<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1995NLA.0300083901.case.xml"><NO.CASE>C-299/93</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61993C0299</NO.CELEX><NO.SEQ>0015.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>841</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>853</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>CONCLUSIE VAN ADV.-GEN. COSMAS — ZAAK C-299/93</LEFT><RIGHT>BAUER / COMMISSIE</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">G. Cosmas</HT></P><P>van <DATE ISO="19950207">7 februari 1995</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Oorspronkelijke taal: Grieks.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Bij verzoekschrift, ingekomen bij de griffie van het Hof op <DATE ISO="19930528">28 mei 1993</DATE>, heeft E. R. Bauer, ambtenaar van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, het Hof krachtens artikel 153 EGA-Verdrag verzocht om uitspraak te doen in een tussen hem en de Commissie gerezen geschil naar aanleiding van een tussen hen gesloten huurovereenkomst, die een arbitragebeding bevat.</TXT><P>Bauer verzoekt het Hof met name:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>de opzegging van de huur zowel als de verhoging van de huurprijs door de Commissie onwettig en nietig te verklaren;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de geleden materiële en immateriële schade.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>De feiten en het juridisch kader</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>De feiten</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Bauer, ambtenaar van de Commisie en tewerkgesteld bij het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek te Ispra, woonde van <DATE ISO="19650201">1 februari 1965</DATE> tot <DATE ISO="19930706">6 juli 1993</DATE> in een appartement dat de Commissie aan hem had verhuurd, Dat appartement had de Italiaanse regering aan de EGA ter beschikking gesteld bij overeenkomst van <DATE ISO="19590722">22 juli 1959</DATE> betreffende de oprichting van genoemd Centrum voor onderzoek.<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Volgens het verzoekschrift behoort het gebouw toe aan het Instituto autonomo per Ie case populari di Varese en is het litigieuze appartement aan verzoeker onderverhuurd. In haar verweerschrift zegt de Commissie, dat het gebouw voor 99 jaar aan de EGA ter beschikking is gesteld overeenkomstig artikel 1 van de overeenkomst van <DATE ISO="19590722">22 juli 1959</DATE> en dat de Commissie dus het volledige beschikkingsrecht over de aan haar ambtenaren verhuurde ruimten heeft. In repliek weerspreekt verzoeker deze bewering van de Commisie niet. Overigens valt noch uit de tekst van de litigieuze overeenkomst noch uit enig ander gegeven in het dossier af te leiden, dat het gaat om een overeenkomst van onderhuur.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Verzoeker bewoonde het appartement op grond van successieve huurovereenkomsten van <DATE ISO="19650201">1 februari 1965</DATE>, <DATE ISO="19680601">1 juni 1968</DATE> en <DATE ISO="19690601">1 juni 1969</DATE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-842"?><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>De laatste huurovereenkomst van 1969 werd stilzwijgend voor een aantal jaren verlengd. Bij schrijven van <DATE ISO="19900131">31 januari 1990</DATE> zegde de Commissie de huurovereenkomst per <DATE ISO="19900601">1 juni 1990</DATE> op in verband met renovatiewerkzaamheden aan het appartement in het kader van een algemene renovatie van het gebouw. Per genoemde datum had Bauer het gehuurde niet ontruimd, waarna de Commissie hem nog verscheidene malen schriftelijk sommeerde tot ontruiming over te gaan (op <DATE ISO="19910429">29 april 1991</DATE>, <DATE ISO="19920730">30 juli 1992</DATE>, <DATE ISO="19920928">28 september 1992</DATE> en <DATE ISO="19930303">3 maart 1993</DATE>). De Commissie bood Bauer vervolgens zowel mondeling als bij schrijven van <DATE ISO="19930114">14 januari 1993</DATE> andere, gelijkwaardige woonruimte aan, op basis van een nieuwe huurovereenkomst van twee jaar te rekenen vanaf maart 1993, tegen dezelfde huur als voor het oude appartement. Dit aanbod herhaalde zij in de reeds genoemde brief van <DATE ISO="19930303">3 maart 1993</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>De maandelijkse huur, in 1969 nog <FT TYPE="NUMBER">29000</FT> LIT, was in juli 1992 na diverse aanpassingen gestegen tot <FT TYPE="NUMBER">69000</FT> LIT. De Commissie liet Bauer bij schrijven van <DATE ISO="19920805">5 augustus 1992</DATE> weten, dat de huur vanaf augustus op <FT TYPE="NUMBER">327265</FT> LIT was vastgesteld.