Wydanie tymczasowe
WYROK SĄDU (siódma izba)
z dnia 14 października 2026 r.(*)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy FIND MY CAR – Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Dopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej – Złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania po terminie – Przedłużenie terminu – Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego
W sprawie T‑451/25
Mega Pop podjetje za oglaševanje na prostem d.o.o., z siedzibą w Lubljanie (Słowenia), którą reprezentowały P. Žibert i S. Sega, adwokatki,
strona skarżąca,
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali D. Gája i V. Ruzek, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest:
Apple Inc., z siedzibą w Cupertino, Kalifornia (Stany Zjednoczone), którą reprezentowali M. Mortelé, B. Lieben i A. Steep, adwokaci,
SĄD (siódma izba),
w składzie: K. Kecsmár, prezes, L. Madise (sprawozdawca) i U. Öberg, sędziowie,
sekretarz: G. Mitrev, administrator,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 20 maja 2026 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1 W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Mega Pop prodjetje za oglaševanje na prostem d.o.o., wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 maja 2025 r. (sprawa R 1259/2024‑1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
Okoliczności powstania sporu
2 W dniu 17 sierpnia 2016 r. skarżąca dokonała w EUIPO zgłoszenia rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską dla słownego znaku towarowego FIND MY CAR.
3 W dniu 19 grudnia 2017 r. znak towarowy, o którym mowa w pkt 2 powyżej, został zarejestrowany jako rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską.
4 W dniu 13 marca 2023 r. interwenient, Apple Inc., złożył w EUIPO wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego, o którym mowa w pkt 2 powyżej, na podstawie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).
5 W dniu 8 czerwca 2023 r. EUIPO poinformowało skarżącą, że odrzuca dodatkowe dowody przedstawione przez nią w dniu 31 maja 2023 r., a to ze względu na ich postać fizyczną i upływ terminu wyznaczonego na przedstawienie dowodu używania spornego znaku towarowego. W dniu 27 czerwca 2023 r. EUIPO poinformowało skarżącą, że tych samych dodatkowych dowodów przedstawionych przez nią w dniu 13 czerwca 2023 r. w formie hiperłącza nie można uznać za ważne ze względu na ich format techniczny.
6 Decyzją z dnia 25 kwietnia 2024 r. Wydział Unieważnień uwzględnił wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do spornego znaku towarowego w całości ze względu na to, że zakres używania tego znaku nie został wykazany.
7 W dniu 21 czerwca 2024 r. skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 25 kwietnia 2024 r.
8 W dniu 30 sierpnia 2024 r. upłynął przewidziany w art. 68 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 termin czterech miesięcy na złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania wniesionego do izby odwoławczej (zwany dalej „czteromiesięcznym terminem”).
9 W dniu 2 września 2024 r. EUIPO poinformowało skarżącą, że odwołanie może zostać uznane za niedopuszczalne, ponieważ w wyznaczonym terminie nie złożono żadnego pisma przedstawiającego podstawy odwołania, i wezwało ją do przedstawienia wszelkich uwag i dokumentów potwierdzających mogących wyjaśnić to zaniechanie.
10 W dniu 13 września 2024 r. EUIPO zostało poinformowane pismem przedstawionym w imieniu skarżącej i spółki SOLAR MARKET LLC, z siedzibą w Kijowie (Ukraina), że prawo do spornego znaku towarowego zostało przeniesione na tę ostatnią na mocy umowy o przeniesienie praw z dnia 1 lipca 2024 r. W piśmie tym zwrócono się do EUIPO o zastosowanie decyzji EX‑24‑5 dyrektora wykonawczego EUIPO z dnia 11 czerwca 2024 r. w sprawie przedłużenia terminów dla stron mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w Ukrainie (zwanej dalej „decyzją EX‑24‑5”) oraz o przyznanie prawa do skorzystania z przewidzianego w tej decyzji przedłużenia terminu do dnia 16 września 2024 r. (zwanego dalej „przedłużonym terminem”). Pismo to zawierało wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego złożony tytułem ewentualnym na podstawie art. 104 ust. 1–3 rozporządzenia 2017/1001.
