Voorlopige editie

ARREST VAN HET GERECHT (Zevende kamer)

14 oktober 2026 (*)

„ Uniemerk – Procedure inzake vervallenverklaring – Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie – Woordmerk FIND MY CAR – Vervallenverklaring – Ontvankelijkheid van het beroep bij de kamer van beroep – Te late indiening van de schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het beroep – Verlenging van de termijn – Verzoek tot herstel in de vorige toestand ”

In zaak T‑451/25,

Mega Pop podjetje za oglaševanje na prostem d.o.o., gevestigd te Ljubljana (Slovenië), vertegenwoordigd door P. Žibert en S. Sega, advocaten,

verzoekster,

tegen

Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), vertegenwoordigd door D. Gája en V. Ruzek als gemachtigden,

Verweerder,

andere partij in de procedure bij de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht:

Apple Inc., gevestigd te Cupertino, Californië (Verenigde Staten), vertegenwoordigd door M. Mortelé, B. Lieben en A. Steep, advocaten,

wijst

HET GERECHT (Zevende kamer),

samengesteld als volgt: K. Kecsmár, president, L. Madise (rapporteur) en U. Öberg, rechters,

griffier: G. Mitrev, administrateur,

gezien de stukken,

na de terechtzitting op 20 mei 2026,

het navolgende

Arrest

1        Met haar beroep krachtens artikel 263 VWEU vordert verzoekster, Mega Pop podjetje za oglaševanje na prostem d.o.o., vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 8 mei 2025 (zaak R 1259/2024‑1) (hierna: „bestreden beslissing”).

 Voorgeschiedenis van het geding

2        Op 17 augustus 2016 heeft verzoekster bij het EUIPO een aanvraag tot internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie ingediend voor het woordmerk FIND MY CAR.

3        Op 19 december 2017 is het in punt 2 hierboven genoemde merk ingeschreven als internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie.

4        Op 13 maart 2023 heeft interveniënte, Apple Inc., bij het EUIPO een vordering tot vervallenverklaring van het in punt 2 hierboven genoemde merk ingediend op grond van artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).

5        Op 8 juni 2023 heeft het EUIPO verzoekster meegedeeld dat het de door haar op 31 mei 2023 overgelegde aanvullende bewijzen weigerde wegens de materiële vorm ervan en omdat de termijn was verstreken waarbinnen moest worden aangetoond dat het litigieuze merk was gebruikt.  Op 27 juni 2023 heeft het EUIPO verzoekster meegedeeld dat het aanvullende bewijsmateriaal dat zij op 13 juni 2023 in de vorm van hyperlinks heeft overgelegd wegens het technische formaat ervan niet als geldig bewijs kon worden beschouwd.

6        Bij beslissing van 25 april 2024 heeft de nietigheidsafdeling de vordering tot vervallenverklaring van het litigieuze merk in haar geheel toegewezen, omdat de omvang van het gebruik van dat merk niet was aangetoond.

7        Op 21 juni 2024 heeft verzoekster bij het EUIPO beroep ingesteld tegen de beslissing van de nietigheidsafdeling van 25 april 2024.

8        Op 30 augustus 2024 is de in artikel 68, lid 1, van verordening 2017/1001 bedoelde termijn van vier maanden voor het indienen van een schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het bij de kamer van beroep ingestelde beroep (hierna: „termijn van vier maanden”) verstreken.

9        Op 2 september 2024 heeft het EUIPO verzoekster meegedeeld dat het beroep als niet-ontvankelijk kon worden beschouwd, aangezien er geen schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het beroep binnen de gestelde termijn was ingediend, en haar verzocht om alle opmerkingen en bewijsstukken over te leggen die dit verzuim konden verklaren.

10      Op 13 september 2024 is het EUIPO bij brief, ingediend namens verzoekster en de vennootschap SOLAR MARKET LLC, gevestigd te Kiev (Oekraïne), ervan op de hoogte gesteld dat het litigieuze merk bij overdrachtsovereenkomst van 1 juli 2024 aan SOLAR MARKET was overgedragen. Bij deze brief werd het EUIPO verzocht om besluit EX-24‑5 van de uitvoerend directeur van het EUIPO van 11 juni 2024 betreffende de verlenging van de termijnen voor partijen die hun verblijfplaats of maatschappelijke zetel in Oekraïne hebben (hierna: „besluit EX-24‑5”) toe te passen en om de in dat besluit vastgestelde verlenging van de termijn tot en met 16 september 2024 (hierna: „verlengde termijn”) toe te kennen. Deze brief bevatte een verzoek tot herstel in de vorige toestand dat subsidiair op grond van artikel 104, leden 1 tot en met 3, van verordening 2017/1001 was ingediend.

