<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2024-10-202410C104202107780-00-TRA-DOC-EL-ARRET-C-0778-21-202409817-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="0" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ContentBits"/>
    <meta content="Commission Use" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Name"/>
    <meta content="el-GR" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="20/01/2025 10:39:23" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="el" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="g0oi3o3BbQi9UYQYx54y98GaZ8hRk1aqg4sjw4Y3PaQ0tEvd7q4MNZI77PC4LFYUYohjmWWaLS+bMcpuRhF26nWLSwM3tivtzODpIrCKzEal9dpn8r9vC86KDpnSBPS0DY+QyYF8brRx1joUyaei8Z08WkhxW7ud3zs+KCIaVZs=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="galandi" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="true" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Enabled"/>
    <meta content="5c889add-a7e9-4e04-a4d8-ffe1bc680daf" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ActionId"/>
    <meta content="0778" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2021" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="EL" name="Langue"/>
    <meta content="galandi" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="b24c8b06-522c-46fe-9080-70926f8dddb1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SiteId"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 12-12-24 17:16:32" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="2024-12-24T19:21:12Z" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SetDate"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="2d182904c74a4318a7080b48019efc9a" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0778" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="PV" name="NatureAff"/>
    <meta content="PV" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
    <meta content="Standard" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Method"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Απόφαση της 4.10.2024 – Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C‑778/21 P και C‑798/21 P</div>
      <div id="rId21" style="default">Επιτροπή και Συμβούλιο κατά Front Polisario</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τμήμα μείζονος συνθέσεως)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      της 4ης Οκτωβρίου 2024  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">*</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-3" title="page-1">
      [Κείμενο διορθωμένο με διάταξη της 15ης Ιανουαρίου 2025]
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-4" title="page-1">
      «[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 15ης Ιανουαρίου 2025] Αίτηση αναιρέσεως – Εξωτερική δράση – Διεθνείς συμφωνίες – Συμφωνία σύμπραξης στον τομέα της βιώσιμης αλιείας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου – Απόφαση για τη σύναψη της συμφωνίας αυτής και του πρωτοκόλλου εφαρμογής της – Ισχυρισμοί περί παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου λόγω του ότι η συμφωνία αυτή έχει εφαρμογή στα παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα – Προσφυγή ακυρώσεως – Παραδεκτό – Ικανότητα διαδίκου – Ενεργητική νομιμοποίηση – Προϋπόθεση κατά την οποία το επίμαχο μέτρο πρέπει, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αφορά άμεσα και ατομικά τον προσφεύγοντα – Αρχή του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών – Αρχή της αυτοδιάθεσης – Μη αυτόνομα εδάφη – Άρθρο 73 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών – Εξουσία εκτιμήσεως του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Εθιμικό διεθνές δίκαιο – Γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης – Συναίνεση του λαού μη αυτόνομου εδάφους, ο οποίος έχει δικαίωμα αυτοδιάθεσης, ως τρίτου σε σχέση με διεθνή συμφωνία»
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C‑778/21 P και C‑798/21 P,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      με αντικείμενο δύο αιτήσεις αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκαν στις 14 Δεκεμβρίου 2021,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-7" title="page-1">
      Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη αρχικώς από τον A. Bouquet, τον F. Castillo de la Torre και την A. Stobiecka-Kuik, εν συνεχεία δε από τον A. Bouquet, τον D. Calleja Crespo και την A. Stobiecka-Kuik,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-8" title="page-1">
      αναιρεσείουσα στην υπόθεση C‑778/21 P,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-9" title="page-1">
      όπου οι λοιποί διάδικοι είναι:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-1">
      το Front populaire pour la libération de la Saguia-el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario), εκπροσωπούμενο από τον G. Devers, avocat,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-11" title="page-1">
      προσφεύγον πρωτοδίκως,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-13" title="page-1">
      καθού πρωτοδίκως,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-14" title="page-1">
      το Βασίλειο της Ισπανίας, εκπροσωπούμενο από την A. Gavela Llopis,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-15" title="page-1">
      η Γαλλική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη αρχικώς από τον J.-L. Carré, την A.‑L. Desjonquères και τον T. Stéhelin, εν συνεχεία δε από τον G. Bain, τον B. Herbaut, τον T. Stéhelin και την B. Travard,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-16" title="page-1">
      το Chambre des pêches maritimes de la Méditerranée,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-17" title="page-1">
      το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Nord,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-18" title="page-1">
      το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Centre,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-19" title="page-1">
      το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Sud,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-20" title="page-1">
      εκπροσωπούμενα από τον N. Angelet, την G. Forwood και τον A. Hublet, avocats, καθώς και από τον N. Forwood, BL,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-21" title="page-1">
      παρεμβαίνοντες πρωτοδίκως,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-22" title="page-1">
      και
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-23" title="page-1">
      Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενο αρχικώς από τους F. Naert και V. Piessevaux, εν συνεχεία δε από τον F. Naert, την A. Nowak-Salles και τον V. Piessevaux,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-24" title="page-1">
      αναιρεσείον στην υπόθεση C‑798/21 P,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-25" title="page-1">
      υποστηριζόμενο από:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-26" title="page-1">
      το Βασίλειο του Βελγίου, εκπροσωπούμενο αρχικώς από τον J.-C. Halleux, την C. Pochet και την M. Van Regemorter, εν συνεχεία δε από τις C. Pochet και M. Van Regemorter,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-27" title="page-1">
      την Ουγγαρία, εκπροσωπούμενη από τον M. Z. Fehér και την K. Szíjjártó,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-28" title="page-1">
      την Πορτογαλική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τις P. Barros da Costa και A. Pimenta,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-29" title="page-1">
      τη Σλοβακική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη αρχικώς από την B. Ricziová, εν συνεχεία δε από την S. Ondrášiková,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-30" title="page-1">
      παρεμβαίνοντες στη διαδικασία αναιρέσεως,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-31" title="page-1">
      όπου οι λοιποί διάδικοι είναι:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-32" title="page-1">
      το Front populaire pour la libération de la Saguia-el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario), εκπροσωπούμενο από τον G. Devers, avocat,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-33" title="page-1">
      προσφεύγον πρωτοδίκως,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-34" title="page-1">
      το Βασίλειο της Ισπανίας, εκπροσωπούμενο από την A. Gavela Llopis,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-35" title="page-1">
      η Γαλλική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη αρχικώς από τον J.‑L. Carré, την A.‑L. Desjonquères και τον T. Stéhelin, εν συνεχεία δε από τον G. Bain, τον B. Herbaut, τον T. Stéhelin και την B. Travard,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-36" title="page-1">
      η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη αρχικώς από τον A. Bouquet, τον F. Castillo de la Torre και την A. Stobiecka-Kuik, εν συνεχεία δε από τον A. Bouquet, τον D. Calleja Crespo και την A. Stobiecka-Kuik,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-37" title="page-1">
      το Chambre des pêches maritimes de la Méditerranée,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-38" title="page-1">
      το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Nord,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-39" title="page-1">
      το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Centre,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-40" title="page-1">
      το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Sud,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-41" title="page-1">
      εκπροσωπούμενα από τον N. Angelet, την G. Forwood και τον A. Hublet, avocats, καθώς και από τον N. Forwood, BL,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-42" title="page-1">
      παρεμβαίνοντες πρωτοδίκως,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-43" title="page-1">
      ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τμήμα μείζονος συνθέσεως),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-44" title="page-1">
      συγκείμενο από τους K. Lenaerts, Πρόεδρο, L. Bay Larsen, Αντιπρόεδρο, A. Arabadjiev, Κ. Λυκούργο, E. Regan, Z. Csehi και O. Spineanu-Matei, προέδρους τμήματος, S. Rodin, I. Jarukaitis, A. Kumin, N. Jääskinen (εισηγητή), M. L. Arastey Sahún και M. Gavalec, δικαστές,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-45" title="page-1">
      γενική εισαγγελέας: T. Ćapeta
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-46" title="page-1">
      γραμματέας: C. Di Bella, διοικητικός υπάλληλος,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-47" title="page-1">
      έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 23ης και της 24ης Οκτωβρίου 2023,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-48" title="page-1">
      αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 21ης Μαρτίου 2024,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-49" title="page-1">
      εκδίδει την ακόλουθη
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-50" title="page-1">
      Απόφαση
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με τις αντίστοιχες αιτήσεις αναιρέσεως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (υπόθεση C‑778/21 P) και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (υπόθεση C‑798/21 P) ζητούν τη μερική αναίρεση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 29ης Σεπτεμβρίου 2021, Front Polisario κατά Συμβουλίου (T‑344/19 και T‑356/19, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2021:640), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση (ΕΕ) 2019/441 του Συμβουλίου, της 4ης Μαρτίου 2019, για τη σύναψη της συμφωνίας σύμπραξης στον τομέα της βιώσιμης αλιείας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου, του πρωτοκόλλου εφαρμογής της, καθώς και της ανταλλαγής επιστολών που συνοδεύουν τη συμφωνία (ΕΕ 2019, L 77, σ. 4, στο εξής: επίμαχη απόφαση).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στην υπόθεση C‑798/21 P, το Συμβούλιο ζητεί επίσης, επικουρικώς, να διατηρηθούν σε ισχύ τα αποτελέσματα της επίμαχης απόφασης για περίοδο δώδεκα μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία θα εκδοθεί η απόφαση του Δικαστηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το νομικό πλαίσιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το διεθνές δίκαιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 1 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος υπεγράφη στο Σαν Φρανσίσκο στις 26 Ιουνίου 1945 (στο εξής: Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών), ορίζει τα ακόλουθα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-57" title="page-1">
      «Οι σκοποί των Ηνωμένων Εθνών είναι:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-58" title="page-1">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-59" title="page-1">
      2. Να αναπτύσσουν ανάμεσα στα έθνη φιλικές σχέσεις που θα βασίζονται στο σεβασμό της αρχής των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιαθέσεως των λαών και να παίρνουν άλλα μέτρα κατάλληλα για την ενίσχυση της παγκόσμιας ειρήνης.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-60" title="page-1">
      […]»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το κεφάλαιο XI του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών επιγράφεται «Διακήρυξη που αφορά μη αυτόνομες περιοχές» και περιλαμβάνει το άρθρο 73, το οποίο προβλέπει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-62" title="page-2">
      «Τα Μέλη των Ηνωμένων Εθνών, που έχουν ή αναλαμβάνουν την ευθύνη να διοικούν περιοχές που οι λαοί τους δεν έχουν ακόμη επιτύχει πλήρη αυτοδιοίκηση, αναγνωρίζουν την αρχή ότι προέχουν τα συμφέροντα των κατοίκων αυτών των περιοχών και δέχονται ως ιερή αποστολή την υποχρέωση να προωθήσουν όσο γίνεται περισσότερο, μέσα στο σύστημα της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας που καθιερώνεται με το Χάρτη αυτόν, την ευημερία των κατοίκων αυτών των περιοχών […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-63" title="page-2">
      […]».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Σύμβαση της Βιέννης</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το τελευταίο εδάφιο του προοιμίου της Σύμβασης της Βιέννης περί του δικαίου των συνθηκών, η οποία συνήφθη στις 23 Μαΐου 1969 (Recueil des traités des Nations unies, τόμος 1155, σ. 331, στο εξής: Σύμβαση της Βιέννης), τα συμβαλλόμενα μέρη «διαβεβαι[ούν] ότι οι κανόνες του εθιμικού Διεθνούς Δικαίου θα συνεχίσουν να διέπουν ζητήματα μη ρυθμιζόμενα υπό των διατάξεων της [εν λόγω] Συμβάσεως».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 3 της ίδιας σύμβασης, το οποίο επιγράφεται «Διεθνείς Συμφωνίαι μη εμπίπτουσαι εις τα πλαίσια της παρούσης Συμβάσεως», ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-67" title="page-2">
      «Το γεγονός ότι, η παρούσα Σύμβασις δεν εφαρμόζεται επί διεθνών συμφωνιών μεταξύ κρατών και άλλων υποκειμένων του Διεθνούς Δικαίου ή μεταξύ των ως άνω ετέρων υποκειμένων του Διεθνούς Δικαίου, ή επί διεθνών συμφωνιών, συνομολογηθεισών εις άγραφον τύπον, δεν επηρεάζει:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-68" title="page-2">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-69" title="page-2">
      β) την εφαρμογήν επ’ αυτών οιουδήποτε των κανόνων των θεσπιζομένων εν τη παρούση Συμβάσει, εις τους οποίους θα υπήγοντο, κατά το Διεθνές Δίκαιον, ανεξαρτήτως της εν λόγω Συμβάσεως·
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-70" title="page-2">
      […]».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 29 της Σύμβασης της Βιέννης, το οποίο επιγράφεται «Εδαφική εφαρμογή των συνθηκών», ορίζει τα ακόλουθα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-72" title="page-2">
      «Εξαιρέσει της περιπτώσεως καθ’ ην υφίσταται διάφορος πρόθεσις προκύπτουσα εκ της συνθήκης ή άλλως πως, η συνθήκη δεσμεύει έκαστον μέρος επί ολοκλήρου του εδάφους του.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 34 της σύμβασης αυτής, το οποίο φέρει τον τίτλο «Γενικός κανών αφορών εις τα τρίτα κράτη», προβλέπει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-74" title="page-3">
      «Η συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα διά τρίτον κράτος άνευ της συναινέσεώς του.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 35 της εν λόγω σύμβασης, το οποίο φέρει τον τίτλο «Συνθήκαι συνιστώσαι υποχρεώσεις διά τρίτα κράτη», έχει ως εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-76" title="page-3">
      «Δημιουργείται υποχρέωσις διά τρίτον κράτος εκ διατάξεως συνθήκης εάν αύτη τυγχάνη η πρόθεσις των συμβαλλομένων μερών και το τρίτον κράτος αποδεχθή ταύτην ρητώς και εγγράφως.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 36 της ίδιας σύμβασης, το οποίο φέρει τον τίτλο «Συνθήκαι συνιστώσαι δικαιώματα διά τρίτα κράτη»:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-78" title="page-3">
      «1. Δημιουργείται δικαίωμα διά τρίτον κράτος εκ διατάξεως συνθήκης εάν τα συμβαλλόμενα μέρη επιδιώκουν διά ταύτης την εκχώρησιν δικαιώματος εις τρίτον κράτος, ή εις ομάδα κρατών εις την οποίαν τούτο ανήκει ή εις άπαντα τα κράτη και το τρίτον τοιούτον συγκατατίθεται. Η συναίνεσις αύτη τεκμαίρεται εφ’ όσον δεν υπάρχει ένδειξις περί του αντιθέτου, εκτός εάν άλλως ορίζη η συνθήκη.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-79" title="page-3">
      2. Το κράτος το οποίον ασκεί δικαίωμα κατ’ εφαρμογήν της παραγράφου 1, προκειμένου να ασκήση το δικαίωμα τούτο, υποχρεούται να σεβασθή τους όρους οίτινες προβλέπονται εν τη συνθήκη ή δημιουργούνται συμφώνως προς τη συνθήκη.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το ψήφισμα III της τελικής πράξης της τρίτης συνδιάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το ψήφισμα III της τελικής πράξης της τρίτης συνδιάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, της 30ής Απριλίου 1982, προβλέπει ότι, «στην περίπτωση περιοχής ο λαός της οποίας δεν έχει αποκτήσει πλήρη ανεξαρτησία ή άλλο καθεστώς αυτονομίας αναγνωρισμένο από τα Ηνωμένα Έθνη, ή περιοχής υπό αποικιοκρατική εξουσία, οι διατάξεις που αφορούν δικαιώματα ή συμφέροντα μνημονευόμενα στη [Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, η οποία συνήφθη στο Montego Bay στις 10 Δεκεμβρίου 1982 (στο εξής: Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας)] εφαρμόζονται προς όφελος του λαού της εν λόγω περιοχής με σκοπό την προαγωγή της ευημερίας και της αναπτύξεώς του».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η συμφωνία σύνδεσης</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Την 1η Μαρτίου 2000 άρχισε να ισχύει η ευρωμεσογειακή συμφωνία συνδέσεως μεταξύ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των κρατών μελών τους, αφενός, και του Βασιλείου του Μαρόκου, αφετέρου, η οποία υπεγράφη στις Βρυξέλλες στις 26 Φεβρουαρίου 1996 (ΕΕ 2000, L 70, σ. 2, στο εξής: συμφωνία σύνδεσης).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της συμφωνίας αυτής ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-85" title="page-4">
      «Εγκαθιδρύεται σύνδεση μεταξύ της [Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα] και των κρατών μελών της, αφενός, και του Μαρόκου, αφετέρου.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 94 της εν λόγω συμφωνίας προβλέπει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-87" title="page-4">
      «Η παρούσα συμφωνία εφαρμόζεται αφενός, στα εδάφη στα οποία εφαρμόζονται οι συνθήκες για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και η συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, υπό τους όρους που προβλέπονται στις συνθήκες αυτές, και, αφετέρου, στο έδαφος του Βασιλείου του Μαρόκου.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αλιευτική συμφωνία του 2006</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 22 Μαΐου 2006 το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) 764/2006 σχετικά με τη σύναψη της συμφωνίας αλιευτικής σύμπραξης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου (ΕΕ 2006, L 141, σ. 1). Το άρθρο 1 του κανονισμού αυτού ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-90" title="page-4">
