Pesch wenst reeds aanstonds met betrekking tot de eerste vraag te verduidelijken dat naar haar oordeel de gedragslijn van verweerder nimmer rechtmatig kan zijn. In het handelsverkeer van landbouwprodukten tussen de Lid-Staten van de Gemeenschap beoogt het stelsel der mcb's immers een zo nauwkeurig mogelijke compensatie van de door monetaire maatregelen veroorzaakte prijsverschillen tussen de diverse Lid-Staten en deze nauwkeurigheid wordt slechts begrensd door het vereiste van hanteerbaarheid van het stelsel. Vaststaat dat de toepassing van verschillende tariefposten voor een zelfde produkt, al naar gelang het export uit de Lid-Staat van uitvoer dan wel import in de Lid-Staat van bestemming betreft, door een en dezelfde bevoegde instantie, noodzakelijkerwijze altijd moet leiden tot toekenning van hogere of lagere mcb's dan de gemeenschapsautoriteiten voor ogen heeft gestaan, en dus niet toelaatbaar kan zijn.

Vervolgens onderzoekt Pesch de bepalingen die in casu van toepassing zijn. De uitvoeringsbepalingen van de in artikel 2 bis van verordening (EEG) nr. 974/71 gegeven regeling zijn opgenomen in artikel 11 van verordening (EEG) nr. 1380/75. Lid 2 hiervan stelt de betaling door de uitvoerende Lid-Staat van het mcb dat door de invoerende Lid-Staat zou moeten worden toegekend, afhankelijk van de overlegging van een controle-exemplaar, dat als bewijs dient dat de douaneformaliteiten bij invoer in de Lid-Staat van bestemming zijn vervuld en dat de in die Lid-Staat verschuldigde rechten en heffingen van gelijke werking zijn voldaan. Deze uitvoeringsbepalingen zijn in overeenstemming met de algemene voorschriften omtrent het gebruik en de behandeling van het controleexemplaar T 5 in het kader van het communautaire douanevervoer, welke thans zijn vastgelegd in de artikelen 10 tot en met 13 van verordening (EEG) nr. 223/77.

Indien gebruik wordt gemaakt van de bevoegdheid bedoeld in artikel 2 bis van verordening (EEG) nr. 974/71, dan moeten voornoemde communautaire uitvoeringsbepalingen worden geacht met uitsluiting van ieder additionele bepaling van toepassing te zijn; dit volgt ook uit de algemene jurisprudentie van het Hof en uit de opmerking van de Commissie in de vierde overweging van de considerans van verordening (EEG) nr. 1820/79 (PB L 208 van 1979, blz. 13).

Welnu, de uitvoeringsbepalingen schrijven nergens voor dat de Lid-Staat van bestemming enige taak zou hebben ten aanzien van de tarifering van het produkt in het kader van de toekenning van mcb's door de uitvoerende staat. Artikel 11 van verordening (EEG) nr. 1380/75 geeft precies aan welke gegevens de douane van de Lid-Staat van invoer aan die van de Lid-Staat van uitvoer moet meedelen; hiertoe behoren niet bindende tariferingsadviezen.

Vanzelfsprekend kan niet worden betwist dat de Lid-Staat van bestemming bevoegd is de tarifering van de ten invoer aangeboden produkten te controleren, en dat hij op grond van artikel 10 bis van verordening nr. 1380/75 zelfs verplicht is om de autoriteiten van de uitvoerende Lid-Staat op eventuele verschillen in de tarifering te wijzen, teneinde de uniforme toepassing van het stelsel van de monetaire compenserende bedragen te verzekeren en onregelmatigheden te voorkomen. Uit niets blijkt echter dat de instanties van de Lid-Staat van uitvoer voor de toekenning van mcb's in het kader van artikel 2 bis van verordening (EEG) nr. 974/71 zijn gebonden aan een conform voornoemd artikel 10 bis meegedeelde afwijkende tarifering. Deze instanties kunnen zich uiteraard aansluiten bij de hun meegedeelde afwijkende tariefindeling, maar als zij dit niet doen, zijn zij bevoegd en zelfs verplicht om terzake van de invoer in de Lid-Staat van bestemming het mcb toe te kennen dat behoort bij de tariefpost die zijzelf juist achten.

