do Asylum and Immigration Tribunal.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Asylum and Immigration Tribunal odroczył postępowanie w sprawie skargi wniesionej przez G. McCarthy’ego do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie skargi wniesionej przez S. McCarthy.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20061017">17 października 2006 r.</DATE> orzekający w jednoosobowym składzie Asylum and Immigration Tribunal odrzucił wniesioną przez S. McCarthy skargę. High Court of Justice (England &amp;d Wales) zobowiązał jednak w dniu <DATE ISO="20070213">13 lutego 2007 r.</DATE> ten sąd do ponownego rozpatrzenia wniesionej przez S. McCarthy skargi. W następstwie tego Asylum and<?PAGE NO="I-3381"?> Immigration Tribunal w dniu <DATE ISO="20070816">16 sierpnia 2007 r.</DATE> ponownie rozpoznał tę skargę, utrzymując jednak w mocy swą decyzję oddalającą. Nieskuteczne było także odwołanie wniesione przez S. McCarthy do Court of Appeal (England &amp; Wales) (Civil Division)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Sąd Odwoławczy dla Anglii i Walii (Wydział Cywilny).</P></NOTE>; została ona oddalona w dniu <DATE ISO="20080611">11 czerwca 2008 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>W wyniku wniesienia przez S. McCarthy kolejnego środka zaskarżenia spór jest zawisły obecnie przed Supreme Court of the United Kingdom (poprzednio: House of Lords), który właśnie kieruje niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Skarga w sprawie przed sądem krajowym została uznana za dopuszczalną jeszcze przez House of Lords w dniu <DATE ISO="20081113">13 listopada 2008 r.</DATE> Jednakże ze względu na nowelizację konstytucji w drodze ustawy z 2005 r. (Constitutional Reform Act 2005) kompetencje orzecznicze House of Lords przeszły w październiku 2009 r. na nowo utworzony Supreme Court of the United Kingdom (Sąd Najwyższy Zjednoczonego Królestwa).</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV —</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym i postępowanie przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20091102">2 listopada 2009 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20091105">5 listopada 2009 r.</DATE>, sąd odsyłający zadał Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Postanowienie o zadaniu tych pytań zostało podjęte jeszcze przez House of Lords. Pytania te przekazane zostały jednak już przez Registrar of the Supreme Court of the United Kingdom (kanclerza Sądu Najwyższego Zjednoczonego Królestwa). Fakt, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zatytułowany został <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Draft Reference<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> (projekt wniosku), nie ma wpływu na kwestię jego dopuszczalności. Jak wynika bowiem z załączonego do niego pisma z dnia <DATE ISO="20091102">2 listopada 2009 r.</DATE>, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został oficjalnie złożony do Trybunału przez Supreme Court.</P></NOTE>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>1)</NO.P><TXT>Czy osoba posiadająca podwójną przynależność państwową Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, która przez całe życie przebywa w Zjednoczonym Królestwie, jest <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>beneficjentem<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00AB" ID="QE0015"/> w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2004/38/WE?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy osoba taka <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>przebywała legalnie<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00AB" ID="QE0016"/> w przyjmującym państwie członkowskim w rozumieniu art. 16 dyrektywy w sytuacji, gdy nie była ona w stanie spełnić wymogów wynikających z art. 7 tej dyrektywy?<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>W ramach postępowania przed Trybunałem pisemne stanowiska przedstawili: S. McCarthy, rządy Danii, Irlandii, Estonii, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa, a także Komisja Europejska. W rozprawie, która odbyła się w dniu <DATE ISO="20101028">28 października 2010 r.</DATE>, uczestniczyli: S. McCarthy, rządy Danii i Irlandii oraz Komisja.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V —</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ocena</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Na pierwszy rzut oka może wydawać się dziwne, że obywatelka Unii powołuje się wobec władz swego ojczystego państwa członkowskiego na prawo Unii Europejskiej, by otrzymać tam dla siebie prawo pobytu. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że już z racji swej narodowości tej obywatelce Unii<?PAGE NO="I-3382"?> przysługuje w państwie, którego jest obywatelką, nieograniczone prawo pobytu<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Jak stwierdził Trybunał w wyroku z dnia <DATE ISO="19741204">4 grudnia 1974 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="41/74" PAGE.ECR="1337" YEAR="1974">41/74 van Duyn, Rec. s. 1337</REF.DOC.ECR>, pkt 22, zasada prawa międzynarodowego stanowi, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>państwo nie ma prawa odmówić osobie będącej jej obywatelem wjazdu na swoje terytorium i pobytu na nim<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>. Zobacz także wyroki: z dnia <DATE ISO="19920707">7 lipca 1992 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-370/90" PAGE.ECR="I-4265" YEAR="1992">C-370/90 Singh, Rec. s. I-4265</REF.DOC.ECR>, pkt 22; z dnia <DATE ISO="20071211">11 grudnia 2007 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-291/05" PAGE.ECR="I-10719" YEAR="2007">C-291/05 Eind, Zb.Orz. s. I-10719</REF.DOC.ECR>, pkt 31; a także art. 3 protokołu nr 4 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, który został otwarty do podpisania w Strasburgu w dniu <DATE ISO="19630916">16 września 1963 r.</DATE> i wszedł w życie w dniu <DATE ISO="19680502">2 maja 1968 r.</DATE> (ETS nr 46).