<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1982ELA.1000403301.case.xml"><NO.CASE>79/82</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61982J0079</NO.CELEX><NO.SEQ>0006.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>4033</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>2</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>4042</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>10</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19821125">25. 11. 1982</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 79/82</LEFT><RIGHT>EVENS / ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση 79/82,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Victor Evens, πρώην υπάλληλος τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, κάτοικος Λιέγης, εκπροσωπούμενος ἀπό τους Michel Mersch καί<?PAGE NO="4034"?> Philippe Fraipont, δικηγόρους Λιέγης, καί τόν Victor Biel, δικηγόρο Λουξεμβούργου, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τόν τελευταίο, 18 A, rue des Glacis,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγων,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P>Ελεγκτικού Συνεδρίου τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένου ἀπό τόν γραμματέα του Jean-Aimé Stoli, επικουρούμενο ἀπό τόν Alex Bonn, δικηγόρο Λουξεμβούργου, 22, Côte d'Eich,</P><PARTY.STATUS>καθ' οὗ,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>ή ὁποία ἔχει ὡς ἀντικείμενο την χορήγηση ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστάσεως,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμῆμα)</P><P>συγκείμενο ἀπό τους U. Everling, πρόεδρο τμήματος, Ρ. Pescatore καί Y. Galmot, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: Sir Gordon Slynn</P><P>γραμματεύς: J. Α. Pompe, βοηθός γραμματεύς</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει τήν ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας, τά αιτήματα καθώς καί οἱ Ισχυρισμοί καί επιχειρήματα τῶν διαδίκων έχουν συνοπτικῶς ὡς έξης:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων Victor Evens , ἔγγαμος καί πατέρας δύο τέκνων, ύπῆρξε υπάλληλος<?PAGE NO="4035"?> ἀπό τό 1953 τῆς Συνελεύσεως τῆς ΕΚΑΧ καί ἐν συνεχεία τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου στό Λουξεμβοῦργο. Σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τῆς ΕΚΑΧ πού ίσχυαν κατά τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του, ἐχορηγήθη στόν Evens ἀποζημίωση ἐγκαταστάσεως ἴση πρός τόν βασικό μισθό του 4 μηνῶν, λόγω τοῦ ὅτι, καταγόμενος ἀπό τό βαλωνικό Brabant, εἶχε εγκατασταθεί μέ την οἰκογένειά του στό Λουξεμβούργο.</TXT><P>Τό 1967, ὁ προσφεύγων μετετέθη στην Ἐπιτροπή 'Ελέγχου στίς Βρυξέλλες. Ἐγκατεστάθη μέ την οἰκογένειά του στην Λιέγη, στήν σημερινή κατοικία τους. Δυνάμει τοῦ άρθρου 5 τοῦ παραρτήματος VII τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακῆς καταστάσεως των υπαλλήλων, τοῦ κατεβλήθη ἀποζημίωση εγκαταστάσεως ἴσης πρός τόν βασικό μισθό δύο μηνῶν ἐπ᾽ ευκαιρία τῆς εγκαταστάσεως, μέ τήν οἰκογένειά του, πλησίον τοῦ νέου τόπου υπηρεσίας του.</P><P>Τό 1978, ὁ προσφεύγων μετετάγη στό 'Ελεγκτικό Συνέδριο στό Λουχεμβοῦργο. Ό προσφεύγων ἐγκατεστάθη στό Λουξεμβούργο σέ επιπλωμένο διαμέρισμα ενός δωματίου, ἐνῶ ή οἰκογένειά του παρέμεινε στην Λιέγη. Ὡς ἐκ τούτου καί δυνάμει τοῦ ἄρθρου 5, παράγραφος 4, τοῦ παραρτήματος VII τοῦ κανο-νισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως, ἐχο-ρηγήθη στόν προσφεύγοντα ἀποζημίωση εγκαταστάσεως ἴση πρός τόν βασικό μισθό ἑνός μηνός.