Tegen deze conclusie kan niet worden ingebracht dat volgens artikel 2 bis van verordening (EEG) nr. 974/71 de uitvoerende Lid-Staat in onderlinge overeenstemniing met de invoerende Lid-Staat het compenserende bedrag [kan] betalen dat door deze invoerende Lid-Staat zou moeten worden toegekend. Die onderlinge overeenstemming heeft immers betrekking op de beslissing om de in artikel 2 bis voorziene regeling toe te passen, doch wanneer de betrokken Lid-Staten eenmaal hebben besloten om van die regeling gebruik te maken, kunnen ze niet meer van de dwingend voorgeschreven uitvoeringsbepalingen afwijken. De overeenstemming heeft dus geen betrekking op het bedrag dat in elk afzonderlijk geval als mcb moet worden uitbetaald.

Uit het stelsel van de mcb's en in het bijzonder uit de doelstelling ervan volgt dat de instanties van de Lid-Staat van uitvoer het mcb ter zake van de uitvoer van een produkt in die Lid-Staat en ter zake van de invoer van datzelfde produkt in de Lid-Staat van bestemming steeds volgens dezelfde tariefpost dienen uit de betalen.

Deze conclusie heeft volgens Pesch het voordeel dat een uniforme tarifering ten aanzien van de export uit het uitvoerland en de import in het land van bestemming is gewaarborgd en dat een bron van geschillen tussen de exporteurs en de nationale autoriteiten wordt weggenomen.

Voor de nationale rechter is de vraag gerezen of het aanvaardbaar is dat de instanties van de uitvoerende Lid-Staat degenen zijn die beslissen over de tarifering volgens welke het mcb ter zake van de invoer in het land van bestemming moet worden betaald.

Volgens Pesch lijdt het geen twijfel dat de in artikel 2 bis van verordening nr. 974/71 gegeven mogelijkheid deze overdracht van bevoegdheden insluit.

Ook is de vraag gesteld of de door Pesch voorgestelde conclusie niet van dien aard was, dat daardoor aan de Britse autoriteiten iedere mogelijkheid tot ingrijpen werd ontnomen, zelfs wanneer de Nederlandse instanties bijvoorbeeld mcb's ter zake van de invoer van een produkt ih het Verenigd Koninkrijk volgens een verkeerde tariefpost zouden uitbetalen.

Ongetwijfeld bestaat er een risico dat de nationale instanties fouten maken, maar zowel het nationale als het gemeenschapsrecht bieden dan de noodzakelijke instrumenten om zulke fouten te herstellen, zonder dat dit behoeft te leiden tot situaties zoals de onderhavige, die het intracommunautaire handelsverkeer zouden kunnen belemmeren. Al naar gelang het geval zijn deze instrumenten: een door de betrokken exporteur ingesteld beroep bij de nationale rechter (die eventueel gebruik kan máken van artikel 177 EEG-Verdrag) ; een advies van het Comité nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief; de vaststelling van een verordening betreffende de tarifering van bepaalde produkten door de Commissie; de weigering van de Commissie om te hoge mcb's ten laste van het EOGFL te brengen; en het aanspannen van een procedure door de Commissie krachtens artikel 169 EEG-Verdrag tegen een Lid-Staat die te hoge mcb's uitkeert. Uit al deze overwegingen blijkt dat het niet noodzakelijk is om de Lid-Staat van bestemming enige bevoegdheid ten aanzien van de tarifering te geven teneinde fouten van de Lid-Staat van uitvoer te herstellen.

De hierboven uiteengezette conclusie is volgens Pesch ook juist in het licht van de noodzaak van een effectieve rechtsbescherming. Zou het standpunt van de Britse douane bindend zijn voor de Nederlandse instanties, dan zou verzoekster — daar zij de door de Britse autoriteiten toegepaste indeling, die geen ten aanzien van haar genomen beschikking is, niet zou kunnen aanvallen — ge-.dwongen zijn om voor de Nederlandse rechter het besluit van de bevoegde Nederlandse instantie, waarbij haar een te laag compenserend bedrag is toegekend, aan te vechten terwijl deze zelfde instantie met betrekking tot mcb's bij uitvoer een ander standpunt heeft ingenomen dan de Britse douane en niettemin het Britse standpunt moet verdedigen voor de mcb's bij invoer in het Verenigd Koninkrijk. Het contradictoire karakter van een dergelijke procedure gaat dan in wezen verloren, daar verweerder het standpunt van verzoekster deelt.

In het arrest van het Hof in zaak 5/78 (Milchfutter, Jurispr. 1978, blz. 1597) verklaart het Hof dat de tarifering van de Lid-Staat van uitvoer in het relevante tijdvak niet bindend was voor de Lid-Staat van invoer. Dit arrest is echter in casu niet relevant, omdat het aldaar berechte geval betrekking had op een situatie waarin twee douanediensten zelfstandig en onafhankelijk van elkaar mcb's heffen of toekennen.

