Verweerster bestrijdt de ontvankelijkheid van de tweede primaire conclusie, waar verzoeker het Hof verzoekt vast te stellen, dat hij voorlopig bij de taalkundige dienst is aangesteld in een bepaalde rang. Zij voegt hiertoe aan, dat het recht tot het doen van benoemingen uitsluitend aan de administratie toekomt, zodat het Hof van Justitie hierbij niet in haar plaats kan treden, en voorts dat verweerster op het huidige tijdstip zelf niet gerechtigd is, voorlopige benoemingen te verrichten.

Overwegende dat, in aanmerking genomen de omstandigheden waaronder de verzoeker bij de Commissie is aangesteld, moet worden vastgesteld dat de arbeidsovereenkomst met stilzwijgende goedkeuring van partijen tot stand is gekomen;

Overwegende dat de vraag dient te worden gesteld, of deze overeenkomst van publiekrechtelijke of van burgerrechtelijke aard is;

Overwegende dat in het onderhavige geval één der contracterende partijen, de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap, handelende binnen de haar bij het Verdrag toegekende bevoegdheden, krachtens artikel 210 van het Verdrag rechtspersoonlijkheid bezit; dat, gezien de bevoegdheden en functies welke de Gemeenschap bezit, deze rechtspersoonlijkheid een publiekrechtelijk karakter draagt; dat bijgevolg de litigieuze overeenkomst is aangegaan door een publiekrechtelijke rechtspersoon;

Overwegende voorts dat deze overeenkomst is aangegaan met het oog op het functioneren van de taalkundige dienst van de Commissie; dat de werkzaamheden van deze dienst, die tot taak heeft er voor te waken, dat de handelingen der Commissie in de vier officiële talen van de Gemeenschap identiek worden geredigeerd, een belangrijk bestanddeel vormen bij de voorbereiding van deze handelingen voor elke taal afzonderlijk; dat deze dienst daardoor, als onderdeel van de Commissie, van publiekrechtelijke aard is;

dat bijgevolg de litigieuze overeenkomst van publiekrechtelijke aard is en aan de algemene regels van administratief recht is onderworpen;

Overwegende dat verzoeker stelt, dat de uit de litigieuze overeenkomst voortvloeiende publiekrechtelijke rechtsbetrekkingen inhouden, dat op hem een prae-statutair systeem van toepassing is, waarbij hij aanspraak heeft op een vaste werkkring;

dat bijgevolg de litigieuze ontslagbeschikking, waarbij aan genoemde rechtsbetrekkingen een eind is gemaakt, de rechtsregels omtrent de aanstelling van verzoeker heeft geschonden en daardoor ongeldig is;

Overwegende dat dit betoog niet kan slagen;

Overwegende dat in artikel 246, lid 3, van het Verdrag het volgende is bepaald: Tot aan de vaststelling van het statuut van de ambtenaren alsmede van de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Gemeenschap, bedoeld in artikel 212, neemt iedere instelling het nodige personeel aan en gaat te dien einde contracten aan van een beperkte duur.;

dat uit deze bepaling volgt, dat tot aan de vaststelling van het statuut en de in artikel 212 van het Verdrag bedoelde regeling, de huidige arbeidsverhouding tussen de Gemeenschap en haar personeelsleden van beperkte duur is;

dat mitsdien de voordien aangenomen personeelsleden op grond van hun aanstelling er geen aanspraak op kunnen maken, dat zij vast zullen worden benoemd of dat het toekomstige statuut op hen zal worden toegepast, daar zulks in tegenspraak zou zijn met het beperkte karakter van elke arbeidsverhouding die voor de inwerkingtreding van het statuut of van bedoelde regeling tot stand komt;

dat de litigieuze overeenkomst weliswaar voor onbeperkte duur is aangegaan, doch zulks daardoor wordt verklaard, dat het ten tijde van de totstandkoming van de overeenkomst onmogelijk was, zich te houden aan het voorschrift van de contracten van beperkte duur bedoeld in artikel 246, lid 3, van het Verdrag, daar op dat tijdstip niet voldoende was te overzien, welke omvang op den duur de verschillende diensten van de Gemeenschap zouden aannemen;

