<TI>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)της <DATE ISO="19980702">2ας Ιουλίου 1998</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR">Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.</NOTE></TI>

C-225/95C-226/95C-227/9561995J02250001.000242431425210CJΑΠΟΦΑΣΗ της 2. 7. 1998 — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C-225/95, C 226/95 και C-227/95ΚΑΠΛΣΑΚΑΛΗΧ κ.λπ.<TI>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)της <DATE ISO="19980702">2ας Ιουλίου 1998</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR">Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.</NOTE></TI>

Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-225/95, C-226/95 και C-227/95,

που έχουν ως αντικείμενο αίτηση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθήνας προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο των διαφορών που εκκρεμούν ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ

Ανέστη Καπασακάλη,

Δημήτρη Σκιαθίτη,

Αντώνη Κουγιάγκα

και

Ελληνικού Δημοσίου,

η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία της οδηγίας 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνωρίσεως των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών (ΕΕ 1989, L 19, σ. 16),

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),

συγκείμενο από τους R. Schintgen, πρόεδρο τμήματος, G. F. Mancini (εισηγητή) και G. Hirsch, δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: CO. Lenz

γραμματέας: L. Hewlett, υπάλληλος διοικήσεως,

λαμβάνοντας υπόψη τις γραπτές παρατηρήσεις που κατέθεσαν:

οι Καπασακάλης, Σκιαθίτης και Κουγιάγκας, εκπροσωπούμενοι από τον Ι. Δ. Παγορόπουλο, δικηγόρο Αθήνας,

η Ελληνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον Φ. Π. Γεωργακόπουλο, πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, και τη Β. Πελέκου, δικαστική αντιπρόσωπο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, καθώς και από τη Σ. Βώδινα, ειδική νομική συνεργάτιδα στην ειδική νομική υπηρεσία Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων του Υπουργείου Εξωτερικών,

η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Δ. Γκουλούση, νομικό σύμβουλο, και B.J. Drijber, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας,