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Przy bliższym oglądzie przedmiotowym przypadku okazuje się, że chodzi nie tyle o osobiste prawo pobytu S. McCarthy w Anglii, ile raczej o ewentualne uzyskanie za jej pośrednictwem prawa pobytu dla jej współmałżonka, posiadającego przynależność państwową państwa trzeciego. Chodzi zatem ostatecznie o łączenie rodzin, które ma być dokonane okrężną drogą poprzez prawo unijne, ponieważ nie dopuszcza go prawo krajowe Zjednoczonego Królestwa<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Z tego powodu postępowanie w sprawie środka odwoławczego G. McCarthy’ego odnośnie jego prawa pobytu zostało zawieszone (zob. pkt 15 niniejszej opinii).</P></NOTE>. Wskazywano na to wielokrotnie także podczas rozprawy przed Trybunałem.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Jest jednak wątpliwe, czy prawo Unii może znaleźć zastosowanie w przedmiotowym przypadku, ponieważ S. McCarthy nigdy nie korzystała ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się, wynikającego z art. 21 ust. 1 TFUE, art. 45 TFUE, art. 49 TFUE i art. 56 TFUE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wcześniejsze: art. 18 ust. 1 TWE, art. 39 TWE, art. 43 TWE i art. 49 TWE.</P></NOTE> i potwierdzonego w art. 15 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Karta praw podstawowych Unii Europejskiej została uroczyście proklamowana najpierw w dniu <DATE ISO="20001207">7 grudnia 2000 r.</DATE> w Nicei (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="364" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2000">Dz.U. C 364, s. 1</REF.DOC.OJ>), a następnie kolejny raz w dniu <DATE ISO="20071212">12 grudnia 2007 r.</DATE> w Strasburgu (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="303" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2007">Dz.U. C 303, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Jako punkt styczny z prawem unijnym wchodzi tu w rachubę tylko <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>podwójna przynależność państwowa<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> S. McCarthy, posiadającej obok brytyjskiej także przynależność irlandzką.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Podczas gdy S. McCarthy jest zdania, że jej podwójna przynależność państwowa stanowi wystarczający punkt styczny z prawem unijnym, wszystkie uczestniczące w postępowaniu rządy, a także Komisja, mają odmienną opinię.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>beneficjent<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> w rozumieniu dyrektywy 2004/38 (pierwsze pytanie prejudycjalne)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Zadając pierwsze pytanie prejudycjalne, przedkładający je sąd pragnie uzyskać informację w sprawie wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>beneficjent<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2004/38. W istocie należy rozważyć to, czy osoba przynależność państwową dwu państw członkowskich UE, lecz stale przebywająca tylko w jednym z tych dwu państw, może się wobec tego państwa powoływać na dyrektywę 2004/38, by uzyskać na jego terytorium prawo pobytu dla siebie, a pośrednio także dla swojego współmałżonka.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3383"?><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Na podstawie brzmienia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38 na to pytanie należy odpowiedzieć przecząco. Zgodnie z tym artykułem beneficjentem w rozumieniu dyrektywy jest każdy obywatel Unii, który udaje się do państwa członkowskiego innego niż państwo, którego przynależność państwową posiada lub tam przebywa. Wnioskowanie a contrario pozwala wywieść z art. 3 ust. 1, że dyrektywa 2004/38 <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> ma zastosowania do stosunków między obywatelem Unii a tym państwem członkowskim, którego jest przynależność państwową posiada i w którym od zawsze przebywa.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Taką wykładnię potwierdza wynik analizy kontekstu regulacyjnego art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38 oraz celów tej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Celem dyrektywy 2004/38 jest ułatwienie obywatelom Unii <HT TYPE="ITALIC">swobodnego przemieszczania się</HT> po terytorium państw członkowskich. Z tego względu dyrektywa wymienia często łącznie swobodę przemieszczania się i pobytu<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Artykuł 1 lit. a), art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 4 oraz motywy 3 i 22 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>. Ma ona na celu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>uproszczenie i wzmocnienie prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu wszystkich obywateli Unii<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Motyw 3 dyrektywy 2004/38; podobnie tytuł dyrektywy 2004/38 oraz motyw 5, gdzie wymienione jest prawo obywatela Unii <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>. Zobacz także wyroki: z dnia <DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-127/08" PAGE.ECR="I-6241" YEAR="2008">C-127/08 Metock i in., Zb.Orz. s. I-6241</REF.DOC.ECR>, pkt 59; z dnia <DATE ISO="20100223">23 lutego 2010 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-310/08" PAGE.ECR="I-1065" YEAR="2010">C-310/08 Ibrahim, Zb.Orz. s. I-1065</REF.DOC.ECR>, pkt 49; w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-480/08" PAGE.ECR="I-1107" YEAR="2010">C-480/08 Teixeira, Zb.Orz. s. I-1107</REF.DOC.ECR>, pkt 60; a także wyrok z dnia <DATE ISO="20101007">7 października 2010 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-162/09" PAGE.ECR="I-9217" YEAR="2010">C-162/09 Lassal, Zb.Orz. s. I-9217</REF.DOC.ECR>, pkt 30.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o kontekst regulacyjny art. 3 ust. 1, trzeba zauważyć, że w licznych przepisach dyrektywy 2004/38 mowa jest o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>wjeździe<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz na przykład art. 3 ust. 2, art. 5, art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 27 ust. 3, art. 29 ust. 2 i 3, art. 31 ust. 4, a także motywy 6 i 22 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE> obywatela Unii, jego pobycie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>na terytorium innego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38; podobnie też 11 motyw dyrektywy, w którym jest mowa o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>podstawowym i osobistym prawie do pobytu w innym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.