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Bauer reageerde op die brieven met Machten (een van <DATE ISO="19921015">15 oktober 1992</DATE> tegen de beëindiging van de huur, en een van <DATE ISO="19921029">29 oktober 1992</DATE> tegen de laatste huurverhoging) krachtens artikel 90 Ambtenarenstatuut. Bauer stelt, dat deze klachten door de Commissie stilzwijgend zijn verworpen. Voorts heeft Bauer bij schrijven van <DATE ISO="19930331">31 maart 1993</DATE> de aangeboden nieuwe woonruimte afgewezen, omdat hij de voorwaarden onaanvaardbaar<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>De aangeboden huurovereenkomst bepaalde, dat <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>zij alleen werd aangegaan ter voorziening in de voorlopige behoefte aan woonruimte van de huurder en zijn gezinsleden<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>. Bovendien was in de overeenkomst bepaald, dat zij <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>In ieder geval en onafhankelijk van de werkzaamheden van de huurder bij het Centrum voor onderzoek te Ispra, wordt aangetaan voor een zodanige periode als nodig wordt geacht om e huurder in staat te stellen zelf in zijn behoefte aan woonruimte te voorzien<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>.</P></NOTE> achtte, en bij wijze van tegenvoorstel verzocht om toewijzing van gelijkwaardige woonruimte tot het moment waarop de huur van het oude appartement zou aflopen (naar hij stelt per <DATE ISO="19940531">31 mei 1994</DATE>, zie hierna), maar onder dezelfde voorwaarden als van de litigieuze huurovereenkomst.</TXT><P>In de eerste maanden van 1993 ten slotte besloot Bauer een huis te kopen, waarvoor hij op <DATE ISO="19930531">31 mei 1993</DATE> de koopsom voldeed. Hij bracht de Commissie bij schrijven van <DATE ISO="19930630">30 juni 1993</DATE> op de hoogte van zijn voornemen de litigieuze gehuurde woning te ontruimen, wat op <DATE ISO="19930706">6 juli 1993</DATE> gebeurde.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Het juridisch kader</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Wet nr. 392 van <DATE ISO="19780727">27 juli 1978</DATE> <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>inzake huulen verhuur van gebouwd onroerend goed<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/><NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>GURI, algemeen gedeelte, nr.211 van <DATE ISO="19780729">29.7.1978</DATE>.</P></NOTE> bepaalt in hoofdstuk I (<QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Huur en verhuur van gebouwd, voor bewoning bestemd<?PAGE NO="I-843"?> onroerend goed<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>) van titel I (<QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>Huurovereenkomst<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>) onder meer het volgende:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>Artikel 1. Duur van de huurovereenkomst. Een overeenkomst van huur en verhuur van gebouwd, voor bewoning bestemd onroerend goed kan niet voor een kortere periode dan vier jaar worden aangegaan. Wanneer partijen een kortere periode of een huur voor onbepaalde tijd zijn overeengekomen, dan wordt de huurovereenkomst geacht voor vier jaar te zijn aangegaan (...)</P><P>Artikel 2. (...)</P><P>Artikel 3. Stilzwijgende verlenging. De overeenkomst wordt met vier jaar verlengd, tenzij een van de partijen bij aangetekende brief en ten minste zes maanden vóór de afloop van de huurperiode de wederpartij mededeelt, dat zij niet voornemens is de huurovereenkomst te verlengen. Deze regeling geldt ook bij afloop van iedere opvolgende huurperiode.<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P><P>De artikelen 12 tot en met 25 handelen over de methoden voor de berekening van de hoogte van de huur, en artikel 26 (<QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>toepassingsgebied<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>) bepaalt onder meer het volgende: <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>(...) het bepaalde in de artikelen 12 tot en met 25 is niet van toepassing op de huur en verhuur van onroerend goed in gemeenten die bij de volkstelling van 1971 niet meer dan <FT TYPE="NUMBER">5000</FT> inwoners telden, voor zover in de vijf jaren vóór de inwerkingtreding van deze wet, en vervolgens in elke daaropvolgende periode van vijf jaar, het inwonertal niet is toegenomen of in ieder geval voor zover de stijging van het inwonertal volgens de gegevens van de ISTAT (Nationaal Bureau voor de Statistiek) percentueel achterblijft bij het landelijke gemiddelde. De gemeente draagt zorg voor de openbare bekendmaking van de in het voorgaande lid bedoelde voorwaarde en van de eventuele stijgingen van het inwonertal.<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/></P><P>Hoofdstuk III, getiteld <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>Procedurele bepalingen<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>, bepaalt in artikel 43 (<QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>Niet-ontvankelijkheid van het verzoek wegens verzuim van de procedureregels<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>), dat de indiening van een verzoek om vaststelling of aanpassing van de huurprijs moet worden voorafgegaan door een verzoek om een verzoeningscomparitie, zoals in het volgende artikel geregeld, en dat het verzuim van dit procedurevoorschrift en de daaruit voortvloeiende niet-ontvankelijkheid ook ambtshalve kan worden geconstateerd, in iedere stand van het geding en ongeacht de aanleg.