11      Diezelfde dag hebben verzoekster en SOLAR MARKET een schriftelijke uiteenzetting van de gronden van beroep ingediend.

12      In een brief van 12 november 2024 heeft het EUIPO gepreciseerd dat het verzoek tot herstel in de vorige toestand overeenkomstig artikel 104, lid 3, van verordening 2017/1001 kon worden geacht niet te zijn ingediend, aangezien de daartoe verschuldigde taks niet was betaald.

13      Op 15 november 2024 hebben verzoekster en SOLAR MARKET het verzoek tot herstel in de vorige toestand herhaald en bij het EUIPO opgemerkt dat zij geen verzoek tot betaling van de daartoe verschuldigde taks hadden ontvangen.

14      Bij de bestreden beslissing heeft de kamer van beroep het beroep niet-ontvankelijk verklaard en SOLAR MARKET verwezen in de kosten, op grond dat de termijn voor de indiening van de schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het beroep was verstreken, aangezien SOLAR MARKET geen aanspraak kon maken op de verlenging van de termijn krachtens besluit EX-24‑5, en het verzoek tot herstel in de vorige toestand overeenkomstig artikel 104, lid 3, van verordening 2017/1001 werd geacht niet te zijn ingediend omdat de desbetreffende taks niet was betaald.

15      Op 19 juni 2025 is het EUIPO ervan op de hoogte gebracht dat het litigieuze merk aan verzoekster was overgedragen.

 Conclusies van partijen

16      In de laatste stand van haar conclusies, zoals zij deze tijdens de terechtzitting heeft verduidelijkt, verzoekt verzoekster het Gerecht:

–        de bestreden beslissing te vernietigen, en

–        het EUIPO te verwijzen in de kosten.

17      Het EUIPO verzoekt het Gerecht:

–        het beroep te verwerpen, en

–        verzoekster te verwijzen in de kosten indien er een terechtzitting wordt gehouden.

18      In de laatste stand van haar conclusies, zoals zij deze tijdens de terechtzitting heeft verduidelijkt, verzoekt interveniënte het Gerecht:

–        het beroep te verwerpen, en

–        verzoekster te verwijzen in de kosten.

 In rechte

19      Ter ondersteuning van haar vordering tot nietigheid voert verzoekster in essentie drie middelen aan, waarvan het eerste is ontleend aan de onjuiste toepassing van besluit EX-24‑5, het tweede aan de ongerechtvaardigde afwijzing van het verzoek tot herstel in de vorige toestand, en het derde aan het feit dat er geen rekening is gehouden met het te goeder trouw overgelegde aanvullende bewijsmateriaal.

 Eerste middel: onjuiste toepassing van besluit EX-24‑5

20      Met haar eerste middel betoogt verzoekster dat de kamer van beroep besluit EX-24‑5 onjuist heeft toegepast door voor de verlenging van de termijn voor de indiening van de schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het beroep als voorwaarde te stellen dat de overgang van het merk vóór het verstrijken van de termijn van vier maanden wordt ingeschreven.  Volgens verzoekster had SOLAR MARKET voor een dergelijke verlenging in aanmerking moeten komen, aangezien de overgang van het litigieuze merk binnen de verlengde termijn was gemeld en SOLAR MARKET, als nieuwe houder van het merk, haar maatschappelijke zetel in Oekraïne had.

21      In dit verband voert verzoekster aan dat de beginselen van rechtszekerheid, gewettigd vertrouwen en gelijke behandeling vereisen dat de verlenging van de termijn uniform wordt toegepast, ongeacht wie op een bepaald moment houder is van het merk. De kamer van beroep kan SOLAR MARKET dus niet de verlenging van de termijn weigeren op grond van het feit dat de inschrijving van de overgang van het litigieuze merk plaatsvond nadat de termijn van vier maanden reeds was verstreken. Een dergelijke uitlegging van besluit EX-24‑5 is volgens haar eveneens in strijd met het doel ervan, namelijk de naleving vergemakkelijken van de procedurele verplichtingen ten gunste van vennootschappen met maatschappelijke zetel in Oekraïne. Volgens verzoekster is het bovendien niet gerechtvaardigd dat de verlenging van de termijn niet van toepassing is in geval van overgang van het litigieuze merk in de loop van de procedure, aangezien besluit EX-24‑5 niet in een dergelijke uitzondering voorziet.