</P></NOTE> lub o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>przyjmującym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Artykuł 2, art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 3, art. 7, 8, 14–18, 22, 24, 28, 29, 31 i 33 oraz motywy 5, 6, 9, 10, 15–19, 21, 23 i 24 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>. Przyjmującym państwem członkowskim w rozumieniu dyrektywy jest przy tym to <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>państwo członkowskie, do którego przybywa obywatel Unii w celu skorzystania z jego/jej prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Artykuł 2 pkt 3 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>. Jak wynika ze wszystkich tych przepisów, dyrektywa 2004/38 reguluje sytuację prawną obywatela Unii w państwie członkowskim, w którym przebywa, realizując swoje prawo do swobodnego przemieszczania się – ewentualnie już od urodzenia<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz art. 3 ust. 1 i motyw 24 dyrektywy 2004/38. Podobnie także wyrok z dnia <DATE ISO="20041019">19 października 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-200/02" PAGE.ECR="I-9925" YEAR="2004">C-200/02 Zhu i Chen, Zb.Orz. s. I-9925</REF.DOC.ECR>, pkt 19; ww. w przypisie 15 wyrok w sprawie Teixeira, pkt 45.</P></NOTE> – i którego przynależności państwowej nie posiada.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Wszystko to z pewnością nie wyklucza możliwości zastosowania dyrektywy 2004/38 w stosunku do kraju pochodzenia obywatela Unii, jeżeli w danej sytuacji istnieje związek z prawem Unii. Z utrwalonego orzecznictwa wynika zaś, że obywatel Unii, który skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się i chce wrócić do swego państwa członkowskiego pochodzenia, może powoływać<?PAGE NO="I-3384"?> się wobec tego państwa na prawo Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyżej wymienione w przypisie 10 wyroki: w sprawie Singh, pkt 19–23; w sprawie Eind, pkt 32–36; podobnie wyrok z dnia <DATE ISO="20020711">11 lipca 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-60/00" PAGE.ECR="I-6279" YEAR="2002">C-60/00 Carpenter, Rec. s. I-6279</REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 46.</P></NOTE>. To samo dotyczy zresztą sytuacji, w której obywatel Unii chce opuścić swoje państwo członkowskie pochodzenia, by, korzystając z przyznanego w prawie Unii prawa do swobodnego przemieszczania się, udać się do innego państwa członkowskiego<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20080710">10 lipca 2008 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-33/07" PAGE.ECR="I-5157" YEAR="2008">C-33/07 Jipa, Zb.Orz. s. I-5157</REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 17 i 18.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Obywatelka Unii taka jak S. McCarthy, która zawsze przebywała w państwie członkowskim swojej przynależności państwowej i nigdy nie korzystała ze swego gwarantowanego prawem unijnym prawa do swobodnego przemieszczania się, nie jest jednak objęta – ani na podstawie dosłownego brzemienia art. 3 ust. 1, ani zgodnie z celem i kontekstem regulacyjnym tego przepisu – zakresem zastosowania dyrektywy 2004/38. To samo dotyczy członków rodziny S. McCarthy<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Podobnie wyrok z dnia <DATE ISO="19821027">27 października 1982 r.</DATE> w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="35/82+36/82" PAGE.ECR="3723" YEAR="1982">35/82 i 36/82, Rec. s. 3723</REF.DOC.ECR>, pkt 11–18.</P></NOTE>, ponieważ ich prawa do wjazdu i pobytu – a także, generalnie, możliwość łączenia rodzin – nie wywodzą się z pierwotnego prawa do swobodnego przemieszczania się, lecz są pochodną przysługującego obywatelce Unii prawa do swobodnego przemieszczania się i służą jego realizacji<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Podobnie ww. w przypisie 10 wyrok w sprawie Eind, pkt 23.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Moim zdaniem nic innego nie wynika z umocowanego w prawie pierwotnym prawa obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się (art. 21 ust. 1 TFUE i art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych). Nie ulega wprawdzie wątpliwości, że przepisy prawa wtórnego należy interpretować i stosować zgodnie z prawem pierwotnym (na przykład zgodnie z gwarantowanymi traktatami podstawowymi swobodami)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz na przykład wyroki: z dnia <DATE ISO="20070626">26 czerwca 2007 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-305/05" PAGE.ECR="I-5305" YEAR="2007">C-305/05 Ordre des barreaux francophones i germanophone i in., Zb.Orz. s. I-5305</REF.DOC.ECR>, pkt 28; z dnia <DATE ISO="20091119">19 listopada 2009 r.</DATE> w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-402/07+C-432/07" PAGE.ECR="I-10923" YEAR="2009">C-402/07 i C-432/07 Sturgeon i in., Zb.Orz. s. I-10923</REF.DOC.ECR>, pkt 48.</P></NOTE>. Jednakże z mojego punktu widzenia dyrektywa 2004/38 jest zgodna z wytycznymi zawartymi w prawie pierwotnym. Nie uważam w szczególności, by obywatele Unii mogli wobec państwa członkowskiego swojej przynależności państwowej wywieść z art. 21 ust. 1 TFUE prawo do pobytu także wówczas, gdy – jak w przypadku S. McCarthy – brak jest jakiegokolwiek elementu transgranicznego<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Odmienny pogląd reprezentuje rzecznik generalny E. Sharpston w swojej opinii z dnia <DATE ISO="20100930">30 września 2010 r.</DATE> w sprawie C-34/09 Ruiz Zambrano (sprawa w toku, w szczególności pkt 91–97 i pkt 122 zdanie pierwsze).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Przeanalizowania wymaga, czy w ustalonym dotychczas wniosku coś może zmienić okoliczność, że pani McCarthy posiada przynależność państwową dwóch państw członkowskich UE – brytyjską i irlandzką.