<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="ECRT12000ELA.1100414101.case.xml"><NO.CASE>T-113/99</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61999B0113</NO.CELEX><NO.SEQ>0016.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>4143</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>4161</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>19</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><LEFT>ΔΙΑΤΑΞΗ της <DATE ISO="20001215">15. 12. 2000</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ T-113/99</LEFT><RIGHT>GALILEO και GALILEO INTERNATIONAL κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Διάταξη του Πρωτοδικείου</HT> (δεύτερο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20001215">15ης Δεκεμβρίου 2000</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><ORDER.INIT><P>Στην υπόθεση Τ-113/99,</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">The Galileo Company,</HT> με έδρα το Swindon του Wiltshire (Ηνωμένο Βασίλειο),</P><P><HT TYPE="BOLD">Galileo International LLC,</HT> με έδρα το Rosemont του Illinois (Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής),</P><P>εκπροσωπούμενες από τον R. Plender, QC, και την S. Masters, barrister, ενεργούντες κατ' εντολήν της Κ. Holmes και του D. Austin, solicitors, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο των Elvinger, Hoss και Prussen, 2, place Winston Churchill,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγουσες,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><P>υποστηριζόμενες από την</P><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Amadeus Global Travel Distribution, SA,</HT> με έδρα τη Μαδρίτη (Ισπανία), εκπροσωπούμενη από τον Caballero Clavijo, δικηγόρο Μαδρίτης, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο των Elvinger, Hoss και Prussen, 2, place Winston Churchill,</P><PARTY.STATUS>παρεμβαίνουσα,</PARTY.STATUS></INTERVENERS><?PAGE NO="II-4144"?><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως,</HT> εκπροσωπουμένου από τους Α. Lopes Sabino και Μ. Bishop, μέλη της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Ε. Uhlmann, γενικό διευθυντή της διευθύνσεως νομικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad Adenauer,</P><PARTY.STATUS>καθού,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS><P>υποστηριζόμενου από την</P><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,</HT> εκπροσωπούμενη από τον F. Benyon, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον C. Gómez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,</P><PARTY.STATUS>παρεμβαίνουσα,</PARTY.STATUS></INTERVENERS></PARTIES><SUBJECT><P>που έχει ως αντικείμενο τη μερική ακύρωση του άρθρου 1, παράγραφος 7, στοιχείο β', του κανονισμού (ΕΚ) 323/1999 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19990208">8ης Φεβρουαρίου 1999</DATE>, περί τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΟΚ) 2299/89, για τη θέσπιση κώδικα συμπεριφοράς προς χρήση των ηλεκτρονικών συστημάτων κρατήσεως θέσεων (ΗΣΚ) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="040" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 40, σ. 1</REF.DOC.OJ>),</P></SUBJECT><?PAGE NO="II-4145"?><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>TO ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (δεύτερο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους Α. W. Η. Meij, Πρόεδρο, Α. Potocki και J. Pirrung, δικαστές, γραμματέας: Η. Jung</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ακόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Διάταξη</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ιστορικό της διαφοράς</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Πριν από την εμφάνιση των ηλεκτρονικών συστημάτων κρατήσεως θέσεων (στο εξής: ΗΣΚ), η πώληση εισιτηρίων στις αερομεταφορές πραγματοποιούνταν απευθείας από τις αεροπορικές εταιρίες. Με την ανάπτυξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών, οι ταξιδιωτικοί πράκτορες απέκτησαν τη δυνατότητα απευθείας προσβάσεως στα ηλεκτρονικά συστήματα των ως άνω εταιριών προς άντληση πληροφοριών και διενέργεια των κρατήσεων. Πάντως, η πρόσβαση περιοριζόταν αποκλειστικά στο σύστημα που διέθετε η παρέχουσα την ηλεκτρονική πρόσβαση εταιρία, υπηρεσία την οποία πρόσφεραν μόνον οι μεγάλες αεροπορικές εταιρίες. Ακολούθως, αναπτύχθηκαν τα ΗΣΚ <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>πολλαπλών προσβάσεων<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, τα οποία επέτρεπαν τη σύνδεση από ένα και μόνο τερματικό σε συστήματα ανήκοντα σε διάφορες εταιρίες. Τα συστήματα αυτά δεν περιελάμβαναν τη δημιουργία χωριστής βάσεως δεδομένων και αφορούσαν συχνά μόνον τις κύριες εθνικές αεροπορικές εταιρίες, σε συνδυασμό με τη δυνατότητα περιορισμένης προσβάσεως των εγκατεστημένων στην αλλοδαπή πωλητών ταξιδιωτικών υπηρεσιών.