11 Tego samego dnia skarżąca i SOLAR MARKET złożyły pismo przedstawiające podstawy odwołania.
12 W piśmie z dnia 12 listopada 2024 r. EUIPO wyjaśniło, że możliwe jest, iż wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego zostanie uznany za niewniesiony, ponieważ nie uiszczono należnej z tego tytułu opłaty.
13 W dniu 15 listopada 2024 r. skarżąca i SOLAR MARKET ponowiły wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego i podniosły przed EUIPO, że nie otrzymały żadnego wezwania do uiszczenia należnej z tego tytułu opłaty.
14 Zaskarżoną decyzją Izba Odwoławcza odrzuciła odwołanie jako niedopuszczalne i obciążyła SOLAR MARKET kosztami postępowania z uwagi na upływ terminu do złożenia pisma przedstawiającego podstawy odwołania, ponieważ SOLAR MARKET nie mogła skorzystać z przedłużenia terminu na mocy decyzji EX‑24‑5, a wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego został uznany za niewniesiony z powodu nieuiszczenia odpowiedniej opłaty zgodnie z art. 104 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001.
15 W dniu 19 czerwca 2025 r. EUIPO zostało poinformowane, że prawo do spornego znaku towarowego zostało ponownie przeniesione na skarżącą.
Żądania stron
16 W ostatniej wersji swoich żądań, tak jak zostały one przedstawione na rozprawie, skarżąca wnosi do Sądu o:
– stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
– obciążenie EUIPO kosztami postępowania.
17 EUIPO wnosi do Sądu o:
– oddalenie skargi;
– obciążenie skarżącej kosztami w przypadku przeprowadzenia rozprawy.
18 W ostatniej wersji swoich żądań, tak jak zostały one przedstawione na rozprawie, interwenient wnosi do Sądu o:
– oddalenie skargi;
– obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Co do prawa
19 Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności skarżąca podnosi zasadniczo trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy błędnego zastosowania decyzji EX‑24‑5, drugi – nieuzasadnionego oddalenia wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego, a trzeci – nieuwzględnienia dodatkowych dowodów przedstawionych w dobrej wierze.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego błędnego zastosowania decyzji EX‑24‑5
20 W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza błędnie zastosowała decyzję EX‑24‑5, ponieważ uzależniła skorzystanie z przedłużenia terminu do złożenia pisma przedstawiającego podstawy odwołania od warunku, by wpisanie przeniesienia prawa do znaku towarowego nastąpiło przed upływem czteromiesięcznego terminu. Zdaniem skarżącej SOLAR MARKET powinna była móc skorzystać z takiego przedłużenia, ponieważ przeniesienie prawa do spornego znaku towarowego zostało zgłoszone w przedłużonym terminie, a SOLAR MARKET, jako nowy właściciel znaku towarowego, ma siedzibę w Ukrainie.
21 W tym względzie skarżąca podnosi, że zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania wymagają jednolitego stosowania przedłużenia terminu, niezależnie od tego, kto w danym momencie jest właścicielem prawa do znaku towarowego. A zatem Izba Odwoławcza nie może pozbawić SOLAR MARKET możliwości przedłużenia terminu ze względu na fakt, że wpisanie do rejestru przeniesienia prawa do spornego znaku towarowego nastąpiło, gdy upłynął już czteromiesięczny termin. Taka wykładnia decyzji EX‑24‑5 byłaby również sprzeczna z jej celem, jakim jest ułatwienie spółkom mającym siedzibę w Ukrainie przestrzegania ich obowiązków proceduralnych. Ponadto zdaniem skarżącej brak możliwości zastosowania przedłużenia terminu w przypadku przeniesienia prawa do spornego znaku towarowego w toku postępowania nie jest uzasadniony, ponieważ taki wyjątek nie został przewidziany w decyzji EX‑24‑5.