      «Εγκρίνεται εξ ονόματος της Κοινότητας η συμφωνία αλιευτικής σύμπραξης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως προκύπτει από το προοίμιό της και από τα άρθρα της 1 και 3, η συμφωνία αλιευτικής σύμπραξης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου (ΕΕ 2006, L 141, σ. 4, στο εξής: αλιευτική συμφωνία του 2006) σκοπεί στην ενίσχυση των σχέσεων συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου, ιδίως στο πλαίσιο της συμφωνίας σύνδεσης, μέσω της σύναψης αλιευτικής σύμπραξης αποσκοπούσας στην προώθηση της υπεύθυνης αλιείας στις μαροκινές αλιευτικές ζώνες και στην αποτελεσματική εφαρμογή της μαροκινής αλιευτικής πολιτικής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 11 της αλιευτικής συμφωνίας του 2006 ορίζει ότι αυτή εφαρμόζεται, όσον αφορά το Βασίλειο του Μαρόκου, «στο έδαφος του Μαρόκου και στα ύδατα υπό μαροκινή δικαιοδοσία».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, της εν λόγω συμφωνίας ορίζει ότι ως «μαροκινή αλιευτική ζώνη», για τους σκοπούς της συμφωνίας αυτής, του συνημμένου πρωτοκόλλου και του παραρτήματός της, νοούνται «τα ύδατα που υπάγονται στην κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία του Βασιλείου του Μαρόκου».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το ιστορικό της διαφοράς</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας, το ιστορικό της διαφοράς, όπως εκτίθεται ιδίως στις σκέψεις 1 έως 72 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, μπορεί να συνοψισθεί ως εξής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το διεθνές πλαίσιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Δυτική Σαχάρα είναι περιοχή στο βορειοδυτικό τμήμα της αφρικανικής ηπείρου, η οποία αποικίστηκε από το Βασίλειο της Ισπανίας στο τέλος του 19ου αιώνα προτού καταστεί ισπανική επαρχία. Το 1963 ενεγράφη από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών στον «προκαταρκτικό κατάλογο των περιοχών στις οποίες εφαρμόζεται η Διακήρυξη περί παραχωρήσεως ανεξαρτησίας στις αποικιοκρατούμενες χώρες και λαούς [ψήφισμα 1514 (XV) της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών]», ως μη αυτόνομο έδαφος το οποίο διοικείται από το Βασίλειο του Μαρόκου, κατά την έννοια του άρθρου 73 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Περιλαμβάνεται ακόμη στον κατάλογο των μη αυτόνομων εδαφών που καταρτίζει ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών βάσει των πληροφοριών που του κοινοποιούνται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 73, στοιχείο εʹ, του εν λόγω Χάρτη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 20 Δεκεμβρίου 1966, κατά τη 1500ή συνεδρίαση της ολομέλειάς της, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε το ψήφισμα 2229 (XXI) επί του ζητήματος του Ifni και της ισπανικής Σαχάρας, με το οποίο «[διακήρυξε] εκ νέου το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα περί αυτοδιαθέσεως τ[ου] λα[ού] […] της ισπανικής Σαχάρας σύμφωνα με το ψήφισμα 1514 (XV) της Γενικής Συνέλευσης [των Ηνωμένων Εθνών]» και κάλεσε το Βασίλειο της Ισπανίας, ως διοικούσα αρχή, «να ρυθμίσει με πράξη του το ταχύτερο δυνατόν […] τις λεπτομέρειες της διοργανώσεως δημοψηφίσματος το οποίο θα πραγματοποι[είτο] υπό την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών προκειμένου να παρασχεθεί η δυνατότητα στον αυτόχθονα πληθυσμό να ασκήσει ελεύθερα το δικαίωμά του περί αυτοδιαθέσεως».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 24 Οκτωβρίου 1970, κατά τη 1883η συνεδρίαση της ολομέλειάς της, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε το ψήφισμα 2625 (XXV), με το οποίο ενέκρινε τη «Διακήρυξη σχετικά με τις αρχές του διεθνούς δικαίου για τις φιλικές σχέσεις και τη συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών», της οποίας το κείμενο προσαρτάται στο ψήφισμα αυτό. Το εν λόγω κείμενο «διακηρύσσει πανηγυρικά», μεταξύ άλλων, «την αρχή των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιαθέσεως των λαών».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Front populaire pour la libération de la Saguia-el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) είναι οργάνωση η οποία ιδρύθηκε στις 10 Μαΐου 1973 στη Δυτική Σαχάρα. Αυτοπροσδιορίζεται στο άρθρο 1 του καταστατικού του ως «εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα» του οποίου τα μέλη «αγωνίζονται για την πλήρη ανεξαρτησία και για την ανάκτηση της κυριαρχίας του λαού των Σαχράουι στο σύνολο του εδάφους της Λαϊκής Αραβικής Δημοκρατίας της Σαχάρας».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 20 Αυγούστου 1974 το Βασίλειο της Ισπανίας απέστειλε στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών επιστολή με την οποία ανακοίνωνε την απόφασή του να διοργανώσει, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, δημοψήφισμα με σκοπό να δοθεί στον λαό της Δυτικής Σαχάρας η δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμά του αυτοδιάθεσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 16 Οκτωβρίου 1975 το Διεθνές Δικαστήριο, υπό την ιδιότητά του ως κύριο δικαστικό όργανο των Ηνωμένων Εθνών και κατόπιν αιτήματος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών στο πλαίσιο των εργασιών της σχετικά με την αποαποικιοποίηση της Δυτικής Σαχάρας, εξέδωσε γνωμοδότηση με τίτλο «Δυτική Σαχάρα» (CIJ Recueil 1975, σ. 12, στο εξής: γνωμοδότηση για τη Δυτική Σαχάρα). Στο σημείο 162 της εν λόγω γνωμοδότησης, το Διεθνές Δικαστήριο διέλαβε τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-103" title="page-6">
      «Τα στοιχεία και οι πληροφορίες που τέθηκαν σε γνώση του [Διεθνούς] Δικαστηρίου τεκμηριώνουν την ύπαρξη, κατά τον χρόνο του ισπανικού εποικισμού, νομικών δεσμών πίστεως μεταξύ του Σουλτάνου του Μαρόκου και ορισμένων από τις φυλές που κατοικούν στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας. Τεκμηριώνουν, επίσης, την ύπαρξη δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων δικαιωμάτων σχετικά με το έδαφος, τα οποία συνιστούσαν νομικούς δεσμούς μεταξύ του συνόλου της Μαυριτανίας, όπως το αντιλαμβάνεται το [Διεθνές] Δικαστήριο, και του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας. Αντιθέτως, το [Διεθνές] Δικαστήριο καταλήγει ότι τα στοιχεία και οι πληροφορίες που είχαν τεθεί σε γνώση του δεν τεκμηριώνουν την ύπαρξη κανενός δεσμού κυριαρχίας μεταξύ της Δυτικής Σαχάρας, αφενός, και του Βασιλείου του Μαρόκου ή του συνόλου της Μαυριτανίας, αφετέρου. Επομένως, το [Διεθνές] Δικαστήριο δεν διαπίστωσε την ύπαρξη νομικών δεσμών δυνάμενων να τροποποιήσουν την εφαρμογή του ψηφίσματος 1514 (XV) [της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών] ως προς την αποαποικιοποίηση της Δυτικής Σαχάρας και, ιδίως, την εφαρμογή της αρχής της αυτοδιαθέσεως μέσω της ελεύθερης και αυθεντικής εκφράσεως της βουλήσεως των πληθυσμών της περιοχής. […]»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο σημείο 163 της γνωμοδότησης για τη Δυτική Σαχάρα, το Διεθνές Δικαστήριο ανέφερε, ειδικότερα, τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-105" title="page-6">
      «[Το Διεθνές Δικαστήριο εκτιμά], [ό]σον αφορά το ερώτημα υπό I, […] ότι η Δυτική Σαχάρα (Rio de Oro και Sakiet El Hamra) δεν αποτελούσε γη άνευ κυρίου (terra nullius) κατά τον χρόνο εποικισμού της από το Βασίλειο της Ισπανίας· […] όσον αφορά το ερώτημα υπό II, […] ότι το έδαφος είχε, με το Βασίλειο του Μαρόκου, νομικούς δεσμούς με τα χαρακτηριστικά που επισημαίνονται στο σημείο 162 της παρούσας γνωμοδότησης [και] ότι το έδαφος είχε, με το σύνολο της Μαυριτανίας, νομικούς δεσμούς με τα χαρακτηριστικά που επισημαίνονται στο σημείο 162 της παρούσας γνωμοδότησης.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Σε λόγο που εκφώνησε την ημέρα της δημοσίευσης της γνωμοδότησης για τη Δυτική Σαχάρα, ο Βασιλεύς του Μαρόκου δήλωσε ότι «σύμπας ο κόσμος [είχε] αναγνωρίσει ότι η [Δυτική] Σαχάρα ανήκε» στο Βασίλειο του Μαρόκου και ότι «δεν απέμεν[ε] άλλο παρά να καταλάβουν ειρηνικά το έδαφος αυτό», καλώντας τον λαό σε πορεία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 6 Νοεμβρίου 1975, κατά τη 1854η συνεδρίασή του, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε το ψήφισμα 380 (1975) για τη Δυτική Σαχάρα, με το οποίο «εξέφρασ[ε] τη λύπη του για τη διοργάνωση της πορείας» που είχε αναγγελθεί και «ζήτησ[ε] από το [Βασίλειο του] Μαρόκου την άμεση απόσυρση από το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας όλων όσ[οι] είχαν συμμετάσχει στην πορεία [αυτή]».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 26 Φεβρουαρίου 1976 το Βασίλειο της Ισπανίας ενημέρωσε τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών ότι, από της ημερομηνίας αυτής, έπαυε η παρουσία του στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας και ότι θεωρούσε εαυτό απαλλαγμένο πλέον οποιασδήποτε ευθύνης διεθνούς χαρακτήρα ως προς τη διοίκησή της.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν τω μεταξύ, ξέσπασε ένοπλη σύρραξη μεταξύ του Βασιλείου του Μαρόκου, της Ισλαμικής Δημοκρατίας της Μαυριτανίας και του Front Polisario στην εν λόγω περιοχή. Στο πλαίσιο αυτό, μέρος του πληθυσμού της Δυτικής Σαχάρας, ως επί το πλείστον μέλη του λαού των Σαχράουι, διέφυγε από την περιοχή και βρήκε καταφύγιο σε καταυλισμούς που βρίσκονταν στο έδαφος της Αλγερίας, πλησίον των συνόρων με τη Δυτική Σαχάρα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Την επομένη της λήξης της παρουσίας του Βασιλείου της Ισπανίας στη Δυτική Σαχάρα, το Front Polisario κήρυξε την ίδρυση της Λαϊκής Αραβικής Δημοκρατίας της Σαχάρας (ΛΑΔΣ). Ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε κάποιο από τα κράτη μέλη της έχουν αναγνωρίσει μέχρι σήμερα τη ΛΑΔΣ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 14 Απριλίου 1976 το Βασίλειο του Μαρόκου συνήψε με την Ισλαμική Δημοκρατία της Μαυριτανίας συνθήκη διανομής του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας και προσάρτησε μέρος του εδάφους αυτού που του παραχωρήθηκε δυνάμει της εν λόγω συνθήκης. Στις 10 Αυγούστου 1979 η Ισλαμική Δημοκρατία της Μαυριτανίας συνήψε ειρηνευτική συμφωνία με το Front Polisario, δυνάμει της οποίας παραιτήθηκε από κάθε εδαφική διεκδίκηση στη Δυτική Σαχάρα. Μετά τη σύναψη της συμφωνίας αυτής, το Βασίλειο του Μαρόκου ανέλαβε τον έλεγχο του εδάφους που είχαν εκκενώσει οι μαυριτανικές δυνάμεις.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Την 21η Νοεμβρίου 1979, κατά την 75η συνεδρίαση της ολομέλειάς της, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε το ψήφισμα 34/37 επί του ζητήματος της Δυτικής Σαχάρας, με το οποίο «[διακήρυξε] εκ νέου το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα περί αυτοδιαθέσεως και ανεξαρτησίας του λαού της Δυτικής Σαχάρας, σύμφωνα με τον Χάρτη [των Ηνωμένων Εθνών] […] και τους σκοπούς του ψηφίσματός [της] 1514 (XV)», «[εξέφρασε] τη ζωηρή λύπη της για την επιδείνωση της καταστάσεως λόγω της εξακολουθούμενης κατοχής της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο», «[ζήτησε] επιτακτικά από το Μαρόκο να δεσμευτεί και αυτό ότι θα συμβάλει ενεργητικά στην επίτευξη ειρήνης και θα τερματίσει την κατοχή του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας» και «[πρότεινε] προς τούτο την πλήρη συμμετοχή του [Front Polisario], εκπροσώπου του λαού της Δυτικής Σαχάρας, σε οποιαδήποτε προσπάθεια εξευρέσεως δίκαιης, βιώσιμης και οριστικής πολιτικής λύσεως του ζητήματος της Δυτικής Σαχάρας, σύμφωνα με τα ψηφίσματα και τις διακηρύξεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών». Μετά το ως άνω ψήφισμα η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών εξέδωσε το ψήφισμα 35/19, κατά την 56η συνεδρίαση της ολομέλειάς της η οποία διεξήχθη στις 11 Νοεμβρίου 1980. Στο σημείο 10 του ψηφίσματος αυτού, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών «[ζήτησε] επιτακτικά […] από το Μαρόκο και το [Front Polisario], εκπρόσωπο του λαού της Δυτικής Σαχάρας, να ξεκινήσουν άμεσες διαπραγματεύσεις με σκοπό να καταλήξουν σε οριστική επίλυση του ζητήματος της Δυτικής Σαχάρας».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η ένοπλη σύρραξη εξακολούθησε να μαίνεται μεταξύ του Front Polisario και του Βασιλείου του Μαρόκου μέχρις ότου, στις 30 Αυγούστου 1988, οι δύο πλευρές δέχθηκαν, κατ’ αρχήν, ορισμένες προτάσεις διευθετήσεως οι οποίες διατυπώθηκαν, πιο συγκεκριμένα, από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και προέβλεπαν, ειδικότερα, την κατάπαυση του πυρός καθώς και τη διοργάνωση δημοψηφίσματος περί αυτοδιαθέσεως υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών. Ωστόσο, καθώς δεν βρέθηκε πολιτική λύση, οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν εκ νέου το 2020.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προκειμένου, μεταξύ άλλων, να παρακολουθεί την κατάπαυση του πυρός και να συνδράμει στη διοργάνωση του ως άνω δημοψηφίσματος, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών συγκρότησε, τον Απρίλιο του 1991, την αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για τη διοργάνωση δημοψηφίσματος στη Δυτική Σαχάρα (Minurso), η εντολή της οποίας παρατείνεται κάθε χρόνο και η οποία εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι σήμερα. Με ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών υπενθυμίζεται τακτικά ότι οποιαδήποτε πολιτική λύση πρέπει να επιτρέπει «την αυτοδιάθεση του λαού της Δυτικής Σαχάρας στο πλαίσιο ρυθμίσεων που συμβαδίζουν με τους στόχους και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών» [βλ., προσφάτως, ψήφισμα 2703 (2023) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, της 30ής Οκτωβρίου 2023, σημείο 4].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, κατά την 82η συνεδρίαση της ολομέλειάς της στις 6 Δεκεμβρίου 1995, εξέδωσε το ψήφισμα 50/33, το οποίο επιγράφεται «Δραστηριότητες των αλλοδαπών, οικονομικών και άλλων συμφερόντων που εμποδίζουν την εφαρμογή της Διακήρυξης περί παραχωρήσεως ανεξαρτησίας στις αποικιοκρατούμενες χώρες και λαούς», με το οποίο, μεταξύ άλλων, «[διακήρυξε] εκ νέου το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα των λαών των αποικιοκρατούμενων ή μη αυτόνομων περιοχών περί αυτοδιαθέσεως, ανεξαρτησίας και χρησιμοποίησης των φυσικών πόρων των περιοχών τους, καθώς και το δικαίωμά τους να διαθέτουν τους εν λόγω πόρους κατά το βέλτιστο συμφέρον τους», «[υπογράμμισε] την αξία των αλλοδαπών οικονομικών επενδύσεων που έχουν ξεκινήσει σε συνεργασία με τους λαούς των μη αυτόνομων περιοχών και σύμφωνα με τις επιθυμίες τους προκειμένου να υπάρξει χρήσιμη συνεισφορά στην κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη των περιοχών», «[διακήρυξε] εκ νέου ότι η αρνητική εκμετάλλευση και η λεηλασία των θαλάσσιων πόρων και άλλων φυσικών πόρων των αποικιοκρατούμενων ή μη αυτόνομων περιοχών από αλλοδαπά οικονομικά συμφέροντα, κατά παράβαση των σχετικών ψηφισμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, υπονομεύει την ακεραιότητα και την ευημερία των εν λόγω περιοχών» και «[κάλεσε] όλες τις κυβερνήσεις και όλους τους οργανισμούς των Ηνωμένων Εθνών να διασφαλίσουν ότι η μόνιμη κυριαρχία των πληθυσμών των αποικιοκρατούμενων ή μη αυτόνομων περιοχών επί των φυσικών πόρων τους είναι πλήρως σεβαστή και διαφυλάσσεται».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Μέχρι σήμερα, δεν έχει διεξαχθεί τέτοιο δημοψήφισμα και το Βασίλειο του Μαρόκου ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας, το οποίο χωρίζεται από το υπόλοιπο έδαφος, που ελέγχεται από το Front Polisario, μέσω ενός τείχους από άμμο που έχει κατασκευαστεί και φυλάσσεται από τον μαροκινό στρατό.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η συμφωνία σύνδεσης, η συμφωνία περί αμοιβαίων μέτρων ελευθέρωσης και οι διάφορες αλιευτικές συμφωνίες που έχουν συναφθεί μεταξύ της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου καθώς και οι έννομες συνέπειές τους</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο πλαίσιο της συμφωνίας σύνδεσης, στις 13 Δεκεμβρίου 2010 υπεγράφη στις Βρυξέλλες η συμφωνία υπό μορφή ανταλλαγής επιστολών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου σχετικά με αμοιβαία μέτρα ελευθέρωσης για τα γεωργικά προϊόντα, τα μεταποιημένα γεωργικά προϊόντα, τα ψάρια και τα αλιευτικά προϊόντα, με την αντικατάσταση των πρωτοκόλλων αριθ. 1, 2 και 3 και των παραρτημάτων τους και με τις τροποποιήσεις της ευρωμεσογειακής συμφωνίας συνδέσεως μεταξύ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των κρατών μελών τους, αφενός, και του Βασιλείου του Μαρόκου, αφετέρου (ΕΕ 2012, L 241, σ. 4, στο εξής: συμφωνία περί αμοιβαίων μέτρων ελευθέρωσης). Η συμφωνία αυτή εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ένωσης με την απόφαση 2012/497/ΕΕ του Συμβουλίου, της 8ης Μαρτίου 2012 (ΕΕ 2012, L 241, σ. 2).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στον τομέα της αλιείας, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα δεσμεύτηκε το 1985 να αναλάβει την ευθύνη για τις υφιστάμενες αλιευτικές συμφωνίες που είχαν συνάψει το Βασίλειο της Ισπανίας και η Πορτογαλική Δημοκρατία με το Βασίλειο του Μαρόκου, μετά την προσχώρηση των δύο αυτών κρατών μελών στην (τότε) Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα [βλ. απόφαση 87/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 13ης Αυγούστου 1987, για τη σύναψη συμφωνίας υπό μορφή ανταλλαγής επιστολών σχετικά με το καθεστώς αλιείας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου που εφαρμόζεται αρχικά για τη χρονική περίοδο από την 1η Αυγούστου μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1987 (ΕΕ 1987, L 232, σ. 18), και συμφωνία υπό μορφή ανταλλαγής επιστολών σχετικά με το καθεστώς αλιείας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου που εφαρμόζεται αρχικά για τη χρονική περίοδο από την 1η Αυγούστου μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1987 (ΕΕ 1987, L 232, σ. 19)].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το 1988, το 1992 και το 2006 η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα συνήψε τις δικές της αλιευτικές συμφωνίες με το Βασίλειο του Μαρόκου, ήτοι τη συμφωνία για τις σχέσεις στον τομέα της θαλάσσιας αλιείας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου (ΕΕ 1988, L 99, σ. 49, στο εξής: συμφωνία του 1988), τη συμφωνία για τις σχέσεις στον τομέα της θαλάσσιας αλιείας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου (ΕΕ 1992, L 407, σ. 3, στο εξής: συμφωνία του 1992) και την αλιευτική συμφωνία του 2006.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το πεδίο εφαρμογής των συμφωνιών αυτών κάλυπτε το «έδαφος του Μαρόκου και [τα] ύδατα υπό μαροκινή δικαιοδοσία», χωρίς να προσδιορίζεται ρητά το όριο των καλυπτόμενων θαλάσσιων περιοχών (πρβλ. άρθρο 1 της συμφωνίας του 1988, άρθρο 1 της συμφωνίας του 1992 και άρθρο 11 της αλιευτικής συμφωνίας του 2006).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Βασικό στοιχείο όλων των ως άνω συμφωνιών ήταν η παροχή οικονομικής στήριξης στο Βασίλειο του Μαρόκου, εν μέρει ως αντάλλαγμα για την έκδοση αδειών από τις αρχές του τελευταίου σε αλιευτικά σκάφη της Ένωσης (πρβλ. άρθρο 2, παράγραφος 2, και άρθρο 6 της συμφωνίας του 1988, άρθρο 2, παράγραφος 2, και άρθρο 7 της συμφωνίας του 1992, καθώς και άρθρα 6 και 7 της αλιευτικής συμφωνίας του 2006).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δυνάμει χωριστών πρωτοκόλλων, καθένα από τα οποία ίσχυε για περίοδο τεσσάρων ετών και τα οποία αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος των εν λόγω συμφωνιών, καθορίζονταν επιπλέον οι αλιευτικές δυνατότητες που παραχωρούνταν στα αλιευτικά σκάφη της Ένωσης, η διάρκειά τους και οι όροι χρήσης τους [άρθρα 5 και 7 της συμφωνίας του 1988 και πρωτόκολλο αριθ. 1 για τον καθορισμό των δυνατοτήτων αλιείας που παρέχει το Μαρόκο και το αντάλλαγμα της Κοινότητας για την περίοδο από την 1η Μαρτίου 1988 μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου 1992 (ΕΕ 1988, L 99, σ. 61), άρθρα 7 και 9 της συμφωνίας του 1992 και πρωτόκολλο για τον καθορισμό των αλιευτικών δυνατοτήτων, της χρηματικής αντιστάθμισης και της οικονομικής στήριξης που παρέχονται από την Κοινότητα (ΕΕ 1992, L 407, σ. 15), καθώς και άρθρα 5 έως 7 της αλιευτικής συμφωνίας του 2006 και πρωτόκολλο για τον καθορισμό των αλιευτικών δυνατοτήτων και της χρηματικής αντιπαροχής που προβλέπονται στη συμφωνία αλιευτικής σύμπραξης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου (ΕΕ 2006, L 141, σ. 9)].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά την αιτιολογική σκέψη 2 της επίμαχης απόφασης, το τελευταίο πρωτόκολλο για τον καθορισμό των αλιευτικών δυνατοτήτων και της χρηματικής αντιπαροχής, ήτοι το πρωτόκολλο μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου σχετικά με τον καθορισμό των αλιευτικών δυνατοτήτων και της χρηματικής αντιπαροχής που προβλέπονται στη συμφωνία αλιευτικής σύμπραξης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου (ΕΕ 2013, L 328, σ. 2, στο εξής: πρωτόκολλο του 2013), το οποίο συνόδευε την αλιευτική συμφωνία του 2006, έληξε στις 14 Ιουλίου 2018.