Προσωρινό κείμενο

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πέμπτο τμήμα)

της 3ης Σεπτεμβρίου 2026 (*)

Περιεχόμενα


Το νομικό πλαίσιο

Το διεθνές δίκαιο

Το δίκαιο της Ένωσης

Το ιστορικό της διαφοράς

Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση

Τα αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου

Επί της αιτήσεως αναιρέσεως

Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού

Επιχειρήματα των διαδίκων

Εκτίμηση του Δικαστηρίου

Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών

Επί του πρώτου σκέλους

– Επιχειρήματα των διαδίκων

– Εκτίμηση του Δικαστηρίου

Επί του δευτέρου σκέλους

– Επιχειρήματα των διαδίκων

– Εκτίμηση του Δικαστηρίου

Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού

Επί του πρώτου σκέλους

– Επιχειρήματα των διαδίκων

– Εκτίμηση του Δικαστηρίου

Επί του δευτέρου σκέλους

– Επιχειρήματα των διαδίκων

– Εκτίμηση του Δικαστηρίου

Επί της ανταναιρέσεως

Επί του παραδεκτού της ανταναιρέσεως

Επιχειρήματα των διαδίκων

Εκτίμηση του Δικαστηρίου

Επί της ουσίας

Επί του πρώτου λόγου ανταναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, και του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού

– Επιχειρήματα των διαδίκων

– Εκτίμηση του Δικαστηρίου

Επί του δεύτερου λόγου ανταναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού

– Επιχειρήματα των διαδίκων

– Εκτίμηση του Δικαστηρίου

Επί του τρίτου λόγου ανταναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων

– Επιχειρήματα των διαδίκων

– Εκτίμηση του Δικαστηρίου

Επί του τέταρτου λόγου ανταναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως και προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως

– Επιχειρήματα των διαδίκων

– Εκτίμηση του Δικαστηρίου

Επί της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου

Επί των δικαστικών εξόδων


« Αίτηση αναιρέσεως – Ντάμπινγκ – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2020/1336 – Εισαγωγές ορισμένων πολυβινυλικών αλκοολών καταγωγής Κίνας – Οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ – Κανονισμός (ΕΕ) 2016/1036 – Άρθρο 2, παράγραφος 6α – Κατασκευή της κανονικής αξίας λόγω σημαντικών στρεβλώσεων στη χώρα εξαγωγής – Άρθρο 2, παράγραφος 10 – Δίκαιη σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας στο ίδιο στάδιο εμπορίας – Στάδιο “εξόδου εκ του εργοστασίου” – Προσαρμογές της τιμής εξαγωγής ή της κανονικής αξίας – Έξοδα μεταγενέστερα του σταδίου εξόδου εκ του εργοστασίου – Μη επιστρεπτέος φόρος προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) – Έμπορος που ασκεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας – Βάρος αποδείξεως – Απαγόρευση επιβολής υπέρμετρου βάρους αποδείξεως – Άρθρο 18 – Άρνηση συνεργασίας – Αδυναμία καθορισμού της κανονικής αξίας – Διαθέσιμα στοιχεία – Επιλογή χρήσης, ως διαθέσιμων στοιχείων, των υψηλότερων κανονικών αξιών των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων που συνεργάστηκαν στην έρευνα – Διακριτική ευχέρεια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής »

Στην υπόθεση C‑319/24 P,

με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 30 Απριλίου 2024,

Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη αρχικώς από τους G. Gattinara, G. Luengo και J. Zieliński, στη συνέχεια από τους G. Gattinara, L. Di Masi και J. Zieliński και, τέλος, από τους G. Gattinara και J. Zieliński,

αναιρεσείουσα,

όπου οι λοιποί διάδικοι είναι οι:

Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, με έδρα το Chongqing (Κίνα),

Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd, με έδρα το Lingwu (Κίνα),

Central‑China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd, με έδρα το Wuhan (Κίνα),

εκπροσωπούμενες από τους J. Cornelis, F. Graafsma και E. Vermulst, advocaten,

προσφεύγουσες πρωτοδίκως,

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

Kuraray Europe GmbH, με έδρα το Hattersheim am Main (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τους R. MacLean, avocat, και D. Sevilla Pascual, abogado,

Sekisui Specialty Chemicals Europe SL,

Wegochem Europe BV, με έδρα το Άμστερνταμ (Κάτω Χώρες), εκπροσωπούμενη από τον R. Antonini, avvocato, τον Β. Μανιάτη και την E. Monard, avocats, και την E. Ζαχαρή, δικηγόρο,

παρεμβαίνοντες πρωτοδίκως,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),

συγκείμενο από τους M. L. Arastey Sahún, πρόεδρο τμήματος, J. Passer, E. Regan, Δ. Γρατσία και B. Smulders (εισηγητή), δικαστές,

γενικός εισαγγελέας: A. Biondi

γραμματέας: M. Aleksejev, προϊστάμενος μονάδας,

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 8ης Οκτωβρίου 2025,

αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 5ης Φεβρουαρίου 2026,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

1        Με την αίτηση αναιρέσεως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 21ης Φεβρουαρίου 2024, Sinopec Chongqing SVW Chemical κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑762/20, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2024:113), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/1336 της Επιτροπής, της 25ης Σεπτεμβρίου 2020, για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων πολυβινυλικών αλκοολών καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2020, L 315, σ. 1, στο εξής: επίδικος κανονισμός), κατά το μέρος που αφορά τη Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd (στο εξής: Sinopec Chongqing), τη Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd (στο εξής: Sinopec Ningxia) και τη Central‑China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd (στο εξής: Sinopec Central‑China) (στο εξής, από κοινού: εταιρίες του ομίλου Sinopec), καθόσον, για τον υπολογισμό του συντελεστή του δασμού αντιντάμπινγκ που επιβάλλεται στις εισαγωγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση των πολυβινυλικών αλκοολών (στο εξής: PVA) τις οποίες παράγουν και πωλούν οι ως άνω εταιρίες, η Επιτροπή προέβη σε προσαρμογές προς τα κάτω της τιμής εξαγωγής, δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχεία εʹ, ζʹ, θʹ και ιαʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2016, L 176, σ. 21), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/2321 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2017 (ΕΕ 2017, L 338, σ. 1) (στο εξής: βασικός κανονισμός).

2        Με την ανταναίρεση, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec ζητούν τη μερική αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά το μέρος που με αυτήν κρίθηκε νόμιμη η προσαρμογή προς τα άνω της κανονικής αξίας στην οποία προέβη η Επιτροπή, βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, μέχρι του ποσού του μη επιστρεπτέου φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) που περιλαμβανόταν στην τιμή εξαγωγής.

 Το νομικό πλαίσιο

 Το διεθνές δίκαιο

3        Με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986‑1994), καθ’ όσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (ΕΕ 1994, L 336, σ. 1), το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε τη Συμφωνία για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), η οποία υπογράφηκε στο Μαρακές στις 15 Απριλίου 1994, καθώς και τις συμφωνίες που περιλαμβάνονται στα παραρτήματα 1 έως 3 της Συμφωνίας αυτής, μεταξύ των οποίων καταλέγεται η Συμφωνία για την εφαρμογή του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου του 1994 (ΕΕ 1994, L 336, σ. 103, στο εξής: Συμφωνία αντιντάμπινγκ).

4        Το άρθρο 2 της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το οποίο φέρει τον τίτλο «Καθορισμός του ντάμπινγκ», προβλέπει στις παραγράφους 3 και 4 τα εξής:

«2.3      Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν υπάρχει τιμή εξαγωγής ή οι αρμόδιες αρχές έχουν ενδείξεις ότι η τιμή εξαγωγής δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση λόγω της ύπαρξης κάποιας σύνδεσης ή κάποιας αντισταθμιστικής συμφωνίας μεταξύ του εκάστοτε εξαγωγέα και του εισαγωγέα ή ενός τρίτου, η τιμή εξαγωγής είναι δυνατό να κατασκευάζεται με βάση την τιμή στην οποία τα εισαγόμενα προϊόντα μεταπωλούνται για πρώτη φορά σε ανεξάρτητο αγοραστή ή, σε περίπτωση που τα προϊόντα δεν μεταπωλούνται προς κάποιον ανεξάρτητο αγοραστή ή δεν μεταπωλούνται στην κατάσταση που είχαν κατά την εισαγωγή τους, με βάση οποιανδήποτε εύλογη μέθοδο που δύνανται να καθορίζουν οι αρχές.

2.4      Μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας διεξάγεται εύλογη σύγκριση. Η σύγκριση αυτή αφορά το ίδιο στάδιο εμπορίας, και συνήθως το στάδιο εξόδου εκ του εργοστασίου, και πωλήσεις που πραγματοποιήθηκαν σε χρόνο όσο γίνεται πλησιέστερο. Για κάθε περίπτωση λαμβάνονται δεόντως υπόψη, με βάση τα ατομικά στοιχεία της υπόθεσης, διαφορές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών, συμπεριλαμβανομένων των διαφορών που υφίστανται όσον αφορά τους γενικούς και ειδικούς όρους και προϋποθέσεις πώλησης, τη φορολογία, τα στάδια εμπορίας, τις ποσότητες, τα φυσικά χαρακτηριστικά και οποιεσδήποτε άλλες διαφορές οι οποίες αποδεδειγμένα επηρεάζουν ομοίως τη συγκρισιμότητα των τιμών. [...] Στις περιπτώσεις για τις οποίες γίνεται λόγος στην παράγραφο 3, πρέπει επίσης να λαμβάνονται υπόψη τα έξοδα που ανακύπτουν μεταξύ εισαγωγής και μεταπώλησης (συμπεριλαμβανομένων των δασμών και των φόρων) και τα αντίστοιχα πραγματοποιούμενα κέρδη. Εάν, στις περιπτώσεις αυτές, έχει επηρεασθεί η συγκρισιμότητα των τιμών, οι αρχές καθορίζουν την κανονική αξία για στάδιο εμπορίας αντίστοιχο του σταδίου εμπορίας που ισχύει για την κατασκευασμένη τιμή εξαγωγής ή συνεκτιμούν δεόντως τους παράγοντες που προβλέπονται από την παρούσα παράγραφο. Οι αρχές οφείλουν να ενημερώνουν τους ενδιαφερομένους σχετικά με τα στοιχεία που απαιτούνται για τη διασφάλιση δίκαιων όρων σύγκρισης, ενώ το βάρος της απόδειξης που επιβάλλουν στους ενδιαφερομένους δεν πρέπει να είναι υπέρμετρο.»

5        Το άρθρο 6 της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το οποίο φέρει τον τίτλο «Αποδεικτικά στοιχεία», ορίζει στην παράγραφο 8 τα εξής:

«Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος αρνείται να επιτρέψει την πρόσβαση στα απαραίτητα στοιχεία ή γενικά δεν προβαίνει στη γνωστοποίησή τους εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος ή παρεμποδίζει σε σημαντικό βαθμό την έρευνα, είναι δυνατό να διατυπώνονται προκαταρκτικά και τελικά συμπεράσματα, είτε καταφατικά είτε αποφατικά, βάσει των διαθέσιμων στοιχείων. Για την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου τηρούνται οι διατάξεις του παραρτήματος ΙΙ.»

6        Το παράρτημα II της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το οποίο φέρει τον τίτλο «Η έννοια των “καλύτερων διαθέσιμων στοιχείων” στο άρθρο 6 παράγραφος 8», προβλέπει στο σημείο 7 τα εξής:

«Όταν οι αρχές είναι υποχρεωμένες να στηρίξουν τα συμπεράσματά τους, συμπεριλαμβανομένων των σχετικών με την κανονική αξία, σε στοιχεία που έχουν προέλθει από κάποια πηγή δευτερεύουσας σημασίας, όπως είναι τα στοιχεία που διαλαμβάνονται στην αίτηση για την έναρξη της έρευνας, ενεργούν με ιδιαίτερη περίσκεψη. Στις περιπτώσεις αυτές, οι αρχές οφείλουν, στο μέτρο του δυνατού, να επαληθεύουν τα εν λόγω στοιχεία με βάση τα στοιχεία που διαθέτουν από άλλες, ανεξάρτητες πηγές, όπως είναι οι δημοσιευμένοι τιμοκατάλογοι, τα επίσημα στοιχεία για τις εισαγωγές και τις τελωνειακές στατιστικές, καθώς και τα στοιχεία που έχουν προσκομίσει άλλοι ενδιαφερόμενοι κατά τη διάρκεια της έρευνας. Είναι πάντως σαφές ότι, αν κάποιος ενδιαφερόμενος αρνείται να συνεργασθεί, με αποτέλεσμα οι αρχές να στερούνται τη δυνατότητα πρόσβασης σε χρήσιμα στοιχεία, η κατάσταση αυτή ενδέχεται να συμβάλει στη διαμόρφωση κάποιου αποτελέσματος, το οποίο θα ήταν περισσότερο ευνοϊκό για τη συγκεκριμένη πλευρά αν αυτή είχε επιδείξει διάθεση συνεργασίας.»

 Το δίκαιο της Ένωσης

7        Το άρθρο 1 του βασικού κανονισμού ορίζει τα εξής:

«1.      Δασμός αντιντάμπινγκ είναι δυνατό να επιβάλλεται σε κάθε προϊόν που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, όταν η θέση του σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Ένωσης προκαλεί ζημία.

2.      Ένα προϊόν θεωρείται ότι αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ όταν η τιμή εξαγωγής του στην Ένωση είναι χαμηλότερη από μια συγκρίσιμη τιμή του ομοειδούς προϊόντος, όπως έχει καθοριστεί για τη χώρα εξαγωγής κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις.

[...]»

8        Το άρθρο 2 του βασικού κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Καθορισμός του ντάμπινγκ», προβλέπει τα εξής:

«A.      Κανονική αξία

[...]

6α      α)      Σε περίπτωση που διαπιστωθεί, κατά την εφαρμογή της παρούσας ή όποιας άλλης σχετικής διάταξης του παρόντος κανονισμού, ότι δεν είναι σκόπιμο να χρησιμοποιούνται οι εγχώριες τιμές και το κόστος στη χώρα εξαγωγής λόγω της ύπαρξης στη χώρα αυτή σημαντικών στρεβλώσεων κατά την έννοια του στοιχείου β), η κανονική αξία κατασκευάζεται αποκλειστικά με βάση το κόστος παραγωγής και πώλησης που αντικατοπτρίζει τις τιμές χωρίς στρεβλώσεις ή βάσει δεικτών αναφοράς, σύμφωνα με τους ακόλουθους κανόνες.

Στις πηγές που μπορεί να χρησιμοποιήσει η Επιτροπή συγκαταλέγονται:

–        το αντίστοιχο κόστος παραγωγής και πώλησης στην κατάλληλη αντιπροσωπευτική χώρα με παρόμοιο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης με τη χώρα εξαγωγής, υπό την προϋπόθεση ότι τα σχετικά στοιχεία είναι άμεσα διαθέσιμα [...]

[...]

Η κατασκευασμένη κανονική αξία περιλαμβάνει ένα μη στρεβλωμένο και εύλογο ποσό για τα διοικητικά έξοδα, τα έξοδα πώλησης και τα γενικά έξοδα και κέρδη.

β)      Σημαντικές στρεβλώσεις είναι οι στρεβλώσεις που προκαλούνται όταν οι κοινοποιηθείσες τιμές ή το κόστος, συμπεριλαμβανομένου του κόστους των πρώτων υλών και της ενέργειας, δεν οφείλονται στις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς επειδή επηρεάζονται από σημαντική κρατική παρέμβαση. [...]

γ)      Όταν η Επιτροπή διαθέτει τεκμηριωμένα αποδεικτικά στοιχεία για ενδεχόμενη ύπαρξη σημαντικών στρεβλώσεων όπως αναφέρεται στο στοιχείο β) σε μία συγκεκριμένη χώρα ή σε ένα συγκεκριμένο τομέα στη χώρα αυτή και εφόσον αυτό είναι απαραίτητο για την αποτελεσματική εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, η Επιτροπή πραγματοποιεί, δημοσιοποιεί και επικαιροποιεί τακτικά μια έκθεση στην οποία περιγράφονται οι αναφερόμενες στο στοιχείο β) συνθήκες που επικρατούν στην εν λόγω χώρα ή τον τομέα. [...]

[...]

B.      Τιμή εξαγωγής

[...]

Γ.      Σύγκριση

10.      Μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας διεξάγεται δίκαιη σύγκριση. Η σύγκριση αυτή αφορά το ίδιο στάδιο εμπορίας και πωλήσεις πραγματοποιηθείσες σε ημερομηνίες όσο το δυνατόν εγγύτερες, λαμβάνονται δε δεόντως υπόψη άλλες διαφορές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών. Όταν η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής που διαμορφώνεται δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις σύγκρισης, πραγματοποιούνται προσαρμογές για κάθε περίπτωση, με βάση τα ατομικά της στοιχεία προκειμένου να ληφθούν δεόντως υπόψη διαφορές των παραγόντων για τους οποίους προβάλλεται ο ισχυρ[ισμ]ός και αποδεικνύεται ότι επηρεάζουν τις τιμές και, κατ’ επέκταση, τη συγκρισιμότητα των τιμών. Πρέπει να αποφεύγεται οποιαδήποτε επανάληψη προσαρμογής που έχει ήδη γίνει, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εκπτώσεις επί της τιμής και επιστροφές, για τις ποσότητες και για το στάδιο εμπορίας. Όταν πληρούνται οι προκαθορισμένες προϋποθέσεις, είναι δυνατό να πραγματοποιούνται προσαρμογές, όσον αφορά τους ακόλουθους παράγοντες:

[...]

β)      Επιβαρύνσεις κατά την εισαγωγή και έμμεσοι φόροι

Η κανονική αξία προσαρμόζεται κατά ποσό που αντιστοιχεί στις τυχόν επιβαρύνσεις κατά την εισαγωγή ή στους έμμεσους φόρους στους οποίους υπόκειται το ομοειδές προϊόν, καθώς και τα φυσικώς ενσωματωμένα σε αυτό υλικά, όταν το προϊόν προορίζεται για κατανάλωση στη χώρα εξαγωγής και όταν οι εν λόγω επιβαρύνσεις και φόροι δεν εισπράττονται ή επιστρέφονται για το εξαγόμενο στην Ένωση προϊόν.

[...]

θ)      Προμήθειες

Πραγματοποιείται προσαρμογή για διαφορές στις προμήθειες που έχουν καταβληθεί σε σχέση με τις υπό εξέταση πωλήσεις.

Ο όρος “προμήθειες” εννοείται ως το περιθώριο κέρδους ενός εμπόρου του προϊόντος ή του ομοειδούς προϊόντος αν οι εργασίες αυτού του εμπόρου είναι παρόμοιες με εκείνες ενός αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.

[...]

ια)      Άλλοι παράγοντες

Επίσης παρέχεται η δυνατότητα προσαρμογής για διαφορές που προκύπτουν λόγω άλλων παραγόντων μη προβλεπομένων στα στοιχεία α) έως ι), υπό τον όρο της κατάδειξης της επίδρασής τους επί της συγκρισιμότητας των τιμών, όπως απαιτεί η παρούσα παράγραφος, ιδίως εάν οι πελάτες συστηματικά πληρώνουν διαφορετικές τιμές στην εγχώρια αγορά επειδή υπάρχουν διαφορές στους παράγοντες αυτούς.»

9        Το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Άρνηση συνεργασίας», προβλέπει τα εξής:

«1.      Όταν ένα ενδιαφερόμενο μέρος αρνείται την πρόσβαση σε απαραίτητες πληροφορίες ή γενικότερα δεν τις παρέχει εντός των προθεσμιών που προβλέπει ο παρών κανονισμός ή παρεμποδίζει σημαντικά την έρευνα, επιτρέπεται να συνάγονται προσωρινά ή τελικά συμπεράσματα, είτε καταφατικά είτε αποφατικά, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία.

Όταν διαπιστώνεται ότι ένα ενδιαφερόμενο μέρος έχει προσκομίσει ψευδή ή παραπλανητικά στοιχεία, τα εν λόγω στοιχεία δεν λαμβάνονται υπόψη και είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν τα διαθέσιμα πραγματικά στοιχεία.

Τα ενδιαφερόμενα μέρη πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τις συνέπειες που επισύρει τυχόν άρνηση συνεργασίας.

[...]

5.      Σε περίπτωση που τα συμπεράσματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων για το θέμα της κανονικής αξίας, στηρίζονται στην εφαρμογή των διατάξεων της παραγράφου 1, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών που περιέχονται στην καταγγελία, πρέπει, όποτε είναι εφικτό και τηρουμένων των προθεσμιών που ισχύουν για την έρευνα, να ελέγχονται με βάση στοιχεία προερχόμενα από άλλες, ανεξάρτητες πηγές, τα οποία ενδεχομένως είναι διαθέσιμα, όπως τιμοκαταλόγους, επίσημα στατιστικά στοιχεία για τις εισαγωγές και τελωνειακές στατιστικές ή στοιχεία που έχουν προσκομίσει άλλα ενδιαφερόμενα μέρη κατά την έρευνα.

[...]

6.      Αν ένα ενδιαφερόμενο μέρος αρνείται να συνεργασθεί ή συνεργάζεται μεν, αλλά μόνον εν μέρει και με τον τρόπο αυτό εμποδίζεται η πρόσβαση σε χρήσιμες πληροφορίες, το τελικό αποτέλεσμα ενδέχεται να είναι λιγότερο ευνοϊκό για το εν λόγω μέρος από ό,τι θα ήταν αν είχε δεχθεί να συνεργασθεί.

[...]»

 Το ιστορικό της διαφοράς

10      Για τις ανάγκες της παρούσας αναιρετικής διαδικασίας, το ιστορικό της διαφοράς, όπως εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 12 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, μπορεί να συνοψισθεί ως ακολούθως.

11      Η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia είναι κινεζικές επιχειρήσεις οι οποίες παράγουν πολυβινυλικές αλκοόλες (PVA), ενώ η Sinopec Central‑China είναι συνδεδεμένη με αυτές κινεζική επιχείρηση, η οποία εξάγει, μεταξύ άλλων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα προϊόντα που παράγουν οι εν λόγω επιχειρήσεις.

12      Στις 18 Ιουνίου 2019 η Kuraray Europe GmbH (στο εξής: Kuraray), παραγωγός PVA που αντιπροσωπεύει άνω του 60 % της συνολικής παραγωγής της Ένωσης, υπέβαλε καταγγελία στην Επιτροπή. Κατόπιν αυτού, η Επιτροπή δημοσίευσε ανακοίνωση για την έναρξη διαδικασίας αντιντάμπινγκ σχετικά με τις εισαγωγές ορισμένων PVA καταγωγής Κίνας.

13      Η έρευνα για το ντάμπινγκ και για τη ζημία που αυτό προκάλεσε αφορούσε την περίοδο από την 1η Ιουλίου 2018 έως την 30ή Ιουνίου 2019.

14      Η Επιτροπή, κατόπιν επανειλημμένης έγγραφης επικοινωνίας με τις εταιρίες του ομίλου Sinopec και με άλλες επιχειρήσεις τις οποίες αφορούσε η έρευνα, διαβίβασε στις εταιρίες του ομίλου Sinopec, στις 3 Ιουλίου 2020, την προβλεπόμενη στο άρθρο 20 του βασικού κανονισμού τελική αποκάλυψη στοιχείων (στο εξής: κοινοποίηση τελικών πορισμάτων). Κατόπιν περαιτέρω έγγραφης επικοινωνίας και ακρόασης η οποία διεξήχθη στις 17 Ιουλίου 2020 ενώπιον της Επιτροπής, οι ως άνω εταιρίες υπέβαλαν, στις 20 Ιουλίου 2020, τις παρατηρήσεις τους επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων. Στις 24 Ιουλίου 2020, η Επιτροπή διαβίβασε στις εν λόγω εταιρίες κοινοποίηση συμπληρωματικών τελικών πορισμάτων. Στις 29 Ιουλίου 2020, οι ίδιες εταιρίες υπέβαλαν παρατηρήσεις επί της κοινοποίησης των συμπληρωματικών τελικών πορισμάτων.

15      Με τον επίδικο κανονισμό, η Επιτροπή επέβαλε οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων PVA καταγωγής Κίνας και όρισε σε 17,3 % τον συντελεστή του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ που εφαρμόζεται στις εταιρίες του ομίλου Sinopec επί της καθαρής, «ελεύθερης στα σύνορα της Ένωσης» τιμής, πριν από την καταβολή δασμού.