22      Het EUIPO en interveniënte betwisten verzoeksters argumenten.

23      Vooraf zij eraan herinnerd dat de schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het beroep overeenkomstig artikel 68, lid 1, van verordening 2017/1001 wordt ingediend binnen vier maanden na de kennisgeving van de beslissing van de instantie van het EUIPO waartegen dat beroep bij de kamer van beroep is gericht.

24      Volgens artikel 23, lid 1, onder d), van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie van 5 maart 2018 ter aanvulling van verordening [2017/1001] en tot intrekking van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430 (PB 2018, L 104, blz. 1) verklaart de kamer van beroep een beroep niet-ontvankelijk indien de uiteenzetting van de gronden niet binnen de termijn van vier maanden na de datum van kennisgeving van de bestreden beslissing is ingediend.

25      Krachtens artikel 1, lid 1, van besluit EX-24‑5 worden alle termijnen die verstrijken tussen 16 juni 2024 en 15 september 2024 en die gevolgen hebben voor de partijen in een procedure bij het EUIPO die hun verblijfplaats of maatschappelijke zetel in Oekraïne hebben, verlengd tot en met 16 september 2024.

26      In casu moet worden opgemerkt dat de termijn van vier maanden op 30 augustus 2024 is verstreken. SOLAR MARKET is op 13 september 2024 in het register van het EUIPO ingeschreven als nieuwe houder van het litigieuze merk en heeft de schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het beroep op dezelfde dag ingediend, dus na het verstrijken van de termijn van vier maanden, maar vóór het verstrijken van de verlengde termijn.

27      Bijgevolg moet worden nagegaan of SOLAR MARKET, die na het verstrijken van de termijn van vier maanden, maar vóór het verstrijken van de verlengde termijn, in het register van het EUIPO als nieuwe houder van het litigieuze merk is ingeschreven, zich – zoals verzoekster betoogt – met succes kon beroepen op de in besluit EX-24‑5 vastgestelde verlenging van de termijnen.

28      In dit verband heeft de kamer van beroep er in punt 21 van de bestreden beslissing aan herinnerd dat „[o]vereenkomstig artikel 20, lid [11], van verordening [2017/1001] de rechtsopvolger zich niet op de uit de inschrijving van het Uniemerk voortvloeiende rechten [kan] beroepen zolang de overgang niet in het register is ingeschreven”. In punt 22 van die beslissing heeft de kamer van beroep daaruit afgeleid dat SOLAR MARKET slechts in aanmerking had kunnen komen voor de in besluit EX-24‑5 vastgestelde verlenging van de termijn voor de indiening van de schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het beroep, indien de overgang van het litigieuze merk vóór het verstrijken van de termijn van vier maanden, namelijk op 30 augustus 2024, in het register was ingeschreven. Ten slotte heeft de kamer van beroep in punt 24 van de bestreden beslissing opgemerkt dat SOLAR MARKET overeenkomstig artikel 20, lid 11, van verordening 2017/1001 pas vanaf 13 september 2024, de datum waarop de termijn van vier maanden reeds was verstreken, ten aanzien van het EUIPO en jegens derden als houder van het litigieuze merk kon optreden.

29      Om te beginnen zij eraan herinnerd dat krachtens artikel 20, leden 1, 4 en 11, van verordening 2017/1001, gelezen in samenhang, in geval van overgang van een Uniemerk, dit in het register van het EUIPO moet worden ingeschreven en de nieuwe houder zich pas vanaf die inschrijving op de rechten op het merk kan beroepen. Daarnaast moet worden benadrukt dat de inschrijving in het register van het EUIPO geen terugwerkende kracht heeft [zie in die zin arrest van 22 september 2021, Marina Yachting Brand Management/EUIPO – Industries Sportswear (MARINA YACHTING), T‑169/20, EU:T:2021:609, punt 64].