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Front Polisario άσκησε, στις 19 Νοεμβρίου 2012, προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου με αίτημα την ακύρωση της απόφασης 2012/497, προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, ορισμένες παραβάσεις, εκ μέρους του Συμβουλίου, των υποχρεώσεών του υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου, καθότι είχε εγκρίνει, με την εν λόγω απόφαση, την εφαρμογή της συμφωνίας περί αμοιβαίων μέτρων ελευθέρωσης στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας. Με την απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 2015, Front Polisario κατά Συμβουλίου (T‑512/12, EU:T:2015:953), το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση 2012/497 κατά το μέρος που ενέκρινε την εφαρμογή της συμφωνίας περί αμοιβαίων μέτρων ελευθέρωσης στη Δυτική Σαχάρα, με την αιτιολογία ότι το Συμβούλιο είχε παραβεί την υποχρέωσή του να εξετάσει, πριν από την έκδοση της απόφασης αυτής, όλα τα στοιχεία της συγκεκριμένης περίπτωσης, καθόσον δεν έλεγξε αν η εκμετάλλευση των προερχόμενων από το εν λόγω έδαφος προϊόντων που εξάγονταν στην Ένωση είναι εις βάρος του λαού της περιοχής αυτής και έχει ως αποτέλεσμα την προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιληφθέν αιτήσεως αναιρέσεως την οποία άσκησε το Συμβούλιο στις 19 Φεβρουαρίου 2016, το Δικαστήριο, με την απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973), αναίρεσε την απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 2015, Front Polisario κατά Συμβουλίου (T‑512/12, EU:T:2015:953), και απέρριψε ως απαράδεκτη την προσφυγή που είχε ασκήσει το Front Polisario ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Συναφώς, το Δικαστήριο έκανε δεκτό τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος αφορούσε πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο κατά την ανάλυση της ενεργητικής νομιμοποίησης του Front Polisario, και, ειδικότερα, έκανε δεκτή την αιτίαση που αφορούσε το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο θεώρησε, εσφαλμένως, ότι η συμφωνία περί αμοιβαίων μέτρων ελευθέρωσης εφαρμοζόταν στη Δυτική Σαχάρα. Το Δικαστήριο έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι, βάσει της αρχής της αυτοδιάθεσης, η οποία έχει εφαρμογή στις σχέσεις μεταξύ της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου, και του συνακόλουθου δικαιώματος αυτοδιάθεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας, η οποία αποτελεί μη αυτόνομο έδαφος κατά την έννοια του άρθρου 73 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το εν λόγω έδαφος είχε χωριστό και διακριτό καθεστώς σε σχέση προς το καθεστώς οποιουδήποτε κράτους, συμπεριλαμβανομένου του Βασιλείου του Μαρόκου. Το Δικαστήριο κατέληξε, επομένως, στο συμπέρασμα ότι η φράση «έδαφος του Βασιλείου του Μαρόκου» στο άρθρο 94 της συμφωνίας σύνδεσης δεν μπορούσε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η Δυτική Σαχάρα περιλαμβάνεται στο εδαφικό πεδίο εφαρμογής της εν λόγω συμφωνίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, το Δικαστήριο, στην απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973), στηρίχθηκε επίσης στο γεγονός ότι ο λαός της Δυτικής Σαχάρας έπρεπε να θεωρηθεί ως «τρίτος», κατά την έννοια της αρχής του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών. Συγκεκριμένα, ήταν απαραίτητο να συναινέσει ο εν λόγω τρίτος προκειμένου η εφαρμογή της συμφωνίας σύνδεσης να μπορεί να τον επηρεάσει στην περίπτωση που το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας περιλαμβάνεται στο πεδίο εφαρμογής της συμφωνίας αυτής, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξετασθεί εάν μια τέτοια εφαρμογή θα μπορούσε να τον βλάψει ή, αντιθέτως, να τον ωφελήσει. Το Δικαστήριο παρατήρησε, όμως, ότι από την απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 2015, Front Polisario κατά Συμβουλίου (T‑512/12, EU:T:2015:953), δεν προέκυπτε ότι ο λαός της Δυτικής Σαχάρας είχε εκφράσει τέτοια συναίνεση όσον αφορά τη συμφωνία σύνδεσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK (C‑266/16, EU:C:2018:118), το Δικαστήριο επισήμανε, μεταξύ άλλων, πρώτον, ότι η αλιευτική συμφωνία του 2006 εντασσόταν σε ένα σύνολο συμβάσεων εντός του πλαισίου της συμφωνίας σύνδεσης. Λαμβανομένης υπόψη της ύπαρξης του εν λόγω συνόλου συμβατικών κειμένων, το Δικαστήριο έκρινε ότι η έννοια του «εδάφους του Μαρόκου», κατά το άρθρο 11 της αλιευτικής συμφωνίας του 2006, πρέπει να ερμηνεύεται κατά τον ίδιο τρόπο με την έννοια του «εδάφους του Βασιλείου του Μαρόκου», κατά το άρθρο 94 της συμφωνίας σύνδεσης, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας δεν εμπίπτει στην έννοια του «εδάφους του Μαρόκου», κατά το άρθρο 11 της αλιευτικής συμφωνίας του 2006.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, για την ερμηνεία της φράσης «ύδατα που υπάγονται στην κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία του Βασιλείου του Μαρόκου», το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι από το άρθρο 2, παράγραφος 1, και τα άρθρα 55 και 56 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας προκύπτει ότι τα ύδατα επί των οποίων το παράκτιο κράτος δικαιούται να ασκεί κυριαρχία ή δικαιοδοσία περιορίζονται μόνον στα παρακείμενα στο έδαφός του ύδατα τα οποία αποτελούν την αιγιαλίτιδα ζώνη του ή την αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) του. Κατά συνέπεια, και λαμβανομένου υπόψη ότι το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας δεν αποτελεί μέρος του εδάφους του Βασιλείου του Μαρόκου, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι τα χωρικά ύδατα της Δυτικής Σαχάρας δεν εμπίπτουν στη μαροκινή αλιευτική ζώνη την οποία αφορά το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, της αλιευτικής συμφωνίας του 2006.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τρίτον, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι θα προσέκρουε στην αρχή της αυτοδιάθεσης και στην αρχή του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών η υπαγωγή, βάσει της φράσης «ύδατα που υπάγονται στην κυριαρχία […] του Βασιλείου του Μαρόκου» του άρθρου 2, στοιχείο αʹ, της ανωτέρω αλιευτικής συμφωνίας, των παρακείμενων υδάτων της Δυτικής Σαχάρας στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω συμφωνίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τέταρτον, όσον αφορά την φράση «ύδατα που υπάγονται στη […] δικαιοδοσία του Βασιλείου του Μαρόκου» που περιλαμβάνεται στο άρθρο 2, στοιχείο αʹ, της αλιευτικής συμφωνίας του 2006, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το Συμβούλιο και η Επιτροπή είχαν εξετάσει, μεταξύ άλλων ενδεχομένων, το ότι το Βασίλειο του Μαρόκου μπορούσε να θεωρηθεί ως «de facto διοικούσα αρχή» ή ως αρχή κατοχής του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας και ότι ο χαρακτηρισμός αυτός μπορούσε να αποβεί κρίσιμος για τον καθορισμό του πεδίου εφαρμογής της εν λόγω συμφωνίας. Το Δικαστήριο παρατήρησε, όμως, ότι, χωρίς καν να απαιτείται να εξετασθεί αν συνάδει με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου που δεσμεύουν την Ένωση η τυχόν κοινή πρόθεση των συμβαλλομένων στην ως άνω συμφωνία μερών να δοθεί ειδική έννοια στη φράση αυτήν, προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι προαναφερθείσες περιστάσεις, εν πάση περιπτώσει, η κοινή αυτή πρόθεση δεν διαπιστώνεται εν προκειμένω, δεδομένου ότι το Βασίλειο του Μαρόκου απέκλεισε ρητώς το ότι είναι αρχή κατοχής ή διοικούσα αρχή του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πέμπτον, όσον αφορά το εδαφικό πεδίο εφαρμογής του πρωτοκόλλου του 2013, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η φράση «μαροκινή αλιευτική ζώνη» χρησιμοποιούνταν τόσο στην αλιευτική συμφωνία του 2006 όσο και στο πρωτόκολλο αυτό και καθόριζε το εδαφικό πεδίο εφαρμογής τους. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η εν λόγω φράση έπρεπε να νοηθεί ως αφορώσα τα ύδατα που υπάγονται στην κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία του Βασιλείου του Μαρόκου και ότι, ως εκ τούτου, δεν περιελάμβανε τα χωρικά ύδατα της Δυτικής Σαχάρας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Έκτον, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η κοινοποίηση των γεωγραφικών συντεταγμένων των γραμμών βάσης και της αλιευτικής ζώνης του Βασιλείου του Μαρόκου, που μνημονεύονται στις διατάξεις του πρωτοκόλλου του 2013, πραγματοποιήθηκε μόλις στις 16 Ιουλίου 2014. Δεδομένου ότι το πρωτόκολλο αυτό άρχισε να ισχύει στις 15 Ιουλίου 2014, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι γεωγραφικές αυτές συντεταγμένες δεν αποτελούσαν μέρος του κειμένου του εν λόγω πρωτοκόλλου, όπως αυτό συμφωνήθηκε από τα συμβαλλόμενα μέρη. Εν πάση περιπτώσει, κατά το Δικαστήριο, ακόμη και αν οι εν λόγω γεωγραφικές συντεταγμένες είχαν κοινοποιηθεί πριν από την έναρξη ισχύος του ανωτέρω πρωτοκόλλου, ουδαμώς θα είχαν θέσει υπό αμφισβήτηση την ερμηνεία της φράσης «μαροκινή αλιευτική ζώνη» που περιλαμβάνεται στη σκέψη 79 της απόφασης του Δικαστηρίου της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK (C‑266/16, EU:C:2018:118), ούτε θα είχαν επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής του πρωτοκόλλου αυτού, συμπεριλαμβάνοντας τα χωρικά ύδατα της Δυτικής Σαχάρας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο έκρινε ότι, δεδομένου ότι ούτε η αλιευτική συμφωνία του 2006 ούτε το πρωτόκολλο του 2013 έχουν εφαρμογή στα χωρικά ύδατα της Δυτικής Σαχάρας, από την εξέταση που διενήργησε δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να θίξει το κύρος των πράξεων σύναψης των εν λόγω συμφωνιών, υπό το πρίσμα του άρθρου 3, παράγραφος 5, ΣΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η επίμαχη συμφωνία και η επίμαχη απόφαση</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Μετά την απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK (C‑266/16, EU:C:2018:118), το Συμβούλιο, με απόφαση της 16ης Απριλίου 2018, εξουσιοδότησε την Επιτροπή να αρχίσει διαπραγματεύσεις, εξ ονόματος της Ένωσης, με το Βασίλειο του Μαρόκου, εν όψει τροποποίησης της αλιευτικής συμφωνίας του 2006 και, ιδίως, υπαγωγής στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω συμφωνίας των παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας υδάτων. Στις 24 Ιουλίου 2018, μετά το πέρας των διαπραγματεύσεων, μονογραφήθηκαν μια νέα συμφωνία σύμπραξης στον τομέα της βιώσιμης αλιείας μεταξύ της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου, ένα νέο πρωτόκολλο εφαρμογής της συμφωνίας αυτής, το οποίο περιλαμβάνει το παράρτημα και τα προσαρτήματα του πρωτοκόλλου αυτού, και η ανταλλαγή επιστολών που συνοδεύουν την εν λόγω συμφωνία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 14 Ιανουαρίου 2019 η Ένωση και το Βασίλειο του Μαρόκου υπέγραψαν, στις Βρυξέλλες, τη συμφωνία σύμπραξης στον τομέα της βιώσιμης αλιείας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου (ΕΕ 2019, L 77, σ. 8, στο εξής: αλιευτική συμφωνία), το πρωτόκολλο εφαρμογής της (ΕΕ 2019, L 77, σ. 18, στο εξής: πρωτόκολλο εφαρμογής) και την ανταλλαγή επιστολών που συνοδεύουν την εν λόγω συμφωνία (ΕΕ 2019, L 77, σ. 53, στο εξής: ανταλλαγή επιστολών) (στο εξής, από κοινού: επίμαχη συμφωνία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 1, στοιχείο ηʹ, της αλιευτικής συμφωνίας, για τους σκοπούς της εν λόγω συμφωνίας, ως «αλιευτική ζώνη» νοούνται «τα ύδατα του Κεντροανατολικού Ατλαντικού που βρίσκονται μεταξύ των παραλλήλων 35°47′18″Β και 20°46′13″Β, συμπεριλαμβανομένων των χωρικών υδάτων της Δυτικής Σαχάρας, που καλύπτουν το σύνολο των περιοχών διαχείρισης». Διευκρινίζεται επίσης ότι «[ο] ορισμός αυτός δεν θίγει τις ενδεχόμενες διαπραγματεύσεις σχετικά με την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών των παράκτιων κρατών που συνορεύουν με την αλιευτική ζώνη και γενικότερα τα δικαιώματα τρίτων χωρών».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 2, της αλιευτικής συμφωνίας προβλέπει τα ακόλουθα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-140" title="page-14">
      «1. Τα σκάφη της Ένωσης μπορούν να αλιεύουν στην αλιευτική ζώνη που καλύπτεται από την παρούσα συμφωνία, μόνο εφόσον διαθέτουν άδεια αλιείας που έχει εκδοθεί στο πλαίσιο της παρούσας συμφωνίας. Οποιαδήποτε αλιευτική δραστηριότητα που ασκείται στην αλιευτική ζώνη και δεν εμπίπτει στο πλαίσιο της παρούσας συμφωνίας απαγορεύεται.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-141" title="page-14">
      2. Οι αρχές του Βασιλείου του Μαρόκου χορηγούν άδειες αλιείας σε σκάφη της Ένωσης μόνο στο πλαίσιο της παρούσας συμφωνίας. Η έκδοση άδειας αλιείας σε σκάφη της Ένωσης εκτός του πλαισίου της παρούσας συμφωνίας, ιδίως με τη μορφή απευθείας αλιευτικών αδειών, απαγορεύεται.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 6, παράγραφος 1, της αλιευτικής συμφωνίας ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-143" title="page-14">
      «Προκειμένου να διασφαλιστεί ένα κανονιστικό πλαίσιο για τη βιώσιμη αλιεία, τα σκάφη της Ένωσης που δραστηριοποιούνται στην αλιευτική ζώνη τηρούν τις νομοθετικές και κανονιστικές διατάξεις που διέπουν τις αλιευτικές δραστηριότητες του Μαρόκου στην εν λόγω ζώνη, εκτός εάν ορίζεται διαφορετικά στην παρούσα συμφωνία. […]»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 12, παράγραφοι 1 έως 4, της αλιευτικής συμφωνίας:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-145" title="page-14">
      «1. Η χρηματική αντιπαροχή ορίζεται στο πρωτόκολλο.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-146" title="page-14">
      2. Η χρηματική αντιπαροχή, που αναφέρεται στην παράγραφο 1, περιλαμβάνει τα εξής:
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-147" title="page-14">
      α) χρηματική αποζημίωση που χορηγείται από την Ένωση για την πρόσβαση των σκαφών της Ένωσης στην αλιευτική ζώνη·
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-148" title="page-14">
      β) τα τέλη που καταβάλλουν οι πλοιοκτήτες σκαφών της Ένωσης·
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-149" title="page-15">
      γ) τομεακή στήριξη από την Ένωση για την εφαρμογή πολιτικής βιώσιμης αλιείας και για τη διακυβέρνηση των ωκεανών, σύμφωνα με ετήσιο και πολυετή προγραμματισμό.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-150" title="page-15">
      3. Η χρηματική αντιπαροχή που χορηγείται από την Ένωση καταβάλλεται ετησίως σύμφωνα με το πρωτόκολλο [εφαρμογής].
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-151" title="page-15">
      4. Τα Μέρη εξετάζουν τη δίκαιη κοινωνική και γεωγραφική κατανομή των κοινωνικοοικονομικών οφελών που απορρέουν από την παρούσα συμφωνία, ειδικότερα όσον αφορά τις υποδομές, τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες, τη δημιουργία επιχειρήσεων, την επαγγελματική κατάρτιση και τα αναπτυξιακά σχέδια και τον εκσυγχρονισμό του τομέα της αλιείας, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η κατανομή αυτή ωφελεί τους ενδιαφερόμενους πληθυσμούς κατά τρόπο αναλογικό προς τις αλιευτικές δραστηριότητες.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 13, παράγραφος 1, της αλιευτικής συμφωνίας προβλέπει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-153" title="page-15">
      «Συγκροτείται μεικτή επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους των μερών. Θα είναι αρμόδια για την παρακολούθηση της εφαρμογής της παρούσας συμφωνίας και δύναται να εγκρίνει τροποποιήσεις του πρωτοκόλλου [εφαρμογής].»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 14 της αλιευτικής συμφωνίας ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-155" title="page-15">
      «Η παρούσα συμφωνία εφαρμόζεται στα εδάφη στα οποία εφαρμόζονται, αφενός, η Συνθήκη [ΕΕ] και η Συνθήκη [ΛΕΕ] και, αφετέρου, οι νομοθετικές και κανονιστικές διατάξεις που αναφέρονται στο άρθρο 6 παράγραφος 1 της παρούσας συμφωνίας.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 16 της αλιευτικής συμφωνίας:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-157" title="page-15">
      «Το πρωτόκολλο [εφαρμογής] και η [ανταλλαγή επιστολών] αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της [παρούσας συμφωνίας] […]».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 6, παράγραφοι 1 και 2, του πρωτοκόλλου εφαρμογής προβλέπει τα ακόλουθα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-159" title="page-15">
      «1. Τα κοινωνικοοικονομικά οφέλη που απορρέουν από τη χρηματική αποζημίωση που αναφέρεται στο άρθρο 12 παράγραφος 2 στοιχείο α) της αλιευτικής συμφωνίας και τα τέλη που προβλέπονται στο άρθρο 12 παράγραφος 2 στοιχείο β) της αλιευτικής συμφωνίας γίνονται αντικείμενο δίκαιης κοινωνικής και γεωγραφικής κατανομής, ώστε να διασφαλίζεται ότι ωφελούνται δεόντως οι ενδιαφερόμενοι πληθυσμοί σύμφωνα με το άρθρο 12 παράγραφος 4 της αλιευτικής συμφωνίας.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-160" title="page-16">
      2. Το αργότερο τρεις μήνες μετά την ημερομηνία έναρξης εφαρμογής του παρόντος πρωτοκόλλου, οι αρχές του Βασιλείου του Μαρόκου παρουσιάζουν τη μέθοδο για την κοινωνική και γεωγραφική κατανομή που αναφέρεται στην παράγραφο 1, καθώς και την κλείδα κατανομής των χορηγούμενων ποσών, η οποία πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της μεικτής επιτροπής.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο δεύτερο εδάφιο της ανταλλαγής επιστολών διαλαμβάνονται τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-162" title="page-16">
      «Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων, η [Ένωση] και το Βασίλειο του Μαρόκου συμφώνησαν τα εξής:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-163" title="page-16">
      1. Όσον αφορά το ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας, τα Μέρη επιβεβαιώνουν την υποστήριξή τους στη διαδικασία των Ηνωμένων Εθνών και στις προσπάθειες του [γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών] για την επίτευξη οριστικής πολιτικής λύσης σύμφωνα με τις αρχές και τους στόχους του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και βάσει των ψηφισμάτων του [Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών].
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-164" title="page-16">
      2. Η αλιευτική συμφωνία συνάπτεται με την επιφύλαξη των αντίστοιχων θέσεων των μερών:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">για την [Ένωση], η αναφορά των νόμων και των κανονισμών του Μαρόκου στην αλιευτική συμφωνία δεν προδικάζει τη θέση της σχετικά με το καθεστώς του μη αυτόνομου εδάφους της Δυτικής Σαχάρας, τα χωρικά ύδατα του οποίου καλύπτονται από την αλιευτική ζώνη που ορίζεται στο άρθρο 1, στοιχείο η), της αλιευτικής συμφωνίας και από το δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">για το Βασίλειο του Μαρόκου, η περιοχή της Σαχάρας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του εθνικού εδάφους επί του οποίου το εν λόγω Βασίλειο ασκεί πλήρως τα κυριαρχικά του δικαιώματα, όπως και επί της υπόλοιπης εθνικής επικράτειας. Το Μαρόκο θεωρεί ότι οποιαδήποτε λύση σ’ αυτό το περιφερειακό ζήτημα θα πρέπει να δοθεί βάσει της πρωτοβουλίας αυτονομίας.»</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 4 Μαρτίου 2019 το Συμβούλιο εξέδωσε την επίμαχη απόφαση. Το άρθρο 1, πρώτο εδάφιο, της απόφασης αυτής ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-168" title="page-16">
      «Εγκρίνονται, εξ ονόματος της Ένωσης, η [αλιευτική συμφωνία], το πρωτόκολλο εφαρμογής […], καθώς και η ανταλλαγή επιστολών […]».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι αιτιολογικές σκέψεις 3 έως 5 και 7 έως 12 της επίμαχης απόφασης έχουν ως εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-170" title="page-16">
      «(3) Στην απόφαση που εξέδωσε στην υπόθεση C‑266/16 σε απάντηση προδικαστικού ερωτήματος σχετικά με το κύρος και την ερμηνεία της [αλιευτικής συμφωνίας του 2006] και του πρωτοκόλλου εφαρμογής της, το Δικαστήριο έκρινε ότι ούτε η συμφωνία [αυτή] ούτε το πρωτόκολλο εφαρμογής εφαρμόζονται στα παρά [το] έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-171" title="page-17">
      (4) Η Ένωση δεν προδικάζει την έκβαση της πολιτικής διαδικασίας για το οριστικό καθεστώς της Δυτικής Σαχάρας, η οποία διεξάγεται υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, έχει δε επανειλημμένως επιβεβαιώσει την προσήλωσή της στη διευθέτηση της διαφοράς στη Δυτική Σαχάρα, η οποία επί του παρόντος είναι εγγεγραμμένη από τα Ηνωμένα Έθνη στον κατάλογο των μη αυτόνομων εδαφών και διοικείται σε μεγάλο βαθμό από το Βασίλειο του Μαρόκου. Υποστηρίζει πλήρως τις προσπάθειες που καταβάλλουν ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών και ο προσωπικός απεσταλμένος του, προκειμένου να βοηθήσουν τα μέρη να εξεύρουν δίκαιη, βιώσιμη και αμοιβαίως αποδεκτή λύση, η οποία θα επιτρέπει την αυτοδιάθεση του λαού της Δυτικής Σαχάρας στο πλαίσιο ρυθμίσεων που συμβαδίζουν με τους στόχους και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπως ορίζονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών […].
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-172" title="page-17">
      (5) Θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στα σκάφη της Ένωσης να συνεχίσουν τις αλιευτικές δραστηριότητες που ασκούσαν από την έναρξη ισχύος της [αλιευτικής συμφωνίας του 2006] και το πεδίο εφαρμογής της συμφωνίας [αυτής] θα πρέπει να ορίζεται κατά τρόπον ώστε να περιλαμβάνει τα παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα. Η συνέχιση της αλιευτικής σύμπραξης είναι εξάλλου απαραίτητη, προκειμένου το εν λόγω έδαφος να συνεχίσει να λαμβάνει την τομεακή στήριξη που προσφέρεται δυνάμει της [αλιευτικής συμφωνίας του 2006], σε συμμόρφωση με το ενωσιακό και διεθνές δίκαιο, περιλαμβανομένου του δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προς όφελος του ενδιαφερόμενου λαού.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-173" title="page-17">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-174" title="page-17">
      (7) Στόχος της αλιευτικής συμφωνίας είναι να επιτρέψει στην Ένωση και στο Βασίλειο του Μαρόκου να συνεργαστούν πιο στενά με σκοπό την προώθηση βιώσιμης αλιευτικής πολιτικής, της υπεύθυνης εκμετάλλευσης των αλιευτικών πόρων στην αλιευτική ζώνη που ορίζει η αλιευτική συμφωνία, και τη στήριξη των προσπαθειών του Βασιλείου του Μαρόκου με στόχο την ανάπτυξη του τομέα της αλιείας καθώς και μιας γαλάζιας οικονομίας. Η συμφωνία συμβάλλει με τον τρόπο αυτόν στην επίτευξη των στόχων που επιδιώκει η Ένωση στο πλαίσιο του άρθρου 21 [ΣΕΕ].
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-175" title="page-17">
      (8) Η Επιτροπή αξιολόγησε τις ενδεχόμενες επιπτώσεις της αλιευτικής συμφωνίας στη βιώσιμη ανάπτυξη, ιδίως όσον αφορά τα οφέλη για τον ενδιαφερόμενο λαό και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των σχετικών εδαφών.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-176" title="page-17">
      (9) Σύμφωνα με αυτήν την αξιολόγηση, εκτιμήθηκε ότι η αλιευτική συμφωνία αναμένεται να ωφελήσει σημαντικά τον ενδιαφερόμενο λαό, λόγω των θετικών κοινωνικοοικονομικών επιπτώσεων για τον λαό αυτόν, ιδίως όσον αφορά την απασχόληση και τις επενδύσεις, και λόγω του αντικτύπου της στην ανάπτυξη των τομέων της αλιείας και της μεταποίησης αλιευτικών προϊόντων.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-177" title="page-18">
      (10) Ομοίως, εκτιμάται ότι η εν λόγω αλιευτική συμφωνία αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για τη βιώσιμη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων στα παρά τη Δυτική Σαχάρα ύδατα, δεδομένου ότι η αλιευτική δραστηριότητα βασίζεται στην τήρηση των βέλτιστων επιστημονικών γνωμοδοτήσεων και συστάσεων και πλαισιώνεται από τα κατάλληλα μέτρα παρακολούθησης και ελέγχου.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-178" title="page-18">
      (11) Λαμβάνοντας υπόψη τα εκτιθέμενα στην απόφαση [της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK (C‑266/16, EU:C:2018:118)], η Επιτροπή, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης [(ΕΥΕΔ)], έλαβε όλα τα εύλογα και δυνατά μέτρα στο παρόν πλαίσιο για να επιτύχει την κατάλληλη συμμετοχή του ενδιαφερόμενου λαού, προκειμένου να εξακριβωθεί η συγκατάθεσή του. Στη Δυτική Σαχάρα και στο Βασίλειο του Μαρόκου διεξήχθησαν ευρείες διαβουλεύσεις, οι δε κοινωνικοοικονομικοί και πολιτικοί φορείς που συμμετείχαν στις διαβουλεύσεις τάχθηκαν σαφώς υπέρ της σύναψης της αλιευτικής συμφωνίας. Εντούτοις, το [Front] Polisario και μερικοί άλλοι φορείς δεν δέχθηκαν να λάβουν μέρος στη διαδικασία διαβούλευσης.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-179" title="page-18">
      (12) Όσοι δεν δέχθηκαν να συμμετάσχουν στη διαδικασία απέρριψαν την εφαρμογή της αλιευτικής συμφωνίας και του πρωτοκόλλου εφαρμογής της στα παρά τη Δυτική Σαχάρα ύδατα, διότι θεωρούσαν κατ’ ουσίαν ότι οι εν λόγω πράξεις θα επικύρωναν τη θέση του Βασιλείου του Μαρόκου επί του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας. Ωστόσο, καμία διάταξη της αλιευτικής συμφωνίας ή του πρωτοκόλλου εφαρμογής της δεν συνεπάγεται ότι αναγνωρίζει την κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα του Βασιλείου του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα και στα παρακείμενα ύδατα. Η ΕΕ θα συνεχίσει εξάλλου να εντείνει τις προσπάθειές της υπέρ της διαδικασίας για την ειρηνική επίλυση της διαφοράς, διαδικασία που άρχισε και συνεχίστηκε υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Σύμφωνα με το άρθρο 17 της αλιευτικής συμφωνίας, η εν λόγω συμφωνία, το πρωτόκολλο εφαρμογής και η ανταλλαγή επιστολών άρχισαν να ισχύουν στις 18 Ιουλίου 2019 (ΕΕ 2019, L 195, σ. 1).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το πρωτόκολλο εφαρμογής, το οποίο διέπει τους όρους πρόσβασης στις παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας αλιευτικές ζώνες, έληξε τέσσερα έτη μετά την ημερομηνία έναρξης ισχύος του, ήτοι στις 17 Ιουλίου 2023.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με δικόγραφα που πρωτοκολλήθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 10 και στις 12 Ιουνίου 2019 αντίστοιχα, το Front Polisario άσκησε δύο προσφυγές ζητώντας, αντίστοιχα, στην υπόθεση T‑344/19, την ακύρωση της επίμαχης απόφασης και, στην υπόθεση T‑356/19, για την περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο κανονισμός (ΕΕ) 2019/440 του Συμβουλίου, της 29ης Νοεμβρίου 2018, για την κατανομή των αλιευτικών δυνατοτήτων βάσει της συμφωνίας σύμπραξης στον τομέα της βιώσιμης αλιείας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου και του πρωτοκόλλου εφαρμογής της (ΕΕ 2019, L 77, σ. 1), συνιστά παρεμβαλλόμενο μέτρο το οποίο εμποδίζει να θεωρηθεί ότι η επίμαχη απόφαση αφορά άμεσα το Front Polisario, την ακύρωση του κανονισμού αυτού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, ακύρωσε την επίμαχη απόφαση και έκρινε ότι τα αποτελέσματα της τελευταίας θα διατηρούνταν σε ισχύ για χρονικό διάστημα που δεν μπορούσε να υπερβεί την προθεσμία του άρθρου 56, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή, εάν ασκούνταν αναίρεση εντός της προθεσμίας αυτής, μέχρι την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου επί της εν λόγω αιτήσεως αναιρέσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε τους δύο λόγους απαραδέκτου τους οποίους προέβαλε, κυρίως, κατά της προσφυγής με αίτημα την ακύρωση της επίμαχης απόφασης το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, τη Γαλλική Δημοκρατία, την Επιτροπή καθώς και το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Nord, το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Centre και το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Sud (στο εξής, από κοινού: CPMM), και οι οποίοι αφορούσαν, ο μεν, έλλειψη ικανότητας διαδίκου του Front Polisario ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης και, ο δε, έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησής του όσον αφορά την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως της επίμαχης απόφασης, και τους απέρριψε, αντιστοίχως, με τις σκέψεις 132 έως 159 και με τις σκέψεις 171 έως 268 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, αφού απέρριψε τον πρώτο λόγο ακυρώσεως τον οποίο προέβαλε το Front Polisario προς στήριξη των αιτημάτων του και ο οποίος αφορούσε αναρμοδιότητα του Συμβουλίου προς έκδοση της επίμαχης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, στις σκέψεις 276 έως 364 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορούσε, κατ’ ουσίαν, παράβαση από το Συμβούλιο της υποχρέωσης που υπέχει να συμμορφώνεται προς τις απαιτήσεις που συνήγαγε το Δικαστήριο από την αρχή της αυτοδιάθεσης και την αρχή του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών, όπως αυτές διευκρινίστηκαν με τις αποφάσεις της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973), και της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK (C‑266/16, EU:C:2018:118). Στη σκέψη 364 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, εκδίδοντας την επίμαχη απόφαση, το Συμβούλιο δεν έλαβε επαρκώς υπόψη όλα τα κρίσιμα στοιχεία σχετικά με την κατάσταση στη Δυτική Σαχάρα και ότι κακώς θεώρησε ότι διέθετε εξουσία εκτιμήσεως για να αποφασίσει αν έπρεπε να συμμορφωθεί με την απαίτηση κατά την οποία ο λαός του εν λόγω εδάφους έπρεπε να εκφράσει τη συναίνεσή του στην εφαρμογή της επίμαχης συμφωνίας σε αυτό, ως τρίτος σε σχέση με την εν λόγω συμφωνία, βάσει της ερμηνείας από το Δικαστήριο της αρχής του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών σε συνδυασμό με την αρχή της αυτοδιάθεσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου της 15ης Φεβρουαρίου 2022, αποφασίστηκε η συνεκδίκαση των υποθέσεων C‑778/21 P και C‑798/21 P προς διευκόλυνση της έγγραφης και της προφορικής διαδικασίας και προς έκδοση κοινής απόφασης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με αποφάσεις του Προέδρου του Δικαστηρίου της 27ης Μαΐου 2022, επετράπη στην Ουγγαρία, στην Πορτογαλική Δημοκρατία και στη Σλοβακική Δημοκρατία να παρέμβουν υπέρ του Συμβουλίου στην υπόθεση C‑798/21 P.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου της 16ης Ιουνίου 2022, επετράπη επίσης στο Βασίλειο του Βελγίου να παρέμβει υπέρ του Συμβουλίου στην υπόθεση C‑798/21 P. Ωστόσο, το εν λόγω κράτος μέλος δεν μετέσχε εν συνεχεία στην έγγραφη διαδικασία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε, η Επιτροπή (υπόθεση C‑778/21 P) ζητεί από το Δικαστήριο:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να αναιρέσει τα σημεία 1 και 2 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να απορρίψει την προσφυγή που άσκησε πρωτοδίκως το Front Polisario ή, εάν το Δικαστήριο κρίνει ότι η υπόθεση δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, και</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να καταδικάσει το Front Polisario στο σύνολο των δικαστικών εξόδων αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της αναιρεσείουσας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε, το Συμβούλιο (υπόθεση C‑798/21 P) ζητεί από το Δικαστήριο:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που με αυτήν ακυρώνεται η επίμαχη απόφαση·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να αποφανθεί οριστικώς επί των ζητημάτων που αποτελούν αντικείμενο της αιτήσεως αναιρέσεως και να απορρίψει την προσφυγή που άσκησε το Front Polisario στην υπόθεση T‑344/19·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να καταδικάσει το Front Polisario στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας και της υπόθεσης T‑344/19, και</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">επικουρικώς, να διατηρήσει σε ισχύ τα αποτελέσματα της επίμαχης απόφασης για περίοδο δώδεκα μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία θα εκδοθεί η απόφαση του Δικαστηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Front Polisario ζητεί από το Δικαστήριο:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να απορρίψει τις αιτήσεις αναιρέσεως·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να καταδικάσει την Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε το Front Polisario στο πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης, και</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να καταδικάσει το Συμβούλιο στο σύνολο των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε το Front Polisario στο πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης και, πρωτοδίκως, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Γαλλική Δημοκρατία ζητεί από το Δικαστήριο:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που με αυτήν ακυρώνεται η επίμαχη απόφαση·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να αποφανθεί οριστικώς επί των ζητημάτων που αποτελούν αντικείμενο των υπό κρίση αιτήσεων αναιρέσεως και να απορρίψει την προσφυγή του Front Polisario ή, εάν το Δικαστήριο κρίνει ότι η υπόθεση δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, και</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">επικουρικώς, για τους λόγους που προβάλλουν το Συμβούλιο και η Επιτροπή, να διατηρήσει σε ισχύ τα αποτελέσματα της επίμαχης απόφασης για περίοδο δεκαοκτώ μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία θα εκδοθεί η απόφαση του Δικαστηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">81</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τα CPMM ζητούν από το Δικαστήριο:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να κρίνει την προσφυγή του Front Polisario απαράδεκτη ή, τουλάχιστον, αβάσιμη, και</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να καταδικάσει το Front Polisario στα δικαστικά έξοδα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">82</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί από το Δικαστήριο να κάνει δεκτή την αίτηση αναιρέσεως της Επιτροπής στην υπόθεση C‑778/21 P καθώς και την αίτηση αναιρέσεως του Συμβουλίου στην υπόθεση C‑798/21 P. Το Βασίλειο του Βελγίου, η Ουγγαρία, η Πορτογαλική Δημοκρατία και η Σλοβακική Δημοκρατία ζητούν από το Δικαστήριο να κάνει δεκτή την αίτηση αναιρέσεως του Συμβουλίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των αιτήσεων αναιρέσεως</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">83</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προς στήριξη των αιτήσεων αναιρέσεως που άσκησαν, η Επιτροπή, αναιρεσείουσα στην υπόθεση C‑778/21 P, και το Συμβούλιο, αναιρεσείον στην υπόθεση C‑798/21 P, προβάλλουν, αντίστοιχα, πέντε και τέσσερις λόγους αναιρέσεως. Οι τρεις πρώτοι λόγοι αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και οι δύο πρώτοι λόγοι αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P αφορούν πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο όσον αφορά το παραδεκτό της προσφυγής που άσκησε ενώπιόν του το Front Polisario, ενώ ο τέταρτος και ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P καθώς και ο τρίτος και ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P αφορούν πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο στο πλαίσιο της εξέτασης του βασίμου της προσφυγής αυτής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P, οι οποίοι αφορούν έλλειψη ικανότητας διαδίκου του Front Polisario</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιχειρήματα των διαδίκων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">84</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με τον πρώτο λόγο των αντίστοιχων αιτήσεων αναιρέσεως, το Συμβούλιο και η Επιτροπή προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αναγνωρίζοντας στο Front Polisario, με τις σκέψεις 142 έως 158 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, την ικανότητα διαδίκου ενώπιον του δικαστή της Ένωσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">85</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τα δύο αυτά θεσμικά όργανα, όπως και η Γαλλική Δημοκρατία και τα CPMM, υποστηρίζουν ιδίως, κατ’ ουσίαν, ότι το Front Polisario δεν διαθέτει νομική προσωπικότητα ούτε κατά το διεθνές δίκαιο ούτε κατά το δίκαιο της Ένωσης. Επιπλέον, αντιτίθενται στην επίκληση της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας προκειμένου να αναγνωριστεί στο Front Polisario η ικανότητα να ασκήσει προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου για να υπερασπιστεί το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας, διότι τούτο θα ενείχε τον κίνδυνο να καταστεί παραδεκτή κάθε προσφυγή που ασκείται ενώπιον του δικαστή της Ένωσης, ως «εσωτερικού» δικαστή, έστω και αν μια τέτοια προσφυγή αφορά διεθνή διαφορά, διεπόμενη από το διεθνές δίκαιο και υποβαλλόμενη από υποκείμενο διεθνούς δικαίου, η οποία δεν θα μπορούσε να αχθεί ενώπιον διεθνούς δικαστηρίου. Κατά το Συμβούλιο, το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας δεν συνεπάγεται καθολική πρόσβαση στα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι προϋποθέσεις παραδεκτού που ορίζονται στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">86</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, κατά την Επιτροπή, μολονότι το Front Polisario συμμετέχει, ασφαλώς, σε μια «πολιτική λύση» του ζητήματος του οριστικού καθεστώτος του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας όπως επισημαίνεται στις σκέψεις 143 και 144 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, πρέπει να εκτιμηθεί στις σωστές της διαστάσεις η σημασία του ψηφίσματος 34/37 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, στο οποίο αναφέρθηκε το Γενικό Δικαστήριο και το οποίο μνημονεύεται στη σκέψη 33 της παρούσας απόφασης. Το εν λόγω ψήφισμα συνέστησε, βεβαίως, να συμμετάσχει το Front Polisario ως «εκπρόσωπος» του λαού της Δυτικής Σαχάρας στην πολιτική λύση της σύρραξης για το έδαφος αυτό. Ωστόσο, το ψήφισμα δεν έχει δεσμευτική ισχύ και προηγείται χρονικώς της εμφάνισης κάποιας μορφής τοπικής εξουσίας εκπροσώπησης του πληθυσμού της Δυτικής Σαχάρας μέσω εκλογών με άμεση καθολική ψηφοφορία. Η Ένωση ουδέποτε αναγνώρισε το Front Polisario ως οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα εκ των «μερών» μιας ειρηνευτικής διαδικασίας που διεξάγεται σε επίπεδο Ηνωμένων Εθνών, το δε ακριβές ποσοστό του λαού της Δυτικής Σαχάρας που θεωρεί, σήμερα, ότι εκπροσωπείται από αυτό παραμένει μάλλον αβέβαιο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">87</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Συμβούλιο εκτιμά ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον υιοθέτησε μια διασταλτική ερμηνεία της κατ’ άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ έννοιας του «νομικού προσώπου», η οποία δεν λαμβάνει υπόψη τα όρια του ρόλου και της εξουσίας εκπροσώπησης του Front Polisario κατά το διεθνές δίκαιο, και καθόσον απέρριψε, στη σκέψη 155 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και στη σκέψη 103 της απόφασης της 29ης Σεπτεμβρίου 2021, Front Polisario κατά Συμβουλίου (T‑279/19, EU:T:2021:639), τα σχετικά επιχειρήματα του Συμβουλίου. Το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε ότι η εξουσία εκπροσώπησης του Front Polisario στο πλαίσιο της διαδικασίας πολιτικής επίλυσης της διαφοράς στο επίπεδο των Ηνωμένων Εθνών δικαιολογούσε να του αναγνωριστεί η ιδιότητα του «νομικού προσώπου» προκειμένου να του δοθεί η δυνατότητα να αμφισβητήσει το κύρος απόφασης σχετικής με τη σύναψη συμφωνίας η οποία δεν επηρεάζει την επίλυση της διαφοράς αυτής. Ο ρόλος του Front Polisario σε διεθνές επίπεδο περιορίζεται στην ικανότητά του να συμμετέχει, ως εκπρόσωπος του λαού της Δυτικής Σαχάρας, στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με το οριστικό καθεστώς της Δυτικής Σαχάρας σύμφωνα με το ψήφισμα 34/37 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο μνημονεύεται στη σκέψη 33 της παρούσας απόφασης. Το γεγονός ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης αναγνωρίζουν την ύπαρξη διαφοράς που αποτελεί αντικείμενο διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών ουδόλως σημαίνει ότι η Ένωση ή τα θεσμικά όργανά της αναγνωρίζουν το Front Polisario ως συνομιλητή τους, δεδομένου ότι η Ένωση δεν μετέχει στις διαπραγματεύσεις αυτές.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">88</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Front Polisario αντικρούει την επιχειρηματολογία αυτή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">89</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως υπενθύμισε, κατ’ ουσίαν, το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 135 και 136 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, μολονότι, κατά το τέταρτο εδάφιο του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί, υπό τις προϋποθέσεις του πρώτου και του δεύτερου εδαφίου του άρθρου αυτού, να ασκεί προσφυγή κατά των πράξεων των οποίων είναι αποδέκτης ή οι οποίες το αφορούν άμεσα και ατομικά, καθώς και κατά των κανονιστικών πράξεων οι οποίες το αφορούν άμεσα και για την εφαρμογή των οποίων δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα, εντούτοις το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει σε οντότητες την ικανότητα διαδίκου ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης ανεξαρτήτως του αν έχουν συσταθεί ως νομικά πρόσωπα κατά το εσωτερικό δίκαιο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">90</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 137 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τούτο συνέβη, μεταξύ άλλων, όταν, αφενός, η σχετική οντότητα διέθετε επαρκή εξουσία εκπροσώπησης των προσώπων των οποίων τα αντλούμενα από το δίκαιο της Ένωσης δικαιώματα ισχυριζόταν ότι προασπίζεται καθώς και την αυτονομία και την ευθύνη που είναι αναγκαίες για να ενεργεί στο πλαίσιο εννόμων σχέσεων που καθορίζονται από το δίκαιο της Ένωσης και, αφετέρου, τα θεσμικά όργανα την είχαν αναγνωρίσει ως συνομιλητή κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων σχετικά με τα εν λόγω δικαιώματα (πρβλ. αποφάσεις της 8ης Οκτωβρίου 1974, Union syndicale – Service public européen κ.λπ. κατά Συμβουλίου, 175/73, EU:C:1974:95, σκέψεις 9 έως 17, και της 8ης Οκτωβρίου 1974, Syndicat général du personnel des organismes européens κατά Επιτροπής, 18/74, EU:C:1974:96, σκέψεις 5 έως 13). </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">91</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τούτο συνέβη επίσης, όπως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 138 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, όταν τα θεσμικά όργανα της Ένωσης είχαν αντιμετωπίσει την εν λόγω οντότητα ως διακριτό υποκείμενο με δικά του δικαιώματα και δικές του υποχρεώσεις. Συγκεκριμένα, η συνέπεια και η δικαιοσύνη επιβάλλουν να αναγνωριστεί η ικανότητα διαδίκου της εν λόγω οντότητας προκειμένου να προσβάλει τα μέτρα που περιορίζουν τα δικαιώματά της ή τις δυσμενείς αποφάσεις που έλαβαν έναντι αυτής τα θεσμικά όργανα (πρβλ. αποφάσεις της 28ης Οκτωβρίου 1982, Groupement des Agences de voyages κατά Επιτροπής, 135/81, EU:C:1982:371, σκέψεις 9 έως 11, της 18ης Ιανουαρίου 2007, PKK και KNK κατά Συμβουλίου, C‑229/05 P, EU:C:2007:32, σκέψεις 107 έως 112, καθώς και της 15ης Ιουνίου 2017, Al-Faqih κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑19/16 P, EU:C:2017:466, σκέψη 40).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">92</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς υπενθύμισε, στη σκέψη 139 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι από τη νομολογία του Δικαστηρίου συνάγεται ότι η έννοια του «νομικού προσώπου», κατά το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, δεν μπορεί να ερμηνεύεται στενά [πρβλ. απόφαση της 22ας Ιουνίου 2021, Βενεζουέλα κατά Συμβουλίου (Επηρεασμός τρίτου κράτους), C‑872/19 P, EU:C:2021:507, σκέψη 44].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">93</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι, όπως τόνισε και η γενική εισαγγελέας στο σημείο 82 των προτάσεών της στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Επιτροπή κατά Front Polisario και Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑779/21 P και C‑799/21 P, EU:C:2024:260), το Front Polisario είναι ένα αυτοανακηρυχθέν κίνημα απελευθέρωσης του οποίου η δημιουργία αποσκοπεί στον αγώνα για έναν συγκεκριμένο τύπο μελλοντικού μοντέλου διακυβέρνησης του μη αυτόνομου εδάφους της Δυτικής Σαχάρας, δηλαδή την ανεξαρτησία του εδάφους αυτού, επί του παρόντος έναντι του Βασιλείου του Μαρόκου, και τη δημιουργία ενός κυρίαρχου κράτους των Σαχράουι. Επομένως, το κίνημα αυτό επιδιώκει την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους στο πλαίσιο της άσκησης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του λαού του μη αυτόνομου εδάφους της Δυτικής Σαχάρας. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">94</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο μέτρο που το ανωτέρω κίνημα επιδιώκει ακριβώς, με βάση το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας, να εγκαθιδρύσει κρατική έννομη τάξη για το εν λόγω έδαφος, δεν μπορεί να απαιτείται, προκειμένου να του αναγνωριστεί η ικανότητα διαδίκου ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης, να έχει συσταθεί ως νομικό πρόσωπο σύμφωνα με συγκεκριμένη εθνική έννομη τάξη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">95</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξάλλου, το Front Polisario είναι ένας από τους νόμιμους συνομιλητές στο πλαίσιο της διαδικασίας που διεξάγεται, ενόψει του καθορισμού του μέλλοντος της Δυτικής Σαχάρας, υπό την αιγίδα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, για το οποίο γίνεται λόγος στη σκέψη 35 της παρούσας απόφασης και του οποίου οι αποφάσεις δεσμεύουν όλα τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της Ένωσης, τούτο δε παρά το γεγονός ότι ουδέποτε αναγνωρίστηκε στο Front Polisario, από τα Ηνωμένα Έθνη ή από την Ένωση και τα κράτη μέλη της, το καθεστώς του «εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος». </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">96</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συνεπώς, το Front Polisario, το οποίο συμμετέχει επίσης σε διάφορα διεθνή φόρουμ, ιδίως αφρικανικά, και διατηρεί διμερείς έννομες σχέσεις σε διεθνές επίπεδο, έχει επαρκή νομική υπόσταση ώστε να μπορεί να είναι διάδικος ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">97</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το ζήτημα αν η εν λόγω οντότητα μπορεί νομίμως να εκπροσωπεί τα συμφέροντα του λαού της Δυτικής Σαχάρας, το ζήτημα αυτό αφορά την ενεργητική της νομιμοποίηση στο πλαίσιο άσκησης προσφυγής ακυρώσεως κατά της επίμαχης απόφασης, και όχι την ικανότητά της να είναι διάδικος ενώπιον του δικαστή της Ένωσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">98</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τέλος, η επιχειρηματολογία σχετικά με τη μη αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας του Front Polisario στις έννομες τάξεις των κρατών μελών ή με το γεγονός ότι κανένα δικαστήριο κράτους μέλους δεν έχει αναγνωρίσει την ικανότητά του να είναι διάδικος είναι αλυσιτελής. Πράγματι, όπως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 136 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, παρότι η έννοια του «νομικού προσώπου» του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ προϋποθέτει, κατ’ αρχήν, την ύπαρξη νομικής προσωπικότητας, η οποία πρέπει να εξακριβώνεται υπό το πρίσμα του εθνικού δικαίου βάσει του οποίου έχει συσταθεί το σχετικό νομικό πρόσωπο, δεν συμπίπτει κατ’ ανάγκην με τις αντίστοιχες έννοιες που απαντούν στις διάφορες έννομες τάξεις των κρατών μελών. Επισημαίνεται επίσης, συναφώς, ότι το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει ότι τρίτο κράτος, ως κράτος με διεθνή νομική προσωπικότητα, πρέπει να θεωρηθεί «νομικό πρόσωπο», κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ [πρβλ. απόφαση της 22ας Ιουνίου 2021, Βενεζουέλα κατά Συμβουλίου (Επηρεασμός τρίτου κράτους), C‑872/19 P, EU:C:2021:507, σκέψη 53].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">99</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω σκέψεων, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο συνάγοντας το συμπέρασμα ότι το Front Polisario είχε ικανότητα διαδίκου ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">100</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και ο πρώτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του δεύτερου και του τρίτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και του δεύτερου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P, με τους οποίους προβάλλεται ότι η επίμαχη απόφαση δεν αφορά άμεσα και ατομικά το Front Polisario</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">101</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Επιτροπή, με τον δεύτερο και τον τρίτο λόγο αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P, και το Συμβούλιο, με το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P, υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε, στη σκέψη 259 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η επίμαχη απόφαση αφορά άμεσα το Front Polisario, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, και, στη σκέψη 268 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η επίμαχη απόφαση το αφορά ατομικά, κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P, με τα οποία προβάλλεται ότι η επίμαχη απόφαση δεν αφορά άμεσα το Front Polisario</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιχειρήματα των διαδίκων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">102</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Συμβούλιο και η Επιτροπή υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε, στη σκέψη 259 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η επίμαχη απόφαση αφορά άμεσα το Front Polisario.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">103</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Επιτροπή υποστηρίζει ιδίως ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε το δίκαιο της Ένωσης καθόσον έκρινε ότι ορισμένα αποτελέσματα της επίμαχης απόφασης και της επίμαχης συμφωνίας πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να διαπιστωθεί ότι η επίμαχη απόφαση αφορά άμεσα το Front Polisario, ενώ η επίμαχη συμφωνία, την οποία η εν λόγω απόφαση ενέκρινε εξ ονόματος της Ένωσης, περιορίζεται στην παροχή πρόσβασης στα παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα έναντι χρηματικής αντιπαροχής η οποία περιλαμβάνει αποζημίωση για την πρόσβαση, τέλη καταβαλλόμενα από τους πλοιοκτήτες και τομεακή στήριξη, μεριμνώντας συγχρόνως για την αναγνώριση του χωριστού καθεστώτος του εδάφους αυτού και αφήνοντας τελείως ανοικτή την έκβαση της διαδικασίας που διεξάγεται στο επίπεδο των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με το εν λόγω μη αυτόνομο έδαφος. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">104</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά την Επιτροπή, η συλλογιστική που ακολουθεί το Γενικό Δικαστήριο για να απορρίψει, στις σκέψεις 197 έως 235 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τα επιχειρήματα των θεσμικών οργάνων αποσκοπεί, στην πραγματικότητα, στο να θεμελιωθεί όχι ότι η επίμαχη απόφαση αφορά άμεσα το Front Polisario, αλλά μάλλον ότι η επίμαχη συμφωνία έχει εφαρμογή στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας καθώς και στα παρά το έδαφος αυτής ύδατα και, επομένως, είναι ικανή να επηρεάσει τον λαό της Δυτικής Σαχάρας. Το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στις σκέψεις 201 έως 216 καθώς και στις σκέψεις 255 έως 258 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεδομένου ότι, για να υπάρχει εκμετάλλευση πόρων ή χρήση της χρηματικής αντιπαροχής, απαιτούνται ορισμένα μέτρα. Ελλείψει τέτοιων μέτρων, η Δυτική Σαχάρα δεν θα ωφεληθεί από την εκμετάλλευση των πόρων και τη χρηματική αντιπαροχή. Το γεγονός και μόνον ότι τα μέτρα εφαρμογής της επίμαχης συμφωνίας καθορίζονται από τη συμφωνία αυτή δεν σημαίνει ότι μεταβάλλεται άμεσα η νομική κατάσταση του λαού της Δυτικής Σαχάρας. Η σκέψη 217 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ενέχει επίσης πλάνη περί το δίκαιο, καθώς η επίμαχη συμφωνία δεν αφορά άμεσα τις επιχειρήσεις, χωρίς να ληφθεί μια σειρά μέτρων από τα αρμόδια όργανα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">105</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Συμβούλιο προσθέτει, μεταξύ άλλων, ότι το συμπέρασμα στη σκέψη 196 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά το οποίο, λαμβανομένων υπόψη της φύσης μιας απόφασης περί σύναψης διεθνούς συμφωνίας και των εννόμων αποτελεσμάτων της, η ύπαρξη άμεσων αποτελεσμάτων της επίμαχης απόφασης επί της νομικής κατάστασης του Front Polisario, λόγω του περιεχομένου της επίμαχης συμφωνίας, δεν μπορεί να αποκλειστεί εξαρχής, στηρίζεται σε αιτιολογία που ενέχει πλάνη περί το δίκαιο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">106</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το Συμβούλιο, το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε, στις σκέψεις 184 και 192 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι μια απόφαση που αφορά τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας αποτελεί συστατικό στοιχείο της συμφωνίας αυτής και παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι των άλλων μερών «καθόσον επισημοποιεί την αποδοχή από την Ένωση των δεσμεύσεων έναντι αυτών». Η επίμαχη απόφαση δεν παράγει έννομα αποτελέσματα εκτός της εσωτερικής έννομης τάξης της Ένωσης. Με την επίμαχη απόφαση, η Ένωση εκφράζει τη συναίνεσή της στην εσωτερική έννομη τάξη της Ένωσης, αντιθέτως προς ό,τι έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 192 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">107</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Front Polisario θα έπρεπε να έχει προσβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου την πράξη κοινοποίησης από την Ένωση, η οποία μνημονεύεται ρητώς τόσο στο άρθρο 17 της αλιευτικής συμφωνίας και στο άρθρο 15 του πρωτοκόλλου εφαρμογής όσο και στο άρθρο 2 της επίμαχης απόφασης –τούτο δε εφόσον πληρούνταν όλες οι προϋποθέσεις παραδεκτού. Το Συμβούλιο αμφισβητεί ότι οι προϋποθέσεις αυτές πληρούνται εν προκειμένω.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">108</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Συμβούλιο αμφισβητεί επίσης το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 250 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά το οποίο, στο μέτρο που η σύναψη της επίμαχης συμφωνίας επηρεάζει τον λαό της Δυτικής Σαχάρας και πρέπει να ληφθεί συναφώς η συναίνεσή του, η επίμαχη απόφαση παράγει άμεσα αποτελέσματα επί της νομικής κατάστασης του Front Polisario ως εκπροσώπου του εν λόγω λαού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">109</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Γαλλική Δημοκρατία φρονεί ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε αρχικά σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά τα έννομα αποτελέσματα απόφασης του Συμβουλίου περί σύναψης διεθνούς συμφωνίας. Υπογραμμίζει, όπως και το Συμβούλιο, ότι, μολονότι το διατυπούμενο στη σκέψη 184 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης συμπέρασμα κατά το οποίο μια απόφαση που αφορά τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας συγκεκριμενοποιεί τη συναίνεση της Ένωσης να δεσμεύεται από τη συμφωνία αυτή είναι ορθό εντός της έννομης τάξης της Ένωσης, εντούτοις μόνον η κοινοποίηση της ολοκλήρωσης των εσωτερικών διαδικασιών προς το ενδιαφερόμενο μέρος εκφράζει, σε διεθνές επίπεδο, τη συναίνεση δέσμευσης από μια συμφωνία. Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε περαιτέρω σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον εκτίμησε ότι η νομική κατάσταση του Front Polisario μεταβάλλεται άμεσα από την ίδια την επίμαχη συμφωνία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">110</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ομοίως, τα CPMM υποστηρίζουν, πρώτον, τα επιχειρήματα του Συμβουλίου όσον αφορά την πλάνη περί το δίκαιο στην οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 185 έως 190 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεδομένου ότι η απόφαση περί σύναψης συνθήκης δεν συνεπάγεται την έναρξη ισχύος της συνθήκης. Εξάλλου, κατά την άποψή τους, η αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας δεν προορίζεται να επεκτείνει τα δικαιώματα προσφυγής ενός μη Ευρωπαίου προσφεύγοντος για την προάσπιση συλλογικών δικαιωμάτων που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο. Δεύτερον, κρίνοντας ότι το Front Polisario επηρεάζεται «άμεσα» από την επίμαχη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο συγχέει το Front Polisario με τον λαό της Δυτικής Σαχάρας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">111</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Front Polisario αντικρούει την επιχειρηματολογία αυτή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">112</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 89 της παρούσας απόφασης, κατά το τέταρτο εδάφιο του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί, υπό τις προϋποθέσεις του πρώτου και του δεύτερου εδαφίου του άρθρου αυτού, να ασκεί προσφυγή κατά των πράξεων των οποίων είναι αποδέκτης ή που το αφορούν άμεσα και ατομικά, καθώς και κατά των κανονιστικών πράξεων οι οποίες το αφορούν άμεσα και για την εφαρμογή των οποίων δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">113</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 179 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά πάγια νομολογία, η προϋπόθεση ότι η απόφαση που προσβάλλεται με προσφυγή πρέπει να αφορά άμεσα το προσφεύγον φυσικό ή νομικό πρόσωπο απαιτεί να συντρέχουν σωρευτικώς δύο όροι, δηλαδή, αφενός, το προσβαλλόμενο μέτρο να παράγει άμεσα αποτελέσματα επί της νομικής κατάστασης του προσώπου αυτού και, αφετέρου, να μην καταλείπει καμιά εξουσία εκτιμήσεως στους αποδέκτες του μέτρου που είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή του, δεδομένου ότι η εφαρμογή αυτή έχει καθαρά αυτόματο χαρακτήρα και απορρέει αποκλειστικά από την κανονιστική ρύθμιση της Ένωσης, χωρίς εφαρμογή άλλων παρεμβαλλόμενων κανόνων (πρβλ. αποφάσεις της 6ης Νοεμβρίου 2018, Scuola Elementare Maria Montessori κατά Επιτροπής, Επιτροπή κατά Scuola Elementare Maria Montessori και Επιτροπή κατά Ferracci, C‑622/16 P έως C‑624/16 P, EU:C:2018:873, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, καθώς και της 12ης Ιουλίου 2022, Nord Stream 2 κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">114</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, με την προσφυγή ακυρώσεως που άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το Front Polisario αποσκοπούσε στην προστασία του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας, το οποίο είχε ήδη αναγνωριστεί από το Δικαστήριο στις σκέψεις 88, 91 και 105 της απόφασης της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973). Το ζήτημα αν η επίμαχη απόφαση αφορά άμεσα το Front Polisario, κατά την έννοια της νομολογίας που υπομνήσθηκε στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας απόφασης, πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των αποτελεσμάτων της επίμαχης απόφασης και, ως εκ τούτου, της επίμαχης συμφωνίας επί της νομικής κατάστασης του λαού αυτού, ο οποίος εκπροσωπείται στο πλαίσιο των υπό κρίση υποθέσεων από το Front Polisario.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">115</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συγκεκριμένα, μολονότι δεν έχει αναγνωριστεί επισήμως ως αποκλειστικός εκπρόσωπος του λαού της Δυτικής Σαχάρας, το Front Polisario είναι, σύμφωνα με τα ψηφίσματα των ανωτάτων οργάνων των Ηνωμένων Εθνών, συμπεριλαμβανομένων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που μνημονεύονται στη σκέψη 35 της παρούσας απόφασης, προνομιούχος συνομιλητής στο πλαίσιο της διαδικασίας που διεξάγεται υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, ενόψει του καθορισμού του μελλοντικού καθεστώτος της Δυτικής Σαχάρας. Συμμετέχει επίσης σε άλλα διεθνή φόρουμ προκειμένου να υπερασπιστεί το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του εν λόγω λαού. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">116</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από τις ιδιαίτερες αυτές περιστάσεις μπορεί να συναχθεί ότι το Front Polisario δύναται να αμφισβητήσει ενώπιον του δικαστή της Ένωσης τη νομιμότητα πράξης της Ένωσης η οποία παράγει άμεσα αποτελέσματα επί της νομικής κατάστασης του λαού της Δυτικής Σαχάρας, ως λαού που απολαύει του δικαιώματος αυτοδιάθεσης, όταν η εν λόγω πράξη αφορά ατομικά τον λαό αυτόν ή, εφόσον πρόκειται για κανονιστική πράξη, δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα για την εφαρμογή της.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">117</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό τις περιστάσεις αυτές, η προϋπόθεση του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ κατά την οποία η απόφαση που προσβάλλεται με προσφυγή πρέπει να αφορά άμεσα το προσφεύγον φυσικό ή νομικό πρόσωπο πρέπει να εκτιμηθεί, λαμβανομένων υπόψη του άρθρου 73 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, σε σχέση με τη νομική κατάσταση του λαού της Δυτικής Σαχάρας, ο οποίος εκπροσωπείται στο πλαίσιο των υπό κρίση υποθέσεων από το Front Polisario.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">118</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, η επίμαχη απόφαση και, κατ’ επέκταση, η επίμαχη συμφωνία πληρούν, λόγω του αντικτύπου που έχουν στο δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας, τους όρους που υπομνήσθηκαν στη σκέψη 113 της παρούσας απόφασης (πρβλ. απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario, C‑104/16 P, EU:C:2016:973, σκέψη 106).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">119</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, αφενός, η επίμαχη απόφαση έχει ως αντικείμενο τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας η οποία προβλέπεται να έχει εφαρμογή στα χωρικά ύδατα ενός εδάφους ως προς το οποίο ο λαός της Δυτικής Σαχάρας έχει δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Επομένως, επηρεάζει κατ’ ανάγκην τα δικαιώματα που διαθέτει ο λαός αυτός σε σχέση με το εν λόγω έδαφος, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος εκμετάλλευσης του φυσικού του πλούτου το οποίο απορρέει από το άρθρο 73 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και από την αρχή του εθιμικού διεθνούς δικαίου περί διαρκούς κυριαρχίας επί των φυσικών πόρων [πρβλ. απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της 19ης Δεκεμβρίου 2005, υπόθεση των Ενόπλων δραστηριοτήτων στο έδαφος του Κονγκό (Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό κατά Ουγκάντας), Recueil 2005, σ. 168, σκέψη 244]. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">120</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ειδικότερα, μολονότι η Ένωση δεν αναγνωρίζει, με την επίμαχη συμφωνία, τις αξιώσεις του Βασιλείου του Μαρόκου ως προς την κυριαρχία επί του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας, εντούτοις η συμφωνία αυτή αναγνωρίζει ότι έχουν έννομα αποτελέσματα, στο δίκαιο της Ένωσης, πράξεις που διενεργούνται στο εν λόγω μη αυτόνομο έδαφος από τις αρμόδιες αρχές του Βασιλείου του Μαρόκου όσον αφορά την «αλιευτική ζώνη», κατά την έννοια της ως άνω συμφωνίας, η οποία, όπως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ορίζεται στο άρθρο 1, στοιχείο ηʹ, της συμφωνίας αυτής ως καλύπτουσα τόσο τα ύδατα που υπάγονται στην κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία του Βασιλείου του Μαρόκου όσο και τα παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα. Επιπλέον, η θέσπιση συμβατικού καθεστώτος το οποίο καθιερώνει ανεπιφύλακτο δικαίωμα χρηματικής αντιπαροχής για την πρόσβαση των σκαφών της Ένωσης στην αλιευτική ζώνη που περιλαμβάνει τα παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα, αντιπαροχής την οποία εισπράττει ένα υποκείμενο διεθνούς δικαίου διαφορετικό από τον λαό του εν λόγω μη αυτόνομου εδάφους, και μάλιστα όχι εξ ονόματος και προς όφελος του λαού αυτού, αφορά άμεσα τον συγκεκριμένο λαό καθόσον θίγει την κυριαρχία του επί των φυσικών πόρων του ως άνω εδάφους. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">121</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, δεδομένου ότι η Δυτική Σαχάρα είναι μη αυτόνομο έδαφος, η εκμετάλλευση του φυσικού της πλούτου εμπίπτει στο άρθρο 73 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και στην αρχή της διαρκούς κυριαρχίας επί των φυσικών πόρων. Συναφώς, το ψήφισμα III της τελικής πράξης της τρίτης συνδιάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, το οποίο διαλαμβάνεται στη σκέψη 11 της παρούσας απόφασης, προβλέπει ότι, «στην περίπτωση περιοχής ο λαός της οποίας δεν έχει αποκτήσει πλήρη ανεξαρτησία ή άλλο καθεστώς αυτονομίας αναγνωρισμένο από τα Ηνωμένα Έθνη, ή περιοχής υπό αποικιοκρατική εξουσία, οι διατάξεις που αφορούν δικαιώματα ή συμφέροντα μνημονευόμενα στη [Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας] εφαρμόζονται προς όφελος του λαού της εν λόγω περιοχής με σκοπό την προαγωγή της ευημερίας και της αναπτύξεώς του». Στο πλαίσιο αυτό, η εκμετάλλευση φυσικών πόρων μη αυτόνομου εδάφους, συμπεριλαμβανομένης της αλιευτικής εκμετάλλευσης των παρά το έδαφος αυτό υδάτων, πρέπει να ωφελεί τον λαό του εν λόγω εδάφους. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">122</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το γεγονός ότι, όπως προβάλλουν τα CPMM, η επίμαχη συμφωνία δεν θα δεσμεύει τη Δυτική Σαχάρα, σε περίπτωση που αυτή ανεξαρτητοποιηθεί, ή ότι η εν λόγω συμφωνία δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να αντιταχθεί στη Δυτική Σαχάρα ή στο Front Polisario δεν θέτει υπό αμφισβήτηση την εκτίμηση ότι η επίμαχη απόφαση και, κατ’ επέκταση, η επίμαχη συμφωνία αφορούν άμεσα τον λαό της Δυτικής Σαχάρας, στο μέτρο που τα δικαιώματα των λαών των μη αυτόνομων εδαφών υφίστανται, δυνάμει του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας και του εθιμικού διεθνούς δικαίου, ακόμη και πριν από την άσκηση του δικαιώματός τους στην αυτοδιάθεση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">123</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, μετά την έναρξη ισχύος της επίμαχης συμφωνίας, η Ένωση υποχρεούται να αναγνωρίσει το κύρος των αποφάσεων σχετικά με τις άδειες αλιείας που χορηγούν οι μαροκινές αρχές όσον αφορά τα παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα. Συναφώς, κατά το άρθρο 5 της αλιευτικής συμφωνίας, τα σκάφη της Ένωσης μπορούν να αλιεύουν στην αλιευτική ζώνη που καλύπτεται από τη συμφωνία αυτή μόνον εφόσον διαθέτουν άδεια αλιείας που έχει εκδοθεί στο πλαίσιο της συμφωνίας και οι αρχές του Βασιλείου του Μαρόκου χορηγούν άδειες αλιείας σε σκάφη της Ένωσης μόνο στο πλαίσιο της εν λόγω συμφωνίας. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">124</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο πλαίσιο της επίμαχης συμφωνίας, η διαδικασία χορήγησης άδειας αλιείας για σκάφος της Ένωσης καθορίζεται στο πρωτόκολλο εφαρμογής, του οποίου το παράρτημα προβλέπει ότι οι αρχές της Ένωσης υποβάλλουν στο τμήμα θαλάσσιας αλιείας του Υπουργείου Γεωργίας, Θαλάσσιας Αλιείας, Αγροτικής Ανάπτυξης, Υδάτων και Δασών του Βασιλείου του Μαρόκου τους καταλόγους των σκαφών της Ένωσης που ζητούν να ασκήσουν αλιευτικές δραστηριότητες στην αλιευτική ζώνη η οποία περιλαμβάνει τα παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">125</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το ανωτέρω καθεστώς δεσμεύει την Ένωση, χωρίς να απαιτείται η έκδοση κάποιας πρόσθετης πράξης, πέραν της επίμαχης απόφασης, η οποία θα προϋπέθετε εξουσία εκτιμήσεως των αρχών που είναι επιφορτισμένες με την εφαρμογή της εν λόγω συμφωνίας, δεδομένου ότι η εφαρμογή της έχει, κατά το μέτρο αυτό, καθαρά αυτόματο χαρακτήρα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">126</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να απορριφθεί η επιχειρηματολογία του Συμβουλίου και της Γαλλικής Δημοκρατίας η οποία βάλλει κατά των σκέψεων 184 και 192 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και κατά την οποία η προσφυγή του Front Polisario ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν θα έπρεπε να στρέφεται κατά της απόφασης περί σύναψης της επίμαχης συμφωνίας, αλλά κατά της πράξης με την οποία η Ένωση κοινοποίησε στο Βασίλειο του Μαρόκου την εκ μέρους της έγκριση της εν λόγω συμφωνίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">127</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, η απόφαση σχετικά με τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας συνιστά οριστική πράξη στην εσωτερική έννομη τάξη της Ένωσης, η οποία εκφράζει τη βούληση της Ένωσης να δεσμεύεται από την εν λόγω συμφωνία [πρβλ. γνωμοδότηση 2/00 (Πρωτόκολλο της Καρθαγένης περί προλήψεως των κινδύνων που απορρέουν από τη βιοτεχνολογία), της 6ης Δεκεμβρίου 2001, EU:C:2001:664, σκέψη 5]. Η απόφαση αυτή συνιστά, κατά πάγια νομολογία, πράξη δεκτική προσφυγής, δεδομένου ότι το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να ακυρώσει διεθνή συμφωνία (πρβλ. απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK, C‑266/16, EU:C:2018:118, σκέψεις 45 έως 51). Αντιθέτως, η κοινοποίηση της έγκρισης μιας τέτοιας συμφωνίας στο άλλο συμβαλλόμενο μέρος συνιστά εκτελεστικό μέτρο το οποίο, κατ’ αρχήν, πρέπει να θεωρηθεί ως πράξη που δεν είναι δεκτική προσφυγής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">128</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, στη σκέψη 259 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η επίμαχη απόφαση αφορά άμεσα το Front Polisario.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">129</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και του δεύτερου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P, με τα οποία προβάλλεται ότι η επίμαχη απόφαση δεν αφορά ατομικά το Front Polisario </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιχειρήματα των διαδίκων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">130</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Συμβούλιο και η Επιτροπή, όπως και η Γαλλική Δημοκρατία και τα CPMM, εκτιμούν ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε, στη σκέψη 268 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η επίμαχη απόφαση αφορά ατομικά το Front Polisario.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">131</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Επιτροπή επισημαίνει ιδίως ότι, στη σκέψη 265 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απλώς παραπέμπει στις εκτιμήσεις σχετικά με την προϋπόθεση που άπτεται του ζητήματος αν η επίμαχη απόφαση αφορά άμεσα το Front Polisario, οι οποίες, όπως υποστήριξε η Επιτροπή στο πλαίσιο του δεύτερου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑779/21 P, ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο. Ομοίως, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε επίσης σε πλάνη περί το δίκαιο ως προς το συμπέρασμα ότι η επίμαχη απόφαση αφορά ατομικά το Front Polisario.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">132</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξάλλου, τόσο το Συμβούλιο όσο και η Επιτροπή βάλλουν κατά του ότι το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 266 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν δέχθηκε ότι ασκεί επιρροή η απόφαση της 10ης Απριλίου 2003, Επιτροπή κατά Nederlandse Antillen (C‑142/00 P, EU:C:2003:217), με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι το γενικό συμφέρον που μια υπερπόντια χώρα ή έδαφος (ΥΧΕ), ως αρμόδια οντότητα για τα ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής φύσεως στο έδαφός της, μπορεί να έχει σχετικά με την επίτευξη ευνοϊκού αποτελέσματος για την οικονομική ευημερία της δεν αρκεί από μόνο του για να θεωρηθεί ότι η επίμαχη πράξη την αφορά ατομικά, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">133</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Επιτροπή υπογραμμίζει συναφώς ότι η διαφοροποίηση στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο μεταξύ της κατάστασης την οποία αφορούσε η απόφαση εκείνη και της επίμαχης εν προκειμένω κατάστασης είναι τεχνητή και νομικώς εσφαλμένη, δεδομένου ότι το επίμαχο στην απόφαση εκείνη μέτρο αφορούσε μόνον τις ΥΧΕ, ορισμένες από τις οποίες είναι ή ήταν μη αυτόνομα εδάφη. Δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η Κυβέρνηση των Ολλανδικών Αντιλλών δεν δύναται να προσβάλει παραδεκτώς μια πράξη της Ένωσης που αφορά οικονομικά το έδαφός της, ενώ το Front Polisario έχει τη δυνατότητα αυτή, εκτός αν θεωρηθεί ότι τα κινήματα που επιδιώκουν την ανεξαρτησία ενός εδάφους ή έρχονται σε σύγκρουση με ένα κράτος διαθέτουν περισσότερες εγγυήσεις απ’ ό,τι οι περιφερειακές κυβερνήσεις. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">134</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Συμβούλιο εκτιμά, με τη σειρά του, ότι το σκεπτικό που ανέπτυξε το Γενικό Δικαστήριο δεν απαντά στο επιχείρημά του που αντλούνταν από την απόφαση της 10ης Απριλίου 2003, Επιτροπή κατά Nederlandse Antillen (C‑142/00 P, EU:C:2003:217), υπενθυμίζοντας ότι είχε υποστηρίξει, με το υπόμνημα ανταπαντήσεώς του ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ότι από την απόφαση εκείνη προέκυπτε ότι, ακόμη και αν υπετίθετο ότι το Front Polisario είναι οντότητα αρμόδια για τα οικονομικά ζητήματα που αφορούν τη Δυτική Σαχάρα –όπερ δεν ισχύει–, η ιδιότητα αυτή δεν θα αρκούσε για να θεωρηθεί ότι η επίμαχη συμφωνία το αφορά ατομικά.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">135</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Front Polisario αντικρούει την επιχειρηματολογία αυτή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">136</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά πάγια νομολογία, πρόσωπα που δεν είναι αποδέκτες μιας απόφασης δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι αυτή τα αφορά ατομικά, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, παρά μόνον αν η πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση τα θίγει λόγω ορισμένων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους ή λόγω μιας πραγματικής κατάστασης η οποία τα διακρίνει έναντι κάθε άλλου προσώπου και, ως εκ τούτου, τα εξατομικεύει κατά τρόπον ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη (απόφαση της 18ης Οκτωβρίου 2018, Internacional de Productos Metálicos κατά Επιτροπής, C‑145/17 P, EU:C:2018:839, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">137</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένων υπόψη των εκτιμήσεων που διατυπώθηκαν στις σκέψεις 114 έως 118 της παρούσας απόφασης, διαπιστώνεται ότι η επίμαχη απόφαση αφορά ατομικά τον λαό της Δυτικής Σαχάρας, ο οποίος εκπροσωπείται στις υπό κρίση υποθέσεις από το Front Polisario, στο μέτρο που η ρητή υπαγωγή του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας στο πεδίο εφαρμογής της επίμαχης συμφωνίας, η οποία δεσμεύει την Ένωση βάσει της επίμαχης απόφασης, μεταβάλλει τη νομική κατάσταση του λαού αυτού λόγω της ιδιότητάς του ως λαού που απολαύει του δικαιώματος αυτοδιάθεσης σε σχέση με το ανωτέρω έδαφος. Πράγματι, η ιδιότητα αυτή τον διακρίνει έναντι κάθε άλλου προσώπου ή οντότητας, περιλαμβανομένου και κάθε άλλου υποκειμένου του διεθνούς δικαίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">138</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η επιχειρηματολογία της Επιτροπής και του Συμβουλίου σχετικά με την απόφαση της 10ης Απριλίου 2003, Επιτροπή κατά Nederlandse Antillen (C‑142/00 P, EU:C:2003:217), με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι το γενικό συμφέρον που μια ΥΧΕ, ως αρμόδια οντότητα για τα ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής φύσεως στο έδαφός της, μπορεί να έχει σχετικά με την επίτευξη ευνοϊκού αποτελέσματος για την οικονομική ευημερία της δεν αρκεί από μόνο του για να θεωρηθεί ότι η επίμαχη πράξη την αφορά, κατά την έννοια του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ), πρέπει να απορριφθεί. Τούτο διότι το Γενικό Δικαστήριο στήριξε την εκτίμηση ότι η επίμαχη απόφαση και, κατ’ επέκταση, η επίμαχη συμφωνία αφορούν ατομικά το Front Polisario όχι στα οικονομικά αποτελέσματα της συμφωνίας, αλλά μάλλον στο γεγονός ότι η οργάνωση αυτή εκπροσωπεί τον λαό της Δυτικής Σαχάρας ως λαό που απολαύει του δικαιώματος αυτοδιάθεσης σε σχέση με το εν λόγω έδαφος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">139</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Ομοίως, το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο και, επομένως, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και του τέταρτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P, οι οποίοι αφορούν πλάνη περί το δίκαιο ως προς την έκταση του δικαστικού ελέγχου και τη συναίνεση του λαού της Δυτικής Σαχάρας στην επίμαχη συμφωνία</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιχειρήματα των διαδίκων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">140</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με τον τέταρτο λόγο των αντίστοιχων αιτήσεων αναιρέσεως, το Συμβούλιο και η Επιτροπή προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο η οποία σχετίζεται με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, με την έκταση του περιθωρίου εκτιμήσεως του Συμβουλίου στον τομέα των εξωτερικών σχέσεων, ιδίως όσον αφορά την απαίτηση συναίνεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας εν προκειμένω, και με παραβίαση της αρχής της μη αλλοίωσης των πράξεων, παραμόρφωση της επιχειρηματολογίας του Συμβουλίου και παράβαση του άρθρου 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε συνδυασμό με το άρθρο 53, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού αυτού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">141</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, στις σκέψεις 304 έως 365 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο προσέδωσε, κατά παραβίαση του δικαίου της Ένωσης, απόλυτη και απεριόριστη ισχύ στην αρχή του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών, σε συνδυασμό με το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, ερμηνεύοντας εσφαλμένως την απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973), και μη λαμβάνοντας υπόψη τη νομολογία σχετικά με το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει το Συμβούλιο στον τομέα των εξωτερικών σχέσεων, ιδίως όσον αφορά το εθιμικό διεθνές δίκαιο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">142</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά την Επιτροπή, η πολλαπλή αυτή πλάνη διαρθρώνεται γύρω από τέσσερις κύριες αιτιάσεις, ήτοι, πρώτον, πλάνη περί το δίκαιο ως προς την έκταση του δικαστικού ελέγχου, το περιθώριο εκτιμήσεως των θεσμικών οργάνων και την ανάγκη θεμελίωσης της ύπαρξης πρόδηλης πλάνης προκειμένου να διαπιστωθεί το ανίσχυρο της επίμαχης απόφασης λόγω της προβαλλόμενης ασυμβατότητάς της προς τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, δεύτερον, πλάνη περί το δίκαιο λόγω του ότι, στο συγκεκριμένο πλαίσιο της υπόθεσης, δεν υφίσταται απαίτηση συναίνεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας, τρίτον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η συναίνεση του λαού της Δυτικής Σαχάρας είναι αναγκαία για να επιβεβαιωθεί το κύρος της επίμαχης απόφασης, πλάνη περί το δίκαιο καθόσον η έννοια της «συναίνεσης» που χρησιμοποίησε το Γενικό Δικαστήριο είναι υπερβολικά στενή και, τέταρτον, πλάνη περί το δίκαιο λόγω του προσδιορισμού του Front Polisario ως οντότητας η οποία πρέπει να εκφράσει τέτοια συναίνεση, λαμβανομένων υπόψη του καθεστώτος του και της περιορισμένης εξουσίας του προς εκπροσώπηση. Η Επιτροπή υποστηρίζει, στο πλαίσιο των τεσσάρων αυτών αιτιάσεων, ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν προσδιόρισε ορθώς το εθιμικό διεθνές δίκαιο, μολονότι όφειλε να το πράξει στο πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">143</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Επιτροπή επισημαίνει ότι κάθε απόφαση περί σύναψης συμφωνίας με τρίτη χώρα προϋποθέτει ότι εκτιμώνται, τηρουμένων των αρχών και των σκοπών της εξωτερικής δράσης που εξαγγέλλονται στο άρθρο 21 ΣΕΕ, τα συμφέροντα της Ένωσης στο πλαίσιο των σχέσεων με την οικεία τρίτη χώρα και ότι γίνεται στάθμιση μεταξύ των αντικρουόμενων συμφερόντων που συνδέονται με τις σχέσεις αυτές. Το Συμβούλιο διαθέτει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως για να σταθμίσει τον σκοπό της προαγωγής της οικουμενικότητας και του αδιαιρέτου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τους λοιπούς σκοπούς στους οποίους στηρίζεται η δράση της Ένωσης στη διεθνή σκηνή και με τα λοιπά συμφέροντα της Ένωσης. Ο σχετικός δικαστικός έλεγχος πρέπει κατ’ ανάγκην να περιορίζεται στο ζήτημα αν τα θεσμικά όργανα της Ένωσης, εκδίδοντας την επίμαχη πράξη, υπέπεσαν σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά τις προϋποθέσεις εφαρμογής των αρχών αυτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">144</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Γενικό Δικαστήριο, όμως, εκμηδένισε το περιθώριο εκτιμήσεως του Συμβουλίου αποδίδοντας απόλυτη αξία στην προϋπόθεση της ρητής συναίνεσης του Front Polisario, του οποίου η βάση στο δημόσιο διεθνές δίκαιο δεν έχει θεμελιωθεί. Παρέβλεψε το εύρος και την ποικιλομορφία των σκοπών που πρέπει να λάβει υπόψη το Συμβούλιο στο πλαίσιο του άρθρου 21 ΣΕΕ, καθόσον δεν έκανε καμία αναφορά στο εν λόγω άρθρο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη τα όρια του δικαστικού του ελέγχου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">145</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως τις συνέπειες που πρέπει να συναχθούν από την απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973). Από το δικαίωμα αυτοδιάθεσης της Δυτικής Σαχάρας, το οποίο επιβεβαιώθηκε με την ανωτέρω απόφαση, δεν μπορεί να συναχθεί απαίτηση ρητής συναίνεσης του λαού του εδάφους αυτού αποκλειστικά μέσω του Front Polisario προκειμένου μια διεθνής συμφωνία, συναφθείσα από την Ένωση με κράτος το οποίο ενεργεί στο εν λόγω έδαφος ως διοικούσα αρχή και έχει αρμοδιότητα προς τούτο, να μπορεί να καλύπτει ένα τέτοιο έδαφος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">146</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η έννοια του «λαού» και η έννοια της «συναίνεσης» εν προκειμένω πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το νομικό και πραγματικό πλαίσιο της έκδοσης της επίμαχης απόφασης και της σύναψης της επίμαχης συμφωνίας, από το οποίο προκύπτει ότι η τελικώς επιλεγείσα λύση είναι σύμφωνη με το σύνολο των εφαρμοστέων κανόνων διεθνούς δικαίου, ιδίως δε με το άρθρο 73 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο αποσκοπεί στην προαγωγή της ευημερίας των κατοίκων των μη αυτόνομων εδαφών, καθώς και με το άρθρο 21, παράγραφος 2, στοιχεία δʹ και εʹ, ΣΕΕ. Μολονότι η σκέψη 310 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η οποία παραπέμπει στις σκέψεις 311 και 312 της απόφασης της 29ης Σεπτεμβρίου 2021, Front Polisario κατά Συμβουλίου (T‑279/19, EU:T:2021:639), επιβεβαιώνει ότι το εφαρμοστέο στα μη αυτόνομα εδάφη δίκαιο παραμένει μέχρι σήμερα απροσδιόριστο από ορισμένες απόψεις, η Επιτροπή επισημαίνει ότι, από αυτήν τη σκέψη της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και εφεξής, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη, η οποία συνοψίζεται στις σκέψεις 141, 142, 144 και 145 της παρούσας απόφασης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">147</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι, αντιθέτως προς όσα έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 364 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, οι διαβουλεύσεις που διεξήγαγαν οι μαροκινές αρχές, αφενός, και η Επιτροπή και η ΕΥΕΔ, αφετέρου, κατέστησαν δυνατή την εξασφάλιση της συναίνεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας. Εκτιμά ότι η σκέψη αυτή, καθώς και οι σκέψεις 307 έως 363 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, στις οποίες στηρίζεται το συμπέρασμα που διατυπώνεται στην εν λόγω σκέψη 364, ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε ως προς το περιεχόμενο της έννοιας της «συναίνεσης» του λαού ενός μη αυτόνομου εδάφους, ή ακόμη και ως προς την ανάγκη εξασφάλισης της συναίνεσης αυτής, και ότι, εξάλλου, παραβίασε την αρχή της μη αλλοίωσης των εγγράφων του Συμβουλίου ή παραμόρφωσε την επιχειρηματολογία που αυτό προέβαλε. Το Γενικό Δικαστήριο παρέβη επίσης την υποχρέωση αιτιολόγησης που υπέχει.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">148</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Front Polisario ζητεί την απόρριψη των λόγων αυτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προκαταρκτικές παρατηρήσεις</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">149</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως προκύπτει από τη σκέψη 276 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Front Polisario υποστήριξε, στο πλαίσιο του τρίτου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε με την προσφυγή του ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ότι, συνάπτοντας με το Βασίλειο του Μαρόκου διεθνή συμφωνία ρητώς εφαρμοστέα στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας και στα παρά το έδαφος αυτής ύδατα χωρίς τη συναίνεσή του, το Συμβούλιο παρέβη την υποχρέωσή του να εκτελεί τις αποφάσεις του Δικαστηρίου, η οποία απορρέει από το άρθρο 266 ΣΛΕΕ. Συγκεκριμένα, κατά το Front Polisario, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η έμμεση υπαγωγή του εν λόγω εδάφους στο πεδίο εφαρμογής των συμφωνιών που συνάπτονται μεταξύ της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου είναι, δυνάμει της αρχής της αυτοδιάθεσης και της αρχής του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών, νομικώς αδύνατη. Επομένως, αποκλείεται κατά μείζονα λόγο η ρητή εφαρμογή των ως άνω συμφωνιών στο εν λόγω έδαφος. Το Front Polisario υποστήριξε, ειδικότερα, ότι η σύναψη της επίμαχης συμφωνίας αντιβαίνει στη νομολογία καθόσον δεν σέβεται το χωριστό και διακριτό καθεστώς της Δυτικής Σαχάρας και την απαίτηση συναίνεσης του λαού του εν λόγω εδάφους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">150</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 295 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ο ως άνω λόγος ακυρώσεως περιελάμβανε, κατ’ ουσίαν, τρία σκέλη, εκ των οποίων το πρώτο αφορούσε την αδυναμία της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου να συνάψουν συμφωνία εφαρμοστέα στη Δυτική Σαχάρα, το δεύτερο την παράβαση του χωριστού και διακριτού καθεστώτος του εδάφους αυτού, κατά παραβίαση της αρχής της αυτοδιάθεσης, και το τρίτο την παράβαση της απαίτησης συναίνεσης του λαού του εν λόγω εδάφους, ως τρίτου στην επίμαχη συμφωνία, κατά την έννοια της αρχής του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">151</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως, αλλά έκανε δεκτό το τρίτο σκέλος του λόγου αυτού. Έκρινε, επομένως, ότι η επίμαχη απόφαση έπρεπε να ακυρωθεί, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν το δεύτερο σκέλος του συγκεκριμένου λόγου ακυρώσεως και οι λοιποί λόγοι ακυρώσεως που προβλήθηκαν με την προσφυγή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">152</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Γενικό Δικαστήριο συνόψισε ως εξής, στη σκέψη 364 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τη συλλογιστική του επί του τρίτου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε το Front Polisario με την προσφυγή του:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-298" title="page-38">
      «[…] εκδίδοντας την [επίμαχη] απόφαση, το Συμβούλιο δεν έλαβε επαρκώς υπόψη όλα τα κρίσιμα στοιχεία σχετικά με την κατάσταση στη Δυτική Σαχάρα και […] κακώς θεώρησε ότι διέθετε εξουσία εκτίμησης για να αποφασίσει αν έπρεπε να συμμορφωθεί με την απαίτηση κατά την οποία ο λαός του εν λόγω εδάφους έπρεπε να εκφράσει τη συναίνεσή του στην εφαρμογή της επίμαχης συμφωνίας σε αυτό, ως τρίτος σε σχέση με την εν λόγω συμφωνία, βάσει της ερμηνείας από το Δικαστήριο της αρχής του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών σε συνδυασμό με την αρχή της αυτοδιάθεσης. Ειδικότερα, πρώτον, κακώς το Συμβούλιο θεώρησε ότι η επικρατούσα κατάσταση στο εν λόγω έδαφος δεν καθιστούσε δυνατή τη διασφάλιση της ύπαρξης της συναίνεσης του εν λόγω λαού, ιδίως, μέσω του [Front Polisario]. Δεύτερον, θεωρώντας ότι οι διαβουλεύσεις που διεξήγαγαν η Επιτροπή και η ΕΥΕΔ είχαν καταστήσει δυνατή τη συμμόρφωση με την αρχή του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών όπως ερμηνεύθηκε από το Δικαστήριο, ειδικότερα στη σκέψη 106 της απόφασης [της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973)], το Συμβούλιο έσφαλε όσον αφορά το περιεχόμενο τόσο των εν λόγω διαβουλεύσεων όσο και της απαίτησης που διατυπώνεται στην προμνησθείσα σκέψη. Τρίτον, κακώς το Συμβούλιο θεώρησε ότι μπορούσε να υποκαταστήσει την ως άνω απαίτηση με τα κριτήρια που ενδεχομένως διατυπώνονται στην επιστολή της 29ης Ιανουαρίου 2002 του [νομικού συμβούλου, αναπληρωτή γενικού γραμματέα αρμόδιου για νομικά ζητήματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (στο εξής: επιστολή της 29ης Ιανουαρίου 2002 του νομικού συμβούλου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών)].»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">153</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρέπει να εξεταστούν, κατ’ αρχάς, οι αιτιάσεις των αναιρεσειόντων οι οποίες αφορούν τη συναίνεση του λαού της Δυτικής Σαχάρας μέσω διαβουλεύσεων με τους εκπροσώπους των πληθυσμών της Δυτικής Σαχάρας καθώς και την έκταση του δικαστικού ελέγχου της επίμαχης απόφασης και, κατ’ επέκταση, της επίμαχης συμφωνίας όσον αφορά την εν λόγω συναίνεση, συμπεριλαμβανομένης της επιχειρηματολογίας τους σχετικά με το περιεχόμενο της επιστολής της 29ης Ιανουαρίου 2002 του νομικού συμβούλου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Εν συνεχεία, πρέπει να εξεταστούν οι αιτιάσεις τους σχετικά με την αναγκαιότητα μιας τέτοιας συναίνεσης και τον προσδιορισμό του Front Polisario ως οντότητας στην οποία απόκειται να εκφράσει τη συναίνεση αυτήν. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των αιτιάσεων που αφορούν τη συναίνεση του λαού της Δυτικής Σαχάρας μέσω των διαβουλεύσεων με τους εκπροσώπους των πληθυσμών της Δυτικής Σαχάρας και την έκταση του δικαστικού ελέγχου της επίμαχης απόφασης</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">154</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπενθυμίζεται ότι, στη σκέψη 106 της απόφασης της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973), το Δικαστήριο επισήμανε, στο πλαίσιο της ερμηνείας του όρου «έδαφος του Βασιλείου του Μαρόκου» που μνημονεύεται στο άρθρο 94 της συμφωνίας σύνδεσης, ότι ο λαός της Δυτικής Σαχάρας πρέπει να θεωρηθεί ως «τρίτος», κατά την έννοια της αρχής του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών, και ότι, ως τέτοιος, ο τρίτος αυτός μπορεί να επηρεαστεί από την εφαρμογή της συμφωνίας σύνδεσης στην περίπτωση που το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας περιλαμβάνεται στο πεδίο εφαρμογής της, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξετασθεί εάν μια τέτοια εφαρμογή θα μπορούσε να τον βλάψει ή, αντιθέτως, να τον ωφελήσει. Το Δικαστήριο έκρινε, πράγματι, ότι, σε αμφότερες τις περιπτώσεις, η εν λόγω εφαρμογή πρέπει να έχει τη συναίνεση αυτού του τρίτου. Πλην όμως, από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973), δεν προέκυπτε ότι ο λαός της Δυτικής Σαχάρας εκδήλωσε τέτοια συναίνεση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">155</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι οι αιτιολογικές σκέψεις 11 και 12 της επίμαχης απόφασης έχουν ως εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-303" title="page-39">
      «(11) Λαμβάνοντας υπόψη τα εκτιθέμενα στην απόφαση [της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK (C‑266/16, EU:C:2018:118)], η Επιτροπή, σε συνεργασία με την [ΕΥΕΔ], έλαβε όλα τα εύλογα και δυνατά μέτρα στο παρόν πλαίσιο για να επιτύχει την κατάλληλη συμμετοχή του ενδιαφερόμενου λαού, προκειμένου να εξακριβωθεί η συγκατάθεσή του. Στη Δυτική Σαχάρα και στο Βασίλειο του Μαρόκου διεξήχθησαν ευρείες διαβουλεύσεις, οι δε κοινωνικοοικονομικοί και πολιτικοί φορείς που συμμετείχαν στις διαβουλεύσεις τάχθηκαν σαφώς υπέρ της σύναψης της αλιευτικής συμφωνίας. Εντούτοις, το [Front] Polisario και μερικοί άλλοι φορείς δεν δέχθηκαν να λάβουν μέρος στη διαδικασία διαβούλευσης.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-304" title="page-39">
      (12) Όσοι δεν δέχθηκαν να συμμετάσχουν στη διαδικασία απέρριψαν την εφαρμογή της αλιευτικής συμφωνίας και του πρωτοκόλλου εφαρμογής της στα παρά τη Δυτική Σαχάρα ύδατα, διότι θεωρούσαν κατ’ ουσίαν ότι οι εν λόγω πράξεις θα επικύρωναν τη θέση του Βασιλείου του Μαρόκου επί του εδάφους της Δυτικής Σαχάρας. Ωστόσο, καμία διάταξη της αλιευτικής συμφωνίας ή του πρωτοκόλλου εφαρμογής της δεν συνεπάγεται ότι αναγνωρίζει την κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα του Βασιλείου του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα και στα παρακείμενα ύδατα. Η ΕΕ θα συνεχίσει εξάλλου να εντείνει τις προσπάθειές της υπέρ της διαδικασίας για την ειρηνική επίλυση της διαφοράς, διαδικασία που άρχισε και συνεχίστηκε υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">156</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, υπενθυμίζεται, πρώτον, ότι, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 30 της παρούσας απόφασης, μετά την έναρξη της ένοπλης σύρραξης μεταξύ, ιδίως, του Βασιλείου του Μαρόκου και του Front Polisario κατά τη δεκαετία του 1970, μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Δυτικής Σαχάρας διέφυγε από τη σύρραξη αυτήν και βρήκε καταφύγιο στο έδαφος της Αλγερίας. Ο εκπρόσωπος του Front Polisario ανέφερε συναφώς κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου, χωρίς να αντικρουστεί, ότι, μέχρι σήμερα, επί συνόλου περίπου 500 000 Σαχράουι, 250 000 κατά προσέγγιση ζουν σε καταυλισμούς προσφύγων στην Αλγερία, το ένα τέταρτο ζει στην περιοχή της Δυτικής Σαχάρας που τελεί υπό μαροκινό έλεγχο και το υπόλοιπο ένα τέταρτο περίπου ζει σε άλλα σημεία του κόσμου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">157</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού πληθυσμού της Δυτικής Σαχάρας δεν αποτελεί μέρος του λαού που έχει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, δηλαδή του λαού της Δυτικής Σαχάρας. Πλην όμως, αυτός ο λαός, ο οποίος έχει σε μεγάλο βαθμό εκτοπισθεί, είναι ο μόνος που έχει δικαίωμα αυτοδιάθεσης σε σχέση με το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας. Πράγματι, το δικαίωμα αυτοδιάθεσης ανήκει στον συγκεκριμένο λαό, και όχι στον πληθυσμό του εδάφους αυτού εν γένει, του οποίου, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που παρέσχε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου, μόνον το 25 % είναι καταγωγής Σαχράουι.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">158</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 15ης Ιανουαρίου 2025] Όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 129 της σημερινής απόφασης, Επιτροπή και Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑779/21 P και C‑799/21 P), υπάρχει συναφώς διαφορά μεταξύ της έννοιας του «πληθυσμού» ενός μη αυτόνομου εδάφους και της έννοιας του «λαού» του εν λόγω εδάφους. Πράγματι, η τελευταία παραπέμπει σε μια πολιτική μονάδα, η οποία απολαύει του δικαιώματος αυτοδιάθεσης, ενώ η έννοια του «πληθυσμού» αναφέρεται στους κατοίκους ενός εδάφους. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">159</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, η Επιτροπή και η ΕΥΕΔ διεξήγαγαν διαβουλεύσεις με τους «ενδιαφερόμενους πληθυσμούς», οι οποίοι, όπως διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 329 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, περιλαμβάνουν κατά κύριο λόγο τους πληθυσμούς που βρίσκονται επί του παρόντος στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας, ανεξαρτήτως του αν ανήκουν ή όχι στον λαό του εν λόγω εδάφους. Επομένως, όπως ορθώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, κατ’ ουσίαν, στη σκέψη 354 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, οι διαβουλεύσεις αυτές δεν μπορούν να ισοδυναμούν με την εξασφάλιση της συναίνεσης του «λαού» του μη αυτόνομου εδάφους της Δυτικής Σαχάρας. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">160</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, υπενθυμίζεται ότι, μεταξύ των σχετικών κανόνων των οποίων μπορεί να γίνει επίκληση στο πλαίσιο των σχέσεων μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών σε συμφωνία ανάμεσα στην Ένωση και μια τρίτη χώρα, περιλαμβάνεται η αρχή του γενικού διεθνούς δικαίου περί του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών, κατά την οποία οι συνθήκες δεν πρέπει ούτε να βλάπτουν ούτε να ωφελούν τρίτους (pacta tertiis nec nocent nec prosunt). Ειδικότερη έκφραση της εν λόγω αρχής γενικού διεθνούς δικαίου αποτελεί το άρθρο 34 της Σύμβασης της Βιέννης, βάσει του οποίου μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτο κράτος άνευ της συναινέσεώς του (απόφαση της 25ης Φεβρουαρίου 2010, Brita, C‑386/08, EU:C:2010:91, σκέψη 44).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">161</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η ανωτέρω αρχή, η οποία διαλαμβάνεται επίσης στη σκέψη 106 της απόφασης της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973), έχει περιεχόμενο ευρύτερο από εκείνο ενός απλού κανόνα ερμηνείας των διεθνών συμφωνιών. Πράγματι, ακόμη και αν, όπως ορθώς υποστηρίζουν οι αναιρεσείoντες, μια συμφωνία που επηρεάζει δικαιώματα ή υποχρεώσεις τρίτου παραμένει, ελλείψει συναινέσεως του τελευταίου, μη αντιτάξιμη σε αυτόν κατά το διεθνές συμβατικό δίκαιο, ο τρίτος μπορεί εντούτοις να επηρεαστεί από την εφαρμογή της συμφωνίας αυτής σε περίπτωση που στο πεδίο εφαρμογής της περιλαμβάνεται έδαφος ως προς το οποίο ο εν λόγω τρίτος έχει κυριαρχικά δικαιώματα ή δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Μια τέτοια εφαρμογή ενδέχεται, συναφώς, να προσβάλει, προκειμένου για κράτος, την κυριαρχία του επί του εδάφους του ή, προκειμένου για λαό, το δικαίωμά του αυτοδιάθεσης επί του εδάφους στο οποίο αναφέρεται το δικαίωμα αυτό. Επομένως, όπως επισήμανε το Δικαστήριο στην εν λόγω σκέψη 106, η εφαρμογή διεθνούς συμφωνίας μεταξύ της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας πρέπει να έχει τη συναίνεση του λαού της Δυτικής Σαχάρας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">162</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συνεπώς, η έλλειψη συναίνεσης του λαού αυτού σε μια τέτοια συμφωνία, της οποίας η εφαρμογή εκτείνεται στο εν λόγω έδαφος ή στα παρά το έδαφος αυτό ύδατα, είναι ικανή να επηρεάσει το κύρος της πράξης της Ένωσης, όπως η επίμαχη απόφαση, η οποία αφορά τη σύναψη της συμφωνίας. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 5, και του άρθρου 21, παράγραφος 1, ΣΕΕ, η δράση της Ένωσης στη διεθνή σκηνή συμβάλλει, ειδικότερα, στην αυστηρή τήρηση και ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου και, ιδίως, στον σεβασμό των αρχών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">163</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το συμπέρασμα αυτό δεν επηρεάζεται από το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει το Συμβούλιο. Πράγματι, όπως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 349 της απόφασης της 29ης Σεπτεμβρίου 2021, Front Polisario κατά Συμβουλίου (T‑279/19, EU:T:2021:639) –η οποία είναι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C‑779/21 P και C‑799/21 P–, στην οποία παραπέμπει η σκέψη 335 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το εν λόγω περιθώριο εκτιμήσεως καθορίζεται από νομικής απόψεως, αφενός, από τη συναγόμενη από την αρχή της αυτοδιάθεσης υποχρέωση σεβασμού, στο πλαίσιο των σχέσεων μεταξύ της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου, του χωριστού και διακριτού καθεστώτος της Δυτικής Σαχάρας και, αφετέρου, από την απαίτηση η οποία συνάγεται από την αρχή του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών και κατά την οποία ο λαός του εν λόγω εδάφους έπρεπε να συναινέσει σε συμφωνία μεταξύ της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου που θα εφαρμοζόταν στο έδαφος αυτό. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">164</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς κατέληξε, στην εν λόγω σκέψη 335, στο συμπέρασμα ότι το Συμβούλιο μπορούσε μεν να εκτιμήσει αν η επικρατούσα κατάσταση στο ως άνω έδαφος δικαιολογούσε την προσαρμογή του τρόπου εκδήλωσης της συναίνεσης αυτής και αν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για να θεωρηθεί ότι ο λαός της Δυτικής Σαχάρας εκδήλωσε τη συναίνεσή του, πλην όμως το θεσμικό αυτό όργανο δεν μπορούσε να αποφασίσει ότι η εν λόγω συναίνεση δεν ήταν απαραίτητη χωρίς να παραβεί την απαίτηση κατά την οποία ο λαός του ως άνω εδάφους έπρεπε να συναινέσει σε μια τέτοια συμφωνία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">165</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπερέβη τα όρια του δικαστικού ελέγχου των πράξεων της Ένωσης που εμπίπτουν στην εξωτερική δράση της υπό το πρίσμα του εθιμικού διεθνούς δικαίου, όπως αυτά έχουν καθοριστεί από τη νομολογία του Δικαστηρίου, όσον αφορά την εκτίμηση της προϋπόθεσης σχετικά με την αναγκαιότητα της συναίνεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">166</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τρίτον, όσον αφορά την επιχειρηματολογία που αντλείται από το περιεχόμενο της επιστολής της 29ης Ιανουαρίου 2002 του νομικού συμβούλου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ως προς την απαίτηση συναίνεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας, η επιχειρηματολογία αυτή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">167</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν, στη σκέψη 362 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η επιστολή αυτή δεν αποτελεί πηγή του δικαίου της Ένωσης της οποίας μπορεί να γίνει επίκληση ενώπιον του δικαστή της Ένωσης, δεδομένου ότι δεν προσομοιάζει, ως τέτοια, ούτε με κανόνα του διεθνούς συμβατικού δικαίου που δεσμεύει την Ένωση ούτε με κανόνα του εθιμικού διεθνούς δικαίου [πρβλ. απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2020, Επιτροπή κατά Ουγγαρίας (Τριτοβάθμια εκπαίδευση), C‑66/18, EU:C:2020:792, σκέψη 87 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">168</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξάλλου, πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής η επιχειρηματολογία της Επιτροπής σχετικά με τη σύγκριση, στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 330 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, μεταξύ, αφενός, των επίμαχων διαβουλεύσεων που πραγματοποίησαν η Επιτροπή και η ΕΥΕΔ και, αφετέρου, των ευρειών διαβουλεύσεων με τα ενδιαφερόμενα μέρη, κατά την έννοια του άρθρου 11, παράγραφος 3, ΣΕΕ και του άρθρου 2 του πρωτοκόλλου (αριθ. 2) σχετικά με την εφαρμογή των αρχών της επικουρικότητας και της αναλογικότητας, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη ΕΕ και στη Συνθήκη ΛΕΕ. Πράγματι, αρκεί συναφώς η διαπίστωση ότι, εν πάση περιπτώσει, όπως επισήμανε κατ’ ουσίαν το Γενικό Δικαστήριο, οι διαβουλεύσεις αυτές, οι οποίες πρέπει να προηγούνται ιδίως της υποβολής νομοθετικών προτάσεων από την Επιτροπή, διακρίνονται ουσιωδώς, ως εκ της φύσεως και του αντικειμένου τους, από την απορρέουσα από το εθιμικό διεθνές δίκαιο απαίτηση ότι ένας λαός που απολαύει του δικαιώματος αυτοδιάθεσης πρέπει να συναινεί στην εφαρμογή, στο έδαφος στο οποίο αναφέρεται το εν λόγω δικαίωμα, διεθνούς συμφωνίας ως προς την οποία έχει την ιδιότητα του τρίτου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">169</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς κατέληξε, στη σκέψη 364 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, στο συμπέρασμα, αφενός, ότι το Συμβούλιο, θεωρώντας ότι οι διεξαχθείσες από την Επιτροπή και την ΕΥΕΔ διαβουλεύσεις είχαν καταστήσει δυνατή τη συμμόρφωση με την αρχή του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών, όπως ερμηνεύθηκε από το Δικαστήριο στη σκέψη 106 της απόφασης της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973), έσφαλε όσον αφορά το περιεχόμενο τόσο των διαβουλεύσεων αυτών όσο και της απαίτησης που διατυπώνεται στην εν λόγω σκέψη 106 και, αφετέρου, ότι κακώς το Συμβούλιο θεώρησε ότι μπορούσε να στηριχθεί στην επιστολή της 29ης Ιανουαρίου 2002 του νομικού συμβούλου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για να υποκαταστήσει την απαίτηση αυτή με τα κριτήρια που φέρονται να διατυπώνονται στην εν λόγω επιστολή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των αιτιάσεων που αφορούν την αναγκαιότητα της συναίνεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας και τον προσδιορισμό του Front Polisario ως οντότητας στην οποία απόκειται να εκφράσει τη συναίνεση αυτήν</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">170</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 152 της παρούσας απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε, στη σκέψη 364 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, στο συμπέρασμα ότι, εκδίδοντας την επίμαχη απόφαση, το Συμβούλιο δεν έλαβε επαρκώς υπόψη όλα τα κρίσιμα στοιχεία σχετικά με την κατάσταση στη Δυτική Σαχάρα και ότι κακώς θεώρησε ότι διέθετε εξουσία εκτιμήσεως για να αποφασίσει αν έπρεπε να συμμορφωθεί με την απαίτηση κατά την οποία ο λαός του εν λόγω εδάφους έπρεπε να εκφράσει τη συναίνεσή του στην εφαρμογή της επίμαχης συμφωνίας σε αυτό, ως τρίτος σε σχέση με την εν λόγω συμφωνία, βάσει της ερμηνείας από το Δικαστήριο της αρχής του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών σε συνδυασμό με την αρχή της αυτοδιάθεσης. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι κακώς το Συμβούλιο και η Επιτροπή θεώρησαν ότι η επικρατούσα κατάσταση στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας δεν καθιστούσε δυνατή τη διασφάλιση της ύπαρξης της εν λόγω συναίνεσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">171</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πιο συγκεκριμένα, επισήμανε, στη σκέψη 317 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το Βασίλειο του Μαρόκου δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες και τις αρμοδιότητες που του ανήκουν δυνάμει της επίμαχης συμφωνίας, όσον αφορά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας και τα παρά το έδαφος αυτής ύδατα, προκειμένου να ασκήσει τα δικαιώματα του λαού του εν λόγω εδάφους προς όφελος του λαού αυτού. Πράγματι, έκρινε ότι το Βασίλειο του Μαρόκου δεν έχει την πρόθεση να αναγνωρίσει στον λαό αυτό δικαιώματα «όσον αφορά την εκμετάλλευση των αλιευτικών πόρων στα εν λόγω ύδατα και την κατανομή των εξ αυτών προκυπτόντων οφελών» και ότι, επιπλέον, τα δικαιώματα που η ανωτέρω συμφωνία μπορεί ενδεχομένως να δημιουργήσει για τις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες στο εν λόγω έδαφος αφορούν ιδιώτες και όχι τρίτο ο οποίος πρέπει να συναινέσει στη συμφωνία. Όσον αφορά τα οφέλη για τους πληθυσμούς του ως άνω εδάφους που ενδέχεται να προκύψουν από τη συμφωνία, πρόκειται, κατά το Γενικό Δικαστήριο, για «αμιγώς κοινωνικοοικονομικά, και επιπλέον έμμεσα, αποτελέσματα, τα οποία δεν μπορούν να εξομοιωθούν με δικαιώματα». Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, στη σκέψη 318 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-322" title="page-43">
      «Αντιθέτως, στο μέτρο που παρέχει σε ένα από τα μέρη αρμοδιότητα επί του εδάφους τρίτου, την οποία ο τρίτος δεν δικαιούται επομένως να ασκήσει ο ίδιος ή, ενδεχομένως, της οποίας την άσκηση δεν δικαιούται να αναθέσει σε άλλον, η επίμαχη συμφωνία επιβάλλει υποχρέωση στον ενδιαφερόμενο τρίτο, όπως υπογραμμίζει το προσφεύγον, ανεξαρτήτως της περίστασης, που προέβαλε το Συμβούλιο, ότι ο τρίτος δεν είναι, στο παρόν στάδιο, σε θέση να αναλάβει ο ίδιος ή μέσω του εκπροσώπου του τις εν λόγω αρμοδιότητες. Επομένως, η συναίνεση του τρίτου στην επίμαχη συμφωνία πρέπει να είναι ρητή».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">172</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η συλλογιστική, όμως, του Γενικού Δικαστηρίου που εκτίθεται στη σκέψη 318 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ενέχει πλάνη περί το δίκαιο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">173</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, βεβαίως, όπως διαπιστώθηκε στις σκέψεις 161 έως 164 και 169 της παρούσας απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς κατέληξε, κατ’ ουσίαν, στο συμπέρασμα ότι, βάσει των αρχών του δικαιώματος αυτοδιάθεσης και του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών, όπως ερμηνεύθηκαν από το Δικαστήριο, η συναίνεση του λαού της Δυτικής Σαχάρας για την εφαρμογή της επίμαχης συμφωνίας στο εν λόγω έδαφος αποτελούσε προϋπόθεση του κύρους της επίμαχης απόφασης και ότι οι διαβουλεύσεις που διεξήγαγαν η Επιτροπή και η ΕΥΕΔ δεν ήταν ικανές να αποδείξουν τη συναίνεση του λαού αυτού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">174</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αντιθέτως, το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως την επίμαχη συμφωνία όταν διαπίστωσε κατ’ ουσίαν, στη σκέψη 318 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η εν λόγω συμφωνία είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή υποχρέωσης στον λαό της Δυτικής Σαχάρας, καθόσον παρέσχε στις αρχές του Βασιλείου του Μαρόκου ορισμένες αρμοδιότητες οι οποίες προβλέπεται να ασκούνται στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">175</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, μολονότι η εφαρμογή της επίμαχης συμφωνίας συνεπάγεται ότι οι πράξεις των μαροκινών αρχών που διενεργούνται στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας παράγουν έννομα αποτελέσματα όπως αυτά που περιγράφονται στις σκέψεις 119 έως 125 της παρούσας απόφασης, τα οποία μεταβάλλουν τη νομική κατάσταση του λαού του εν λόγω εδάφους, εντούτοις το γεγονός ότι η συμφωνία αυτή αναγνωρίζει στις ανωτέρω αρχές ορισμένες διοικητικές αρμοδιότητες οι οποίες ασκούνται στο εν λόγω έδαφος δεν επιτρέπει να θεωρηθεί ότι η συμφωνία δημιουργεί νομικές υποχρεώσεις εις βάρος του λαού αυτού, ως υποκειμένου του διεθνούς δικαίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">176</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, όπως υπογραμμίζεται στην ανταλλαγή επιστολών, η επίμαχη συμφωνία δεν συνεπάγεται την αναγνώριση από την Ένωση της προβαλλόμενης κυριαρχίας του Βασιλείου του Μαρόκου επί της Δυτικής Σαχάρας. Εξάλλου, ο λαός της Δυτικής Σαχάρας δεν είναι αποδέκτης των αλιευτικών αδειών ή άλλων διοικητικών πράξεων εκδιδόμενων από τις μαροκινές αρχές στο πλαίσιο της εφαρμογής της εν λόγω συμφωνίας, τις οποίες θα όφειλε να αναγνωρίσει, ούτε των μέτρων που λαμβάνουν οι αρχές της Ένωσης και των κρατών μελών έναντι αυτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">177</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε σε εσφαλμένη παραδοχή όταν διαπίστωσε, στη σκέψη 318 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η έκφραση της συναίνεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας στην επίμαχη συμφωνία έπρεπε να είναι ρητή. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">178</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, υπενθυμίζεται ότι, αν το σκεπτικό απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει παραβίαση του δικαίου της Ένωσης, πλην όμως το διατακτικό της είναι ορθό για άλλους νομικούς λόγους, η παραβίαση αυτή δεν δύναται να οδηγήσει σε αναίρεση της εν λόγω απόφασης, χωρεί όμως αντικατάσταση αιτιολογίας (απόφαση της 17ης Ιανουαρίου 2023, Ισπανία κατά Επιτροπής, C‑632/20 P, EU:C:2023:28, σκέψη 48 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">179</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, πρέπει να εξεταστεί αν το διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά το μέρος που ακύρωσε την επίμαχη απόφαση, είναι ορθό για νομικούς λόγους διαφορετικούς από εκείνους οι οποίοι ενέχουν την πλάνη που διαπιστώθηκε στις σκέψεις 174 έως 177 της παρούσας απόφασης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">180</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, επισημαίνεται ότι το εθιμικό διεθνές δίκαιο δεν προβλέπει ιδιαίτερο τύπο για την έκφραση της συναίνεσης τρίτου σε συμφωνία η οποία του παρέχει δικαίωμα (πρβλ. απόφαση του Διαρκούς Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαιοσύνης της 7ης Ιουνίου 1932, υπόθεση των «Ελευθέρων ζωνών της Haute-Savoie και του Pays de Gex», Recueil CPJI 1927, σειρές A/B, αριθ. 46, σ. 148). Επομένως, το δίκαιο αυτό δεν αποκλείει τη δυνατότητα σιωπηρής παροχής τέτοιας συναίνεσης υπό ορισμένες περιστάσεις. Ειδικότερα, στη συγκεκριμένη κατάσταση ενός λαού μη αυτόνομου εδάφους, η συναίνεση του εν λόγω λαού σε διεθνή συμφωνία ως προς την οποία έχει την ιδιότητα του τρίτου και η οποία προβλέπεται να έχει εφαρμογή στο έδαφος στο οποίο αναφέρεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού αυτού μπορεί να τεκμαίρεται εφόσον πληρούνται δύο προϋποθέσεις.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">181</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφενός, η ανωτέρω συμφωνία δεν πρέπει να δημιουργεί υποχρέωση βαρύνουσα τον εν λόγω λαό. Αφετέρου, η συμφωνία πρέπει να προβλέπει ότι ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος λαός, ο οποίος ενδέχεται να μην εκπροσωπείται επαρκώς από τον πληθυσμό του εδάφους στο οποίο αναφέρεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού αυτού, αποκομίζει σαφές, συγκεκριμένο, ουσιώδες και επαληθεύσιμο πλεονέκτημα το οποίο απορρέει από την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων του ως άνω εδάφους και είναι ανάλογο προς την έκταση της εκμετάλλευσης αυτής. Το πλεονέκτημα πρέπει να συνοδεύεται από εγγυήσεις ότι η εν λόγω εκμετάλλευση πραγματοποιείται υπό συνθήκες σύμφωνες με την αρχή της αειφόρου ανάπτυξης, ώστε να διασφαλίζεται ότι οι μη ανανεώσιμοι φυσικοί πόροι θα παραμένουν διαθέσιμοι σε αφθονία και ότι οι ανανεώσιμοι φυσικοί πόροι, όπως τα αποθέματα ιχθύων, θα αποκαθίστανται διαρκώς. Τέλος, η συμφωνία πρέπει επίσης να προβλέπει μηχανισμό τακτικού ελέγχου ώστε να εξακριβώνεται ότι ο ενδιαφερόμενος λαός πράγματι αποκομίζει το πλεονέκτημα που του χορηγείται δυνάμει της εν λόγω συμφωνίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">182</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η τήρηση των προϋποθέσεων αυτών είναι αναγκαία προκειμένου να διασφαλιστεί η συμβατότητα μιας τέτοιας συμφωνίας με την αρχή της υπεροχής των συμφερόντων των λαών των μη αυτόνομων εδαφών, η οποία απορρέει από το άρθρο 73 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και κατοχυρώνεται στο εθιμικό διεθνές δίκαιο. Η εν λόγω τήρηση συμβάλλει, επομένως, στο να εξασφαλίζεται ότι η δράση της Ένωσης στη διεθνή σκηνή στηρίζεται, όπως προβλέπει το άρθρο 21, παράγραφος 1, ΣΕΕ, στις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του διεθνούς δικαίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">183</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Σε περίπτωση που πληρούνται οι δύο προϋποθέσεις που εκτίθενται στη σκέψη 181 της παρούσας απόφασης, η συναίνεση του ενδιαφερόμενου λαού πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Το γεγονός ότι ένα κίνημα που παρουσιάζεται ως νόμιμος εκπρόσωπος του λαού αντιτίθεται στην εν λόγω συμφωνία δεν αρκεί, αυτό καθεαυτό, για να τεθεί υπό αμφισβήτηση η ύπαρξη τέτοιας τεκμαιρόμενης συναίνεσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">184</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 15ης Ιανουαρίου 2025] Το ανωτέρω τεκμήριο συναίνεσης μπορεί εντούτοις να ανατραπεί εφόσον νόμιμοι εκπρόσωποι του εν λόγω λαού αποδείξουν ότι το πλεονεκτικό καθεστώς πλεονεκτήματος του οποίου απολαύει ο λαός αυτός βάσει της σχετικής συμφωνίας, ή ακόμη ο μηχανισμός τακτικού ελέγχου από τον οποίο αυτό πρέπει να συνοδεύεται, δεν πληροί τις προϋποθέσεις που εκτίθενται στη σκέψη 181 της παρούσας απόφασης. Εναπόκειται, κατά περίπτωση, στον δικαστή της Ένωσης να επιλύσει το ζήτημα αυτό, προκειμένου να εκτιμήσει, ειδικότερα, αν η συμφωνία διαφυλάσσει προσηκόντως το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του ενδιαφερόμενου λαού ή τη διαρκή κυριαρχία επί των φυσικών πόρων η οποία απορρέει από το εν λόγω δικαίωμα καθώς και από το άρθρο 73 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η Επιτροπή, το Συμβούλιο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και κάθε κράτος μέλος έχουν επίσης τη δυνατότητα να ζητήσουν, πριν ακόμη υπογραφεί ή συναφθεί συμφωνία μεταξύ της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου προβλέπουσα τέτοιο πλεονεκτικό καθεστώς, τη γνωμοδότηση του Δικαστηρίου επί της συμβατότητας της σχεδιαζόμενης συμφωνίας με τις διατάξεις των Συνθηκών, ιδίως με το άρθρο 21, παράγραφος 1, ΣΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">185</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, πρέπει να θεωρηθεί ότι πληρούται η πρώτη από τις δύο προϋποθέσεις που μνημονεύονται στη σκέψη 181 της παρούσας απόφασης. Πράγματι, για τους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 174 και 175 της ίδιας απόφασης, η επίμαχη συμφωνία, μολονότι