<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Bij artikel 89 van wet nr. 353 van <DATE ISO="19901126">26 november 1990</DATE> (een wet tot wijziging van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering), zoals gewijzigd bij artikel 2 van wet nr. 477 van <DATE ISO="19921204">4 december 1992</DATE>, werd artikel 43 van wet nr. 392/78 afgeschaft. Wet nr. 477 zou oorspronkelijk per <DATE ISO="19930101">1 januari 1993</DATE> in werking treden (artikel 92) en per <DATE ISO="19940102">2 januari 1994</DATE> voor wat betreft lopende huurovereenkomsten. De datum van inwerkingtreding van die wet werd nadien echter cen aantal malen bij decreet gewijzigd, laatstelijk bij decreet nr. 571 van <DATE ISO="19941007">7 oktober 1994</DATE> GURI 237/94, waarbij de datum van inwerkingtreding werd bepaald op <DATE ISO="19941216">16 december 1994</DATE>. Derhalve was het bepaalde in artikel 43 van wet nr. 392/78 op het moment van indiening van het verzoekschrift nog volledig van toepassing.</P></NOTE> In artikel 44, met het opschrift <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>verplichte verzoeningsprocedure<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>, is bepaald, dat het verzoek om een verzoeningscomparitie betreffende de vaststelling van de huur wordt ingediend bij de bevoegde rechter.</P></NP><?PAGE NO="I-844"?><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Het Italiaanse recht kent geen uniforme regeling van de terbeschikkingstelling van woonruimte in het kader van een dienstbetrekking. Deze aangelegenheid wordt geregeld door specifieke bepalingen die van geval tot geval de terbeschikkingstelling van woonruimte in het kader van een dienstbetrekking regelen voor ambtenaren die hun werkzaamheden in een bepaalde standplaats moeten verrichten.</TXT><P>Als gemeenschappelijke kenmerken van die bepalingen zijn de volgende punten aan te wijzen:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Zij hebben betrekking op onroerend goed dat hoofdzakelijk aan rechtspersonen in de openbare sector toebehoort en zij gelden voor diverse overheidssectoren of voor een bepaalde overheidsdienst (bij voorbeeld decreet nr. 427 van 1924 voor spoorwegpersoneel of wet nr. 1570 van 1941 voor brandweercommandanten die in landelijke gemeenten hun dienst vervullen).</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Zij vormen steeds de wettelijke basis voor de bestuurshandelingen waarbij de woonruimte ter beschikking wordt gesteld en die tussen de betrokken partijen een door bestuursrechtelijke beginselen beheerste relatie in het leven roepen. Die relatie valt onder een publiekrechtelijk regiem, dat evenwel dikwijls naar het civiele huurrecht verwijst.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>De bepalingen kenmerken zich door een grote verscheidenheid: soms betreffen zij woningen die gratis ter beschikking worden gesteld, dan weer gaat het om woningen waarvan de huurprijs wordt vastgesteld door de wet zelf waarin zij als dienstwoning worden gekwalificeerd, en in weer andere gevallen om woningen waarvan de huurprijs wordt vastgesteld op grond van wet nr. 392/78.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Een en ander laat onverlet de mogelijkheid voor rechtspersonen van de openbare sector om tot hun eigen vermogen behorende woonruimte aan hun personeel te verhuren. In die gevallen, zo heeft de Corte costituzionale geoordeeld<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Arrest nr. 155 van <DATE ISO="19880211">11 februari 1988</DATE> (Giurisprudenza costituzionale, 1988, blz. 502).</P></NOTE>, worden de betrokken overeenkomsten integraal door het privaatrecht beheerst.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C —</NO.P><TXT>De tussen partijen bestaande overeenkomst</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>De belangrijkste bepalingen van de overeenkomst, die op <DATE ISO="19690601">1 juni 1969</DATE> schriftelijk werd vastgelegd, zijn de volgende:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>Artikel 1. Bij deze verhuurt de Commisie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd (...), aan E. Bauer (hierna: huurder), die handelt voor zichzelf en zijn gezin,<?PAGE NO="I-845"?> (...) vier kamers met keuken, badkamer en toilet (...) in het gebouw (...) voor de duur van een jaar vanaf <DATE ISO="19690601">1 juni 1969</DATE> tot en met <DATE ISO="19700531">31 mei 1970</DATE>, (...)</P><P>Artikel 2. Het gehuurde is uitsluitend bestemd voor bewoning door de huurder en diens gezin (...)