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>W tej kwestii należy na wstępie zauważyć, iż obywatelce Unii będącej w takiej sytuacji jak S. McCarthy nie wolno z założenia zabronić powoływania się na drugą przynależność państwową – w niniejszym przypadku<?PAGE NO="I-3385"?> irlandzką – tylko ze względu na brak skuteczności tej przynależności. Wprawdzie w przedmiotowej sprawie wszystko wskazuje na to, że brytyjska przynależność państwowa S. McCarthy ma dużo większą skuteczność, ponieważ S. McCarthy zawsze mieszkała w Anglii i wystąpiła o irlandzki paszport dopiero przed złożeniem wniosku o dokument pobytowy na podstawie prawa unijnego. Jak jednak podkreślił Trybunał, w ramach Unii Europejskiej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>dane państwo członkowskie nie może ograniczać skutków nadania przynależności państwowej przez inne państwo członkowskie, nakładając dodatkowy warunek uznania tej przynależności pżaństwowej w celu wykonywania podstawowej swobody przewidzianej w traktacie WE<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyroki: z dnia <DATE ISO="19920707">7 lipca 1992 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-369/90" PAGE.ECR="I-4239" YEAR="1992">C-369/90 Micheletti i in., Rec. s. I-4239</REF.DOC.ECR>, pkt 10; z dnia <DATE ISO="20031002">2 października 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-148/02" PAGE.ECR="I-11613" YEAR="2003">C-148/02 Garcia Avello, Rec. s. I-11613</REF.DOC.ECR>, pkt 28; ww. w przypisie 20 wyrok w sprawie Zhu i Chen, pkt 39.</P></NOTE>. Zgodnie z orzecznictwem istnienie podwójnej przynależności państwowej może zatem co do zasady mieć znaczenie dla oceny sytuacji prawnej obywateli Unii wobec ich państw członkowskich pochodzenia<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyżej wymieniony w przypisie 27 wyrok w sprawie Garcia Avello, w szczególności pkt 32–37. Wyżej wymieniony w przypisie 27 wyrok w sprawie Micheletti i in. unaocznia także znaczenie podwójnego obywatelstwa w prawie Unii, jednakże w stosunku do państwa członkowskiego, którego obywatelstwa dany obywatel Unii <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> posiada.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Podwójna przynależność państwowa obywatela Unii może zatem w przypadku ustalania jego nazwiska powodować konieczność odstąpienia od regulujących kwestie nazwisk przepisów jednego z państw członkowskich jego pochodzenia<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyżej wymieniony w przypisie 27 wyrok w sprawie Garcia Avello, w szczególności pkt 36, 37 i 45).</P></NOTE>. Nazwisko jest bowiem istotnym składnikiem tożsamości osoby. Z tego względu każdy obywatel Unii powinien móc polegać na tym, że jego legalnie używane w jednym państwie członkowskim nazwisko będzie uznawane we wszystkich pozostałych państwach członkowskich<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Podobnie wyrok z dnia <DATE ISO="20081014">14 października 2008 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-353/06" PAGE.ECR="I-7639" YEAR="2008">C-353/06 Grunkin i Paul, Zb.Orz. s. I-7639</REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 23 i 31.</P></NOTE>. W przypadku pojawienia się wątpliwości co do tożsamości obywatela Unii spowodowanych tym, że jego nazwisko miałoby różne brzmienie lub pisownię w zależności od państwa członkowskiego, zainteresowany musiałby się liczyć z negatywnymi konsekwencjami natury prywatnej lub zawodowej<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyżej wymieniony w przypisie 27 wyrok w sprawie Garcia Avello, pkt 36; ww. w przypisie 30 wyrok w sprawie Grunkin i Paul, pkt 23–28 i 32; podobnie ww. wyrok z dnia <DATE ISO="19930330">30 marca 1993 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-168/91" PAGE.ECR="I-1191" YEAR="1993">C-168/91 Konstantinidis, Rec. s. I-1191</REF.DOC.ECR>, pkt 16.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Jednak to, co może być obowiązujące w takich dziedzinach jak prawo regulujące kwestie nazwisk niekoniecznie da się przenieść na rozpatrywane w niniejszym przypadku prawo pobytu i na związaną z nim możliwość łączenia rodzin. Chodzi raczej o to, czy także w tym kontekście sytuacja prawna obywatela Unii w aspekcie jego podwójnej przynależności państwowej różni się w sposób istotny pod względem prawnym od sytuacji innych obywateli Unii, dysponujących tylko jedną przynależnością państwową przyjmującego państwa członkowskiego.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Elementy charakteryzujące stany faktyczne i ich porównywalność należy ustalać i oceniać m.in. w świetle przedmiotu i celu uregulowania wprowadzającego dane rozróżnienie.<?PAGE NO="I-3386"?> Poza tym należy uwzględnić zasady i cele dziedziny prawa, do którego należy omawiany przepis<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-127/07" PAGE.ECR="I-9895" YEAR="2008">C-127/07 Arcelor Atlantique i Lorraine i in., Zb.Orz. s. I-9895</REF.DOC.ECR>, pkt 26.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Sporne w przedmiotowym przypadku prawo obywateli Unii do pobytu dla nich i członków ich rodziny służy ułatwieniu swobodnego przemieszczania się obywateli Unii na terytorium państw członkowskich<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyżej wymieniony w przypisie 15 wyrok w sprawie Metock i in., pkt 82; zob. także pkt 27 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Pod tym względem z podwójnego obywatelstwa obywatelki Unii będącej w takiej sytuacji jak S. McCarthy nie wynikają żadne szczególne okoliczności. W zakresie dotyczącym prawa pobytu znajduje się ona w takiej samej sytuacji jak wszyscy inni obywatele brytyjscy, którzy zawsze mieszkali w Anglii i nigdy nie opuszczali kraju swego pochodzenia: nie korzysta ona ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Tym różni się przedmiotowa sprawa od ww. w przypisie 20 sprawy Zhu i Chen, w której obywatelka Unii Catherine Zhu <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> posiadała obywatelstwa przyjmującego ją państwa członkowskiego, lecz jedynie obywatelstwo innego państwa członkowskiego. Tym samym żyła od urodzenia w przyjmującym ją państwie członkowskim, <HT TYPE="ITALIC">korzystając z prawa do swobodnego przemieszczania się</HT> zgodnie z art. 21 ust. 1 TFUE (dawny art. 18 ust. 1 TWE). Niniejsza sprawa różni się także od ww. w przypisie 10 sprawy Eind, w której dany obywatel Unii posiadał wprawdzie obywatelstwo przyjmującego go państwa członkowskiego (Królestwa Niederlandów), ale wrócił tam po wcześniejszym skorzystaniu z <HT TYPE="ITALIC">prawa do swobodnego przemieszczania się.