30      Hieruit volgt dat in casu, gelet op de inschrijving van de overgang van het litigieuze merk in het register op 13 september 2024, SOLAR MARKET zich vanaf die datum kon beroepen op de rechten die uit dit merk voortvloeien en dat zij bijgevolg bevoegd was om bij het EUIPO op te treden als houder van dat merk. SOLAR MARKET is derhalve partij geworden in de procedure bij de kamer van beroep op 13 september 2024. Op die datum was de voor de partijen in de procedure bij de kamer van beroep geldende termijn van vier maanden echter verstreken, aangezien de verlengde termijn ten aanzien van verzoekster niet van toepassing was.

31      Verzoekster betoogt weliswaar dat op de datum waarop SOLAR MARKET partij is geworden in de procedure bij de kamer van beroep, de verlengde termijn waarin besluit EX-24‑5 voorziet nog niet was verstreken, maar daaruit volgt niet dat SOLAR MARKET aanspraak kon maken op de in dat besluit vastgestelde verlenging van de termijn. Zoals in punt 29 hierboven is benadrukt, bepaalt artikel 20 van verordening 2017/1001 dat de nieuwe houder van een merk pas houder wordt van de aan dat merk verbonden rechten, en dus in casu partij wordt in de bij het EUIPO aanhangige procedure, vanaf het moment waarop de overgang van dat merk in het register van het EUIPO is ingeschreven, waarbij deze overgang slechts gevolgen heeft voor de toekomst. Hieruit volgt dat SOLAR MARKET door de inschrijving ervan als nieuwe houder van het litigieuze merk overeenkomstig artikel 20 van verordening 2017/1001 de lopende procedure bij het EUIPO kon voortzetten door deze procedure over te nemen in de staat waarin zij zich bevond op de datum van de inschrijving van de overgang in het register, zonder dat SOLAR MARKET daarbij de procedurele rechten werden toegekend waarover de voormalige houder van het merk, namelijk verzoekster, op die datum niet meer beschikte. In die context kon besluit EX-24‑5 niet leiden tot de verlenging van een termijn die, zoals in casu, reeds was verstreken op de datum waarop de partij bij de procedure die deze termijn moest naleven – namelijk verzoekster – niet binnen de werkingssfeer van dat besluit viel, omdat zij haar maatschappelijke zetel niet in Oekraïne had.

32      De uitlegging dat SOLAR MARKET zich niet kon beroepen op de verlenging van de in besluit EX-24‑5 vastgestelde termijn vindt steun in het feit dat de beginselen van rechtszekerheid, non-discriminatie en gelijke behandeling volgens vaste rechtspraak een strikte toepassing van de regelingen inzake procestermijnen vereisen [zie in die zin arrest van 21 mei 2014, Melt Water/BHIM (NUEVA), T‑61/13, EU:T:2014:265, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en beschikking van 9 oktober 2019, Esim Chemicals/EUIPO – Sigma-Tau Industrie Farmaceutiche Riunite (ESIM Chemicals), T‑713/18, niet gepubliceerd, EU:T:2019:744, punt 34]. Bovendien moet worden opgemerkt dat de in besluit EX-24‑5 vastgestelde verlenging van de termijn een uitzondering vormt op de toepassing van de gemeenrechtelijke termijnen van verordening 2017/1001 en met name van de in artikel 68, lid 1, van die verordening bedoelde termijn van vier maanden. Er moet evenwel worden herinnerd aan het beginsel dat uitzonderingen restrictief moeten worden uitgelegd (zie in die zin arrest van 23 november 2017, Di Maura, C‑246/16, EU:C:2017:887, punt 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Derhalve kan verzoekster zich niet beroepen op de beginselen van rechtszekerheid, non-discriminatie en gelijke behandeling ter ondersteuning van de door haar bepleite uitlegging van besluit EX-24‑5, die ertoe zou leiden dat omstandigheden die zich na het verstrijken van de termijn hebben voorgedaan, de gevolgen van het verstrijken van die termijn teniet kunnen doen.

33      Ten slotte betoogt verzoekster dat de weigering om SOLAR MARKET de verlengde termijn toe te kennen louter op grond dat zij in de loop van de procedure houder van het litigieuze merk is geworden, het gevolg is van een willekeurige en ongelijke behandeling van de partijen, hetgeen schending van het beginsel van het gewettigd vertrouwen oplevert. Dit argument is echter ongegrond, aangezien de onmogelijkheid voor SOLAR MARKET om aanspraak te maken op de verlengde termijn niet het gevolg is van de wijziging van de houder van het litigieuze merk in de loop van de procedure, maar voortvloeit uit het feit dat de termijn van vier maanden reeds was verstreken op de datum waarop SOLAR MARKET partij in de procedure is geworden, zonder dat besluit EX-24‑5, zoals in punt 31 hierboven is aangegeven, tot verlenging van deze termijn kon leiden.