</P><P>Artikel 11. Indien geen der partijen de wederpartij in kennis stelt van zijn voornemen de overeenkomst op te zeggen, en wel bij aangetekende brief met bewijs van ontvangst drie maanden vóór de afloop van de huurperiode, wordt de huurovereenkomst geacht onder de in deze overeenkomst vermelde voorwaarden stilzwijgend te zijn verlengd met een jaar, en vervolgens van jaar tot jaar, Stilzwijgende verlenging betekent niet, dat de overeenkomst onder de bepalingen betreffende huur voor onbepaalde tijd komt te vallen. De huurovereenkomst wordt voortijdig beëindigd, indien om welke reden ook de arbeidsrelatie tussen de huurder en het Centrum te Ispra wordt beëindigd, alsmede wanneer naar het oordeel van de bevoegde diensten van het Centrum de eisen van het dienstbelang, op grond waarvan het appartement aan de huurder ter beschikking is gesteld, zijn vervallen. De huurder is verplicht om binnen tien dagen vanaf de dag waarop hij op de hoogte is gesteld van de beëindiging van de arbeidsrelatie met het Centrum of van enigerlei verandering in de hem opgedragen werkzaamheden ten opzichte van die welke hij verrichtte op het tijdstip waarop het appartement hem ter beschikking werd gesteld, de afdeling personeel en interne aangelegenheden bij aangetekende brief mede te delen, op welke dag hij het gehuurde denkt te ontruimen, met vermelding van de redenen die een eventueel verzoek om bij wijze van uitzondering verlenging van de huurverhouding toe te staan, kunnen rechtvaardigen. De overeenkomst wordt geacht te eindigen op de door de huurder genoemde datum, doch uiterlijk op de datum waarop de arbeidsrelatie eindigt of ten hoogste 90 dagen na de datum van de functiewijziging (...)</P><P>Artikel 16. Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is bij uitsluiting bevoegd kennis te nemen van eventuele uit de onderhavige overeenkomst voortvloeiende geschillen. Op de overeenkomst is Italiaans recht van toepassing.<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>De conclusies van partijen</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Met het door hem ingestelde beroep verzoekt Bauer het Hof:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>onwettig en ongeldig en, bijgevolg, nietig te verklaren</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>de aanmaningen van 30 juli en <DATE ISO="19920928">28 september 1992</DATE> tot ontruiming van de aan hem verhuurde woonruimte,</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="I-846"?><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>de aankondiging van <DATE ISO="19920805">5 augustus 1992</DATE> van de Commissie betreffende de huurverhoging per <DATE ISO="19920801">1 augustus 1992</DATE>;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>de Commissie te veroordelen</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>tot vergoeding van de schade ten gevolge van de voortijdige ontruiming van de woning, voorhands begroot op <FT TYPE="NUMBER">30000</FT> ECU, onder voorbehoud van nadere specificatie in de loop van het geding (zie hierna);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>tot terugbetaling van een bedrag ten belope van het verschil tussen de door verhuurder verlangde huurprijs en de wettige huurprijs over de periode tussen <DATE ISO="19920801">1 augustus 1992</DATE> en de datum van de feitelijke ontruiming van het gehuurde;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>de Commissie te veroordelen tot vergoeding van in ieder geval de door hem geleden immateriële schade ten belope van <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> ECU;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>de Commissie in de kosten van de procedure te verwijzen.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>De Commissie verzoekt het Hof:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>het beroep niet-ontvankelijk te verklaren, voor zover het is gebaseerd op de krachtens artikel 90 Ambtenarenstatuut ingediende ldacht;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>het beroep voor het overige te verwerpen;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>verzoeker in de kosten van het geding te verwijzen, waarbij het ontbreken van een redelijke grond voor het instellen van beroep in aanmerking dient te worden genomen.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>De bevoegdheid van het Hof en de ontvankelijkheid van het beroep</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Ingevolge artikel 153 EGA-Verdrag is het Hof van Justitie <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>bevoegd uitspraak te doen krachtens een arbitragebeding vervat in een door of namens de Gemeenschap gesloten publiekrechtelijke of privaatrechtelijke overeenkomst<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>. Ingevolge besluit 93/350/Euratom, EGKS, EEG<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Besluit van <DATE ISO="19930608">8 juni 1993</DATE> tot wijziging van besluit 88/591/EGKS, EEG, Euratom tot instelling van een Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="144" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="21">PB 1993, L 144, biz. 21</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> behoudt het<?PAGE NO="I-847"?> Hof de bevoegdheid kennis te nemen van beroepen op grond van artikel 153 EGA-Verdrag van natuurlijke of rechtspersonen betreffende overeenkomsten die vóór de inwerkingtreding van dat besluit zijn gesloten.