22 EUIPO i interwenient nie zgadzają się z argumentami skarżącej.
23 Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 68 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 pismo przedstawiające podstawy odwołania składa się w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia decyzji instancji EUIPO będącej przedmiotem odwołania do izby odwoławczej.
24 Zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. d) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie 2017/1001 oraz uchylające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1) izba odwoławcza odrzuca odwołanie jako niedopuszczalne, jeżeli uzasadnienie nie zostało złożone w terminie czterech miesięcy, który biegnie od daty powiadomienia o decyzji, od której służy odwołanie.
25 Zgodnie z art. 1 ust. 1 decyzji EX‑24‑5 wszystkie terminy upływające w okresie od 16 czerwca 2024 r. do 15 września 2024 r. włącznie, które dotyczą stron postępowania przed EUIPO mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w Ukrainie, zostają przedłużone do dnia 16 września 2024 r.
26 W niniejszym wypadku należy zauważyć, że czteromiesięczny termin upłynął w dniu 30 sierpnia 2024 r. SOLAR MARKET została wpisana do rejestru EUIPO jako nowy właściciel spornego znaku towarowego w dniu 13 września 2024 r. i złożyła pismo przedstawiające podstawy odwołania tego samego dnia, czyli po upływie czteromiesięcznego terminu, ale przed upływem przedłużonego terminu.
27 Należy zatem ustalić, czy – jak twierdzi skarżąca – SOLAR MARKET, wpisana do rejestru EUIPO jako nowy właściciel spornego znaku towarowego po upływie czteromiesięcznego terminu, lecz przed upływem przedłużonego terminu, mogła skutecznie powołać się na przedłużenie terminów przewidziane w decyzji EX‑24‑5.
28 W tym względzie Izba Odwoławcza przypomniała w pkt 21 zaskarżonej decyzji, że „[z]godnie z art. 20 ust. [11] rozporządzenia [2017/1001] do momentu wpisania przeniesienia do rejestru następca prawny nie może powoływać się na prawa wynikające z rejestracji unijnego znaku towarowego”. W pkt 22 wspomnianej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła na tej podstawie, że SOLAR MARKET mogłaby skorzystać z przewidzianego w decyzji EX‑24‑5 przedłużenia terminu na złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania tylko wtedy, gdyby przeniesienie spornego znaku towarowego zostało wpisane do rejestru przed upływem czteromiesięcznego terminu, czyli przed dniem 30 sierpnia 2024 r. Wreszcie w pkt 24 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wskazała, że zgodnie z art. 20 ust. 11 rozporządzenia 2017/1001 SOLAR MARKET mogła działać w charakterze właściciela spornego znaku towarowego wobec EUIPO i wobec osób trzecich dopiero od dnia 13 września 2024 r., czyli dnia, w którym czteromiesięczny termin już upłynął.
29 Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 20 ust. 1, 4 i 11 rozporządzenia 2017/1001, odczytywanymi łącznie, w przypadku przeniesienia prawa do znaku towarowego to przeniesienie musi zostać wpisane do rejestru EUIPO, a nowy właściciel może powoływać się na prawa do znaku towarowego dopiero od momentu tego wpisu. Należy również podkreślić, że wpis do rejestru EUIPO nie ma mocy wstecznej [zob. podobnie wyrok z dnia 22 września 2021 r., Yachting Brand Management/EUIPO – Industries Sportswear (MARINA YACHTING), T‑169/20, EU:T:2021:609, pkt 64].
30 Wynika z tego, że w niniejszej sprawie z uwagi na dokonanie wpisu do rejestru przeniesienia prawa do spornego znaku towarowego w dniu 13 września 2024 r. to właśnie od tej daty SOLAR MARKET mogła powoływać się na prawa wynikające z tego znaku towarowego i w konsekwencji była uprawniona do występowania przed EUIPO w charakterze właściciela wspomnianego znaku towarowego. W związku z tym SOLAR MARKET stała się stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą w dniu 13 września 2024 r. Tymczasem w tym dniu upłynął już czteromiesięczny termin mający zastosowanie do stron postępowania przed izbą odwoławczą, ponieważ w stosunku do skarżącej nie zastosowano przedłużonego terminu.
31 Chociaż skarżąca twierdzi, że w dniu, w którym SOLAR MARKET stała się stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą, przedłużony termin przewidziany w decyzji EX‑24‑5 jeszcze nie upłynął, to nie wynika z tego, że SOLAR MARKET mogła skorzystać z przedłużenia terminu przewidzianego w tej decyzji. Jak bowiem podkreślono w pkt 29 powyżej, art. 20 rozporządzenia 2017/1001 przewiduje, że nowy właściciel znaku towarowego staje się właścicielem praw związanych ze znakiem towarowym, a tym samym – w niniejszym wypadku – stroną postępowania toczącego się przed EUIPO dopiero od momentu wpisania przeniesienia prawa do wspomnianego znaku towarowego do rejestru EUIPO, przy czym przeniesienie to wywołuje skutki wyłącznie na przyszłość. Wobec tego zgodnie z art. 20 rozporządzenia 2017/1001 wpisanie SOLAR MARKET jako nowego właściciela spornego znaku towarowego pozwalało jej na kontynuowanie postępowania toczącego się przed EUIPO poprzez podjęcie tego postępowania na etapie, na jakim znajdowało się ono w dniu wpisania przeniesienia do rejestru, bez przyznania jej praw procesowych, które w tym dniu nie przysługiwały już poprzedniemu właścicielowi znaku towarowego, czyli skarżącej. W tym kontekście decyzja EX‑24‑5 nie mogła prowadzić do przedłużenia terminu, który – jak w niniejszym wypadku – upłynął już w dniu, w którym strona postępowania zobowiązana do przestrzegania tego terminu, a mianowicie skarżąca, nie była objęta zakresem stosowania tej decyzji, ponieważ nie miała siedziby w Ukrainie.
32 Wykładnia, zgodnie z którą SOLAR MARKET nie mogła powołać się na przedłużenie terminu przewidziane w decyzji EX‑24‑5, znajduje potwierdzenie w fakcie, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasady pewności prawa, niedyskryminacji i równego traktowania wymagają ścisłego stosowania przepisów dotyczących terminów procesowych [zob. podobnie wyrok z dnia 21 maja 2014 r., Melt Water/OHIM (NUEVA), T‑61/13, EU:T:2014:265, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 9 października 2019 r., Esim Chemicals/EUIPO – Sigma‑Tau Industrie Farmaceutiche Riunite (ESIM Chemicals), T‑713/18, niepublikowany, EU:T:2019:744, pkt 34]. Ponadto należy zauważyć, że przedłużenie terminu przewidziane w decyzji EX‑24‑5 stanowi wyjątek od stosowania terminów ogólnych przewidzianych w rozporządzeniu 2017/1001, a w szczególności czteromiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 68 ust. 1 tego rozporządzenia. Tymczasem należy przypomnieć zasadę, zgodnie z którą wyjątki podlegają wykładni zawężającej (zob. podobnie wyrok z dnia 23 listopada 2017 r., Di Maura, C‑246/16, EU:C:2017:887, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo). Skarżąca nie może zatem powoływać się na zasady pewności prawa, niedyskryminacji i równego traktowania na poparcie wykładni decyzji EX‑24‑5, której broni, a która prowadziłaby do przyjęcia, że okoliczności zaistniałe po upływie terminu mogą spowodować zniesienie skutków związanych z tym upływem.
33 Wreszcie skarżąca utrzymuje, że odmowa przyznania SOLAR MARKET przedłużonego terminu z tego tylko powodu, że stała się ona właścicielem spornego znaku towarowego w toku postępowania, jest konsekwencją arbitralnego i nierównego traktowania stron, co pociąga za sobą naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Argument ten jest jednak bezzasadny, ponieważ niemożność skorzystania przez SOLAR MARKET z przedłużonego terminu nie jest konsekwencją zmiany właściciela spornego znaku towarowego w toku postępowania, lecz wynika z faktu, że w dniu, w którym SOLAR MARKET stała się stroną postępowania, czteromiesięczny termin już upłynął, a decyzja EX‑24‑5 – jak wskazano w pkt 31 powyżej – nie mogła wywołać skutku w postaci jego przedłużenia.
34 Z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza nie naruszyła prawa, stwierdzając w pkt 21 i 22 zaskarżonej decyzji, że SOLAR MARKET nie może skorzystać z przedłużenia czteromiesięcznego terminu na podstawie decyzji EX‑24‑5.
35 Wniosku tego nie podważają pozostałe argumenty skarżącej.
36 Po pierwsze, skarżąca wyjaśnia, że ograniczenie zakresu stosowania decyzji EX‑24‑5 wyłącznie do stron postępowania byłoby sprzeczne z celem tej decyzji, polegającym na ułatwieniu spółkom mającym siedzibę w Ukrainie przestrzegania ich obowiązków proceduralnych. Jednakże uwzględnienie takiego celu nie może samo w sobie uzasadniać wykładni bronionej przez skarżącą, która jest sprzeczna z jednej strony z wykładnią wynikającą z łącznej lektury art. 20 rozporządzenia 2017/1001 i decyzji EX‑24‑5, a z drugiej strony z zasadą przypomnianą w pkt 32 powyżej, zgodnie z którą wyjątki od przepisów dotyczących terminów procesowych należy interpretować zawężająco.
37 Po drugie, skarżąca utrzymuje, że wobec braku wyraźnego uregulowania tej kwestii w decyzji EX‑24‑5 decyzję tę należy interpretować w ten sposób, że z przedłużonego terminu powinny korzystać również przedsiębiorstwa, które stały się stronami postępowania przed EUIPO w następstwie przeniesienia prawa do spornego znaku towarowego w toku postępowania. W tym względzie należy zauważyć, że art. 68 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 i decyzja EX‑24‑5 nie przewidują żadnego odstępstwa od przesłanek ich stosowania w przypadku przeniesienia prawa do spornego znaku towarowego w toku postępowania toczącego się przed EUIPO. W związku z tym w braku jakiegokolwiek przepisu przewidującego takie odstępstwo ani art. 68 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001, ani decyzji EX‑24‑5 nie można interpretować w ten sposób, że zmiana właściciela znaku towarowego w toku postępowania pozwala na ponowne rozpoczęcie biegu terminów, które już upłynęły. W rezultacie skarżąca nie ma podstaw, by twierdzić, że w niniejszym wypadku, pomimo upływu czteromiesięcznego terminu, SOLAR MARKET powinna była skorzystać z przedłużonego terminu ze względu na to, że stała się właścicielem spornego znaku towarowego w toku postępowania.
38 W świetle powyższego Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła zatem, że przedłużenie terminu przewidziane w decyzji EX‑24‑5 nie ma zastosowania w niniejszym wypadku i że w związku z tym pismo procesowe złożone w dniu 13 września 2024 r. zostało złożone po terminie.
39 Wynika z tego, że zarzut pierwszy należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego oddalenia wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego
40 W zarzucie drugim skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta oddaliła jej wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego z tego tylko powodu, że nie uiszczono odpowiedniej opłaty, chociaż EUIPO nie wysłało jej wezwania do jej zapłaty i nie poinformowano jej o takim obowiązku. W ten sposób została ona pozbawiona możliwości usunięcia tego braku i przedstawienia uwag w przedmiocie konsekwencji nieuiszczenia tej opłaty. W rezultacie Izba Odwoławcza naruszyła jej prawo do bycia wysłuchaną, zasadę pewności prawa i prawo do skutecznego środka prawnego.
41 EUIPO i interwenient nie zgadzają się z argumentami skarżącej.
42 W pkt 25 i 26 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego został uznany za niewniesiony ze względu na brak uiszczenia odpowiedniej opłaty.
43 Zgodnie z art. 104 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego uznaje się za złożony dopiero po uiszczeniu opłaty za przywrócenie praw.
44 Tymczasem w niniejszym wypadku należy zauważyć, że ani skarżąca, ani SOLAR MARKET nie uiściły takiej opłaty.
45 Chociaż skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza nie poinformowała jej o obowiązku uiszczenia opłaty ani nie wezwała jej do jej zapłaty, należy zważyć, co następuje.
46 Z pisma z dnia 12 listopada 2024 r., o którym mowa w pkt 12 powyżej, wynika, że EUIPO przypomniało skarżącej, iż zgodnie z art. 104 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego uznaje się za złożony dopiero po uiszczeniu opłaty za przywrócenie praw. W piśmie tym przypomniano również wysokość opłaty, którą skarżąca powinna uiścić, wynoszącą mianowicie 200 EUR. W piśmie tym zaznaczono ponadto, że w przypadku nieuiszczenia tej kwoty wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego może nie zostać uznany za złożony. A zatem, jak podnosi EUIPO, skarżąca została należycie poinformowana o obowiązku uiszczenia opłaty i o konsekwencjach, jakie mogą wyniknąć z braku jej zapłaty. Na podstawie tych informacji skarżącej umożliwiono usunięcie braku polegającego na nieuiszczeniu opłaty.
47 Ponadto skarżąca twierdzi, że EUIPO powinno było skierować do niej formalne wezwanie do uiszczenia opłaty za przywrócenie praw. Skarżąca nie może jednak zasadnie twierdzić, że w braku takiego wezwania naruszone zostałoby jej prawo do bycia wysłuchaną, jej prawo do skutecznego środka prawnego oraz zasada pewności prawa, ponieważ niezależnie od tego, jak wskazano w pkt 46 powyżej, skarżąca została poinformowana przez EUIPO o obowiązku uiszczenia opłaty za przywrócenie praw oraz o konsekwencjach, jakie mogą wyniknąć z braku jej zapłaty. Ponadto art. 104 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 nie przewiduje obowiązku wystosowania formalnego wezwania do uiszczenia opłaty za przywrócenie praw. Skarżąca nie powołuje się też na żaden inny przepis, który przewidywałby taki obowiązek.
48 Wobec tego zarzut drugi należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego uwzględnienia dodatkowych dowodów
49 W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza powinna była wziąć pod uwagę dowody przedstawione przez skarżącą na okoliczność rzeczywistego używania spornego znaku towarowego w rozpatrywanym okresie, które w toku postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku zostały niesłusznie odrzucone najpierw ze względu na ich postać fizyczną, a następnie ze względu na ich format techniczny. W ten sposób poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania Izba Odwoławcza naruszyła prawo skarżącej do bycia wysłuchaną i pozbawiła ją możliwości skutecznego wykonywania jej praw procesowych.
50 EUIPO i interwenient nie zgadzają się z argumentami skarżącej.
51 Wystarczy zauważyć, że zaskarżona decyzja nie wynika z nieuwzględnienia dowodów, o których mowa, a u jej podstaw leży prawidłowe odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego, na którą to niedopuszczalność wspomniane dowody tak czy inaczej nie mają żadnego wpływu. Wobec tego skarżąca nie może skutecznie powoływać się na nieuwzględnienie tych dowodów.
52 W rezultacie należy oddalić zarzut trzeci, a co za tym idzie – skargę w całości.
W przedmiocie kosztów
53 Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
54 Ponieważ odbyła się rozprawa, a skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (siódma izba)
orzeka, co następuje:
1) Skarga zostaje oddalona.
2) Mega Pop podjetje za oglaševanje na prostem d.o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.
|
Kecsmár |
Madise |
Öberg |
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 14 października 2024 r.
Podpisy
* Język postępowania: angielski.