</P><P>Ό προσφεύγων ἐσυνταξιοδοτήθη ἀπό <DATE ISO="19810601">ης 'Ιουνίου 1981</DATE>, καί τότε ἐγκατεστάθη στήν Λιέγη, ὅπού εξακολουθούσε νά κατοικεί ή οἰκογένειά του.</P><P>Ή διαφορά μεταξύ τοῦ προσφεύγοντος καί τοῦ 'Ελεγκτικού Συνεδρίου ἀναφέρεται στό ὕψος τῆς ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστά-σεως πού ὀφείλεται στήν περίπτωση αυτή.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19810603">3ης 'Ιουνίου 1981</DATE>, πού περιῆλθε στό 'Ελεγκτικό Συνέδριο τήν <DATE ISO="19810609">9η 'Ιουνίου 1981</DATE>, ὁ προσφεύγων ἐζήτησε νά τοῦ χορηγηθεί ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστά-σεως <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>ἴση τουλάχιστον πρός τόν μισθό ΕΚΑΧ τεσσάρων μηνών καί πρός τόν βασικό μισθό Εὐρατόμ δύο μηνών κατά τήν <DATE ISO="19810531">31η Μαΐου 1981</DATE><QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, προσκομίσας πιστοποιητικό κατοικίας τῆς πόλεως τῆς Λιέγης, μέ τό όποιο βεβαιώνεται ἡ κατοικία του στήν Λιέγη, καί πιστοποιητικό έγγραφης στά δημοτολόγια τῆς πόλεως τῆς Λιέγης, μέ τό όποιο βεβαιώνεται ότι εἶναι εγγεγραμμένος σ᾽ αυτό μετά τῆς συζύγου του καί τοῦ υἱοῦ του.</TXT><P>Τό άρθρο 2, τελευταίο εδάφιο, τοῦ κανονισμού 259/68 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19680229">29ης Φεβρουαρίου 1968</DATE> (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 01/001, σ. 108), ὁ όποιος ἐθέσπισε τόν Ισχύοντα κανονισμό υπηρεσιακῆς καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, ὁρίζει ὅτι τό άρθρο 99 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν ὑπαλλήλων ΕΚΑΧ τοῦ 1962 <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>εξακολουθεί νά Ισχύει κατά τήν θέση σέ Ισχύ τοῦ παρόντος κανονισμοῦ<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>.</P><P>Ή παράγραφος 3 τοῦ προαναφερομένου άρθρου 99 έχει ὡς έξης:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>Κατά παρέκκλιση τῶν διατάξεων τοῦ άρθρου 6 τοῦ παραρτήματος VII, τό ποσό τῆς ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστάσεως πού ὀφείλεται στόν υπάλληλο ὁ όποιος διορίζεται κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 93 καί ὁ όποιος εξέρχεται τῆς υπηρεσίας μετά τήν θέση σέ ἰσχύ τοῦ παρόντος κανονισμοῦ ὑπηρεσιακῆς καταστάσεως, δέν δύναται νά εἶναι κατώτερο τοῦ ποσοῦ πού ὁ ενδιαφερόμενος θά ἐλάμβανε κατ' εφαρμογή τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ παλαιοῦ γενικού κανονισμοῦ τῆς ΕΚΑΧ<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P><P>Τό άρθρο 12 τοῦ παλαιοῦ γενικοῦ καθεστώτος τῆς ΕΚΑΧ τοῦ 1956 όριζε ὅτι</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>κατά τήν έξοδό τους ἀπό τήν υπηρεσία, οἱ μόνιμοι υπάλληλοι, στους ὁποίους 'έχει χορηγηθεί ἡ ἀποζημίωση εγκαταστάσεως πού προβλέπεται στήν παράγραφο α) καί στό δεύτερο εδάφιο τῆς παραγράφου γ) τοῦ άρθρου 11 ἀνωτέρω, δικαιοῦνται ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστάσεως ἴσης πρός τόν μισθό 4 μηνών, ἄν πρόκειται περί υπαλλήλου ἀρχηγοῦ οικογενείας...<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P><P>Μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19810702">2ας 'Ιουλίου 1981</DATE>, ὁ πρόεδρος τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου ἀπήντησε ὅτι οἱ προαναφερόμενες μεταβατικές διατάξεις ἀνεφέροντο προφανώς στους βασικούς μισθούς τοῦ παλαιοῦ κανονισμού υπηρεσιακῆς καταστάσεως, πού ἴσχυε πρό της <DATE ISO="19620101">1ης 'Ιανουαρίου 1962</DATE>, ὁπότε οἱ διατάξεις αυτές ἀπεδεικνύοντο δυσμενείς γιά τόν προσφεύγοντα. Ή αίτηση χορηγήσεως ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστάσεως, ἴσης πρός τόν βασικό μισθό δύο μηνών λόγω<?PAGE NO="4036"?