Het arrest in zaak 137/78 (Henningsen) verschaft evenmin een aanknopingspunt voor het onderhavige geval, daar de Britse douane het produkt bij die gelegenheid had ingedeeld onder een tariefpost waaraan geen mcb's waren verbonden en het geviseerde controle-exemplaar T 5 dan ook niet aan de instanties van de uitvoerende staat hadden teruggezonden. Dit exemplaar hoeft immers slechts te worden teruggestuurd wanneer het dient voor de toepassing van een communautaire maatregel inzake goederenverkeer binnen de Gemeenschap.

Voor het antwoord op de tweede prejudiciële vraag onderzoekt Pesch de tariefposten die voor het onderhavige produkt in aanmerking kunnen komen.

Post 35.05 A zou zonder meer toepasselijk zijn als het uitsluitend om zetmeel ging, maar daar het hier integendeel een mengsel betreft, moet men teruggrijpen op de algemene bepalingen voor de toepassing van het GDT. Volgens punt A 3 b van deze algemene bepalingen moeten mengsels... waarvan de indeling niet mogelijk is aan de hand van het bepaalde onder 3 a, worden ingedeeld naar de stof... waaraan de mengsels... hun wezenlijk karakter ontlenen, indien dit kan worden bepaald. Volgens Pesch ontleent een mengsel als het onderhavige, bestaande uit 90 % ontsloten (oplosbaar) maiszetmeel, 5 % calciumchloride, noodzakelijkerwijs zijn wezenlijk karakter aan het zetmeelbestanddeel.

Waar de toepasselijkheid van de posten 35.05 B en 11.08 A I om verschillende redenen uitgesloten is, komt volgens Pesch alleen nog post 23.07 B I c 1 in aanmerking, die betrekking heeft op veevoeder waarvan de samenstelling bepaalde kenmerken vertoont. Het onderhavige produkt evenwel is als zodanig niet geschikt voor diervoeder, maar wordt in geringe percentages in melksubstitutievoeders voor kalveren gebruikt. In het licht van de rechtspraak van het Hof over de draagwijdte van tariefpost 23.07 lijkt het onderhavige geval een typisch grensgeval, en men kan zowel vóór als tegen de toepassing van tariefpost 23.07 B I c 1 goede argumenten aanvoeren. Onder deze omstandigheden refereert Pesch zich dan ook gaarne aan het oordeel van het Hof.

Maar zelfs indien het betrokken produkt onder tariefpost 23.07 B I c 1 zou kunnen vallen, neemt dit niet weg dat ook post 35.05 A van toepassing kan zijn. Op grond van punt A 3 a van de algemene bepalingen voor de toepassing van het GDT zou de indeling onder tariefpost 35.05 A moeten geschieden, omdat deze specifieker is dan post 23.07 B I c 1

De regering vatt het Verenigd Koninkrijk beperkt zich in haar opmerkingen ertoe, de redenen die tot de litigieuze tarifering hebben geleid, toe te lichten.

Volgens haar kan een mengsel bestaande uit 90 % voorgekookt maiszetmeel, 5 % calciumchloride en 5 % magnesiumchloride, niet worden geacht te vallen onder post 35.05 van het GDT of, meer in het bijzonder, onder letter A van deze post. De vermenging van de chloriden en het zetmeel resulteert niet in een chemische reactie tussen deze stoffen. Aangezien dus het zetmeel geen enkele verandering ondergaat tengevolge van de vermenging, kan de zetmeelcomponent van het mengsel enkel als drager worden beschouwd. De stof ontleent haar wezenlijk karakter als diervoederingrediënt dus aan de calcium- en magnesiumcomponenten, onverschillig of zij door het voorkoken is omgezet of niet.

Het onderhavige produkt valt dus veeleer onder post 23.07 B.

Deze opvatting vindt steun in de toelichting op post 23.07 van de Internationale Douaneraad en, met name in toelichting C.

De in deze toelichtingen gegeven definities dekken het betrokken produkt.

Blijkens de rechtspraak van het Hof van Justitie moet bij de uitlegging van de nomenclatuur van het GDT rekening worden gehouden met de toelichtingen van de Internationale Douaneraad, met name wanneer het GDT zelf geen toelichtingen op de desbetreffende post bevat.

De Commissie van de Europese Gemeenschappen geeft een uiteenzetting van die onderdelen van het stelsel van de mcb's die voor de probleemstelling in het bodemgeschil van belang zijn, en merkt vervolgens met betrekking tot de eerste vraag op, dat het probleem van de betaling door de Lid-Staat van uitvoer van de bij invoer in de Lid-Staat van bestemming verschuldigde mcb's, reeds aan het Hof van Justitie is voorgelegd in zaak 137/78 (Henningsen). Het is bij die gelegenheid echter niet opgelost, daar het Hof verklaarde dat het produkt dat toen in geding was, niet in aanmerking kwam voor het betalen of heffen van monetaire compenserende bedragen. De Commissie is van mening dat zij niet hoeft af te wijken van het standpunt dat zij in de zaak-Henningsen heeft ingenomen.

