POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
z dnia 30 czerwca 2009 r. ( *1 )
W sprawie T-285/08
Securvita — Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów M. van Eendenburga, C. Uhliga oraz J. Naberta,
strona skarżąca,
przeciwko
Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez S. Schäffnera, działającego w charakterze pełnomocnika,
strona pozwana,
mającej za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 maja 2008 r. (sprawa R 525/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Natur-Aktien-Index jako wspólnotowego znaku towarowego,
SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (druga izba),
w składzie: I. Pelikánová, prezes, K. Jürimäe (sprawozdawca) i S. Soldevila Fragoso, sędziowie,
sekretarz: E. Coulon,
po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 21 lipca 2008 r.,
po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 3 listopada 2008 r.,
wydaje następujące
Postanowienie
Okoliczności powstania sporu
|
1 |
W dniu 19 stycznia 2006 r. Skarżąca, Securvita Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH, złożyła w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wniosek o rejestrację oznaczenia Natur-Aktien-Index jako wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11. s. 1), ze zmianami [zastąpionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)]. |
|
2 |
Towary i usługi, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klas 16, 36 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi:
|
|
3 |
Decyzją z dnia 14 lutego 2007 r. ekspert odrzucił wniosek o rejestrację na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009] ze względu na to, iż zgłoszone do rejestracji oznaczenie miało w odczuciu odbiorców niemieckojęzycznych, po pierwsze, charakter opisowy, a po drugie, było pozbawione charakteru odróżniającego. |
|
4 |
W dniu 4 kwietnia 2007 r. skarżąca wniosła od decyzji eksperta odwołanie do OHIM na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009). |
|
5 |
Decyzją z dnia 26 maja 2008 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Czwarta Izba Odwoławcza OHIM oddaliła to odwołanie. Izba Odwoławcza uznała zasadniczo, iż zgłoszone do rejestracji oznaczenie jest pozbawione charakteru odróżniającego w odniesieniu do niemieckojęzycznych regionów Wspólnoty Europejskiej w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ w odczuciu niemieckojęzycznego kręgu odbiorców zawiera ono „bezpośrednią informację” umożliwiającą zrozumienie, że chodzi tu o indeks giełdowy akcji głównych przedsiębiorstw ekologicznych lub których działalność rozwinęła się w kierunku zachowania trwałości ekologicznej. |
Żądania stron
|
6 |
Skarżąca wnosi do Sądu o zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, iż nakaże on rejestrację przez OHIM zgłoszonego znaku towarowego jako wspólnotowego znaku towarowego. |
|
7 |
OHIM wnosi do Sądu o:
|
Co do prawa
|
8 |
Zgodnie z art. 111 regulaminu, jeżeli Sąd jest w sposób oczywisty niewłaściwy do rozpoznania skargi lub jeżeli skarga jest oczywiście niedopuszczalna lub oczywiście pozbawiona jakichkolwiek podstaw prawnych, Sąd może, bez dalszych czynności procesowych, podjąć decyzję, wydając postanowienie z uzasadnieniem. |
|
9 |
W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że dokumenty znajdujące się w aktach sprawy pozwalają na wystarczające jej wyjaśnienie i postanawia — zgodnie z przepisami tego artykułu — orzec bez przeprowadzania dalszych czynności procesowych. |
|
10 |
Należy stwierdzić, że celem jedynego żądania niniejszej skargi jest zmiana zaskarżonej decyzji przez Sąd w taki sposób, iż nakaże on rejestrację przez OHIM zgłoszonego znaku towarowego jako wspólnotowego znaku towarowego. |
|
11 |
Tytułem wstępu należy przypomnieć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, na podstawie art. 63 ust. 6 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009) OHIM zobowiązany jest do podjęcia niezbędnych środków w celu wykonania orzeczenia sądu wspólnotowego. Dlatego też nie jest rolą Sądu kierowanie do OHIM wiążących nakazów w tym względzie. To OHIM zobowiązany jest bowiem zastosować się do zawartego w wyroku Sądu rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia [wyroki Sądu: z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie T-331/99 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko OHIM (Giroform), Rec. s. II-433, pkt 33; z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-164/03 Ampafrance przeciwko OHIM — Johnson & Johnson (monBeBé), Zb.Orz. s. II-1401, pkt 24; z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie T-35/04 Athinaiki Oikogeniaki Artopoiia przeciwko OHIM — Ferrero (FERRÓ), Zb.Orz. s. II-785, pkt 15]. |
|
12 |
Mimo iż celem jedynego żądania niniejszej skargi jest nakazanie przez Sąd rejestracji zgłoszonego znaku towarowego, należy jednakże rozważyć, że sprowadza się ono do żądania reformatoryjnego w rozumieniu art. 63 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009), który stanowi w odniesieniu do skarg wniesionych na decyzje izb odwoławczych, że „Trybunał Sprawiedliwości ma właściwość w sprawie stwierdzenia nieważności lub zmiany zaskarżanej decyzji”. |
|
13 |
W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 63 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 winien być czytany w świetle art. 63 ust. 2 tego rozporządzenia (obecnie art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009), zgodnie z którym „[s]karga może być wniesiona na podstawie braku właściwości, naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, naruszenia traktatu, [rozporządzenia nr 40/94] lub każdego przepisu prawnego dotyczącego ich stosowania lub nadużycia władzy” oraz w kontekście art. 229 WE i 230 WE [wyroki Sądu: z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie T-163/98 Procter & Gamble przeciwko OHIM (BABY-DRY), Rec. s. II-2383, pkt 50, 51; z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie T-373/03 Solo Italia przeciwko OHIM — Nuova Sala (PARMITALIA), Zb.Orz. s. II-1881, pkt 25]. |
|
14 |
Jeżeli chodzi o kompetencje reformatoryjne Sądu, to zmierzają one ku temu, by Sąd wydał decyzję, którą powinna była wydać izba odwoławcza zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 40/94 [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 4 października 2006 r. w sprawie T-190/04 Freixenet przeciwko OHIM (Kształt białej matowej wygładzanej butelki), niepublikowany w Zbiorze, pkt 16, 17]. |
|
15 |
W konsekwencji dopuszczalność żądania, by Sąd zmienił decyzję izby odwoławczej winna być oceniana w świetle kompetencji, które są Sądowi przyznane przez rozporządzenie nr 40/94. |
|
16 |
Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009) po rozpatrzeniu co do istoty odwołania wniesionego od decyzji jednej z instancji, o której mowa w art. 57 ust. 1 tego rozporządzenia (obecnie art. 58 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009), izba odwoławcza „może albo skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która podjęła zaskarżoną decyzję, albo przekazać sprawę do wspomnianej instancji w celu dalszego postępowania”. Wynika z tego, że izba odwoławcza nie jest właściwa do kierowania nakazów do instancji, której decyzję badała. |
|
17 |
Ponadto nawet przy założeniu, że jedyne żądanie niniejszej skargi można zinterpretować jako żądanie reformatoryjne, którego celem jest, by Sąd zmienił zaskarżoną decyzję nie w taki sposób, iż nakaże rejestrację zgłoszonego znaku towarowego, lecz w taki sposób, że zgłoszony znak towarowy zostanie zarejestrowany, należy podkreślić, iż rejestracja wspólnotowego znaku towarowego wynika z dokonania ustalenia, że zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 45 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 45 rozporządzenia nr 207/2009), mimo iż właściwe w zakresie rejestracji wspólnotowych znaków towarowych instancje OHIM nie wydają w tym względzie formalnej decyzji, która mogłaby stać się przedmiotem odwołania. |
|
18 |
Artykuł 45 rozporządzenia nr 40/94 stanowi bowiem że „[w] przypadku gdy zgłoszenie spełnia wymagania niniejszego rozporządzenia i jeżeli nie został wniesiony żaden sprzeciw w terminie określonym art. 42 ust. 1 lub jeżeli sprzeciw został odrzucony na podstawie prawomocnej decyzji, znak towarowy jest rejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy, pod warunkiem że opłata rejestracyjna została uiszczona w wyznaczonym terminie”. Ten sam artykuł uściśla, że „[w] przypadku nieuiszczenia opłaty w tym terminie, zgłoszenie uważa się za wycofane”. |
|
19 |
Zgodnie z art. 126 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 131 rozporządzenia nr 207/2009) ekspert odpowiada za decyzje wydawane w imieniu OHIM w odniesieniu do wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, włącznie ze sprawami określonymi w art. 36, 38 i 66 (obecnie art. 36, 37 i 68 rozporządzenia nr 207/2009), z wyjątkiem sytuacji, w której odpowiedzialny jest Wydział Sprzeciwów. Ponadto zgodnie z art. 127 ust. 1 tego rozporządzenia (obecnie art. 132 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009) Wydział Sprzeciwów odpowiedzialny jest za wydawanie decyzji w sprawie sprzeciwu wobec wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego. |
|
20 |
Z przepisów przywołanych powyżej w pkt 18 i 19 wynika zatem, że kompetencje przyznane ekspertowi i Wydziałowi Sprzeciwów nie odnoszą się do dokonania ustalenia, że wszystkie przesłanki dotyczące rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, o których mowa w art. 45 rozporządzenia nr 40/94, zostały spełnione. |
|
21 |
Wynika z tego, że w ramach odwołań wniesionych od decyzji eksperta lub Wydziału Sprzeciwów zgodnie z art. 57 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 izba odwoławcza będzie mogła, w świetle kompetencji przyznanych jej w art. 62 ust. 1 tego rozporządzenia, wypowiedzieć się jedynie w odniesieniu do niektórych przesłanek rejestracji wspólnotowego znaku towarowego wymienionych w pkt 19 powyżej, a mianowicie bądź co do zgodności wniosku o rejestrację z przepisami omawianego rozporządzenia, bądź co do wyniku rozpatrzenia sprzeciwu, którego przedmiotem może stać się ten wniosek. |
|
22 |
W konsekwencji należy stwierdzić, że izba odwoławcza nie jest właściwa do rozpoznania wniosku, którego celem jest dokonanie przez nią rejestracji wspólnotowego znaku towarowego. |
|
23 |
W tych okolicznościach do Sądu nie należy również — zgodnie z przytoczonym powyżej w pkt 14 orzecznictwem — rozpoznanie żądania reformatoryjnego, zmierzającego ku temu, by Sąd ten zmienił z takim właśnie skutkiem decyzję izby odwoławczej. |
|
24 |
Z całości powyższych rozważań wynika, że należy odrzucić jedyny zarzut niniejszej skargi i w konsekwencji odrzucić całą skargę jako oczywiście niedopuszczalną. |
W przedmiocie kosztów
|
25 |
Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania zgodnie z żądaniem OHIM. |
|
Z powyższych względów SĄD (druga izba) postanawia, co następuje: |
|
|
|
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 30 czerwca 2009 r. Sekretarz E. Coulon Prezes I. Pelikánová |
( *1 ) Język postępowania: niemiecki.