</TXT><P>Het lijdt dus geen twijfel, dat de bevoegdheid van het Hof om van het beroep kennis te nemen voortvloeit uit het arbitragebeding in artikel 16 van de litigieuze huurovereenkomst (die van oudere datum is dan besluit 93/350) in samenhang met artikel 153 EGA-Verdrag.</P></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Alvorens zich echter tot het Hof te wenden, heeft verzoeker de in artikel 90, lid 2, Ambtenarenstatuut geregelde procedure gevolgd.</TXT><P>Verweerster heeft in haar verweerschrift een exceptie van niet-ontvankelijkheid opgeworpen voor zover het beroep is gebaseerd op een in het kader van de procedure van artikel 90, lid 2, Ambtenarenstatuut ingediende klacht, en wel omdat Bauer zich niet heeft gehouden aan de voor die administratieve procedure voorgeschreven termijnen.</P><P>Voor verwerping van die exceptie volstaat de vaststelling, dat verzoeker krachtens artikel 153 EGA-Verdrag juncto artikel 16 van de huurovereenkomst, hoe dan ook het recht heeft om zich tot het Hof te wenden omtrent elk geschil in verband met die overeenkomst. Derhalve is de ontvankelijkheid van het onderhavige beroep, dat krachtens het genoemde arbitragebeding is ingesteld, niet afhankelijk van de naleving van de procedurele voorwaarden van artikel 91 Ambtenarenstatuut.<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie op dit punt de conclusie van advocaat-generaal Capotorti bij het arrest van <DATE ISO="19820701">1 juli 1982</DATE> in zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="567/79" YEAR="1982" PAGE.ECR="2371">567/79 A (Flamm, Jurispr. 1982, blz. 2371, 2398 e. v.)</REF.DOC.ECR> en arresten van <DATE ISO="19781130">30 november 1978</DATE> (gevoegde zaken <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="4/78+19/78+28/78" YEAR="1978" PAGE.ECR="771">4/78, 19/78 en 28/78, Salerno, Jurispr. 1978, blz. 771</REF.DOC.ECR>) en <DATE ISO="19820701">1 juli 1982</DATE> (zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="109/81" YEAR="1982" PAGE.ECR="2469">109/81, Porta, Jurispr. 1982, blz. 2469</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Het beroep is mitsdien ontvankelijk.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Ten gronde</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>De uitdrukkelijke bepaling van artikel 16 van de overeenkomst sluit elke twijfel over de toepasselijkheid van het Italiaanse recht op het geschil uit. Volgens verzoeker is op de onderhavige huurovereenkomst van toepassing de speciale Italiaanse wet nr. 392 van <DATE ISO="19780727">27 juli 1978</DATE> <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>betreffende de huur en verhuur van gebouwd onroerend goed<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/>, krachtens welke de overeenkomst zijns inziens tot <DATE ISO="19940531">31 mei 1994</DATE> was verlengd, terwijl de Commissie van mening is, dat de overeenkomst, waar deze de terbeschikkingstelling van woonruimte betreft in het kader van haar arbeidsverhouding met Bauer, niet onder die wet valt, maar onder de algemene bepalingen van het Italiaanse recht inzake huur en verhuur.</TXT><?PAGE NO="I-848"?><P>De volgende twee vragen rijzen derhalve:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Was de litigieuze huurovereenkomst gericht op de terbeschikkingstelling van woonruimte in het kader van een dienstbetrekking?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Zo ja, volstaat dit om de toepassing van wet nr. 392/78 op de overeenkomst uit te sluiten?</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>De eerste vraag moet naar mijn mening bevestigend worden beantwoord.</TXT><P>Uit de tekst van de overeenkomst blijkt immers:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>dat het gaat om een huurovereenkomst [<QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>Bij deze verhuurt de Commisie van de Europese Gemeenschappen aan E. Bauer</TXT><P>(...)<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/>];</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>dat de overeenkomst verband houdt met de hoedanigheid van ambtenaar van de huurder en met diens werkzaamheden ten behoeve van het Centrum voor onderzoek te Ispra;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>dat de huurovereenkomst voortijdig kan eindigen, indien de arbeidsrelatie van de huurder met het Centrum voor onderzoek eindigt alsmede wanneer naar het oordeel van de bevoegde diensten van het Centrum de eisen van het dienstbelang, op grond waarvan het appartement aan de huurder ter beschikking is gesteld, zijn vervallen (artikel 11).</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Volstaan die kenmerken om de litigieuze overeenkomst uit te zonderen van het toepassingsgebied van wet nr. 392/78?</TXT><P>Dat zou volgens mij het geval zijn, wanneer die overeenkomst onder de uitzonderingen zou vallen waarin genoemde wet zelf voorziet, of wanneer andere bijzondere bepalingen de mogelijkheid van toepassing ervan zouden uitsluiten.</P><P>In die richting schijnt ook de door de Commisie in haar verweerschrift genoemde rechtspraak van de Corte di cassazione te gaan. Volgens die rechtspraak immers moeten van de toepassing van wet nr. 392/78 worden uitgesloten de gevallen waarin woonruimte ter beschikking wordt gesteld in het kader van<?PAGE NO="I-849"?