Uit de tekst van de toepasselijke bepalingen en uit het stelsel als geheel dat bij artikel 2 bis van verordening nr. 974/71 is ingevoerd en uitgewerkt bij artikel 11 van verordening nr. 1380/75, volgt immers dat de administratieve afwikkeling van de mcb's bij invoer in wezen zaak is van de Lid-Staat van invoer en dat de rol van de Lid-Staat van uitvoer beperkt is tot het materiële uitbetalen van deze bedragen.

In de eerste zin van artikel 2 bis van verordening nr. 974/71 wordt bepaald dat ... de uitvoerende Lid-Staat in onderlinge overeenstemming met de invoerende Lid-Staat, het compenserende bedrag [kan] betalen dat door deze invoerende Lid-Staat zou moeten worden toegekend. De term betalen is eveneens te vinden in artikel 11, lid 2, van verordening nr. 1380/75. Het is dus duidelijk dat hier slechts sprake kan zijn van, een bevoegdheid om te betalen, en niet van een bevoegdheid om toe te kennen.

Maar indien men erkent dat de mcb's als bedoeld in artikel 2 bis van verordening nr. 974/71, tot de materiële bevoegdheid van de Lid-Staat van invoer behoren, dan zal men tevens moeten erkennen dat deze Lid-Staat ook ter zake van de tarifering bevoegd is.

Dit kan inderdaad tot gevolg hebben dat, zoals in casu, bij een zelfde transactie voor het bepalen van het mcb bij invoer een andere tariefindeling wordt aangehouden dan voor het mcb bij uitvoer. Ongetwijfeld is deze situatie rechtens onaanvaardbaar, aangezien zij indruist tegen het fundamentele beginsel van uniforme tarifering, maar de Lid-Staten hebben op dit punt de mogelijkheid deze geschillen te laten beslechten door ze voor te leggen aan het Comité nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief, overeenkomstig verordening (EEG) nr. 97/69.

De verplichting van de Lid-Staten om dergelijke geschillen aan genoemd comité voor te leggen, kan, nu verordening nr. 97/69 op dit punt zwijgt, worden afgeleid uit artikel 5 EEG-Verdrag.

De Commissie meent tenslotte dat men het beginsel van de werking inter partes van prejudiciële beslissingen te eng uitlegt wanneer men meent dat het arrest dat het Hof in deze zaak zal wijzen, de administratie van het Verenigd Koninkrijk niet bindt.

Op basis van de inlichtingen waarover haar diensten op dit moment beschikken, stelt de Commissie met betrekking tot de tweede vraag vast dat de onderhavige produkten inderdaad worden gebruikt voor de vervaardiging van specifiek voeder voor kalveren en dat ze ook als grondstof voor de fabricage van diervoeder worden vervaardigd en in de handel gebracht.

Het gaat hier dus om tussenprodukten, die overeenkomstig de algemene toepassingsbepaling Al — volgens welke voor de indeling de bewoordingen van de posten wettelijk bepalend zijn — als andere bereidingen van de soorten welke worden gebezigd voor het voederen van dieren worden beschouwd en als zodanig op grond van hun samenstelling worden ingedeeld onder post 23.07 B. Deze produkten kunnen niet worden ingedeeld aan de hand van de criteria die op-mengels van toepassing zijn. Overigens kunnen zij wegens de toevoeging van calcium- en magnesiumchloride noch als oplosbaar zetmeel (35.05 A) noch als lijm van zetmeel (35.05 B) onder post 35.05 vallen.

Tenslotte merkt de Commissie bij wijze van informatie nog op, dat de Nederlandse douane het onderhavige produkt sinds februari 1979 onder post 23.07 indeelt.

Op grond van het bovenstaande stelt de Commissie voor, de vragen van de verwijzende rechter te beantwoorden als volgt:

Ter terechtzitting van 5 juni 1980 hebben de vennootschap Pesch en de Commissie van de Europese Gemeenschappen mondelinge opmerkingen gemaakt.

De advocaat-generaal heeft ter terechtzitting van 8 juli 1980 conclusie genomen.

De kosten door de regering van het Verenigd Koninkrijk en de Commissie van de Europese Gemeenschappen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakt, kunnen niet voor vergoeding in aanmerking komen. Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen.