1.

W 2008 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 172/2008 ( 2 ) nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu (stopu wykorzystywanego do wytwarzania żelaza i stali) pochodzącego między innymi z Rosji ( 3 ).

2.

Rozporządzeniem tym nałożono cło antydumpingowe (w wysokości 22,7%) mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, w odniesieniu do produktów wytwarzanych przez dwa przedsiębiorstwa z siedzibą w Rosji ( 4 ), z którymi powiązana była RFA International, LP (zwana dalej „RFA”) ( 5 ).

3.

Przedsiębiorstwa, których dotyczyły środki antydumpingowe nałożone na mocy pierwotnego rozporządzenia, wszczęły kolejne postępowania, wnosząc o stwierdzenie ich nieważności w części, dokonanie ich przeglądu lub zwrot zapłaconych już ceł antydumpingowych.

4.

RFA złożyła wniosek o taki zwrot w szczególności w odniesieniu do kwot zapłaconych tytułem ceł antydumpingowych od dnia 1 października 2010 r. do dnia 31 grudnia 2012 r.

5.

W dniu 18 grudnia 2014 r. Komisja oddaliła ten wniosek o zwrot decyzjami C(2014) 9805 final, C(2014) 9806 final, C(2014) 9807 final, C(2014) 9808 final, C(2014) 9811 final, C(2014) 9812 final i C(2014) 9816 final (zwanymi dalej „zaskarżonymi decyzjami”).

6.

W dniu 4 marca 2015 r. RFA wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności wspomnianych decyzji, podnosząc, że naruszają one różne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 ( 6 ).

7.

Sąd oddalił skargę RFA wyrokiem z dnia 15 listopada 2018 r. ( 7 ), od którego wniesiono niniejsze odwołanie.

I.

Ramy prawne. Rozporządzenie nr 1225/2009

8.

Zgodnie z art. 11:

II.

Okoliczności leżące u podstaw sporu

9.

W celu lepszego zrozumienia przebiegu okoliczności faktycznych należy przypomnieć kolejne zmiany sytuacji w postępowaniach, do jakich doprowadziły żądania RFA (lub przedsiębiorstw, z którymi jest ona związana) w odniesieniu do wspomnianych ceł antydumpingowych, a na które musiał zareagować zarówno Sąd, jak i Trybunał.

A.

(Pierwsza) skarga o stwierdzenie nieważności

10.

Po przyjęciu pierwotnego rozporządzenia w 2008 r. CHEMK i KF złożyły do Sądu skargę o stwierdzenie jego nieważności w części.

11.

Sąd oddalił tę skargę wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. ( 8 ), od którego spółki skarżące wniosły odwołanie.

12.

Trybunał oddalił odwołanie wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. ( 9 )

B.

Pierwsze postępowanie w sprawie przeglądu i (druga) skarga o stwierdzenie nieważności

13.

W dniu 30 listopada 2009 r. CHEMK i KF złożyły wniosek o przegląd okresowy pierwotnego rozporządzenia.

14.

Postępowanie to zakończyło się przyjęciem rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 60/2012 ( 10 ), utrzymującego w mocy pierwotny środek antydumpingowy.

15.

CHEMK i KF wniosły do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności w części rozporządzenia wykonawczego nr 60/2012.

16.

Sąd oddalił tę skargę wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. ( 11 ), od którego spółki skarżące wniosły odwołanie.

17.

Trybunał oddalił to odwołanie postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r. ( 12 ).

C.

Kolejne postępowania w sprawie zwrotu

1.

Pierwszy i drugi okres objęty dochodzeniem w sprawie zwrotu oraz (trzecia) skarga o stwierdzenie nieważności

18.

W okresie od 30 lipca 2009 r. do 10 grudnia 2010 r. CHEMK i KF złożyły kilka wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych w okresie od 7 stycznia 2009 r. do 10 grudnia 2010 r.

19.

Dochodzenie w sprawie zwrotu objęło okres od 1 października 2008 r. do 30 września 2010 r., który Komisja podzieliła na dwa podokresy: „pierwszy okres objęty dochodzeniem w sprawie zwrotu” od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. i „drugi okres objęty dochodzeniem w sprawie zwrotu” od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r.

20.

W dniu 10 sierpnia 2012 r. Komisja przyjęła decyzje C(2012) 5577 final, C(2012) 5585 final, C(2012) 5588 final, C(2012) 5595 final, C(2012) 5596 final, C(2012) 5598 final i C(2012) 5611 final, w których uwzględniła wnioski o zwrot w odniesieniu do pierwszego okresu objętego dochodzeniem w sprawie zwrotu i oddaliła wnioski dotyczące drugiego okresu.