16      Με τον επίδικο κανονισμό, η Επιτροπή, στηριζόμενη σε έκθεση σχετικά με την κατάσταση στην Κίνα την οποία είχε δημοσιοποιήσει βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, στοιχείο γʹ, του βασικού κανονισμού, διαπίστωσε ότι στην εν λόγω τρίτη χώρα υπήρχαν «σημαντικές στρεβλώσεις» κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 6α, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, γεγονός που την οδήγησε να κατασκευάσει την κανονική αξία σύμφωνα με τη μέθοδο που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, του τελευταίου αυτού κανονισμού. Ειδικότερα, η Επιτροπή υπολόγισε την κανονική αξία σε τρία στάδια, εκ των οποίων το πρώτο συνίστατο στον καθορισμό του μη στρεβλωμένου κόστους κατασκευής των PVA. Προς τούτο, εφάρμοσε το μη στρεβλωμένο μοναδιαίο κόστος του Τούρκου παραγωγού Ilkalem Ticaret Ve Sanayi A.S. (στο εξής: Ilkalem), παραγωγού στην αντιπροσωπευτική χώρα την οποία είχε επιλέξει, επί της πραγματικής κατανάλωσης των διαφόρων συντελεστών παραγωγής, όπως αυτή είχε δηλωθεί από κάθε παραγωγό‑εξαγωγέα που συνεργάστηκε στην έρευνα. Κατά το δεύτερο στάδιο, η Επιτροπή πρόσθεσε στο μη στρεβλωμένο κόστος κατασκευής τα γενικά έξοδα κατασκευής και κατέληξε στο μη στρεβλωμένο κόστος παραγωγής. Τέλος, κατά το τρίτο στάδιο, η Επιτροπή πρόσθεσε στο ως άνω μη στρεβλωμένο κόστος παραγωγής ποσό για τα διοικητικά έξοδα, τα έξοδα πώλησης και τα λοιπά γενικά έξοδα (στο εξής: έξοδα ΠΓ&Δ) καθώς και για το περιθώριο κέρδους του Τούρκου παραγωγού Ilkalem, το οποίο θεώρησε ως μη στρεβλωμένο και εύλογο.

17      Επιπλέον, όσον αφορά τη Sinopec Ningxia, η Επιτροπή εντόπισε ουσιαστικές και σοβαρές ελλείψεις στην υποβολή στοιχείων σχετικά με το κόστος παραγωγής. Ως εκ τούτου, κατά την κατασκευή της κανονικής αξίας των παραγόμενων από τη Sinopec Ningxia προϊόντων βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή εφάρμοσε το άρθρο 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού και στηρίχθηκε στα «διαθέσιμα στοιχεία». Η κανονική αξία των παραγόμενων από τη Sinopec Ningxia προϊόντων υπολογίστηκε συνεπώς με βάση στοιχεία τα οποία παρείχαν άλλοι παραγωγοί‑εξαγωγείς και, για κάθε τύπο PVA τον οποίο αφορούσε η έρευνα, η Επιτροπή χρησιμοποίησε την υψηλότερη κατασκευασμένη κανονική αξία των εν λόγω άλλων παραγωγών‑εξαγωγέων.

18      Επιπλέον, κατά τη σύγκριση της κανονικής αξίας των παραγόμενων από τις εταιρίες του ομίλου Sinopec προϊόντων και της τιμής εξαγωγής τους, η Επιτροπή πραγματοποίησε προσαρμογές βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχεία βʹ και θʹ, του βασικού κανονισμού. Αφενός, αύξησε την κανονική αξία προκειμένου να λάβει υπόψη τη διαφορά των έμμεσων φόρων μεταξύ των εξαγωγικών πωλήσεων από την Κίνα στην Ένωση και της κανονικής αξίας, στην οποία δεν περιλαμβάνονταν έμμεσοι φόροι όπως ο ΦΠΑ. Αφετέρου, μείωσε την τιμή εξαγωγής, λόγω του ότι οι πωλήσεις στην Ένωση των PVA που παρήγαν η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia πραγματοποιούνταν μέσω της Sinopec Central‑China, η οποία δεν έπρεπε να θεωρηθεί ως εσωτερικό τμήμα πωλήσεων, αλλά ως έμπορος του οποίου οι εργασίες είναι παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας. Πέραν αυτού, η Επιτροπή πραγματοποίησε επίσης προς τα κάτω προσαρμογές της τιμής εξαγωγής, αφαιρώντας το κόστος ασφαλίσεως, μεταφοράς, διεκπεραίωσης και φόρτωσης, το πιστωτικό κόστος και τις τραπεζικές χρεώσεις (στο εξής: επίμαχα έξοδα), ούτως ώστε να επιτευχθεί το επίπεδο που αντιστοιχεί σε συναλλαγή επιπέδου «τιμών εκ του εργοστασίου».

 Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση

19      Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 22 Δεκεμβρίου 2020, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec άσκησαν προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του επίδικου κανονισμού.

20      Στη Wegochem Europe BV (στο εξής: Wegochem) επιτράπηκε να παρέμβει προς υποστήριξη των αιτημάτων των εταιριών του ομίλου Sinopec, ενώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο Συμβούλιο, στην Kuraray και στη Sekisui Specialty Chemicals Europe SL επιτράπηκε να παρέμβουν προς υποστήριξη των αιτημάτων της Επιτροπής.

21      Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προέβαλαν πέντε λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορούσε το ασυμβίβαστο της εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το δίκαιο του ΠΟΕ, ο δεύτερος παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, ο τρίτος παράβαση του άρθρου 18, παράγραφοι 1 και 5, του βασικού κανονισμού, καθώς και του άρθρου 6, παράγραφος 8, και του παραρτήματος II της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, ο τέταρτος παράβαση του άρθρου 3, παράγραφοι 2 και 3, του βασικού κανονισμού κατά τον καθορισμό της υποτιμολόγησης των τιμών και παράβαση του άρθρου 3, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού και ο πέμπτος προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας.

22      Μόνον η υπόμνηση του δευτέρου και του τρίτου λόγου ακυρώσεως που προβλήθηκαν πρωτοδίκως είναι κρίσιμη για την εξέταση της αιτήσεως αναιρέσεως και της ανταναιρέσεως.

23      Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, περιελάμβανε τρία σκέλη, εκ των οποίων το πρώτο αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, το δεύτερο παράβαση των διατάξεων του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και το τρίτο παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού.

24      Με τις σκέψεις 60 έως 113 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο, στηριζόμενο στη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού και, ειδικότερα, στα διδάγματα που απορρέουν από την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (C‑468/15 P, EU:C:2016:803), έκανε δεκτό το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με το σκεπτικό, κατ’ ουσίαν, ότι με τον επίδικο κανονισμό η Επιτροπή, η οποία έφερε το βάρος αποδείξεως σχετικά με την προσαρμογή στην οποία είχε προβεί βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, δεν είχε αποδείξει επαρκώς κατά νόμον την ύπαρξη δέσμης συγκλινουσών ενδείξεων η οποία να αποδεικνύει ότι η Sinopec Central‑China ασκούσε, ως διανομέας συνδεδεμένος με τους οικείους παραγωγούς‑εξαγωγείς, εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας ή η οποία να συνιστά κώλυμα για τον χαρακτηρισμό της ως εσωτερικού τμήματος πωλήσεων. Το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συγκεκριμένο συμπέρασμα αφού εξέτασε διαδοχικά τα πέντε στοιχεία που προέβαλε η Επιτροπή με τον επίδικο κανονισμό και τα οποία, κατά την Επιτροπή, δικαιολογούσαν την πραγματοποίηση της προσαρμογής, και αφού συνήγαγε εντεύθεν, στο πλαίσιο συνολικής εκτίμησης των πραγματικών περιστατικών, ότι το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο δεν αρκούσαν για να αποτελέσουν τέτοια δέσμη συγκλινουσών ενδείξεων.

25      Στις σκέψεις 124 έως 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκανε επίσης δεκτό το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως.

26      Αφενός, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι εναπέκειτο στην Επιτροπή, εφόσον είχε επιλέξει να πραγματοποιήσει την επίμαχη σύγκριση σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου», να αποδείξει ότι οι προσαρμογές που αποσκοπούσαν στη διαμόρφωση της τιμής εξαγωγής σε αυτό το επίπεδο τιμών ήταν αναγκαίες προκειμένου η σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας να είναι δίκαιη.

27      Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε ότι, με τις παρατηρήσεις τους επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec είχαν υποστηρίξει ότι, «κατά πάσα πιθανότητα», τα επίμαχα έξοδα περιλαμβάνονταν στην κατασκευασμένη κανονική αξία, ειδικότερα δε στα έξοδα ΠΓ&Δ που είχε λάβει υπόψη η Επιτροπή για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, και ότι, ως εκ τούτου, είχαν ζητήσει από την Επιτροπή είτε να μην αφαιρέσει τα επίμαχα έξοδα από την τιμή εξαγωγής είτε να πραγματοποιήσει προσαρμογή της κανονικής αξίας προς τα κάτω, διά της αφαίρεσης των επίμαχων εξόδων.

28      Κατά το Γενικό Δικαστήριο, δεδομένου ότι είχε υποβληθεί τέτοιο δεόντως αιτιολογημένο αίτημα πραγματοποίησης προσαρμογών, εναπέκειτο στην Επιτροπή, αφενός, να υποδείξει στις εταιρίες του ομίλου Sinopec τις πληροφορίες που ήταν αναγκαίες για τη διασφάλιση δίκαιης σύγκρισης μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής και, αφετέρου, να μην τους επιβάλει υπέρμετρο βάρος αποδείξεως.

29      Εν προκειμένω, όμως, η Επιτροπή επέβαλε στις εταιρίες του ομίλου Sinopec υπέρμετρο βάρος αποδείξεως. Πράγματι, η Επιτροπή παραδέχθηκε ότι δεν διέθετε ούτε η ίδια λεπτομερέστερη ανάλυση των εξόδων ΠΓ&Δ του Τούρκου παραγωγού Ilkalem, τον οποίο είχε επιλέξει προκειμένου να κατασκευάσει την κανονική αξία βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να περιλαμβάνονται τα επίμαχα έξοδα στα έξοδα ΠΓ&Δ του Τούρκου παραγωγού, παραδείγματος χάριν, ως «λοιπά λειτουργικά έξοδα» («other operating expenses»). Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν μπορούσε ευλόγως να απαιτήσει από τις εταιρίες του ομίλου Sinopec, οι οποίες της είχαν ζητήσει να πραγματοποιήσει προσαρμογές σχετικές με τα επίμαχα έξοδα προκειμένου να διασφαλιστεί ο δίκαιος χαρακτήρας της σύγκρισης μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας, να τεκμηριώσουν περαιτέρω το αίτημά τους προσκομίζοντας στοιχεία που αφορούσαν τρίτο πρόσωπο και ήταν ακριβέστερα από τα στοιχεία που διέθετε η Επιτροπή.

30      Στο πλαίσιο του τρίτου σκέλους του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προσήψαν στην Επιτροπή, με την πρώτη αιτίαση, ότι πραγματοποίησε προσαρμογή της κανονικής αξίας προς τα άνω βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, προκειμένου να αποτυπωθεί η διαφορά μεταξύ του συντελεστή του καταβλητέου ΦΠΑ και του συντελεστή επιστροφής του ΦΠΑ κατά την εξαγωγή. Με τη δεύτερη αιτίαση, υποστήριξαν ότι, εν πάση περιπτώσει, το ύψος στο οποίο η Επιτροπή είχε καθορίσει την προσαρμογή ήταν υπερβολικό.

31      Στις σκέψεις 144 έως 159 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την πρώτη αιτίαση.

32      Αφού επισήμανε ότι η Επιτροπή είχε εκθέσει στις αιτιολογικές σκέψεις 387 και 388 του επίδικου κανονισμού τους λόγους για τους οποίους έκρινε αναγκαία την πραγματοποίηση προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, το Γενικό Δικαστήριο, με τις σκέψεις 153 έως 155 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, συνήγαγε από δύο έγγραφα, τα οποία έφεραν αμφότερα τον τίτλο «Έκθεση επαλήθευσης» και τα οποία προσκόμισε η Επιτροπή κατόπιν ερώτησης που έθεσε το Γενικό Δικαστήριο, ότι η αιτιολογική σκέψη 388 του επίδικου κανονισμού είχε την έννοια ότι η Επιτροπή είχε εκτιμήσει, αφενός, ότι η τιμή εξαγωγής των προϊόντων των εταιριών του ομίλου Sinopec περιελάμβανε ποσό που αντιστοιχούσε στον μη επιστρεπτέο ΦΠΑ, ενώ η κανονική αξία είχε κατασκευαστεί χωρίς ΦΠΑ, και, αφετέρου, ότι, βάσει των ανωτέρω, δικαιολογούνταν προσαρμογή της κανονικής αξίας προς τα άνω προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση.

33      Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με τις σκέψεις 157 και 158 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή υπέπεσε μεν σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον στήριξε την προσαρμογή στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, πλην όμως η πλάνη περί το δίκαιο δεν δικαιολογούσε την ακύρωση του επίδικου κανονισμού, δεδομένου ότι, εν προκειμένω, η Επιτροπή θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τέτοια προσαρμογή στηριζόμενη σε άλλη νομική βάση, ήτοι στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, οι προϋποθέσεις εφαρμογής του οποίου πληρούνταν εν προκειμένω κατά την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου.

34      Με τη δεύτερη αιτίαση του τρίτου σκέλους του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec υποστήριξαν ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ήταν αναγκαία η πραγματοποίηση προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, η προσαρμογή που πραγματοποιήθηκε με τον επίδικο κανονισμό ήταν υπερβολική. Με τις σκέψεις 162 έως 164 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την αιτίαση ως στερούμενη πραγματικού ερείσματος.

35      Το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε εντεύθεν ότι ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως ήταν βάσιμος κατά τα δύο πρώτα σκέλη του, ενώ ήταν αβάσιμος κατά το τρίτο σκέλος του.

36      Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως των εταιριών του ομίλου Sinopec αφορούσε παράβαση του άρθρου 18, παράγραφοι 1 και 5, του βασικού κανονισμού καθώς και του άρθρου 6, παράγραφος 8, και του παραρτήματος II της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ και περιελάμβανε δύο αιτιάσεις, ενώ οι εν λόγω εταιρίες διευκρίνισαν ότι δεν αμφισβητούσαν ότι η Επιτροπή είχε το δικαίωμα να υπολογίσει την κανονική αξία της Sinopec Ningxia βάσει των «διαθέσιμων στοιχείων», κατά την έννοια του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού.

37      Με τις σκέψεις 166 έως 174 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την πρώτη αιτίαση, η οποία εξάλλου δεν είναι κρίσιμη για την εκτίμηση των λόγων που προβάλλονται με την αίτηση αναιρέσεως και με την ανταναίρεση.

38      Αντιθέτως, με τις σκέψεις 175 έως 221 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτή τη δεύτερη αιτίαση, στο πλαίσιο της οποίας οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προσήψαν στην Επιτροπή ότι με τον επίδικο κανονισμό καθόρισε την κανονική αξία για κάθε τύπο προϊόντος που παράγει η Sinopec Ningxia στηριζόμενη στην υψηλότερη κανονική αξία, για τον ίδιο τύπο προϊόντος, την οποία είχε υπολογίσει για τους λοιπούς παραγωγούς‑εξαγωγείς.

39      Με τη σκέψη 187 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι, κατά τα διαλαμβανόμενα σε διάφορες εκθέσεις των οργάνων επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ, η χρήση των «διαθέσιμων στοιχείων», κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 8, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 18 του βασικού κανονισμού, δεν είχε ως σκοπό την τιμωρία των μερών που δεν παρέχουν τις πληροφορίες τις οποίες τους ζητεί η αρμόδια αρχή.

40      Κατά πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με τις σκέψεις 194 έως 201 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή είχε το δικαίωμα να μη λάβει υπόψη, ως μη κρίσιμα για τον προσδιορισμό των «διαθέσιμων στοιχείων», τα στοιχεία που αφορούσαν τη Sinopec Chongqing, μπορούσε όμως να χρησιμοποιήσει για τον ίδιο σκοπό τα στοιχεία των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων.

41      Κατά δεύτερον, με τη σκέψη 214 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι από το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού προέκυπτε ότι πρόθεση του νομοθέτη της Ένωσης δεν ήταν να καθιερώσει νόμιμο τεκμήριο βάσει του οποίου από την άρνηση συνεργασίας των ενδιαφερόμενων μερών να μπορεί άμεσα να συναχθεί ότι η κανονική αξία, ανά τύπο προϊόντος, δεν είναι χαμηλότερη από την υψηλότερη κανονική αξία, ανά τύπο προϊόντος, των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων που συνεργάστηκαν, και το οποίο, ως εκ τούτου, να απαλλάσσει τα θεσμικά όργανα της Ένωσης από κάθε απαίτηση απόδειξης.

42      Εν προκειμένω, όμως, στην αιτιολογική σκέψη 333 του επίδικου κανονισμού, η Επιτροπή εφάρμοσε τεκμήριο κατά το οποίο η κανονική αξία, ανά τύπο προϊόντος, της Sinopec Ningxia δεν ήταν χαμηλότερη από την υψηλότερη κανονική αξία, ανά τύπο προϊόντος, των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων.

43      Με τη σκέψη 220 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή υπέπεσε, ως εκ τούτου, σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον εφάρμοσε τέτοιο τεκμήριο. Πράγματι, κατά το σκεπτικό της Επιτροπής, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, προκειμένου να μπορέσουν να ανατρέψουν το τεκμήριο, θα έπρεπε να παράσχουν στην Επιτροπή τις πληροφορίες των οποίων η μη προσκόμιση αποτέλεσε ακριβώς τον παράγοντα που οδήγησε την Επιτροπή να καταφύγει στα «διαθέσιμα στοιχεία», κατά την έννοια του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού.

44      Το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε εντεύθεν ότι ο τρίτος λόγος ακυρώσεως ήταν βάσιμος όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση, ενώ ήταν αβάσιμος όσον αφορά την πρώτη αιτίαση.

45      Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον επίδικο κανονισμό όσον αφορά τις εταιρίες του ομίλου Sinopec «στο μέτρο που, για τον υπολογισμό του συντελεστή του δασμού αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκε επί των εισαγωγών στην [Ένωση] [ορισμένων PVA] τις οποίες παράγουν και πωλούν οι εν λόγω εταιρίες, η [Επιτροπή] πραγματοποίησε προς τα κάτω προσαρμογές της τιμής εξαγωγής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχεία εʹ, ζʹ, θʹ και ιαʹ, του [βασικού κανονισμού]», και απέρριψε την προσφυγή κατά τα λοιπά.

 Τα αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου

46      Με την αίτηση αναιρέσεως, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:

–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και

–        να καταδικάσει τις εταιρίες του ομίλου Sinopec στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.

47      Η Kuraray προβάλλει τα ίδια αιτήματα με την Επιτροπή.

48      Οι εταιρίες του ομίλου Sinopec ζητούν από το Δικαστήριο:

–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως·

–        επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου να αποφανθεί εκ νέου, και

–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.

49      Η Wegochem προβάλλει τα ίδια αιτήματα με τις εταιρίες του ομίλου Sinopec.

50      Με την ανταναίρεση, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec ζητούν από το Δικαστήριο:

–        ως κύριο αίτημα:

–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που με αυτή επικυρώθηκε η προσαρμογή της κανονικής αξίας λόγω του μη επιστρεπτέου ΦΠΑ·

–        να ακυρώσει τον επίδικο κανονισμό κατά το μέρος που με αυτόν πραγματοποιήθηκε προσαρμογή της κανονικής αξίας λόγω του μη επιστρεπτέου ΦΠΑ, καθώς και

–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της αιτήσεως αναιρέσεως, και

–        επικουρικώς:

–        να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και

–        να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.

51      Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:

–        να απορρίψει την ανταναίρεση και

–        να καταδικάσει τις εταιρίες του ομίλου Sinopec στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.

52      Η Kuraray προβάλλει τα ίδια αιτήματα με την Επιτροπή.

 Επί της αιτήσεως αναιρέσεως

53      Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, προβάλλει τρεις λόγους αναιρέσεως. Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως αφορά παράβαση του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού. Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, καθώς και παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών. Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως αφορά πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο ως προς την ερμηνεία και την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού.

 Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού

 Επιχειρήματα των διαδίκων

54      Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, προβάλλει ότι, με τις σκέψεις 211 έως 221 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού, καθόσον έκρινε ότι η Επιτροπή δεν είχε τηρήσει τη συγκεκριμένη διάταξη στο μέτρο που χρησιμοποίησε, ως «διαθέσιμα στοιχεία» κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου, τις υψηλότερες κανονικές αξίες των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων για κάθε τύπο προϊόντος για τον οποίο η Sinopec Ningxia δεν είχε παράσχει τις αναγκαίες πληροφορίες για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας του.

55      Η Επιτροπή προσάπτει, ειδικότερα, στο Γενικό Δικαστήριο την κρίση ότι, στις αιτιολογικές σκέψεις 329 και 333 του επίδικου κανονισμού, η ίδια, αφενός, εφάρμοσε «τεκμήριο» κατά το οποίο η κανονική αξία κάθε τύπου προϊόντος που παράγει η Sinopec Ningxia δεν ήταν χαμηλότερη από την υψηλότερη κανονική αξία κάθε αντίστοιχου τύπου προϊόντος που παράγουν οι λοιποί παραγωγοί‑εξαγωγείς και, αφετέρου, στήριξε το τεκμήριο αποκλειστικώς στην άρνηση συνεργασίας εκ μέρους της Sinopec Ningxia.

56      Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι δεν στηρίχθηκε σε τέτοιο τεκμήριο, αλλά συνήγαγε το συμπέρασμα ότι η κανονική αξία κάθε τύπου προϊόντος που παράγει η Sinopec Ningxia έπρεπε να αντιστοιχεί τουλάχιστον στην υψηλότερη κανονική αξία κάθε αντίστοιχου τύπου προϊόντος τον οποίο παράγουν οι λοιποί παραγωγοί‑εξαγωγείς που συνεργάστηκαν. Ισχυρίζεται ότι ορθώς κατέληξε στο ως άνω συμπέρασμα, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η Sinopec Ningxia επανειλημμένως δεν είχε παράσχει τα ελλείποντα στοιχεία σχετικά με το κόστος παραγωγής της, τα οποία ήταν αναγκαία για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας των προϊόντων της.

57      Η Επιτροπή προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τον χαρακτηρισμό του σκεπτικού επί του οποίου στηρίζεται η αιτιολογική σκέψη 333 του επίδικου κανονισμού, καθόσον έκρινε ότι το εν λόγω θεσμικό όργανο είχε προβεί στην εφαρμογή τεκμηρίου. Σε κανένα σημείο των υπομνημάτων της η Επιτροπή δεν είχε αναφερθεί, πρωτοδίκως, σε τέτοιο τεκμήριο.

58      Η Επιτροπή εκτιμά ότι, με μόνη τη συναγωγή ενός συμπεράσματος, δεν «τιμώρησε» τη Sinopec Ningxia, αλλά απλώς χρησιμοποίησε στοιχεία τα οποία αφορούσαν τους λοιπούς παραγωγούς‑εξαγωγείς και περιλαμβάνονταν στον φάκελο.

59      Η Επιτροπή υποστηρίζει, επιπλέον, ότι δεν ενήργησε με σκοπό τα υποκατάστατα στοιχεία να είναι τα πλέον δυσμενή για τη Sinopec Ningxia σε σύγκριση με κάθε άλλη δυνατή επιλογή. Η δε Sinopec Ningxia είναι η μόνη που γνωρίζει αν οι κανονικές αξίες τις οποίες χρησιμοποίησε η Επιτροπή σε αντικατάσταση των πληροφοριών που έλειπαν κατέληξαν σε λιγότερο ευνοϊκό για την ίδια αποτέλεσμα απ’ ό,τι θα μπορούσε να προσδοκά αν είχε συνεργαστεί και είχε παράσχει τα αναγκαία στοιχεία προκειμένου να καταστεί δυνατός ο υπολογισμός των κανονικών αξιών για τους διάφορους τύπους προϊόντων τους οποίους αφορούσε η έρευνα.

60      Η Επιτροπή προβάλλει ότι, στο πλαίσιο της ευρείας διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει συναφώς, δικαιούται να προβαίνει σε εύλογη αντικατάσταση των πληροφοριών που λείπουν. Αυτό ακριβώς έπραξε εν προκειμένω.

61      Η Wegochem υποστηρίζει ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι βάλλει κατά πραγματικών διαπιστώσεων του Γενικού Δικαστηρίου και όχι κατά νομικών ζητημάτων. Ειδικότερα, η Επιτροπή επιχειρεί να αμφισβητήσει τόσο τις πραγματικές διαπιστώσεις επί των οποίων στηρίχθηκε το Γενικό Δικαστήριο προκειμένου να κρίνει ότι η Επιτροπή είχε εφαρμόσει το τεκμήριο περί του οποίου γίνεται λόγος στη σκέψη 55 της παρούσας αποφάσεως όσο και τις πραγματικές διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου κατά τις οποίες η Επιτροπή, επιλέγοντας ως «διαθέσιμα στοιχεία», κατά την έννοια του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού, τις υψηλότερες κανονικές αξίες των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων για κάθε τύπο προϊόντος για τον οποίο η Sinopec Ningxia δεν είχε παράσχει τις αναγκαίες πληροφορίες για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας του, είχε τιμωρήσει τη Sinopec Ningxia για την άρνησή της να συνεργαστεί. Επί της ουσίας, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, υποστηριζόμενες από τη Wegochem, προβάλλουν ότι τα ως άνω επιχειρήματα της Επιτροπής είναι αβάσιμα.

62      Οι εν λόγω εταιρίες προβάλλουν ότι η Επιτροπή δεν προσκόμισε κανένα αποδεικτικό στοιχείο και δεν προέβαλε καμία αιτιολογία προς στήριξη της συστηματικής χρήσης της υψηλότερης διαπιστωθείσας κανονικής αξίας ανά τύπο προϊόντος. Επομένως, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή είχε εφαρμόσει τεκμήριο κατά το οποίο η ανά τύπο προϊόντος κανονική αξία της Sinopec Ningxia δεν ήταν χαμηλότερη από την υψηλότερη ανά τύπο προϊόντος κανονική αξία των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων.

63      Οι εταιρίες του ομίλου Sinopec επικαλούνται, επιπλέον, διάφορες εκθέσεις οργάνων επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ από τις οποίες προκύπτει, αφενός, ότι, στο πλαίσιο του προσδιορισμού των «διαθέσιμων στοιχείων», κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 8, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, οι επιφορτισμένες με την έρευνα αρχές δεν δικαιούνται να προβαίνουν σε παράλογη ή μεροληπτική συναγωγή συμπερασμάτων προκειμένου να τιμωρήσουν ενδιαφερόμενο μέρος το οποίο δεν συνεργάστηκε και, αφετέρου, ότι οι αρχές αυτές μπορούν μεν να προβαίνουν σε εύλογη συναγωγή συμπερασμάτων, πλην όμως οφείλουν να στηρίζουν τον εν λόγω προσδιορισμό σε πρόσθετα δικαιολογητικά αποδεικτικά στοιχεία, δεδομένου ότι οι διαπιστώσεις των αρχών δεν μπορούν να στηρίζονται αποκλειστικώς στη συναγωγή συμπερασμάτων. Εν προκειμένω, όμως, η Επιτροπή δεν συμμορφώθηκε προς τα ως άνω διδάγματα που απορρέουν από το δίκαιο του ΠΟΕ.

 Εκτίμηση του Δικαστηρίου

64      Όσον αφορά, κατά πρώτον, το παραδεκτό του πρώτου λόγου αναιρέσεως, επισημαίνεται ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Wegochem, ο λόγος αυτός δεν βάλλει κατά πραγματικών εκτιμήσεων, αλλά εγείρει νομικό ζήτημα, ήτοι την ερμηνεία του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού και, ειδικότερα, τα όρια του περιθωρίου εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή κατά την επιλογή των «διαθέσιμων στοιχείων», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, όταν ένας παραγωγός‑εξαγωγέας δεν συνεργάζεται, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατος για την Επιτροπή ο υπολογισμός κανονικής αξίας για τα προϊόντα τα οποία αυτός παράγει, βάσει του δικού του κόστους παραγωγής.

65      Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι παραδεκτός.

66      Όσον αφορά, κατά δεύτερον, το βάσιμο του λόγου αυτού, υπενθυμίζεται, καταρχάς, ότι, κατ’ εφαρμογήν του βασικού κανονισμού, απόκειται στην Επιτροπή, ως ερευνούσα αρχή, να αποδείξει την ύπαρξη ντάμπινγκ, ζημίας και αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και της ζημίας. Η απόδειξη των στοιχείων αυτών πρέπει να γίνεται με αντικειμενικό τρόπο κατόπιν αξιόπιστης έρευνας. Εντούτοις, καμία διάταξη του κανονισμού αυτού δεν απονέμει στην Επιτροπή την εξουσία να επιβάλλει στα ενδιαφερόμενα μέρη τη συμμετοχή τους στην έρευνα ή την προσκόμιση πληροφοριών (απόφαση της 12ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

67      Ειδικότερα, η Επιτροπή δεν διαθέτει, μεταξύ άλλων, την εξουσία να επιβάλλει πρόστιμα σε περίπτωση άρνησης συνεργασίας στο πλαίσιο έρευνας αντιντάμπινγκ, σε αντίθεση με την εξουσία που διαθέτει συναφώς στον τομέα του δικαίου του ανταγωνισμού.

68      Κατά συνέπεια, η Επιτροπή, όταν ερευνά την ύπαρξη ντάμπινγκ και ζημίας, οφείλει κατά προτεραιότητα να συγκεντρώσει χρήσιμες πληροφορίες βάσει οικειοθελούς συνεργασίας των ενδιαφερομένων μερών (πρβλ. απόφαση της 12ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, σκέψη 48).

69      Μόνον όταν ένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν συνεργάζεται στην έρευνα αντιντάμπινγκ αρνούμενο την πρόσβαση σε απαραίτητες πληροφορίες ή όταν δεν τις παρέχει εντός των προβλεπομένων προθεσμιών ή παρεμποδίζει σημαντικά την έρευνα, η Επιτροπή μπορεί, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, να συναγάγει τα συμπεράσματά της βάσει των «διαθέσιμων στοιχείων», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής (πρβλ. απόφαση της 12ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

70      Επισημαίνεται, επιπλέον, ότι το άρθρο 18, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού προβλέπει περαιτέρω ότι, αν ένα ενδιαφερόμενο μέρος αρνείται να συνεργασθεί ή συνεργάζεται μόνον εν μέρει και, ως εκ τούτου, εμποδίζεται η πρόσβαση σε χρήσιμες πληροφορίες, «το τελικό αποτέλεσμα ενδέχεται να είναι λιγότερο ευνοϊκό για το εν λόγω μέρος από ό,τι θα ήταν αν είχε δεχθεί να συνεργασθεί».

71      Περαιτέρω, δεδομένου ότι το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού περιλαμβάνει διατάξεις αντίστοιχες εκείνων του άρθρου 6, παράγραφος 8, και του παραρτήματος II της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, πρέπει να ερμηνεύεται, στο μέτρο του δυνατού, κατά τρόπο ώστε να συνάδει προς τις εν λόγω διατάξεις της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, λαμβανομένης υπόψη της υπεροχής των συναπτόμενων από την Ένωση διεθνών συμφωνιών έναντι των διατάξεων του παράγωγου δικαίου της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 28ης Απριλίου 2022, Yieh United Steel κατά Επιτροπής, C‑79/20 P, EU:C:2022:305, σκέψη 101 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

72      Επιπλέον, ο δικαστής της Ένωσης οφείλει, κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή των διατάξεων του βασικού κανονισμού, να λαμβάνει υπόψη, στο μέτρο του δυνατού, την ερμηνεία των αντίστοιχων διατάξεων της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ από τα όργανα επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψη 32 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

73      Ως προς το τελευταίο αυτό ζήτημα, από το σημείο 7.36 της έκθεσης της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ της 21ης Ιανουαρίου 2021, στο πλαίσιο της διαφοράς «Ηνωμένες Πολιτείες – Δασμοί αντιντάμπινγκ και αντισταθμιστικοί δασμοί για ορισμένα προϊόντα και χρήση των διαθέσιμων στοιχείων» (WT/DS539/R), η οποία αφορά την ερμηνεία του άρθρου 6, παράγραφος 8, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, προκύπτει ότι οι όροι του άρθρου 6, παράγραφος 8, «ερμηνευόμενοι υπό το πρίσμα του πλαισίου στο οποίο εντάσσονται, καθώς και του αντικειμένου και του σκοπού τους, επιβάλλουν στις επιφορτισμένες με την έρευνα αρχές να επιλέγουν κατά τρόπο αμερόληπτο και αντικειμενικό τα διαθέσιμα στοιχεία που αποτελούν εύλογα υποκατάστατα των “αναγκαίων” πληροφοριών που λείπουν, λαμβανομένων υπόψη των συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων της εκάστοτε υπόθεσης. Στο πλαίσιο αυτό, οι επιφορτισμένες με την έρευνα αρχές οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη όλα τα στοιχεία που είναι όντως διαθέσιμα σε αυτές. [Το άρθρο 6, παράγραφος 8,] δεν απαιτεί από τις επιφορτισμένες με την έρευνα αρχές να επιλέγουν, ως υποκατάστατα στοιχεία, εκείνα που είναι τα πλέον “ευνοϊκά” για το μέρος που αρνείται να συνεργαστεί. Οι επιφορτισμένες με την έρευνα αρχές μπορούν να λαμβάνουν υπόψη τις διαδικαστικές περιστάσεις υπό τις οποίες προέκυψε η έλλειψη πληροφοριών, πλην όμως [το άρθρο 6, παράγραφος 8,] δεν επιτρέπει να επιλέγονται υποκατάστατα στοιχεία με σκοπό την τιμωρία ενδιαφερόμενων μερών».

74      Τέλος, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, στον τομέα της εμπορικής πολιτικής της Ένωσης και, ειδικότερα, σε ζητήματα μέτρων εμπορικής άμυνας, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών και πολιτικών καταστάσεων που οφείλουν να εξετάζουν (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

75      Όπως υπογράμμισε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 32 των προτάσεών του, η ευρεία αυτή διακριτική ευχέρεια καλύπτει και την επιλογή των «διαθέσιμων στοιχείων» στην οποία πρέπει να προβαίνει η Επιτροπή κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού σε περίπτωση άρνησης συνεργασίας οικονομικού φορέα, η οποία καθιστά αναγκαία τη χρήση εύλογων υποκατάστατων στοιχείων για τα ελλείποντα στοιχεία.

76      Κατά πάγια νομολογία, ο δικαστικός έλεγχος μιας τέτοιας εκτιμήσεως πρέπει, ως εκ τούτου, να περιορίζεται στην εξακρίβωση της τηρήσεως των κανόνων της διαδικασίας, της ακρίβειας των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη, της έλλειψης πρόδηλης πλάνης κατά την εκτίμηση των περιστατικών αυτών και της έλλειψης καταχρήσεως εξουσίας (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

77      Πάντως, το Γενικό Δικαστήριο οφείλει όχι μόνο να ελέγχει την ακρίβεια των αποδεικτικών στοιχείων των οποίων γίνεται επίκληση, την αξιοπιστία και τη συνοχή τους, αλλά οφείλει επίσης να ελέγχει αν τα στοιχεία αυτά αποτελούν το σύνολο των ληπτέων υπόψη συναφών στοιχείων για την εκτίμηση σύνθετης κατάστασης και αν είναι ικανά να θεμελιώσουν τα εξ αυτών αντλούμενα συμπεράσματα (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

78      Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 327 έως 333 του επίδικου κανονισμού, στις οποίες παραπέμπει η σκέψη 10 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τα στοιχεία που υπέβαλε η Sinopec Ningxia παρουσίαζαν ουσιαστικές και σοβαρές ελλείψεις όσον αφορά τη δήλωση του κόστους παραγωγής της. Εξάλλου, δεν αμφισβητείται ότι η Επιτροπή κάλεσε επανειλημμένως τη Sinopec Ningxia να προσκομίσει τα ελλείποντα στοιχεία. Υπό τις περιστάσεις αυτές, τις οποίες άλλωστε δεν αμφισβήτησαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, η Επιτροπή αποφάσισε να κατασκευάσει την κανονική αξία των παραγόμενων από τη Sinopec Ningxia προϊόντων βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού χρησιμοποιώντας ως «διαθέσιμα στοιχεία» κατά την έννοια του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού τις υψηλότερες κανονικές αξίες των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων που συνεργάστηκαν, τούτο δε για καθέναν από τους τύπους ή καθεμία από τις κατηγορίες προϊόντος που αφορούσε η έρευνα.

79      Ειδικότερα, από την αιτιολογική σκέψη 333 του επίδικου κανονισμού προκύπτει ότι η Επιτροπή εκτίμησε ότι η προσέγγιση αυτή δεν ήταν τιμωρητική, αλλά ότι, «[δ]εδομένου ότι η Επιτροπή δεν ήταν σε θέση να επαληθεύσει και, κατ’ επέκταση, να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα που υπέβαλε η Sinopec Ningxia για την κατασκευή της κανονικής της αξίας, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η κανονική αξία της Sinopec Ningxia ανά τύπο προϊόντος θα είναι χαμηλότερη από την υψηλότερη κανονική αξία ανά τύπο προϊόντος των άλλων συνεργαζόμενων παραγωγών που χρησιμοποιούν παρόμοιες πρώτες ύλες».

80      Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, με τη σκέψη 221 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτό επιχείρημα το οποίο προέβαλαν οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προς στήριξη του τρίτου λόγου ακυρώσεως και με το οποίο υποστήριζαν ότι με την προσέγγιση αυτή η Επιτροπή είχε τιμωρήσει την άρνησή τους να συνεργαστούν, κρίνοντας, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή είχε κατ’ αυτόν τον τρόπο εφαρμόσει αμάχητο τεκμήριο, δεδομένου ότι, προκειμένου να ανατρέψουν το τεκμήριο, οι εν λόγω εταιρίες θα έπρεπε να παράσχουν στην Επιτροπή τις πληροφορίες των οποίων η μη προσκόμιση αποτέλεσε ακριβώς τον παράγοντα που οδήγησε την Επιτροπή να καταφύγει στα «διαθέσιμα στοιχεία», κατά την έννοια του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού.

81      Όμως, διαπιστώνεται εκ προοιμίου ότι, όπως εξέθεσε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 38 των προτάσεών του και όπως έκρινε, κατ’ ουσίαν, το Γενικό Δικαστήριο με τη σκέψη 214 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, λαμβανομένης υπόψη της δυνατότητας που προβλέπει το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού να συνάγονται συμπεράσματα βάσει των «διαθέσιμων στοιχείων», κατά την έννοια του άρθρου 18, και να επιφυλάσσεται στο μέρος που αρνείται να συνεργαστεί ή συνεργάζεται μόνον εν μέρει μεταχείριση λιγότερο ευνοϊκή από ό,τι αν είχε συνεργαστεί, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης επιτρέπεται να συνάγουν από την ευθεία απόδειξη των πραγματικών περιστατικών που μπόρεσαν να εξακριβώσουν βάσει των στοιχείων που διέθεταν την έμμεση απόδειξη των πραγματικών περιστατικών τα οποία δεν είναι σε θέση να επαληθεύσουν συνεπεία της αρνήσεως συνεργασίας των μερών. Κάθε άλλη λύση εγκυμονεί τον κίνδυνο να υπονομεύεται η αποτελεσματικότητα των μέτρων εμπορικής άμυνας της Ένωσης, οσάκις τα θεσμικά όργανα της Ένωσης έρχονται αντιμέτωπα με άρνηση συνεργασίας στο πλαίσιο έρευνας αντιντάμπινγκ (πρβλ. απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2014, Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, σκέψη 37).

82      Εν προκειμένω, όπως διαπιστώνεται στις σκέψεις 192 έως 211 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ελλείψει προσκομίσεως των αναγκαίων στοιχείων για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας της Sinopec Ningxia, η Επιτροπή είχε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει ως «διαθέσιμα στοιχεία», κατά την έννοια του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού, τα στοιχεία που αφορούσαν τους λοιπούς παραγωγούς‑εξαγωγείς οι οποίοι συνεργάστηκαν και χρησιμοποιούσαν παρόμοιες πρώτες ύλες.

83      Κατά συνέπεια, η Επιτροπή, συνάγοντας από την αδυναμία επαληθεύσεως και χρησιμοποιήσεως των αναγκαίων στοιχείων για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας της Sinopec Ningxia ότι, όπως εκτίθεται στην αιτιολογική σκέψη 333 του επίδικου κανονισμού, «δεν υπήρχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν» ότι η κανονική αυτή αξία ήταν χαμηλότερη από την υψηλότερη κανονική αξία, ανά τύπο προϊόντος, των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων που συνεργάστηκαν και χρησιμοποιούν παρόμοιες πρώτες ύλες, δεν εφάρμοσε αμάχητο τεκμήριο, αλλά απλώς άντλησε τις συνέπειες της αρνήσεως συνεργασίας της Sinopec Ningxia στηριζόμενη στα πλέον κρίσιμα «διαθέσιμα στοιχεία» που ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσει για τον καθορισμό της κανονικής αξίας της Sinopec Ningxia.

84      Πράγματι, πρώτον, ο λόγος για τον οποίο οι εκτιμήσεις που εκτίθενται στην αιτιολογική σκέψη 333 του επίδικου κανονισμού δεν καθιερώνουν αμάχητο τεκμήριο έγκειται στο ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν την ευχέρεια να αμφισβητήσουν, στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας, την ακρίβεια των συμπερασμάτων της Επιτροπής, στηριζόμενα στην ανάλυση «διαθέσιμων στοιχείων» διαφορετικών από εκείνα που ελήφθησαν υπόψη, προκειμένου να αποδείξουν ότι υπήρχαν στοιχεία βάσει των οποίων μπορούσε να θεωρηθεί ότι η κανονική αξία των προϊόντων της Sinopec Ningxia ήταν χαμηλότερη από την αξία που έλαβε υπόψη η Επιτροπή. Εξάλλου, όπως προκύπτει από τη σκέψη 176 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αυτό ακριβώς έπραξαν οι εταιρίες του ομίλου Sinopec ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, προβάλλοντας ότι η κανονική αξία που καθορίστηκε για τα προϊόντα της Sinopec Ningxia ήταν κατά 50 % υψηλότερη από εκείνη που καθορίστηκε για τα προϊόντα της Sinopec Chongqing. Κατά συνέπεια, εσφαλμένως το Γενικό Δικαστήριο έκρινε στη σκέψη 220 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, προκειμένου να ανατρέψουν το τεκμήριο που φέρεται ότι εφάρμοσε η Επιτροπή, θα έπρεπε κατ’ ανάγκην να παράσχουν τις πληροφορίες σχετικά με την κανονική αξία της Sinopec Ningxia των οποίων η μη προσκόμιση αποτέλεσε ακριβώς τον παράγοντα που οδήγησε στην εφαρμογή του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού.

85      Δεύτερον, όπως προκύπτει, κατ’ ουσίαν, από την έκθεση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ της οποίας το περιεχόμενο υπενθυμίζεται στη σκέψη 73 της παρούσας αποφάσεως, σε περίπτωση άρνησης συνεργασίας ενδιαφερόμενου μέρους, οι επιφορτισμένες με την έρευνα αντιντάμπινγκ αρχές δικαιούνται να λαμβάνουν υπόψη τις διαδικαστικές περιστάσεις υπό τις οποίες προέκυψε η έλλειψη των πληροφοριών, υπό την προϋπόθεση ότι τα επιλεγόμενα στοιχεία δεν αποσκοπούν στην τιμωρία του ενδιαφερόμενου μέρους. Εν προκειμένω, αντιθέτως προς ό,τι φαίνεται να υπονοεί το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 219 και 220 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το γεγονός ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε στην άρνηση συνεργασίας της Sinopec Ningxia για να συναγάγει εντεύθεν, ελλείψει στοιχείων περί του αντιθέτου, ότι η κανονική αξία, ανά τύπο προϊόντος, της Sinopec Ningxia πιθανότατα δεν ήταν χαμηλότερη από την υψηλότερη κανονική αξία, ανά τύπο προϊόντος, των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων που συνεργάστηκαν και χρησιμοποιούν παρόμοιες ύλες δεν αρκεί, αφ’ εαυτού, για να καταδείξει πρόθεση τιμωρίας της Sinopec Ningxia λόγω της άρνησής της να συνεργαστεί. Κατά μείζονα λόγο, το γεγονός αυτό δεν αρκεί για τη διαπίστωση πλάνης περί το δίκαιο.

86      Επομένως, προκύπτει ότι, κατά τα απαιτούμενα από το άρθρο 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα του άρθρου 6, παράγραφος 8, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, η Επιτροπή επέλεξε τα διαθέσιμα στοιχεία που αποτελούν, κατά την υπομνησθείσα στη σκέψη 73 της παρούσας αποφάσεως διατύπωση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ, «διαθέσιμα στοιχεία που αποτελούν εύλογα υποκατάστατα των “αναγκαίων” πληροφοριών που λείπουν, λαμβανομένων υπόψη των συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων της εκάστοτε υπόθεσης».

87      Ως εκ τούτου, η Επιτροπή, με την επιλογή αυτή, δεν υπερέβη τα όρια της ευρείας διακριτικής ευχέρειας την οποία, όπως υπομνήσθηκε στις σκέψεις 74 και 75 της παρούσας αποφάσεως, διαθέτει συναφώς, ούτε τιμώρησε τη Sinopec Ningxia για την άρνησή της να συνεργαστεί.

88      Όσον αφορά το επιχείρημα των εταιριών του ομίλου Sinopec ότι η Επιτροπή θα μπορούσε να επιλέξει χαμηλότερες κανονικές αξίες ως «διαθέσιμα στοιχεία», ιδίως κανονική αξία υπολογιζόμενη βάσει του μέσου όρου των κανονικών αξιών που ελήφθησαν υπόψη για τους Κινέζους παραγωγούς‑εξαγωγείς οι οποίοι συνεργάστηκαν στην έρευνα, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 18, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού, το οποίο αντιστοιχεί, κατ’ ουσίαν, στο γράμμα του παραρτήματος II, σημείο 7, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, αν ένα ενδιαφερόμενο μέρος αρνείται να συνεργασθεί ή συνεργάζεται μεν, αλλά μόνον εν μέρει και με τον τρόπο αυτό εμποδίζεται η πρόσβαση σε χρήσιμες πληροφορίες, το τελικό αποτέλεσμα ενδέχεται να είναι λιγότερο ευνοϊκό για το εν λόγω μέρος από ό,τι θα ήταν αν είχε δεχθεί να συνεργασθεί.

89      Εξάλλου, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 44 των προτάσεών του, αν η Επιτροπή ήταν υποχρεωμένη, κατά κανόνα, να λαμβάνει υπόψη ως «διαθέσιμα στοιχεία» κανονικές αξίες χαμηλότερες από τις υψηλότερες κανονικές αξίες που ελήφθησαν υπόψη ανά τύπο προϊόντων παραγόμενων από παραγωγούς‑εξαγωγείς οι οποίοι συνεργάστηκαν στην έρευνα, επί παραδείγματι έναν μέσο όρο των κανονικών αξιών που ελήφθησαν υπόψη για τους συνεργασθέντες παραγωγούς‑εξαγωγείς, τούτο θα μπορούσε να παράσχει κίνητρο σε παραγωγούς‑εξαγωγείς οι οποίοι γνωρίζουν ή εκτιμούν ότι το κόστος παραγωγής τους είναι υψηλότερο από εκείνο των λοιπών παραγωγών‑εξαγωγέων να μη συνεργαστούν στην έρευνα ή να συνεργαστούν μόνον επιλεκτικά, πράγμα το οποίο προδήλως θα έθιγε την αποτελεσματικότητα των ερευνών αντιντάμπινγκ.

90      Συναφώς, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 73 της παρούσας αποφάσεως, τα όργανα επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ έχουν ερμηνεύσει το άρθρο 6, παράγραφος 8, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, διάταξη αντίστοιχη του άρθρου 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού, υπό την έννοια ότι δεν απαιτεί από τις επιφορτισμένες με την έρευνα αρχές, κατά την επιλογή των «διαθέσιμων στοιχείων», να επιλέγουν εκείνα που είναι «τα πλέον ευνοϊκά» για το μέρος που αρνείται να συνεργαστεί.

91      Περαιτέρω, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η Επιτροπή, επιλέγοντας ως «διαθέσιμα στοιχεία» τις υψηλότερες κανονικές αξίες, επέλεξε κατ’ ανάγκην τις πλέον δυσμενείς για τη Sinopec Ningxia κανονικές αξίες.

92      Πράγματι, όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 45 των προτάσεών του, η Επιτροπή είχε, καταρχήν, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 18, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, την ευχέρεια να επιλέξει ως «διαθέσιμα στοιχεία», μεταξύ άλλων, τις πληροφορίες που περιέχονται στην καταγγελία ή επίσημα στατιστικά στοιχεία για τις εισαγωγές, όπερ θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει ως αποτέλεσμα να ληφθεί υπόψη, για τα παραγόμενα από τη Sinopec Ningxia προϊόντα, κανονική αξία υψηλότερη από εκείνη που ήταν η υψηλότερη όσον αφορά έναν από τους παραγωγούς‑εξαγωγείς που συνεργάστηκαν στην έρευνα.

93      Επιπλέον, δεδομένου ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί εκ των προτέρων το ενδεχόμενο το κόστος παραγωγής της Sinopec Ningxia να ήταν υψηλότερο από εκείνο των παραγωγών‑εξαγωγέων που συνεργάστηκαν στην έρευνα, η επιλογή της Επιτροπής να χρησιμοποιήσει για τη Sinopec Ningxia, ως «διαθέσιμα στοιχεία», τις υψηλότερες κανονικές αξίες θα οδηγούσε, στην περίπτωση αυτή, σε αποτέλεσμα ευνοϊκότερο για τη Sinopec Ningxia από εκείνο που θα προέκυπτε από τη χρησιμοποίηση του δικού της κόστους παραγωγής.

94      Τέλος, από το άρθρο 18, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού μπορεί να συναχθεί ότι η Επιτροπή, κατά την επιλογή των «διαθέσιμων στοιχείων», μπορεί να λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι ο οικείος οικονομικός φορέας ενδέχεται να αποκομίσει όφελος από την άρνησή του να συνεργαστεί.