34      Uit het voorgaande volgt dat de kamer van beroep geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 21 en 22 van het bestreden arrest vast te stellen dat SOLAR MARKET geen aanspraak kon maken op de verlenging van de termijn van vier maanden krachtens besluit EX-24‑5.

35      De andere door verzoekster aangevoerde argumenten doen niet af aan deze conclusie.

36      Ten eerste zet verzoekster uiteen dat een beperking van de werkingssfeer van besluit EX-24‑5 tot uitsluitend de partijen in de procedure in strijd is met het doel van dit besluit, namelijk de naleving vergemakkelijken van de procedurele verplichtingen voor vennootschappen met maatschappelijke zetel in Oekraïne. De inaanmerkingneming van een dergelijk doel vormt op zich echter geen rechtvaardiging voor de door verzoekster bepleite uitlegging, die in strijd is met de uitlegging die voortvloeit uit de gezamenlijke lezing van artikel 20 van verordening 2017/1001 en besluit EX-24‑5, en met het in punt 31 hierboven in herinnering gebrachte beginsel dat uitzonderingen op de regels inzake procestermijnen restrictief moeten worden uitgelegd.

37      Ten tweede betoogt verzoekster dat besluit EX-24‑5 aldus moet worden uitgelegd dat de verlengde termijn ook moet gelden voor ondernemingen die partij zijn geworden in de procedure bij het EUIPO ten gevolge van de overgang van het betrokken merk in de loop van deze procedure, aangezien het besluit hierover geen bepalingen bevat. In dit verband moet worden opgemerkt dat artikel 68, lid 1, van verordening 2017/1001 en besluit EX-24‑5 niet voorzien in een uitzondering op de voorwaarden waaronder zij van toepassing zijn in geval van overgang van het betrokken merk tijdens een bij het EUIPO aanhangige procedure. Bij gebreke van enige bepaling die daarin voorziet, kan noch artikel 68, lid 1, van verordening 2017/1001 noch besluit EX-24‑5 aldus worden uitgelegd dat een wijziging van de merkhouder in de loop van de procedure het mogelijk maakt om reeds verstreken termijnen opnieuw te laten lopen. Bijgevolg kan verzoekster niet op goede gronden stellen dat SOLAR MARKET in casu ook na het verstrijken van de termijn van vier maanden aanspraak moest kunnen maken op de verlengde termijn omdat zij in de loop van de procedure houder van het litigieuze merk is geworden.

38      Gelet op het voorgaande heeft de kamer van beroep dus terecht geoordeeld dat de in besluit EX-24‑5 vastgestelde verlenging van de termijn in casu niet van toepassing was en dat de op 13 september 2024 ingediende schriftelijke uiteenzetting dus te laat was ingediend.

39      Bijgevolg moet het eerste middel worden afgewezen.

 Tweede middel: afwijzing van het verzoek tot herstel in de vorige toestand

40      Met haar tweede middel verwijt verzoekster de kamer van beroep dat deze haar verzoek tot herstel in de vorige toestand heeft afgewezen op de enkele grond dat de desbetreffende taks niet was betaald, terwijl het EUIPO haar geen uitnodiging tot betaling van deze taks had toegezonden en zij niet in kennis was gesteld van een dergelijke verplichting. Daardoor is zij niet in staat geweest om deze nalatigheid te verhelpen en haar opmerkingen in te dienen over de gevolgen van de niet-betaling van deze taks. Bijgevolg heeft de kamer van beroep haar recht om te worden gehoord, het beginsel van rechtszekerheid en haar recht op een doeltreffende voorziening in rechte geschonden.

41      Het EUIPO en interveniënte betwisten verzoeksters argumenten.

42      In de punten 25 en 26 van de bestreden beslissing heeft de kamer van beroep geoordeeld dat het verzoek tot herstel in de vorige toestand werd geacht niet te zijn ingediend, omdat de desbetreffende taks niet was betaald.