21.

RFA zaskarżyła te decyzje do Sądu, który oddalił jej skargę wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r. ( 13 ).

22.

RFA wniosła odwołanie od wyroku Sądu z dnia 17 marca 2015 r. Trybunał oddalił to odwołanie wyrokiem z dnia 4 maja 2017 r. ( 14 ).

2.

Trzeci i czwarty okres objęty dochodzeniem w sprawie zwrotu oraz (czwarta) skarga o stwierdzenie nieważności

23.

W okresie od 1 marca 2011 r. do 26 czerwca 2013 r. RFA złożyła nowe wnioski o zwrot ceł antydumpingowych, tym razem za okres od 1 października 2010 r. do 31 grudnia 2012 r.

24.

Po rozróżnieniu dwóch podokresów („trzeciego okresu objętego dochodzeniem w sprawie zwrotu” – od 1 października 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. – i „czwartego okresu objętego dochodzeniem w sprawie zwrotu” – od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r.) Komisja oddaliła wnioski RFA w drodze zaskarżonych decyzji.

25.

W dniu 4 marca 2015 r. RFA wniosła do Sądu (czwartą) skargę o stwierdzenie nieważności, kwestionując wspomniane decyzje. Jej żądania zostały oddalone wyrokiem z dnia 15 listopada 2018 r., od którego RFA wniosła niniejsze odwołanie.

D.

Drugie postępowanie w sprawie przeglądu i (piąta) skarga o stwierdzenie nieważności

26.

W związku z wygaśnięciem środków antydumpingowych nałożonych na mocy pierwotnego rozporządzenia Komisja wszczęła postępowanie w sprawie przeglądu wygaśnięcia, które zostało zakończone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 360/2014 ( 15 ), utrzymującym w mocy cło antydumpingowe w wysokości 22,7% nałożone pierwotnym rozporządzeniem.

27.

CHEMK i KF zaskarżyły rozporządzenie wykonawcze nr 360/2014 do Sądu, który oddalił ich skargę wyrokiem z dnia 15 listopada 2018 r. ( 16 ). Wyrok ten uprawomocnił się.

III.

Postępowanie przed Sądem

28.

Skarga o stwierdzenie nieważności, którą RFA wniosła w dniu 4 marca 2015 r. w odniesieniu do zaskarżonych decyzji, zawierała trzy zarzuty, z których tylko drugi, dotyczący naruszenia art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego poprzez wspomniane decyzje, jest istotny w niniejszej sprawie.

29.

Jeśli chodzi o argumenty RFA i Komisji dotyczące tego zarzutu odsyłam do pkt 58–68 zaskarżonego wyroku, w których Sąd podsumowuje argumenty obu stron.

30.

Przytoczę więc jedynie pkt 69–75 i 77–79 zaskarżonego wyroku, w których Sąd wyjaśnia powody oddalenia rzeczonego zarzutu dotyczącego nieważności. Czyni to w następujący sposób:

IV.

Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron

31.

Odwołanie zostało złożone w sekretariacie Trybunału w dniu 25 stycznia 2019 r.

32.

RFA wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala. Tytułem żądania ewentualnego wnosi ona o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. W każdym wypadku RFA wnosi o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

33.

Komisja wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie RFA kosztami postępowania.

34.

Rozprawa przewidziana na dzień 25 marca 2020 r. została zastąpiona pytaniami Trybunału skierowanymi do stron w celu uzyskania odpowiedzi na piśmie.

V.

Rozpoznanie odwołania

A.

Uwagi wstępne

35.

Z analizy okoliczności powstania sporu wynika, że od czasu nałożenia ceł antydumpingowych na mocy pierwotnego rozporządzenia doszło do szeregu zwrotów sytuacji w postępowaniach w odniesieniu do tych ceł (wnioski o stwierdzenie nieważności, wnioski o zwrot pobranych ceł i dochodzenia w sprawie przeglądu, zarówno okresowego, jak i wygaśnięcia), których nie można pominąć przy rozstrzyganiu niniejszego odwołania.

36.

Powyższa okoliczność uzasadnia to, że przed przystąpieniem do badania zarzutów odwołania należy przypomnieć, w jaki sposób, teoretycznie, po zatwierdzeniu ceł antydumpingowych można dokonać ich przeglądu lub wnioskować o ich zwrot zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego.

37.