</HT></P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Obywatelka Unii taka jak S. McCarthy nie jest ani ograniczana w swej swobodzie przemieszczania się<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Jak słusznie podkreśla Irlandia, nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby S. McCarthy, korzystając ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się, osiedliła się w innym państwie członkowskim, przykładowo w Irlandii, gdzie może jako członek rodziny towarzyszyć jej mąż.</P></NOTE>, ani dyskryminowana w stosunku do innych będących w porównywalnej sytuacji obywateli brytyjskich. Sama okoliczność, że oprócz brytyjskiej przynależności państwowej ma ona także przynależność irlandzką, nie przesądza o stosowaniu wobec niej i członków jej rodziny przepisów prawa Unii w dziedzinie praw wjazdu i pobytu.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Przyznaję, iż w ten sposób może dojść do tego, że obywatel Unii, który skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się, może dla pochodzących z państw trzecich członków swojej rodziny powoływać na wynikające z prawa Unii uregulowania w sprawie prawa wjazdu i pobytu korzystniejsze niż obywatel przyjmującego państwa członkowskiego, który zawsze przebywał na jego terytorium<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zobacz ww. w przypisie 15 wyrok w sprawie Metock i in., pkt 76–78.</P></NOTE>. Powszechnie problem ten jest opisywany poprzez pojęcie <HT TYPE="ITALIC">dyskryminacji własnych obywateli</HT> lub określany jako <HT TYPE="ITALIC">odwrotna dyskryminacja.</HT></TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo Unii nie znajduje jednak zastosowania do tego problemu. Okoliczność bowiem, że obywatele Unii mogą w zakresie dotyczącym wjazdu i pobytu członków ich rodziny z państw trzecich być traktowani różnie w zależności od tego, czy uprzednio korzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się, nie jest objęta zakresem stosowania prawa Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Ibidem, pkt 77 i 78; podobnie utrwalone orzecznictwo dot. podstawowych swobód traktatowych, zob. np. wyrok z dnia <DATE ISO="20080401">1 kwietnia 2008 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-212/06" PAGE.ECR="I-1683" YEAR="2008">C-212/06 Gouvernement de la Communauté française i Gouvernement wallon, Zb.Orz. s. I-1683</REF.DOC.ECR>, pkt 33.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3387"?><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>W piśmiennictwie rozważa się wprawdzie niekiedy możliwość wywiedzenia z obywatelstwa unijnego zakazu dyskryminacji krajowców<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>K.D. Borchardt, Der sozialrechtliche Gehalt der Unionsbürgerschaft, <HT TYPE="ITALIC">Neue Juristische Wochenschrift</HT> 2000, s. 2057 (2059); D. Edward, Unionsbürgerschaft – Mythos, Hoffnung oder Realität?, w: <HT TYPE="ITALIC">Grundrechte in Europa – Münsterische Juristische Vorträge</HT>, Münster 2002, s. 35 (41); D., Edward, European Citizenship – Myth, Hope or Reality?, w: <HT TYPE="ITALIC">Problèmes d’interprétation – à la mémoire de Constantinos N. Kakouris</HT>, Gedenkschrift, Athen/Brüssel 2004, s. 123 (131-133); E., Spaventa, Seeing the Wood despite the Trees? On the Scope of Union Citizenship and its Constitutional Effects, <HT TYPE="ITALIC">Common Market Law Review</HT> 45 (2008), s. 13 (w szczególności 30–39).</P></NOTE>. Także rzecznik generalna Sharpston niedawno zajęła takie stanowisko<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Wyżej wymieniona w przypisie 26 opinia w sprawie Ruiz Zambrano, w szczególności pkt 139–150.</P></NOTE>. Jak jednak Trybunał stwierdzał wielokrotnie, celem obywatelstwa unijnego nie jest rozszerzanie przedmiotowego zakresu zastosowania prawa Unii na sytuacje wewnętrzne niemające żadnego związku z prawem Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="19970605">5 czerwca 1997 r.</DATE> w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-64/96+C-65/96" PAGE.ECR="I-3171" YEAR="1997">C-64/96 i C-65/96 Uecker i Jacquet, Rec. s. I-3171</REF.DOC.ECR>, pkt 23, ww. w przypisie 27 wyrok w sprawie Garcia Avello, pkt 26; wyrok z dnia <DATE ISO="20050712">12 lipca 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-403/03" PAGE.ECR="I-6421" YEAR="2005">C-403/03 Schempp, Zb.Orz. s. I-6421</REF.DOC.ECR>, pkt 20; ww. w przypisie 37 wyrok w sprawie Gouvernement de la Communauté française i Gouvernement wallon, pkt 39; wyrok z dnia <DATE ISO="20080522">22 maja 2008 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-499/06" PAGE.ECR="I-3993" YEAR="2008">C-499/06 Nerkowska, Zb.Orz. s. I-3993</REF.DOC.ECR>, pkt 25.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Oczywiście nie można wykluczyć, że Trybunał w pewnym momencie przemyśli swe orzecznictwo i poczuje potrzebę wyprowadzenia z obywatelstwa Unii zakazu dyskryminacji własnych obywateli. Status obywatela Unii ma przecież być <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>podstawowym statusem obywateli państw członkowskich, umożliwiając osobom znajdującym się w tej samej sytuacji otrzymanie niezależnie od ich przynależności państwowej i z zastrzeżeniem wyraźnie przewidzianych wyjątków jednakowego traktowania pod względem prawa<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Wyroki: z dnia <DATE ISO="20010920">20 września 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-184/99" PAGE.ECR="I-6193" YEAR="2001">C-184/99 Grzelczyk, Rec. s. I-6193</REF.DOC.ECR>, pkt 31; z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-524/06" PAGE.ECR="I-9705" YEAR="2008">C-524/06 Huber, Zb.Orz. s. I-9705</REF.DOC.ECR>, pkt 69; podobnie wyrok z dnia <DATE ISO="20060912">12 września 2006 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-300/04" PAGE.ECR="I-8055" YEAR="2006">C-300/04 Eman i Sevinger, Zb.Orz. s. I-8055</REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 57, 58 i 61. Odnośnie statusu obywatela Unii jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>statusu podstawowego<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> zob. ponadto wyrok z dnia <DATE ISO="20020917">17 września 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-413/99" PAGE.ECR="I-7091" YEAR="2002">C-413/99 Baumbast i R, Rec. s. I-7091</REF.DOC.ECR>, pkt 82; ww. w przypisie 27 wyrok w sprawie Garcia Avello, pkt 22; z dnia <DATE ISO="20100302">2 marca 2010 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-135/08" PAGE.ECR="I-1449" YEAR="2010">C-135/08 Rottmann, Zb.Orz. s. I-1449</REF.DOC.ECR>, pkt 43.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Nie sądzę jednak, by przedmiotowa sprawa stanowiła odpowiednią okazję do przeprowadzenia pogłębionej analizy problematyki dyskryminacji własnych obywateli. Taka <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>statyczna<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> obywatelka Unii jak S. McCarthy nie jest tu bowiem w żaden sposób dyskryminowana w stosunku do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>mobilnych<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> obywateli Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Podobnie również opinia rzecznika generalnego E. Sharpston w ww. w przypisie 26 sprawie Ruiz Zambrano, pkt 146, zgodnie z którą sytuacja <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>statycznych<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>mobilnych<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> obywateli Unii musi być porównywalna.</P></NOTE>. Gdyby bowiem nawet, abstrahując od faktu, że S. McCarthy nie skorzystała ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się, co do zasady pozwolono jej powoływać się na przepisy dyrektywy 2004/38, to i tak nie spełniałaby obowiązujących obywateli Unii pozostałych warunków uzyskania długoterminowych praw pobytu.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Shirley McCarthy ani nie prowadzi działalności zarobkowej, ani nie dysponuje wystarczającymi środkami na utrzymanie dla siebie i swojej rodziny; nie jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>niezależna<?PAGE NO="I-3388"?> ekonomicznie<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>, lecz otrzymuje państwową pomoc socjalną w Zjednoczonym Królestwie<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz pkt 9 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Tym samym nie spełnia warunków materialnych, stawianych przez prawo unijne obywatelom Unii, którzy chcą przebywać w przyjmującym państwie członkowskim dłużej niż trzy miesiące<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>. Nic nie świadczy także o tym, by S. McCarthy w przeszłości wykonywała działalność zarobkową w Zjednoczonym Królestwie przez nieprzerwany okres pięciu lat lub dysponowała wystarczającymi środkami na utrzymanie siebie i swojej rodziny, co byłoby podstawowym warunkiem nabycia prawa do stałego pobytu<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38; zob. w tym przedmiocie moje rozważania odnośnie do drugiego pytania prejudycjalnego zawarte w pkt 47–57 niniejszej opinii.</P></NOTE>. W efekcie S. McCarthy nawet jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>mobilna<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> obywatelka Unii nie mogłaby otrzymać prawa pobytu na podstawie prawa Unii.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę cały ten kontekst, pozostaję przy moim poglądzie, że na pierwsze pytanie sądu kierującego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym należy odpowiedzieć przecząco. W odpowiedzi należy wskazać, że obywatelka Unii, która posiada przynależność państwową dwu państw członkowskich UE, lecz zawsze mieszkała tylko w jednym z tych dwu państw, nie może powoływać się na prawo pobytu w tym państwie na podstawie dyrektywy 2004/38.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Gdyby jednak Trybunał w przedmiotowej sprawie rozważał dalsze rozszerzenie zakresu statusu obywatela Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Podobnie opinia rzecznika generalnego E. Sharpston w ww. w przypisie 26 sprawie Ruiz Zabrano.</P></NOTE>, to uważałabym za wskazane ponowne otwarcie postępowania ustnego. Dotychczas bowiem uczestnicy postępowania w niniejszej sprawie tylko na marginesie – pod koniec rozprawy – mieli sposobność przedstawienia swoich argumentów dotyczących tego problemu. Według mnie należałoby dać im jeszcze jedną okazję do bardziej wyczerpującego zajęcia się problematyką dyskryminacji własnych obywateli. Jest bardzo prawdopodobne, że wtedy także inne państwa członkowskie poczułyby potrzebę przedstawienia Trybunałowi ustnie swojego stanowiska.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>legalny pobyt<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 (drugie pytanie prejudycjalne)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Kierując drugie pytanie, przedkładający je sąd pragnie uzyskać wyjaśnienia dotyczące pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>legalny pobyt<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Różnego rodzaju pytania w przedmiocie wykładni art. 16 dyrektywy 2004/38 i w szczególności pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>legalny pobyt<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> poruszone zostały także w ramach spraw: C-325/09 Dias, C-424/10 Ziolkowski i C-425/10 Szeja. Należy jednak zakładać, że nie dotyczą one przypadku obywatela Unii posiadającego przynależność państwową przyjmującego go państwa członkowskiego.</P></NOTE>. Należy bowiem wyjaśnić, czy ta koncepcja powinna obejmować także pobyt obywatelki Unii, która zawsze mieszkała tylko w przyjmującym państwie członkowskim, przy czym jej prawo pobytu tam wynikało w całym okresie z okoliczności,<?PAGE NO="I-3389"?> że posiada przynależność państwową właśnie tego państwa.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Pytanie to podporządkowane jest logicznie pytaniu pierwszemu. Jeśli już na pierwsze pytanie udzielona zostanie, jak zaproponowałam, odpowiedź przecząca<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Zobacz w szczególności pkt 25 i 45 niniejszej opinii).