43      Volgens artikel 104, lid 3, van verordening 2017/1001 wordt het verzoek tot herstel in de vorige toestand pas geacht te zijn ingediend nadat de taks voor herstel in de vorige toestand is betaald.

44      In casu moet echter worden opgemerkt dat noch verzoekster noch SOLAR MARKET deze taks hebben betaald.

45      Verzoekster betoogt weliswaar dat de kamer van beroep haar niet in kennis heeft gesteld van de verplichting tot betaling van de taks en haar niet heeft verzocht om deze te betalen, maar het volgende moet worden opgemerkt.

46      Uit de in punt 12 hierboven vermelde brief van 12 november 2024 blijkt dat het EUIPO verzoekster eraan heeft herinnerd dat een verzoek tot herstel in de vorige toestand krachtens artikel 104, lid 3, van verordening 2017/1001 pas wordt geacht te zijn ingediend nadat de taks voor herstel in de vorige toestand is betaald. In die brief werd ook herinnerd aan het bedrag van de taks dat verzoekster moest betalen, namelijk 200 EUR. Voorts werd zij erop gewezen dat bij niet-betaling van dit bedrag het risico bestond dat het verzoek tot herstel in de vorige toestand werd geacht niet te zijn ingediend. Zoals het EUIPO heeft aangevoerd, is verzoekster dus naar behoren in kennis gesteld van de verplichting tot betaling van de taks en van de eventuele gevolgen van niet-betaling. Op basis van deze informatie is verzoekster in staat gesteld om de taks alsnog te betalen.

47      Voorts betoogt verzoekster dat het EUIPO haar een formele uitnodiging tot betaling van de taks voor herstel in de vorige toestand had moeten sturen. Verzoekster kan echter niet op goede gronden stellen dat haar recht om te worden gehoord, haar recht op een doeltreffende voorziening in rechte en het beginsel van rechtszekerheid bij gebreke van een dergelijke uitnodiging zouden zijn geschonden, aangezien verzoekster, zoals in punt 46 hierboven is aangegeven, hoe dan ook door het EUIPO in kennis is gesteld van de verplichting tot betaling van de taks voor herstel in de vorige toestand en van de eventuele gevolgen van de niet-betaling van deze taks. Bovendien voorziet artikel 104, lid 3, van verordening 2017/1001 niet in een verplichting om een formele uitnodiging tot betaling van de taks voor herstel in de vorige toestand te verzenden. Overigens beroept verzoekster zich niet op enige andere bepaling die in een dergelijke verplichting voorziet.

48      Hieruit volgt dat het tweede middel moet worden afgewezen.

 Derde middel: inaanmerkingneming van het aanvullende bewijsmateriaal

49      Met haar derde middel voert verzoekster aan dat de kamer van beroep rekening had moeten houden met het bewijsmateriaal dat zij had aangevoerd ter staving van het normale gebruik van het litigieuze merk in de relevante periode en dat tijdens de procedure tot vervallenverklaring ten onrechte was afgewezen wegens de materiële vorm en vervolgens het technische formaat ervan. Door het beroep niet-ontvankelijk te verklaren heeft de kamer van beroep dus haar recht om te worden gehoord geschonden en haar de daadwerkelijke uitoefening van haar procedurele rechten ontzegd.

50      Het EUIPO en interveniënte betwisten verzoeksters argumenten.

51      Het volstaat op te merken dat in de bestreden beslissing niet is voorbijgegaan aan het betrokken bewijsmateriaal, maar dat het beroep daarin terecht niet-ontvankelijk is verklaard, met dien verstande dat het bewijsmateriaal hoe dan ook geen invloed kan hebben op deze niet-ontvankelijkheid. Verzoekster kan zich dus niet met succes beroepen op het feit dat dit bewijsmateriaal niet in aanmerking is genomen.

52      Bijgevolg moet het derde middel worden afgewezen en moet het beroep dus in zijn geheel worden verworpen.

 Kosten

53      Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd.

54      Aangezien er een terechtzitting heeft plaatsgevonden en verzoekster in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vorderingen van het EUIPO en interveniënte te worden verwezen in de kosten.

HET GERECHT (Zevende kamer),

rechtdoende, verklaart:

1)      Het beroep wordt verworpen.

2)      Mega Pop podjetje za oglaševanje na prostem d.o.o. wordt verwezen in de kosten.

Kecsmár

Madise

Öberg

Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 14 oktober 2026.

ondertekeningen


*      Procestaal: Engels.