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Κατόπιν αυτού, οι αεροπορικές εταιρίες συνέστησαν ομάδα προκειμένου να ιδρύσουν ουδέτερα ΗΣΚ σε παγκόσμια κλίμακα, ήτοι ανεξάρτητα συστήματα περιλαμβάνοντα<?PAGE NO="II-4146"?> βάση δεδομένων που αντλούν πληροφορίες από αριθμό πωλητών ταξιδιωτικών υπηρεσιών.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Η Galileo International LLC (στο εξής: GILLC) κατέχει και έχει θέσει σε λειτουργία ένα ΗΣΚ παγκόσμιας εμβέλειας που παρέχει σε συνδρομητές, ιδίως σε ταξιδιωτικούς πράκτορες, τη δυνατότητα να προβαίνουν αυτομάτως σε κρατήσεις μεταξύ ενός μεγάλου αριθμού παρεχόντων υπηρεσίες στον τομέα των ταξιδιών, όπως είναι οι αεροπορικές εταιρίες, οι εταιρίες ενοικιάσεως αυτοκινήτων ή τα ξενοδοχεία. Η Galileo Company, θυγατρική κατά 99 % της GILLC, παρέχει στην τελευταία υπηρεσίες συνδρομής, όσον αφορά το παγκόσμιο ΗΣΚ, εντός της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική, στην Ασία, στον Ειρηνικό και στη Λατινική Αμερική.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Κατά τις προσφεύγουσες, υφίστανται τέσσερα ΗΣΚ της μορφής αυτής: το GILLC, κάτοχος του οποίου είναι μεταξύ άλλων οι αεροπορικές εταιρίες United Airlines, British Airways, SAirGroup, KLM Royal Dutch Airlines, US Airways και Alitalia, το Amadeus, που κατέχουν οι Lufthansa, Iberia και Air France, το Sabre, που κατέχει, μεταξύ άλλων, η American Airlines, και το Worldspan, που κατέχουν οι Delta Airways, TWA και Northwest. Για τα επίδικα στα πλαίσια της παρούσας υποθέσεως χρονικά διαστήματα, τα ανωτέρω ΗΣΚ ήσαν τα μόνα που πρόσφεραν προτεινόμενα ή χρησιμοποιούμενα προϊόντα αεροπορικής μεταφοράς στο έδαφος της Κοινότητας. Επιπλέον, τα ως άνω τέσσερα ΗΣΚ ήσαν τα μόνα που είχαν παγκόσμια εμβέλεια.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Δύο είδη πληροφοριών εντάχθηκαν στη βάση δεδομένων των ΗΣΚ: οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στις αιτήσεις κρατήσεως εκ μέρους των πρακτορείων ταξιδιών και εκείνες που παρέχουν οι αεροπορικές εταιρίες. Οι ως άνω πληροφορίες, περιγραφόμενες κατά κανόνα με την έκφραση <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>μεταβίβαση δεδομένων επί της εμπορικής πληροφορίας<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> (<QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>Marketing Information Data Transfer<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>, στο εξής: MIDT), μπορούν να πωλούνται ως χωριστό προϊόν. Οι προσφεύγουσες προσφέρουν τέσσερα προϊόντα MIDT: ένα προϊόν με προορισμό την αμερικανική αγορά, ένα διεθνές προϊόν (παγκόσμιο με εξαίρεση τις ΗΠΑ), ένα παγκόσμιο προϊόν και ένα περιφερειακό προϊόν.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4147"?><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο εξέδωσε στις <DATE ISO="19890724">24 Ιουλίου 1989</DATE> τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2299/89, για τη θέσπιση κώδικα συμπεριφοράς προς χρήση των ΗΣΚ (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="220" DATE.PUB="1989" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 220, σ. 1</REF.DOC.OJ>). Ο ως άνω κανονισμός τροποποιήθηκε, ιδίως δε το άρθρο 6 αυτού, με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3089/93 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19931029">29ης Οκτωβρίου 1993</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="278" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 278, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υπέβαλε στις <DATE ISO="19970709">9 Ιουλίου 1997</DATE> πρόταση κανονισμού περί τροποποιήσεως του κανονισμού 2299/89. Δεν προβλέφθηκε καμία τροποποίηση του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού αυτού.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Το Κοινοβούλιο ενέκρινε στις <DATE ISO="19980515">15 Μαΐου 1998</DATE> την πρόταση της Επιτροπής, υπό την επιφύλαξη τροπολογιών (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="167" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="288">ΕΕ C 167, σ. 288</REF.DOC.OJ> και <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="167" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="293">293</REF.DOC.OJ>). Μεταξύ αυτών περιλαμβανόταν η προσθήκη ενός σημείου ν στο άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 2299/89.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19980615">15 Ιουνίου 1998</DATE> η Επιτροπή υπέβαλε νέα πρόταση κανονισμού η οποία ενσωμάτωνε ιδίως την προαναφερθείσα τροπολογία του Κοινοβουλίου.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19980924">24 Σεπτεμβρίου 1998</DATE>, το Συμβούλιο έλαβε κοινή θέση (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="360" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="69">ΕΕ C 360, σ. 69</REF.DOC.OJ>) η οποία περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, την προσθήκη του σημείου ν στο άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 2299/89.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Μετά από δεύτερη ανάγνωση στο Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο εξέδωσε στις <DATE ISO="19990208">8 Φεβρουαρίου 1999</DATE> τον κανονισμό (ΕΚ) 323/1999 περί τροποποιήσεως του κανονισμού 2299/89 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="040" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 40, σ. 1</REF.DOC.OJ>). Το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 2299/89 έχει εφεξής ως ακολούθως:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Οι κατωτέρω διατάξεις εφαρμόζονται στη περίπτωση που ο πωλητής συστήματος παρέχει στατιστικές ή άλλες πληροφορίες από το ΗΣΚ του.</TXT><?PAGE NO="II-4148"?><P>[...]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με την εμπορία, κράτηση και πώληση παρέχεται υπό την επιφύλαξη ότι:</TXT><P>[...]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>ν)</NO.P><TXT>οι ομάδες αερομεταφορέων ή/και συνδρομητών, δικαιούνται να αγοράζουν δεδομένα για να τα επεξεργάζονται από κοινού.<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Κατά τις προσφεύγουσες, το αντικείμενο της διατάξεως αυτής συνίσταται στη διασφάλιση ότι οι ταξιδιωτικοί πράκτορες, κυρίως μικρομεσαίες επιχειρήσεις, μπορούν να έχουν τη δυνατότητα προσβάσεως στις περιλαμβανόμενες στις βάσεις δεδομένων πληροφορίες, μέσω της συστάσεως ομάδος.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Διαδικασία</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις <DATE ISO="19990507">7 Μαΐου 1999</DATE>, οι προσφεύγουσες άσκησαν την παρούσα προσφυγή. Ισχυρίζονται κατ' ουσίαν ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β', σημείο ν, του κανονισμού 2299/89, όπως τροποποιήθηκε, είναι παράνομο για δύο λόγους. Πρώτον, παραβιάζεται η αρχή της αναλογικότητας. Συγκεκριμένα, αφενός, αν έπρεπε να νοηθεί ως παρέχον στις αεροπορικές εταιρίες τη δυνατότητα να συστήνουν ομάδες με σκοπό την αγορά των MIDT, ανεξάρτητα από το μέγεθος των ενδιαφερομένων εταιριών ή τον αριθμό των συμμετεχόντων στην ομάδα, το άρθρο αυτό προστέθηκε εκ περισσού και δεν είναι αναγκαίο για την επίτευξη του στόχου του· αφετέρου, είναι δυσανάλογο ενόψει των πολύ σοβαρών οικονομικών επιπτώσεων για τους επιχειρηματίες των ΗΣΚ που<?PAGE NO="II-4149"?> παρείχαν MIDT κατά την ημερομηνία εκδόσεως του κανονισμού 323/1999. Δεύτερον, αθετήθηκε η υποχρέωση αιτιολογήσεως, εφόσον ο κανονισμός 323/1999 δεν αναφέρεται στη συλλογιστική που αποτέλεσε το θεμέλιο της αποφάσεως να εκδοθεί η επίδικη διάταξη η οποία επιτρέπει την εκ μέρους ομάδας αγορά.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις <DATE ISO="19990726">26 Ιουλίου 1999</DATE>, το Συμβούλιο προέβαλε ένσταση απαραδέκτου επί της οποίας οι προσφεύγουσες υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους στις <DATE ISO="19991002">2 Οκτωβρίου 1999</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Με την από <DATE ISO="20000210">10 Φεβρουαρίου 2000</DATE> διάταξη του Προέδρου του δευτέρου τμήματος του Πρωτοδικείου, έγινε δεκτή η παρέμβαση της Amadeus Global Travel Distribution, SA (στο εξής: Amadeus), και της Επιτροπής προς στήριξη αντίστοιχα των προσφευγουσών και του Συμβουλίου. Τους τάχθηκε προθεσμία προκειμένου να εκθέσουν τις περιορισμένες παρατηρήσεις τους, πρωταρχικώς, όσον αφορά το παραδεκτό της προσφυγής. Με την ίδια διάταξη έγινε δεκτό, στη φάση αυτή της διαδικασίας, το αίτημα περί εμπιστευτικής μεταχειρίσεως που υπέβαλαν οι προσφεύγουσες έναντι των παρεμβαινόντων διαδίκων.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Η γραπτή διαδικασία επί του παραδεκτού περατώθηκε στις <DATE ISO="20000621">21 Ιουνίου 2000</DATE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Αιτήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Πρωτοδικείο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε το Συμβούλιο,</P></ITEM><?PAGE NO="II-4150"?><ITEM><P>να ακυρώσει το άρθρο 1, παράγραφος 7, στοιχείο β', του κανονισμού 323/1999, στον βαθμό που εισάγει το σημείο ν στο άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 2299/89, καθόσον η ως άνω διάταξη τυγχάνει εφαρμογής επί των επιχειρηματιών ΗΣΚ που υφίσταντο κατά τον χρόνο εκδόσεως του κανονισμού 323/1999,</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Η Amadeus ζητεί από το Πρωτοδικείο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προβληθείσα από το Συμβούλιο ένσταση απαραδέκτου,</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο ζητεί από το Πρωτοδικείο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη,</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><?PAGE NO="II-4151"?><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί από το Πρωτοδικείο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη,</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί του παραδεκτού</P></TI></TITLE><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Δυνάμει του άρθρου 114, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, η συνέχεια της διαδικασίας επί της ενστάσεως απαραδέκτου είναι προφορική, πλην περί του αντιθέτου αποφάσεως του Πρωτοδικείου. Στην προκειμένη περίπτωση, το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι διαφωτίστηκε αρκούντως από τα έγγραφα της δικογραφίας ώστε να μπορεί να αποφανθεί επί της παρούσας προσφυγής χωρίς να κινήσει την προφορική διαδικασία.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Επιχειρήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται κατ' αρχάς ότι η προσβαλλόμενη απόφαση τις αφορά άμεσα λαμβάνοντας υπόψη την επιτακτικού χαρακτήρα διατύπωση της (απόφαση του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19981119">19ης Νοεμβρίου 1998</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-147/97" YEAR="1998" PAGE.ECR="II-4137">Τ-147/97, Champion Stationery κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-4137</REF.DOC.ECR>, σκέψη 31).</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Ακολούθως υποστηρίζουν ότι η επίδικη πράξη τις αφορά ατομικώς.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4152"?><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Έτσι, ένας κανονισμός μπορεί να περιλαμβάνει ειδική διάταξη, η οποία, εκτιμώμενη χωριστά από τις λοιπές, αφορά ατομικώς έναν προσφεύγοντα (βλ., ιδίως, απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19790329">29ης Μαρτίου 1979</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="113/77" YEAR="1979" PAGE.ECR="I-669">113/77, ΝΤΝ Toyo Bearing Company κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1979/1, α 669</REF.DOC.ECR>, σκέψη 12).</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Επιπλέον, υπό ορισμένες περιστάσεις, ακόμη και κανονιστική πράξη μπορεί να αφορά ατομικώς ορισμένους επιχειρηματίες (απόφαση του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19951213">13ης Δεκεμβρίου 1995</DATE> στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-481/93+T-484/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="II-2941">Τ-481/93 και Τ-484/93, Exporteurs in Levende Varkens κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-2941</REF.DOC.ECR>, σκέψη 50). Αυτό συμβαίνει, ειδικότερα, σε δύο περιπτώσεις που έχουν σχέση με την παρούσα.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Η πρώτη συνίσταται στο ότι ο αριθμός και η ταυτότητα των ενδεχομένως θιγομένων από την προσβαλλόμενη πράξη επιχειρηματιών είχαν προσδιοριστεί και μπορούσαν να επαληθευτούν κατά τον χρόνο εκδόσεως της. Αυτό συμβαίνει οσάκις η πράξη εφαρμόζεται επί επιχειρήσεων που δρουν στον οικείο τομέα κατά τον χρόνο εκδόσεως της και δεν περιλαμβάνει μεταβατικά μέτρα με προορισμό την προστασία των ως άνω επιχειρήσεων από ουσιαστική και απρόβλεπτη ζημία (βλ., ιδίως, απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19650701">1ης Ιουλίου 1965</DATE> στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="106/63+107/63" YEAR="1965" PAGE.ECR="101">106/63 και 107/63, Toepfer και Getreide-Import Gesellchaft κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1965-1968, σ. 101</REF.DOC.ECR>, συγκεκριμένα σ. 105, καθώς και απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19900626">26ης Ιουνίου 1990</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-152/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-2477">C-152/88, Sofrimport κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. Ι-2477</REF.DOC.ECR>, σκέψη 11).</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι στην προκειμένη περίπτωση το Συμβούλιο δεν μπορούσε, κατά την έκδοση του κανονισμού 323/1999, να αγνοεί ποιες εταιρίες αφορούσε ατομικώς η εκδοθείσα πράξη, δεδομένου ότι μόνον τέσσερις επιχειρηματίες ασκούσαν δραστηριότητα. Οι επιχειρηματίες αυτοί σχηματίζουν κλειστή κατηγορία, διακριτή από οποιαδήποτε άλλη εταιρία που θα μπορούσε ενδεχομένως να εκμεταλλευθεί στο μέλλον παγκόσμιο ΗΣΚ εντός της Κοινότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Επιπλέον, πριν από την έκδοση της επίδικης διατάξεως, οι προσφεύγουσες είχαν συνάψει 36 συμβάσεις για την αγορά MIDT με διάφορες αεροπορικές εταιρίες. Το<?PAGE NO="II-4153"?> άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β', σημείο ν, του κανονισμού 2299/89, όπως προστέθηκε με τον κανονισμό 323/1999, θίγει αισθητά την αξία των ως άνω συμβάσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Τέλος, δεν προβλέφθηκε καμία μεταβατική περίοδος, εφόσον το Συμβούλιο επέβαλε άμεση υποχρέωση με σημαντικές συνέπειες για τις παρελθούσες επενδύσεις, τις αφορώσες τον προϋπολογισμό προβλέψεις και τα προερχόμενα από τις υφιστάμενες συμβάσεις εισοδήματα.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Επομένως, η προσβαλλόμενη πράξη πρέπει να θεωρηθεί ως σκοπούσα στην παραγωγή ή ως όντως παράγουσα για τις προσφεύγουσες διακριτά έννομα αποτελέσματα (απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19870224">24ης Φεβρουαρίου 1987</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="26/86" YEAR="1987" PAGE.ECR="941">26/86, Deutz und Geldermann κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1987, σ. 941</REF.DOC.ECR>, σκέψη 7).</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Η δεύτερη κατάσταση είναι εκείνη όπου ο προσφεύγων, είτε ατομικώς, είτε εντός ομάδας επιχειρηματιών δυναμένων να εξατομικευθούν και τελούντων στην ίδια κατάσταση, χαρακτηρίζεται από εξαιρετικές οικονομικές περιστάσεις έναντι όλων των λοιπών επιχειρηματιών (βλ., ιδίως, αποφάσεις του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19910516">16ης Μαΐου 1991</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-358/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-2501">C-358/89, Extramet Industrie κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1991, σ. Ι-2501</REF.DOC.ECR>, σκέψη 17, και της <DATE ISO="19940518">18ης Μαΐου 1994</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-309/89" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-1853">C-309/89, Codorniu κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1994, σ. Ι-1853</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Εν προκειμένω:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>οι προσφεύγουσες ευρίσκονται, από κοινού με τους λοιπούς τρεις επιχειρηματίες παγκοσμίων ΗΣΚ, σε κατάσταση που τις διακρίνει έναντι οποιουδήποτε άλλου επιχειρηματία: μόνον οι ανωτέρω τέσσερις επιχειρηματίες εκμεταλλεύονται τα οικεία συστήματα, ενώ είναι απίθανη η ίδρυση νέου συστήματος, δεδομένου ότι όλες οι μεγάλες αεροπορικές εταιρίες συμμετέχουν ήδη στα τέσσερα υφιστάμενα παγκόσμια ΗΣΚ. Επιπλέον, απαιτούνται σημαντικές επενδύσεις για την ίδρυση νέου ΗΣΚ·</P></ITEM><?PAGE NO="II-4154"?><ITEM><P>η έκδοση της προσβαλλομένης πράξεως επιφέρει αλλαγή της καταστάσεως των προσφευγουσών. Για κάθε επιχειρηματία παγκοσμίων ΗΣΚ, η υποχρέωση να παρέχει τα MIDT άπαξ σε ομάδα αεροπορικών εταιριών που έχουν κοινό συμφέρον για την από κοινού επεξεργασία των πληροφοριών μειώνει την αξία των υφισταμένων συμβάσεων και οδηγεί ενδεχομένως στην απώλεια οποιασδήποτε αποδοτικότητας της δραστηριότητας που έγκειται στην παροχή των MIDT·</P></ITEM><ITEM><P>κατά τον χρόνο εκδόσεως του κανονισμού 323/1999, ο οποίος θίγει την αποτελεσματικότητα των ΗΣΚ και απειλεί την ύπαρξη ενός μέρους αυτών, το Συμβούλιο όφειλε να λάβει υπόψη την ιδιαίτερη κατάσταση των προσφευγουσών και των λοιπών επιχειρηματιών των παγκοσμίων ΗΣΚ, κατ' εφαρμογή των άρθρων 71 ΕΚ και 74 ΕΚ.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Ακολούθως, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι η ενδεχόμενη ύπαρξη εθνικών ενδίκων μέσων επιτρεπόντων την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος επί της ερμηνείας ή του κύρους της εκδοθείσας πράξεως δεν μπορεί να ασκήσει επιρροή επί του παραδεκτού της παρούσας προσφυγής (απόφαση του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19980915">15ης Σεπτεμβρίου 1998</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-95/96" YEAR="1998" PAGE.ECR="II-3407">Τ-95/96, Gestevisión Telecinco κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-3407</REF.DOC.ECR>, σκέψη 68).</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, δεν υφίσταται σαφής βάση ικανή να οδηγήσει στη γένεση διαφοράς σε εθνικό επίπεδο. Το ενδεχόμενο να ανακύψει διαφορά μεταξύ των προσφευγουσών και ενός συνδρομητή δεν μπορεί να στερεί τις πρώτες από το δικαίωμα τους να ασκήσουν προσφυγή ακυρώσεως. Σε διαφορετική περίπτωση, το σύστημα των ενδίκων μέσων που καθιερώνει η Συνθήκη θα ήταν ελαττωματικό (απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19981117">17ης Νοεμβρίου 1998</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-70/97 P" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-7183">C-70/97 Ρ, Kruidvat κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. Ι-7183</REF.DOC.ECR>, σκέψη 48).</TXT></NP><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Η παρεμβαίνουσα Amadeus υποστηρίζει ότι η προσφυγή ακυρώσεως πρέπει να κηρυχθεί παραδεκτή.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4155"?><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Κατ' αρχάς, ισχυρίζεται ότι ένα <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>μέτρο<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> καθορισμού των τιμών, το οποίο δεσμεύει αποκλειστικά τις προσφεύγουσες, την ίδια και δύο άλλους επιχειρηματίες ΗΣΚ και τους υποχρεώνει να τροποποιήσουν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο καθόριζαν τις τιμές και πωλούσαν, μέχρι σήμερα και δυνάμει προϋφισταμένων συμβάσεων, στην αντίστοιχη πελατεία τους τις βάσεις δεδομένων που δημιουργούν, θα έπρεπε να θεωρείται ως απόφαση, κατά την έννοια του άρθρου 230 ΕΚ, και όχι ως <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>γενικός κανόνας δικαίου<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Η Amadeus παρατηρεί ακολούθως ότι, από το 1989, δεν σημειώθηκε ούτε μία νέα είσοδος στην αγορά της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και ότι ο ένας εκ των πέντε επιχειρηματιών που ήσαν παρόντες το 1989 συγχωνεύθηκε με την ίδια και δεν υφίσταται πλέον.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Τέλος, η Amadeus ισχυρίζεται ότι η επίδικη διάταξη παραβιάζει κατάφωρα δικαιώματα αναγνωριζόμενα στους δημιουργούς ΗΣΚ από την οδηγία 96/9/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19960311">11ης Μαρτίου 1996</DATE>, σχετικά με τη νομική προστασία των βάσεων δεδομένων (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="077" DATE.PUB="1996" PAGE.FIRST="20">ΕΕ L 77, σ. 20</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Το καθού υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη πράξη είναι κανονιστική και έχει γενική ισχύ (απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19621214">14ης Δεκεμβρίου 1962</DATE> στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="16/62+17/62" YEAR="1962" PAGE.ECR="829">16/62 και 17/62, Confédération nationale des producteurs de fruits et légumes κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 829</REF.DOC.ECR>). Η ίδια διάταξη δεν δύναται βεβαίως να αποτελεί συγχρόνως πράξη γενικής ισχύος και ατομική πράξη (απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19820325">25ης Μαρτίου 1982</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="45/81" YEAR="1982" PAGE.ECR="1129">45/81, Moksel κατά Επιτροπής, Συλλογή 1982, σ. 1129</REF.DOC.ECR>, σκέψη 18).</TXT></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Επιπλέον, οι προσφεύγουσες δεν θίγονται ούτε άμεσα ούτε ατομικά κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ (απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19930629">29ης Ιουνίου 1993</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-298/89" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-3605">C-298/89, Gibraltar κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1993, σ. Ι-3605</REF.DOC.ECR>, σκέψη 17). Επομένως, η προσφυγή είναι απαράδεκτη.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4156"?><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Τέλος, το Συμβούλιο παρατηρεί ότι τα εγειρόμενα από τις προσφεύγουσες ερωτήματα συναρτώνται με ερμηνεία της επίδικης διατάξεως. Άρα, δεν ενδείκνυνται για ευθεία προσφυγή ακυρώσεως ενώπιον του Πρωτοδικείου το οποίο δεν είναι αρμόδιο να αποφαίνεται επί της ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου, οπότε θα έπρεπε να αφεθούν στο Δικαστήριο προκειμένου αυτό να αποφανθεί προδικαστικώς.</TXT></NP><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υποστηρίζει τα αιτήματα του Συμβουλίου. Διευκρινίζει ότι οι προσφεύγουσες δεν αποδεικνύουν το πώς ο κανονισμός 323/1999 θα έπρεπε να θεωρηθεί ως απόφαση ληφθείσα υπό μορφή κανονισμού. Ομοίως, δεν αποδεικνύουν πώς η προσβαλλόμενη πράξη τις αφορά ατομικώς.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Εκτίμηση του Πρωτοδικείου</P></TI></TITLE><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Πρωταρχικώς, επιβάλλεται η υπογράμμιση ότι, σε αντίθεση προς όσα υποστηρίζει το καθού, η παρούσα διαφορά συνιστά πράγματι αίτηση ακυρώσεως κατά την έννοια του άρθρο 230 ΕΚ και όχι απλή αίτηση ερμηνείας διατάξεως του κανονισμού 323/1999. Το γεγονός ότι οι επικληθέντες προς στήριξη του αιτήματος της ακυρώσεως λόγοι θεμελιώνονται σε ερμηνεία της επίδικης διατάξεως εμπίπτει στην ουσία της διαφοράς και όχι στην εξέταση του παραδεκτού του ως άνω αιτήματος.</TXT></NP><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>Δυνάμει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, κάθε νομικό πρόσωπο μπορεί να ασκεί προσφυγή κατά των αποφάσεων που, αν και εκδίδονται ως κανονισμοί, το αφορούν άμεσα και ατομικά.</TXT></NP><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία, το κριτήριο που διακρίνει έναν κανονισμό από μια απόφαση πρέπει να αναζητείται στη γενική ή μη ισχύ της επίμαχης πράξεως. Μια πράξη έχει<?PAGE NO="II-4157"?> γενική ισχύ αν εφαρμόζεται σε αντικειμενικώς προσδιοριζόμενες καταστάσεις και παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι κατηγοριών προσώπων αντιμετωπιζόμενων γενικώς και αφηρημένως (απόφαση του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="20000222">22ας Φεβρουαρίου 2000</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-138/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="II-341">Τ-138/98, ACAV κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-341</REF.DOC.ECR>, σκέψη 49).</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>Επιπλέον, η δυνατότητα προσδιορισμού με μεγαλύτερη ή μικρότερη ακρίβεια του αριθμού ή ακόμη και της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου επί των οποίων εφαρμόζεται μια πράξη δεν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση τον κανονιστικό χαρακτήρα της (διατάξεις του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19951123">23ης Νοεμβρίου 1995</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-10/95 P" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4149">C-10/95 Ρ, Asocarne κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1995, σ. Ι-4149</REF.DOC.ECR>, σκέψη 30, και της <DATE ISO="19960424">24ης Απριλίου 1996</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-87/95 P" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-2003">C-87/95 Ρ, CNPAAP κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. Ι-2003</REF.DOC.ECR>, σκέψη 34).</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, προφανώς το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β', σημείο ν, του κανονισμού 2299/89, όπως θεσπίστηκε με τον κανονισμό 323/1999, είναι διατυπωμένο με γενικούς και αφηρημένους όρους. Όπως και τα σημεία i έως iv του ιδίου άρθρου, καθορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες ένας πωλητής συστήματος μπορεί να παρέχει στατιστικές ή άλλες πληροφορίες προερχόμενες από το δικό του ΗΣΚ. Αφορά συναφώς αντικειμενικώς προσδιοριζόμενες καταστάσεις και εμπεριέχει ιδίως, προς τον σκοπό αυτό, όρους οριζόμενους στο άρθρο 2 κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο. Επομένως, μόνον υπό τις προϋποθέσεις αυτές επάγεται έννομα αποτελέσματα για κατηγορίες επιχειρήσεων. Ακόμη και αν αποδεικνυόταν ότι τα υποκείμενα δικαίου επί των οποίων εφαρμόζεται η επίδικη διάταξη, όπως άλλωστε οποιαδήποτε άλλη διάταξη του κανονισμού 2299/89 επάγουσα αποτελέσματα για τους πωλητές συστήματος, μπορούσαν να εξατομικευθούν κατά τον χρόνο της εκδόσεως του, ουδόλως θα ετίθετο υπό αμφισβήτηση ο κανονιστικός χαρακτήρας του, λαμβανομένου υπόψη του ότι αφορά μόνον αντικειμενικές νομικές ή πραγματικές καταστάσεις (προαναφερθείσα διάταξη CNPAAP κατά Συμβουλίου, σκέψη 35).</TXT></NP><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Εντούτοις, το Δικαστήριο έκρινε ότι, υπό ορισμένες περιστάσεις, διάταξη πράξεως γενικής ισχύος μπορεί να αφορά ατομικώς ορισμένους ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες (προαναφερθείσα απόφαση Extramet Industrie κατά Συμβουλίου, σκέψη 13,<?PAGE NO="II-4158"?> και προαναφερθείσα απόφαση Codomiu κατά Συμβουλίου, σκέψη 19). Αυτό συμβαίνει όταν η επίδικη διάταξη θίγει φυσικό ή νομικό πρόσωπο λόγω ορισμένων ειδικών χαρακτηριστικών του ή λόγω πραγματικής καταστάσεως που το διακρίνει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο και ως εκ τούτου το εξατομικεύει κατ' ανα-λογίαν προς τον αποδέκτη αποφάσεως (προαναφερθείσα απόφαση Codorniu κατά Συμβουλίου, σκέψη 20).</TXT></NP><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι ανήκουν σε περιορισμένο κύκλο επιχειρηματιών τους οποίους αφορά η επίδικη διάταξη.</TXT></NP><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>Πάντως, σε αντίθεση προς όσα υποστηρίζουν, πρέπει να επισημανθεί ότι η δυνατότητα προσδιορισμού με μεγαλύτερη ή μικρότερη ακρίβεια του αριθμού ή ακόμη και της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου επί των οποίων εφαρμόζεται ένα μέτρο ουδόλως σημαίνει ότι πρέπει να θεωρηθεί ότι το μέτρο αυτό αφορά ατομικώς τα ως άνω υποκείμενα δικαίου, όταν είναι δεδομένο ότι η εφαρμογή αυτή χωρεί λόγω μιας αντικειμενικής νομικής ή πραγματικής καταστάσεως προσδιοριζόμενης από την οικεία πράξη (αποφάσεις του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19930615">15ης Ιουνίου 1993</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-213/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-3177">C-213/91, Abertal κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. I-3177</REF.DOC.ECR>, σκέψη 17, και της <DATE ISO="19960215">15ης Φεβρουαρίου 1996</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-209/94 P" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-615">C-209/94 Ρ, Buralux κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. I-615</REF.DOC.ECR>, σκέψη 24). Εν προκειμένω, η επίδικη διάταξη τυγχάνει να αφορά τις προσφεύγουσες υπό την αντικειμενική ιδιότητα τους ως <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>πωλητή συστήματος<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>, όπως ακριβώς και οποιονδήποτε άλλο πωλητή συστήματος κατά την έννοια του άρθρου 2 του κανονισμού 2299/89, όπως αυτό τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 3089/93. Στην πραγματικότητα, η ως άνω διάταξη αφορά το σύνολο των κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β', σημείο ν, του κανονισμού 2299/89, όπως αυτό τροποποιήθηκε, υπό την αντικειμενική ιδιότητα τους ως παρόντων στην επίδικη αγορά παραγόντων, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για πωλητές συστήματος, αεροπορικές εταιρίες ή συνδρομητές.</TXT></NP><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>Εξάλλου, οι προσφεύγουσες επικαλούνται τη συνδρομή εξαιρετικών οικονομικών περιστάσεων. Πάντως, οι δύο αποφάσεις του Δικαστηρίου στις οποίες παραπέμπουν και με τις οποίες κρίθηκε ότι η κανονιστική διάταξη κατά της οποίας είχε προσφύγει<?PAGE NO="II-4159"?> νομικό πρόσωπο το αφορούσε ατομικά, ανάγονταν σε περιστάσεις που δεν απαντούν εν προκειμένω.</TXT></NP><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Έτσι, με την προαναφερθείσα απόφαση Extramet Industrie κατά Συμβουλίου, η οποία αφορούσε την κανονιστική ρύθμιση αντιντάμπινγκ, το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι η προσφεύγουσα ήταν ταυτόχρονα ο σημαντικότερος εισαγωγέας του προϊόντος που είχε αποτελέσει αντικείμενο του μέτρου αντιντάμπινγ και ο τελικός χρήστης του και ότι αντιμετώπιζε δυσχέρειες για τον εφοδιασμό της από τον μόνο παραγωγό της Κοινότητας, ο οποίος ήταν και ο κύριος ανταγωνιστής της ως προς το μεταποιημένο προϊόν.</TXT></NP><NP><NO.P>53</NO.P><TXT>Στην προαναφερθείσα απόφαση Codorniu κατά Συμβουλίου, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο προσφεύγων ο οποίος διαθέτει από το 1924 αποκλειστικό δικαίωμα επί σήματος του οποίου κάνει χρήση κατά παράδοση και ο οποίος παρεμποδίζεται από το να κάνει χρήση του λόγω της θεσπίσεως κανονιστικής διατάξεως επηρεάζεται ατομικώς από αυτή.</TXT></NP><NP><NO.P>54</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει από τις ανωτέρω αποφάσεις, δεδομένη κανονιστική διάταξη δεν αφορά ατομικώς επιχείρηση λόγω του γεγονότος απλώς και μόνον ότι επηρεάζει την οικονομική δραστηριότητα της. Οι εξεταζόμενες με τις ανωτέρω αποφάσεις καταστάσεις αντιστοιχούσαν σε σώρρευση ειδικών περιστάσεων που δεν απαντούν εν προκειμένω. Έτσι, οι προσφεύγουσες δεν απέδειξαν ότι επρόκειτο να προσκρούσουν σε εμπόδια σχετικά με τη χρήση αποκλειστικού δικαιώματος παρεμφερούς προς εκείνο της υποθέσεως που έδωσε λαβή για την προαναφερθείσα απόφαση Codorniu κατά Συμβουλίου. Ομοίως, αν η αφορώσα το MIDT δραστηριότητα, η οποία είναι απλώς απορρέουσα από την αρχική λειτουργία των ΗΣΚ δραστηριότητα, ήτοι έγκειται στην ηλεκτρονική κράτηση υπηρεσιών, επηρεάζεται από την προσβαλλόμενη διάταξη, οι προσφεύγουσες δεν απέδειξαν ότι ευρίσκοντο σε κατάσταση συγκρίσιμη προς εκείνη της εταιρίας Extramet Industrie SA στην αγορά του μεταλλικού ασβεστίου. Στην πραγματικότητα, ο επίδικος κανονισμός επηρεάζει τις προσφεύγουσες μόνο λόγω της αντικειμενικής ιδιότητας τους ως πωλητή συστήματος, όπως ακριβώς και τους λοιπούς επιχειρηματίες. Επομένως, τα συγκεκριμένα στοιχεία, βάσει των οποίων θεωρήθηκε ότι οι εταιρίες Extramet Industrie SA και Codorniu SA επηρεάζονταν ατομικώς από τις πράξεις που προσέβαλαν, δεν έχουν ισοδύναμο τους εν προκειμένω.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4160"?><NP><NO.P>55</NO.P><TXT>Επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι οι προσφεύγουσες δεν απέδειξαν ότι η κανονιστική ρύθμιση της οποίας ζητούν την ακύρωση τις αφορά ατομικώς.</TXT></NP><NP><NO.P>56</NO.P><TXT>Επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί των δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>57</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του αντιδίκου. Επειδή οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα τους καθώς και στα έξοδα του καθού, σύμφωνα με τα αιτήματα του.</TXT></NP><NP><NO.P>58</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα παρεμβαίνοντα στη δίκη όργανα φέρουν τα δικαστικά έξοδα τους. Παρά τα επί του σημείου αυτού αιτήματα της Επιτροπής, πρέπει, επομένως, η τελευταία να φέρει τα δικαστικά έξοδα της.</TXT></NP><NP><NO.P>59</NO.P><TXT>Κατ' εφαρμογή του άρθρου 87, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, η Amadeus πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδα της.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="II-4161"?><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο τμήμα)</P><P>διατάσσει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Οι προσφεύγουσες φέρουν τα δικαστικά έξοδα τους καθώς και τα δικαστικά έξοδα του καθού.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Οι παρεμβαίνοντες διάδικοι φέρουν τα δικαστικά έξοδα τους.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><P>Λουξεμβούργο, <DATE ISO="20001215">15 Δεκεμβρίου 2000</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ο Γραμματέας</P><P>Η. Jung</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ο Πρόεδρος</P><P>Α. W. Η. Meij</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>