<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="ECRT12000NLA.1100414101.case.xml"><NO.CASE>T-113/99</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61999B0113</NO.CELEX><NO.SEQ>0016.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>4143</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>4161</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>19</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><LEFT>BESCHIKKING VAN <DATE ISO="20001215">15. 12. 2000</DATE> — ZAAK T-113/99</LEFT><RIGHT>GALILEO EN GALIEFO INTERNATIONAL / RAAD</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Beschikking van het Gerecht</HT> (Tweede kamer)</P><P><DATE ISO="20001215">15 december 2000</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Procestaal: Engels.</P></NOTE></P></TI></TITLE><ORDER.INIT><P>In zaak T-113/99,</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">The Galileo Company,</HT> gevestigd te Swindon, Wiltshire (Verenigd Koninkrijk),</P><P><HT TYPE="BOLD">Galileo International LLC,</HT> gevestigd te Rosemont, Illinois (Verenigde Staten van Amerika),</P><P>vertegenwoordigd door R. Plender, QC, en S. Masters, barristers, geïnstrueerd door K. Holmes en D. Austin, solicitors, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van Elvinger, Hoss en Priissen, advocaten aldaar, Place Winston Churchill 2,</P><PARTY.STATUS>verzoeksters,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><P>ondersteund door</P><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Amadeus Global Travel Distribution SA,</HT> gevestigd te Madrid (Spanje), vertegenwoordigd door M. Caballero Clavijo, advocaat te Madrid, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van Elvinger, Hoss en Prussen, advocaten aldaar, Place Winston Churchill 2,</P><PARTY.STATUS>interveniente,</PARTY.STATUS></INTERVENERS><?PAGE NO="II-4144"?><AGAINST>tegen</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Raad van de Europese Unie,</HT> vertegenwoordigd door A. Lopes Sabino en M. Bishop, leden van de juridische dienst, als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij E. Uhlmann, directeur-generaal van de directie Juridische zaken van de Europese Investeringsbank, Boulevard Konrad Adenauer 100,</P><PARTY.STATUS>verweerder,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS><P>ondersteund door</P><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Commissie van de Europese Gemeenschappen,</HT> vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur F. Benyon als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg,</P><PARTY.STATUS>interveniente,</PARTY.STATUS></INTERVENERS></PARTIES><SUBJECT><P>betreffende een verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van artikel 1, lid 7, sub b, van verordening (EG) nr. 323/1999 van de Raad van <DATE ISO="19990208">8 februari 1999</DATE> tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2299/89 betreffende gedragsregels voor geautomatiseerde boekingssystemen (CRS) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="040" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="1">PB L 40, blz. 1</REF.DOC.OJ>),</P><?PAGE NO="II-4145"?><P>geeft</P></SUBJECT><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (Tweede kamer),</P><P>samengesteld als volgt: A. W. H. Meij, kamerpresident, A. Potocki en J. Pirrung, rechters,</P><P>griffier: H. Jung,</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>de navolgende</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Beschikking</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Feiten die aan het geschil ten grondslag liggen</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Vóór de opkomst van de geautomatiseerde boekingssystemen (hierna: <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>CRS<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>) werden vliegtickets rechtstreeks door de luchtvaartmaatschappijen verkocht. Met de ontwikkeling van de informatica kregen de reisbureaus rechtstreekse toegang tot de computersystemen van deze luchtvaartmaatschappijen om informatie op te vragen en boekingen te verrichten. Deze mogelijkheid bleef echter beperkt tot de systemen van maatschappijen die toegang tot hun systeem boden, en dit waren alleen de grote luchtvaartmaatschappijen. Vervolgens werden er CRS <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>met meervoudige toegang<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/> ontwikkeld, waarmee vanuit één terminal toegang tot de systemen van bepaalde maatschappijen kon worden verkregen. Deze CRS voorzagen niet in de oprichting van een aparte databank en omvatten alleen de belangrijkste nationale luchtvaartmaatschappijen, waarbij alleen in het buitenland gevestigde reisverkopers toegang kregen.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Vervolgens hebben de luchtvaartmaatschappijen gezamenlijk wereldwijde neutrale CRS opgezet; dit waren onafhankelijke systemen met databanken die gegevens betrokken van talrijke reisverkopers.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4146"?><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Galileo International LLC (hierna: <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>GILLC<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>) heeft en exploiteert een wereldwijd CRS waarmee abonnees, met name reisbureaus, geautomatiseerde boekingen kunnen verrichten bij een groot aantal dienstverrichters in de reissector, zoals luchtvaartmaatschappijen, autoverhuurders en hotels. De Galileo Company, een 99 %-dochteronderneming van GILLC, verricht voor GILLC ondersteunende diensten die verband houden met het wereldwijde CRS, in de Europese Unie, het Midden-Oosten, Afrika, Azië, de Stille Oceaan en Latijns-Amerika.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Volgens verzoeksters zijn er vier dergelijke CRS: GILLC, eigendom van onder meer United Airlines, British Airways, SAir Group, KLM Royal Dutch Airlines, US Airways en Alitalia; Amadeus, eigendom van Lufthansa, Iberia en Air France; Sabre, eigendom van onder meer American Airlines, en Worldspan, eigendom van Delta Airways, TWA en Northwest. In de voor de onderhavige zaak relevante periode waren deze CRS de enige die luchtvervoerproducten verkochten die in de Gemeenschap werden aangeboden of gebruikt. Bovendien waren dit de enige wereldwijd opererende CRS.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>In de CRS-databank zijn twee soorten informatie opgeslagen: de gegevens uit de boekingsverzoeken van de reisbureaus en de gegevens die door de luchtvaartmaatschappijen worden verstrekt. Deze informatie, gewoonlijk aangeduid als <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Marketing Information Data Transfer<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/> (overdracht van marketinggegevens; hierna: <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>MIDT<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>), kan als afzonderlijk product worden verkocht. Verzoeksters bieden vier MIDT-producten aan: een product voor de Amerikaanse markt, een internationaal product (voor de hele wereld behalve de Verenigde Staten van Amerika), een wereldwijd product en een regionaal product.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4147"?><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19890724">24 juli 1989</DATE> heeft de Raad verordening (EEG) nr. 2299/89 betreffende gedragsregels voor geautomatiseerde boekingssystemen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="220" DATE.PUB="1989" PAGE.FIRST="1">PB L 220, biz. 1</REF.DOC.OJ>), vastgesteld. Deze verordening, met name artikel 6 ervan, is gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 3089/93 van de Raad van <DATE ISO="19931029">29 oktober 1993</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="278" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="1">PB L 278, biz. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19970709">9 juli 1997</DATE> heeft de Commissie een voorstel voor een verordening tot wijziging van verordening nr. 2299/89 aangenomen. Dit voorstel voorzag niet in een wijziging van artikel 6, lid 1, sub b, van die verordening.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19980515">15 mei 1998</DATE> heeft het Europees Parlement het voorstel van de Commissie goedgekeurd onder voorbehoud van een aantal amendementen (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="167" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="288">PB C 167, biz. 288</REF.DOC.OJ> en <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="167" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="293">293</REF.DOC.OJ>). Eén hiervan was de toevoeging van een punt v in artikel 6, lid 1, sub b, van verordening nr. 2299/89.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19980615">15 juni 1998</DATE> diende de Commissie een nieuw voorstel voor een verordening in, waarin onder meer het bovengenoemde amendement van het Parlement was opgenomen.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="19980924">24 september 1998</DATE> heeft de Raad een gemeenschappelijk standpunt (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="360" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="69">PB C 360, biz. 69</REF.DOC.OJ>) ingenomen, dat onder meer de toevoeging van een punt v in artikel 6, lid 1, sub b, van verordening nr. 2299/89 omvatte.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Na een tweede lezing door het Parlement heeft de Raad op <DATE ISO="19990208">8 februari 1999</DATE> verordening (EG) nr. 323/1999 tot wijziging van verordening nr. 2299/89 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="040" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="1">PB L 40, biz. 1</REF.DOC.OJ>) vastgesteld. Artikel 6, lid 1, sub b, van verordening nr. 2299/89 luidt nu als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>1.</NO.P><TXT>Voor de beschikbaarstelling van statistische of andere door het geautomatiseerde boekingssysteem van een systeemverkoper verschafte informatie gelden de volgende bepalingen:</TXT><?PAGE NO="II-4148"?><P>(...)</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>gegevens over de markt, boekingen en verkopen worden verstrekt op de volgende basis:</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>(...)</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>v)</NO.P><TXT>een groep luchtvaartmaatschappijen en/of abonnees moet het recht hebben gegevens ter gemeenschappelijke verwerking aan te kopen.<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Volgens verzoeksters was het doel van die bepaling, ervoor te zorgen dat de reisbureaus, voor het merendeel kleine en middelgrote ondernemingen, door het vormen van groepen toegang krijgen tot de informatie in databanken.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Procesverloop</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op <DATE ISO="19990507">7 mei 1999</DATE>, hebben verzoeksters het onderhavige beroep ingesteld. Zij betogen in wezen dat artikel 6, lid 1, sub bv, van verordening nr. 2299/89, zoals gewijzigd, om twee redenen onrechtmatig is. In de eerste plaats is het evenredigheidsbeginsel geschonden. Als dit artikel moet aldus worden opgevat dat het de luchtvaartmaatschappijen de mogelijkheid biedt groepen te vormen teneinde MIDT te kopen, ongeacht de grootte van de betrokken luchtvaartmaatschappijen of het aantal leden van de groep, gaat het namelijk te ver en is het niet noodzakelijk om het doel te bereiken; verder is het onevenredig omdat het zeer ernstige economische gevolgen heeft voor de CRS-exploitanten die MIDT aanboden op de datum waarop verordening<?PAGE NO="II-4149"?> nr. 323/1999 werd vastgesteld. In de tweede plaats is niet aan de motiveringsplicht voldaan, verordening nr. 323/1999 bevat immers geen verwijzing naar de redenering die ten grondslag ligt aan de vaststelling van deze bepaling, die groepsgewijze aankoop mogelijk maakt.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Bij een afzonderlijke akte, neergelegd ter Griffie van het Gerecht op <DATE ISO="19990726">26 juli 1999</DATE>, heeft de Raad een exceptie van niet-ontvankelijkheid opgeworpen, waarover verzoeksters op <DATE ISO="19991002">2 oktober 1999</DATE> hun opmerkingen hebben ingediend.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Bij beschikking van de president van de Tweede kamer van het Gerecht van <DATE ISO="20000210">10 februari 2000</DATE> zijn Amadeus Global Travel Distribution SA (hierna: <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>Amadeus<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>) en de Commissie toegelaten tot interventie ter ondersteuning van de conclusies van respectievelijk verzoeksters en de Raad. Er werd een termijn bepaald voor de indiening van hun opmerkingen, in eerste instantie alleen over de ontvankelijkheid van het beroep. Bij dezelfde beschikking werd in dit stadium van de procedure het door verzoeksters ingediende verzoek om vertrouwelijke behandeling met betrekking tot de intervenienten toegewezen.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>De schriftelijke procedure over de ontvankelijkheid is op <DATE ISO="20000621">21 juni 2000</DATE> afgesloten.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Conclusies van partijen</P></TI></TITLE><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>de door de Raad opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid te verwerpen;</P></ITEM><?PAGE NO="II-4150"?><ITEM><P>artikel 1, lid 7, sub b, van verordening nr. 323/1999 nietig te verklaren voor zover het in artikel 6, lid 1, sub b, van verordening nr. 2299/89 een punt v invoegt en voor zover deze bepaling van toepassing is op de CRS-exploitanten die ten tijde van de vaststelling van verordening nr. 323/1999 reeds bestonden;</P></ITEM><ITEM><P>de Raad te verwijzen in de kosten.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Amadeus concludeert dat het het Gerecht behage:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>de door de Raad opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid te verwerpen;</P></ITEM><ITEM><P>de Raad te verwijzen in de kosten.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>De Raad concludeert dat het het Gerecht behage:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>het beroep niet-ontvankelijk te verklaren;</P></ITEM><ITEM><P>verzoeksters te verwijzen in de kosten.</P></ITEM></LIST></P></NP><?PAGE NO="II-4151"?><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>De Commissie concludeert dat het het Gerecht behage:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>het beroep niet-ontvankelijk te verklaren;</P></ITEM><ITEM><P>verzoeksters te verwijzen in de kosten.</P></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>De ontvankelijkheid</P></TI></TITLE><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Ingevolge artikel 114, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht geschiedt de verdere behandeling van de exceptie van niet-ontvankelijkheid mondeling, tenzij het Gerecht anders beslist. Het Gerecht is van mening dat de stukken voldoende gegevens bevatten om uitspraak te kunnen doen op het onderhavige beroep en dat een mondelinge behandeling niet nodig is.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Argumenten van partijen</P></TI></TITLE><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Verzoeksters stellen allereerst dat zij door de bestreden handeling rechtstreeks worden geraakt, gezien de dwingende bewoordingen ervan (arrest Gerecht van <DATE ISO="19981119">19 november 1998</DATE>, Champion Stationery e.a./Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-147/97" YEAR="1998" PAGE.ECR="II-4137">T-147/97, Jurispr. blz. II-4137, punt 31</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Verder betogen zij dat zij door de betrokken handeling individueel worden geraakt.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4152"?><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Een verordening kan volgens hen een bijzondere bepaling bevatten die, los van de andere beschouwd, een verzoeker individueel raakt (zie met name arrest Hof van <DATE ISO="19790329">29 maart 1979</DATE>, NTN Toyo Bearing Company e.a./Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="113/77" YEAR="1979" PAGE.ECR="1185">113/77, Jurispr. blz. 1185, punt 12</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Bovendien kan onder omstandigheden zelfs een normatieve handeling bepaalde marktdeelnemers individueel raken (arrest Gerecht van <DATE ISO="19951213">13 december 1995</DATE>, Exporteurs in Levende Varkens e.a./Commissie, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-481/93+T-484/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="II-2941">T-481/93 en T-484/93, Jurispr. blz. II-2941, punt 50</REF.DOC.ECR>). Dit zou met name het geval zijn in twee situaties die relevant zijn in de onderhavige zaak.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>De eerste situatie is die waarin het aantal en de identiteit van de marktdeelnemers die door de bestreden handeling konden worden geraakt, vaststonden en verifieerbaar waren op het moment dat deze werd aangenomen. Dit is het geval wanneer een handeling van toepassing is op ondernemingen die in de betrokken sector actief waren op het moment dat deze werd vastgesteld, en geen overgangsmaatregelen bevat om deze ondernemingen tegen een wezenlijk en onvoorzienbaar nadeel te beschermen (zie met name arresten Hof van <DATE ISO="19650701">1 juli 1965</DATE>, Toepfer en Getreide-Import Gesellschaft/Commissie, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="106/63+107/63" YEAR="1965" PAGE.ECR="507">106/63 en 107/63, Jurispr. blz. 507, 517</REF.DOC.ECR>, en <DATE ISO="19900626">26 juni 1990</DATE>, Sofrimport/Commissie, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-152/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-2477">C-152/88, Jurispr. blz. I-2477, punt 11</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Volgens verzoeksters moet de Raad in de onderhavige zaak ten tijde van de vaststelling van verordening nr. 323/1999 hebben geweten welke ondernemingen daardoor individueel zouden worden geraakt, aangezien er slechts vier ondernemingen actief waren. Deze vormden een gesloten groep, onderscheiden van elke andere vennootschap die in de toekomst binnen de Gemeenschap een wereldwijde CRS zou gaan exploiteren.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Bovendien hadden verzoeksters vóór de vaststelling van de omstreden bepaling met verschillende luchtvaartmaatschappijen 36 contracten voor de aankoop van<?PAGE NO="II-4153"?> MIDT afgesloten. De waarde van deze contracten is aanzienlijk verminderd ten gevolge van artikel 6, lid 1, sub bv, van verordening nr. 2299/89, zoals dat bij verordening nr. 323/1999 is ingevoegd.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Tot slot was niet voorzien in een overgangsperiode en legde de Raad derhalve een onmiddellijke verplichting op met aanzienlijke gevolgen voor de eerdere investeringen, de begrotingsprognoses en de inkomsten uit de bestaande contracten.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Derhalve moet worden aangenomen dat de bestreden handeling voor verzoeksters specifieke rechtsgevolgen beoogt teweeg te brengen of daadwerkelijk teweegbrengt (arrest Hof van <DATE ISO="19870224">24 februari 1987</DATE>, Deutz und Geldermann/Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="26/86" YEAR="1987" PAGE.ECR="941">26/86, Jurispr. biz. 941, punt 7</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>De tweede situatie is die waarin uitzonderlijke economische omstandigheden een verzoekster hetzij individueel, hetzij binnen een groep identificeerbare marktdeelnemers die zich in dezelfde situatie bevinden, karakteriseert ten opzichte van alle andere marktdeelnemers (zie met name arresten Hof van <DATE ISO="19910516">16 mei 1991</DATE>, Extramet Industrie/Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-358/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-2501">C-358/89, Jurispr. blz. I-2501, punt 17</REF.DOC.ECR>, en <DATE ISO="19940518">18 mei 1994</DATE>, Codorniu/Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-309/89" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-1853">C-309/89, Jurispr. blz. I-1853</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>In de onderhavige zaak:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>bevinden verzoeksters zich, samen met de drie andere exploitanten van wereldwijde CRS, in een situatie die hen karakteriseert ten opzichte van alle andere marktdeelnemers: alleen de vier betrokken bedrijven exploiteerden dergelijke systemen en het is onwaarschijnlijk dat er een nieuw systeem opduikt, aangezien alle grote luchtvaartmaatschappijen al aan de vier bestaande wereldwijde CRS deelnemen. Bovendien zou de oprichting van een nieuw CRS een aanzienlijke investering vergen;</P></ITEM><?PAGE NO="II-4154"?><ITEM><P>de vaststelling van de bestreden handeling wijzigt de positie van de verzoekers. Voor elke exploitant van een wereldwijde CRS brengt de verplichting om de MIDT slechts éénmaal te leveren aan een groep luchtvaartmaatschappijen die een gemeenschappelijk belang hebben bij een gemeenschappelijke dataverwerking, mee dat de waarde van de bestaande contracten daalt en de levering van de MIDT wellicht geheel onrendabel wordt;</P></ITEM><ITEM><P>bij de vaststelling van verordening nr. 323/1999, die de efficiëntie van de CRS aantast en het voortbestaan van een aantal ervan in gevaar brengt, had de Raad op grond van de artikelen 71 EG en 74 EG rekening moeten houden met de bijzondere situatie van verzoeksters en van de andere exploitanten van wereldwijde CRS.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Vervolgens betogen verzoeksters dat het eventuele bestaan van nationale rechtsmiddelen die een prejudiciële vraag over de uitlegging of de geldigheid van de vastgestelde handeling mogelijk maken, niet afdoen aan de ontvankelijkheid van het onderhavige beroep (arrest Gerecht van <DATE ISO="19980915">15 september 1998</DATE>, Gestevisión Telecinco/Commissie, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-70/97 P" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-7183">T-95/96, Jurispr. blz. II-3407, punt 68</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>In elk geval is er geen duidelijke basis om een geschil op nationaal niveau te doen ontstaan. De mogelijkheid dat er een geschil ontstaat tussen verzoeksters en een abonnee, kan verzoeksters niet het recht ontnemen, een beroep tot nietigverklaring in te stellen. Anders zou het stelsel van rechtsmiddelen dat door het Verdrag in het leven is geroepen, niet sluitend zijn (arrest Hof van <DATE ISO="19981117">17 november 1998</DATE>, Kruidvat/Commissie, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-70/97 P" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-7183">C-70/97 P, Jurispr. blz. I-7183, punt 48</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Interveniente Amadeus stelt dat het beroep tot nietigverklaring ontvankelijk moet worden verklaard.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4155"?><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Zij betoogt in de eerste plaats dat een <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>maatregel<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/> waarbij tarieven worden vastgesteld die uitsluitend voor verzoeksters, haarzelf en twee andere CRS-exploitanten gelden, en die hen dwingt om ingrijpende veranderingen aan te brengen in de wijze waarop zij de door hen opgezette databanken tot dusverre op basis van de reeds bestaande contracten aan hun klanten hebben verkocht en in rekening gebracht, een beschikking in de zin van artikel 230 EG vormt en niet als een <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>algemene rechtsregel<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/> kan worden beschouwd.</TXT></NP><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Vervolgens wijst Amadeus erop dat er sinds 1989 geen enkele CRS-exploitant in de Europese Unie is bijgekomen en dat één van de vijf in 1989 werkzame exploitanten is verdwenen nadat deze met haar is gefuseerd.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Tot slot stelt Amadeus dat de omstreden bepaling op flagrante wijze de rechten schendt die aan de CRS-eigenaren zijn toegekend bij richtlijn 96/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="19960311">11 maart 1996</DATE> betreffende de rechtsbescherming van databanken (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="077" DATE.PUB="1996" PAGE.FIRST="20">PB L 77, blz. 20</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Volgens verweerster is de bestreden handeling een normatieve handeling van algemene strekking (arrest Hof van <DATE ISO="19621214">14 december 1962</DATE>, Confédération nationale des producteurs de fruits et légumes e.a./Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="16/62+17/62" YEAR="1962" PAGE.ECR="941">16/62 en 17/62, Jurispr. blz. 941</REF.DOC.ECR>). Eenzelfde bepaling kan evenwel niet tegelijkertijd een handeling van algemene strekking en een individuele handeling zijn (arrest Hof van <DATE ISO="19820325">25 maart 1982</DATE>, Moksel/Commissie, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="45/81" YEAR="1982" PAGE.ECR="1129">45/81, Jurispr. blz. 1129, punt 18</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Voorts zijn verzoeksters rechtstreeks noch individueel geraakt in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG (arrest Hof van <DATE ISO="19930629">29 juni 1993</DATE>, Gibraltar/Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-298/89" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-3605">C-298/89, Jurispr. I-3605, punt 17</REF.DOC.ECR>). Het beroep is dus nierontvankelijk.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4156"?><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Tot slot wijst de Raad erop dat de door verzoeksters opgeworpen vragen op een uitlegging van de omstreden bepaling berusten. Zij lenen zich dus niet voor een rechtstreeks beroep tot nietigverklaring bij het Gerecht, dat niet bevoegd is, uitspraak te doen over de uitlegging van het gemeenschapsrecht. Dergelijke vragen kunnen alleen in een prejudiciële procedure aan het Hof worden voorgelegd.</TXT></NP><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>De Commissie ondersteunt de conclusies van de Raad. Zij voert aan dat verzoeksters niet aantonen waarom verordening nr. 323/1999 als een in de vorm van een verordening gegeven beschikking moet worden beschouwd. Zij geven ook niet aan hoe zij door de bestreden handeling individueel worden geraakt.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Beoordeling door bet Gerecht</P></TI></TITLE><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Om te beginnen moet worden opgemerkt dat het onderhavige geschil, anders dan verweerder stelt, wel degelijk een vordering tot nietigverklaring in de zin van artikel 230 EG is, en niet een eenvoudig verzoek tot uitlegging van een bepaling van verordening nr. 323/1999. De omstandigheid dat de ter ondersteuning van de vordering tot nietigverklaring aangevoerde middelen op een uitlegging van de betrokken bepaling zijn gebaseerd, behoort tot de grond van het geschil en is niet aan de orde bij het onderzoek van de ontvankelijkheid van deze vordering.</TXT></NP><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>Ingevolge artikel 230, vierde alinea, EG, kan iedere natuurlijke of rechtspersoon een beroep tot nietigverklaring instellen tegen beschikkingen die, hoewel genomen in de vorm van een verordening, hem rechtstreeks en individueel raken.</TXT></NP><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Volgens vaste rechtspraak moet het criterium voor het onderscheid tussen een verordening en een beschikking worden gezocht in de al dan niet algemene<?PAGE NO="II-4157"?> strekking van de betrokken handeling. Een handeling heeft een algemene strekking indien zij van toepassing is op objectief bepaalde situaties en rechtsgevolgen heeft voor abstract aangewezen categorieën van personen (arrest-Gerecht van <DATE ISO="20000222">22 februari 2000</DATE>, ACAV e.a./Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-138/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="II-341">T-138/98, Jurispr. blz. II-341, punt 49</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>Bovendien verliest een handeling haar normatieve karakter niet door het feit dat het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten op wie zij van toepassing is, min of meer nauwkeurig kan worden bepaald (beschikkingen Hof van <DATE ISO="19951123">23 november 1995</DATE>, Asocarne/Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-10/95 P" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4149">C-10/95 P, Jurispr. blz. I-4149, punt 30</REF.DOC.ECR>, en <DATE ISO="19960424">24 april 1996</DATE>, CNPAAP/Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-87/95 P" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-2003">C-87/95 P, Jurispr. blzI-2003, punt 34</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>In de onderhavige zaak is artikel 6, lid 1, sub bv, van verordening nr. 2299/89, zoals dat is ingevoegd bij verordening nr. 323/1999, in algemene en abstracte termen gesteld. Net zoals in de punten i tot en met iv van dit artikel, worden in punt v de voorwaarden bepaald waaronder een systeemverkoper statistische of andere informatie uit zijn CRS mag verstrekken. Het heeft in dit verband enkel het oog op objectief bepaalde situaties en bevat hiertoe onder meer termen die in artikel 2 op algemene en abstracte wijze zijn gedefinieerd. Alleen onder die voorwaarden heeft het dus rechtsgevolgen voor categorieën ondernemingen. Zelfs indien was aangetoond dat de rechtssubjecten op wie de betrokken bepaling — zoals overigens elke andere bepaling van verordening nr. 2299/89 die gevolgen heeft voor de systeemverkopers — van toepassing is, identificeerbaar waren op het moment waarop de bepaling werd vastgesteld, zou dit niet afdoen aan heinormatieve karakter van die bepaling, gelet op het feit dat zij enkel het oog heeftop objectieve situaties rechtens of feitelijk (beschikking CNPAAP/Raad, reeds aangehaald, punt 35).</TXT></NP><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Niettemin heeft het Hof geoordeeld dat een bepaling van een handeling van algemene strekking onder omstandigheden bepaalde marktdeelnemers individueel kan raken (arresten Extramet Industrie/Raad, reeds aangehaald, punt 13, en<?PAGE NO="II-4158"?> Codorníu/Raad, reeds aangehaald, punt 19). Dit is het geval indien de betrokken bepaling een natuurlijk of rechtspersoon treft uit hoofde van zekere bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie, welke hem ten opzichte van ieder ander karakteriseert, en hem daardoor individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat van een beschikking (arrest Cordorniu/Raad, reeds aangehaald, punt 20).</TXT></NP><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Verzoeksters stellen dat zij behoren tot een beperkte kring van marktdeelnemers waarop de omstreden bepaling betrekking heeft.</TXT></NP><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>Opgemerkt zij evenwel dat, anders dan verzoeksters stellen, de omstandigheid dat het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten op wie een maatregel van toepassing is, meer of minder nauwkeurig kan worden bepaald, geenszins betekent dat deze rechtssubjecten moeten worden geacht door die maatregel individueel te worden geraakt, zolang vaststaat dat deze toepassing voortvloeit uit een objectieve feitelijke of rechtssituatie die in de betrokken handeling wordt omschreven (arresten Hof van <DATE ISO="19930615">15 juni 1993</DATE>, Abertal e.a./Commissie, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-213/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-3177">C-213/91, Jurispr. blz. I-3177, punt 17</REF.DOC.ECR>, en <DATE ISO="19960215">15 februari 1996</DATE>, Buralux e.a./Raad, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-209/94 P" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-615">C-209/94 P, Jurispr. blz. I-615, punt 24</REF.DOC.ECR>). In de onderhavige zaak worden verzoeksters door de omstreden bepaling in hun objectieve hoedanigheid van <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>systeemverkoper<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/> geraakt, op dezelfde wijze als iedere andere systeemverkoper in de zin van artikel 2 van verordening nr. 2299/89, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3089/93. In werkelijkheid worden alle in artikel 6, lid 1, sub bv, van verordening nr. 2299/89, zoals gewijzigd, bedoelde marktdeelnemers door deze bepaling geraakt in hun objectieve hoedanigheid van op de betrokken markt werkzame ondernemers, ongeacht of zij systeemverkoper, luchtvaartmaatschappij of abonnee zijn.</TXT></NP><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>Bovendien beroepen verzoeksters zich op uitzonderlijke economische omstandigheden. In de twee door hen aangehaalde arresten van het Hof, waarin werd geoordeeld dat een rechtspersoon individueel werd geraakt door de verordeningsbepaling<?PAGE NO="II-4159"?> waartegen hij opkwam, lagen de omstandigheden evenwel anders dan in het onderhavige geval.</TXT></NP><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Zo heeft het Hof in het reeds aangehaalde arrest Extrámét Industrie/Raad, betreffende de antidumpingregeling, beklemtoond dat verzoeker zowel de belangrijkste importeur van het product waarop de antidumpingmaatregel betrekking had, als de eindgebruiker van het product was, en dat hij moeilijkheden ondervond om zich te bevoorraden bij de enige producent in de Gemeenschap, die bovendien zijn concurrent op de markt van het verwerkte product was.</TXT></NP><NP><NO.P>53</NO.P><TXT>In het reeds aangehaalde arrest Codorniu/Raad heeft het Hof geoordeeld dat een verzoeker die sinds 1924 een exclusief recht heeft op een merk dat hij van oudsher heeft gebruikt, en dat hij niet meer mag gebruiken ten gevolge van een bepaling van een verordening, door die bepaling individueel wordt geraakt.</TXT></NP><NP><NO.P>54</NO.P><TXT>Uit deze arresten blijkt dat het feit alleen dat een verordeningsbepaling de economische activiteit van een onderneming aantast, niet betekent dat die onderneming door die bepaling wordt geraakt. De situaties die het Hof in deze arresten voor ogen had, waren het resultaat van een samenloop van bijzondere omstandigheden die zich in het onderhavige geval niet voordoen. Zo hebben verzoeksters niet aangetoond dat zij werden belet, gebruik te maken van een exclusief recht, zoals het geval was in de zaak die tot het reeds aangehaalde arrest Cordoníu/Raad heeft geleid. En ook al wordt de activiteit betreffende de MIDT — die slechts een afgeleide activiteit van de primaire functie van CRS, namelijk de geautomatiseerde reservering van diensten, is — door de bestreden bepaling ongunstig beïnvloed, verzoeksters hebben niet aangetoond dat zij zich bevinden in een situatie die vergelijkbaar is met die van Extramet Industrie SA op de markivan calciummetaal. In werkelijkheid worden verzoeksters door de betrokken verordening slechts geraakt in hun objectieve hoedanigheid van systeemverkoper, net als de andere ondernemers. In de onderhavige zaak zijn geen elementen voorhanden die vergelijkbaar zijn met de specifieke elementen op basis waarvan is aangenomen dat Extramet Industrie SA en Gordoníu SA individueel werden geraakt door de handelingen waartegen zij opkwamen.</TXT></NP><?PAGE NO="II-4160"?><NP><NO.P>55</NO.P><TXT>Derhalve moet worden geconcludeerd dat verzoeksters niet hebben aangetoond dat zij individueel zijn geraakt door de verordeningsbepaling waarvan zij de nietigverklaring vorderen.</TXT></NP><NP><NO.P>56</NO.P><TXT>Mitsdien moet het beroep niet-ontvankelijk worden verklaard.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Kosten</P></TI></TITLE><NP><NO.P>57</NO.P><TXT>Ingevolge artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd. Aangezien verzoeksters in het ongelijk zijn gesteld, dienen zij overeenkomstig de vorderingen van verweerder te worden verwezen in hun eigen kosten alsmede in die van laatstgenoemde.</TXT></NP><NP><NO.P>58</NO.P><TXT>Volgens artikel 87, lid 4, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering dragen de instellingen die in het geding zijn tussengekomen, hun eigen kosten. Ondanks de vorderingen van de Commissie dienaangaande dient derhalve te worden beslist dat deze haar eigen kosten zal dragen.</TXT></NP><NP><NO.P>59</NO.P><TXT>Overeenkomstig artikel 87, lid 4, derde alinea, van het Reglement voor de procesvoering dient te worden beslist dat Amadeus haar eigen kosten zal dragen.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="II-4161"?><JURISDICTION><INTRO><P>HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG (Tweede kamer)</P><P>beschikt:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Verzoeksters zullen hun eigen kosten alsmede die van verweerder dragen.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>De intervenienten zullen hun eigen kosten dragen.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><P>Luxemburg, <DATE ISO="20001215">15 december 2000</DATE>.</P><SIGNATORY><P>De griffier</P><P>H. Jung</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>De president van de Tweede kamer</P><P>A. W. H. Meij</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>