W odniesieniu do przeglądu Trybunał stwierdził w wyroku z dnia 18 września 2014 r. ( 18 ), co następuje: „[…] [W] odniesieniu do przeglądu wygasających środków na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego chodzi w istocie o dokonanie oceny, czy usunięcie środka antydumpingowego mogłoby doprowadzić do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody. […] [C]o się tyczy przeglądu okresowego na mocy art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia Komisja może między innymi rozważyć, czy okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie albo czy istniejące środki przynoszą zamierzone wyniki w usuwaniu szkody poprzednio ustalonej w celu uchylenia, utrzymania lub zmiany ceł antydumpingowych nałożonych w wyniku pierwotnego dochodzenia”.

38.

Chociaż postępowanie w sprawie zwrotu jest zbliżone do postępowania w sprawie przeglądu okresowego (w rzeczywistości art. 11 ust. 8 akapit czwarty rozporządzenia podstawowego umożliwia połączenie tych postępowań), zezwala ono jedynie na badanie rzeczywistego marginesu dumpingu, a nie na ponowne badanie ogólnej kwestii szkody.

39.

Elementy wspólne dla postępowań w sprawie przeglądu i zwrotu pobranych ceł są zawarte w art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego, to znaczy dokładnie w tych ustępach, które zdaniem RFA zostały naruszone przez Sąd:

B.

Zarzuty odwołania

40.

RFA wyjaśnia, że jej odwołanie „ogranicza się do zakwestionowania ustaleń Sądu dotyczących drugiego środka, na który powołała się skarżąca w pierwszej instancji, w szczególności pkt 69–75 i 77–79 zaskarżonego wyroku” ( 19 ).

1.

Zarzut pierwszy: „Sąd dokonał błędnej wykładni art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego i odnośnego orzecznictwa oraz dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych”

41.

Zarzut ten składa się z dwóch części.

a)

Część pierwsza: brak uzasadnienia

1)

Argumenty wnoszącej odwołanie i Komisji

42.

Argument RFA dotyczący podnoszonego przez nią braku uzasadnienia jest lakoniczny. Ogranicza się on do stwierdzenia, że „Sąd nie odniósł się do argumentu skarżącej dotyczącego braku zmiany okoliczności” ( 20 ).

43.

Komisja wskazuje, że Sąd nie jest zobowiązany do udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na każdy z argumentów wnoszącego odwołanie, ponieważ dorozumiane uzasadnienie w podstawach orzeczenia jest wystarczające.

2)

Ocena

44.

Zarzut RFA w tej kwestii nie jest łatwy do zrozumienia po uznaniu, że „Sąd orzekł, iż wzrosty kosztów produkcji stanowiły zmianę okoliczności uzasadniającą zmianę metody konstruowania ceny eksportowej zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego” ( 21 ).

45.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnia bowiem, dlaczego jego zdaniem istniały wystarczające powody, aby uzasadnić zmianę przez Komisję jej metody konstruowania.

46.

W szczególności w pkt 70 tego wyroku podkreślono, że można obejść stosowanie tej samej metody „w przypadku gdy istotne parametry zmieniły się na tyle wystarczająco, że stosowanie poprzednio wykorzystywanej metody nie może już prowadzić do wiarygodnego rezultatu”.

47.

Wychodząc z powyższego założenia, Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie nastąpiła zmiana tych parametrów, w szczególności kosztów produkcji. Prawdą jest (i może z tego wynikać pewna niejasność), że owa zmiana kosztów produkcji jest wspólnym elementem oceny zniesienia ceł antydumpingowych przy konstruowaniu ceny eksportowej na podstawie art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Nie stoi to jednak na przeszkodzie temu, by w ramach argumentacji Sądu taki sam wzrost kosztów produkcji został ponadto uznany w sposób istotny za czynnik decydujący o zmianie okoliczności uzasadniającej zmianę zastosowanej metody.

48.

W związku z tym Sąd nie dopuścił się braku uzasadnienia, który mógłby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Przedstawione przez Sąd uzasadnienie, nawet jeśli jest błędne, istnieje i wystarcza, aby strona wnosząca odwołanie zrozumiała jego treść, z którą nie zgadza się co do istoty.

49.

Należy ponadto zauważyć, że Komisja podkreśliła w zaskarżonych decyzjach szereg zmian faktycznych i istotnych zmian, jakie zaszły w toku prowadzonego dochodzenia, w porównaniu z pierwotnym dochodzeniem, uzasadniających zmianę metody.

50.

Wśród tych zmian Sąd zwrócił uwagę na wzrost kosztów produkcji, co jest logiczne, ponieważ okoliczność ta została również podniesiona przez RFA w jej skardze, mimo iż występowały inne okoliczności ( 22 ).

51.