μεταβάλλει την κατά το δίκαιο της Ένωσης νομική κατάσταση του λαού της Δυτικής Σαχάρας υπό το πρίσμα του δικαιώματος αυτοδιάθεσης που διαθέτει ο συγκεκριμένος λαός ως προς το εν λόγω έδαφος, δεν δημιουργεί νομικές υποχρεώσεις εις βάρος του λαού αυτού, ως υποκειμένου του διεθνούς δικαίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">186</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, διαπιστώνεται ότι η επίμαχη συμφωνία προδήλως δεν παρέχει πλεονέκτημα υπέρ του λαού της Δυτικής Σαχάρας, το οποίο να πληροί τα χαρακτηριστικά που μνημονεύθηκαν στη σκέψη 181 της παρούσας απόφασης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">187</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ειδικότερα, όπως ορθώς διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 312 έως 314 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η επίμαχη συμφωνία δεν παρέχει κανένα δικαίωμα στον λαό της Δυτικής Σαχάρας, ως τρίτο στην εν λόγω συμφωνία. Συγκεκριμένα, αφενός, τα αλιευτικά δικαιώματα που παρέχονται δυνάμει της αλιευτικής συμφωνίας στα παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα παρέχονται προς όφελος της Ένωσης και των κρατών μελών. Εξάλλου, η διαχείριση των αλιευτικών δραστηριοτήτων στα εν λόγω ύδατα, μεταξύ άλλων στο πλαίσιο του καθορισμού των ζωνών διαχείρισης που εφαρμόζονται σε αυτά, ασκείται από τις μαροκινές αρχές στο πλαίσιο των εθνικών νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεών τους, κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, της εν λόγω συμφωνίας. Αφετέρου, οι διάφορες συνιστώσες της χρηματικής αντιπαροχής καταβάλλονται στις μαροκινές αρχές, όπως προκύπτει από το άρθρο 4, παράγραφος 4, και το άρθρο 8, παράγραφος 3, του πρωτοκόλλου εφαρμογής καθώς και από το τμήμα E του κεφαλαίου I του παραρτήματος του εν λόγω πρωτοκόλλου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">188</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στα σημεία 145 και 147 των προτάσεών της, το πεδίο εφαρμογής της επίμαχης συμφωνίας καθορίζεται με αναφορά σε μία και μόνη «αλιευτική ζώνη», η οποία ορίζεται ότι καλύπτει το σύνολο, κατ’ ουσίαν, των παρά το έδαφος του Βασιλείου του Μαρόκου υδάτων και των παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας υδάτων. Ωστόσο, στον ορισμό της εν λόγω «αλιευτικής ζώνης» δεν γίνεται διάκριση μεταξύ των παρά το έδαφος του Βασιλείου του Μαρόκου υδάτων και των παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας υδάτων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">189</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, η επίμαχη συμφωνία δεν καθορίζει ποιο τμήμα των αλιευτικών δικαιωμάτων της Ένωσης αντιστοιχεί στα παρά το έδαφος του Βασιλείου του Μαρόκου ύδατα και ποιο τμήμα των δικαιωμάτων αυτών αντιστοιχεί στα παρά το έδαφος της Δυτικής Σαχάρας ύδατα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">190</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στα σημεία 161 και 162 των προτάσεών της, βεβαίως, η συμφωνία αυτή προβλέπει την απαίτηση «δίκαιης γεωγραφικής και κοινωνικής κατανομής» των κοινωνικοοικονομικών οφελών που απορρέουν από τη χρηματική αντιπαροχή την οποία καταβάλλει η Ένωση στο Βασίλειο του Μαρόκου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">191</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, όπως διαπίστωσε, ουσιαστικά, το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 316 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, χωρίς η διαπίστωση αυτή να αμφισβητείται επί της ουσίας, από τις ρήτρες της επίμαχης συμφωνίας δεν προκύπτει πώς η αρχή της δίκαιης γεωγραφικής και κοινωνικής κατανομής της χρηματικής αντιπαροχής εφαρμόζεται με διαφορετικό τρόπο στο έδαφος της Δυτικής Σαχάρας και στο έδαφος του Βασιλείου του Μαρόκου. Εν πάση περιπτώσει, η εν λόγω συμφωνία δεν προβλέπει τη χορήγηση χρηματικής αντιπαροχής προς όφελος, ειδικώς, του λαού της Δυτικής Σαχάρας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">192</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, δεν μπορεί να τεκμαίρεται ότι ο λαός της Δυτικής Σαχάρας έδωσε τη συναίνεσή του στην εφαρμογή της επίμαχης συμφωνίας στα παρά το έδαφος αυτό ύδατα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">193</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρέπει να διευκρινιστεί ότι η δυνατότητα τεκμαιρόμενης συναίνεσης σύμφωνα με τις σκέψεις 180 έως 183 της παρούσας απόφασης δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση λόγω του ότι το άρθρο 73 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο αφορά τα μη αυτόνομα εδάφη, αναφέρεται στους «πληθυσμούς» και στους «κατοίκους» των εδαφών αυτών και ορίζει ως «ιερή αποστολή» την υποχρέωση να προωθηθεί όσο γίνεται περισσότερο η ευημερία τους, καλύπτοντας έτσι, στην περίπτωση της Δυτικής Σαχάρας, μέρος του «πληθυσμού» του εδάφους αυτού το οποίο δεν περιλαμβάνεται στον «λαό» της Δυτικής Σαχάρας. Συναφώς, κατά το ψήφισμα 2703 (2023) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο μνημονεύεται στη σκέψη 35 της παρούσας απόφασης, θεωρείται ουσιώδες να προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των κατοίκων της Δυτικής Σαχάρας σε όλους τους τομείς. Εάν, στο μέλλον, μια συμφωνία ωφελεί τον λαό της Δυτικής Σαχάρας σύμφωνα με τις απαιτήσεις που εκτίθενται στη σκέψη 181 της παρούσας απόφασης, η πιθανότητα η συμφωνία αυτή να παρέχει όφελος και στους κατοίκους του εν λόγω εδάφους εν γένει δεν θα μπορεί να αποκλείσει τη διαπίστωση περί τεκμαιρόμενης συναίνεσης του λαού αυτού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">194</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 15ης Ιανουαρίου 2025] Εξάλλου, λαμβανομένης υπόψη της διαπίστωσης στη σκέψη 173 της παρούσας απόφασης, κατά την οποία οι διαβουλεύσεις που διεξήγαγαν η Επιτροπή και η ΕΥΕΔ δεν ήταν ικανές να αποδείξουν τέτοια συναίνεση του εν λόγω λαού, το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 364 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, εκδίδοντας την επίμαχη απόφαση, αφενός, το Συμβούλιο δεν έλαβε επαρκώς υπόψη όλα τα κρίσιμα στοιχεία σχετικά με την κατάσταση στη Δυτική Σαχάρα και, αφετέρου, το Συμβούλιο και η Επιτροπή κακώς θεώρησαν ότι η επικρατούσα κατάσταση στο έδαφος αυτό δεν καθιστούσε δυνατή τη διασφάλιση της ύπαρξης συναίνεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας στην επίμαχη συμφωνία πρέπει να θεωρηθεί βάσιμο. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">195</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συνεπώς, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και του τρίτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P, οι οποίοι αφορούν πλάνη περί το δίκαιο ως προς τη δυνατότητα επίκλησης του διεθνούς δικαίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιχειρήματα των διαδίκων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">196</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Επιτροπή, με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, και το Συμβούλιο, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά τη δυνατότητα επίκλησης κανόνων του διεθνούς δικαίου στο πλαίσιο προσφυγής σχετικής με το κύρος απόφασης περί σύναψης διεθνούς συμφωνίας από την Ένωση. Οι ως άνω λόγοι αφορούν την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 294 της απόφασης αυτής, ότι το Front Polisario μπορούσε να επικαλεστεί την αρχή της αυτοδιάθεσης καθώς και την αρχή του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών και ότι, επομένως, ο τρίτος λόγος ακυρώσεως που προβλήθηκε ενώπιόν του δεν ήταν αλυσιτελής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">197</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τα ανωτέρω θεσμικά όργανα υπενθυμίζουν ιδίως τη νομολογία κατά την οποία ένας ιδιώτης μπορεί να επικαλεστεί τις αρχές του εθιμικού διεθνούς δικαίου, προκειμένου το Δικαστήριο να εξετάσει το κύρος πράξης της Ένωσης, μόνον εάν οι εν λόγω αρχές είναι δυνατόν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την αρμοδιότητα της Ένωσης να εκδώσει μια πράξη και εάν η πράξη αυτή ενδέχεται να θίγει δικαιώματα τα οποία αντλεί ο ιδιώτης από το δίκαιο της Ένωσης ή να συνεπάγεται υποχρεώσεις από πλευράς δικαίου της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2011, Air Transport Association of America κ.λπ., C‑366/10, EU:C:2011:864, σκέψη 107).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">198</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Συμβούλιο υπογραμμίζει επίσης ότι, μολονότι είναι δυνατή η επίκληση κανόνων του διεθνούς δικαίου, ο έλεγχος του Δικαστηρίου περιορίζεται, εν πάση περιπτώσει, στην ύπαρξη πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως εκ μέρους των θεσμικών οργάνων ως προς τις προϋποθέσεις εφαρμογής των κανόνων αυτών σύμφωνα με την απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2011, Air Transport Association of America κ.λπ. (C‑366/10, EU:C:2011:864, σκέψη 107). Εν προκειμένω, οι αρχές της αυτοδιάθεσης και του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών δεν μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την αρμοδιότητα της Ένωσης, δεδομένου ότι το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει εμμέσως ότι το διεθνές δίκαιο δεν αποκλείει το ενδεχόμενο μια συνθήκη να δεσμεύει, κατά παρέκκλιση από τον γενικό κανόνα, ένα κράτος έναντι άλλου εδάφους, πράγμα το οποίο επιβεβαίωσε ρητώς το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτοντας τον λόγο ακυρώσεως που αφορούσε αναρμοδιότητα του Συμβουλίου να συνάψει την επίμαχη συμφωνία. Εν πάση περιπτώσει, το σχετικό αποτέλεσμα των συνθηκών δεν αφορά το κύρος μιας συμφωνίας, αλλά τη δυνατότητα αντιτάξεώς της.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">199</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Γαλλική Δημοκρατία επισημαίνει συναφώς ότι, ακόμη και αν μπορούσε να γίνει επίκληση της αρχής του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών και η αρχή αυτή είχε παραβιαστεί εν προκειμένω, μια τέτοια παραβίαση δεν θα συνεπαγόταν την ακυρότητα της επίμαχης απόφασης, στο μέτρο που, βάσει της εν λόγω αρχής, η συναίνεση τρίτου δεν αποτελεί προϋπόθεση για το κύρος της οικείας συνθήκης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">200</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Front Polisario αντικρούει την επιχειρηματολογία αυτή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">201</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 290 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, παραπέμποντας στις σκέψεις 282 έως 291 της απόφασης της 29ης Σεπτεμβρίου 2021, Front Polisario κατά Συμβουλίου (T‑279/19, EU:T:2021:639), ότι, προκειμένου να υπερασπιστεί τα δικαιώματα που αντλεί ο λαός της Δυτικής Σαχάρας από την αρχή της αυτοδιάθεσης και την αρχή του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών, το Front Polisario έπρεπε να έχει τη δυνατότητα να επικαλεστεί την παράβαση των σαφών, ακριβών και ανεπιφύλακτων υποχρεώσεων οι οποίες επιβάλλονται στο πλαίσιο των σχέσεων της Ένωσης με το Βασίλειο του Μαρόκου –και τις οποίες συνήγαγε το Δικαστήριο στην απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario (C‑104/16 P, EU:C:2016:973), από την ερμηνεία της συμφωνίας σύνδεσης υπό το πρίσμα των αρχών της αυτοδιάθεσης και του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών– προς αμφισβήτηση της προσβαλλόμενης απόφασης στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προαναφερθείσα απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, στο μέτρο που η ως άνω προβαλλόμενη παράβαση μπορούσε να επηρεάσει τον εν λόγω λαό, ως τρίτο σε συμφωνία συναφθείσα μεταξύ της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">202</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι στην εν λόγω απόφασή του είχε κρίνει ότι το ως άνω συμπέρασμα δεν προσέκρουε στη νομολογία σχετικά με τη δυνατότητα επίκλησης των αρχών του εθιμικού διεθνούς δικαίου, που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 107 έως 109 της απόφασης της 21ης Δεκεμβρίου 2011, Air Transport Association of America κ.λπ. (C‑366/10, EU:C:2011:864). Συγκεκριμένα, κατά το Γενικό Δικαστήριο, οι κρίσεις που εκτέθηκαν στις εν λόγω σκέψεις στηρίζονταν σε εκτίμηση των ιδιαίτερων περιστάσεων της υπόθεσης εκείνης, οι οποίες αφορούσαν τη φύση των αρχών του διεθνούς δικαίου των οποίων έγινε επίκληση και της προσβαλλόμενης πράξης καθώς και τη νομική κατάσταση των προσφευγουσών της κύριας δίκης, περιστάσεις οι οποίες δεν ήταν συγκρίσιμες με αυτές της υπόθεσης επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 2021, Front Polisario κατά Συμβουλίου (T‑279/19, EU:T:2021:639).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">203</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε ιδίως ότι οι ανωτέρω κρίσεις εφαρμόζονταν στη δυνατότητα επίκλησης της αρχής της αυτοδιάθεσης και της αρχής του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών κατά της επίμαχης απόφασης, λαμβανομένης υπόψη της δυνατότητας εφαρμογής των εν λόγω αρχών στο πλαίσιο αλιευτικής συμφωνίας συναφθείσας μεταξύ της Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου, την οποία το Δικαστήριο διαπίστωσε στις σκέψεις 63 έως 72 της απόφασης της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK (C‑266/16, EU:C:2018:118).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">204</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η συλλογιστική αυτή δεν ενέχει πλάνη περί το δίκαιο. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">205</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, η Ένωση υποχρεούται να ασκεί τις αρμοδιότητές της τηρώντας το διεθνές δίκαιο στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένων των κανόνων και των αρχών του γενικού και εθιμικού διεθνούς δικαίου, καθώς και των διατάξεων των διεθνών συμβάσεων που τη δεσμεύουν (πρβλ. απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK, C‑266/16, EU:C:2018:118, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">206</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο, στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως, να εκτιμήσει αν διεθνής συμφωνία συναφθείσα από την Ένωση συνάδει με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου οι οποίοι, σύμφωνα με τις Συνθήκες, δεσμεύουν την Ένωση. Ο έλεγχος του κύρους τον οποίο μπορεί να διενεργήσει το Δικαστήριο ως προς την πράξη με την οποία η Ένωση συνήψε τέτοια διεθνή συμφωνία είναι δυνατόν να αφορά τη νομιμότητα της πράξης αυτής υπό το πρίσμα του ίδιου του περιεχομένου της εν λόγω διεθνούς συμφωνίας (πρβλ. απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK, C‑266/16, EU:C:2018:118, σκέψεις 48 έως 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">207</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι μπορούσε να γίνει επίκληση της αρχής της αυτοδιάθεσης και της αρχής του σχετικού αποτελέσματος των συνθηκών στο πλαίσιο του ελέγχου του κύρους της επίμαχης απόφασης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">208</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει το επιχείρημα της Επιτροπής και του Συμβουλίου κατά το οποίο από την απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2011, Air Transport Association of America κ.λπ. (C‑366/10, EU:C:2011:864), πρέπει να συναχθεί ότι δεν είναι δυνατή η επίκληση των αρχών αυτών στο πλαίσιο του ελέγχου του κύρους της επίμαχης απόφασης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">209</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά την αιτίαση του Συμβουλίου ότι ο εκ μέρους του δικαστή της Ένωσης έλεγχος της συμβατότητας μιας πράξης της Ένωσης με τέτοιους κανόνες του διεθνούς δικαίου πρέπει να περιορίζεται σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, η αιτίαση αυτή ταυτίζεται, κατ’ ουσίαν, με την προβληθείσα στο πλαίσιο του τέταρτου λόγου των αιτήσεων αναιρέσεως, κατά την οποία το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει το Συμβούλιο στον τομέα των εξωτερικών σχέσεων. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί για τους ίδιους λόγους με εκείνους που εκτίθενται στη σκέψη 162 της παρούσας απόφασης. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">210</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑778/21 P και ο τρίτος λόγος αναιρέσεως στην υπόθεση C‑798/21 P πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">211</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεδομένου ότι κανένας από τους λόγους που προέβαλαν η Επιτροπή και το Συμβούλιο προς στήριξη των αιτήσεων αναιρέσεως στις υποθέσεις C‑778/21 P και C‑798/21 P δεν έγινε δεκτός, οι αιτήσεις αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των αιτημάτων που υπέβαλαν επικουρικώς το Συμβούλιο και η Επιτροπή</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιχειρήματα των διαδίκων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">212</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επικουρικώς, το Συμβούλιο, υπογραμμίζοντας τον κίνδυνο, σε περίπτωση ακύρωσης της επίμαχης απόφασης, να προκληθούν σοβαρές αρνητικές συνέπειες στην εξωτερική δράση της Ένωσης και να διακυβευθεί η ασφάλεια δικαίου όσον αφορά τις διεθνείς υποχρεώσεις τις οποίες αυτή έχει αναλάβει και οι οποίες δεσμεύουν τα θεσμικά όργανα και τα κράτη μέλη, θεωρεί αναγκαίο, σε περίπτωση που το Δικαστήριο απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως κατά της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, να διατάξει να διατηρηθούν σε ισχύ τα αποτελέσματα της επίμαχης απόφασης για περίοδο δώδεκα μηνών. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">213</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Επιτροπή εκτιμά, με τη σειρά της, ότι θα ήταν επιθυμητό να διατηρηθούν σε ισχύ τα αποτελέσματα της επίμαχης απόφασης για ενάμισι έτος, σε περίπτωση που το Δικαστήριο καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ακύρωση της απόφασης αυτής δικαιολογείται για λόγους διαφορετικούς από τους εκτιθέμενους στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και που από τις διαπιστώσεις του Δικαστηρίου θα μπορούσε ωστόσο να συναχθεί ρεαλιστική πιθανότητα να συναφθεί με το Βασίλειο του Μαρόκου συμφωνία καλύπτουσα τη Δυτική Σαχάρα, ώστε να καταστεί δυνατή η διεξαγωγή των αναγκαίων διαπραγματεύσεων για την έκδοση των αποφάσεων του Συμβουλίου σχετικά με την υπογραφή και τη σύναψη μιας τέτοιας συμφωνίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">214</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Front Polisario αντιτίθεται στα αιτήματα αυτά.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εκτίμηση του Δικαστηρίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">215</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 264, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο μπορεί, εφόσον το κρίνει αναγκαίο, να προσδιορίσει τα αποτελέσματα ακυρωθείσας πράξης που θεωρούνται οριστικά.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">216</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, από τη νομολογία του Δικαστηρίου συνάγεται ότι, για λόγους που άπτονται της ασφάλειας δικαίου, τα αποτελέσματα μιας τέτοιας πράξης μπορούν να διατηρούνται σε ισχύ ιδίως σε περίπτωση που η ακύρωση θα συνεπαγόταν κατά τρόπο άμεσο σοβαρές αρνητικές συνέπειες για τα πρόσωπα που αφορά η πράξη [απόφαση της 1ης Μαρτίου 2022, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (Συμφωνία με τη Δημοκρατία της Κορέας), C‑275/20, EU:C:2022:142, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">217</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, δυνάμει της σκέψης 369 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η οποία δεν προσβλήθηκε με ανταναίρεση, τα αποτελέσματα της επίμαχης απόφασης διατηρήθηκαν σε ισχύ μέχρι την έκδοση της παρούσας απόφασης. Όπως, όμως, προκύπτει από τη σκέψη 69 της παρούσας απόφασης, το πρωτόκολλο εφαρμογής έληξε στις 17 Ιουλίου 2023. Χωρίς ισχύον πρωτόκολλο, η αλιευτική συμφωνία δεν επιτρέπει την πρόσβαση των σκαφών της Ένωσης στην «αλιευτική ζώνη», κατά την έννοια της συμφωνίας αυτής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">218</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, δεδομένης της λήξης του πρωτοκόλλου εφαρμογής, τα επικουρικά αιτήματα της Επιτροπής και του Συμβουλίου κατέστησαν άνευ αντικειμένου. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">219</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συνεπώς, παρέλκει η απόφανση επί των επικουρικών αυτών αιτημάτων. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των δικαστικών εξόδων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">220</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">221</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">222</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, το Συμβούλιο και η Επιτροπή, επειδή ηττήθηκαν, πρέπει να φέρουν, πέραν των δικαστικών εξόδων τους, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Front Polisario στο πλαίσιο των υπό κρίση αιτήσεων αναιρέσεως, σύμφωνα με το αίτημα του τελευταίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">223</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 140, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, που επίσης εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού, ορίζει ότι τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">224</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, το Βασίλειο του Βελγίου, η Ουγγαρία, η Πορτογαλική Δημοκρατία και η Σλοβακική Δημοκρατία, παρεμβαίνοντες στην αναιρετική διαδικασία στην υπόθεση C‑798/21 P, καθώς και το Βασίλειο της Ισπανίας και η Γαλλική Δημοκρατία, παρεμβαίνοντες πρωτοδίκως, φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">225</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τέλος, το άρθρο 140, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο επίσης εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού αυτού, ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι ο παρεμβαίνων, ακόμα και όταν δεν είναι κράτος μέλος ή θεσμικό όργανο, θα φέρει τα δικαστικά έξοδά του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">226</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, τα CPMM πρέπει να φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-385" title="page-53">
      Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφασίζει:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Απορρίπτει τις αιτήσεις αναιρέσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Παρέλκει η απόφανση επί των αιτημάτων διατήρησης σε ισχύ των αποτελεσμάτων της απόφασης (ΕΕ) 2019/441 του Συμβουλίου, της 4ης Μαρτίου 2019, για τη σύναψη της συμφωνίας σύμπραξης στον τομέα της βιώσιμης αλιείας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Βασιλείου του Μαρόκου, του πρωτοκόλλου εφαρμογής της, καθώς και της ανταλλαγής επιστολών που συνοδεύουν τη συμφωνία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Front populaire pour la libération de la Saguia-el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) στο πλαίσιο των υπό κρίση αιτήσεων αναιρέσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Βασίλειο του Βελγίου, η Ουγγαρία, η Πορτογαλική Δημοκρατία και η Σλοβακική Δημοκρατία καθώς και το Βασίλειο της Ισπανίας, η Γαλλική Δημοκρατία, το Chambre des pêches maritimes de la Méditerranée, το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Nord, το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Centre και το Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Sud φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <div class="signatures">
<p class="C77Signatures" id="para-390" title="page-53">
<span class="signatory">(υπογραφές)</span>
</p>
</div>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">*</a>
</span>) Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.</p>
</body>
</html>