95      Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι, στον επίδικο κανονισμό, η Επιτροπή είχε εφαρμόσει, λόγω της άρνησης συνεργασίας της Sinopec Ningxia, αμάχητο τεκμήριο κατά το οποίο η κανονική αξία κάθε τύπου προϊόντος παραγόμενου από τη Sinopec Ningxia δεν ήταν χαμηλότερη από την υψηλότερη κανονική αξία κάθε αντίστοιχου τύπου προϊόντος παραγόμενου από παραγωγούς‑εξαγωγείς που συνεργάστηκαν στην έρευνα. Κατά συνέπεια, εσφαλμένως το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτή, επί της βάσεως αυτής, την επιχειρηματολογία των εταιριών του ομίλου Sinopec κατά την οποία η Επιτροπή τις είχε, ως εκ τούτου, τιμωρήσει για την άρνησή τους να συνεργαστούν. Με τον τρόπο αυτόν, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη, επομένως, το άρθρο 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.

96      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, συνάγεται ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτός.

 Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών

97      Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος διαιρείται σε δύο σκέλη, η Επιτροπή βάλλει κατά των σκέψεων 124 έως 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, με τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτό το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που προέβαλαν πρωτοδίκως οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, κρίνοντας ότι η προσαρμογή της τιμής εξαγωγής στην οποία προέβη η Επιτροπή αφαιρώντας τα επίμαχα έξοδα από την τιμή εξαγωγής, καθώς και η άρνηση της Επιτροπής να πραγματοποιήσει τέτοια προσαρμογή της κανονικής αξίας προκειμένου να απαλειφθούν τα έξοδα αυτά από την κανονική αξία, ήταν αντίθετες προς τις διατάξεις του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και προς την αρχή της χρηστής διοικήσεως.

 Επί του πρώτου σκέλους

–       Επιχειρήματα των διαδίκων

98      Με το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή προβάλλει ότι, στις σκέψεις 126 και 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη τις διατάξεις του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, κρίνοντας ότι η Επιτροπή όφειλε να αποδείξει ότι οι προσαρμογές που πραγματοποιήθηκαν προκειμένου να διαμορφωθεί η τιμή εξαγωγής στο επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου» ήταν αναγκαίες ώστε η σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας να είναι δίκαιη.

99      Κατά την Επιτροπή, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ, αφενός, της γενικής υποχρεώσεώς της να διεξάγει δίκαιη σύγκριση μεταξύ των τιμών εξαγωγής και της κανονικής αξίας στο ίδιο στάδιο εμπορίας, για πωλήσεις πραγματοποιηθείσες σε ημερομηνίες όσο το δυνατόν εγγύτερες, υποχρεώσεως στην οποία αναφέρονται η πρώτη περίοδος και το πρώτο μέρος της δεύτερης περιόδου των διατάξεων αυτών, και, αφετέρου, της υποχρεώσεως να λαμβάνονται δεόντως υπόψη άλλες διαφορές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών και δικαιολογούν προσαρμογές, η οποία προβλέπεται στο δεύτερο μέρος της δεύτερης περιόδου καθώς και στην τρίτη περίοδο των διατάξεων αυτών.

100    Οι δύο ως άνω υποχρεώσεις υπόκεινται, κατά την Επιτροπή, σε διαφορετικούς κανόνες όσον αφορά το βάρος και τον απαιτούμενο βαθμό αποδείξεως. Ενώ η υποχρέωση συνεκτιμήσεως άλλων διαφορών που δικαιολογούν προσαρμογές υπόκειται στον κανόνα κατά τον οποίο το μέρος που ζητεί προσαρμογή οφείλει να αποδείξει ότι η προσαρμογή αυτή είναι αναγκαία για να διασφαλιστεί η συγκρισιμότητα των τιμών, η υποχρέωση διεξαγωγής δίκαιης σύγκρισης μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας στο ίδιο στάδιο εμπορίας συνιστά ανεπιφύλακτη υποχρέωση την οποία υπέχει η Επιτροπή και η οποία προηγείται της εφαρμογής τυχόν προσαρμογών.

101    Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, όταν διαμορφώνει την τιμή εξαγωγής στην τιμή που αντιστοιχεί στο στάδιο εμπορίας στο οποίο αποφάσισε να πραγματοποιήσει τη σύγκριση, εν προκειμένω στο στάδιο των «τιμών εκ του εργοστασίου», ήτοι όταν διενεργεί το λεγόμενο «netting back», το μόνο βάρος αποδείξεως που φέρει συνίσταται στο να αποδείξει ότι τα οικεία έξοδα περιλαμβάνονται στην τιμή εξαγωγής ή στην κανονική αξία και ότι δεν αποτελούν μέρος της τιμής στο στάδιο εμπορίας στο οποίο πραγματοποιείται η σύγκριση.

102    Όμως, στις σκέψεις 126 και 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη, κατά την Επιτροπή, τους ως άνω κανόνες περί του βάρους αποδείξεως, καθόσον επέβαλε στην Επιτροπή να αποδείξει ότι οι προσαρμογές με σκοπό την επίτευξη της τιμής εξαγωγής σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου» ήταν «αναγκαίες προκειμένου να είναι δίκαιη η σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας».

103    Η Wegochem υποστηρίζει ότι το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως είναι αλυσιτελές, καθόσον από τη φράση «[ε]ν πάση περιπτώσει» που περιλαμβάνεται στη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτό το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως όχι βάσει του σκεπτικού των σκέψεων 126 και 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αλλά βάσει του σκεπτικού των σκέψεων 128 έως 135 της αποφάσεως αυτής. Οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, υποστηριζόμενες από τη Wegochem, αμφισβητούν το βάσιμο του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως.

104    Κατά τις εταιρίες του ομίλου Sinopec, τόσο από το άρθρο 2, παράγραφος 4, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ όσο και από το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι το βάρος αποδείξεως που φέρει το μέρος που ζητεί προσαρμογή περιλαμβάνει την απαίτηση να αποδείξει ότι ο παράγοντας για τον οποίο ζητείται η προσαρμογή είναι ικανός να επηρεάσει την κανονική αξία ή την τιμή εξαγωγής και, ως εκ τούτου, τη συγκρισιμότητά τους. Όμως, η απαίτηση αυτή ισχύει όχι μόνο για τις λεγόμενες «ειδικές» προσαρμογές, οι οποίες απαριθμούνται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχεία αʹ έως ιαʹ, του βασικού κανονισμού, αλλά και για τις προσαρμογές που αποσκοπούν να διασφαλίσουν ότι η σύγκριση μεταξύ των δύο αυτών τιμών πραγματοποιείται στο ίδιο στάδιο εμπορίας.

105    Επιπλέον, η Επιτροπή υπέπεσε, κατά τις εταιρίες του ομίλου Sinopec, σε θεμελιώδη πλάνη, συνιστάμενη στη μη τεκμηριωμένη, άλλωστε, θέση της ότι η κανονική αξία που υπολόγισε είχε καθοριστεί στο στάδιο των «τιμών εκ του εργοστασίου». Πράγματι, η Επιτροπή δεν διαθέτει κανένα αποδεικτικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι η κανονική αξία που είχε υπολογίσει σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού βρισκόταν στο στάδιο αυτό.

–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου

106    Κατά πρώτον, διαπιστώνεται ότι, όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 88 των προτάσεών του, το Γενικό Δικαστήριο, προκειμένου να κάνει δεκτό, με τη σκέψη 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, στηρίχθηκε σε δύο διακριτούς συλλογισμούς. Το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως αφορά τον πρώτο από τους συλλογισμούς αυτούς, ο οποίος αναπτύσσεται στις σκέψεις 124 έως 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και κατά τον οποίο οι εταιρίες του ομίλου Sinopec δεν όφειλαν να αιτιολογήσουν περαιτέρω το αίτημά τους περί προσαρμογής, αλλά η Επιτροπή όφειλε να αποδείξει ότι οι προσαρμογές στις οποίες είχε προβεί ήταν δικαιολογημένες. Με τον δεύτερο συλλογισμό, ο οποίος περιλαμβάνεται στις σκέψεις 128 έως 135 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, ακόμη και αν οι εταιρίες του ομίλου Sinopec έφεραν το βάρος αποδείξεως ως προς την κρισιμότητα της προσαρμογής, το βάρος αυτό θα ήταν υπέρμετρο.

107    Ως εκ τούτου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Wegochem, το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως της Επιτροπής δεν είναι αλυσιτελές και πρέπει να εξεταστεί.

108    Κατά δεύτερον, όσον αφορά το βάσιμο του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, επισημαίνεται, πρώτον, ότι από τον επίδικο κανονισμό προκύπτει ότι η Επιτροπή, αφού διαπίστωσε, στηριζόμενη μεταξύ άλλων σε έκθεση σχετικά με την κατάσταση στην Κίνα την οποία είχε δημοσιοποιήσει βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, στοιχείο γʹ, του βασικού κανονισμού, ότι υφίσταντο στην εν λόγω τρίτη χώρα «σημαντικές στρεβλώσεις», κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 6α, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, κατασκεύασε την κανονική αξία σύμφωνα με τη μέθοδο που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού.

109    Προς τούτο, η Επιτροπή προσέθεσε στο κόστος παραγωγής παραγωγού‑εξαγωγέα ο οποίος είναι εγκατεστημένος σε «κατάλληλη αντιπροσωπευτική χώρα», το οποίο υπολογίστηκε βάσει «σχετικών και άμεσα διαθέσιμων» στοιχείων, εν προκειμένω στο κόστος παραγωγής του Τούρκου παραγωγού‑εξαγωγέα Ilkalem, ένα «μη στρεβλωμένο και εύλογο» ποσό για τα έξοδα ΠΓ&Δ που δήλωσε η Ilkalem καθώς και για το περιθώριο κέρδους.

110    Δεύτερον, όσον αφορά τις διατάξεις του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, επισημαίνεται ότι από τα σημεία 5.205 και 5.207 της έκθεσης του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ, της 18ης Ιανουαρίου 2016, στο πλαίσιο της διαφοράς «Ευρωπαϊκές Κοινότητες – οριστικά μέτρα αντιντάμπινγκ για ορισμένους συνδετήρες από σίδηρο ή χάλυβα καταγωγής Κίνας» (WT/DS397/AB/RW), τα οποία αφορούν το περιεχόμενο των διατάξεων του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 4, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, προκύπτει, κατ’ ουσίαν, ότι η υποχρέωση διεξαγωγής δίκαιης σύγκρισης την οποία προβλέπει το εισαγωγικό μέρος του άρθρου 2, παράγραφος 4, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ ισχύει σε όλες τις έρευνες αντιντάμπινγκ, ανεξαρτήτως της μεθόδου που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, ακόμη και όταν η κανονική αξία καθορίζεται βάσει τρίτης χώρας υποκατάστασης.

111    Ως εκ τούτου, η υποχρέωση διεξαγωγής δίκαιης σύγκρισης ισχύει επίσης όταν, όπως εν προκειμένω, η κανονική αξία έχει κατασκευαστεί σύμφωνα με τη μέθοδο που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού.

112    Από τις διατάξεις του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι, στις έρευνες αντιντάμπινγκ, η Επιτροπή υπέχει τη θεμελιώδη υποχρέωση, η οποία διατυπώνεται στην πρώτη περίοδο του εισαγωγικού μέρους, να διεξάγει «δίκαιη σύγκριση» μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας. Οι επόμενες περίοδοι του εισαγωγικού μέρους ορίζουν τον τρόπο εκπληρώσεως της υποχρεώσεως διεξαγωγής δίκαιης σύγκρισης. Συγκεκριμένα, η δεύτερη και η τρίτη περίοδος του εισαγωγικού μέρους προβλέπουν ότι η σύγκριση διενεργείται στο ίδιο στάδιο εμπορίας για πωλήσεις πραγματοποιηθείσες σε ημερομηνίες όσο το δυνατόν εγγύτερες και λαμβανομένων δεόντως υπόψη άλλων διαφορών που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών, καθώς και ότι, όταν η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής που διαμορφώνεται δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις σύγκρισης, πραγματοποιούνται προσαρμογές για κάθε περίπτωση, με βάση τα ατομικά της στοιχεία προκειμένου να ληφθούν δεόντως υπόψη διαφορές των παραγόντων για τους οποίους προβάλλεται ο ισχυρισμός και αποδεικνύεται ότι επηρεάζουν τις τιμές και, κατ’ επέκταση, τη συγκρισιμότητα των τιμών.

113    Επομένως, εντός του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού γίνεται διάκριση μεταξύ δύο ειδών προσαρμογών, τα οποία πρέπει να εφαρμόζονται διαδοχικά. Το πρώτο είδος προσαρμογής προϋποθέτει ότι έχει προηγουμένως καθοριστεί το στάδιο εμπορίας στο οποίο θα συγκριθούν η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής, το οποίο είναι κατά κανόνα το στάδιο των «τιμών εκ του εργοστασίου», και συνίσταται στη διαμόρφωση των τιμών εξαγωγής και/ή της κανονικής αξίας στο καθορισθέν στάδιο εμπορίας, πράξη η οποία αποτελεί το λεγόμενο «netting back» που μνημονεύεται στη σκέψη 101 της παρούσας αποφάσεως. Το δεύτερο είδος προσαρμογής καθιστά δυνατή τη συνεκτίμηση «άλλων διαφορών που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών» και έπεται λογικά της πράξεως του «netting back».

114    Οι τρεις πρώτες περίοδοι του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού έχουν, κατ’ ουσίαν, το ίδιο περιεχόμενο με τις τρεις πρώτες περιόδους του άρθρου 2, παράγραφος 4, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ. Το άρθρο 2, παράγραφος 4, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ καθιερώνει την ίδια διάκριση μεταξύ των δύο ειδών προσαρμογών που μνημονεύονται στην προηγούμενη σκέψη.

115    Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 72 της παρούσας αποφάσεως, κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή των διατάξεων του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 4, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ από τα όργανα επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ.

116    Εντούτοις, η διάκριση μεταξύ των δύο ειδών προσαρμογών δεν ασκεί, αυτή καθεαυτήν, επιρροή στην κατανομή του βάρους αποδείξεως ή στον απαιτούμενο βαθμό αποδείξεως όταν ζητούνται προσαρμογές από την Επιτροπή ή από τα ενδιαφερόμενα μέρη.

117    Πράγματι, για κάθε προσαρμογή προβλεπόμενη στο άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού ισχύει η ίδια αρχή, την οποία έχει καθιερώσει η νομολογία του Δικαστηρίου, ήτοι η αρχή κατά την οποία, αν ένα μέρος ζητεί, βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, προσαρμογές προκειμένου να καταστούν συγκρίσιμες η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής ενόψει του καθορισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ, το μέρος αυτό οφείλει να αποδείξει ότι το αίτημά του είναι δικαιολογημένο, καταδεικνύοντας ότι ο παράγοντας που μνημονεύεται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, βάσει του οποίου ζητείται η προσαρμογή, είναι ικανός να επηρεάσει τις τιμές και, ως εκ τούτου, τη συγκρισιμότητά τους (πρβλ. αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψη 82 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 28ης Απριλίου 2022, Changmao Biochemical Engineering κατά Επιτροπής, C‑666/19 P, EU:C:2022:323, σκέψη 151).

118    Η αρχή αυτή προκύπτει άλλωστε ρητώς από το γράμμα της τρίτης περιόδου τόσο του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού όσο και του άρθρου 2, παράγραφος 4, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, καθόσον οι διατάξεις αυτές απαιτούν από το μέρος που ζητεί προσαρμογή να «αποδεικνύει» ότι οι οικείες διαφορές επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών.

119    Εν προκειμένω, σύμφωνα με την ως άνω αρχή, η Επιτροπή όφειλε να αποδείξει ότι η προσαρμογή στην οποία σκόπευε να προβεί, ήτοι η αφαίρεση των επίμαχων εξόδων από την τιμή εξαγωγής ούτως ώστε να επιτευχθεί το επίπεδο τιμής που αντιστοιχεί στο στάδιο εμπορίας των «τιμών εκ του εργοστασίου», ήταν δικαιολογημένη, δεδομένου ότι τα επίμαχα έξοδα δεν αφορούσαν το ως άνω στάδιο εμπορίας, αλλά μεταγενέστερο στάδιο εμπορίας.

120    Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 97 των προτάσεών του, δεδομένου ότι η Επιτροπή προσκόμισε την ως άνω απόδειξη, δεν όφειλε να αποδείξει επιπλέον ότι τα επίμαχα έξοδα αποτελούσαν παράγοντες που επηρεάζουν τις τιμές και τη συγκρισιμότητά τους. Πράγματι, η σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι δίκαιη αν η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής συγκρίνονται σε διαφορετικά στάδια εμπορίας. Εφόσον είχε σαφώς αποδειχθεί ότι τα επίμαχα έξοδα περιλαμβάνονταν στην τιμή εξαγωγής μολονότι δεν καταλέγονταν μεταξύ των συνιστωσών τιμής η οποία αντιστοιχεί στο στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε, ήτοι στο στάδιο των «τιμών εκ του εργοστασίου», τα επίμαχα έξοδα επηρέαζαν κατ’ ανάγκην τη συγκρισιμότητα των τιμών και έπρεπε να αφαιρεθούν από την τιμή εξαγωγής.

121    Επομένως, η Επιτροπή δεν όφειλε επιπλέον να αποδείξει, πριν πραγματοποιήσει την προς τα κάτω προσαρμογή της τιμής εξαγωγής διά της αφαιρέσεως των επίμαχων εξόδων από την τιμή εξαγωγής, ότι έπρεπε να προσαρμοστεί προς τα κάτω και η κανονική αξία, διά της αφαιρέσεως των επίμαχων εξόδων, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία τα επίμαχα έξοδα επιβάρυναν επίσης τον καθορισμό της κανονικής αξίας.

122    Ο λόγος για τον οποίο οι εταιρίες του ομίλου Sinopec αμφισβήτησαν την προσαρμογή την οποία προετίθετο να πραγματοποιήσει η Επιτροπή ήταν ότι κατ’ αυτές τα επίμαχα έξοδα θα μπορούσαν να περιλαμβάνονται και στην κατασκευασμένη κανονική αξία, ως προς την οποία αμφέβαλλαν αν είχε υπολογιστεί στο στάδιο των «τιμών εκ του εργοστασίου», και ότι ως εκ τούτου έπρεπε να αφαιρεθούν από την κανονική αξία.

123    Εντούτοις, όπως υπογράμμισε κατ’ ουσίαν και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 94 των προτάσεών του, δεδομένου ότι οι ως άνω εταιρίες ζητούσαν την προς τα κάτω προσαρμογή της κανονικής αξίας των προϊόντων τους διά της αφαιρέσεως των επίμαχων εξόδων κατά τη διενέργεια του «netting back» που μνημονεύεται στη σκέψη 101 της παρούσας αποφάσεως, όφειλαν, σύμφωνα με την αρχή που διέπει το βάρος αποδείξεως, όπως αυτή απορρέει από τη νομολογία του Δικαστηρίου που υπομνήσθηκε στη σκέψη 117 της παρούσας αποφάσεως, να αποδείξουν ότι το αίτημά τους περί πραγματοποιήσεως τέτοιας προσαρμογής ήταν δικαιολογημένο, όπερ απαιτούσε να καταδείξουν ότι τα επίμαχα έξοδα, ή ορισμένα από τα έξοδα αυτά, περιλαμβάνονταν στην κανονική αξία και ότι, αντιθέτως προς όσα είχε αναφέρει η Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη 341 του επίδικου κανονισμού, η κανονική αξία δεν είχε επομένως κατασκευαστεί στο στάδιο των «τιμών εκ του εργοστασίου».

124    Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζεται ότι η προσαρμογή της τιμής εξαγωγής δεν συνεπάγεται αυτομάτως προσαρμογή της κανονικής αξίας. Το μέρος που ζητεί την προσαρμογή της κανονικής αξίας πρέπει να αιτιολογεί δεόντως το σχετικό αίτημα, βάσει πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων [έκθεση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ της 2ας Οκτωβρίου 2025, στο πλαίσιο της διαφοράς «Ευρωπαϊκή Ένωση – Αντισταθμιστικοί δασμοί και δασμοί αντιντάμπινγκ για τα πλατέα προϊόντα ψυχρής έλασης από ανοξείδωτο χάλυβα καταγωγής Ινδονησίας» (WT/DS616/R, σημείο 7.596)].

125    Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 126 και 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή, η οποία είχε επιλέξει να πραγματοποιήσει την επίμαχη σύγκριση στο στάδιο εμπορίας των «τιμών εκ του εργοστασίου», όφειλε να αποδείξει ότι οι προσαρμογές της τιμής εξαγωγής στις οποίες προετίθετο να προβεί, ήτοι η αφαίρεση των επίμαχων εξόδων από την τιμή εξαγωγής προκειμένου η τιμή εξαγωγής να διαμορφωθεί στο ως άνω στάδιο εμπορίας, ήταν αναγκαίες προκειμένου η σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας να είναι δίκαιη.

126    Επομένως, το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτό.

 Επί του δευτέρου σκέλους

–       Επιχειρήματα των διαδίκων

127    Με το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο, αφενός, ότι παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά και υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε, στη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι εταιρίες του ομίλου Sinopec είχαν αποδείξει την αναγκαιότητα προσαρμογής της κανονικής αξίας κατόπιν της προσαρμογής στην οποία προέβη η Επιτροπή, ήτοι της αφαιρέσεως των επίμαχων εξόδων από την τιμή εξαγωγής, και, αφετέρου, ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον αποφάνθηκε, στις σκέψεις 129 έως 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή είχε επιβάλει στις εταιρίες του ομίλου Sinopec υπέρμετρο βάρος αποδείξεως ζητώντας από αυτές να τεκμηριώσουν τους ισχυρισμούς τους σχετικά με τις προσαρμογές που είχαν ζητήσει.

128    Όσον αφορά τις σκέψεις 132 και 133 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει, κυρίως, ότι πρόκειται για επιχειρήματα που προέβαλε η Wegochem το πρώτον ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Η νομιμότητα, όμως, μιας διοικητικής αποφάσεως πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα τα πληροφοριακά στοιχεία που μπορούσε να έχει στη διάθεσή του το όργανο της Ένωσης το οποίο εξέδωσε τη διοικητική απόφαση κατά τον χρόνο εκδόσεώς της. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο μπορούσε να στηριχθεί στα ως άνω επιχειρήματα, η Επιτροπή εκτιμά ότι τα επιχειρήματα αυτά είναι, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμα.

129    Όσον αφορά την υποχρέωση την οποία υπέχει η Επιτροπή από το άρθρο 2, παράγραφος 4, τελευταία περίοδος, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ να μην επιβάλλει στα μέρη υπέρμετρο βάρος αποδείξεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, δεδομένου ότι είχε κοινοποιήσει στις εταιρίες του ομίλου Sinopec όλες τις πληροφορίες που διέθετε σχετικά με την προσαρμογή στην οποία προετίθετο να προβεί και, παρά ταύτα, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec δεν είχαν τεκμηριώσει το αίτημά τους, οι ίδιες οι εταιρίες είναι εκείνες που δεν ανταποκρίθηκαν στο βάρος αποδείξεως το οποίο έφεραν. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι επέβαλε υπέρμετρο βάρος αποδείξεως.

130    Το Δικαστήριο έχει, συναφώς, κρίνει, στη σκέψη 152 της αποφάσεως της 28ης Απριλίου 2022, Changmao Biochemical Engineering κατά Επιτροπής (C‑666/19 P, EU:C:2022:323), ότι, όταν η Επιτροπή έχει κοινοποιήσει στην επιχείρηση την οποία αφορά η έρευνα αντιντάμπινγκ στοιχεία σχετικά με τον παραγωγό της Ένωσης και η επιχείρηση είχε τη δυνατότητα να σχολιάσει τα στοιχεία αυτά, η επιχείρηση δεν μπορεί λυσιτελώς να προσάψει στην Επιτροπή ότι δεν ενήργησε σύμφωνα με την αρχή της χρηστής διοικήσεως και ότι προσέβαλε τα δικαιώματά της άμυνας, επιβάλλοντάς της υπέρμετρο βάρος αποδείξεως.

131    Οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, υποστηριζόμενες από τη Wegochem, αμφισβητούν το βάσιμο του δεύτερου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως. Υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν παραμόρφωσε τις παρατηρήσεις τους επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων όσον αφορά το αίτημά τους να προσαρμοστεί η κανονική αξία διά της αφαιρέσεως των επίμαχων εξόδων που είχαν ήδη αφαιρεθεί από την τιμή εξαγωγής. Οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προσήψαν στην Επιτροπή ότι επέλεξε να χρησιμοποιήσει, κατά την κατασκευή της κανονικής αξίας, στοιχεία που αφορούσαν τα έξοδα ΠΓ&Δ τουρκικής επιχειρήσεως, μολονότι από τα στοιχεία αυτά δεν μπορούσε να προσδιοριστεί αν τα εν λόγω έξοδα περιελάμβαναν τα επίμαχα έξοδα.

–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου

132    Κατά πρώτον, η Επιτροπή προβάλλει ότι, στη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τις παρατηρήσεις των εταιριών του ομίλου Sinopec επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων, καθόσον έκρινε ότι οι εν λόγω εταιρίες είχαν υποστηρίξει ότι η τιμή εξαγωγής την οποία έλαβε υπόψη η Επιτροπή δεν περιελάμβανε τα επίμαχα έξοδα, ενώ η κανονική αξία είχε κατασκευαστεί περιλαμβανομένων των εξόδων ΠΓ&Δ τα οποία, «κατά πάσα πιθανότητα», περιείχαν τα επίμαχα έξοδα και, ως εκ τούτου, η σύγκριση ήταν δυνατόν να μην είναι δίκαιη. Συγκεκριμένα, κατά την Επιτροπή, με τις ως άνω παρατηρήσεις, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προέβαλαν αποκλειστικώς και μόνον ότι η κανονική αξία είχε «πιθανώς» καθοριστεί βάσει τιμής «παραδοτέου εμπορεύματος» και, κατά συνέπεια, όχι στο στάδιο των «τιμών εκ του εργοστασίου», δεδομένου ότι η κανονική αξία περιελάμβανε όλα τα έξοδα πώλησης στα οποία είχε υποβληθεί ο Τούρκος παραγωγός Ilkalem, τον οποίο είχε επιλέξει η Επιτροπή για την κατασκευή της κανονικής αξίας.

133    Συναφώς, υπενθυμίζεται, αφενός, ότι, κατά πάγια νομολογία, οσάκις ο αναιρεσείων προβάλλει παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών ή των αποδεικτικών στοιχείων εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, οφείλει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 256 ΣΛΕΕ, του άρθρου 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άρθρου 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, να προσδιορίζει επακριβώς τα στοιχεία τα οποία, κατ’ αυτόν, παραμόρφωσε το Γενικό Δικαστήριο και να καταδεικνύει τα σφάλματα αναλύσεως στα οποία υπέπεσε, κατά την εκτίμησή του, το Γενικό Δικαστήριο και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την παραμόρφωση. Εξάλλου, η παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται να πραγματοποιηθεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων (απόφαση της 28ης Απριλίου 2022, Yieh United Steel κατά Επιτροπής, C‑79/20 P, EU:C:2022:305, σκέψη 53 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

134    Αφετέρου, με τον επίδικο κανονισμό, η Επιτροπή, αφού διαπίστωσε ότι στην Κίνα υφίσταντο «σημαντικές στρεβλώσεις», κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 6α, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, κατασκεύασε την κανονική αξία σύμφωνα με τη μέθοδο που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, του εν λόγω κανονισμού. Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τη σκέψη 109 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή προσέθεσε στο κόστος παραγωγής παραγωγού‑εξαγωγέα ο οποίος είναι εγκατεστημένος σε «κατάλληλη αντιπροσωπευτική χώρα», το οποίο υπολογίστηκε βάσει «σχετικών και άμεσα διαθέσιμων» στοιχείων, και συγκεκριμένα στο κόστος παραγωγής που δήλωσε ο παραγωγός‑εξαγωγέας Ilkalem, ένα «μη στρεβλωμένο και εύλογο» ποσό για τα έξοδα ΠΓ&Δ, το οποίο αντιστοιχούσε στα έξοδα ΠΓ&Δ του εν λόγω παραγωγού‑εξαγωγέα, καθώς και ένα ποσό για το περιθώριο κέρδους.

135    Λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας του Δικαστηρίου που υπομνήσθηκε στη σκέψη 133 της παρούσας αποφάσεως, διαπιστώνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο, το οποίο συνόψισε στη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως τις παρατηρήσεις των εταιριών του ομίλου Sinopec επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων υπό την έννοια ότι οι εν λόγω εταιρίες είχαν προβάλει ότι η κανονική αξία είχε κατασκευαστεί περιλαμβανομένων των εξόδων ΠΓ&Δ τα οποία, «κατά πάσα πιθανότητα», περιείχαν τα επίμαχα έξοδα, έστω και αν ο τρόπος με τον οποίο συνόψισε τις παρατηρήσεις δεν είναι απολύτως ακριβής, δεν προέβη σε πρόδηλη παραμόρφωση των ως άνω παρατηρήσεων, με τις οποίες οι εταιρίες του ομίλου Sinopec υποστήριζαν ότι η κανονική αξία είχε «πιθανώς» καθοριστεί βάσει τιμής «παραδοτέου εμπορεύματος».

136    Κατά δεύτερον, όσον αφορά την αιτίαση ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 129 έως 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή είχε επιβάλει στις εταιρίες του ομίλου Sinopec υπέρμετρο βάρος αποδείξεως απαιτώντας από αυτές να τεκμηριώσουν τους ισχυρισμούς τους σχετικά με τις προσαρμογές που είχαν ζητήσει, υπογραμμίζεται καταρχάς ότι κατά τα διαλαμβανόμενα στη σκέψη 117 της παρούσας αποφάσεως το μέρος που ζητεί προσαρμογή βάσει ενός εκ των παραγόντων που μνημονεύονται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού οφείλει να αποδείξει ότι ο συγκεκριμένος παράγοντας είναι ικανός να επηρεάσει τις τιμές και, ως εκ τούτου, τη συγκρισιμότητά τους.

137    Συνεπώς, όταν ένας παραγωγός ζητεί προσαρμογή, καταρχήν προς τα κάτω, της κανονικής αξίας ή, κατά λογική ακολουθία, προς τα άνω, των τιμών εξαγωγής, θα πρέπει να επισημάνει και να αποδείξει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας προσαρμογής. Αντιστρόφως, όταν η Επιτροπή εκτιμά ότι επιβάλλεται προς τα κάτω προσαρμογή της τιμής εξαγωγής, εναπόκειται στην Επιτροπή να προσκομίσει τουλάχιστον συγκλίνουσες ενδείξεις ότι η προσαρμογή είναι δικαιολογημένη (πρβλ. απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2012, Συμβούλιο και Επιτροπή κατά Interpipe Niko Tube και Interpipe NTRP, C‑191/09 P και C‑200/09 P, EU:C:2012:78, σκέψη 61).

138    Δεδομένου ότι το γράμμα του άρθρου 2, παράγραφος 4, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ αναφέρεται ρητώς στις διαφορές οι οποίες «αποδεδειγμένα» επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών, έπεται ότι κατά τη διάταξη αυτή οι εξαγωγείς φέρουν το βάρος να αιτιολογούν προσηκόντως τα αιτήματά τους περί προσαρμογής λόγω προβαλλόμενης διαφοράς η οποία επηρεάζει τη συγκρισιμότητα των τιμών καθώς και να προσκομίζουν αποδεικτικά στοιχεία προς στήριξη των εν λόγω αιτημάτων. Επομένως, απλή δήλωση εξαγωγέα με την οποία ζητεί προσαρμογή, χωρίς να τεκμηριώνει το σχετικό αίτημα, προδήλως δεν πληροί την ως άνω απαίτηση [πρβλ. έκθεση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ της 2ας Οκτωβρίου 2025, στο πλαίσιο της διαφοράς «Ευρωπαϊκή Ένωση – Αντισταθμιστικοί δασμοί και δασμοί αντιντάμπινγκ για τα πλατέα προϊόντα ψυχρής έλασης από ανοξείδωτο χάλυβα καταγωγής Ινδονησίας» (WT/DS616/R, σημεία 7.606 και 7.607)].

139    Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι από τις σκέψεις 131 έως 133 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει μεν ότι η Wegochem ανέπτυξε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ορισμένα επιχειρήματα προς τεκμηρίωση του αιτήματος προσαρμογής της κανονικής αξίας, το οποίο είχαν υποβάλει οι εταιρίες του ομίλου Sinopec όσον αφορά τα επίμαχα έξοδα, πλην όμως τα επιχειρήματα αυτά δεν προβλήθηκαν από τις εν λόγω εταιρίες ούτε καν σε υποτυπώδη μορφή κατά τη διοικητική διαδικασία ενώπιον της Επιτροπής.

140    Κατά πάγια νομολογία, όμως, η νομιμότητα αποφάσεως της Επιτροπής πρέπει να εκτιμάται βάσει των πληροφοριακών στοιχείων που είχε στη διάθεσή του το εν λόγω θεσμικό όργανο όταν έλαβε τη σχετική απόφαση (πρβλ. απόφαση της 1ης Ιουλίου 2008, Chronopost και La Poste κατά UFEX κ.λπ., C‑341/06 P και C‑342/06 P, EU:C:2008:375, σκέψη 90 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

141    Κατά συνέπεια, το ζήτημα αν οι εταιρίες του ομίλου Sinopec τεκμηρίωσαν δεόντως το αίτημά τους περί προσαρμογής της κανονικής αξίας διά της αφαιρέσεως των επίμαχων εξόδων από αυτή πρέπει να εξεταστεί αποκλειστικώς με γνώμονα τις παρατηρήσεις τους επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων οι οποίες αφορούν το ως άνω αίτημα, όπως οι παρατηρήσεις αυτές συνοψίζονται στη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, χωρίς να ληφθούν υπόψη τα επιχειρήματα που ανέπτυξε μεταγενέστερα επί του ζητήματος η Wegochem ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.

142    Πλην όμως, από τη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι στο ως άνω ζήτημα προσήκει σαφώς αρνητική απάντηση.

143    Πράγματι, από τη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως συνάγεται ότι το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι εταιρίες του ομίλου Sinopec είχαν τεκμηριώσει, κατά τη διοικητική διαδικασία, το αίτημά τους περί προσαρμογής με σκοπό είτε να μην αφαιρεθούν τα επίμαχα έξοδα από την τιμή εξαγωγής είτε να αφαιρεθούν από την κανονική αξία αποκλειστικώς και μόνον με τον ισχυρισμό ότι «η τιμή εξαγωγής την οποία έλαβε υπόψη η Επιτροπή δεν περιελάμβανε τα επίμαχα έξοδα, ενώ η κανονική αξία είχε κατασκευαστεί περιλαμβανομένων των εξόδων ΠΓ&Δ τα οποία, κατά πάσα πιθανότητα, περιείχαν τα επίμαχα έξοδα και, ως εκ τούτου, η σύγκριση ήταν δυνατόν να μην είναι δίκαιη».

144    Δεδομένου ότι το ως άνω αίτημα προσαρμογής δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι στηρίζεται σε προσήκουσα αιτιολογία και σε δεόντως προσκομισθέντα αποδεικτικά στοιχεία, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι η Επιτροπή δεν παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού καθόσον απέρριψε το αίτημα προσαρμογής στην αιτιολογική σκέψη 314 του επίδικου κανονισμού, η οποία παρατίθεται στη σκέψη 130 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, με το σκεπτικό ότι είχε διαπιστώσει ότι από κανένα στοιχείο δεν προέκυπτε ότι τα επίμαχα έξοδα περιλαμβάνονταν στα έξοδα ΠΓ&Δ που δήλωσε η Ilkalem.

145    Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας στη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι από τον προαναφερθέντα στη σκέψη 128 ισχυρισμό των εταιριών του ομίλου Sinopec και μόνον έπρεπε να συναχθεί ότι οι εν λόγω εταιρίες είχαν κατ’ αυτόν τον τρόπο «αιτιο[λογήσει] δεόντως» το αίτημά τους με το οποίο ζητούσαν, κατ’ ουσίαν, από την Επιτροπή να πραγματοποιήσει προσαρμογές προκειμένου να διασφαλιστεί ο δίκαιος χαρακτήρας της συγκρίσεως μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας.

146    Εν συνεχεία, πρέπει να εξεταστεί αν το Γενικό Δικαστήριο μπορούσε στις σκέψεις 134 και 135 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως να κρίνει ορθώς, κατ’ ουσίαν, ότι από την αιτιολογική σκέψη 314 του επίδικου κανονισμού προέκυπτε ότι η Επιτροπή επέβαλε στις εταιρίες του ομίλου Sinopec υπέρμετρο βάρος αποδείξεως, καθόσον το εν λόγω θεσμικό όργανο, δεδομένου ότι δεν διέθετε ούτε το ίδιο λεπτομερέστερη ανάλυση των εξόδων ΠΓ&Δ της Ilkalem, δεν μπορούσε ευλόγως να απαιτήσει από τις εν λόγω εταιρίες να τεκμηριώσουν περαιτέρω το αίτημά τους προσκομίζοντας στοιχεία που αφορούσαν τρίτο πρόσωπο και ήταν ακριβέστερα από τα στοιχεία που διέθετε η ίδια η Επιτροπή.

147    Συναφώς, διαπιστώνεται ότι το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, σε αντίθεση με το άρθρο 2, παράγραφος 4, της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, δεν διευκρινίζει ότι οι «αρχές οφείλουν να ενημερώνουν τους ενδιαφερομένους σχετικά με τα στοιχεία που απαιτούνται για τη διασφάλιση δίκαιων όρων σύγκρισης» και ότι «το βάρος της απόδειξης που επιβάλλουν στους ενδιαφερομένους δεν πρέπει να είναι υπέρμετρο».

148    Εντούτοις, όπως ορθώς υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 129 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οι απαιτήσεις που απορρέουν από την ως άνω διάταξη της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, καθόσον αφορούν το δικαίωμα των μετεχόντων σε διοικητική διαδικασία να λαμβάνουν τις απαραίτητες πληροφορίες ώστε να μπορούν να συμμετάσχουν στη διαδικασία αυτή έχοντας γνώση της καταστάσεως καθώς και την έκταση του βάρους αποδείξεως που φέρουν, αποτελούν μέρος των γενικών αρχών του δικαίου της Ένωσης και, ιδίως, της αρχής της χρηστής διοικήσεως, η οποία κατοχυρώνεται επίσης στο άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

149    Είναι αληθές ότι, όταν η Επιτροπή προβαίνει, όπως έπραξε με τον επίδικο κανονισμό, σε κατασκευή της κανονικής αξίας εφαρμόζοντας τη μέθοδο που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, η κατ’ αυτόν τον τρόπο υπολογιζόμενη κανονική αξία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ένα μη στρεβλωμένο και εύλογο ποσό για τα έξοδα ΠΓ&Δ παραγωγού‑εξαγωγέα εγκατεστημένου σε κατάλληλη αντιπροσωπευτική χώρα.

150    Επομένως, όταν η κανονική αξία κατασκευάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο παραγωγός‑εξαγωγέας τον οποίο αφορά έρευνα αντιντάμπινγκ και ο οποίος προτίθεται να ζητήσει, κατά τη διάρκεια της έρευνας, προς τα κάτω προσαρμογή της κανονικής αξίας ώστε να ληφθούν υπόψη ορισμένα έξοδα, όπως τα επίμαχα έξοδα, για τον λόγο ότι αυτά περιλαμβάνονται στα έξοδα ΠΓ&Δ που αποτελούν μέρος της κανονικής αξίας, εξαρτάται εξ ολοκλήρου, για την τεκμηρίωση του αιτήματός του, από τις πληροφορίες που παρέχει επί του ζητήματος η επιχείρηση της οικείας τρίτης χώρας, τις οποίες του γνωστοποιεί η Επιτροπή, δεδομένου ότι ούτε η ίδια η Επιτροπή έχει καταρχήν πρόσβαση στις εν λόγω πληροφορίες.

151    Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, δεν μπορεί να απαιτηθεί από το μέρος που ζητεί την προσαρμογή να προσκομίσει πειστικές αποδείξεις περί του βασίμου της προσαρμογής, διότι τούτο θα ισοδυναμούσε με επιβολή υποχρεώσεως να προσκομίσει αδύνατη απόδειξη ή, τουλάχιστον, με επιβολή υπέρμετρου βάρους αποδείξεως. Κατά συνέπεια, στο συγκεκριμένο αυτό πλαίσιο, οι αρχές που διέπουν το βάρος αποδείξεως όσον αφορά τις προσαρμογές πρέπει να διαμορφωθούν υπό την έννοια ότι ο αιτών την προσαρμογή οφείλει να προσκομίσει τουλάχιστον στοιχεία που συνιστούν αρχή αποδείξεως του βασίμου της προσαρμογής την οποία ζητεί. Εφόσον ο αιτών την προσαρμογή προσκομίσει εγκαίρως, κατά τη διάρκεια της έρευνας, τέτοια στοιχεία που συνιστούν αρχή αποδείξεως, εναπόκειται στην Επιτροπή να συνεχίσει την έρευνά της σε πνεύμα διαλόγου και συνεργασίας με τον αιτούντα την προσαρμογή και να καταβάλει κάθε εύλογη προσπάθεια για να του παράσχει, στο μέτρο του δυνατού και λαμβανομένων υπόψη των δεσμευτικών προθεσμιών που προβλέπει ο βασικός κανονισμός για την ολοκλήρωση της έρευνας, τις πληροφορίες που ο αιτών την προσαρμογή χρειάζεται προκειμένου να είναι σε θέση να τεκμηριώσει δεόντως το αίτημά του το συντομότερο δυνατόν.

152    Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα επιχειρήματα που προέβαλε η Wegochem ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, τα οποία μνημονεύονται στις σκέψεις 132 και 133 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη προκειμένου να στοιχειοθετηθούν τέτοια στοιχεία που συνιστούν αρχή αποδείξεως περί του ότι τα επίμαχα έξοδα περιλαμβάνονταν στα έξοδα ΠΓ&Δ που δήλωσε η Ilkalem, εάν τα επιχειρήματα αυτά είχαν προβληθεί από τις εταιρίες του ομίλου Sinopec κατά τη διάρκεια της έρευνας και όχι, όπως συνέβη εν προκειμένω, το πρώτον ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου από την πρωτοδίκως παρεμβαίνουσα Wegochem.

153    Δεδομένου ότι οι εταιρίες του ομίλου Sinopec δεν προσκόμισαν εγκαίρως, κατά τη διάρκεια της έρευνας που διεξήγαγε η Επιτροπή, τέτοια στοιχεία που συνιστούν αρχή αποδείξεως, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι δεν ενήργησε σύμφωνα με την αρχή της χρηστής διοικήσεως και ότι προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας των εν λόγω εταιριών, επιβάλλοντάς τους υπέρμετρο βάρος αποδείξεως.

154    Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω σκέψεων, το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως πρέπει επίσης να γίνει δεκτό και, ως εκ τούτου, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να θεωρηθεί βάσιμος στο σύνολό του.

 Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού

155    Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος αποτελείται από δύο σκέλη, η Επιτροπή βάλλει κατά των σκέψεων 65 έως 113 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε με τις σκέψεις αυτές ότι η Επιτροπή είχε παραβεί το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού και ότι είχε υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως καθόσον κατέληξε, με τον επίδικο κανονισμό, στο συμπέρασμα ότι η Sinopec Central‑China ασκούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας και καθόσον προέβη κατά συνέπεια σε προς τα κάτω προσαρμογή της τιμής εξαγωγής σύμφωνα με την ως άνω διάταξη.

 Επί του πρώτου σκέλους

–       Επιχειρήματα των διαδίκων

156    Η Επιτροπή προβάλλει ότι, στις σκέψεις 69 και 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, δεδομένου ότι, αντί να εξετάσει αν η Επιτροπή μπορούσε νομίμως να προβεί σε προσαρμογή βάσει της ως άνω διατάξεως στηριζόμενη σε συγκλίνουσες ενδείξεις που αποδείκνυαν ότι η Sinopec Central‑China είχε ενεργήσει υπό συνθήκες ίδιες με εκείνες υπό τις οποίες ενεργεί έμπορος που εργάζεται σε βάση προμήθειας, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε αν η Επιτροπή είχε προσκομίσει συγκλίνουσες ενδείξεις βάσει των οποίων μπορούσε να αποδειχθεί ότι η Sinopec Central‑China δεν ήταν δυνατόν να θεωρηθεί ότι ενεργούσε ως εσωτερικό τμήμα πωλήσεων.

157    Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο, ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, παραβίασε την αρχή που διέπει το βάρος αποδείξεως όσον αφορά την προσαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, όπως η αρχή αυτή απορρέει από τη νομολογία του Δικαστηρίου.

158    Όπως επιβεβαιώνουν οι αιτιολογικές σκέψεις 372 και 373 του επίδικου κανονισμού, εν προκειμένω, η Επιτροπή ανταποκρίθηκε δεόντως στο βάρος αποδείξεως το οποίο έφερε δυνάμει της ως άνω αρχής και, ως εκ τούτου, απέκειτο στις εταιρίες του ομίλου Sinopec να αποδείξουν ότι η επίμαχη προσαρμογή δεν ήταν δικαιολογημένη.

159    Οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προβάλλουν, προκαταρκτικώς, ότι το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτο, δεδομένου ότι, με την αίτηση αναιρέσεως, η Επιτροπή δεν προσδιόρισε επακριβώς τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κατά των οποίων βάλλει στο πλαίσιο του συγκεκριμένου σκέλους.

160    Επί της ουσίας, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ότι τα συμπεράσματα που διατύπωσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 69 και 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως είναι προδήλως σύμφωνα τόσο με την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με το βάρος αποδείξεως που ισχύει όταν ζητείται προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού όσο και με το γράμμα της συγκεκριμένης διατάξεως.

–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου

161    Προκαταρκτικώς, πρέπει να απορριφθεί η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλαν οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, με την οποία υποστηρίζουν ότι, με την αίτηση αναιρέσεως, η Επιτροπή δεν προσδιόρισε επακριβώς τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κατά των οποίων βάλλει στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως.

162    Πράγματι, το ως άνω σκέλος βάλλει κατά των σκέψεων 69 και 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, με τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα της Επιτροπής περί υπάρξεως «γενικού κανόνα» κατά τον οποίο, αφ’ ης στιγμής μια επιχείρηση ιδρύει συνδεδεμένη εμπορική εταιρία για την πραγματοποίηση των εξαγωγικών πωλήσεών της, πρέπει «κατ’ αρχήν» να πραγματοποιείται προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, γενικού κανόνα ο οποίος θα κατέληγε επομένως σε αντιστροφή του βάρους αποδείξεως.

163    Επί της ουσίας, διαπιστώνεται ότι ο ως άνω «γενικός κανόνας» δεν βρίσκει έρεισμα στη νομολογία του Δικαστηρίου, την οποία άλλωστε ορθώς υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 65 έως 67 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και από την οποία άντλησε τα συμπεράσματα που παρατίθενται στις σκέψεις 68 έως 70 της εν λόγω αποφάσεως.

164    Όσον αφορά τη νομολογία αυτή, υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, όταν η Επιτροπή εκτιμά ότι επιβάλλεται προς τα κάτω προσαρμογή της τιμής εξαγωγής, διότι μια εταιρία πωλήσεων συνδεόμενη με παραγωγό πραγματοποιεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, στο όργανο αυτό εναπόκειται να προσκομίσει τουλάχιστον συγκλίνουσες ενδείξεις ότι πληρούται η προϋπόθεση αυτή (απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψη 84 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

165    Το Δικαστήριο συνήγαγε εξ αυτού ότι, όταν η Επιτροπή έχει προσκομίσει συγκλίνουσες ενδείξεις ικανές να αποδείξουν ότι ο συνδεδεμένος με έναν παραγωγό διανομέας πραγματοποιούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, στον διανομέα ή τον παραγωγό εναπόκειται να αποδείξει ότι δεν είναι δικαιολογημένη η προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, για παράδειγμα, αποδεικνύοντας ότι συναπαρτίζουν ενιαία οικονομική οντότητα. Προς τον σκοπό αυτό, οι εν λόγω επιχειρήσεις θα μπορούσαν μεταξύ άλλων να αποδείξουν ότι δεν λειτουργούν κατά τρόπο ανεξάρτητο και ότι συνδέονται με συμψηφιστικούς διακανονισμούς (απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Masκατά Συμβουλίου, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψη 85).

166    Το Γενικό Δικαστήριο ορθώς συνήγαγε εξ αυτού, στη σκέψη 68 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή, για να μπορέσει να πραγματοποιήσει την προσαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, έπρεπε να προσκομίσει συγκλίνουσες ενδείξεις ικανές να αποδείξουν ότι η προσαρμογή ήταν δικαιολογημένη και, στις σκέψεις 69 και 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε επομένως να επικαλεστεί γενικό κανόνα κατά τον οποίο, αφ’ ης στιγμής μια επιχείρηση ιδρύει συνδεδεμένη εμπορική εταιρία για την πραγματοποίηση των εξαγωγικών πωλήσεών της, πρέπει, κατ’ αρχήν, να πραγματοποιείται προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού.

167    Τέλος, στο μέτρο που η Επιτροπή φαίνεται να προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι περιορίστηκε στο να εξετάσει αν η Επιτροπή είχε προσκομίσει συγκλίνουσες ενδείξεις που βεβαίωναν ότι η Sinopec Central‑China δεν ήταν εσωτερικό τμήμα πωλήσεων και ότι, ως εκ τούτου, παρέλειψε να εξετάσει αν η Sinopec Central‑China πραγματοποιούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, το επιχείρημα αυτό πρέπει να απορριφθεί, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 88, 111 και 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο προέβη στη δεύτερη αυτή εξέταση.

168    Επομένως, το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

 Επί του δευτέρου σκέλους

169    Με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο στο πλαίσιο της εξετάσεως, στις σκέψεις 80 έως 113 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, των πέντε στοιχείων που απαριθμούνται στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και τα οποία η Επιτροπή είχε επικαλεστεί με τον επίδικο κανονισμό ως δέσμη συγκλινουσών ενδείξεων που αποδείκνυαν ότι η Sinopec Central‑China δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι είχε ενεργήσει ως εσωτερικό τμήμα πωλήσεων και ότι, ως εκ τούτου, ήταν δικαιολογημένη η προς τα κάτω προσαρμογή της τιμής εξαγωγής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού.

–       Επιχειρήματα των διαδίκων

170    Με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει, κατά πρώτον, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, δεδομένου ότι εκτίμησε χωριστά καθένα από τα πέντε στοιχεία σε συνάρτηση με την επιμέρους σημασία του και όχι ως στοιχεία που αποτυπώνουν την οικονομική πραγματικότητα της σχέσεως μεταξύ του οικείου παραγωγού και του συνδεδεμένου διανομέα. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το σύνολο των κρίσιμων παραγόντων και, ως εκ τούτου, δεν προέβη σε συνολική εκτίμηση των εν λόγω παραγόντων, μολονότι τούτο απαιτείται κατά τη νομολογία.

171    Κατά δεύτερον, η Επιτροπή βάλλει κατά της εκτιμήσεως του Γενικού Δικαστηρίου ως προς καθένα από τα εν λόγω στοιχεία.

172    Όσον αφορά το πρώτο στοιχείο, ήτοι το γεγονός ότι η Sinopec Central‑China αναζητούσε πελάτες και επικοινωνούσε με αυτούς, η Επιτροπή προβάλλει ότι, αντιθέτως προς όσα έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 82 έως 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, πρόκειται για κρίσιμο παράγοντα για την απόδειξη της δυνατότητας εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού.

173    Όσον αφορά το δεύτερο στοιχείο, ήτοι το γεγονός ότι ο παραγωγός Sinopec Chongqing είχε πραγματοποιήσει άμεσες εξαγωγικές πωλήσεις, η Επιτροπή εκτιμά ότι, κατά την εξέταση του συγκεκριμένου στοιχείου, το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον εξέτασε πόσο σημαντικός ήταν ο όγκος των άμεσων πωλήσεων, δεν εφάρμοσε το κατάλληλο κριτήριο για την εκτίμηση του εν λόγω αποδεικτικού στοιχείου και παρέλειψε συνακόλουθα να λάβει υπόψη ότι, αφενός, οι επίμαχες άμεσες πωλήσεις ήταν «πραγματικές πωλήσεις», όπως επισημαίνεται στην αιτιολογική σκέψη 368 του επίδικου κανονισμού, και, αφετέρου, τα τιμολόγια για τις πωλήσεις αυτές εκδίδονταν από τη Sinopec Chongqing.

174    Ως προς το τρίτο στοιχείο, ήτοι το γεγονός ότι οι παραγωγοί Sinopec Chongqing και Sinopec Ningxia πραγματοποιούσαν άμεσες πωλήσεις στην Κίνα, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε μεν, ορθώς, ότι βάσει του γεγονότος αυτού μπορούσε να αποδειχθεί ότι οι εν λόγω εταιρίες διέθεταν την απαραίτητη δομή για να πωλούν τα προϊόντα τους χωρίς να προσφεύγουν στις υπηρεσίες της Sinopec Central‑China ή άλλων εταιριών ενδεχομένως μη συνδεδεμένων με αυτές, πλην όμως υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον εν συνεχεία αντιφατικώς έκρινε ότι το συγκεκριμένο στοιχείο δεν ασκούσε επιρροή, με την αιτιολογία, μη τεκμηριωμένη και αμιγώς υποθετική κατά την Επιτροπή, ότι ο παραγωγός‑εξαγωγέας δύναται να χρησιμοποιεί διαφορετικές, συνδεδεμένες ή μη, εταιρίες ή διαφορετικές εσωτερικές υπηρεσίες πωλήσεων όσον αφορά, αντιστοίχως, τις εξαγωγικές πωλήσεις και τις πωλήσεις στην εγχώρια αγορά.

175    Όσον αφορά το τέταρτο στοιχείο, ήτοι το γεγονός ότι η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia βαρύνονταν με έξοδα για τις πωλήσεις τους στην κινεζική εσωτερική αγορά και, όσον αφορά τη Sinopec Chongqing, για τις άμεσες εξαγωγικές πωλήσεις της προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, δεδομένου ότι είχε αποδείξει ότι το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο τα οποία αφορούσαν τις πωλήσεις αυτές ήταν κρίσιμα, το ίδιο έπρεπε να ισχύσει και ως προς το τέταρτο στοιχείο.

176    Τέλος, όσον αφορά το πέμπτο στοιχείο, ήτοι το γεγονός ότι η Sinopec Central‑China εμπορευόταν επίσης και προϊόντα αγορασμένα από άλλους παραγωγούς, πλην της Sinopec Chongqing και της Sinopec Ningxia, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως απέκλινε από τη νομολογία του Δικαστηρίου, καθόσον επικεντρώθηκε σε ένα και μόνον στοιχείο, ήτοι στον όγκο των πωλήσεων των προϊόντων που προέρχονταν από αγορές από τρίτους παραγωγούς, προκειμένου να κρίνει ότι το πέμπτο στοιχείο δεν ασκούσε επιρροή. Ο όγκος, όμως, των πωλήσεων αυτών είναι ένα μόνον από τα πολλά άλλα αποδεικτικά στοιχεία που επικαλέστηκε η Επιτροπή για να αποδείξει ότι η Sinopec Central‑China ασκούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες εμπόρου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.

177    Η Wegochem προβάλλει, προκαταρκτικώς, ότι το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι προδήλως απαράδεκτο, δεδομένου ότι, με το σκέλος αυτό, η Επιτροπή αμφισβητεί διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου επί των πραγματικών περιστατικών, χωρίς να προβάλλει, ούτε κατά μείζονα λόγο να αποδεικνύει, οποιαδήποτε παραμόρφωση αποδεικτικών στοιχείων, κατά την έννοια της νομολογίας του Δικαστηρίου.

178    Οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, υποστηριζόμενες από τη Wegochem, αμφισβητούν το βάσιμο των επιχειρημάτων που προβάλλει η Επιτροπή, μεταξύ άλλων και όσον αφορά καθένα από τα πέντε στοιχεία που μνημονεύονται στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου

179    Κατά πρώτον, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, το ζήτημα αν το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε τον ορθό νομικό κανόνα κατά την εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων αποτελεί νομικό ζήτημα του οποίου μπορεί επομένως να γίνει επίκληση κατ’ αναίρεση (απόφαση της 10ης Ιουλίου 2008, Bertelsmann και Sony Corporation of America κατά Impala, C‑413/06 P, EU:C:2008:392, σκέψη 117 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

180    Εξάλλου, το ζήτημα αν για τους σκοπούς του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού είναι κρίσιμοι οι παράγοντες τους οποίους έλαβε υπόψη η Επιτροπή προκειμένου να καθορίσει αν ένας έμπορος ασκεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, και, σε καταφατική περίπτωση, ποια είναι η αποδεικτική ισχύς των παραγόντων αυτών, αποτελεί επίσης νομικό ζήτημα.

181    Ως εκ τούτου, με την επιφύλαξη ότι ορισμένα από τα επιχειρήματα που προβάλλει η Επιτροπή ενδέχεται να είναι απαράδεκτα, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Wegochem, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι παραδεκτό στο σύνολό του.

182    Όσον αφορά, κατά δεύτερον, το βάσιμο του δευτέρου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως, το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι πραγματοποιείται προσαρμογή για διαφορές στις προμήθειες που έχουν καταβληθεί σε σχέση με τις υπό εξέταση πωλήσεις. Το δεύτερο εδάφιο της ως άνω διατάξεως διευκρινίζει ότι ο όρος «προμήθειες» εννοείται ως το περιθώριο κέρδους ενός εμπόρου του προϊόντος ή του ομοειδούς προϊόντος αν οι εργασίες αυτού του εμπόρου είναι παρόμοιες με εκείνες ενός αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.

183    Εν προκειμένω, με τον επίδικο κανονισμό, η Επιτροπή πραγματοποίησε προσαρμογή κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, δεύτερο εδάφιο, του βασικού κανονισμού.

184    Όπως υπενθύμισε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 162 των προτάσεών του, ο λόγος ύπαρξης της προσθήκης του δεύτερου εδαφίου στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού ήταν να διευκρινιστεί, σύμφωνα με την πάγια πρακτική των θεσμικών οργάνων, ότι οι εν λόγω προσαρμογές πρέπει να πραγματοποιούνται ακόμη και όταν τα ενδιαφερόμενα μέρη δεν έχουν σχέση εντολέα‑αντιπροσώπου, αλλά επιτυγχάνουν το ίδιο οικονομικό αποτέλεσμα ενεργώντας ως πωλητής και αγοραστής.

185    Κατά συνέπεια, το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού επιτρέπει την πραγματοποίηση προσαρμογής όχι μόνο για τις διαφορές στις προμήθειες που έχουν καταβληθεί σε σχέση με τις υπό εξέταση πωλήσεις, αλλά και για το περιθώριο κέρδους που λαμβάνουν έμποροι του προϊόντος αν οι εργασίες τους είναι παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.

186    Από τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, δεδομένης της ανάγκης διαπιστώσεως της οικονομικής πραγματικότητας των σχέσεων μεταξύ του παραγωγού και του συνδεδεμένου διανομέα, η Επιτροπή υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη το σύνολο των κρίσιμων παραγόντων που επιτρέπουν να διαπιστωθεί αν ο διανομέας αυτός πραγματοποιεί ή όχι εργασίες τμήματος πωλήσεως ενταγμένου στον εν λόγω παραγωγό (πρβλ. απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψη 43).

187    Είναι μεν αληθές ότι, όπως προβάλλει η Επιτροπή, η νομολογία αυτή επιβάλλει ρητώς τη συνολική εκτίμηση του συνόλου των κρίσιμων παραγόντων προκειμένου να εκτιμηθεί αν δικαιολογείται προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, πλην όμως διαπιστώνεται ότι, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε τέτοια συνολική εκτίμηση.

188    Πράγματι, το Γενικό Δικαστήριο, αφού εξέτασε στις σκέψεις 82 έως 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και τα πέντε στοιχεία που προέβαλε η Επιτροπή με τον επίδικο κανονισμό προκειμένου να αποδείξει ότι μια τέτοια προσαρμογή ήταν δικαιολογημένη, προέβη στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως σε μια συνολική εκτίμηση των πέντε στοιχείων και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο, τα μόνα κρίσιμα κατά το Γενικό Δικαστήριο, δεν αρκούσαν για να αποτελέσουν δέσμη συγκλινουσών ενδείξεων η οποία να αποδεικνύει ότι η Sinopec Central‑China ασκούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας ή η οποία να συνιστά κώλυμα για την αναγνώριση της ιδιότητάς της ως εσωτερικού τμήματος πωλήσεων.

189    Όσον αφορά τις διάφορες επικρίσεις που διατυπώνει η Επιτροπή κατά της εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εκτιμήσεως καθενός από τα πέντε στοιχεία που μνημονεύονται στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι, όπως επισήμανε επίσης, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 188 των προτάσεών του, αν από την εξέταση των εν λόγω επικρίσεων προέκυπτε ότι το Γενικό Δικαστήριο κακώς απέκλεισε το πρώτο, το τέταρτο και/ή το πέμπτο στοιχείο ως μη κρίσιμα, τούτο θα σήμαινε ότι η συνολική εκτίμηση των πέντε στοιχείων στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο θα ενείχε κατ’ ανάγκην ελάττωμα.

190    Όσον αφορά το πρώτο από τα πέντε ως άνω στοιχεία, ήτοι το γεγονός ότι η Sinopec Central‑China αναζητούσε πελάτες και επικοινωνούσε με αυτούς, διαπιστώνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι το πρώτο στοιχείο δεν ήταν κρίσιμο προκειμένου να αποδειχθεί ότι δικαιολογούνταν η πραγματοποίηση προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, με μόνη αιτιολογία, την οποία προέβαλαν οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, ότι η αναζήτηση πελατών και η δημιουργία επαφών με αυτούς αποτελούν δραστηριότητες οι οποίες ασκούνται τόσο από ανεξάρτητο έμπορο όσο και από εσωτερικό τμήμα πωλήσεων.

191    Όπως υπογράμμισε επίσης, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 192 έως 194 των προτάσεών του, μολονότι, βεβαίως, το πρώτο στοιχείο δεν είναι καθοριστικό προκειμένου να αποδειχθεί ότι ο συνδεδεμένος διανομέας ασκεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, εντούτοις πρόκειται προδήλως για κρίσιμο παράγοντα, ο οποίος, ενδεχομένως, μπορεί να έχει βαρύνουσα σημασία για την ως άνω απόδειξη.

192    Την ως άνω εκτίμηση επιρρωννύει, αφενός, η συνήθης σημασία της έννοιας του «εμπορικού αντιπροσώπου». Ειδικότερα, ο εμπορικός αντιπρόσωπος ορίζεται, παραδείγματος χάριν, στο άρθρο 1, παράγραφος 2, της οδηγίας 86/653/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1986, για το συντονισμό των δικαίων των κρατών μελών όσον αφορά τους εμπορικούς αντιπροσώπους (ανεξάρτητους επαγγελματίες) (ΕΕ 1986, L 382, σ. 17), ως εκείνος στον οποίο, υπό την ιδιότητά του ως ανεξάρτητου μεσολαβητή, ανατίθεται σε μόνιμη βάση είτε να διαπραγματεύεται για λογαριασμό άλλου προσώπου, το οποίο καλείται «αντιπροσωπευόμενος», την πώληση ή την αγορά εμπορευμάτων είτε να διαπραγματεύεται και να συνάπτει τις πράξεις αυτές επ’ ονόματι και για λογαριασμό του αντιπροσωπευομένου.

193    Πράγματι, από τον ως άνω ορισμό προκύπτει ότι η αναζήτηση πελατών και η δημιουργία επαφών με αυτούς συνιστούν εργασία προσιδιάζουσα σε εμπορικό αντιπρόσωπο που εργάζεται σε βάση προμήθειας.

194    Αφετέρου, με την απόφαση της 25ης Ιουνίου 2015, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (T‑26/12, EU:T:2015:437, σκέψεις 79 και 80), το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ήδη ορθώς ότι συνιστούν εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας οι δραστηριότητες που συνίστανται στην εμπορία των προϊόντων, στη διατήρηση επαφών με υφιστάμενους και δυνητικούς πελάτες, στην αναζήτηση και λήψη παραγγελιών, στη διαπραγμάτευση των πωλήσεων, στην έκδοση των τιμολογίων, στην οργάνωση της μεταφοράς και της ασφαλίσεως για λογαριασμό των πελατών, στην παροχή υπηρεσιών μετά την πώληση και στην ανάληψη του κινδύνου αθετήσεως των υποχρεώσεων των πελατών.

195    Το δεύτερο στοιχείο που μνημονεύεται στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως αφορά το γεγονός ότι ο παραγωγός Sinopec Chongqing πραγματοποίησε άμεσες εξαγωγικές πωλήσεις προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

196    Συναφώς, επισημαίνεται ότι η απευθείας τιμολόγηση, από τον εγκατεστημένο σε τρίτη χώρα παραγωγό, μέρους των εξαγωγικών πωλήσεών του αποτελεί κρίσιμο παράγοντα τον οποίο η Επιτροπή μπορεί να λαμβάνει υπόψη και ότι όσο σημαντικότερη είναι η αναλογία τέτοιων απευθείας πωλήσεων τόσο δυσκολότερο είναι να υποστηριχθεί ότι ο συνδεδεμένος διανομέας πραγματοποιεί εργασίες εσωτερικού τμήματος πωλήσεων (πρβλ. απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψη 49).

197    Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον εξέτασε το μέγεθος του όγκου των επίμαχων άμεσων εξαγωγικών πωλήσεων, εφάρμοσε το προσήκον κριτήριο για την εκτίμηση του ως άνω αποδεικτικού στοιχείου.

198    Διαπιστώνεται επιπλέον ότι, όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 196 των προτάσεών του, η Επιτροπή δεν προβάλλει συγκεκριμένη πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά την εκτίμηση του δευτέρου στοιχείου στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 85 έως 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αλλά επιδιώκει, στην πραγματικότητα, νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών από το Δικαστήριο, καθόσον προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν συνέδεσε την εκτίμηση των ως άνω άμεσων εξαγωγικών πωλήσεων με ανάλυση της κρισιμότητάς τους όσον αφορά την οικονομική σχέση μεταξύ της Sinopec Chongqing και της Sinopec Central‑China.

199    Το Δικαστήριο, όμως, δεν είναι αρμόδιο να προβεί σε τέτοια νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως, εκτός αν προσάπτεται στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά ή τα αποδεικτικά στοιχεία που υποβλήθηκαν στην κρίση του, όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, η οποία υπομνήσθηκε στη σκέψη 133 της παρούσας αποφάσεως.

200    Εν προκειμένω, η Επιτροπή ούτε επικαλείται ούτε αποδεικνύει τέτοια παραμόρφωση.

201    Επομένως, οι αιτιάσεις που προβάλλει η Επιτροπή όσον αφορά την εκτίμηση στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο ως προς το δεύτερο από τα πέντε στοιχεία που μνημονεύονται στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες.

202    Όσον αφορά το τρίτο από τα πέντε στοιχεία, ήτοι το γεγονός ότι η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia πραγματοποίησαν απευθείας πωλήσεις στην Κίνα, διαπιστώνεται ότι, στις σκέψεις 97 έως 99 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι εν λόγω πωλήσεις αποτελούσαν στοιχείο βάσει του οποίου μπορούσε να αποδειχθεί ότι οι δύο αυτές εταιρίες διέθεταν την «απαραίτητη για την πώληση των προϊόντων τους δομή, χωρίς να προσφεύγουν στις υπηρεσίες της Sinopec Central‑China ή άλλων –ενδεχομένως μη συνδεδεμένων– εταιριών», πλην όμως, όπως είχαν υποστηρίξει οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, δεν μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ο παραγωγός‑εξαγωγέας να αποφασίσει να χρησιμοποιήσει, για τις εξαγωγικές πωλήσεις του και για τις πωλήσεις του στην εγχώρια αγορά, διαφορετικές, συνδεδεμένες ή μη, εταιρίες ή διαφορετικές εσωτερικές υπηρεσίες πωλήσεων, και ότι, ως εκ τούτου, το τρίτο στοιχείο δεν μπορούσε να θεωρηθεί αποχρώσα ένδειξη δυνάμενη να αποκλείσει τον χαρακτηρισμό της Sinopec Central‑China ως εσωτερικού τμήματος πωλήσεων.

203    Αντιθέτως, όμως, προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, η ως άνω εκτίμηση ούτε είναι αντιφατική ούτε πάσχει έλλειψη αιτιολογίας.

204    Πράγματι, το γεγονός ότι στην οργανωτική διάρθρωση παραγωγού‑εξαγωγέα υφίστανται εσωτερικές υπηρεσίες πωλήσεων οι οποίες είναι, ενδεχομένως, αρμόδιες για τις πωλήσεις στην εγχώρια αγορά δεν αποτελεί κατ’ ανάγκην ένδειξη ότι οι ίδιες υπηρεσίες μεσολαβούν και στις εξαγωγικές πωλήσεις.

205    Επιπλέον, η ως άνω εκτίμηση δεν κλονίζεται από το επιχείρημα της Επιτροπής ότι το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε μεμονωμένη εκτίμηση του πλαισίου των πωλήσεων που πραγματοποιούσε η Sinopec Central‑China και ότι, αν είχε λάβει υπόψη το εν λόγω πλαίσιο, θα είχε κατ’ ανάγκην καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, εφόσον οι δύο επίμαχοι παραγωγοί‑εξαγωγείς διέθεταν τμήματα πωλήσεων ικανά να εξυπηρετήσουν και τις εξαγωγικές αγορές, η Sinopec Central‑China, η οποία πραγματοποιούσε και δικές της πωλήσεις στην εγχώρια αγορά, ενεργούσε ως αυτοτελής εμπορική οντότητα και όχι ως εσωτερικό τμήμα πωλήσεων.

206    Πέραν του ότι το ως άνω συμπέρασμα της Επιτροπής παρίσταται υποθετικό και μη αποδεδειγμένο, το εν λόγω συμπέρασμα προϋποθέτει, εν πάση περιπτώσει, εκτίμηση πραγματικών περιστατικών η οποία δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως, εκτός αν προβάλλεται και αποδεικνύεται παραμόρφωση, περίπτωση η οποία δεν συντρέχει εν προκειμένω.

207    Όσον αφορά το τέταρτο στοιχείο που μνημονεύεται στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το οποίο αφορά το γεγονός ότι η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia επιβαρύνονταν με έξοδα πώλησης για τις πωλήσεις τους στην κινεζική εγχώρια αγορά και, στην περίπτωση της Sinopec Chongqing, για τις άμεσες εξαγωγικές πωλήσεις της προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, εφόσον απέδειξε ότι το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο, τα οποία αφορούν τις ως άνω πωλήσεις, ήταν κρίσιμα, το ίδιο ισχύει και για το τέταρτο στοιχείο.

208    Το ως άνω επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί, δεδομένου ότι από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι δεν ευδοκίμησαν οι αιτιάσεις που προέβαλε η Επιτροπή όσον αφορά το σκεπτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως με το οποίο το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο δεν ήταν κρίσιμα προκειμένου να αποδειχθεί ότι η Sinopec Central‑China ασκούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας και ότι δεν συνιστούσαν ενδείξεις αποκλείουσες την αναγνώρισή της ως εσωτερικού τμήματος πωλήσεων.

209    Όσον αφορά το πέμπτο στοιχείο, το οποίο αφορά την εκ μέρους της Sinopec Central‑China εμπορία προϊόντων άλλων παραγωγών, πλην της Sinopec Chongqing και της Sinopec Ningxia, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε επίσης, στη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το εν λόγω στοιχείο «δεν ασκεί καμία επιρροή προκειμένου να αποδειχθεί ότι η Sinopec Central‑China εκτελούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας».

210    Το Γενικό Δικαστήριο στήριξε το ως άνω συμπέρασμα, πρώτον, στην εκτίμηση που διατύπωσε στη σκέψη 108 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι η Επιτροπή, δεδομένου ότι είχε παραδεχθεί ότι δεν είχε αξιολογήσει τη σημασία που είχαν, ως ποσοστό του συνολικού κύκλου εργασιών της Sinopec Central‑China, οι πωλήσεις των πάσης φύσεως προϊόντων που η εν λόγω εταιρία είχε αγοράσει από άλλες εταιρίες, πλην της Sinopec Chongqing και της Sinopec Ningxia, δεν μπορούσε να επικαλεστεί το πέμπτο στοιχείο ως ένδειξη κρίσιμη προκειμένου να αποδειχθεί ότι ο παραγωγός και ο συνδεδεμένος διανομέας δεν αποτελούν ενιαία οικονομική οντότητα.

211    Όπως ορθώς υπογράμμισε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 204 των προτάσεών του, η ως άνω εκτίμηση πάσχει πλάνη περί το δίκαιο.

212    Πράγματι, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, κατά την ανάλυση της υπάρξεως ενιαίας οικονομικής οντότητας μεταξύ ενός παραγωγού και του συνδεόμενου με αυτόν διανομέα, είναι καθοριστικής σημασίας να εξετάζεται η οικονομική πραγματικότητα των σχέσεων μεταξύ του παραγωγού και του διανομέα. Δεδομένης της ανάγκης διαπιστώσεως τέτοιας οικονομικής πραγματικότητας, η Επιτροπή υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη το σύνολο των κρίσιμων παραγόντων που επιτρέπουν να διαπιστωθεί αν ο εν λόγω διανομέας πραγματοποιεί ή όχι εργασίες τμήματος πωλήσεως ενταγμένου στην οργάνωση του εν λόγω παραγωγού (πρβλ. απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψεις 42 και 43).

213    Αντιθέτως προς όσα έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, δεδομένου ότι, κατά την ως άνω νομολογία, η Επιτροπή υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη το «σύνολο των κρίσιμων παραγόντων» στο πλαίσιο της εξετάσεως του ζητήματος αν, υπό το πρίσμα της οικονομικής πραγματικότητας των σχέσεων μεταξύ του παραγωγού και του συνδεδεμένου διανομέα, ο εν λόγω διανομέας πραγματοποιεί ή όχι εργασίες τμήματος πωλήσεως ενταγμένου στην οργάνωση του παραγωγού, οι εκ μέρους της Sinopec Central‑China πωλήσεις των προϊόντων που αποτελούσαν αντικείμενο της έρευνας, ήτοι των PVA, τα οποία παρήγαν άλλοι παραγωγοί, πλην της Sinopec Chongqing και της Sinopec Ningxia, συνιστούσαν κρίσιμο παράγοντα τον οποίο η Επιτροπή είχε το δικαίωμα να λάβει υπόψη στο πλαίσιο της ως άνω αναλύσεως.

214    Εντούτοις, η κρίση που διατύπωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία το πέμπτο στοιχείο δεν ήταν κρίσιμο, στηρίζεται και σε άλλες αιτιολογίες, διαφορετικές από τις εκτιθέμενες στη σκέψη 108 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οι οποίες περιλαμβάνονται στις σκέψεις 109 και 110 της ίδιας αποφάσεως.

215    Αφενός, στη σκέψη 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο κύκλος εργασιών της Sinopec Central‑China από τις πωλήσεις PVA είχε προέλθει από PVA τις οποίες η εν λόγω εταιρία είχε αγοράσει, σχεδόν στο σύνολό τους, από τη Sinopec Chongqing και τη Sinopec Ningxia, δεδομένου ότι μόνον το 2 % των αγορών PVA προερχόταν από τρίτους παραγωγούς. Αφετέρου, στη σκέψη 110 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η κρισιμότητα του στοιχείου ότι ο όγκος των αγορών PVA που η Sinopec Central‑China πραγματοποίησε από τρίτους παραγωγούς αντιπροσώπευε το 10 % του συνολικού όγκου PVA που η ίδια εταιρία είχε εξαγάγει στην Ένωση κατά την περίοδο έρευνας, ήτοι το διάστημα από την 1η Ιουλίου 2018 έως την 30ή Ιουνίου 2019, αποδυναμωνόταν από το γεγονός ότι οι PVA τις οποίες η Sinopec Central‑China είχε αγοράσει από τρίτους παραγωγούς δεν είχαν εξαχθεί στην Ένωση αλλά είχαν πωληθεί εντός της Κίνας σε συνδεδεμένη εταιρία.

216    Συναφώς, όπως υπομνήσθηκε στις σκέψεις 212 και 213 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη το «σύνολο των κρίσιμων παραγόντων» βάσει των οποίων μπορεί να διαπιστωθεί αν, υπό το πρίσμα της οικονομικής πραγματικότητας των σχέσεων μεταξύ του παραγωγού και του συνδεδεμένου διανομέα, ο συνδεδεμένος διανομέας πραγματοποιεί ή όχι εργασίες τμήματος πωλήσεως ενταγμένου στην οργάνωση του εν λόγω παραγωγού.

217    Εξάλλου, το μερίδιο των πωλήσεων του συνδεδεμένου διανομέα το οποίο αφορά προϊόντα προερχόμενα από μη συνδεδεμένους παραγωγούς συνιστά δυνητικά σημαντικό παράγοντα τον οποίο η Επιτροπή έχει το δικαίωμα να λαμβάνει υπόψη προκειμένου να καθορίσει αν ο συνδεδεμένος διανομέας συναπαρτίζει ενιαία οικονομική οντότητα με τον συνδεδεμένο παραγωγό. Επιπλέον, όσο σημαντικότερη είναι η αναλογία που αντιπροσωπεύουν οι εν λόγω πωλήσεις προϊόντων προερχόμενων από μη συνδεδεμένους παραγωγούς τόσο δυσκολότερο είναι να υποστηριχθεί ότι ο συνδεδεμένος διανομέας πραγματοποιεί εργασίες εσωτερικού τμήματος πωλήσεων ενταγμένου στην οργάνωση του συνδεδεμένου παραγωγού (πρβλ. απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψεις 48 και 49).

218    Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 111 και 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι από τις σκέψεις 109 και 110 της αποφάσεως αυτής προέκυπτε ότι το πέμπτο στοιχείο δεν ασκούσε «καμία επιρροή» προς απόδειξη του ότι η Sinopec Central‑China εκτελούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.

219    Μολονότι, βεβαίως, η αποδεικτική ισχύς του εν λόγω στοιχείου θα μπορούσε να είναι περιορισμένη, λόγω, επί παραδείγματι, του σχετικά μικρού όγκου των πωλήσεων PVA τις οποίες η Sinopec Central‑China είχε αγοράσει από τρίτους παραγωγούς, εντούτοις ένα τέτοιο στοιχείο συνιστά, κατ’ αρχήν, κρίσιμο και δυνητικά σημαντικό παράγοντα προκειμένου να καθοριστεί αν ο συνδεδεμένος διανομέας πραγματοποιεί εργασίες εσωτερικού τμήματος πωλήσεων ενταγμένου στην οργάνωση του παραγωγού ή αν, αντιθέτως, εκτελεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.

220    Επομένως, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτό.

221    Κατά συνέπεια, η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη ως προς τους δύο πρώτους λόγους αναιρέσεως και ως προς το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως.

222    Ως εκ τούτου, πρέπει να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που με αυτή έγιναν δεκτά η δεύτερη αιτίαση του τρίτου λόγου ακυρώσεως καθώς και τα δύο πρώτα σκέλη του δεύτερου λόγου ακυρώσεως της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και ακυρώθηκε, κατά συνέπεια, ο επίδικος κανονισμός κατά το μέτρο που ορίζεται στο σημείο 1 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

 Επί της ανταναιρέσεως

223    Με την ανταναίρεση, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec βάλλουν κατά των σκέψεων 141 έως 159 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, με τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την πρώτη αιτίαση του τρίτου σκέλους του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που είχαν προβάλει πρωτοδίκως, με την οποία είχαν προσάψει στην Επιτροπή ότι πραγματοποίησε παρανόμως προσαρμογή της κανονικής αξίας προς τα άνω βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, προκειμένου να ληφθεί υπόψη ο μη επιστρεπτέος ΦΠΑ που περιλαμβανόταν στην τιμή εξαγωγής.

224    Προς στήριξη της ανταναιρέσεως, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προβάλλουν τέσσερις λόγους. Με τον πρώτο λόγο προβάλλεται παράβαση των διατάξεων του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, και του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού. Με τον δεύτερο λόγο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι η εν λόγω διάταξη αποσκοπεί στην «αντικατάσταση» της τιμής του υπό εξέταση προϊόντος στην εγχώρια αγορά. Με τον τρίτο λόγο προβάλλεται παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι η Επιτροπή είχε όντως αποδείξει ότι ήταν αναγκαία η πραγματοποίηση προσαρμογής λόγω του μη επιστρεπτέου ΦΠΑ. Με τον τέταρτο λόγο προβάλλεται ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση καθιστά κενό γράμμα την υποχρέωση αιτιολογήσεως και το δικαίωμα ακροάσεως.

 Επί του παραδεκτού της ανταναιρέσεως

 Επιχειρήματα των διαδίκων

225    Η Kuraray υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η ανταναίρεση είναι απαράδεκτη στο σύνολό της, δεδομένου ότι, με τους λόγους που προβάλλουν, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec δεν αμφισβητούν ότι ήταν αναγκαίο να πραγματοποιήσει η Επιτροπή προσαρμογή προκειμένου να ληφθεί υπόψη ο μη επιστρεπτέος ΦΠΑ και να διασφαλιστεί, κατ’ αυτόν τον τρόπο, δίκαιη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής. Ελλείψει τέτοιας αμφισβητήσεως, και εφόσον δεν αποδεικνύεται ότι οι εταιρίες του ομίλου Sinopec έχουν συμφέρον να γίνουν δεκτοί οι λόγοι που προβάλλουν, η ανταναίρεση είναι απαράδεκτη. Πράγματι, υπό τις περιστάσεις αυτές, οι εν λόγω εταιρίες στερούνται παντός εννόμου συμφέροντος.

226    Η δε Επιτροπή υποστηρίζει ότι τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προς στήριξη της ανταναιρέσεως είναι αλυσιτελή, δεδομένου ότι η ανταναίρεση δεν στρέφεται κατά των σκέψεων 160 έως 164 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και, ειδικότερα, κατά της σκέψεως 160 της αποφάσεως αυτής. Πράγματι, εφόσον οι εν λόγω σκέψεις δεν αμφισβητούνται, η ανταναίρεση, ακόμη και αν γινόταν δεκτή, δεν θα έθετε εν αμφιβόλω την προσαρμογή της κανονικής αξίας προς τα άνω, όπως πραγματοποιήθηκε με τον επίδικο κανονισμό προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού.

 Εκτίμηση του Δικαστηρίου

227    Κατά πρώτον, επισημαίνεται ότι, στο πλαίσιο της ανταναιρέσεως, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις που προβλέπει το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού και ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν αιτιολόγησε δεόντως για ποιον λόγο ήταν αναγκαία, δυνάμει της εν λόγω διατάξεως, η προσαρμογή της κανονικής αξίας προς τα άνω. Εάν, όμως, το Δικαστήριο δεχόταν την ως άνω επιχειρηματολογία, θα προέκυπτε εντεύθεν σαφώς συμφέρον των εν λόγω εταιριών, δεδομένου ότι η τυχόν αποδοχή της ως άνω επιχειρηματολογίας θα ήταν ικανή να επιφέρει μείωση του περιθωρίου ντάμπινγκ των εταιριών του ομίλου Sinopec.

228    Ως εκ τούτου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Kuraray, η ανταναίρεση είναι παραδεκτή.

229    Κατά δεύτερον, όσον αφορά την επιχειρηματολογία της Επιτροπής κατά την οποία οι λόγοι που προβάλλονται προς στήριξη της ανταναιρέσεως είναι αλυσιτελείς, δεδομένου ότι οι εταιρίες του ομίλου Sinopec δεν έβαλαν επίσης και κατά των σκέψεων 160 έως 164 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, διαπιστώνεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 160 της ίδιας αποφάσεως, με τις εν λόγω σκέψεις το Γενικό Δικαστήριο απάντησε στην αιτίαση που είχαν προβάλει πρωτοδίκως οι εταιρίες του ομίλου Sinopec για την περίπτωση κατά την οποία κρινόταν ότι απαιτείτο να πραγματοποιήσει η Επιτροπή προσαρμογή σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού.

230    Δεδομένου όμως ότι, με την ανταναίρεσή τους, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec βάλλουν ακριβώς και αποκλειστικώς κατά της κρίσεως του Γενικού Δικαστηρίου ότι η Επιτροπή είχε αποδείξει επαρκώς κατά νόμον την αναγκαιότητα τέτοιας προσαρμογής, το γεγονός ότι δεν αμφισβητούνται οι σκέψεις 160 έως 164 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ουδόλως καθιστά αλυσιτελείς τους λόγους που προβάλλονται προς στήριξη της ανταναιρέσεώς τους.

 Επί της ουσίας

 Επί του πρώτου λόγου ανταναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, και του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού

–       Επιχειρήματα των διαδίκων

231    Με τον πρώτο λόγο της ανταναιρέσεώς τους, ο οποίος βάλλει κατά των σκέψεων 157 έως 159 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την πάγια νομολογιακή αρχή κατά την οποία το βάρος αποδείξεως όσον αφορά τις ειδικές προσαρμογές που απαριθμούνται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχεία αʹ έως ιαʹ, του βασικού κανονισμού φέρουν όσοι τις επικαλούνται, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο, αρχικώς, τροποποίησε τη νομική βάση της προσαρμογής που πραγματοποιήθηκε προκειμένου να ληφθεί υπόψη ο μη επιστρεπτέος ΦΠΑ, εφαρμόζοντας αυτεπαγγέλτως, αντί του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, το οποίο είχε δεχθεί ως νομική βάση η Επιτροπή με τον επίδικο κανονισμό, το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του ίδιου κανονισμού, και, εν συνεχεία, έκρινε ότι, εν προκειμένω, πληρούνταν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού.

232    Όμως, κατά τις εταιρίες του ομίλου Sinopec, ο ρόλος του Γενικού Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας των πράξεων της Επιτροπής και δεν συνίσταται στην άρση της πλάνης περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή.

233    Οι εταιρίες του ομίλου Sinopec υποστηρίζουν ότι το βάσιμο του λόγου ανταναιρέσεως που προβάλλουν δεν κλονίζεται από το σκεπτικό που παρατίθεται στις σκέψεις 153 έως 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεδομένου ότι το σκεπτικό αυτό αφορά το ζήτημα αν η Επιτροπή απέδειξε ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, και όχι το αυτοτελές ζήτημα αν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του εν λόγω κανονισμού.

234    Ως εκ τούτου, κατά τις εταιρίες του ομίλου Sinopec, πρέπει να αναιρεθούν τα συμπεράσματα που συνήγαγε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 158 και 159 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

235    Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, αμφισβητεί το βάσιμο της επιχειρηματολογίας που αναπτύσσουν οι εταιρίες του ομίλου Sinopec στο πλαίσιο του πρώτου λόγου της ανταναιρέσεώς τους.

236    Κατά την Επιτροπή, από τη σκέψη 153 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στην οποία συνοψίζονται οι διαπιστώσεις σχετικά με το κινεζικό σύστημα μερικής επιστροφής του ΦΠΑ που βαρύνει τις εξαγωγές, στις οποίες κατέληξε η Επιτροπή κατόπιν της έρευνάς της, καθώς και από τα συμπεράσματα που περιέχονται στις σκέψεις 155 και 156 της ίδιας αποφάσεως προκύπτει ότι, κατά το Γενικό Δικαστήριο, δεν χωρεί αμφιβολία ότι η Επιτροπή προσκόμισε αποδεικτικά στοιχεία περί του ότι διαφορές σε παράγοντες πέραν των μνημονευόμενων στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχεία αʹ έως ιʹ, του βασικού κανονισμού, ήτοι διαφορές σχετικές με τον μη επιστρεπτέο ΦΠΑ, επηρέαζαν τη συγκρισιμότητα των τιμών. Εξ αυτού το Γενικό Δικαστήριο ορθώς συνήγαγε, κατά την Επιτροπή, στη σκέψη 158 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ήταν δικαιολογημένη η πραγματοποίηση προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού.

–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου

237    Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι οι εταιρίες του ομίλου Sinopec δεν βάλλουν κατά της κρίσεως που διατύπωσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 154 έως 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και κατά την οποία η Επιτροπή είχε αποδείξει την αναγκαιότητα προσαρμογής της κανονικής αξίας προς τα άνω προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η τιμή εξαγωγής περιελάμβανε ποσό που αντιστοιχούσε στον μη επιστρεπτέο ΦΠΑ, ενώ η κανονική αξία είχε κατασκευαστεί χωρίς ΦΠΑ.

238    Αντιθέτως, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι, στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε μεν σε εσφαλμένη νομική βάση όταν πραγματοποίησε, βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, προς τα άνω προσαρμογή της κανονικής αξίας κατά το ποσό του μη επιστρεπτέου ΦΠΑ, πλην όμως η πλάνη αυτή δεν ασκούσε καθοριστική επιρροή επί της εκτιμήσεως της Επιτροπής, δεδομένου ότι η προσαρμογή μπορούσε νομίμως να πραγματοποιηθεί δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του ίδιου κανονισμού.

239    Διαπιστώνεται όμως ότι το Γενικό Δικαστήριο, κρίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.

240    Πράγματι, καταρχάς, στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, κατά το οποίο μπορεί να πραγματοποιηθεί προσαρμογή για διαφορές που προκύπτουν λόγω άλλων παραγόντων μη προβλεπόμενων στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχεία αʹ έως ιʹ, του ίδιου κανονισμού, εφόσον αποδεικνύεται ότι οι διαφορές αυτές επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών και, ιδίως, εάν οι πελάτες πληρώνουν συστηματικά διαφορετικές τιμές στην εγχώρια αγορά εξαιτίας των διαφορών αυτών, παρείχε στην Επιτροπή τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει την επίμαχη προσαρμογή προκειμένου να αποκατασταθεί η συμμετρία μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής του υπό εξέταση προϊόντος και να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση μεταξύ των δύο αυτών μεγεθών.

241    Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι, εν προκειμένω, πληρούνταν η προϋπόθεση εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, κατά την οποία το μέρος που ζητεί την προσαρμογή οφείλει να αποδείξει ότι οι διαφορές που μνημονεύονται στη διάταξη αυτή επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών.

242    Συναφώς, είναι βεβαίως αληθές ότι, στη σκέψη 158 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο φαίνεται να έκρινε ότι η φράση «ιδίως εάν οι πελάτες συστηματικά πληρώνουν διαφορετικές τιμές στην εγχώρια αγορά επειδή [υπάρχουν οι διαφορές αυτές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών]», η οποία περιλαμβάνεται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, έπρεπε να εκληφθεί υπό την έννοια ότι προβλέπει «δεύτερη προϋπόθεση» εφαρμογής της διατάξεως αυτής, η οποία επίσης πληρούνταν εν προκειμένω.

243    Εντούτοις, όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 233 των προτάσεών του, δεν πρόκειται για πρόσθετη προϋπόθεση, αλλά για περίπτωση κατά την οποία πληρούται η προϋπόθεση περί αποδείξεως ότι η επίμαχη διαφορά επηρεάζει τη συγκρισιμότητα των τιμών.

244    Πράγματι, όπως επιβεβαιώνει η χρήση του όρου «ιδίως», δεν πρόκειται για προϋπόθεση η οποία θα έπρεπε να πληρούται οσάκις εξετάζεται το ενδεχόμενο πραγματοποιήσεως προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, αλλά αποκλειστικώς για περίπτωση κατά την οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί τέτοια προσαρμογή, δεδομένου ότι, στην περίπτωση αυτή, πρέπει να γίνει δεκτό ότι έχει αποδειχθεί επαρκώς κατά νόμον η ύπαρξη διαφορών που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών.

245    Πρέπει να προστεθεί ότι, σε περίπτωση διαφορετικής ερμηνείας του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, η διάταξη αυτή δεν θα ετύγχανε εφαρμογής όταν, όπως εν προκειμένω, η κανονική αξία δεν υπολογίζεται βάσει των πωλήσεων στην εγχώρια αγορά, αλλά κατασκευάζεται βάσει του κόστους παραγωγής, με συνέπεια, δεδομένου ότι η εν λόγω διάταξη συνιστά εναπομένουσα κατηγορία περιπτώσεων στις οποίες μπορεί να πραγματοποιηθεί προσαρμογή, πέραν εκείνων που μνημονεύονται ρητώς στα στοιχεία αʹ έως ιʹ του άρθρου 2, παράγραφος 10, να μην είναι δυνατή η πραγματοποίηση καμίας προσαρμογής ακόμη και σε περίπτωση που θα υφίστατο διαφορά η οποία θα επηρέαζε τη συγκρισιμότητα των τιμών και θα εμπόδιζε τη δίκαιη σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας, αντιθέτως προς την απαίτηση που απορρέει από τις διατάξεις του εισαγωγικού μέρους του ως άνω άρθρου 2, παράγραφος 10.

246    Διαφορετική ερμηνεία θα ήταν, εξάλλου, ασυμβίβαστη με την υπομνησθείσα στη σκέψη 110 της παρούσας αποφάσεως αρχή, κατά την οποία η υποχρέωση διεξαγωγής δίκαιης σύγκρισης ισχύει σε όλες τις έρευνες αντιντάμπινγκ, ανεξαρτήτως της μεθόδου που χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, και επομένως και όταν η κανονική αξία είναι κατασκευασμένη, όπως εν προκειμένω.

247    Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, δεν μπορεί να συναχθεί από το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού ότι η προβλεπόμενη σε αυτό προσαρμογή δεν έχει εφαρμογή σε περίπτωση κατασκευής της κανονικής αξίας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του εν λόγω κανονισμού, για τον λόγο ότι μια τέτοια κατασκευασμένη κανονική αξία θα απέκλειε τη συνεκτίμηση της πραγματικής τιμής στην εγχώρια αγορά.

248    Περαιτέρω, όπως επισήμανε επίσης, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 235 των προτάσεών του, όταν μια προσαρμογή είναι αναγκαία για να εξασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση, κατά την έννοια των διατάξεων του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, και αποδεικνύεται ότι οι διαπιστωθείσες διαφορές επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών, όπως απαιτεί το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του κανονισμού αυτού, τυχόν σφάλμα κατά τον χαρακτηρισμό της προσαρμογής, όπως εκείνο στο οποίο υπέπεσε η Επιτροπή με τον επίδικο κανονισμό δικαιολογώντας την προσαρμογή στην οποία προέβη επί τη βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, είναι αμιγώς τυπικής φύσεως, δεδομένου ότι οι δύο αυτές διατάξεις προβλέπουν πανομοιότυπη προϋπόθεση εφαρμογής, ήτοι την απόδειξη της υπάρξεως διαφοράς η οποία επηρεάζει τη συγκρισιμότητα των τιμών. Το διαπιστωθέν από το Γενικό Δικαστήριο σφάλμα της Επιτροπής δεν ασκεί, επομένως, επιρροή επί του κύρους του επίδικου κανονισμού, καθόσον δεν άσκησε καθοριστική επιρροή στην κρίση της Επιτροπής ότι ήταν αναγκαία η προς τα άνω προσαρμογή της κανονικής αξίας κατά το ποσό του μη επιστρεπτέου ΦΠΑ, όπως ορθώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 1996, Πορτογαλία κατά Συμβουλίου, C‑268/94, EU:C:1996:461, σκέψη 79).

249    Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα των εταιριών του ομίλου Sinopec ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν περιορίστηκε στον έλεγχο της νομιμότητας του επίδικου κανονισμού, καθόσον διόρθωσε τα νομικά σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή κατά τον χαρακτηρισμό της επίμαχης προσαρμογής, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπερέβη τον απαιτούμενο βαθμό δικαστικού ελέγχου υποκαθιστώντας την Επιτροπή στην εκτίμησή της, όταν στηρίζεται σε στοιχεία που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του σκεπτικού το οποίο ανέπτυξε η Επιτροπή στην επίδικη πράξη και η εκτίμησή του είναι σύμφωνη με το διατακτικό της πράξεως αυτής (πρβλ. απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2011, France Télécom κατά Επιτροπής, C‑81/10 P, EU:C:2011:811, σκέψη 33).

250    Επομένως, ο πρώτος λόγος της ανταναιρέσεως των εταιριών του ομίλου Sinopec πρέπει να απορριφθεί.

 Επί του δεύτερου λόγου ανταναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού

–       Επιχειρήματα των διαδίκων

251    Με τον δεύτερο λόγο της ανταναιρέσεως, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, καθόσον στη σκέψη 158 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως έκρινε ότι η κανονική αξία που κατασκευάζεται δυνάμει της διατάξεως αυτής «αντικαθιστά την τιμή του υπό εξέταση προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής».

252    Δεδομένου ότι, κατά το γράμμα της εν λόγω διατάξεως, η Επιτροπή προσφεύγει στην κατασκευή της κανονικής αξίας μόνο «[σ]ε περίπτωση που διαπιστωθεί [...] ότι δεν είναι σκόπιμο να χρησιμοποιούνται οι εγχώριες τιμές και το κόστος στη χώρα εξαγωγής λόγω της ύπαρξης στη χώρα αυτή σημαντικών στρεβλώσεων», το ως άνω θεσμικό όργανο δεν θα μπορούσε να λάβει υπόψη τις εγχώριες πωλήσεις. Επομένως, το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού δεν έχει ως αντικείμενο τον καθορισμό ή την αντικατάσταση της τιμής των εγχώριων πωλήσεων.

253    Κατά συνέπεια, μία εκ των προϋποθέσεων για την πραγματοποίηση προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, κατά την οποία πρέπει να αποδεικνύεται ότι «οι πελάτες συστηματικά πληρώνουν διαφορετικές τιμές στην εγχώρια αγορά», δεν πληρούται όταν η κανονική αξία κατασκευάζεται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού.

254    Η Kuraray προβάλλει ένσταση απαραδέκτου του δεύτερου λόγου ανταναιρέσεως, υποστηρίζοντας ότι αυτός δεν έχει διατυπωθεί με σαφήνεια και ακρίβεια. Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, αμφισβητεί το βάσιμο των ως άνω επιχειρημάτων των εταιριών του ομίλου Sinopec.

–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου

255    Όσον αφορά, κατά πρώτον, το παραδεκτό του δεύτερου λόγου ανταναιρέσεως, αρκεί η διαπίστωση ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Kuraray, η διατύπωση του λόγου αυτού είναι αρκούντως σαφής και ακριβής ώστε να παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα να εξετάσει το βάσιμό του.

256    Ως εκ τούτου, ο δεύτερος λόγος είναι παραδεκτός.

257    Κατά δεύτερον, επί της ουσίας, ο δεύτερος αυτός λόγος ανταναιρέσεως δεν μπορεί, εντούτοις, να ευδοκιμήσει.

258    Πράγματι, αφενός, όπως έχει ήδη επισημανθεί στις σκέψεις 242 έως 246 της παρούσας αποφάσεως, η φράση «ιδίως εάν οι πελάτες συστηματικά πληρώνουν διαφορετικές τιμές στην εγχώρια αγορά επειδή υπάρχουν διαφορές στους παράγοντες αυτούς», η οποία περιλαμβάνεται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, δεν μπορεί να εκληφθεί υπό την έννοια ότι θεσπίζει πρόσθετη προϋπόθεση εφαρμογής της διατάξεως αυτής.

259    Αφετέρου, όσον αφορά την αιτίαση των εταιριών του ομίλου Sinopec κατά της σκέψεως 158 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον στη σκέψη αυτή το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η κανονική αξία που κατασκευάζεται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού «αντικαθιστά την τιμή του υπό εξέταση προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής», επισημαίνεται ότι η κρίση αυτή διατυπώνεται προς στήριξη της διαπιστώσεως, η οποία περιλαμβάνεται στην ίδια σκέψη, ότι «η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού πληρούται εν προκειμένω». Πλην όμως, δεδομένου ότι το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού δεν θεσπίζει πρόσθετη προϋπόθεση εφαρμογής, ο ενδεχομένως εσφαλμένος χαρακτήρας μιας τέτοιας κρίσεως δεν ασκεί επιρροή επί του συμπεράσματος του Γενικού Δικαστηρίου που περιλαμβάνεται στη σκέψη 159 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Επομένως, η ως άνω αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.

260    Επομένως, ο δεύτερος λόγος της ανταναιρέσεως των εταιριών του ομίλου Sinopec πρέπει να απορριφθεί.

 Επί του τρίτου λόγου ανταναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων

–       Επιχειρήματα των διαδίκων

261    Με τον τρίτο λόγο της ανταναιρέσεως, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία κρίνοντας, στη σκέψη 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή είχε αποδείξει την αναγκαιότητα προσαρμογής λόγω του μη επιστρεπτέου ΦΠΑ χωρίς να λάβει υπόψη απόφαση του United States Court of International Trade (ομοσπονδιακού δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών αρμόδιου για υποθέσεις διεθνούς εμπορίου), την οποία εντούτοις οι εν λόγω εταιρίες είχαν προσκομίσει. Συγκεκριμένα, στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν μνημονεύεται καθόλου το ως άνω αποδεικτικό στοιχείο, μολονότι αυτό είναι ουσιώδες.

262    Η Kuraray υποστηρίζει ότι ο συγκεκριμένος λόγος ανταναιρέσεως είναι απαράδεκτος, καθόσον δεν καθιστά δυνατό τον μετά βεβαιότητας προσδιορισμό της σκέψεως της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως την οποία αφορά και καθόσον στερείται επαρκούς σαφήνειας και ακρίβειας. Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, αμφισβητεί το βάσιμο του ως άνω λόγου ανταναιρέσεως.

–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου

263    Κατά πρώτον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Kuraray, διαπιστώνεται ότι ο τρίτος λόγος ανταναιρέσεως είναι παραδεκτός, καθόσον βάλλει κατά της σκέψεως 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και είναι αρκούντως σαφής και ακριβής ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να τον εξετάσει επί της ουσίας.

264    Πάντως, ο συγκεκριμένος λόγος ανταναιρέσεως δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να ευδοκιμήσει.

265    Πράγματι, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 133 της παρούσας αποφάσεως, κατά πάγια νομολογία, οσάκις ο αναιρεσείων προβάλλει παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών ή των αποδεικτικών στοιχείων εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, οφείλει να προσδιορίζει επακριβώς τα στοιχεία τα οποία, κατ’ αυτόν, παραμόρφωσε το Γενικό Δικαστήριο και να καταδεικνύει τα σφάλματα αναλύσεως στα οποία υπέπεσε, κατά την εκτίμησή του, το Γενικό Δικαστήριο και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την παραμόρφωση, η οποία πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται να πραγματοποιηθεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων.

266    Πλην όμως, ο τρίτος λόγος ανταναιρέσεως που προβάλλουν οι εταιρίες του ομίλου Sinopec, το περιεχόμενο του οποίου εκτίθεται στη σκέψη 261 της παρούσας αποφάσεως, προδήλως δεν ανταποκρίνεται στις επιταγές της ως άνω νομολογίας.

267    Υπενθυμίζεται, επιπλέον, ότι, κατά πάγια νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογήσεως δεν επιβάλλει στο Γενικό Δικαστήριο να παραθέτει αιτιολογία η οποία να ακολουθεί αναλυτικά και έναν προς έναν όλους τους συλλογισμούς που διατύπωσαν οι διάδικοι, η δε αιτιολογία μπορεί να είναι έμμεση, υπό την προϋπόθεση ότι παρέχει στους μεν ενδιαφερομένους τη δυνατότητα να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους το Γενικό Δικαστήριο δεν δέχθηκε τα επιχειρήματά τους, στο δε Δικαστήριο επαρκή στοιχεία ώστε να ασκήσει τον έλεγχό του (απόφαση της 7ης Ιουνίου 2018, Equipolymers κ.λπ. κατά Συμβουλίου, C‑363/17 P, EU:C:2018:402, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

268    Επομένως, ο τρίτος λόγος της ανταναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.

 Επί του τέταρτου λόγου ανταναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως και προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως

–       Επιχειρήματα των διαδίκων

269    Με τον τέταρτο λόγο της ανταναιρέσεως, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec βάλλουν κατά των σκέψεων 150 έως 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, με τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η αιτιολογική σκέψη 388 του επίδικου κανονισμού δεν έπασχε έλλειψη αιτιολογίας και έπρεπε να εκληφθεί υπό την έννοια ότι, προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση, ήταν αναγκαία η προς τα άνω προσαρμογή της κανονικής αξίας, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η τιμή εξαγωγής περιελάμβανε ποσό μη επιστρεπτέου ΦΠΑ, ενώ η κανονική αξία είχε κατασκευαστεί χωρίς ΦΠΑ.

270    Αφενός, οι εν λόγω εταιρίες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο προσέβαλε το δικαίωμα ακροάσεώς τους, δεδομένου ότι, κατόπιν της τροποποιήσεως της νομικής βάσεως της προσαρμογής από το Γενικό Δικαστήριο, δεν είχαν τη δυνατότητα να προβάλουν ενώπιον της Επιτροπής επιχειρήματα σχετικά με τους λόγους για τους οποίους οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού δεν πληρούνταν εν προκειμένω, δεν μπορεί δε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η Επιτροπή να μην είχε προβεί στην επίμαχη προσαρμογή εάν οι ως άνω εταιρίες είχαν τη δυνατότητα να προβάλουν τα επιχειρήματά τους συναφώς.

271    Αφετέρου, οι ως άνω εταιρίες προβάλλουν ότι, καθόσον είχαν ζητήσει αμέσως και ρητώς από την Επιτροπή να τους παράσχει εξηγήσεις σχετικά με τους λόγους για τους οποίους αυτή θεωρούσε ότι ήταν αναγκαία η προσαρμογή λόγω του μη επιστρεπτέου ΦΠΑ, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η υποχρέωση αιτιολογήσεως την οποία όφειλε να τηρήσει το εν λόγω θεσμικό όργανο στον επίδικο κανονισμό μπορούσε να εκπληρωθεί νομίμως εκ των υστέρων από το Γενικό Δικαστήριο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.

272    Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, αμφισβητεί το βάσιμο των ως άνω επιχειρημάτων.

–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου

273    Όσον αφορά, κατά πρώτον, την αιτίαση περί προσβολής του δικαιώματος ακροάσεως, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι δεν είχαν τη δυνατότητα να προβάλουν ενώπιον της Επιτροπής τα επιχειρήματά τους σχετικά με τους λόγους για τους οποίους, κατά την άποψή τους, εν προκειμένω δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού.

274    Η ως άνω πρώτη αιτίαση δεν μπορεί να γίνει δεκτή.

275    Πράγματι, αφενός, δεν αμφισβητείται ότι, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, οι εταιρίες του ομίλου Sinopec είχαν όντως τη δυνατότητα να αναπτύξουν τα επιχειρήματά τους με τα οποία προέβαλαν ότι δεν πληρούνταν η προϋπόθεση εφαρμογής σχετικά με την απόδειξη της υπάρξεως διαφοράς η οποία επηρεάζει τη συγκρισιμότητα των τιμών, προϋπόθεση κοινή στα στοιχεία βʹ και ιαʹ του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, η οποία εξάλλου ισχύει, γενικώς, για όλες τις ειδικές προσαρμογές που απαριθμούνται στα στοιχεία αʹ έως ιαʹ του άρθρου 2, παράγραφος 10, όπως προκύπτει από τη δεύτερη περίοδο των διατάξεων του εισαγωγικού μέρους του ως άνω άρθρου 2, παράγραφος 10.

276    Συγκεκριμένα, οι εν λόγω εταιρίες είχαν τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 153 έως 155 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, την αναγκαιότητα πραγματοποιήσεως προς τα άνω προσαρμογής της κανονικής αξίας κατά το ποσό του μη επιστρεπτέου ΦΠΑ που βαρύνει την τιμή εξαγωγής, περί της οποίας γίνεται λόγος στην αιτιολογική σκέψη 388 του επίδικου κανονισμού.

277    Αφετέρου, καθόσον οι εταιρίες του ομίλου Sinopec υποστηρίζουν ότι το δικαίωμα ακροάσεώς τους δεν έγινε σεβαστό όσον αφορά ειδικώς την προβαλλόμενη πρόσθετη προϋπόθεση εφαρμογής η οποία απορρέει, κατά τις ίδιες, από τη φράση «ιδίως εάν οι πελάτες συστηματικά πληρώνουν διαφορετικές τιμές στην εγχώρια αγορά επειδή [υπάρχουν οι διαφορές αυτές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών]», η οποία περιλαμβάνεται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, είναι βεβαίως αληθές ότι, στη νομολογία του, το Δικαστήριο έχει υπογραμμίσει ότι οι ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να είναι σε θέση, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, να γνωστοποιούν επωφελώς την άποψή τους σχετικά με το υποστατό και το λυσιτελές των προβαλλόμενων πραγματικών περιστατικών και περιστάσεων, καθώς και με τα αποδεικτικά στοιχεία που έλαβε υπόψη η Επιτροπή προς στήριξη του ισχυρισμού της περί υπάρξεως πρακτικής ντάμπινγκ και της εξ αυτής απορρέουσας ζημίας (απόφαση της 27ης Ιουνίου 1991, AlJubail Fertilizer κατά Συμβουλίου, C‑49/88, EU:C:1991:276, σκέψη 17).

278    Εντούτοις, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 262 έως 265 της παρούσας αποφάσεως, η ως άνω φράση δεν θεσπίζει πρόσθετη προϋπόθεση η οποία πρέπει να πληρούται προκειμένου να μπορεί να ζητηθεί προσαρμογή βάσει της συγκεκριμένης διατάξεως.

279    Κατά συνέπεια, όταν, όπως εν προκειμένω, η Επιτροπή, έχοντας αποδείξει την ύπαρξη διαφορών οι οποίες επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών και δεν εμπίπτουν στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχεία αʹ έως ιʹ, του βασικού κανονισμού, εν προκειμένω διαφοράς οφειλόμενης στον μη επιστρεπτέο ΦΠΑ που βαρύνει τις τιμές εξαγωγής, μπορούσε να εκτιμήσει ότι έπρεπε να πραγματοποιηθεί προσαρμογή της κανονικής αξίας βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του κανονισμού αυτού, το συμπέρασμα αυτό ουδόλως μπορεί να τεθεί εν αμφιβόλω για τον λόγο ότι, στην πράξη, οι πελάτες πληρώνουν συστηματικά διαφορετικές τιμές στην εγχώρια αγορά εξαιτίας των ως άνω διαφορών που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών.

280    Υπό τις συνθήκες αυτές, όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 257 των προτάσεών του, η αιτίαση των εταιριών του ομίλου Sinopec η οποία στηρίζεται στο ότι οι εν λόγω εταιρίες δεν ήταν σε θέση να προβάλουν τα επιχειρήματά τους προκειμένου να αποδείξουν ότι η ως άνω περίσταση δεν συνέτρεχε εν προκειμένω πρέπει να απορριφθεί.

281    Όσον αφορά, κατά δεύτερον, την αιτίαση των εταιριών του ομίλου Sinopec περί παραβάσεως της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, διαπιστώνεται ότι, εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο αποσαφήνισε το περιεχόμενο της αιτιολογικής σκέψεως 388 του επίδικου κανονισμού αφού η Επιτροπή προσκόμισε ορισμένα παραρτήματα του διοικητικού φακέλου της, τα οποία περιείχαν εκθέσεις επαλήθευσης οι οποίες είχαν αποσταλεί στις εν λόγω εταιρίες, και έχοντας λάβει υπόψη διευκρινίσεις τις οποίες παρέσχε το ως άνω θεσμικό όργανο, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 153 έως 155 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

282    Βεβαίως, το περιεχόμενο της αιτιολογικής σκέψεως 388 του επίδικου κανονισμού δεν ήταν ευχερώς κατανοητό, όπως εξάλλου υπογράμμισε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 149 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Εντούτοις, η συνεκτίμηση των παραρτημάτων και των εξηγήσεων της Επιτροπής από το Γενικό Δικαστήριο προς αποσαφήνιση του περιεχομένου της ως άνω αιτιολογικής σκέψεως εμπίπτει στην κυριαρχική εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει όσον αφορά την αιτιολογία του επίδικου κανονισμού, λαμβανομένου υπόψη, ιδίως, του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται η αιτιολογία αυτή. Ουδόλως μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι, κατ’ αυτόν τον τρόπο, υποκατέστησε εκ των υστέρων την αιτιολογία που παρέθεσε η Επιτροπή στον επίδικο κανονισμό με τη δική του αιτιολογία.

283    Υπό τις συνθήκες αυτές, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, χωρίς να είναι δυνατό να του προσαφθεί παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως την οποία υπέχει, ότι η αιτιολογική σκέψη 388 του επίδικου κανονισμού περιείχε επαρκή αιτιολογία ώστε να παρέχεται στα ενδιαφερόμενα μέρη η δυνατότητα να κατανοήσουν τους λόγους που οδήγησαν την Επιτροπή να προβεί σε προσαρμογή της κανονικής αξίας λόγω του μη επιστρεπτέου ΦΠΑ που περιλαμβάνεται στην τιμή εξαγωγής.

284    Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε εξάλλου ορθώς, στη σκέψη 152 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στη νομολογία του Δικαστηρίου από την οποία προκύπτει ότι ένας κανονισμός που καθορίζει τους δασμούς αντιντάμπινγκ πρέπει να περιέχει τα ουσιώδη στοιχεία του σκεπτικού της Επιτροπής, αλλά δεν απαιτείται να περιέχει ειδική αιτιολογία για καθένα από τα πολυάριθμα πραγματικά επιχειρήματα που προέβαλαν τα ενδιαφερόμενα μέρη. Το Γενικό Δικαστήριο μπορεί επομένως να ζητήσει συμπληρωματικές εξηγήσεις από την Επιτροπή και να τις λάβει υπόψη κατά τον έλεγχό του, υπό την προϋπόθεση ότι οι εξηγήσεις αυτές στηρίζονται σε στοιχεία τα οποία περιλαμβάνονται στον φάκελο της Επιτροπής (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 92, 93, 95 και 96 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

285    Επομένως, ο τέταρτος λόγος της ανταναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και, ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί η ανταναίρεση στο σύνολό της.

 Επί της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου

286    Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Δικαστήριο μπορεί, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση.

287    Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου στηρίζεται σε λόγους οι οποίοι αποτέλεσαν αντικείμενο κατ’ αντιμωλίαν συζητήσεως ενώπιόν του και των οποίων η εξέταση δεν απαιτεί τη λήψη κανενός συμπληρωματικού μέτρου οργανώσεως της διαδικασίας ή διεξαγωγής αποδείξεων, το Δικαστήριο κρίνει ότι η προσφυγή αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση και ότι πρέπει να αποφανθεί οριστικώς επ’ αυτής εντός των ορίων της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 5ης Μαρτίου 2024, Kočner κατά Ευρωπόλ, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, σκέψη 112 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

288    Συναφώς, λαμβανομένης υπόψη της αναιρέσεως της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κατά το μέρος που με αυτήν έγιναν δεκτά η δεύτερη αιτίαση του τρίτου λόγου ακυρώσεως και τα δύο πρώτα σκέλη του δεύτερου λόγου ακυρώσεως της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και ακυρώθηκε, κατά συνέπεια, ο επίδικος κανονισμός κατά το μέτρο που ορίζεται στο σημείο 1 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η εξέταση πρέπει να περιοριστεί στη συγκεκριμένη αιτίαση και στα συγκεκριμένα σκέλη της εν λόγω προσφυγής.

289    Όσον αφορά, καταρχάς, τη δεύτερη αιτίαση του τρίτου λόγου ακυρώσεως που προβλήθηκε με την προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, με την οποία οι εταιρίες του ομίλου Sinopec προέβαλαν παράβαση του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού, καθόσον, στον επίδικο κανονισμό, η Επιτροπή επέλεξε να χρησιμοποιήσει ως «διαθέσιμα στοιχεία», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, τις υψηλότερες για τον ίδιο τύπο προϊόντος κανονικές αξίες των παραγωγών‑εξαγωγέων που συνεργάστηκαν στην έρευνα, από τις σκέψεις 78 έως 83 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι, στις αιτιολογικές σκέψεις 329 και 333 του επίδικου κανονισμού, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο προβαίνοντας στην επιλογή αυτή και, ως εκ τούτου, η ως άνω αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.

290    Όσον αφορά, εν συνεχεία, τα δύο πρώτα σκέλη του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που προβλήθηκε με την προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, διαπιστώνεται, όσον αφορά, αφενός, το δεύτερο σκέλος, ότι από τις σκέψεις 132 έως 150 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν παρέβη την απαίτηση περί δίκαιης σύγκρισης μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας την οποία επιβάλλουν οι διατάξεις του εισαγωγικού μέρους του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, καθόσον αφαίρεσε τα επίμαχα έξοδα από την τιμή εξαγωγής, προκειμένου η τιμή αυτή να διαμορφωθεί στο επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου», χωρίς να αφαιρέσει τέτοια έξοδα από την κανονική αξία, μολονότι, κατά τις εταιρίες του ομίλου Sinopec, τα εν λόγω έξοδα περιλαμβάνονταν, «κατά πάσα πιθανότητα», στα έξοδα ΠΓ&Δ του Τούρκου παραγωγού‑εξαγωγέα Ilkalem, τα οποία χρησιμοποίησε η Επιτροπή για την κατασκευή της κανονικής αξίας και, κατά συνέπεια, για τον καθορισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ των εταιριών του ομίλου Sinopec.

291    Αφετέρου, όσον αφορά το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που προβλήθηκε με την προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, όπως επισήμανε επίσης, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 268 των προτάσεών του, για την εξέταση του σκέλους αυτού πρέπει να εκτιμηθεί αν, λαμβανομένης υπόψη της αποδεικτικής ισχύος εκάστου εξ αυτών, τα πέντε στοιχεία που μνημονεύονται στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στο σύνολό τους, συνιστούν δέσμη συγκλινουσών ενδείξεων προκειμένου να αποδειχθεί ότι η Sinopec Central‑China ασκούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.

292    Συναφώς, επισημαίνεται, όπως υπογράμμισε επίσης, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 269 έως 273 των προτάσεών του, ότι κανένα από τα πέντε αυτά στοιχεία δεν έχει τέτοια αποδεικτική ισχύ ώστε να αποδεικνύει, αφ’ εαυτού, κατά τρόπο καθοριστικό ότι οι εργασίες που ασκούσε η Sinopec Central‑China ήταν εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, με αποτέλεσμα να πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού.

293    Στο πλαίσιο της συνολικής εκτιμήσεως που απαιτείται για την εξέταση της δυνατότητας εφαρμογής της ως άνω διατάξεως, πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη, όπως υπογράμμισε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 270 και 273 των προτάσεών του, ότι δεν αμφισβητείται ότι, εν προκειμένω, το δεύτερο και το πέμπτο στοιχείο, μολονότι είναι κρίσιμα για την εκτίμηση αυτή, έχουν μόνον περιορισμένη αποδεικτική αξία.

294    Πράγματι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 88 έως 93 και από τις σκέψεις 103 έως 110 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αφενός, ο όγκος των άμεσων εξαγωγικών πωλήσεων αφορά περιορισμένο μόνον αριθμό πωλήσεων με προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες, γεγονός το οποίο εξηγείται, κατά τα προβαλλόμενα, από το ότι οι άμεσες αυτές πωλήσεις δεν πλήττονται από μέτρα αντιντάμπινγκ που εφαρμόζονται στην εν λόγω τρίτη χώρα έναντι της Sinopec Central‑China και, αφετέρου, ο όγκος των πωλήσεων της Sinopec Central‑China όσον αφορά προϊόντα τα οποία αγοράστηκαν από άλλους παραγωγούς πλην των Sinopec Chongqing και Sinopec Ningxia είναι επίσης περιορισμένος, το δε σύνολο των πωλήσεων αυτών προοριζόταν για συνδεδεμένη εταιρία εγκατεστημένη στην Κίνα.

295    Ομοίως, το τρίτο στοιχείο, το οποίο αφορά τις άμεσες πωλήσεις που πραγματοποιούσαν στην Κίνα οι Sinopec Chongqing και Sinopec Ningxia, έχει επίσης περιορισμένη αποδεικτική ισχύ, δεδομένου ότι στις εξαγωγικές πωλήσεις και στις πωλήσεις στην εγχώρια αγορά ενός παραγωγού‑εξαγωγέα ενδέχεται να μεσολαβούν διαφορετικές εταιρίες, συνδεδεμένες ή μη, ή διαφορετικά εσωτερικά τμήματα πωλήσεων.

296    Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων αυτών, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι, δεδομένης της αποδεικτικής ισχύος εκάστου εξ αυτών, τα πέντε στοιχεία που μνημονεύονται στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στο σύνολό τους, δεν συνιστούν δέσμη συγκλινουσών ενδείξεων η οποία να αποδεικνύει επαρκώς κατά νόμον ότι οι εργασίες που ασκούσε η Sinopec Central‑China είναι παρόμοιες με εκείνες εμπόρου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, και, ως εκ τούτου, διαπιστώνεται ότι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού δεν πληρούνται εν προκειμένω.

297    Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που προβλήθηκε με την προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, πρέπει να γίνει δεκτό.

298    Επομένως, ο επίδικος κανονισμός πρέπει να ακυρωθεί όσον αφορά τις εταιρίες του ομίλου Sinopec, στο μέτρο που, για τον υπολογισμό του συντελεστή του δασμού αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκε επί των εισαγωγών στην Ένωση των PVA τις οποίες παράγουν και πωλούν οι εν λόγω εταιρίες, η Επιτροπή πραγματοποίησε προς τα κάτω προσαρμογές της τιμής εξαγωγής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού.

 Επί των δικαστικών εξόδων

299    Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αυτό αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.

300    Το άρθρο 138 του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, ορίζει, στην παράγραφο 1, ότι ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου, και, στην παράγραφο 3, ότι σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του, εκτός αν το Δικαστήριο κρίνει ότι, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της συγκεκριμένης υποθέσεως, δικαιολογείται ένας διάδικος να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και μέρος των εξόδων του αντιδίκου.

301    Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη των εταιριών του ομίλου Sinopec στα δικαστικά έξοδα και ότι οι εν λόγω εταιρίες ηττήθηκαν στις διαδικασίες τόσο επί της αιτήσεως αναιρέσεως όσο και επί της ανταναιρέσεως, καθώς και, σε μεγάλο βαθμό, στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, πρέπει να φέρουν, πέραν των δικαστικών εξόδων τους, αφενός, το σύνολο των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως και της ανταναιρέσεως και, αφετέρου, το 80 % των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή πρωτοδίκως. Η Επιτροπή φέρει το 20 % των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε πρωτοδίκως.

302    Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αναίρεση δεν ασκήθηκε από παρεμβαίνοντα πρωτοδίκως, αυτός μπορεί να καταδικαστεί στα έξοδα της αναιρετικής δίκης μόνον αν έλαβε μέρος στην ενώπιον του Δικαστηρίου έγγραφη ή στην προφορική διαδικασία. Όταν ο εν λόγω διάδικος μετέχει στη δίκη, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι αυτός φέρει τα δικαστικά έξοδά του.

303    Κατά συνέπεια, η Wegochem και η Kuraray πρέπει να φέρουν τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν σε αμφοτέρους τους βαθμούς δικαιοδοσίας.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφασίζει:

1)      Αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 21ης Φεβρουαρίου 2024, Sinopec Chongqing SVW Chemical κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑762/20, EU:T:2024:113), κατά το μέρος που με αυτήν έγιναν δεκτά η δεύτερη αιτίαση του τρίτου λόγου ακυρώσεως καθώς και τα δύο πρώτα σκέλη του δεύτερου λόγου ακυρώσεως της προσφυγής και ακυρώθηκε ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2020/1336 της Επιτροπής, της 25ης Σεπτεμβρίου 2020, για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων πολυβινυλικών αλκοολών καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, κατά το μέτρο που ορίζεται στο σημείο 1 του διατακτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.

2)      Ακυρώνει τον εκτελεστικό κανονισμό 2020/1336 όσον αφορά τη Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, τη Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd και τη Central‑China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd, στο μέτρο που, για τον υπολογισμό του συντελεστή του δασμού αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκε επί των εισαγωγών στην Ευρωπαϊκή Ένωση των πολυβινυλικών αλκοολών τις οποίες παράγουν και πωλούν οι εν λόγω εταιρίες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πραγματοποίησε προς τα κάτω προσαρμογές της τιμής εξαγωγής, δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/2321 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2017.

3)      Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.

4)      Απορρίπτει την ανταναίρεση των Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd και Central‑China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd.

5)      Οι Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd και Central‑China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd φέρουν, πέραν των δικαστικών εξόδων τους, το σύνολο των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως και της ανταναιρέσεως, καθώς και το 80 % των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή πρωτοδίκως.

6)      Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει το 20 % των δικαστικών εξόδων στα οποία υποβλήθηκε πρωτοδίκως.

7)      Οι Wegochem Europe BV και Kuraray Europe GmbH φέρουν τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν σε αμφοτέρους τους βαθμούς δικαιοδοσίας.

(υπογραφές)


*      Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.