Wreszcie, jak Trybunał miał okazję wyjaśnić w wyroku z dnia 4 maja 2017 r. ( 23 ), wobec podobnego argumentu podniesionego przez RFA wystarczy stwierdzić, że w ramach odwołania kontrola Trybunału ma na celu sprawdzenie w szczególności, czy Sąd ustosunkował się wystarczająco do wszystkich argumentów podniesionych przez wnoszącego odwołanie. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie.

52.

Dodam w każdym wypadku, że o ile brzmienie jakiegokolwiek fragmentu pkt 69 i 78 zaskarżonego wyroku mogłoby sugerować pozornie, że Sąd przedstawił rozumowanie wykraczające poza rozumowanie Komisji, O tyle nie zastąpił on (lecz jedynie uzupełnił) uzasadnienie zaskarżonych decyzji. W związku z tym RFA słusznie nie powołuje się na tę pozorną zmianę uzasadnienia w ramach jej pierwszego zarzutu odwołania.

b)

Część druga: rzekome naruszenia prawa i nieprawidłowe ustalenia faktyczne

1)

Argumenty wnoszącej odwołanie i Komisji

53.

RFA podsumowuje swoje argumenty w następujący sposób: „[…] [W] swojej ocenie odzwierciedlenia ceł antydumpingowych w cenach odsprzedaży Komisja nie przeanalizowała jej w świetle ceny odsprzedaży określonej w toku dochodzenia, które doprowadziło do przyjęcia pierwotnego rozporządzenia, lecz w świetle bieżących kosztów produkcji w Rosji. Stanowi to zmianę metodologii w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Komisja wskazała, że okoliczności znacznie się zmieniły od czasu pierwotnego dochodzenia i że w szczególności koszty produkcji rosyjskich eksporterów wzrosły o około 100%. Tymczasem wzrost kosztów istniał i był już znany w okresach objętych dochodzeniem w sprawie zwrotu od 2008 r. do 2010 r.”.

54.

Komisja opiera się na dosłownym brzmieniu art. 11 ust. 9, twierdząc, że jedynym prawidłowym odniesieniem jest odniesienie do pierwotnego rozporządzenia, ponieważ rozporządzenie to „doprowadziło do nałożenia cła”.

2)

Ocena

55.

Jak już wyjaśniono, art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego dotyczy, po pierwsze, „dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia cła”, a po drugie, dochodzeń w sprawie przeglądu i zwrotu. W toku tych dwóch ostatnich dochodzeń należy stosować tę samą metodę, którą stosowano w przypadku pierwszego dochodzenia, chyba że okoliczności uległy zmianie.

56.

Rzekomo naruszony przepis wymaga zatem jedynie późniejszego zastosowania „tej samej metody, którą stosowano w toku dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia cła”. Ze względu na to, iż w niniejszej sprawie cło antydumpingowe zostało nałożone na mocy pierwotnego rozporządzenia, brzmienie przepisu prowadzi do wykorzystania jako punktu odniesienia metody stosowanej podczas pierwotnego dochodzenia, a nie metody stosowanej w jakimkolwiek innym czasie.

57.

W świetle powyższego założenia (które – jak Komisja wskazuje w swojej duplice – RFA uznała na późnym etapie postępowania, w pkt 9 swojej repliki, w przeciwieństwie do tego, co wydawało się wynikać z pkt 25 jej odwołania) nie można uwzględnić tej drugiej części pierwszego zarzutu odwołania.

58.

W swoim odwołaniu RFA argumentowała, że Komisja powinna była przyjąć taką samą metodę jak w późniejszych dochodzeniach innych niż te, które doprowadziły do nałożenia ceł antydumpingowych w 2008 r. W szczególności RFA zarzucała Komisji (i Sądowi, który podzielał stanowisko Komisji), że nie przyjęła ona metody, którą stosowała już przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie zwrotu ceł antydumpingowych odpowiadających innym wcześniejszym okresom ( 24 ).

59.

Nie można wykluczyć, że argument RFA mógłby hipotetycznie mieć inną podstawę prawną niż ta, którą sama RFA wybrała (naruszenie art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego). Natomiast jedynym przepisem prawa, który RFA uważa w swoim odwołaniu za naruszony (a które to odwołanie Trybunał musi wziąć pod uwagę), jest wspomniany art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, którego błędną wykładnię RFA zarzuca Sądowi.

60.

W tych okolicznościach pierwszy zarzut odwołania jest skazany na niepowodzenie, ponieważ – co pragnę podkreślić – wykładnia proponowana przez RFA, w przeciwieństwie do wykładni Sądu, nie jest zgodna z brzmieniem przytoczonego przepisu.

61.

W każdym razie, jak podkreśla Sąd, przyjęcie nowej metody, odmiennej od metody stosowanej w poprzednich dochodzeniach, byłoby uzasadnione, gdyby uznano, że nastąpiła zmiana okoliczności. Sąd odnosi się do tej ewentualności w pkt 70 zaskarżonego wyroku: „o ile jednak zapewnienie w ramach analizy gospodarczej rzetelności porównania sytuacji między dwoma okresami tłumaczy co do zasady zastosowanie tej samej metody, o tyle nie ma to miejsca w przypadku, gdy istotne parametry zmieniły się na tyle wystarczająco, że stosowanie poprzednio wykorzystywanej metody nie może już prowadzić do wiarygodnego rezultatu”. Sąd potwierdza w powyższym fragmencie to, co Trybunał stwierdził już w wyroku Valimar.

62.

Natomiast wyjaśnienie, czy de facto nastąpiła zmiana okoliczności, jest oceną, która – podobnie jak inne podnoszone „nieprawidłowe ustalenia faktyczne”, które RFA zarzuca Sądowi – nie może stanowić podstawy uzasadniającej odwołanie ograniczające się do kwestii prawnych, a nie faktycznych.

63.

Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że Trybunał nie jest właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności ( 25 ). Ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku nie mogą zatem stanowić przedmiotu odwołania, chyba że zostanie podniesiony zarzut przeinaczenia dowodów, które w oczywisty sposób wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

64.

W każdym wypadku, ponieważ spór skupia się na dalszych skutkach ceł antydumpingowych (które są w rzeczywistości sednem sporu), art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie jest przepisem, który mógłby go rozstrzygnąć. W pierwotnym dochodzeniu nie można mówić o skutecznej metodzie określenia skutków ceł antydumpingowych lub ich braku: informacja ta jest z konieczności nieobecna w każdym pierwotnym dochodzeniu, które ma na celu właśnie nałożenie cła antydumpingowego.

65.

W związku z tym z definicji nie może istnieć jedna i ta sama metoda, która jest wspólna dla pierwotnego dochodzenia i kolejnych dochodzeń w sprawie zwrotu, jeśli chodzi o wpływ ceł antydumpingowych na cenę odsprzedaży produktów w Unii. W tym samym stopniu nie może być mowy o zmianie metody, ponieważ pragnę podkreślić, że w pierwotnych dochodzeniach nie istnieje właściwie żadna metoda weryfikacji wpływu dotychczas nieistniejącego cła antydumpingowego na ceny odsprzedaży.

66.

Kryterium niezmienności metody (z wyjątkiem zmiany okoliczności) ustanowione w art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie ma zatem zastosowania w tych przypadkach.

2.

Drugi zarzut odwołania

67.

RFA podsumowuje swój drugi zarzut odwołania w następujący sposób: „Sąd dokonał błędnej wykładni art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego poprzez zastosowanie błędnego kryterium prawnego. Kryterium prawne opracowane przez Sąd wymaga, aby dowód włączenia ceł antydumpingowych do cen eksportowych został przedstawiony jedynie w oparciu o dane dotyczące cen DDP [»dostarczone, cło zapłacone«] i poprzez wykazanie, że nowe ceny obejmowały nie tylko cła antydumpingowe, lecz także całość wszelkich poniesionych kosztów produkcji. Ani art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, ani zawiadomienie Komisji dotyczące zwrotu ceł antydumpingowych [ ( 26 )] nie zawierają takiego wymogu”.

a)

Część pierwsza: włączenie do konstruowania ceny eksportowej nie tylko ceł antydumpingowych, lecz także kosztów produkcji

1)

Argumenty wnoszącej odwołanie i Komisji

68.

RFA kwestionuje treść pkt 72–75 zaskarżonego wyroku, twierdząc, że art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wymaga jedynie, aby producent przedstawił niezbite dowody na to, że cło zostało należycie odzwierciedlone w cenach sprzedaży w Unii.

69.

Zdaniem RFA wystarczy, że ceny odsprzedaży wzrosły w wystarczającym stopniu w stosunku do cen odnotowanych w toku pierwotnego dochodzenia. Gdyby uwzględnienie kosztów produkcji było istotne dla tego celu, Komisja powinna była rozwinąć art. 4.1 lit. b) swojego zawiadomienia dotyczącego zwrotu ceł antydumpingowych ( 27 ), aby je włączyć.

70.

Komisja twierdzi, że wnioskodawca powinien uzasadnić nie tylko okoliczność, że nastąpił wzrost cen odsprzedaży, lecz również to, że cło jest „należycie odzwierciedlone” we wspomnianych cenach.

