Η άποψη της προσφεύγουσας συνίσταται στο ότι η παράγραφος 29 διαπνέεται από τη φροντίδα να αποφευχθεί κάθε μετατόπιση παραγωγής -η Ανωτάτη Αρχή είναι επομένως υποχρεωμένη να λάβει μέτρα ειδικής διασφαλίσεως όχι μόνο όταν οι δυσχέρειες εμφανίζονται με την ευκαιρία της ιδρύσεως της κοινής αγοράς, αλλά επίσης όταν μια επιχείρηση θίγεται από τα μέτρα που αποφάσισε να λάβει η Ανωτάτη Αρχή κατ' εφαρμογή των διατάξεων της Συνθήκης, στην προκειμένη δε περίπτωση του άρθρου 33.

Αλλά το άρθρο 29 δεν περιλαμβάνει κατά κανέναν τρόπο τέτοια υποχρέωση· περιορίζεται να αναγνωρίσει ότι μπορούν να είναι αναγκαία μέτρα διασφαλίσεως για να αποφευχθεί η απότομη δημιουργία, λόγω της ιδρύσεως της κοινής αγοράς, μετατοπίσεων παραγωγής, τις οποίες θα είναι σε θέση οι επιχειρήσεις να υπερνικήσουν ύστερα από ορισμένη προσαρμογή. Στην προκειμένη περίπτωση η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι οι δυσχέρειες για τις οποίες παραπονείται και ότι η μετατόπιση παραγωγής την οποία φοβάται οφείλονται στην ίδρυση της κοινής αγοράς. Το γεγονός ότι οι δυσχέρειες αυτές μπορούν να προκύψουν από ένα μέτρο — την εισαγωγή του συστήματος εξισώσεως — που έλαβε η Ανωτάτη Αρχή κατά την άσκηση των εξουσιών που της έχει παράσχει η Συνθήκη, χωρίς να συνδέεται στενά αυτή η άσκηση με την ίδρυση της κοινής αγοράς, δεν δικαιολογεί τη λήψη μέτρων διασφαλίσεως, κατά την έννοια της παραγράφου 29 της Συμβάσεως.

Εφόσον δεν μπορεί να γίνει επίκληση της παραγράφου 9 της Συμβάσεως, ο λόγος αυτός ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Κατά την προσφεύγουσα, ο κανονικός ανταγωνισμός νοθεύτηκε από την εξίσωση, διότι η τελευταία έχει ως αποτέλεσμα να ευνοεί την κατανάλωση παλαιοσιδήρου εις βάρος της καταναλώσεως του σιδήρου. Η καθής δεν αμφισβητεί ότι η μείωση της τιμής των εισαγομένων παλαιοσιδήρων, η οποία προκύπτει από την εξίσωση, μπορεί να ωθήσει τις επιχειρήσεις να αυξήσουν την κατανάλωσή τους σε παλαιοσίδηρο· έτσι, η καθής παραδέχεται μια σχετική χειροτέρευση της καταστάσεως της προσφεύγουσας ως αποκλειστικής παραγωγού χυτοσιδήρου. Εντούτοις, η καθής θεράπευσε αυτήν την κατάσταση με την πριμοδότηση των επιχειρήσεων που καταναλώνουν παλαιοσίδηρο για τον παλαιοσίδηρο που εξοικονόμησαν μέσω αυξημένης χρησιμοποιήσεως χυτοσιδήρου (αποφάσεις 26/55 και 3/56).

Το ζήτημα το οποίο τίθεται είναι επομένως αν η Ανωτάτη Αρχή, πεπεισμένη για την κεφαλαιώδη σημασία που είχε να εμποδιστεί να ανέλθει η τιμή του εσωτερικού παλαιοσιδήρου μέχρι του επιπέδου της τιμής του εισαγόμενου παλαιοσιδήρου και οδηγηθείσα για τον λόγο αυτό στη θέσπιση της εξισώσεως, ήταν υποχρεωμένη κατά νόμο να αποτρέψει όλες τις επιπτώσεις του συστήματος, οι οποίες θα ήταν ικανές να βλάψουν τα συμφέροντα των παραγωγών χυτοσιδήρου ή ορισμένων μεταξύ αυτών. Δεδομένου ότι θεσπίζοντας η Ανωτάτη Αρχή την εξίσωση έλαβε έμμεσα μέτρα — πριμοδότηση για τον εξοικονομηθέντα παλαιοσίδηρο μέσω αυξημένης χρησιμοποιήσεως χυτοσιδήρου — που μπορούσαν να βελτιώσουν, σε ορισμένο μέτρο, την κατάσταση των παραγωγών χυτοσιδήρου, πρέπει να αναρωτηθεί κανείς αν αυτό το μέτρο προνοίας ήταν αρκετό ή αν έπρεπε να εξασφαλιστεί η ακεραία διατήρηση της ανταγωνιστικής θέσεως των παραγωγών χυτοσιδήρου κατά τρόπο πληρέστερο, π.χ. με ένα άμεσο μέτρο απαλλαγής από την εισφορά εξισώσεως του παλαιοσιδήρου που εξυπηρετεί την παραγωγή χυτοσιδήρου.