</P></NOTE>, ta obywatelka Unii w ogóle nie wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2004/38 i nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na drugie pytanie. W związku z tym odpowiem w dalszej części na drugie pytanie tylko pomocniczo.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Pojęcie legalnego pobytu, które art. 16 ust. 1 czyni warunkiem uzyskania prawa stałego pobytu, nie jest bliżej zdefiniowane w dyrektywie 2004/38.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Także w ostatnio wydanym wyroku w sprawie Lassal Trybunał w moim przekonaniu nie rozwiązał tego problemu ostatecznie, lecz jedynie wyjaśnił, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>należy uwzględniać także okresy pobytu ukończone zgodnie z [wcześniej] obowiązującymi przepisami prawa Unii<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Wyżej wymieniony w przypisie 15 wyrok w sprawie Lassal, pkt 40.</P></NOTE>. Nie wyklucza to w żadnym razie możliwości uwzględniania także innych okresów pobytu, ukończonych tylko na podstawie krajowego prawa o cudzoziemcach.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Wprawdzie preambuła dyrektywy 2004/38 wskazuje, że poprzez <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>legalny pobyt<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> rozumiany jest przede wszystkim pobyt <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>, to jest pobyt, do którego zainteresowany był uprawniony na mocy prawa Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Motyw 17 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>. Jednakże, biorąc pod uwagę kontekst dyrektywy 2004/38 i realizowane przez nią cele, nie należy dokonywać wąskiej wykładni jej postanowień<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Wyżej wymienione w przypisie 15 wyroki w sprawie Metock, pkt 84 i 93; w sprawie Lassal, pkt 31.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Poprzez przyznanie prawa stałego pobytu, zgodnie z art. 16 dyrektywy 2004/38, ustawodawca unijny chciał osiągnąć cel <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>promowania spójności społecznej, która jest jednym z podstawowych celów Unii<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Motyw 17 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>, i stworzyć <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>rzeczywisty mechanizm integracji w społeczeństwie przyjmującego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Motyw 18 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>. Z tym celem zgodne jest rozszerzanie kręgu uprawnionych do stałego pobytu także na takich obywateli Unii, których prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim wynika tylko z jego krajowego prawa o cudzoziemcach<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz podobnie moją ww. w pkt 15 opinię z dnia <DATE ISO="20091020">20 października 2009 r.</DATE> w sprawie Teixeira, pkt 119; do innego poglądu skłania się, jak się wydaje, rzecznik generalny V. Trstenjak w ww. w przypisie 15 opinii z dnia <DATE ISO="20100511">11 maja 2010 r.</DATE> w sprawie Lassal, pkt 88 ostatnie zdanie.</P></NOTE>, ponieważ dla oceny stopnia integracji obywatela Unii w przyjmującym państwie członkowskim drugorzędne znaczenie ma to, skąd wynika jego prawo pobytu.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3390"?><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Na to, że mogą istnieć przypadki, w których prawo pobytu wynika jedynie z krajowego prawa o cudzoziemcach przyjmującego państwa członkowskiego, wskazuje art. 37 dyrektywy 2004/38, zgodnie z którym dyrektywa ta wyraźnie nie narusza ustanowionych przez państwa członkowskie mniej restrykcyjnych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych. Także z orzecznictwa znane są przypadki, w których pobyt obywateli Unii w danym przyjmującym państwie członkowskim mógł opierać się nie na prawie unijnym, lecz wyłącznie na krajowym prawie o cudzoziemcach<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20040907">7 września 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-456/02" PAGE.ECR="I-7573" YEAR="2004">C-456/02 Trojani, Zb.Orz. s. I-7573</REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 36 i 37; podobnie wyrok z dnia <DATE ISO="19980512">12 maja 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-85/96" PAGE.ECR="I-2691" YEAR="1998">C-85/96 Martínez Sala, Rec. s. I-2691</REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 14 i 15 oraz pkt 60 i 61; jednakże w ostatniej sprawie chodzi raczej o faktyczne tolerowanie pobytu obywatelki unijnej.</P></NOTE>. Takiego pobytu Trybunał w żaden sposób nie pominął, lecz przeciwnie, przyjął go za podstawę dla swych wniosków odnoszących się do prawa Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Wyżej wymienione w przypisie 55 wyroki: w sprawie Martínez Sala, pkt 64 i 65; w sprawie Trojani, pkt 39.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Jednakże jako legalny w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 może być określany tylko taki pobyt, który opiera się na postanowieniach prawa o cudzoziemcach, nie zaś taki, którego legalność wynika tylko z okoliczności, że zainteresowany posiada przynależność państwową przyjmującego państwa członkowskiego. Dyrektywa 2004/38 służy bowiem, jak stwierdzono wyżej<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Zobacz moje rozważania w przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego, w szczególności pkt 27 i 28 niniejszej opinii.</P></NOTE>, urzeczywistnieniu i ułatwieniu prawa obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się. Nie ma ona natomiast działać na rzecz integracji w ramach społeczeństwa tego państwa obywateli przyjmującego państwa członkowskiego, którzy nigdy nie skorzystali ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Istnieją zasadnicze różnice jakościowe między prawem pobytu wynikającym z prawa o cudzoziemcach a prawem pobytu będącym pochodną posiadania przez zainteresowanego przynależności państwowej przyjmującego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie nie mogą mianowicie zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego w żaden sposób ograniczać prawa pobytu swych własnych obywateli<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Op.cit. pkt 20 i przypis 10 niniejszej opinii.