2)

Ocena

71.

Zgodnie z art. 11 ust. 8 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego postępowania w sprawie zwrotu opierają się na wykazaniu, że margines dumpingu, na podstawie którego uiszczono cła, został wyeliminowany lub zredukowany poniżej poziomu obowiązującego cła.

72.

Artykuł 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego pozwala na nieodliczenie kwoty uiszczonych ceł antydumpingowych w celu obliczenia ceny eksportowej (zgodnie z art. 2 ust. 9). Możliwość ta istnieje jednak, tylko „jeżeli zostanie bezspornie udowodnione, że cła są należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży we Wspólnocie”.

73.

W tej części odwołania wskazuje się na problem, który, ze względu na swój ewentualny wpływ na inne przypadki, powinien być analizowany w sposób ogólny, aby następnie odnieść się konkretnie do okoliczności niniejszej sprawy.

i)

Ustalenie ceny odsprzedaży: czy możliwe jest zbadanie jedynie, czy cła antydumpingowe odniosły skutki?

74.

Zgodnie z wielokrotnie powtarzanym argumentem RFA, przy weryfikacji, po przedstawieniu bezspornych dowodów, czy cła antydumpingowe zostały włączone (lub odzwierciedlone) w ramach cen odsprzedaży, nie można oceniać wpływu innych czynników, jak przyznaje Sąd zgodnie ze stanowiskiem Komisji. Wystarczyłoby zatem, aby nowe ceny były wyższe od sumy dawnych cen i cła antydumpingowego, aby owo cło mogło zostać uznane za włączone.

75.

Nie podzielam tego argumentu. Moim zdaniem bardziej logiczne jest (i lepiej odpowiada całościowej wykładni przywołanego przepisu) twierdzenie, że wzrost cen odsprzedaży w Unii w porównaniu z pierwotnymi cenami nie oznacza automatycznie, że cła antydumpingowe zostały należycie i w pełni odzwierciedlone w tych cenach ostatecznych.

76.

Można bowiem wywnioskować, że nowe ceny, nawet jeśli są wyższe od dawnych cen, nie odzwierciedlają we właściwy sposób (to znaczy – nie zawierają) ceł antydumpingowych, jeżeli: a) w okresie między momentem początkowym a momentem końcowym koszty produkcji znacznie wzrosły; oraz b) nowe ceny odsprzedaży nie odzwierciedlają tego wzrostu kosztów.

77.

Argumentacja ta, w której poprawność nie wątpię, zasadniczo pokrywa się z argumentacją przyjętą przez Sąd: „artykuł 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim dotyczy pytania o to, czy »cła są należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży«, w żaden sposób nie oznacza bowiem, że jedynie ekwiwalent cła antydumpingowego powinien być odzwierciedlony w nowej cenie odsprzedaży oprócz praktykowanej poprzednio ceny odsprzedaży, aby móc otrzymać odpowiedź twierdzącą. Cło dodatkowe względem ponoszonych normalnie kosztów jest »należycie odzwierciedlone« tylko wtedy, gdy dodaje się je do tych innych kosztów. Jeżeli te koszty rosną, ale cena odsprzedaży rośnie mniej, faktycznie cło dodawane jest jedynie częściowo do tych innych kosztów lub wręcz nie jest dodawane wcale, nawet jeżeli ekwiwalent cła został dodany do praktykowanej poprzednio ceny odsprzedaży” ( 28 ).

78.

Dodam, że w każdym wypadku, jak słusznie stwierdza Komisja, praktyka administracyjna stosowana przez tę instytucję nie jest w stanie zmienić wiążących przepisów prawa przyjętych przez instytucje Unii.

ii)

Zastosowanie tego kryterium w zaskarżonym wyroku

79.

Sąd uzasadnił, dlaczego twierdzenie wnoszącej odwołanie, jakoby ceny odsprzedaży wzrosły o ponad 100% między pierwotnym okresem objętym dochodzeniem a czwartym okresem objętym dochodzeniem w sprawie zwrotu, było niewystarczające, aby wykazać, że cła antydumpingowe zostały w pełni odzwierciedlone w tych cenach.

80.

Zdaniem Sądu „wystarczy […], że koszty produkcji wzrosły bardziej niż stosowane ceny, aby nie odzwierciedlały one należycie ceł antydumpingowych, biorąc pod uwagę zmiany kosztów produkcji. Tymczasem jest to a priori wykazane przez okoliczność, na którą zwróciła uwagę Komisja, że w 99% przypadków koszt produktów zawierający cło antydumpingowe nie był pokryty przez ceny odsprzedaży w Unii w 2012 r.” ( 29 ).