> ἐπανεγκαταστάσεως μέ τήν οικογένειά του, ἀπερρίφθη, καθ' ὅσον, ἀπό τόν φάκελό του ἐφαίνετο ὅτι εἶχε εγκατασταθεί στό Λουξεμβοῦργο χωρίς τήν οικογένειά του — ή ὁποία διετήρησε τήν κατοικία τῆς στην Λιέγη — κατά τόν χρόνο μετατάξεώς του στό Ἐλεγκτικό Συνέδριο. Ή ἐπανεγκατά-στασή του ἀφορούσε, επομένως, ἕνα μόνο πρόσωπο, ὁπότε ἡ ἀποζημίωση θά έπρεπε νά περιορισθεί στόν βασικό μισθό ἑνός μηνός κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 6, παράγραφος 4, τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως.</P><P>Ό προσφεύγων εισέπραξε, ἐν συνεχεία, ὡς ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστάσεως, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, τό ποσό τῶν <FT TYPE="NUMBER">191966</FT> φράγκων Λουξεμβούργου (LFR ), πού ἀντιστοιχεί στον βασικό μισθό ενός μηνός, ποσό τό όποιο ηὐξήθη κατά 606 LFR μετά τήν προσαρμογή τῶν βασικών μισθῶν ἀπό <DATE ISO="19800701">1ης 'Ιουλίου 1980</DATE>.</P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19810818">18ης Αυγούστου 1981</DATE>, πού περιήλθε στό Ἐλεγκτικό Συνέδριο στίς <DATE ISO="19810819">19 Αυγούστου 1981</DATE>, ὁ προσφεύγων, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 90, παράγραφος 2, τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, υπέβαλε ένσταση κατά τῆς ἀπορριπτικής ἀποφάσεως πού περιείχετο στην επιστολή τῆς <DATE ISO="19810702">2ας 'Ιουλίου 1981</DATE>, προβάλλων ὅτι, βάσει τῆς σαφοῦς διατυπώσεως τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, ἐδικαιοῦτο βασικό μισθό δύο μηνῶν ὡς ἐπανεγκατάσταση, ἐφ' ὅσον, πρό τῆς εκπνοής τῆς προθεσμίας τῶν τριών ετών, κατοικοῦσε μετά τῆς οικογενείας του σε ἀπόσταση μεγαλύτερη τῶν 70 χιλιομέτρων ἀπό τό Λουξεμβοῦργο.</TXT><P>Κατόπιν επιστολής τοῦ προέδρου τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου τῆς <DATE ISO="19810922">22ας Σεπτεμβρίου 1981</DATE>, μέ τήν ὁποία ἐκαλεῖτο νά ἀποδείξει ὅτι πράγματι ἡ οικογένειά του εἶχε ἐπανεγκατασταθεῖ σέ περιοχή ευρισκομένη τουλάχιστον 70 χιλιόμετρα μακρυά ἀπό τόν τόπο υπηρεσίας του, ὁ προσφεύγων ἀπήντησε, μέσω τοῦ δικηγόρου του, ὅτι τά συνημμένα στην ἀπό <DATE ISO="19810603">3ης 'Ιουνίου 1981</DATE> ἀρχική του αίτηση πιστοποιητικά ἀποτε-λοῦσαν τήν αιτουμένη ἀπόδειξη.</P><P>Μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19811203">3ης Δεκεμβρίου 1981</DATE>, πού περιήλθε στόν προσφεύγοντα τήν <DATE ISO="19811207">7η Δεκεμβρίου 1981</DATE>, ὁ πρόεδρος τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου ἀπέρριψε τήν ένσταση, εκθέτοντας ὅτι ὁ προσφεύγων δέν είχε προσκομίσει τήν ἀπόδειξη οἱασδήποτε μεταβολής τῆς κατοικίας τῆς οικογενείας του, εγκατεστημένης χωρίς διακοπή ἀπό τοῦ 1967 στην Λιέγη, καί ὅτι, επομένως, δέν ήταν δυνατό νά υπάρξει κατ' ἀποκοπή ἀπόδοση εξόδων.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙ —</NO.P><TXT>Διαδικασία καί αιτήματα</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Μέ δικόγραφο πού ἐπρωτοκολλήθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου τήν <DATE ISO="19820225">25η Φεβρουαρίου 1982</DATE>, ὁ προσφεύγων ἤσκησε τήν παροῦσα προσφυγή, μέ τήν ὁποία ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>νά υποχρεώσει τό 'Ελεγκτικό Συνέδριο νά καταβάλει στον ενάγοντα ποσό 'ίσο πρός τίς βασικές μηνιαίες ἀποδοχές του ὅπως ίσχυαν τήν <DATE ISO="19810531">31η Μαΐου 1981</DATE>, ήτοι 191996 φράγκα Λουξεμβούργου, μή περιλαμβανομένων τῶν τόκων, υπολογιζόμενων μέ τό ἰσχύον στό Βέλγιο νόμιμο επιτόκιο, καί ὀφειλομένων ἀπό <DATE ISO="19810601">1ης 'Ιουνίου 1981</DATE> μέχρι πλήρους εξοφλήσεως</P></ITEM><ITEM><P>νά καταδικάσει τόν εναγόμενο στά δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Μέ τό υπόμνημά του ἀπαντήσεως πού κατέθεσε τήν <DATE ISO="19820629">29η 'Ιουνίου 1982</DATE>, ὁ προσφεύγων, ἀναφερόμενος στην προσαρμογή τῶν βασικών μισθών τῶν υπαλλήλων πού έγινε ἐν τω μεταξύ, ηὔξησε τό αιτούμενο ποσό σέ <FT TYPE="NUMBER">192602</FT> LFR.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Τό 'Ελεγκτικό Συνέδριο ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>νά ἀπορρίψει τήν προσφυγή ὡς ἀβάσιμη, καί</P></ITEM><ITEM><P>ὅσον ἀφορᾶ τά έξοδα, νά ἀποφασίσει σύμφωνα μέ τίς ἐφαρμοστέες διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας.</P></ITEM></LIST></P></NP><?PAGE NO="4037"?><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ή έγγραφη διαδικασία εξελίχθη κανονικώς.</TXT><P>Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστοῦ καί μετ᾽ ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εἰσαγγελέως, τό Δικαστήριο (τρίτο τμῆμα) ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙΙ —</NO.P><TXT>Ἰσχυρισμοί καί ἐπιχειρήματα των διαδίκων πού κατε-τέθησαν κατά τήν έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ό <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγων</HT> προβάλλει ὅτι τό άρθρο 6 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τοῦ παρέχει δικαίωμα ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστά-σεως ἴσης πρός τόν βασικό μισθό δύο μηνῶν καί ὄχι ἑνός. Τό κείμενο τῆς διατάξεως αυτής εἶναι σαφές καί προβλέπει ὅτι τό ποσό τῆς ἀποζημιώσεως εἶναι ἴσο πρός τόν μισθό δύο μηνών γιά τόν υπάλληλο πού λαμβάνει οἰκογενειακά επιδόματα καί ἑνός μηνός γιά τόν υπάλληλο πού δέν λαμβάνει τά ἐν λόγω επιδόματα. Καμμία ἑρμηνεία ἐκ μέρους τῆς διοικήσεως καί καμμία ἀναλογία δέν δύνανται νά υπερισχύσουν τοῦ κειμένου αὐτοῦ. Κατ' ἀντίθεση πρός τό άρθρο 5 τοῦ παραρτήματος VΙΙ , τό όποιο ἀναφέρεται στην ἀποζημίωση εγκαταστάσεως, καμμία υποχρέωση μεταφοράς τῆς κατοικίας τῆς οἰκογενείας δέν προβλέπεται στό άρθρο 6. Ό ὅρός <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>ἐπανεγκατάσταση<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> σημαίνει τήν επιστροφή τοῦ υπαλλήλου στον τόπο καταγωγής του ἀνεξάρτητα ἀπό οἱαδήποτε μεταφορά τῆς κατοικίας τῆς οἰκογενείας του. Δέν εἶναι δυνατό, προκειμένου νά υποστηριχθεῖ ἀντίθετη άποψη, νά γίνει ἀναφορά στην έννοια τῆς <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>ἀποδόσεως τῶν εξόδων<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> καί στό άρθρο 71 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, δεδομένου ὅτι επρόκειτο γιά ἀπόδοση κατ' ἀποκοπή, γιά τήν ὁποία ή διοίκηση δέν ἠδύνατο νά ζητήσει καμμία ἀπόδειξη τῶν εξόδων στά ὁποῖα ὁ προσφεύγων υπεβλήθη, καί ὅτι διάταξη πού παρέχει δικαίωμα αποδόσεως τῶν εξόδων δέν δύναται νά ἑρμηνευθεί ὡς ἀπαγόρευση πληρωμής μή ἀντισταθμιστικών εξόδων.</TXT><P>Ό προσφεύγων ἀναφέρεται, ἐξ άλλου, στό άρθρο 99, παράγραφος 3, τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων ΕΚΑΧ τοῦ 1962, πού διετηρήθη ἐν ἰσχύι μέ τό άρθρο 2 τοῦ κανονισμοῦ 259/68 τοῦ Συμβουλίου κατά τήν θέση σέ ἰσχύ τοῦ παρόντος κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, καί δυνάμει τοῦ ὁποίου θά ἠδύνατο νά ἀξιώσει ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστάσεως ποσοῦ τουλάχιστον ἴσου πρός εκείνο πού θά ελάμβανε, ἄν οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ παλαιοῦ γενικοῦ κανονισμοῦ τοῦ 1956 είχαν εφαρμογή στην περίπτωση του. Ή τελευταία αυτή διάταξη εξαρτά τό δικαίωμα τῆς ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστάσεως ἀπό τήν χορήγηση τῆς ἀρχικῆς ἀποζημιώσεως εγκαταστάσεως στην ἀρχή τῆς σταδιοδρομίας. Καίτοι μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19740711">11ης 'Ιουλίου 1974</DATE> (υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="10/74" YEAR="1974" PAGE.ECR="867">10/74, Becker κατά 'Επιτροπής, Recueil, σ. 867</REF.DOC.ECR>) ἀνεγνωρίσθη ὡς ἀνίσχυρη μία ρήτρα υπολογισμού τῆς ἀποζημιώσεως, ἡ ἀπόφαση αυτή ἀφήνει ἀνέπαφες τίς διατάξεις χορηγήσεως τῆς ἀποζημιώσεως. Ἑπομένως, ἐφ᾽ὅσον ἡ ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστάσεως έχει υπαχθεί στό καθεστώς ΕΚΑΧ, έκτός τῆς κατηγορίας τῶν εξόδων πού δύνανται νά ἀποδοθοῦν, δέν έχει χαρακτήρα ἀποδόσεως εξόδων. Ἐν προκειμένω, πρέπει ἑπομένως νά γίνει ἀναφορά στον πλήρη συντελεστή τῆς ἀρχικής ἀποζημιώσεως πού εἰσεπράττετο τό 1953, στην ἀρχή τῆς σταδιοδρομίας τοῦ προσφεύγοντος, καί ὄχι στίς ἀποζημιώσεις πού εἰσεπράττοντο κατά τήν μεταβατική περίοδο. Ή ἀναφορά στίς ἀποζημιώσεις τῆς μεταβατικής περιόδου ἀποκλείεται, ἐξ άλλου, λόγω τοῦ ὅτι τό άρθρο 6 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων αναφέρεται στην πρώτη καί ὄχι στην δεύτερη παράγραφο τοῦ ἄρθρου 5.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Τό <HT TYPE="ITALIC">'Ελεγκτικό Συνέδριο</HT> υποστηρίζει ὅτι τό άρθρο 6, ὅπως καί ὁλόκληρο τό τμήμα 3 τοῦ παραρτήματος VΙΙ, άφορᾶ τήν ἀπόδοση τῶν εξόδων κατ' ἀποκοπή καί διασαφηνίζει τήν έκταση εφαρμογής τοῦ γενικοῦ κανόνος τοῦ ἄρθρου 71 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως. Ὑπό τήν άποψη αυτή, τό άρθρο 6, παράγραφος<?PAGE NO="4038"?> 4, τοῦ παραρτήματος VΙΙ επιβάλλει στόν υπάλληλο νά ἀποδείξει την δική του ἐπανεγκατάσταση, καθώς καί εκείνη τῆς οικογενείας του. Χωρίς αύτη την μεταφορά κατοικίας, δέν θά πρέπει νά γίνει ἀντιστάθμιση τῶν ἐξόδων καί δέν χορηγείται, επομένως, ἀποζημίωση. Ή διάταξη τοῦ άρθρου 5, παράγραφος 4, ἡ ὁποία μειώνει την ἀποζημίωση καί την ἐγκατάσταση στό ήμισυ, στην περίπτωση πού ὁ υπάλληλος δέν εγκαθίσταται μέ τήν οἰκογένειά του, δέν θά ἐπανελαμβάνετο ὑπό τόν τίτλο τῆς ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστάσεως, καθ' ὅσον ὁ κανών αυτός εφαρμόζεται, γιά τήν ταυτότητα τῶν λόγων, στην ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστάσεως καί, ἑπομένως, ἡ διασαφήνιση αύτη θά ἐκρίνετο ἀνώφελη. Ἐν προκειμένω, ἡ ἐπανεγκατάσταση τοῦ προσφεύγοντος καί τῆς οἰκογενείας του δέν έχει ἀποδειχθεί, καί ἀπό τήν δικογραφία προκύπτει ὅτι ἡ οἰκογένειά του είχε εγκατασταθεί στην Λιέγη ἀπό τό 1967. 'Αν ἡ διάταξη τοῦ ἄρθρου 6, παράγραφος 4, ἐφηρμόζετο κατά γράμμα, ὁ προσφεύγων δέν θά εἶχε δικαίωμα καμμιᾶς ἀποζημιώσεως, λόγω τοῦ ὅτι δέν προσεκόμισε τήν ἀπόδειξη μεταφορᾶς τῆς κατοικίας τῆς οἰκογενείας του. Ἡ εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 5, παράγραφος 4, στό πλαίσιο τῆς ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστάσεως, εἶναι, ἐξ άλλου, σύμφωνη μέ τίς ἀρχές τῆς χρηστής διαχειρίσεως τοῦ δημοσίου χρήματος, τήν θεωρία καί τήν διοικητική πρακτική τῶν κοινοτικῶν ὀργάνων.</TXT><P>Ὁ προσφεύγων δέν δύναται νά επικαλεσθεί τίς μεταβατικές διατάξεις τοῦ καθεστώτος ΕΚΑΧ, σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19740711">11ης 'Ιουλίου 1974</DATE> (Becker), καθ' ὅσον τό ποσό τῆς ἀποζημιώσεως πού ὀφείλεται δυνάμει τοῦ ισχύοντος κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων εἶναι υψηλότερο ἀπό τήν ἀποζημίωση πού εἶναι ἴση πρός τόν βασικό μισθό 4 μηνών, υπολογιζόμενη κατά τίς παλαιές μισθολογικές κλίμακες. Ή μεταβατική διάταξη, ἡ ὁποία είχε ως σκοπό νά ἀποφεύγεται ὅπως ὁ υπάλληλος βρεθεί σέ κατάσταση λιγότερο ευνοϊκή ἀπό εκείνη στην ὁποία θά είχε ευρεθεί ὑπό τό παλαιό καθεστώς, δέν ἔχει ἑπομένως εφαρμογή.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙV —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19821111">11ης Νοεμβρίου 1982</DATE> ἀγόρευσαν οἱ διάδικοι.</P><P>Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τήν ἴδια συνεδρίαση.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου τήν <DATE ISO="19820225">25η Φεβρουαρίου 1982</DATE>, ὁ Victor Evens, πρώην υπάλληλος τοῦ Ελεγκτικοί) Συνεδρίου τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ἤσκησε προσφυγή μέ τήν ὁποία ζητεί νά τοῦ χορηγηθεί ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστάσεως, μετά τήν συνταξιοδότηση του, 'ίση πρός τόν βασικό μισθό δύο μηνῶν.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων, ἔγγαμος καί πατέρας δύο τέκνων, διωρίσθη υπάλληλος τῆς Συνελεύσεως τῆς ΕΚΑΧ στό Λουξεμβοῦργο, τό 1953. Σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τῆς ΕΚΑΧ πού 'ίσχυαν τότε, τοῦ ἐχορηγήθη ἀποζημίωση εγκαταστάσεως ἴση πρός τόν μισθό τεσσάρων μηνών, λόγω τοῦ ὅτι ἡ οικογένειά του καί ὁ 'ίδιος εἶχαν εγκατασταθεί στό Λουξεμβοῦργο. Τό 1977, ὅταν μετετάγη στην Ἐπιτροπή<?PAGE NO="4039"?> Ἐλέγχου στίς Βρυξέλλες, ἐγκατεστάθη μέ τήν οικογένειά του στην Λιέγη καί εἰσέπραξε ἀποζημίωση ἐγκαταστάσεως αντιστοιχούσα στόν βασικό μισθό δύο μηνών. Κατόπιν μετατάξεώς του στό Ἐλεγκτικό Συνέδριο τό 1978, ὁ προσφεύγων ἐγκατεστάθη στό Λουξεμβοῦργο, άλλά ἡ οἰκογένειά του εξακολούθησε νά κατοικεί στην Λιέγη, καί γιά τό λόγο αυτό τοῦ ἐχορηγήθη ἀποζημίωση 'ίση πρός τόν βασικό μισθό ενός μηνός.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Ό προσφεύγων ἐσυνταξιοδοτήθη ἀπό <DATE ISO="19810601">1ης 'Ιουνίου 1981</DATE>. Τότε ἐπανεγκατεστάθη στην Λιέγη ὅπου ήταν ἡ οἰκογένειά του. Τό 'Ελεγκτικό Συνέδριο τοῦ ἐχορήγησε, γιά τόν ἀνωτέρω λόγο, ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστάσεως 'ίση πρός τόν βασικό μισθό ενός μηνός. 'Αντιθέτως, ἠρνήθη νά τοῦ χορηγήσει ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστάσεως 'ίση πρός τόν βασικό μισθό δύο μηνών, λόγω τοῦ ὅτι ἡ οἰκογένειά του, ἡ ὁποία ἐσυνέχιζε πάντοτε νά κατοικεί στην Λιέγη, δέν ἐχρειάζετο νά ἐπανεγκατασταθεῖ στην πόλη αυτή.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Ή διαφορά αύτη τοῦ βασικοῦ μισθοῦ ενός μηνός μεταξύ τῆς ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστάσεως, πού ἐζήτησε ὁ προσφεύγων, καί τοῦ ποσοῦ πού ἐχορήγησε πρός τοῦτο τό 'Ελεγκτικό Συνέδριο ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τῆς παρούσης διαφοράς.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Πρός στήριξη τῆς προσφυγῆς του, ὁ προσφεύγων προβάλλει ὅτι, κατά τή σαφή διατύπωση τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων, δικαιοῦται ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστάσεως ἴσης πρός τό βασικό μισθό δύο μηνών, καθ' ὅσον ελάμβανε οἰκογενειακό επίδομα καί 'έχει ἐπανεγκατασταθεῖ μέ τήν οἰκογένειά του στην Λιέγη. Ό προσφεύγων ἀναφέρεται, ἐξ άλλου, στίς μεταβατικές διατάξεις τοῦ κανονισμοί) 259/68 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19680229">29ης Φεβρουαρίου 1968</DATE>, καί τοῦ ἄρθρου 99, παράγραφος 3, τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων ΕΚΑΧ τοῦ 1962, καθώς καί στό άρθρο 12 τοῦ παλαιοῦ γενικοῦ καθεστώτος τῆς ΕΚΑΧ τοῦ 1956.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Κατά τό 'Ελεγκτικό Συνέδριο, ἡ διάταξη τοῦ ἄρθρου 5, παράγραφος 4, τοῦ παραρτήματος VΙΙ πρέπει νά εφαρμόζεται επίσης στό πλαίσιο τοῦ ἄρθρου 6, ὁπότε ἡ ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστάσεως πρέπει νά περιορίζεται στό βασικό μισθό ἑνός μηνός, ὁπως εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ προσφεύγοντος.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Πρέπει, πρώτον, νά παρατηρηθεί ὅτι, ὅπως εδέχθη τό Δικαστήριο μέ τήν ἀπόφαση του τῆς <DATE ISO="19740711">11ης 'Ιουλίου 1974</DATE> (Becker κατά Ἐπιτροπῆς <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="10/74" YEAR="1974" PAGE.ECR="867">10/74, Recueil, σ. 867</REF.DOC.ECR>),<?PAGE NO="4040"?> ἡ ρήτρα διασφαλίσεως τοῦ ἄρθρου 99, εδάφιο 3, τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως τῶν υπαλλήλων ΕΚΑΧ τοῦ 1962, υπέρ τῶν υπαλλήλων οἱ ὁποίοι προηγουμένως ὑπέκειντο στό παλαιό γενικό καθεστώς τῆς ΕΚΑΧ τοῦ 1956, δέν 'έχει πλέον εφαρμογή ἀπό τήν στιγμή πού οἱ τωρινοί μισθοί υπερβαίνουν τό διπλάσιο τῶν πρό τοῦ 1962 ἀποδοχῶν καί ὅτι υπάλληλος πού εξέρχεται ἀπό τήν υπηρεσία μετά τήν θέση σέ ἰσχύ τοῦ νέου καθεστώτος δέν ευρίσκεται πλέον σέ δυσμενέστερη οικονομική κατάσταση παρά ἄν εἶχε ἀποχωρήσει ἀπό τήν υπηρεσία πρό τῆς θέσεως σέ ἰσχύ τοῦ νέου καθεστώτος.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Πρέπει, επομένως, νά εφαρμοσθεί ἐν προκειμένω τό άρθρο 6 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ ὑπηρεσιακής καταστάσεως, κατά τό μέτρο πού τό ἐν λόγω άρθρο ἀναφέρεται σέ υπάλληλο ὁ όποιος δικαιοῦται οἰκογενειακοῦ επιδόματος.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Τό άρθρο 6, παράγραφος 1, ὁρίζει ὅτι κατά τήν έξοδό του ἀπό τήν υπηρεσία ὁ υπάλληλος <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>δικαιοῦται ἀποζημιώσεως ἐπανεγκαταστάσεως 'ίσης πρός τό βασικό μισθό του δύο μηνῶν, ἄν πρόκειται περί υπαλλήλου ἀρχηγοῦ οἰκογενείας<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>, χωρίς νά ἀναφέρει τόν ὅρο ἐπανεγκαταστάσεως τῆς οἰκογενείας τοῦ ὑπαλλήλου ἀντιθέτως, τό άρθρο 6, παράγραφος 4, ὁρίζει ὅτι ἡ ἀποζημίωση αὐτή καταβάλλεται <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>κατόπιν ἀποδείξεως τῆς ἐπανεγκαταστάσεως τοῦ υπαλλήλου καί τῆς οἰκογενείας του<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>. Ή περίπτωση υπαλλήλου λαμβάνοντας οικογενειακό ἐπίδομα καί ἐπανεγκαθισταμένου χωρίς τήν οικογένειά του δέν προβλέπεται ρητώς από τό άρθρο αυτό.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Προκειμένου νά ερμηνευθεί τό άρθρο 6, δέν δύναται νά γίνει επίκληση τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ γενικοῦ κανονισμοῦ τῆς ΕΚΑΧ τοῦ 1956, ὅπως προτείνει ὁ προσφεύγων. Οἱ ἰσχύουσες διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων πρέπει νά ἑρμηνευθοῦν λαμβάνοντας ὑπ᾽ ὄψη τήν οικονομία καί τόν σκοπό τους, καί ὄχι ὑπό τό φῶς καταργηθείσης κανονιστικής ρυθμίσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Ἀπό τό άρθρο 71 τοῦ κανονισμοῦ ὑπηρεσιακής καταστάσεως καί ἀπό τήν επικεφαλίδα τοῦ τμήματος 3 τοῦ παραρτήματος VΙΙ τοῦ κανονισμοῦ προκύπτει ὅτι τό άρθρο 6 σκοπεί τήν κατ᾽ ἀποκοπή απόδοση εξόδων πού προκαλοῦνται ἀπό τήν ἐπανεγκατάσταση τοῦ υπαλλήλου μετά τήν έξοδό του ἀπό τήν υπηρεσία καί δέν καλύπτονται ἀπό τήν ἀπόδοση τῶν εξόδων μετακομίσεως πού άφορᾶ τό άρθρο 9 τοῦ παραρτήματος VΙΙ. 'Αλλά, τό ὕψος τῶν εξόδων αυτών θά εἶναι γενικά μεγαλύτερο στην περίπτωση πού ἀλλάζει κατοικία μέ τήν οἰκογένειά του, παρά στην περίπτωση υπαλλήλου ὁ όποιος ἐπανεγκαθίσταται ἐκεῖ πού κατοικεί ή οἰκογένειά του.</TXT></NP><?PAGE NO="4041"?><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Παρόμοια διαφορά εξόδων πού πρέπει νά ἀποδοθούν ελήφθη ὑπ' ὅψη, ὅσον άφορα τήν ἀποζημίωση εγκαταστάσεως, ἡ ὁποία πρέπει νά χορηγείται ἐπ' ευκαιρία ἀναλήψεως καθηκόντων, ἀπό τήν πρώτη περίοδο τοῦ ἄρθρου 5, παράγραφος 4, πού ὁρίζει ὅτι ὁ υπάλληλος, ὁ όποιος δικαιοῦται οικογενειακοί) επιδόματος καί δέν εγκαθίσταται μαζί μέ τήν οικογένεια του, λαμβάνει μόνον τό ήμισυ τῆς ἀποζημιώσεως πού δικαιοῦται κανονικά. 'Ομοίως, τό νά μή χορηγείται ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστάσεως 'ίση πρός τό βασικό μισθό δύο μηνών στόν υπάλληλο πού δέν ἐπανεγκαθίσταται μέ τήν οικογένειά του, συνάδει πρός τόν σκοπό τοῦ ἄρθρου 6. Ή ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται, ἐξ άλλου, ἀπό τήν διατύπωση τῆς παραγράφου 4 τοῦ ἄρθρου 6, πού ἀπαιτεί ρητῶς τήν ἀπόδειξη τῆς ἐπανεγκαταστάσεως τῆς οἰκογενείας τοῦ υπαλλήλου.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>'Επομένως, ἀφοθ εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ οικογένεια τοῦ προσφεύγοντος δέν άλλαξε κατοικία μαζί του κατά τήν ἐπανεγκατάστασή του στην Λιέγη, τό Ἐλεγκτικό Συνέδριο δέν ἠδύνατο νά δεχθεί νομίμως τήν αίτηση τοῦ προσφεύγοντος, μέ τήν όποια ἐζήτησε νά τοῦ χορηγηθεί ἀποζημίωση ἐπανεγκαταστάσεως 'ίση μέ τό βασικό μισθό του δύο μηνῶν.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>'Επομένως, ἡ προσφυγή πρέπει νά ἀπορριφθεί.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Κατά τό άρθρο 69, παράγραφος 2, τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, ὁ ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα ὅμως μέ τό άρθρο 70 τοῦ κανονισμοί) διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγών ὑπαλλήλων τῶν Κοινοτήτων, τά όργανα φέρουν τά έξοδα στά όποια υπεβλήθησαν.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)</P><P>κρίνει καί ἀποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Ἀπορρίπτει τήν προσφυγή.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="4042"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Κάθε διάδικος φέρει τά δικά του δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Everling</P><P>Pescatore</P><P>Galmot</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19821125">25 Νοεμβρίου 1982</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Κατ' εντολή τοῦ</P><P>γραμματέως</P><P>Η. Α. Rühl</P><P>Κύριος υπάλληλος διοικήσεως</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος τοῦ τρίτου τμήματος</P><P>U.Everling</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>