</P></NOTE>, podczas gdy uprawnione są do udzielania zezwolenia na pobyt cudzoziemców na swym terytorium tylko pod określonymi warunkami. Dotyczy to także pobytu obywateli Unii z innych państw członkowskich, choć należy przy tym oczywiście uwzględniać granice ustanowione przez prawo Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zobacz w szczególności art. 7, 8 i 27–33 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Gdyby będącej w takiej sytuacji jak S. McCarthy obywatelce Unii, która nigdy nie skorzystała z prawa do swobodnego przemieszczania się, umożliwić powoływanie się na dyrektywę 2004/38, sprowadzałoby się to w praktyce do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>wybierania rodzynek z ciasta<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Analogiczny sens mają używane przez Irlandię podczas rozprawy przed Trybunałem wyrażenia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/><HT TYPE="ITALIC">à la carte</HT> approach<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>the best of both worlds<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>.</P></NOTE>: taka obywatelka Unii mogłaby wówczas wykorzystać korzystne<?PAGE NO="I-3391"?> uregulowania dyrektywy 2004/38 w zakresie łączenia rodzin w oderwaniu od celów dyrektywy – realizacji i ułatwiania swobodnego przemieszczania się – bez wypełnienia jakichkolwiek warunków tej dyrektywy, przykładowo wymogu niezależności ekonomicznej zawartego w art. 7 ust. 1 dyrektywy. Jak słusznie podkreślało wiele rządów będących uczestnikami postępowania, nie jest to zgodne z duchem i celami postanowień prawa Unii w zakresie prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Tym samym na drugie pytanie sądu kierującego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym należałoby odpowiedzieć, jak następuje:</TXT><P>Legalność pobytu, która zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 jest warunkiem nabycia prawa stałego pobytu, może wynikać z prawa Unii lub z krajowego prawa o cudzoziemcach przyjmującego państwa członkowskiego.</P><P>Jeśli jednak obywatel Unii posiada przynależność państwową przyjmującego państwa członkowskiego oraz przebywał tam zawsze tylko na podstawie swego przynależności państwowej, nie korzystając ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się, nie stanowi to legalnego pobytu w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C —</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Uwagi końcowe</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Zgodnie z zaproponowanym przeze mnie rozwiązaniem obywatelka Unii będąca w takiej sytuacji jak S. McCarthy nie może oprzeć się na prawie unijnym by uzyskać dla siebie i członków swej rodziny prawo pobytu w państwie członkowskim, w którym stale mieszkała i którego przynależność państwową posiada.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Jak jednak zasugerował Trybunał w sprawie Metlock i in.<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Wyżej wymieniony w przypisie 15 wyrok, pkt 79.</P></NOTE>, wszystkie państwa członkowskie są stronami EKPC<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisana w Rzymie w dniu <DATE ISO="19501104">4 listopada 1950 r.</DATE> (<HT TYPE="ITALIC">ETS</HT> nr 5).</P></NOTE>. Nawet jeśli EKPC nie gwarantuje cudzoziemcowi prawa do wjazdu lub pobytu w określonym kraju jako takiego, odmowa wjazdu do lub pobytu w kraju, w którym mieszkają jego krewni, może stanowić naruszenie prawa do poszanowania życia rodzinnego, zapewnionego w art. 8 ust. 1 EKPC<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Zobacz na przykład wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka: z dnia <DATE ISO="19910218">18 lutego 1991 r.</DATE> w sprawie Moustaquim przeciwko Belgii, seria A, nr 193, s. 18, § 36; z dnia <DATE ISO="20010802">2 sierpnia 2001 r.</DATE> w sprawie Boultif przeciwko Szwajcarii (<HT TYPE="ITALIC">Recueil des arrêts et décisions</HT> 2001-IX, § 39); z dnia <DATE ISO="20040422">22 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie Radovanovic przeciwko Austrii (skarga nr 42703/98, § 30). Trybunał Sprawiedliwości ze swojej strony uznał w imieniu Unii Europejskiej, że prawo do mieszkania z bliskimi krewnymi wiąże się dla państw członkowskich bądź z obowiązkami powstrzymania się od działania, jeśli jedno z nich jest zobowiązane do niewydalania osoby, bądź podjęcia działań, jeśli jest zobowiązane do zezwalania osobie na wjazd i pobyt na swoim terytorium (wyrok z dnia <DATE ISO="20060627">27 czerwca 2006 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-540/03" PAGE.ECR="I-5769" YEAR="2006">C-540/03 Parlament przeciwko Radzie, zwany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>wyrokiem w sprawie łączenia rodzin<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>, Zb.Orz. s. I-5769</REF.DOC.ECR>, pkt 52).</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3392"?><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach nie można całkowicie wykluczyć, że Zjednoczone Królestwo na mocy swego członkostwa w EKPC mogłoby być zobowiązane do przyznania prawa pobytu G. McCarthy’emu jako współmałżonkowi mieszkającej w Anglii obywatelki brytyjskiej. Nie jest to jednak kwestia prawa Unii, lecz zobowiązań Zjednoczonego Królestwa wynikających z EKPC, do których oceny kompetentne są jedynie sądy krajowe i ewentualnie Europejski Trybunał Praw Człowieka.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI —</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>W kontekście powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, by na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym udzielił następującej odpowiedzi:</TXT><P>Obywatelka Unii, która jest posiada przynależność państwową dwóch państw członkowskich UE, lecz zawsze mieszkała tylko w jednym z tych dwu państw, nie może powoływać się na prawo pobytu w tym państwie na podstawie dyrektywy 2004/38/WE.</P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>