81.

Sąd wykluczył, że RFA przedstawiła „bezsporny dowód” na to, że w cenie odsprzedaży zostało odzwierciedlone cło antydumpingowe, i orzekł, że w związku z tym nie należało odliczać kwoty uiszczonych ceł antydumpingowych. W dalszej części rozwinę kwestię, iż bezsporne jest, że ciężar dowodu niezbędny do tego, by nie dokonać rzeczonego odliczenia, spoczywa na przedsiębiorcy, a nie na Komisji, której zadaniem jest ocena poziomu możliwości obalenia przedstawionych przez niego dowodów.

82.

Raz jeszcze muszę podkreślić, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd mogą być przedmiotem kontroli w ramach odwołania wyłącznie poprzez ograniczone środki, do których odniosłem się powyżej ( 30 ). Ponadto w niniejszej sprawie wymagany od strony wnoszącej odwołanie standard dowodu był szczególnie wysoki, ponieważ musiała ona przedstawić dowody, które w sposób bezsporny wykazywałyby sporną okoliczność faktyczną.

83.

Jeżeli w świetle tego wymogu Sąd w sposób uzasadniony wyjaśni, dlaczego uważa, że RFA nie zdołała wykazać owej okoliczności faktycznej, Trybunał z dużym trudem będzie mógł dokonać kontroli tej oceny w postępowaniu odwoławczym. Żadna z wyjątkowych podstaw (oczywiste przeinaczenie okoliczności faktycznych wskazane w aktach sprawy, które by je potwierdzały) nie występuje w niniejszej sprawie.

84.

Należy ponadto wziąć pod uwagę, że przy badaniu dowodów rozpatrywanych przez Komisję Sąd musi przestrzegać kryterium, zgodnie z którym „w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej instytucje Unii dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać” ( 31 ).

85.

Zastosowanie tego kryterium w niniejszej sprawie przemawia za utrzymaniem stanowiska Komisji i nakłada na wnoszącą odwołanie jeszcze większy ciężar w zakresie podważenia uzasadnienia zaskarżonych decyzji ( 32 ).

86.

Wreszcie nie można zapominać, że czwarty okres objęty dochodzeniem w sprawie zwrotu pokrywa się z okresem objętym dochodzeniem w sprawie przeglądu wygaśnięcia, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia wykonawczego nr 360/2014. Jak już wskazałem, skarga na to rozporządzenie wniesiona przez CHEMK i KF (przedsiębiorstwa powiązane z RFA) została oddalona wyrokiem Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. ( 33 ), który stał się prawomocny.

87.

W skardze tej przeanalizowano również zmianę metody w odniesieniu do dochodzenia w sprawie przeglądu okresowego oraz zwrócono także uwagę na wzrost kosztów produkcji jako element decydujący o odliczeniu ceł antydumpingowych przy konstruowaniu ceny eksportowej, przy czym przyjęte zostały te same wnioski co w wyroku, od którego wniesiono niniejsze odwołanie. Zbliżony charakter tej sprawy jest nad wyraz znaczący, a wniosek, do którego doszedł Sąd, pokrywa się z moją odpowiedzią na tę część drugiego zarzutu odwołania.

b)

Część druga: przyjęcie wyłącznie danych dotyczących cen DDP jako dowodu na włączenie ceł antydumpingowych do cen eksportowych

1)

Argumenty wnoszącej odwołanie i Komisji

88.

RFA zarzuca Sądowi, że w pkt 77 i 78 zaskarżonego wyroku przyjął on jedynie możliwość przedstawienia cen DDP jako dowodu włączenia ceł antydumpingowych do ceny odsprzedaży.

89.

RFA powołuje się w tym względzie na art. 4.1 lit. b) zawiadomienia Komisji dotyczącego zwrotu ceł antydumpingowych i dodaje, że żaden mający zastosowanie przepis prawa nie reguluje tego, czy konieczne jest przedstawienie cen DDP, czy też odniesienie się do cen EXW lub CIF, które obejmują cła antydumpingowe.

90.

Komisja przeciwstawia temu podejściu okoliczność, że zgodnie z art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego zasadą jest odliczenie cła przy konstruowaniu ceny eksportowej oraz że aby nie dokonać jego odliczenia, dowód włączenia rzeczonego cła do cen odsprzedaży musi być bezsporny.

91.

Zdaniem Komisji Sąd nie ograniczył środków dowodowych wnoszącej odwołanie, lecz wykorzystał przedstawione przez nią dowody. Ponadto Komisja podkreśla, iż nie wystarczy, że ceny odsprzedaży ulegają wahaniom, lecz należy udowodnić, że cło antydumpingowe jest odzwierciedlone w cenach odsprzedaży.

2)

Ocena

92.

Wbrew temu, co twierdzi RFA, Sąd nie ograniczył w zaskarżonym wyroku środków dowodowych, jakimi dysponuje wnosząca odwołanie. Przeciwnie, Sąd zastosował zasadę, którą sformułował już w wyroku Einhell Germany i in./Komisja: „Dowody przerzucenia ceł antydumpingowych na ceny odsprzedaży i na późniejsze ceny sprzedaży w Unii, pod warunkiem że są »przekonujące«, mogą zostać przedstawione w każdy sposób” ( 34 ).

93.

Pragnę podkreślić, że w zaskarżonym wyroku nie wprowadzono ograniczenia środków dowodowych, które RFA powinna była dostarczyć. Wyjaśniono w nim po prostu, dlaczego środki dowodowe przedstawione przez to przedsiębiorstwo nie były w niniejszej sprawie właściwe, by spełnić wymóg bezsporności dowodu na to, że cło antydumpingowe zostało odzwierciedlone w cenach odsprzedaży.

94.

Jest to sytuacja faktyczna, która powinna być analizowana w świetle okoliczności danej sprawy. Komisja uzasadniła, w jaki sposób w poprzednich dochodzeniach była w stanie wyciągnąć wnioski dotyczące zebranych dowodów, w tym analizy zmian cen odsprzedaży, i natychmiast pogłębiła badanie szeregu danych, na podstawie których uznała, że przedstawione informacje nie były wiarygodne.

95.

Okoliczność, że w określonym kontekście zostanie przyjęte dane rozwiązanie, nie oznacza, że w innym kontekście zostanie osiągnięty ten sam rezultat. W związku z tym należało koncentrować się, jak miało to miejsce, na okolicznościach odnoszących się do nowych okresów objętych dochodzeniem w sprawie zwrotu.

96.

RFA przedstawiła jako dowód tabelę zawierającą zmiany jej średnich ważonych cen EXW i CIF od czasu pierwotnego dochodzenia do czasu czwartego okresu objętego dochodzeniem, która to tabela miała na celu wykazanie, że jej ceny odsprzedaży obejmowały cło antydumpingowe.

97.

Zaskarżone decyzje zawierały różne argumenty, w których Komisja stwierdziła, że owe dostarczone przez RFA dane nie były wiarygodne. Skarga o stwierdzenie nieważności zmierzała do tego, by twierdzenia wnoszącej odwołanie zostały przyjęte bez dalszej debaty, czego Komisja odmówiła.

98.

Sąd, weryfikując dowody (których ocenę musiał on przeprowadzić w sposób wspomniany powyżej), potwierdził ocenę dowodów dokonaną przez Komisję, a taka ocena zaskarżonego wyroku, jak również wskazałem, jest niezaskarżalna w postępowaniu odwoławczym, z wyjątkiem ograniczonego przypadku przeinaczenia okoliczności faktycznych uznanych za udowodnione, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

3)

Ocena pomocnicza

99.

Wbrew temu, co RFA twierdziła w postępowaniu przed Sądem ( 35 ), nie podniosła ona w odwołaniu zarzutu, zgodnie z którym jeśli Komisja uważała, że niektóre informacje dotyczące kosztów nie były wiarygodne, powinna była poinformować RFA o tym fakcie podczas wizyt weryfikacyjnych lub tak szybko, jak to możliwe, aby skorygować owe informacje.

100.

Ze względu na to, iż rzeczony zarzut został wyłączony z odwołania, Trybunał, logicznie rzecz biorąc, nie musi się do niego ustosunkować.

101.

Jednakże w celu rozwiania wszelkich wątpliwości w tym względzie, właściwe może być przypomnienie, że w kontekście art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego Komisja nie jest zobowiązana do działania z urzędu, a jedynie do oceny bezspornych dowodów przedstawionych jej przez podmiot wnioskujący o wszczęcie dochodzenia w sprawie zwrotu ( 36 ). To na wnioskodawcy, a nie na Komisji spoczywa ciężar udowodnienia, z zachowaniem wysokiego poziomu standardu dowodu, jaki wiąże się z przymiotnikiem „bezsporny”, że cło jest należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży.

102.

Nie można zatem uwzględnić drugiego zarzutu odwołania, co w świetle oddalenia zarzutu pierwszego prowadzi do oddalenia odwołania w całości.

103.

Na podstawie art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem RFA powinna zostać obciążona kosztami postępowania.

VI.

Wnioski

104.

W świetle powyższych uwag proponuję, aby Trybunał: