<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2006PLA.1101091501.case.xml"><NO.CASE>C-344/05 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62005C0344</NO.CELEX><NO.SEQ>0009.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>10917</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>10932</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>OPINIA M. POIARESA MADURA — SPRAWA C-344/05 P</LEFT><RIGHT>KOMISJA PRZECIWKO DE BRY'EMU</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">M. Poiaresa Madura</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20060713">13 lipca 2006 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0037"><P>Język oryginału: portugalski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Zwrócono się do Trybunału o rozstrzygnięcie w przedmiocie odwołania złożonego przez Komisję Wspólnot Europejskich od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia <DATE ISO="20050712">12 lipca 2005 r.</DATE> w sprawie De Bry przeciwko Komisji (zwanego dalej <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>zaskarżonym wyrokiem<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>)<NOTE NOTE.ID="E0038" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.ECR NO.CASE="T-157/04" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-901">T-157/04, Zb.Orz. SP str. I-A-199, II-901</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> stwierdzającego nieważność decyzji z dnia <DATE ISO="20030526">26 maja 2003 r.</DATE> w sprawie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego (zwanego dalej <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>sprawozdaniem<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>) za okres od dnia <DATE ISO="20010701">1 lipca 2001 r.</DATE> do <DATE ISO="20021231">31 grudnia 2002 r.</DATE>, w szczególności na tej podstawie, że wspomniane sprawozdanie zostało przyjęte z naruszeniem prawa urzędnika do obrony.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Jakkolwiek okoliczności faktyczne sprawy są względnie proste, to zarzut podnoszony przez stronę wnoszącą odwołanie prowadzi do uściślenia przez Trybunał zakresu prawa urzędnika do obrony, jakie muszą mu zapewnić przełożeni odpowiedzialni za jego ocenę.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Ramy odwołania</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Przepisy mające zastosowanie w sprawie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>regulaminem pracowniczym<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>) kwalifikacje, wydajność oraz zachowanie w ramach służby każdego urzędnika, z wyjątkiem urzędników grup zaszeregowania A 1 i A 2, są przedmiotem okresowej oceny sporządzanej co najmniej raz na dwa lata, zgodnie z warunkami określonymi przez każdą z instytucji.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20020426">26 kwietnia 2002 r.</DATE> Komisja wydała decyzję w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego (zwanych dalej <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>przepisami wykonawczymi<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>), której art. 1 przewiduje sporządzanie okresowego sprawozdania zatytułowanego <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej dotyczące kwalifikacji, wydajności oraz zachowania w ramach służby każdego członka stałego personelu<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-10918"?><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Podstawowe elementy postępowania w sprawie oceny wynikające z tego aktu normatywnego można przedstawić w sposób następujący.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Uczestnikami postępowania są: w pierwszej kolejności — oceniający, którym jest z reguły szef jednostki jako bezpośredni przełożony ocenianego urzędnika (art. 3 ust. 1 przepisów wykonawczych), następnie zatwierdzający, którym jest zazwyczaj dyrektor jako bezpośredni przełożony oceniającego (art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 1 przepisów wykonawczych), oraz oceniający w postępowaniu odwoławczym, którym jest na ogół dyrektor generalny jako bezpośredni przełożony zatwierdzającego (art. 2 ust. 4 przepisów wykonawczych).</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Postępowanie w sprawie oceny jest opisane w art. 7 i 8 przepisów wykonawczych. Rozpoczyna się ono od <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>samooceny<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/> sporządzonej przez urzędnika podlegającego ocenie, która będzie nieodłączną częścią sprawozdania końcowego. Następnie ma miejsce rozmowa między urzędnikiem i oceniającym, który sporządza sprawozdanie i przekazuje je zainteresowanemu. Ten albo podpisuje i zwraca sprawozdanie, które z kolei zostaje podpisane przez oceniającego, opatrzone kontrasygnatą zatwierdzającego i staje się sprawozdaniem ostatecznym, albo też wnioskuje o rozmowę z zatwierdzającym, po której ten ostatni zatwierdza sprawozdanie lub je zmienia. Jeśli urzędnik podlegający ocenie nie jest zadowolony z decyzji zatwierdzającego, może zwrócić się do niego o powołanie wspólnego komitetu do spraw oceny (zwanego dalej <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>wspólnym komitetem<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>). Zadaniem wspólnego komitetu jest weryfikacja, czy sprawozdanie zostało sporządzone sprawiedliwie, obiektywnie i zgodnie ze zwykłymi regułami oceny. W tym celu wydaje on opinię z uzasadnieniem, na podstawie której oceniający w postępowaniu odwoławczym albo zmienia, albo zatwierdza sprawozdanie, przy czym w wypadku odrzucenia zaleceń zawartych w tej opinii jest on zobowiązany do uzasadnienia swojej decyzji.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>W lipcu 2002 r. Komisja podała do wiadomości personelu dokument zatytułowany <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>System oceny przebiegu kariery personelu — Przewodnik<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/> (zwany dalej <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>przewodnikiem w sprawie oceny<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>).</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Okoliczności powstania sporu</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>W odniesieniu do urzędnika Komisji zaszeregowanego w grupie A 5, J. De Bry'ego, zostało sporządzone sprawozdanie za okres od dnia <DATE ISO="20010701">1 lipca 2001 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20021231">31 grudnia 2002 r.</DATE>, które po rozmowie z oceniającym w dniu <DATE ISO="20030130">30 stycznia 2003 r.</DATE> zostało podpisane przez tego ostatniego w dniu <DATE ISO="20030218">18 lutego 2003 r.</DATE> i zatwierdzone podpisem zatwierdzającego tego samego dnia.</TXT></NP><?PAGE NO="I-10919"?><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20030225">25 lutego 2003 r.</DATE> J. De Bry zażądał zmiany swej oceny. Po rozmowie, która miała miejsce w dniu <DATE ISO="20030311">11 marca 2003 r.</DATE>, zatwierdzający wprowadził, w dniu <DATE ISO="20030319">19 marca 2003 r.</DATE>, pewne zmiany do komentarzy o charakterze opisowym, zachowując równocześnie przyznane oceny. W rubryce <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>Zachowanie w pracy<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/> dodał w szczególności następujący komentarz o charakterze opisowym:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>J. De Bry jest zawsze dyspozycyjny, jeżeli chodzi o dokończenie pracy w godzinach nadliczbowych w ciągu tygodnia, a nawet weekendu. Jednakże dyspozycyjność poza normalnymi godzinami pracy często idzie w parze z nieprzestrzeganiem normalnego czasu pracy<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20030326">26 marca 2003 r.</DATE> J. De Bry wniósł odwołanie od otrzymanej oceny. Zgodnie z odpowiednim zaleceniem wspólnego komitetu oceniający w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia <DATE ISO="20030526">26 maja 2003 r.</DATE> oddalił odwołanie skarżącego i uznał sprawozdanie będące przedmiotem sporu za ostateczne.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20030826">26 sierpnia 2003 r.</DATE> J. De Bry wniósł zażalenie w trybie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Organ powołujący oddalił je decyzją z dnia <DATE ISO="20040106">6 stycznia 2004 r.</DATE>, której odbiór J. De Bry potwierdził w dniu <DATE ISO="20040112">12 stycznia 2004 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>W piśmie złożonym w sekretariacie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w dniu <DATE ISO="20040422">22 kwietnia 2004 r.</DATE> J. De Bry, na podstawie art. 236 WE, wniósł skargę o stwierdzenie nieważności sprawozdania z dnia <DATE ISO="20030526">26 maja 2003 r.</DATE></TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C —</NO.P><TXT>Zaskarżony wyrok</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący powołał się w szczególności na zarzut oparty na naruszeniu jego prawa do obrony. Naruszenie to polegało na tym, że w komentarzu o charakterze opisowym w rubryce <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>Zachowanie w ramach służby<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/> sprawozdania będącego przedmiotem sporu został wspomniany zarzut nieprzestrzegania <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>normalnego<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/> czasu pracy, podczas gdy w ocenianym okresie skarżącemu nie udzielano upomnień, które pozwoliłyby mu przedstawić swój punkt widzenia i zrozumieć wspomniany komentarz zatwierdzającego. Innymi słowy, skarżący stwierdził, że skoro nie miał sposobności do przedstawienia własnych uwag na temat konkretnych spóźnień, które mogły mu zostać zarzucone, w jego ocenie nie mógł zostać zawarty rzekomy brak punktualności.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Na podstawie argumentacji przedstawionej w pkt 79–94 wyroku Sąd uznał ten zarzut<?PAGE NO="I-10920"?> i z tego powodu stwierdził nieważność decyzji przyjmującej zakwestionowane sprawozdanie.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Zgodnie z zaskarżonym wyrokiem art. 26 regulaminu pracowniczego, będący dla urzędników konkretyzacją poszanowania prawa do obrony, ma na celu uniknięcie sytuacji, w której decyzje mające wpływ na ich sytuację administracyjną i ich karierę, takie jak decyzja uznająca sprawozdanie za ostateczne, opierałyby się na okolicznościach faktycznych dotyczących ich zachowania niewymienionych w ich aktach osobowych i niezakomunikowanych zainteresowanym, wobec czego nie mieliby oni możności skutecznego przedstawienia swego punktu widzenia na temat takich okoliczności faktycznych.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Według Sądu z powyższego wynika, że aby możliwe było zarzucenie urzędnikowi podlegającemu ocenie okoliczności faktycznych, które posłużyły za podstawę dla nieprzychylnych mu sądów wartościujących, winny być odnotowane w <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>dokumentach<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/> w rozumieniu art. 26 regulaminu pracowniczego, uprzednio włączone do jego akt osobowych lub przynajmniej podane do jego wiadomości. W tym przypadku, aby pozwolić J. de Bry'emu na skuteczną obronę własnych interesów bądź przez zakwestionowanie tego zarzutu, bądź przez poprawę zachowania w ramach służby w celu otrzymania dobrej oceny, stwierdzenie u niego braku punktualności powinno było być przedmiotem pisemnych ostrzeżeń udzielanych w stosownym czasie, czyli w rozsądnym terminie od zarzuconego mu zachowania.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Sąd argumentuje dalej, że zarzut ten w dodatku kontrastuje z oceną wcześniejszą, ponieważ poprzednie sprawozdanie z oceny określało <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>osobistą postawę w stosunku do czasu pracy<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/> J. De Bry'ego jako nienaganną, a nawet jako uzasadniającą najwyższą notę.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Wreszcie Sąd podkreśla, że obowiązek przełożonych urzędnika polegający na utrwaleniu w formie pisemnej, w stosownym terminie, wszelkich okoliczności, które mogłyby być uznane za obciążające dla urzędnika w sporządzanym sprawozdaniu, jest przewidziany w przewodniku w sprawie oceny, który Komisja sama przyjęła jako zasadę postępowania. Przewodnik podkreśla, że żaden element oceny nie powinien stanowić zaskoczenia dla zainteresowanego. Co za tym idzie, przewodnik kładzie nacisk na konieczność zwrotnego przekazu informacji w trakcie całego okresu, w którym dokonywana jest ocena — przekazu, który powinien odnosić się do precyzyjnie określonych elementów zachowania i mieć miejsce jak najszybciej po wykonaniu pracy, aby zainteresowani wiedzieli na bieżąco, co sądzić o swoim sposobie postępowania. Zachęca również oceniających do zbierania przykładów prac i do zachowania ich kopii lub sporządzania notatek w trakcie całego okresu, w którym dokonywana jest ocena.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Sąd podkreśla następnie, że to naruszenie prawa do obrony mogło mieć wpływ na przyznaną urzędnikowi ocenę (zob. pkt 92– 94 zaskarżonego wyroku) i dlatego uznał zarzut.</TXT></NP><?PAGE NO="I-10921"?><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Krótko mówiąc, Sąd uznał co do zasady, że poszanowanie prawa do obrony urzędnika podlegającego ocenie wymaga, że aby możliwe było podniesienie przeciw niemu okoliczności faktycznych służących następnie za podstawę dla sądów wartościujących zawartych w sprawozdaniu z oceny, muszą one zostać uprzednio odnotowane w formie pisemnych ostrzeżeń w <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>dokumentach<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/> w rozumieniu art. 26 regulaminu pracowniczego, włączone do akt osobowych urzędnika lub przynajmniej podane do jego wiadomości. Samo poinformowanie urzędnika w formie pisemnego ostrzeżenia o stwierdzeniu u niego braku punktualności, i to w stosownym czasie, mianowicie w rozsądnym terminie od zarzuconego mu zachowania, pozwoliłoby mu na skuteczną obronę swoich interesów bądź przez zakwestionowanie tego zarzutu, bądź przez jego uwzględnienie, choćby tylko dla otrzymania dobrej oceny.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Analiza odwołania</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Na poparcie wniesionego odwołania Komisja podnosi jeden zarzut, a mianowicie ten, że Sąd naruszył zakres zastosowania zasady poszanowania prawa do obrony. Ani ogólna zasada poszanowania prawa do obrony, ani art. 26 regulaminu pracowniczego, który stanowi jego szczególną konkretyzację, nie zabraniają oceniającym odnotowania w sprawozdaniu okoliczności faktycznej obciążającej urzędnika podlegającego ocenie, która nie została uprzednio utrwalona w formie pisemnej i podana do jego wiadomości w stosownym czasie.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Argumentacja przedstawiona przez wnoszącego odwołanie skłoniła mnie do zbadania, czy stosując zasadę poszanowania prawa do obrony wynikającą z art. 26 regulaminu pracowniczego lub przewodnika w sprawie oceny, Komisja mogła sformułować zarzut dotyczący czasu pracy J. De Bry'ego jedynie pod warunkiem, że — jak orzekł Sąd - zostałby on uprzednio utrwalony na piśmie w <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>dokumencie<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/> włączonym do akt osobowych zainteresowanego lub przynajmniej przekazany do jego wiadomości, tak aby to pisemne ostrzeżenie pozwoliło mu bądź zakwestionować zasadność zarzutu, bądź poprawić zachowanie w celu otrzymania dobrej oceny.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Innymi słowy, kwestia będąca istotą sprawy jest następująca: czy możliwość sformułowania zarzutu jest uzależniona od każdorazowego uprzedniego sporządzenia <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>dokumentu<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/> w rozumieniu art. 26 regulaminu pracowniczego oraz od — również uprzedniego — podania go do wiadomości zainteresowanego, czy też podawane do wiadomości mają być jedynie już istniejące <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>dokumenty<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/> dotyczące tego zarzutu?</TXT></NP><?PAGE NO="I-10922"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>Zakres zastosowania art. 26 regulaminu pracowniczego</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Artykuł 26 akapit pierwszy i drugi regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>Akta osobowe urzędnika zawierają:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>wszelkie dokumenty dotyczące jego stosunku pracy oraz wszelkie oceny dotyczące jego kwalifikacji, wydajności i zachowania;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>wszelkie uwagi urzędnika dotyczące powyższych dokumentów.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Dokumenty są rejestrowane, numerowane oraz włączane do akt według numerów porządkowych; dokumenty określone w lit. a) mogą być wykorzystane lub użyte przez instytucję przeciwko urzędnikowi tylko w przypadku, gdy zostały mu one przedstawione przed ich włączeniem do akt<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy art. 26 regulaminu pracowniczego <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>mają na celu zapewnienie poszanowania prawa danego urzędnika do obrony z uniknięciem tego, by decyzje organu powołującego wpływające na jego stosunek służbowy oraz jego karierę były oparte na okolicznościach faktycznych dotyczących jego zachowania niewłączonych uprzednio do jego akt osobowych<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/> i o których zainteresowany nie został powiadomiony<NOTE NOTE.ID="E0039" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="19871007">7 października 1987 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="140/86" YEAR="1987" EDITION="GEN" PAGE.ECR="3939">140/86 Strack przeciwko Komisji, Rec. str. 3939, pkt 7</REF.DOC.ECR>. Zobacz również podobne sformułowanie w wyrokach Trybunału z dnia <DATE ISO="19720628">28 czerwca 1972 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="88/71" YEAR="1972" EDITION="GEN" PAGE.ECR="499">88/71 Brasseur przeciwko Parlamentowi, Rec. str. 499, pkt 11</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19870212">12 lutego 1987 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="233/85" YEAR="1987" EDITION="GEN" PAGE.ECR="739">233/85 Bonino przeciwko Komisji, Rec. str. 739, pkt 11</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19961112">12 listopada 1996 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-294/95 P" YEAR="1996" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-5863">C-294/95 P, Ojha przeciwko Komisji, Rec. str. I-5863, pkt 57</REF.DOC.ECR>, i wyroki Sądu z dnia <DATE ISO="19901205">5 grudnia 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-82/89" YEAR="1990" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-735">T-82/89 Marcato przeciwko Komisji, Rec. str. II-735, pkt 78</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="19960229">29 lutego 1996 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-547/93" YEAR="1996" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-185">T-547/93 Lopes przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, RecFP str. I-A-63, i II-185, pkt 80</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Zgadzając się z Sądem (zob. pkt 81 zaskarżonego wyroku), przyznaję, że decyzja uznająca sprawozdanie za ostateczne wchodzi w zakres przedmiotowy art. 26 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Fakt bowiem, że sprawozdania z oceny od chwili ich przyjęcia są określane przez tenże przepis jako część akt osobowych i obligatoryjnie muszą się tam znaleźć<NOTE NOTE.ID="E0040" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. wyroki w sprawach Bonino przeciwko Komisji i Lopes przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 82, oraz wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="19931130">30 listopada 1993 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-78/92" YEAR="1993" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-1299">T-78/92 Perakis przeciwko Parlamentowi, Rec. str. II-1299, pkt 29</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, nie stanowi przeszkody dla tego, by ich przyjęcie podlegało regule dotyczącej akt osobowych, zgodnie z którą wszystkie <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>dokumenty<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/> użyte przez administrację do sporządzenia takiego sprawozdania muszą zostać uprzednio włączone do akt osobowych podlegającego ocenie urzędnika.</TXT></NP><?PAGE NO="I-10923"?><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Określenie, czy oceniający mogą być uznani za <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>organ powołujący<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/> w rozumieniu wyżej wskazanego orzecznictwa, jest więc w tym względzie mało istotne. Poza tym rzadziej przyjmowane sformułowanie nakazuje poszanowanie gwarancji proceduralnej przewidzianej art. 26 regulaminu pracowniczego w szerszym aspekcie — w stosunku do każdej decyzji podjętej przez <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201E"/>administrację<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/> i wpływającej na stosunek służbowy i karierę urzędnika<NOTE NOTE.ID="E0041" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz w szczególności wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="19960618">18 czerwca 1996 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-293/94" YEAR="1996" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-893">T-293/94 Vela Palacios przeciwko EKES, RecFP str. I-A-305, i II-893, pkt 37</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Zastosowanie art. 26 regulaminu pracowniczego zależy od istnienia decyzji wpływającej na stosunek pracy i karierę urzędnika. Ma to niezaprzeczalnie miejsce w przypadku decyzji uznającej sprawozdanie za ostateczne. Jak bowiem przypomniał Sąd (zob. pkt 6 zaskarżonego wyroku), postępowanie w sprawie oceny i postępowanie w sprawie awansów są ze sobą związane w tym sensie, że zasadniczo urzędnikowi zostaje przyznany awans, kiedy suma jego punktów za zasługi odpowiadających wyrażonej liczbowo ocenie wynikającej ze sprawozdania z jednej strony oraz suma punktów pierwszeństwa, które przyznano mu w ramach postępowania w sprawie awansu z drugiej strony, zebranych w trakcie jednego lub wielu postępowań, przewyższa próg awansu. Dlatego też Sąd orzekł już przy innej sposobności, że sprawozdanie z oceny powinno być sporządzone z poszanowaniem przepisów art. 26 regulaminu pracowniczego<NOTE NOTE.ID="E0042" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ibidem pkt 36–38.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Toteż jakkolwiek decyzja o ostatecznym przyjęciu sprawozdania istotnie mieści się w zakresie stosowania reguły dotyczącej akt osobowych, należy określić, czy zasada ta nie powoduje, że stwierdzenie okoliczności faktycznych może służyć za podstawę dla niekorzystnych sądów wartościujących zawartych w sprawozdaniu z oceny tylko w wypadku, kiedy zostały one uprzednio utrwalone w <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201E"/>dokumentach<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/> w rozumieniu art. 26 regulaminu pracowniczego, uprzednio włączonych do akt osobowych urzędnika podlegającego ocenie albo przynajmniej podanych do jego wiadomości.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Tak właśnie orzekł Sąd, stwierdzając, że w związku z tym, iż celem art. 26 regulaminu pracowniczego jest uniknięcie tego, by decyzje wpływające na stosunek służbowy i karierę urzędnika były oparte na okolicznościach faktycznych dotyczących jego zachowania niewymienionych w jego aktach osobowych, to każda okoliczność faktyczna będąca podstawą dla sądów wartościujących niekorzystnych dla urzędnika podlegającego ocenie powinna zostać uprzednio utrwalona w <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201E"/>dokumencie<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/> w rozumieniu art. 26 regulaminu pracowniczego, włączona do akt osobowych lub przynajmniej podana do wiadomości urzędnika podlegającego ocenie w rozsądnym terminie od zarzuconego mu zachowania.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Przyjęcie takiej wykładni prowadzi do uwarunkowania możliwości wykorzystania w sprawozdaniu z oceny okoliczności faktycznej obciążającej urzędnika od uprzedniego każdorazowego sporządzenia <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201E"/>dokumentu<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/> w formie pisemnego ostrzeżenia.</TXT></NP><?PAGE NO="I-10924"?><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Jednakże orzecznictwo Trybunału nie wydaje się iść w tym kierunku. Sąd powołuje się na wyrok w sprawie Strack przeciwko Komisji<NOTE NOTE.ID="E0043" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniony.</P></NOTE> (zob. pkt 84 zaskarżonego wyroku). Prawdą jest, że w przypadku postępowania w sprawie rozpoznania choroby zawodowej orzekł on, że ustalenia faktyczne o charakterze medycznym muszą znajdować się w aktach osobowych, <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201E"/>jeśli okoliczności faktyczne, które opisują, są podstawą dla sprawozdań dotyczących kwalifikacji, wydajności lub zachowania urzędnika<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0044" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ibidem, pkt 13.</P></NOTE>. Z tego samego wyroku wynika jednak, że takie ustalenia o charakterze medycznym zostały utrwalone w dokumentach, a Trybunał jedynie przypomniał, że wbrew temu, co utrzymywała Komisja, dokumenty takie, mimo że są objęte tajemnicą lekarską, miały być włączone do akt osobowych, jeśli tylko opisywane przez nie okoliczności faktyczne mogłyby z uwagi na swój charakter wpłynąć na stosunek służbowy lub na przebieg kariery urzędnika<NOTE NOTE.ID="E0045" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ibidem, pkt 4–14.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Trybunał stwierdził również nieważność decyzji o powołaniu kandydata z tego powodu, że sprawozdanie z postępowania w sprawie oceny za okres próbny skarżącego, na którym opierał się będący przedmiotem sporu środek, nie zostało wcześniej wciągnięte do jego akt osobowych w sposób pozwalający mu na przedstawienie uwag na ten temat, z naruszeniem art. 26 regulaminu pracowniczego<NOTE NOTE.ID="E0046" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. wyrok w sprawie Bonino przeciwko Komisji.</P></NOTE>. Za niezgodną z prawem, ponieważ wydaną z naruszeniem art. 26 akapit drugi regulaminu pracowniczego, została również uznana decyzja dotycząca przedterminowego przeniesienia urzędnika w interesie służby, oparta na sprawozdaniu niewłączonym do jego akt osobowych ani nawet uprzednio niepodanym do jego wiadomości<NOTE NOTE.ID="E0047" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. wyrok w sprawie Ojha przeciwko Komisji.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Orzecznictwo Sądu wymaga również utrwalenia w aktach osobowych lub przynajmniej powiadomienia zainteresowanego o <HT TYPE="ITALIC">istniejących</HT> dokumentach. Stąd też sędziowie pierwszej instancji stwierdzili naruszenie przepisów art. 26 regulaminu pracowniczego przez to, że opinie wydane przez przełożonych występujących jako opiniodawcy w ramach postępowania w sprawie awansu lub przeniesienia zawierały, oprócz oceny wynikającej z analizy porównawczej kandydatur, elementy dotyczące kwalifikacji, wydajności lub zachowania kandydata, które nie zostały uprzednio włączone do jego akt osobowych ani podane do jego wiadomości<NOTE NOTE.ID="E0048" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. wyrok w sprawie Perakis przeciwko Parlamentowi, pkt 28–32. Dla przypomnienia tego rozwiązania zob. wyroki Sądu z dnia <DATE ISO="19931130">30 listopada 1993 r.</DATE>, w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-76/92" YEAR="1993" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-1281">T-76/92 Tsirimokos przeciwko Parlamentowi, Rec. str. II-1281, pkt 34 i 35</REF.DOC.ECR>, jak również ww. wyrok w sprawie Lopes przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 81 i 82.</P></NOTE>. Uznali oni również, że art. 26 regulaminu pracowniczego wymaga utrwalenia w aktach osobowych skarżącej sprawozdania pośredniego z oceny jakości świadczonej przez nią pracy, ponieważ mogłoby ono posłużyć do sporządzenia przyszłego sprawozdania z jej oceny<NOTE NOTE.ID="E0049" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. wyrok w sprawie Vela Palacios przeciwko EKES, pkt 36–38.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Jak widać, ogólny kierunek orzecznictwa dotyczącego reguł prowadzenia akt osobowych<?PAGE NO="I-10925"?> jest jednoznaczny. Wynika zeń, że każde pismo utrwalające okoliczność faktyczną dotyczącą zachowania urzędnika musi być uznane za <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201E"/>dokument<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/> w rozumieniu art. 26 regulaminu pracowniczego i jako takie włączone do akt osobowych lub przynajmniej uprzednio podane do wiadomości zainteresowanego. Natomiast żadna wskazówka wynikająca z orzecznictwa<NOTE NOTE.ID="E0050" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Z jednym wyjątkiem, który jednak nie wydaje się całkowicie przekonujący. W ww. sprawie Marcato przeciwko Komisji, pkt 73–81, Sąd stwierdził nieważność decyzji organu powołującego, mocą której ustanawiał on w oparciu o projekt przedstawiony przez komitet ds. awansów, listę najbardziej zasłużonych urzędników pod kątem awansu, a to wobec faktu, że organ powołujący zbadał zachowanie skarżącego poprzez wysłuchanie ustnych oświadczeń przedstawiciela dyrektora generalnego, podczas gdy z uwagi na znaczenie, jakiego w ten sposób nabrały, oświadczenia te, zgodnie z art. 26 regulaminu pracowniczego, powinny były zostać niezwłocznie utrwalone w formie pisemnej i włączone do akt osobowych skarżącego, któremu odmówiono wpisu na ww. listę. Tymczasem wydaje się, że z uzasadnienia przedstawionego przez sędziego wynika, iż to rozwiązanie tłumaczy się tym, że skarżący nie miał możliwości przedstawienia komitetowi ds. awansów swych uwag w stosunku do oświadczeń przedstawiciela dyrektora generalnego, w związku z czym jego prawo do obrony zostało naruszone.</P></NOTE> nie przemawia, o ile mi wiadomo, na korzyść takiej wykładni art. 26 regulaminu pracowniczego, według której okoliczność faktyczna obciążająca mogłaby być podstawą dla decyzji wpływającej na sytuację administracyjną i karierę urzędnika tylko pod warunkiem, że zostałaby ona uprzednio utrwalona na piśmie w <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="201E"/>dokumencie<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Aby nie naruszyć treści tego przepisu, zgadzam się więc z Komisją co do tego, że można uznać, iż art. 26 akapit drugi regulaminu pracowniczego zakłada istnienie dokumentów w rozumieniu akapitu pierwszego lit. a) tego samego artykułu, lecz nie nakazuje sporządzania takich dokumentów.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Zakres zastosowania zasady poszanowania prawa do obrony</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>O ile przepisy art. 26 regulaminu pracowniczego tego nie wymagają, to należy teraz ustalić, czy wykładnia tego przepisu w świetle zasady poszanowania prawa do obrony lub też sama zasada nie wymaga, by dana okoliczność faktyczna mogła być podstawą niekorzystnej oceny zawartej w sprawozdaniu z oceny urzędnika tylko w wypadku, kiedy została ona uprzednio utrwalona w formie pisemnej w <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="201E"/>dokumencie<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="201D"/> lub przynajmniej była przedmiotem pisemnych ostrzeżeń w okresie, w którym dokonywana była ocena, podanych w rozsądnym terminie do wiadomości tegoż urzędnika.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Sąd wpisuje bowiem przyjętą wykładnię reguły dotyczącej akt osobowych w szerszą perspektywę zasady poszanowania prawa do obrony (zob. pkt 79 zaskarżonego wyroku).</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>W istocie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="201E"/>poszanowanie prawa do obrony w każdym postępowaniu wszczętym wobec danej osoby i mogącym zakończyć się wydaniem aktu dla niej niekorzystnego stanowi podstawową zasadę prawa wspólnotowego<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0051" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz np. wyroki Trybunału z dnia <DATE ISO="19900214">14 lutego 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-301/87" YEAR="1990" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-307">C-301/87 Francja przeciwko Komisji, zwanej <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201E"/>Boussac Saint Frère<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/>, Rec. str. I-307, pkt 29</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19940629">29 czerwca 1994 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-135/92" YEAR="1994" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-2885">C-135/92 Fiskano przeciwko Komisji, Rec. str. I-2885, pkt 39</REF.DOC.ECR>, wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="19970619">19 czerwca 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-260/94" YEAR="1997" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-997">T-260/94 Air Inter przeciwko Komisji, Rec. str. II-997, pkt 59</REF.DOC.ECR>, oraz z dnia <DATE ISO="20050308">8 marca 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-277/03" YEAR="2005" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-243">T-277/03 Vlachaki przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-57, II-243, pkt 64</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Zasada ta została uznana za<?PAGE NO="I-10926"?> mającą zastosowanie do postępowań antydumpingowych<NOTE NOTE.ID="E0052" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz np. wyroki z dnia <DATE ISO="19910627">27 czerwca 1991 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-49/88" YEAR="1991" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-3187">C-49/88 Al-Jubail Fertilizer przeciwko Radzie, Rec. str. I-3187</REF.DOC.ECR>, i z dnia <DATE ISO="20001003">3 października 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-458/98" YEAR="2000" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-8147">C-458/98 Industrie des poudres sphériques przeciwko Radzie, Rec. str. I-8147</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, postępowań w sprawie konkurencji<NOTE NOTE.ID="E0053" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz wyrok z dnia <DATE ISO="19790213">13 lutego 1979 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="85/76" YEAR="1979" EDITION="GEN" PAGE.ECR="461">85/76 Hoffmann-La Roche przeciwko Komisji, Rec str. 461</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, pomocy państwa<NOTE NOTE.ID="E0054" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz wyroki z dnia <DATE ISO="19860710">10 lipca 1986 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="234/84" YEAR="1986" EDITION="GEN" PAGE.ECR="2263">234/84 Belgia przeciwko Komisji, Rec. str. 2263</REF.DOC.ECR>, i ww. wyrok w sprawie Boussac Saint Frère.</P></NOTE> oraz, rzecz jasna, w dziedzinie prawa dotyczącego służby publicznej<NOTE NOTE.ID="E0055" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="20020123">23 stycznia 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-237/00" YEAR="2002" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-163">T-237/00 Reynolds przeciwko Parlamentowi, Rec. str. II-163</REF.DOC.ECR>, i ww. wyrok w sprawie Vlachaki przeciwko Komisji.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Jak każda ogólna zasada prawa, zasada ta ma za zadanie złagodzić brak przepisów zapewniających prawo do obrony lub wypełnić luki w przepisach istniejących, ponieważ ma ona zastosowanie <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201E"/>nawet wtedy, gdy brak jest jakichkolwiek uregulowań dotyczących danego postępowania<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0056" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymienione wyroki w sprawach Belgia przeciwko Komisji, pkt 27, i Air Inter przeciwko Komisji, pkt 59.</P></NOTE> lub <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="201E"/>nawet w przypadku braku uregulowań szczegółowych<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0057" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Vlachaki przeciwko Komisji, pkt 64. Lub też <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="201E"/>nawet w przypadku braku wyraźnego przepisu przewidzianego w tym celu uregulowaniami dotyczącymi danego postępowania<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="201D"/> (ww. wyrok w sprawie Reynolds przeciwko Parlamentowi, pkt 87).</P></NOTE>. Zatem mogłaby ona nałożyć ograniczenia proceduralne surowsze od tych, które są przewidziane przez regulacje w celu ochrony prawa do obrony.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Ma to zastosowanie zwłaszcza wtedy, gdy wydający akt ma do dyspozycji dość szerokie uznanie — jak w przypadku opiniowania pracowników przez oceniających odpowiedzialnych za wystawienie im noty — z którego skorzystanie podlega tym samym jedynie ograniczonej kontroli<NOTE NOTE.ID="E0058" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz podobnie wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="19830505">5 maja 1983 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="207/81" YEAR="1983" EDITION="GEN" PAGE.ECR="1359">207/81 Ditterich przeciwko Komisji, Rec. str. 1359, pkt 13</REF.DOC.ECR>, i wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="20030507">7 maja 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-278/01" YEAR="2003" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-665">T-278/01 Den Hamer przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-139, i II-665, pkt 58</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W takich bowiem przypadkach sąd wspólnotowy zaostrza ograniczenia formalne i proceduralne, od których uzależnia wydanie aktu. Zgodnie z jego orzeczeniem, <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="201E"/>kiedy administracja dysponuje takim uznaniem, poszanowanie gwarancji przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny […] nabiera jeszcze bardziej fundamentalnego znaczenia. Wśród tych gwarancji figurują w szczególności […] prawo zainteresowanego do przedstawienia swojego punktu widzenia jak również prawo do odpowiedniego uzasadnienia decyzji<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0059" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="19921021">21 października 1992 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-23/91" YEAR="1992" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-2377">T-23/91 Maurissen przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. str. II-2377, pkt 41</REF.DOC.ECR>, który w przypadku postępowania w sprawie oceny urzędnika powtarza rozwiązanie, które zostało początkowo podane w szczególnym kontekście wspólnej taryfy celnej (zob. wyrok z dnia <DATE ISO="19911121">21 listopada 1991 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-269/90" YEAR="1991" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-5469">C-269/90 Technische Universität München, Rec. str. I-5469, pkt 14</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Wiadome jest, że ogólnie rzecz biorąc, zasada ta <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="201E"/>wymaga, by każda osoba, w stosunku do której może być wydana niekorzystna decyzja, miała możliwość skutecznego przedstawienia swojego punktu widzenia na temat zarzucanych jej okoliczności, aby wyżej wymieniona decyzja była zasadna<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0060" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz np. ww. wyroki w sprawie Reynolds przeciwko Parlamentowi, pkt 101 i Vlachaki przeciwko Komisji, pkt 64. Zobacz sformułowanie nieco odmienne, lecz równoznaczne w wyroku z dnia <DATE ISO="20001221">21 grudnia 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-462/98" YEAR="2000" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-7183">C-462/98 Mediocurso przeciwko Komisji, Rec. str. I-7183, pkt 36</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Czy jest konieczne w tym celu, jak ocenił Sąd, aby obciążające okoliczności faktyczne<?PAGE NO="I-10927"?> mogące służyć za podstawę dla sprawozdania z oceny były utrwalone w formie pisemnej i podane do wiadomości urzędnika podlegającego ocenie w rozsądnym terminie od ich wystąpienia?</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Wnosząca odwołanie widzi w tak obranym stanowisku naruszenie zakresu zastosowania zasady poszanowania prawa do obrony. Jej zdaniem prawo do obrony ma zastosowanie wyłącznie w ramach samego postępowania, które może zakończyć się wydaniem aktu niekorzystnego; nie oznacza ono, że na wydającym akt ciąży obowiązek wystosowania do osoby będącej adresatem aktu, ostrzeżenia poprzedzającego wszczęcie takiego postępowania.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Ten zarzut wydaje mi się zasadny. Dla poszanowania prawa do obrony istotne jest bowiem, aby zainteresowany mógł <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="201E"/><HT TYPE="ITALIC">skutecznie</HT><QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="201D"/> przedstawić swój punkt widzenia na temat zarzucanych mu okoliczności. Innymi słowy, warunkiem koniecznym i wystarczającym jest, aby jego uwagi mogły zostać sformułowane w czasie pozwalającym na skorzystanie z prawa do obrony, to znaczy w takim czasie, kiedy będą jeszcze w mocy zmienić ocenę wydającego akt i w ten sposób wpłynąć na negatywną treść aktu, którą zamierzano w nim zawrzeć.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Tymczasem postępowanie w sprawie oceny jest w całości objęte zasadą kontradyktoryjności, aby w ten sposób zapewnić prawo do obrony urzędnikowi podlegającemu ocenie. Może on przedstawić swój punkt widzenia na różnych etapach, zanim sprawozdanie z oceny zostanie ostatecznie zatwierdzone. Przypomnijmy<NOTE NOTE.ID="E0061" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz pkt 7 niniejszej opinii.</P></NOTE> zatem, że postępowanie rozpoczyna się od rozmowy między urzędnikiem a oceniającym i że jeśli urzędnik nie jest zadowolony ze sporządzonego z kolei przez tego ostatniego sprawozdania, może wnioskować o rozmowę z zatwierdzającym, po której ten może zmienić sprawozdanie; wreszcie jeśli decyzja zatwierdzającego nie satysfakcjonuje urzędnika, może on wnieść uzasadnione odwołanie do wspólnego komitetu, który wydaje opinię, na podstawie której oceniający w postępowaniu odwoławczym sporządza ostateczne sprawozdanie z oceny. Ponadto wiadomo, że w omawianym przypadku po rozmowie, jaką odbył J. De Bry z zatwierdzającym, ten ostatni zmienił niektóre komentarze o charakterze opisowym zredagowane przez oceniającego.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Dlatego też orzecznictwo nakłada obowiązek poszanowania prawa do obrony, rozumianego jako możliwość skutecznego przedstawienia swego punktu widzenia daną odbiorcy decyzji mającej znaczny wpływ na jego interesy, przy czym obowiązek ten ma miejsce dopiero <HT TYPE="ITALIC">po wszczęciu</HT> postępowania mogącego zakończyć się wydaniem takiej decyzji. Świadczy o tym już samo użyte sformułowanie, zgodnie z którym poszanowanie prawa do obrony jest wymagane <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="201E"/>w każdym postępowaniu wszczętym w stosunku do danej osoby i mogącym zakończyć się wydaniem aktu dla niej niekorzystnego<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0062" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Podkreślenie moje (zob. ww. przypisy, pkt 41 niniejszej opinii).</P></NOTE>. W sposób bardziej szczegółowy Trybunał przypomniał, że w ramach postępowania antydumpingowego zainteresowanym przedsiębiorstwom musiano dać możliwość przedstawienia swojego punktu<?PAGE NO="I-10928"?> widzenia <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="201E"/><HT TYPE="ITALIC">w trakcie</HT> postępowania administracyjnego<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0063" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Industrie des poudres sphériques przeciwko Radzie, pkt 99, podkreślenie moje.</P></NOTE>. Tak samo w przypadku pewnego sprawozdania sporządzonego w Trybunale Obrachunkowym, które również może zawierać sądy wartościujące niekorzystne dla danej osoby, Trybunał uściślił, że zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, osoba wymieniona z nazwiska powinna zostać poproszona o przedstawienie swojego punktu widzenia na temat fragmentów tekstu jej dotyczących, których włączenie do tegoż sprawozdania <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="201E"/>zamierzano<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="201D"/> przed jego <QUOT.START ID="QS0043" REF.END="QE0043" CODE="201E"/>ostatecznym zatwierdzeniem<QUOT.END ID="QE0043" REF.START="QS0043" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0064" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20010710">10 lipca 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="C-315/99 P" YEAR="2001" EDITION="GEN" PAGE.ECR="I-5281">C-315/99 P Ismeri Europa przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. str. I-5281, pkt 29 i 30</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Stwierdzono również, że w ramach postępowań w sprawie konkurencji przestrzeganie zasady kontradyktoryjności, która jest zasadniczym elementem prawa do obrony, jest wymagane wyłącznie od czasu poinformowania przedsiębiorstwa poddanego postępowaniu o zarzutach, a nie od początku dochodzenia wstępnego<NOTE NOTE.ID="E0065" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz wyrok z dnia <DATE ISO="19890921">21 września 1989 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="46/87+227/88" YEAR="1989" EDITION="GEN" PAGE.ECR="2859">46/87 i 227/88 Hoechst przeciwko Komisji, Rec. str. 2859, pkt 15 i 16</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Wreszcie i przede wszystkim Sąd sam oddalił zarzut oparty na naruszeniu prawa do obrony, na który powołano się w sprawie decyzji dotyczącej wydania sprawozdania z oceny, jeśli tylko wcześniej skarżący przedstawił swoje stanowisko oceniającemu w postępowaniu odwoławczym, miał możliwość powołania wspólnego komitetu do spraw ocen i przekazał mu rozbudowaną listę uwag<NOTE NOTE.ID="E0066" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz ww. wyrok w sprawie Den Hamer przeciwko Komisji, pkt 73.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Tylko w wyjątkowych sytuacjach jedyny środek pozwalający urzędnikowi przedstawić skutecznie swój punkt widzenia na temat obciążających go okoliczności faktycznych, które mogłyby zostać zawarte w decyzji wpływającej na jego sytuację administracyjną lub jego karierę, wymaga, aby takie okoliczności faktyczne zostały uprzednio utrwalone w dokumencie podanym mu do wiadomości w rozsądnym terminie od zarzuconego mu zachowania. Musi to być postępowanie mogące zakończyć się wydaniem niekorzystnej decyzji, które nie daje innej możliwości skutecznego wypowiedzenia się na temat takich okoliczności faktycznych<NOTE NOTE.ID="E0067" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz przypis 14</P></NOTE>. Tymczasem, jak to właśnie wykazałem, w niniejszym przypadku tak nie jest.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Jednakże według Sądu urzędnik podlegający ocenie może skutecznie przedstawić swój punkt widzenia w trakcie postępowania w sprawie oceny wyłącznie w stosunku do sądów wartościujących w ścisłym tego słowa znaczeniu, to znaczy wobec komentarzy o charakterze opisowym oraz wobec oceny jako liczbowego zapisu tychże komentarzy, a nie wobec okoliczności faktycznych, które posłużyły za podstawę dla takich sądów wartościujących (zob. pkt 82 i 83 zaskarżonego wyroku). Innymi słowy, J. De Bry nie miał możliwości obrony wobec zarzutu braku punktualności stwierdzenia, które przyćmiło pochlebną opinię, według której był on <QUOT.START ID="QS0044" REF.END="QE0044" CODE="201E"/>zawsze dyspozycyjny, jeżeli chodzi o dokończenie pracy w godzinach nadliczbowych w ciągu tygodnia, a nawet weekendu<QUOT.END ID="QE0044" REF.START="QS0044" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Przyznaję, że nie do końca rozumiem trafność rozróżnienia dotyczącego poszanowania prawa do obrony. Zarzut nieprzestrzegania normalnego czasu pracy można stwierdzić, znajduje on lub nie potwierdzenie w rzeczywistości i nie podlega dyskusji. Co<?PAGE NO="I-10929"?> do ewentualnego usprawiedliwienia braku punktualności, z którym J. De Bry mógłby wystąpić w celu uniknięcia niekorzystnej oceny, to dla skuteczności jego prawa do obrony wystarczy, aby zostało ono sformułowane w trakcie postępowania w sprawie oceny.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>W rzeczywistości, jak słusznie stwierdza Komisja, nałożony na oceniającego obowiązek pisemnego powiadomienia urzędnika podlegającego ocenie o każdej okoliczności faktycznej, która mogłaby zostać wykorzystana jako obciążająca w sprawozdaniu z oceny w rozsądnym terminie od jej wystąpienia głęboko przekształciłby samo znaczenie prawa do bycia wysłuchanym. Nie byłoby już ono wyrazem prawa do obrony, lecz przekształciłoby się w prawo do bycia ostrzeżonym. Zadaniem takiego prawa nie byłoby już umożliwienie danej osobie skutecznego przedstawienia swojego punktu widzenia na temat obciążających zarzutów będących podstawą dla wydania niekorzystnego dla niej aktu; zadanie to polegałoby na pozwoleniu danej osobie na takie zachowanie, aby warunki pozwalające na wydanie takiej decyzji nie zostały spełnione. Przyznanie, że gwarancje proceduralne prawa do przedstawienia swojego stanowiska wychodzą poza ramy prawa do obrony, wypływa skądinąd z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W punkcie 86 wyroku Sąd stwierdza bowiem, że tylko pisemne ostrzeżenie stwierdzające brak punktualności, skierowane do skarżącego w stosownym czasie, pozwoliłoby mu na skuteczną obronę swoich interesów bądź przez zakwestionowanie tego zarzutu, bądź przez jego uwzględnienie w celu poprawienia swego zachowania w ramach służby. Natomiast, jak stwierdziłem wyżej, zarzut ten można skutecznie zakwestionować w trakcie postę powania w sprawie oceny. A poprawa zachowania w ramach służby jest celem, który wykracza poza zakres zastosowania zasady poszanowania prawa do obrony.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Podobnemu celowi służy w rzeczywistości samo sprawozdanie z oceny. Jak stwierdził Sąd, komentarze zawarte w sprawozdaniu z oceny <QUOT.START ID="QS0045" REF.END="QE0045" CODE="201E"/>mogą w razie potrzeby pomóc urzędnikowi w pomnożeniu zasług, które warunkują rozwój jego kariery<QUOT.END ID="QE0045" REF.START="QS0045" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0068" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="20050420">20 kwietnia 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-86/04" YEAR="2005" EDITION="GEN">T-86/04 Sundholm przeciwko Komisji, niepublikowany w Zbiorze, pkt 32</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Natomiast argument, według którego konieczność wystosowania do J. De Bry'ego pisemnych ostrzeżeń dotyczących braku u niego punktualności została w tym wypadku wzmocniona przez fakt, że nieprzestrzeganie normalnego czasu pracy nie zostało ocenione w sposób niekorzystny w jego poprzednim sprawozdaniu z oceny (zob. pkt 89 zaskarżonego wyroku), nie jest przekonujący. Zmiana w stosunku do oceny poprzedniej, chociaż wymaga ona dokładniejszego uzasadnienia<NOTE NOTE.ID="E0069" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz w szczególności wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="19871216">16 grudnia 1987 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="178/86" YEAR="1987" EDITION="GEN" PAGE.ECR="5367">178/86 Turner przeciwko Komisji, Rec. str. 5367</REF.DOC.ECR>, i wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="19920716">16 lipca 1992 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-1/91" YEAR="1992" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-2145">T-1/91 Della Pietra przeciwko Komisji, Rec. str. II-2145, pkt 30</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, nie ma żadnego wpływu na zakres zastosowania prawa do obrony.</TXT></NP><?PAGE NO="I-10930"?><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Niemieszczący się w zasadzie poszanowania prawa do obrony obowiązek pisemnego powiadomienia zainteresowanego w rozsądnym terminie o wszelkiej okoliczności faktycznej dotyczącej jego zachowania, która mogłaby uzasadniać niekorzystną ocenę wpisaną do jego sprawozdania z oceny, pociąga za sobą wreszcie poważne trudności praktyczne. Dla oceniających oznacza on codzienną, bez wyjątku, obserwację zachowań urzędników podlegających ocenie, wymaga od nich bardzo szybkiej reakcji w postaci sporządzania notatek i utrudnia prowadzenie akt osobowych, które mogą wkrótce stać się trudne w użyciu ze względu na rozmiary, jakie w ten sposób osiągną. Wreszcie prowadzi ona do nadmiernego sformalizowania stosunków pomiędzy przełożonymi i ich pracownikami, co może być jedynie źródłem napięć.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C —</NO.P><TXT>Zakres zastosowania przewodnika w sprawie oceny</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Należy jeszcze zbadać, czy tak, jak to ocenił Sąd (zob. pkt 91 zaskarżonego wyroku), przewodnik w sprawie oceny zakładał w niniejszym przypadku ściślejsze rozumienie zasady poszanowania prawa do obrony lub art. 26 regulaminu pracowniczego jako zobowiązujących przełożonych urzędnika do utrwalenia w formie pisemnej w stosownym czasie wszelkiej okoliczności faktycznej mogącej obciążyć go w sporządzanym sprawozdaniu.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że przewodnik w sprawie oceny, który Komisja podała do wiadomości personelu w lipcu 2002 r., może być uznany za wewnętrzną dyrektywę i jako taki musi być uznany za pomocniczą regułę postępowania, którą administracja sama sobie narzuciła. Pod rygorem naruszenia zasady równego traktowania Komisja jest więc zobowiązana do jego przestrzegania, o ile wyraźnie nie przedstawi powodów skłaniających ją do odstępstwa od tej zasady<NOTE NOTE.ID="E0070" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa. Zobacz w szczególności wyroki z dnia <DATE ISO="19740130">30 stycznia 1974 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="148/73" YEAR="1974" EDITION="GEN" PAGE.ECR="81">148/73 Louwage przeciwko Komisji, Rec. str. 81, pkt 12</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19831201">1 grudnia 1983 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="190/82" YEAR="1983" EDITION="GEN" PAGE.ECR="3981">190/82 Blomefield przeciwko Komisji, Rec. str. 3981, pkt 20</REF.DOC.ECR>, z dnia <DATE ISO="19841213">13 grudnia 1984 r.</DATE> w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR NO.CASE="129/82+274/82" YEAR="1984" EDITION="GEN" PAGE.ECR="4127">129/82 i 274/82 Lux przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. str. 4127, pkt 20</REF.DOC.ECR>, oraz wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="20030910">10 września 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR NO.CASE="T-165/01" YEAR="2003" EDITION="GEN" PAGE.ECR="II-963">T-165/01 McAuley przeciwko Radzie, RecFP str. I-A-193, II-963, pkt 44</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Nie przekonuje mnie jednak sposób, w jaki Sąd przedstawia wymagania, które przewodnik nakłada na oceniających. Interpretowanie go jako nałożenie obowiązku utrwalenia w formie pisemnej wszelkiego zarzutu dotyczącego okoliczności faktycznej odnoszącej się do zachowania zainteresowanego oraz powiadamiania go o tym w krótkim czasie od wystąpienia tegoż faktu wydaje mi się przesadzone. Oczywiście przewodnik podkreśla konieczność <QUOT.START ID="QS0046" REF.END="QE0046" CODE="201E"/>zwrotnego przekazu konstruktywnej informacji dokonywanego regularnie i we właściwym czasie<QUOT.END ID="QE0046" REF.START="QS0046" CODE="201D"/>, aby ocena nie była <QUOT.START ID="QS0047" REF.END="QE0047" CODE="201E"/>zaskoczeniem dla zainteresowanego<QUOT.END ID="QE0047" REF.START="QS0047" CODE="201D"/> (rozdział 3 przewodnika). W punkcie 3.2 przewodnik uściśla, że informacje zwrotne <QUOT.START ID="QS0048" REF.END="QE0048" CODE="201E"/>muszą odnosić się do precyzyjnie określonych elementów zachowania<QUOT.END ID="QE0048" REF.START="QS0048" CODE="201D"/> i <QUOT.START ID="QS0049" REF.END="QE0049" CODE="201E"/>być udzielone jak najszybciej po wykonaniu pracy<QUOT.END ID="QE0049" REF.START="QS0049" CODE="201D"/>. W takim kontekście<?PAGE NO="I-10931"?> rzeczywiście przewodnik zobowiązuje oceniających do <QUOT.START ID="QS0050" REF.END="QE0050" CODE="201E"/>zbierania przykładów prac […], do zachowania ich kopii lub sporządzania notatek<QUOT.END ID="QE0050" REF.START="QS0050" CODE="201D"/> (pkt 3.1 przewodnika w sprawie oceny). Byłoby jednak nadużyciem interpretowanie tych zaleceń jako nakazujących sporządzanie notatki na temat każdej konkretnej okoliczności faktycznej dotyczącej zachowania. Skądinąd w rozdziale 3 przewodnik uściśla, że zwrotny przekaz informacji może być zapewniony w postaci <QUOT.START ID="QS0051" REF.END="QE0051" CODE="201E"/>ocen formalnych lub nieformalnych oraz indywidualnej rozmowy<QUOT.END ID="QE0051" REF.START="QS0051" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0071" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>. Innymi słowy, zarzut dotyczący konkretnego zachowania może równie dobrze mieć formę ostrzeżenia ustnego.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>W każdym razie wymagania narzucone przez przewodnik w sprawie oceny nie mogą być rozumiane jako szczególny, ściślejszy wyraz zasady poszanowania prawa do obrony. Prawo to, określone jako prawo do przedstawienia swojego stanowiska, obowiązuje, jak widzieliśmy, jedynie w ramach postępowania w sprawie oceny, lecz nie w okresie, w którym dokonywana jest ocena. Prawo do bycia ostrzeżonym, przynajmniej ustnie, przewidziane w przewodniku w sprawie oceny należy bardziej do wymogów prawidłowego administrowania. Należy bowiem do wymogów prawidłowego administrowania, aby przełożeni informowali jak najszybciej urzędników podlegających ocenie o zarzutach, które mogłyby być im przedstawione, w celu umożliwienia im poprawy zachowania w ramach służby i w ten sposób zapewnienia prawidłowego funkcjonowania służby.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Można co prawda odpowiedzieć, że to właśnie poszanowanie prawa do obrony <QUOT.START ID="QS0052" REF.END="QE0052" CODE="201E"/>spełnia wymogi prawidłowego administrowania<QUOT.END ID="QE0052" REF.START="QS0052" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0072" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zobacz np. ww. wyrok w sprawie Vlachaki przeciwko Komisji, pkt 64.</P></NOTE>. Ale jeśli poszanowanie prawa do obrony może być rozumiane jako składnik prawidłowego administrowania, to termin ten wykracza daleko poza ramy omawianej gwarancji proceduralnej. Ma to miejsce w szczególności w przypadku, kiedy zasada prawidłowego administrowania nakłada na oceniających obowiązek ostrzeżenia urzędników podlegających ocenie w krótkim terminie od wystąpienia okoliczności faktycznych mogących być podstawą dla niekorzystnej oceny w sprawozdaniu z oceny.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Z całości powyższych rozważań wynika, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem, ponieważ naruszył zakres poszanowania prawa do obrony zarówno z punktu widzenia podstawowej zasady, jak i art. 26 regulaminu pracowniczego oraz przewodnika w sprawie oceny.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-10932"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Wnioski</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Z powyższych względów proponuję Trybunałowi uwzględnienie podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa wspólnotowego i co za tym idzie, uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia <DATE ISO="20050712">12 lipca 2005 r.</DATE> w sprawie T-157/04 De Bry przeciwko Komisji.</TXT></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>