έχοντας υπόψη την έκθεση ακροατηρίου,αφού άκουσε τις προφορικές παρατηρήσεις των Καπασακάλη, Σκιαθίτη και Κουγιάγκα, εκπροσωπούμενων από τον Ι. Δ. Παγορόπουλο, της Ελληνικής Κυβερνήσεως, εκπροσωπούμενης από τη Σ. Βώδινα και τον Β. Κυριαζόπουλο, δικαστικό αντιπρόσωπο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, και της Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τον Δ. Γκουλούση, κατά τη συνεδρίαση της 14ης Νοεμβρίου 1996,αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 9ης Ιανουαρίου 1997,εκδίδει την ακόλουθη<TI>Απόφαση</TI>1Με αποφάσεις της 30ής Μαρτίου 1995, που περιήλθαν στο Δικαστήριο στις 28 Ιουνίου 1995, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθήνας υπέβαλε, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ, τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία της οδηγίας 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνωρίσεως των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών (ΕΕ 1989, L 19, σ. 16, στο εξής: οδηγία).2Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν κατά την εκδίκαση των αγωγών που άσκησαν οι Καπασακάλης, Σκιαθίτης και Κουγιάγκας κατά του Ελληνικού Δημοσίου, με αίτημα την επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως για την ηθική βλάβη που υποστηρίζουν ότι υπέστησαν λόγω του ότι δεν εκδόθηκαν τα προεδρικά διατάγματα που προβλέπονται από τις διατάξεις αφενός του εθνικού και αφετέρου του κοινοτικού δικαίου σχετικά με την επαγγελματική κατοχύρωση των αποφοίτων των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.<TI>Το κοινοτικό δίκαιο</TI>3Η οδηγία ορίζει τις περιστάσεις υπό τις οποίες τα κράτη μέλη υποχρεούνται να αναγνωρίσουν την ισοτιμία μεταξύ των μορφών επαγγελματικής εκπαιδεύσεως ελάχιστης διάρκειας τριών ετών, που πιστοποιούνται με διπλώματα τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως χορηγούμενα από τις αρχές άλλου κράτους μέλους, και των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως που πιστοποιούν εκπαίδευση πραγματοποιηθείσα στο έδαφος τους.4Κατά τη δέκατη αιτιολογική σκέψη της, το γενικό σύστημα αναγνωρίσεως των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως δεν έχει ως στόχο ούτε την τροποποίηση των επαγγελματικών κανόνων, συμπεριλαμβανομένων των κανόνων δεοντολογίας, που ισχύουν για κάθε πρόσωπο το οποίο ασκεί επάγγελμα στο έδαφος κράτους μέλους ούτε την εξαίρεση των μεταναστών από την εφαρμογή αυτών των κανόνων το σύστημα αυτό προβλέπει απλώς τα κατάλληλα μέτρα που θα εξασφαλίζουν ότι ο μετανάστης συμμορφώνεται προς τους επαγγελματικούς κανόνες του κράτους μέλους υποδοχής.5Το άρθρο 1, στοιχείο β', της οδηγίας προβλέπει ότι ως κράτος μέλος υποδοχής νοείται το κράτος μέλος στο οποίο ο υπήκοος κράτους μέλους ζητεί να ασκήσει ένα επάγγελμα το οποίο είναι νομοθετικά κατοχυρωμένο, ενώ δεν έχει αποκτήσει στο εν λόγω κράτος μέλος το δίπλωμα το οποίο διαθέτει ή δεν έχει ασκήσει στο εν λόγω κράτος μέλος για πρώτη φορά το σχετικό επάγγελμα. Το στοιχείο δ' του ίδιου άρθρου ορίζει τη νομοθετικά κατοχυρωμένη επαγγελματική δραστηριότητα ως την επαγγελματική δραστηριότητα για την πρόσβαση στην οποία, την εξάσκηση της ή για ένα τρόπο εξασκήσεως της σ' ένα κράτος μέλος απαιτείται άμεσα ή έμμεσα, βάσει νομοθετικών, κανονιστικών ή διοικητικών διατάξεων, η κατοχή διπλώματος.6Κατά το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, η οδηγία εφαρμόζεται σε όλους τους υπηκόους κράτους μέλους οι οποίοι επιθυμούν να ασκήσουν, ως ελεύθεροι επαγγελματίες ή μισθωτοί, ένα νομοθετικά κατοχυρωμένο επάγγελμα σε κράτος μέλος υποδοχής.7Κατά το άρθρο 12, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας, τα κράτη μέλη έπρεπε να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθούν με την οδηγία εντός δύο ετών από της κοινοποιήσεως της και να ενημερώσουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.<TI>Το εθνικό δίκαιο</TI>8Από τις παρατηρήσεις που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι τα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (στο εξής: TEI) είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, που ιδρύθηκαν με τον νόμο 1404/1983, που ρυθμίζει τη δομή και λειτουργία των TEI. Τα TEI ανήκουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τελούν υπό την εποπτεία του Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και έχουν ως αποστολή να παρέχουν θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση επαρκή για την εφαρμογή επιστημονικών, τεχνολογικών, καλλιτεχνικών ή άλλων γνώσεων και δεξιοτήτων στο επάγγελμα.9Το άρθρο 25, παράγραφος 2, στοιχείο γ', του νόμου 1404/1983 ορίζει ότι στους πτυχιούχους των TEI αναγνωρίζονται επαγγελματικά δικαιώματα που καθορίζονται με προεδρικά διατάγματα, τα οποία εκδίδονται το αργότερο έξι μήνες πριν από την αποφοίτηση των πρώτων σπουδαστών των TEI για τις υπάρχουσες ειδικότητες και, προκειμένου για νέες ειδικότητες, ταυτόχρονα με τη δημιουργία τους ή με την ίδρυση αντιστοίχων τμημάτων. Με τα ίδια προεδρικά διατάγματα καθορίζονται οι προϋποθέσεις και κάθε άλλη λεπτομέρεια για τη χορήγηση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος, όπου αυτή απαιτείται.10Πριν από την κατάργηση τους με τον νόμο 1404/1983, τα Κέντρα Ανωτέρας Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως (ΚΑΤΕΕ) διέπονταν από τον νόμο 576/1977 και συγκροτούνταν από περισσότερες δημόσιες ανώτερες τεχνικές και επαγγελματικές σχολές, είχαν δε ως σκοπό την παροχή στους σπουδαστές τους των απαιτουμένων θεωρητικών και πρακτικών γνώσεων, ώστε να καταστούν ανωτέρου επιπέδου στελέχη και να συμβάλουν στην ανάπτυξη ορισμένου τομέα της εθνικής οικονομίας.11Το άρθρο 5, παράγραφος 1, του νόμου 1865/1989 ορίζει ότι τα πτυχία των ΚΑΤΕΕ που έχουν αποκτηθεί μετά από σπουδές τριών ετών (έξι εξαμήνων) είναι ισότιμα προς τα πτυχία των αντιστοίχων ειδικοτήτων των TEI.<TI>Η διαφορά της κυρίας δίκης</TI>12Οι Καπασακάλης, Σκιαθίτης και Κουγιάγκας είναι Έλληνες υπήκοοι, πτυχιούχοι TEI ή ΚΑΤΕΕ, που ασκούν το επάγγελμα του μηχανικού τεχνολογικής εκπαιδεύσεως στην Ελλάδα, οι μεν δύο πρώτοι με την ειδικότητα του μηχανολόγου, ο δε τρίτος του μηχανικού δομικών έργων.13Με τις αγωγές που κατέθεσαν στις 12 Ιουνίου 1993 ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθήνας, οι Καπασακάλης, Σκιαθίτης και Κουγιάγκας ζητούν να υποχρεωθεί το Ελληνικό Δημόσιο να τους καταβάλει χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υποστηρίζουν ότι υπέστησαν λόγω του ότι οι ελληνικές αρχές αφενός παρέλειψαν να εκδώσουν τα προεδρικά διατάγματα σχετικά με την επαγγελματική τους κατοχύρωση που προβλέπονται από το άρθρο 25, παράγραφος 2, στοιχείο γ', του νόμου 1404/1983 και αφετέρου δεν εκπλήρωσαν την υποχρέωση τους να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθούν προς την οδηγία εντός δύο ετών. Η παράβαση της Ελληνικής Δημοκρατίας αναγνωρίστηκε από το Δικαστήριο με την απόφαση της 23ης Μαρτίου 1995 στην υπόθεση C-365/93, Επιτροπή κατά Ελλάδος (Συλλογή 1995, σ. Ι-499).14Προς στήριξη των αγωγών τους, οι ενδιαφερόμενοι υποστηρίζουν ότι η παράλειψη αυτή είχε ως συνέπεια να τους στερήσει, στην ουσία, το δικαίωμα να εργάζονται εντός της ελληνικής επικράτειας με την ειδικότητα τους.<TI>Τα προδικαστικά ερωτήματα</TI>15Με απόφαση της 30ής Μαρτίου 1995, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθήνας απέρριψε τις αγωγές ως αβάσιμες, κατά το μέρος που στηρίζονταν στην παράβαση υποχρεώσεως απορρέουσας από διατάξεις του εθνικού δικαίου.16Κατά τα λοιπά, το ανωτέρω δικαστήριο, κρίνοντας ότι η επίλυση των διαφορών στις κυρίες δίκες εξαρτάται από την ερμηνεία των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου, και κυρίως των διατάξεων της οδηγίας, ανέστειλε την ενώπιόν του διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο τα εξής προδικαστικά ερωτήματα:

1)Έχει το αποτέλεσμα το οποίο καθορίζει η οδηγία 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου ως συνέπεια την αναγνώριση δικαιωμάτων υπέρ των ιδιωτών στους οποίους αφορά;2)Είναι το περιεχόμενο των δικαιωμάτων αυτών επακριβώς καθορισμένο, ώστε να είναι δυνατό να ανιχνευτεί με βάση μόνο το πλαίσιο των διατάξεων της οδηγίας αυτής;3)Υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της παραβιάσεως της υποχρεώσεως που απορρέει από τις διατάξεις του άρθρου 12 της οδηγίας για το Ελληνικό Δημόσιο και της ζημίας που υποστηρίζει ότι έχει υποστεί ο ενάγων;

<TI>Επί του πρώτου ερωτήματος</TI>17Με το πρώτο ερώτημα το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ' ουσίαν αν ο υπήκοος κράτους μέλους που τελεί στην ίδια κατάσταση με τους ενάγοντες μπορεί να επικαλεστεί τα δικαιώματα που παρέχει η οδηγία.18Συναφώς επιβάλλεται κατ' αρχάς να υπενθυμιστεί ότι η οδηγία, που στηρίζεται στα άρθρα 49, 57, παράγραφος 1, και 66 της Συνθήκης, έχει σκοπό να διευκολύνει την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων και των υπηρεσιών, παρέχοντας στους υπηκόους των κρατών μελών τη δυνατότητα να ασκήσουν, ως ελεύθεροι επαγγελματίες ή μισθωτοί, το επάγγελμα τους σε άλλο κράτος μέλος, πέραν αυτού στο οποίο απέκτησαν τα επαγγελματικά τους προσόντα.19Εξάλλου, από τη δέκατη αιτιολογική σκέψη και το άρθρο 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας προκύπτει σαφώς ότι η οδηγία εφαρμόζεται μόνο στους υπηκόους κράτους μέλους οι οποίοι επιθυμούν να ασκήσουν, ως ελεύθεροι επαγγελματίες ή μισθωτοί, νομοθετικά κατοχυρωμένο επάγγελμα σε άλλο κράτος μέλος και όχι στο κράτος καταγωγής τους και ότι δεν έχει ως στόχο την τροποποίηση των διατάξεων που ισχύουν για όσους ασκούν επάγγελμα στο έδαφος ενός κράτους μέλους.20Εν προκειμένω, από τις αιτήσεις εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως και από τις παρατηρήσεις που υποβλήθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι οι διαφορές στις κύριες δίκες αφορούν Έλληνες υπηκόους που εργάζονται στην Ελλάδα.21Επιπλέον, όπως παρατήρησε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 2 των προτάσεων του, οι ενάγοντες της κύριας δίκης ούτε έχουν εργασθεί ούτε έχουν σπουδάσει ούτε έχουν αποκτήσει πτυχίο ή οποιοδήποτε τίτλο επαγγελματικών σπουδών σε άλλο κράτος μέλος της Κοινότητας εκτός της χώρας καταγωγής τους.22Τέλος, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι, όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, οι σχετικές με την ελεύθερη κυκλοφορία διατάξεις της Συνθήκης και οι πράξεις που έχουν εκδοθεί για την εκτέλεση τους δεν εφαρμόζονται σε δραστηριότητες που δεν έχουν κανένα συνδετικό στοιχείο με οποιαδήποτε από τις καταστάσεις που προβλέπει το κοινοτικό δίκαιο και των οποίων όλα τα στοιχεία περιορίζονται στο εσωτερικό μόνο ενός κράτους μέλους (αποφάσεις της 5ης Ιουνίου 1997, C-64/96 και C-65/96, Uecker και Jacquet, Συλλογή 1997, σ. Ι-3171, σκέψη 16, της 16ης Ιανουαρίου 1997, C-134/95, USSL no47 di Biella, Συλλογή 1997, σ. Ι-195, σκέψη 19, και της 28ης Ιανουαρίου 1992, C-332/90, Steen, Συλλογή 1992, σ. Ι-341, σκέψη 9).23Από τα προεκτεθέντα όμως προκύπτει ότι η κατάσταση των εναγόντων της κύριας δίκης δεν εμφανίζει κανένα συνδετικό στοιχείο ούτε με καμία από τις καταστάσεις που ρυθμίζει το κοινοτικό δίκαιο στον τομέα της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων και των υπηρεσιών ούτε με το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας.24Κατά συνέπεια, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι ο υπήκοος κράτους μέλους που τελεί σε κατάσταση της οποίας όλα τα στοιχεία περιορίζονται στο εσωτερικό αυτού μόνον του κράτους μέλους δεν μπορεί να επικαλεστεί τα δικαιώματα που παρέχει η οδηγία.<TI>Επί του δεύτερου και του τρίτου ερωτήματος</TI>25Κατόπιν της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, δεν χρειάζεται να δοθεί απάντηση στο δεύτερο και στο τρίτο.<TI>Επί των δικαστικών εξόδων</TI>26Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Ελληνική Κυβέρνηση και η Επιτροπή, που κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.

Για τους λόγους αυτούς,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),

κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με αποφάσεις της 30ής Μαρτίου 1995 το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθήνας, αποφαίνεται:

Ο υπήκοος κράτους μέλους που τελεί σε κατάσταση της οποίας όλα τα στοιχεία περιορίζονται στο εσωτερικό αυτού μόνο του κράτους μέλους δεν μπορεί να επικαλεστεί τα δικαιώματα που παρέχει η οδηγία 89/48/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνωρίσεως των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών.

Schintgen

Mancini

Hirsch

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 2 Ιουλίου 1998.

Ο Γραμματέας

R. Grass

Ο Πρόεδρος του δεύτερου τμήματος

R.Schintgen