Επί του σημείου αυτού το Δικαστήριο θεωρεί ότι η άποψη της προσφεύγουσας σύμφωνα με την οποία η Ανωτάτη Αρχή έπρεπε, λαμβάνοντας τα μέτρα αυτά, να φροντίσει ώστε η ανταγωνιστική θέση των παραγωγών χυτοσιδήρου έναντι των λοιπών καταναλωτών παλαιοσιδήρου να μην υποστεί καμιά τροποποίηση, αποτελεί υπερβολική απαίτηση. Πράγματι, αν γίνει δεκτή η ύπαρξη τόσο αυστηρής υποχρέωσης, θα έπρεπε να εφαρμοστεί όχι μόνο στην περίπτωση των παραγωγών χυτοσιδήρου, αλλά επίσης και σε όλες τις περιπτώσεις όπου η ανταγωνιστική θέση ενός παραγωγού που εμπίπτει στη δικαιοδοσία της Κοινότητας θα κλονιζόταν έστω και εμμέσως.

Κάθε οικονομική κανονιστική ρύθμιση έχει αναγκαστικά επιπτώσεις, ακόμη και στα συμφέροντα των διοικουμένων προς τα συμφέροντα των οποίων δεν απευθύνονται αμέσως τα μέτρα αυτά. Η εφαρμογή της αρχής την οποία συνιστά η προσφεύγουσα θα καθιστούσε παράνομη κάθε επέμβαση στο οικονομικό πεδίο που θα έκρινε σκόπιμη η δημοσία αρχή για τη διαφύλαξη υπερτέρων συμφερόντων, εφόσον δεν είχε διευθετήσει στο σύνολό τους τα θιγόμενα συμφέροντα, έστω και αν ήταν απομακρυσμένα από τα συμφέροντα που η επέμβαση είχε ως πρωταρχικό σκοπό. Η αρχή είχε την υποχρέωση να ενεργεί με σύνεση και να μην επεμβαίνει παρά αφού σταθμίσει προσεκτικά τα διαφορετικά συμφέροντα, περιορίζοντας — κατά το δυνατόν — τις ζημίες που μπορούν να προβλεφθούν έναντι των τρίτων.

Πρέπει επομένως να ερευνηθεί αν, στην προκειμένη περίπτωση, η Ανωτάτη Αρχή έλαβε επαρκώς υπόψη της τα συμφέροντα των παραγωγών χυτοσιδήρου. Επί του σημείου αυτού το Δικαστήριο εζήτησε από τους διαδίκους, κατά την αποδεικτική διαδικασία να παράσχουν συγκεκριμένα στοιχεία επί των αποτελεσμάτων που είχαν τα μέτρα που έλαβε η Ανωτάτη Αρχή για να προτρέψει τους αγοραστές παλαιοσιδήρου να αυξήσουν την κατανάλωσή τους σε χυτοσίδηρο.

Η Ανωτάτη Αρχή παρέσχε στην απάντησή της στοιχεία για την περίοδο από την 1η Απριλίου 1955 μέχρι τις 31 Ιουλίου 1957, από τα οποία προκύπτει ότι η οικονομία σε παλαιοσίδηρο για την οποία καταβλήθηκε το πριμ ανήλθε σε 1643101 τόνους, δηλαδή σε 21 % του εισαχθέντος παλαιοσιδήρου. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι σημαντική ποσότητα παλαιοσιδήρου εξοικονομήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον χυτοσίδηρο. Η εν λόγω περίοδος περιελάμβανε και έξι μήνες που υπήγοντο στο νέο σύστημα που θεσπίστηκε με την απόφαση 2/57· αλλά το γεγονός αυτό είναι χωρίς σημασία διότι, με την καινούρια κανονιστική ρύθμιση, το πριμ που χορηγούνταν προηγουμένως σε περίπτωση υποκαταστάσεως του παλαιοσιδήρου με χυτοσίδηρο διατηρήθηκε για τους έξι αυτούς μήνες.

Καθόσον αφορά την προσφεύγουσα, αυτή περιορίστηκε να επισημάνει ορισμένη μείωση της παραγωγής σε χάλυβα Martin σε σχέση με την παραγωγή ηλεκτρικού χάλυβα, αλλά δεν απήντησε κατά τρόπο ικανοποιητικό στο ερώτημα που τέθηκε ούτε αμφισβήτησε τα αριθμητικά στοιχεία που παρέσχε η Ανωτάτη Αρχή. Στο τελικό γραπτό υπόμνημά της καθώς και κατά την αγόρευση η προσφεύγουσα παρατήρησε ότι τα στοιχεία της Ανωτάτης Αρχής δεν αποδεικνύουν τίποτα, διότι δεν ανέφερε σε ποιο μέτρο οι επιχειρήσεις που παράγουν υπεροξειδωμένο χυτοσίδηρο — ιδίως δε η επιχείρηση της προσφεύγουσας — ωφελήθηκαν από τις πραγματοποιηθείσες κατά τον τρόπο αυτόν οικονομίες. Η προσφεύγουσα δεν αντέταξε όμως στα συμπεράσματα που συνάγονται, στο σύνολό τους, από τα πραγματικά περιστατικά που εξέθεσε η Ανωτάτη Αρχή πραγματικά στοιχεία από τα οποία θα μπορούσε να προκύψει ότι το πριμ δεν είχε στην πραγματικότητα ως αποτέλεσμα τη θεραπεία των μειονεκτημάτων που συνεπέφερε για τους παραγωγούς χυτοσιδήρου η θέσπιση της εξισώσεως.

Η προσφεύγουσα δεν μπορεί επίσης να επικαλεστεί υπέρ της απόψεώς της το γεγονός ότι η Ανωτάτη Αρχή αναγνώρισε στις αιτιολογικές σκέψεις της αποφάσεως 2/57 ότι η απόφαση 26/55 περί λεπτομερειών εφαρμογής του οικονομικού μηχανισμού δεν αποδείχθηκε απολύτως αποτελεσματική για την εξοικονόμηση παλαιοσιδήρου από την αυξημένη χρησιμοποίηση χυτοσιδήρου. Πράγματι, έστω κι αν το σύστημα της πριμοδοτήσεως δεν εξασφάλισε πλήρη προστασία των παραγωγών χυτοσιδήρου, δεν επιτρέπεται να συναχθεί απ' αυτό ότι το εν λόγω σύστημα παραμέλησε υπερβολικά και αυθαίρετα τα συμφέροντα των παραγωγών χυτοσιδήρου. Τέλος, το γεγονός — που επισήμανε η προσφεύγουσα εις απάντηση των ερωτήσεων που τέθηκαν κατά την αποδεικτική διαδικασία — ότι η παραγωγή χάλυβα Martin δεν ακολούθησε την πρόοδο της παραγωγής ηλεκτρικού χάλυβα, δεν αποκλείει να αντικαταστάθηκε ο παλαιοσίδηρος κατά αξιοσημείωτο τρόπο από τον χυτοσίδηρο, όπως απέδειξε η Ανωτάτη Αρχή. Η άποψη της προσφεύγουσας δεν είναι ουσία βάσιμη.

Λαμβάνοντας ειδικά μέτρα για τον περιορισμό της καταναλώσεως παλαιοσιδήρου με την αυξημένη χρήση χυτοσιδήρου, η Ανωτάτη Αρχή απέδειξε ότι έλαβε υπόψη της κατά τρόπο λογικό και ισόρροπο τα συμφέροντα των παραγωγών χυτοσιδήρου. Η αποδεικτική διαδικασία απέδειξε ότι τα μέτρα αυτά δεν παρέμειναν χωρίς αξιόλογα αποτελέσματα. Η νομιμότητα των μέτρων της Ανωτάτης Αρχής δεν εξαρτιόταν από την απόλυτη αποτελεσματικότητά τους όσον αφορά τη διατήρηση της σχέσεως παλαιοσιδήρου-προϋφισταμένου χυτοσιδήρου· κατόπιν αυτού, το σύστημα εξισώσεως δεν παραβιάζει τους κανόνες της Συνθήκης για τη διατήρηση των κανονικών όρων ανταγωνισμού.

Η άποψη σύμφωνα με την οποία το σύστημα εξισώσεως είναι παράνομο λόγω του ότι προσβάλλει την ανταγωνιστική θέση της προσφεύγουσας δεν είναι βάσιμη.

Κατά την προσφεύγουσα, το άρθρο 3 της Συνθήκης υποχρεώνει τα θεσμικά όργανα της Κοινότητας να ενεργούν προς το κοινό συμφέρον· η έκφραση αυτή έχει την έννοια ότι τα όργανα πρέπει να ενεργούν προς το συμφέρον όλων των υποκειμένων στη δικαιοδοσία τους χωρίς εξαίρεση· επομένως, η Ανωτάτη Αρχή δεν δικαιούται να λάβει μέτρα προς το γενικό συμφέρον — δηλαδή προς το συμφέρον όλων γενικά των διοικουμένων — να είναι δε ικανά να βλάπτουν τα συμφέροντα ορισμένων μεταξύ αυτών, όπως στην προκειμένη περίπτωση τα συμφέροντα της προσφεύγουσας. Εξάλλου, το άρθρο 59, παράγραφος 4, χορηγεί στην Ανωτάτη Αρχή εξαιρετικές εξουσίες σε περιπτώσεις ρητά προβλεπόμενες. Ακόμη και στις περιπτώσεις αυτές, τα συμφέροντα των πολιτών περιβάλλονται από ορισμένο αριθμό εγγυήσεων, που εξειδικεύονται τόσο στο άρθρο 59 όσο και στο Παράρτημα II της Συνθήκης· από αυτό προκύπτει ότι η Ανωτάτη Αρχή είναι υποχρεωμένη να τηρεί επίσης αυτές τις εγγυήσεις όταν ενεργεί δυνάμει του άρθρου 53.

Το Δικαστήριο απορρίπτει την ερμηνεία που δίδει η προσφεύγουσα στην έκφραση κοινό συμφέρον· όπως ελέχθη ήδη στο σημείο β) πιο πάνω, ο ρόλος της Ανωτάτης Αρχής ως δημοσίας αρχής δεν περιλαμβάνει καθόλου την υποχρέωση να χρησιμοποιεί την κανονιστική της εξουσία μόνον υπό την προϋπόθεση ότι δεν θίγεται κανένα συμφέρον. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ανωτάτη Αρχή μπορεί να αγνοεί τα κατ' ιδίαν συμφέροντα των πολιτών και να προχωρεί στο έργο της με τέτοια αυστηρότητα ώστε τα συμφέροντα αυτά να θίγονται πολύ πέραν αυτού που ευλόγως αναμένεται. Αντιθέτως, η Ανωτάτη Αρχή είναι υποχρεωμένη να ενεργεί με κάθε περίσκεψη και στάθμιση που απαιτούνται για την κρίση και εκτίμηση των διαφορετικών σχετικών συμφερόντων, που καμιά φορά είναι αντικρουόμενα, και να αποφεύγει τις επιζήμιες επιπτώσεις κατά το μέτρο που το επιτρέπει εύλογα η φύση της αποφάσεως που πρόκειται να ληφθεί. Ναι μεν η Ανωτάτη Αρχή εξουσιοδοτείται να λαμβάνει μέτρα προς το κοινό συμφέρον, μπορεί όμως να κάμει χρήση της κανονιστικής της εξουσίας σύμφωνα με τις απαιτήσεις των περιστάσεων έστω και εις βλάβη ορισμένων κατ' ιδίαν συμφερόντων.

Η αναφορά στο άρθρο 59 είναι επίσης αβάσιμη. Πράγματι, οι προφυλάξεις που ορίζονται στο άρθρο αυτό καθώς και στο Παράρτημα II της Συνθήκης συνδέονται με την άσκηση εξαιρετικών εξουσιών, οι οποίες προβλέπονται για την κατάσταση που προβλέπεται εκεί. Τέτοια όμως κατάσταση δεν υφίστατο κατά τον χρόνο που ελήφθησαν οι αποφάσεις. Το γεγονός ότι η Ανωτάτη Αρχή δεν μπορεί να προβεί σε δικαία κατανομή των πόρων χωρίς υποχρεωτική διαβούλευση με τους ενδιαφερομένους παραγωγούς εξηγείται από τη σοβαρότητα της καταστάσεως την οποία πρέπει να αντιμετωπίσει η σχετική κατανομή· δεν επιτρέπεται να δοθεί στην ειδική αυτή διάταξη γενική εφαρμογή πέραν της περιπτώσεως που προβλέπεται στο άρθρο 59.