> een dienstbetrekking met de aanbiedende organisatie/eigenaar van de woonruimte, wanneer <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>een openbaar lichaam krachtens <HT TYPE="ITALIC">een specifieke regeling</HT> woonruimte aan haar personeelsleden te huur aanbiedt bij overeenkomst<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/> (cursivering van mij).<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Corte di cassazione, scz. III, nr. 1743, <DATE ISO="19840314">14.3.1984</DATE> (Foro Italiano 1984, biz. 340).</P></NOTE></P></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Zeker is, dat de overeenkomst niet onder een van de categorieën overeenkomsten kan worden gebracht die bij artikel 26 van wet nr. 392/78 van de werkingssfeer van die wet zijn uitgezonderd; de overige bepalingen van de wet bevatten evenmin enige aanwijzing, dat overeenkomsten voor de verhuur van woonruimte in het kader van een dienstbetrekking zouden zijn uitgezonderd van die wet. Ten slotte zijn er buiten genoemde wet geen andere bepalingen die een specifieke regeling bevatten voor huurovereenkomsten als de onderhavige.<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Zie hierboven punt 8 voor voorbeelden van dergelijke gevallen.</P></NOTE> De communautaire regeling van de bevoegdheden van de Commissie op het gebied van de betrekkingen met haar ambtenaren bevatten geen enkele bijzondere regeling voor de terbeschikkingstelling van woonruimte door de Commissie aan haar ambtenaren om redenen van dienstbelang.<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>De enige relevante regeling heeft betrekking op het ter beschikking stellen van woonruimte aan ambtenaren die hun werkzaamheden op het grondgebied van een derde land verrichten [Bijlage X bij het Ambtenarenstatuut, verordening (Euratom, EGKS, EEG) nr. 3019/87 van de Raad van <DATE ISO="19871005">5 oktober 1987</DATE> tot vaststelling van bijzondere afwijkende bepalingen voor de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen die zijn tewerkgesteld in een derde land (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="286" DATE.PUB="1987" PAGE.FIRST="3">PB 1987, L 286 blz. 3</REF.DOC.OJ>)].</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Mitsdien moet de in geding zijnde huurovereenkomst worden geacht onder de bepalingen te vallen van wet nr. 392/78.<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Verzoeker betoogt, dat ook al zou de overeenkomst níet onder de werkingssfeer vallen van wet nr. 392/78, de beginselen van goede trouw of van gerechtvaardigd vertrouwen alsmede de zorgplicht van de Commissie voor haar personeel in dít concrete geval dan toch de toepassing van deze wet zouden gebieden, gelet op met name zijn lange verblijf in het appartement. Dit standpunt is niet houdbaar. Een langdurig verblijf van verzoeker in het gehuurde kan niet op grond van de door verzoeker ingeroepen beginselen leiden tot wijziging van het juridisch regiem dat op de overeenkomst van toepassing is.</P></NOTE></TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>De opzegging van de overeenkomst</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>In zijn processtukken verzoekt Bauer het Hof, de aanmaningsbrieven van 30 juli en <DATE ISO="19920928">28 september 1992</DATE>, waarin hij werd gesommeerd het gehuurde per <DATE ISO="19921231">31 december 1992</DATE> te ontruimen, <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>onwettig en ongeldig en, bijgevolg, nietig<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/> te verklaren. Uit de formulering zelf van die brieven blijkt evenwel volgens mij onomstotelijk, dat zij (zoals ook die van <DATE ISO="19910419">19 april 1991</DATE> en <DATE ISO="19930303">3 maart 1993</DATE> waarbij ontruiming per <DATE ISO="19910630">30 juni 1991</DATE> respectievelijk <DATE ISO="19930315">15 maart 1993</DATE> werd verlangd) niet meer zijn dan aansporingen tot ontruiming nadat de overeenkomst door de Commissie eenmal was opgezegd in de brief van <DATE ISO="19900131">31 januari 1990</DATE>, volgens welke de huur per <DATE ISO="19900531">31 mei 1990</DATE> als beëindigd moest worden beschouwd. Gelet op een en ander wordt uit interpretatie van de processtukken duidelijk, dat verzoeker in werkelijkheid de onwettigheid wenst te zien vastgesteld van de opzegging van <DATE ISO="19900131">31 januari 1990</DATE>; met de <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>aanmaningsbrieven<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/> waartegen het verzoekschrift zich uitdrukkelijk keert, werd niet meer beoogd dan dat aan die opzegging gevolg zou worden gegeven. Uit het verzoekschrift valt trouwens indirect op<?PAGE NO="I-850"?> te maken, dat de onwettigheid van de opzegging van de huurovereenkomst door de Commissie zou schuilen in het feit, dat zij minder dan zes maanden vóór de afloopdatum (<DATE ISO="19900531">31 mei 1990</DATE>) van de overeenkomst heeft plaatsgevonden, uitgaande van het volgende schema van achtereenvolgende verlengingen van de huurovereenkomst ingevolge wet nr. 392/78: <DATE ISO="19780601">1 juni 1978</DATE> — <DATE ISO="19820531">31 mei 1982</DATE>, <DATE ISO="19820601">1 juni 1982</DATE> — <DATE ISO="19860501">1 mei 1986</DATE>, <DATE ISO="19860601">1 juni 1986</DATE> — <DATE ISO="19900531">31 mei 1990</DATE> en <DATE ISO="19900601">1 juni 1990</DATE> —<DATE ISO="19940531">31 mei 1994</DATE>. De vordering is gegrond omdat, zoals reeds uiteengezet, op de litigieuze overeenkomst wet nr. 392/78 van toepassing is, waarvan artikel 3 bepaalt dat, wil de huurovereenkomst niet geacht worden stilzwijgend te zijn verlengd, de opzegging ervan door een der partijen ten minste zes maanden voor de afloop van de huurperiode aan de wederpartij moet worden medegedeeld.</TXT><P>Mitsdien moet de onderhavige vordering van verzoeker zoals deze door interpretatie uit zijn verzoekschrift af te leiden is, worden toegewezen en moet worden vastgesteld, dat de opzegging van de overeenkomst door de Commissie op <DATE ISO="19900131">31 januari 1990</DATE> onwettig was.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>De huurverhoging</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Bauer verzoekt het Hof eveneens de huurverhoging per <DATE ISO="19920801">1 augustus 1992</DATE> onwettig te verklaren. Zoals uit de gezamenlijke processtukken van verzoeker blijkt, acht hij die verhoging onwettig omdat zij de in de artikelen 12 tot en met 25 van wet nr. 392/78 toegestane verhoging overschrijdt.</TXT><P>De vordering zoals hier geformuleerd, zou reeds kunnen afstuiten op de enkele constatering, dat ingevolge artikel 26 van wet nr. 392/78 de regeling van de artikelen 12 tot en met 25 inzake de vaststelling en de aanpassing van de huurprijs niet geldt voor onroerend goed in gemeenten met minder inwoners dan het in dat artikel genoemde aantal; volgens de stellingen van de Commissie in haar verweerschrift, die in de schriftelijke procedure onweersproken zijn gebleven, heeft Ispra een lager inwonertal dan het in artikel 26 vastgelegde minimum.</P><P>Bovendien is de vordering, die betrekking heeft op de vaststelling van de hoogte van de <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>wettige<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/> huur, echter ingesteld zonder dat de weg van de artikelen 43 en 44 van wet nr. 392/78 is gevolgd. Ik herinner eraan, dat volgens die bepalingen iedere vordering tot vaststelling of aanpassing van de huurprijs op straffe van niet-ontvankelijkheid dient te worden voorafgegaan door een verzoek om een verzoeningscomparitie voor de bevoegde rechter.<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Op deze bepalingen van Italiaans recht moet in de onderhavige zaak acht worden geslagen, aangezien ze de bevoegdheid van het Hof niet uitsluiten of beperken (welke bevoegdheid, zoals reeds gezegd, is gestoeld op artikel 153 EGA-Verdrag in samenhang met artikel 16 van de in geding zijnde overeenkomst), maar alleen voorwaarden stellen omtrent de ontvankelijkheid van deze rechtsgang (zie voor een geval waarin nationaalrechtelijke bepalingen de op een arbitragebeding gebaseerde bevoegdheid van het Hof beperken: arrest van <DATE ISO="19920408">8 april 1992</DATE>, zaak <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-209/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-2613">C-209/90, Feilhauer, Jurispr. 1992, blz. I-2613</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Derhalve moet de onderhavige<?PAGE NO="I-851"?> vordering, die nu juist de vaststelling van de hoogte van de door verzoeker verschuldigde huurprijs betreft, als niet-ontvankelijk worden afgewezen.</P></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Bauer vordert de Commissie te veroordelen tot betaling van een bedrag, ten belope van het verschil tussen de verlangde en door hem betaalde huurprijs enerzijds en de in de periode van <DATE ISO="19920801">1 augustus 1992</DATE> (datum van de huurverhoging) tot <DATE ISO="19930706">6 juli 1993</DATE> (de ontruimingsdatum) wettig verschuldigde huur anderzijds.</TXT><P>Ik wees er reeds op, dat uit alle door verzoeker ingediende processtukken tezamen op te maken valt, dat volgens hem onder een <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>wettige<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/> huur moet worden verstaan de volgens de artikelen 12 tot en met 25 van wet nr. 392/78 verschuldigde huur. Maar ook wees ik erop, dat die bepalingen in casu niet kunnen worden toegepast. Verzoeker brengt verder geen andere juridische of feitelijke argumenten naar voren aan de hand waarvan het Hof de juiste hoogte van de door hem over de periode van <DATE ISO="19920801">1 augustus 1992</DATE> tot en met <DATE ISO="19930706">6 juli 1993</DATE> verschuldigde <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>wettige<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/> huur zou kunnen vaststellen, zodat het door verzoeker bedoelde verschil tussen de betaalde en de <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>wettig<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/> verschuldigde huur niet valt vast te stellen.</P><P>De vordering tot terugbetaling van bovenbedoeld bedrag moet daarom, als onvoldoende nauwkeurig bepaald, worden verworpen.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C —</NO.P><TXT>Vergoeding van materiële schade</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Bauer vordert de Commisie te veroordelen tot vergoeding van de materiële schade die hij heeft geleden door de voortijdige ontruiming.</TXT><P>Bauer stelt, dat de aankoop van een nieuwe woning in de eerste maanden van 1993 (zie punt 6) heeft plaatsgevonden onder de druk van het feit, dat hij dringend en per direkt nieuwe woonruimte nodig had, waardoor hij een hogere prijs heeft betaald dan hij onder normale marktomstandigheden had moeten betalen.</P><P>Ter zake begroot Bauer de door hem geleden materiële schade als volgt:</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>een bedrag gelijk aan het verschil tussen de huurtermijnen die waren verschuldigd tot het moment waarop de overeenkomst volgens hem normaal zou zijn afgelopen (<DATE ISO="19940531">31 mei 1994</DATE>) en de rente (10 % per jaar) voor dezelfde periode over het door hem voor de aankoop van het pand betaalde bedrag;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="I-852"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>een bedrag gelijk aan de kosten van verhuizing, schoonmaak en het belangrijkste schilderwerk aan zijn nieuwe woning.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Het totaal van deze bedragen stelt Bauer, tezamen met hetgeen hij vordert aan te hoge huur, op <FT TYPE="NUMBER">52000000</FT> LIT.</P></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Over deze vorderingen tot schadevergoeding luidt mijn standpunt als volgt:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Wat de kosten van het schoonmaken en schilderen van de nieuwe woning en de verhuiskosten betreft, zie ik niet in hoe Bauer deze kosten als onmiddellijk en onvermijdelijk gevolg van de voortijdige ontruiming kan beschouwen.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Wat de vergoeding betreft in verband met de aankoop van zijn woning, is enerzijds niet duidelijk, waarom de voortijdige ontruiming van het bewuste appartement geen andere keuze overliet om in de behoefte aan woonruimte te voorzien dan aankoop van een woning, en brengt verzoeker anderzijds geen gegevens naar voren die aannemelijk kunnen maken dat de koopprijs hoger lag dan de prijs die hij zou hebben betaald onder wat hij noemt normale omstandigheden.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Mitsdien moeten de twee vorderingen worden afgewezen.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D —</NO.P><TXT>Vergoeding van immateriële schade</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Ten slotte vordert Bauer de Commissie te veroordelen tot betaling van <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> ECU als vergoeding van immateriële schade.</TXT><P>Met name vordert Bauer — dat lijkt mij de juiste interpretatie van zijn betoog-— een financiële genoegdoening wegens immateriële schade bovenop de eventueel verschuldigde schadevergoeding, waartoe hij zonder nadere precisering stelt dat de opzegging van de huurovereenkomst door de Commissie alsmede haar aandringen op ontruiming van het gehuurde een negatieve invloed hebben<?PAGE NO="I-853"?> gehad op zijn gemoedsgesteldheid. Enig bewijs daarvoor verschaft hij niet, zij het dat hij zich het recht voorbehoudt om <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>medische verklaringen te overleggen, wanneer dat nodig wordt geoordeeld<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/>. Dat laatste voorbehoud kan, ook nu na uitdrukkelijke toestemming van partijen van de mondelinge behandeling is afgezien, het gebrek aan bewijs niet compenseren. Derhalve moet deze vordering worden verworpen als te vaag geformuleerd en in ieder geval niet geschraagd door enig bewijs.</P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Kosten</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Ingevolge artikel 69, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering kan het Hof beslissen, dat elke partij haar eigen kosten zal dragen, indien zij onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk worden gesteld. Aangezien verzoeker op bepaalde punten in het ongelijk is gesteld, moet elke partij haar eigen kosten dragen.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI —</NO.P><TXT>Conclusie</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Op grond van bovenstaande geef ik het Hof in overweging:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>vast te stellen dat de opzegging van de huurovereenkomst door de Commissie onwettig was;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>de overige vorderingen van verzoeker te verwerpen;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>te bepalen dat elke partij haar eigen kosten zal dragen.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>