dat uit de litigieuze overeenkomst, welke derhalve een voorstadium vormde voor het aangaan van de overeenkomsten bedoeld in artikel 246, lid 3, van het Verdrag, in geen geval mag worden afgeleid dat partijen de gemeenschappelijke bedoeling hadden, een arbeidsovereenkomst van onbeperkte duur te sluiten, daar een dergelijke bedoeling kennelijk in strijd zou zijn met het beginsel van artikel 246, lid 3;

dat deze bedoeling evenmin mag worden afgeleid uit het feit, dat verzoeker voor zijn indiensttreding bij de Commissie aan een vergelijkend onderzoek heeft deelgenomen, daar het doel van dit vergelijkend onderzoek niet bestond in de onmiddellijke aanwerving van personeel, doch in de samenstelling van een lijst van kandidaten die voor aanstelling bij de instellingen der Europese Gemeenschappen in aanmerking kwamen; dat voorts de resultaten van het vergelijkende onderzoek eerst enkele maanden na de indiensttreding van verzoeker zijn bekend geworden, waardoor elk causaal verband tussen de organisatie van en de deelneming aan het vergelijkende onderzoek enerzijds en de aanstelling van verzoeker anderzijds is uitgesloten;

dat, nu verzoeker in geen geval een recht op een vaste werkkring kan geldend maken, de vraag niet behoeft te worden gesteld of de benamingen deskundige of hulpkracht inderdaad de aard van de rechtsbetrekking tussen partijen weergeven;

dat voorts, ten betoge dat de litigieuze arbeidsovereenkomst van duurzame aard is, geen beroep mag worden gedaan op sommige maatregelen van de Commissie ten opzichte van verzoeker en op bepaalde voordelen, die zij hem heeft toegekend, nu bedoelde overeenkomst daardoor toch niet een inhoud en strekking kan verkrijgen, die bij artikel 246, lid 3, van het Verdrag uitdrukkelijk zijn verboden;

dat bijgevolg faalt het betoog van verzoeker, dat de Commissie door haar houding bij hem de hoop op een vaste positie heeft gevoed en daardoor een dienstfout heeft begaan;

dat ten slotte in dit geval niet met vrucht een beroep kan worden gedaan op de rechtspraak van het Hof van Justitie van de E.G.K.S., waarbij aan de prae-statutaire personeelsleden van de E.G.K.S. aanspraak op een definitieve aanstelling werd toegekend, daar paragraaf 7, laatste lid, van de Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen — anders dan artikel 246, lid 3, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap — niet bepaalt, dat elk arbeidscontract, dat voor de inwerkingtreding van het personeelsstatuut wordt aangegaan, van beperkte duur is, en daardoor niet de mogelijkheid uitsluit, dat arbeidsverhoudingen worden aangegaan die een duurzaam karakter hebben en aanspraak verlenen op toepassing van het statuut;

Overwegende dat verzoeker aanvoert, dat de ontslagbeschikking geenszins geheel of voornamelijk in het belang van de dienst is genomen, doch het gevolg is geweest van een artikel, dat hij heeft laten opnemen in het Algemeen Handelsblad te Amsterdam van 14 februari 1959 en waarin de nadruk werd gelegd op het onzekere lot van hen, die in dienst waren van de taalkundige dienst van de Commissie; dat daardoor de onderhavige beschikking een gecamoufleerde disciplinaire maatregel vormde en te zijnen opzichte een détournement de pouvoir bevatte;

dat, teneinde de gegrondheid van deze grief aan te tonen, verzoeker heeft aangeboden door getuigen te bewijzen:

Overwegende dat het Hof op 20 juni 1960 omtrent bovenvermelde feiten een getuigenverhoor heeft bevolen; dat de door het Hof opgeroepen getuigen ter zitting van 1 oktober 1960 zijn gehoord;

dat getuige Gummerer bij zijn verhoor heeft verklaard, dat hij verzoeker nimmer de verzekering heeft gegeven, waarvan in het eerste bewijspunt sprake is; dat hij het Nederlands niet machtig is en daardoor de kwaliteit van het werk van verzoeker niet zelf kon beoordelen, zodat hij zich terzake moest verlaten op het oordeel van de Nederlandse reviseurs; dat hij in zijn functie van hoofd van de taalkundige dienst en als verantwoordelijk persoon voor de goede gang van zaken bij de dienst, weliswaar had gemeend tegenover verzoeker aanmerkingen te moeten maken op de publikatie van genoemd artikel, doch dat hij deze publikatie niettemin als een argument ten overvloede, niet als een bijkomend argument heeft beschouwd, naast de argumenten die hem er toe leidden, het tot aanstelling bevoegde gezag voor te stellen, van de medewerking van verzoeker bij de taalkundige dienst af te zien;

dat getuige van Riemsdijk bij zijn verhoor heeft verklaard, dat hij nimmer had beweerd, dat het werk van verzoeker alle reden tot tevredenheid gaf; dat hij integendeel als zijn mening te kennen had gegeven, dat verzoeker, hoewel zijn prestaties niet zo onvoldoende waren dat van zijn diensten verder geen gebruik kon worden gemaakt, niettemin geen goede vertaler was; dat hij in zijn onderhoud met getuige Stempels de publikatie van het aan verzoeker toegeschreven krantenartikel slechts terloops had vermeld;

dat getuige Stempels de verklaring van getuige van Riemsdijk heeft bevestigd;

Overwegende voorts dat getuige van Karnebeek, die door het Hof is ondervraagd in zijn hoedanigheid van Directeur-Generaal van de Administratie bij de Commissie van de E.E.G., heeft verklaard, dat hij verzoeker over het incident van de publikatie van het krantenartikel bij de verschijning ervan had onderhouden, doch het incident met dit onderhoud als gesloten beschouwde;

Overwegende dat bovengenoemde getuigen, overeenkomstig artikel 47, paragraaf 6, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, het procesverbaal van de getuigenverklaring hebben ondertekend; dat getuigen Gummerer en van Riemsdijk, overeenkomstig artikel 47, paragraaf 5, van het Reglement, na hun verklaring de eed hebben afgelegd;

Overwegende dat de feiten, die verzoeker ter ondersteuning van het middel détournement de pouvoir heeft aangevoerd, door bovenvermelde getuigenverklaringen niet worden bevestigd;

Overwegende dat verzoeker voorts stelt, dat de bestreden ontslagbeschikking niet door enig dienstbelang wordt gemotiveerd en dat zulks wordt bewezen door de omstandigheid, dat een andere vertaler van de Nederlandse afdeling, van Alphen, in dienst is gehouden, hoewel hij in de beoordelingsnota der vertalers, op 16 januari 1959 opgesteld door getuige Gummerer, lager was ingedeeld dan verzoeker;

Overwegende dat, zelfs indien van Alphen ten onrechte in dienst zou zijn gehouden, deze omstandigheid niet op zichzelf inhoudt, dat ook verzoeker in dienst moet blijven, indien namelijk objectief vaststaat, dat het tot aanstelling bevoegde gezag in het belang van de dienst tot zijn ontslag heeft besloten;

dat mitsdien vorengenoemde stelling in casu niet door het Hof behoeft te worden onderzocht, nu deze voor de beslissing van de litigieuze vraag niet van belang is;

Overwegende dat op al deze gronden moet worden vastgesteld, dat verzoeker niet het bewijs heeft bijgebracht, dat de bestreden ontslagbeschikking is genomen op grond van de publikatie van het hem toegeschreven krantenartikel in het Algemeen Handelsblad van 14 februari 1959, en dat deze beschikking daardoor een gecamoufleerde disciplinaire maatregel zou zijn;

dat het middel détournement de pouvoir mitsdien faalt;

Overwegende dat het optreden van de administratie op het gebied van de arbeidsovereenkomsten steeds is onderworpen aan de inachtneming van het beginsel van de goede trouw;

dat ook het litigieuze contract, behorende tot het administratief - recht, aan dit beginsel is onderworpen; dat het voorlopige of tijdelijke karakter van dit contract daaraan niet afdoet;

dat bijgevolg, wat de bestreden ontslagbeschikking betreft, het contract alleen mag worden verbroken met uitsluiting van elke willekeur en om redenen van dienstbelang, zoals bijvoorbeeld de wenselijkheid dat geen verder gebruik wordt gemaakt van de diensten van een ambtenaar die onbekwaam is of een functie bekleedt, die in het belang van de dienst wordt afgeschaft;

Overwegende dat de redenen van openbaar belang, welke dienen ter rechtvaardiging van een administratieve handeling, zodanig nauwkeurig moeten worden vermeld, dat de betrokken ambtenaar zich kan verweren, omdat hij zich anders in de onmogelijkheid bevindt, na te gaan, of zijn wettige belangen zijn geëerbiedigd of geschonden, en omdat voorts de rechterlijke controle op de wettigheid van de beschikking wordt bemoeilijkt;

dat in casu de ontslagbrief zich beperkt tot de mededeling aan verzoeker, dat de administratie het contract wenst te beëindigen, doch geen opgaaf van redenen bevat;

Overwegende dat weliswaar in de maand december 1958 de heer Lankes alle hulpkrachten en deskundigen bij de vertaaldienst, met inbegrip van verzoeker, heeft medegedeeld dat het nodig was het effectief van de dienst te beperken, zodat niet alle personeelsleden in de definitieve organisatie zouden kunnen worden opgenomen;

dat verzoeker kon begrijpen, dat de beëindiging van zijn contract in beginsel in verband stond met bedoelde mededeling, doch dat, gezien de omstandigheden van het geval, in het bijzonder het aanzienlijke tijdsverloop tussen deze mededeling van algemene aard en de brief waarbij het contract werd beëindigd, een uitdrukkelijke motivering vereist was;

Overwegende dat bijgevolg de ontslagbrief onvoldoende moet worden geacht;

dat dit gebrek wanprestatie van de zijde van de Commissie oplevert, waarvoor deze aansprakelijk is;

Overwegende dat daarbij rekening moet worden gehouden met de omstandigheid, dat de beëindiging van de overeenkomst definitief is geworden en dat de verplichting van de Commissie zich oplost in een verplichting tot betaling van schadevergoeding;

Overwegende dat bij de vaststelling van het bedrag van de schadevergoeding behoort te worden rekening gehouden met de onstoffelijke schade, die verzoeker heeft geleden ten gevolge van de onzekere positie die door de wanprestatie van de Commissie is ontstaan, alsmede met zijn leeftijd en familie-omstandigheden;

dat het Hof in de omstandigheden van het onderhavige geval aanleiding vindt, het bedrag van de schadevergoeding ex aequo et bono vast te stellen op Bfr. 100.000;

dat bijgevolg het aanbod van verweerster, aan verzoeker een bedrag ad Bfr. 100.000 te betalen, bevredigend moet worden geacht;

Overwegende dat de Commissie van de E.E.G. bij beschikking van de President van het Hof van 1 oktober 1960 is veroordeeld, verzoeker als voorlopige uitkering een bedrag ad Bfr. 60.000 uit te betalen; dat bijgevolg het aan verzoeker als vergoeding voor onstoffelijke schade uit te betalen bedrag ad Bfr. 100.000 dient te worden verminderd met het bedrag, dat hij als voorlopige uitkering heeft ontvangen;

Overwegende dat voorts behoort te worden onderzocht, of de termijn, welke de Commissie voor de beëindiging van het litigieuze contract heeft gesteld, op behoorlijke wijze is berekend;

dat, nu elke bepaling hieromtrent in de arbeidsovereenkomst ontbreekt, geen beroep kan worden gedaan op de regeling voor ambtenaren in tijdelijke dienst van de E.G.K.S., daar deze regeling geen contracten van onbeperkte duur voor de aanstelling van dergelijke ambtenaren kent; dat bijgevolg behoort te worden uitgegaan van de algemene rechtsbeginselen, alsmede van de Voorwaarden voor de aanstelling van hulppersoneel, waarnaar verweerster heeft verwezen;

Overwegende dat in artikel 2 van genoemde voorwaarden is bepaald, dat voor de beëindiging van de contracten van onbeperkte duur de ontslagtermijn wordt gesteld op één dag voor zeven werkdagen;

dat de aangevallen ontslagbeschikking slechts een ontslagtermijn bevat van ongeveer een maand, terwijl op grond van genoemd artikel 2 deze termijn langer had behoren te zijn;

dat deze termijn echter tweemaal met een maand is verlengd;

dat dientengevolge, nu verzoeker gedurende deze termijn zijn volledige bezoldiging heeft behouden en tevens van die periode gebruik heeft gemaakt om een nieuwe werkkring te zoeken, hieruit volgt dat de ontslagtermijn, die de Commissie ten opzichte van verzoeker in acht heeft genomen, ongeveer drie maanden heeft belopen;

dat, gelet op de mogelijkheden van verzoeker om een nieuwe werkkring te vinden, het Hof deze termijn als redelijk beschouwd; dat mitsdien de Commissie uit dezen hoofde geen verwijt treft;