Wydanie tymczasowe
WYROK TRYBUNAŁU (dziewiąta izba)
z dnia 22 października 2026 r.(*)
Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Rozporządzenie (UE) 2022/1854 – Interwencja w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii – Artykuł 6 ust. 1 – Pułap dochodów rynkowych uzyskanych przez producentów energii elektrycznej wykorzystujących niektóre źródła energii – Artykuł 8 – Wcześniejszy środek krajowy – Składka krajowa obliczona na podstawie całości dochodów producentów energii elektrycznej, pobierana w celu finansowania podmiotu publicznego odpowiedzialnego za zapewnienie stabilności finansowej i bezpieczeństwa rynku energii – Środek niewchodzący w zakres stosowania rozporządzenia 2022/1854 – Dyrektywa (UE) 2018/2001 – Promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych – Artykuł 3 ust. 1, 3 i 4 – Rozporządzenie (UE) 2019/943 – Artykuł 3 lit. a), b), h) i p) oraz art. 10 ust. 1, 4 i 5 – Dyrektywa (UE) 2019/944 – Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej – Artykuł 5 ust. 1, 3 i 4 – Rozporządzenie (UE) 2021/1119 – Europejskie prawo o klimacie – Artykuły 2 i 4 – Niedyskryminacja – Proporcjonalność – Artykuł 63 TFUE – Brak dostatecznych wyjaśnień – Niedopuszczalność – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Niewprowadzenie w życie prawa Unii – Brak właściwości Trybunału
W sprawie C‑327/25
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Varhoven administrativen sad (najwyższy sąd administracyjny, Bułgaria) postanowieniem z dnia 13 maja 2025 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 maja 2025 r., w postępowaniu:
„VETS Svoge” EOOD
przeciwko
Predsedatel na Upravitelnia savet na Fond „Sigurnost na elektroenergiynata sistema”,
TRYBUNAŁ (dziewiąta izba),
w składzie: R. Frendo, prezeska izby, I. Jarukaitis (sprawozdawca), prezes czwartej izby, i M. Condinanzi, sędzia,
rzecznik generalny: A. Biondi,
sekretarz: V. Di Bucci,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
rozważywszy uwagi, które przedstawili:
– w imieniu „VETS Svoge” EOOD – M. Raykov oraz L.G. Terzieva, advokati,
– w imieniu Predsedatel na Upravitelnia savet na Fond „Sigurnost na elektroenergiynata sistema” – V. Marinova,
– w imieniu Rady Unii Europejskiej – I. Gurov oraz L. Vétillard, w charakterze pełnomocników,
– w imieniu Komisji Europejskiej – O. Beynet, T. Scharf oraz I. Zaloguin, w charakterze pełnomocników,
podjąwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
wydaje następujący
Wyrok
1 Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 8 rozporządzenia Rady (UE) 2022/1854 z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii (Dz.U. 2022, L 261 I, s. 1); art. 2 i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie ustanowienia ram na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmiany rozporządzeń (WE) nr 401/2009 i (UE) 2018/1999 (Europejskiego prawa o klimacie) (Dz.U. 2021, L 243, s. 1) w związku z art. 191 ust. 2 TFUE; art. 3 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.U. 2018, L 328, s. 82); art. 3 lit. a), b), h) i p) oraz art. 10 ust. 1, 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (Dz.U. 2019, L 158, s. 54) w związku z jego motywami 22 i 23, a także art. 5 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniającej dyrektywę 2012/27/UE (Dz.U. 2019, L 158, s. 125) i art. 8 rozporządzenia 2022/1854; art. 63 TFUE oraz art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”).
2 Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy spółką „VETS Svoge” EOOD (zwaną dalej „VETS Svoge”) a Predsedatel na Upravitelnia savet na Fond „Sigurnost na elektroenergiynata sistema” (prezesem rady zarządzającej funduszu bezpieczeństwa systemu energii elektrycznej, Bułgaria, zwanym dalej „organem administracyjnym”), dotyczącego zgodności z prawem aktu stwierdzającego istnienie wierzytelności publicznej państwa wobec tej spółki.
Ramy prawne
Prawo Unii
Karta
3 Artykuł 17 Karty, zatytułowany „Prawo własności”, stanowi w ust. 1:
„Każdy ma prawo do władania, używania, rozporządzania i przekazania w drodze spadku mienia nabytego zgodnie z prawem. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ustawie, za słusznym odszkodowaniem za jej utratę wypłaconym we właściwym terminie. […]”.
4 Artykuł 51 Karty, zatytułowany „Zakres zastosowania”, stanowi w ust. 1:
„Postanowienia niniejszej Karty mają zastosowanie […] do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. […]”.
Traktat FUE
5 Zgodnie z art. 63 ust. 1 TFUE:
„W ramach postanowień niniejszego rozdziału zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi”.
6 Artykuł 191 ust. 2 TFUE ma następujące brzmienie:
„Polityka Unii [Europejskiej] w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony, z uwzględnieniem różnorodności sytuacji w różnych regionach Unii. Opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła i na zasadzie »zanieczyszczający płaci«.
W tym kontekście środki harmonizujące odpowiadające wymogom w dziedzinie ochrony środowiska obejmują, w odpowiednich przypadkach, klauzulę zabezpieczającą, która pozwala państwom członkowskim na podejmowanie, z pozagospodarczych względów związanych ze środowiskiem, środków tymczasowych, podlegających unijnej procedurze kontrolnej”.
Dyrektywa 2018/2001
7 Artykuł 3 dyrektywy 2018/2001, zatytułowany „Wiążący ogólny cel unijny na 2030 r.”, stanowił w ust. 1, 3 i 4:
„1. Państwa członkowskie wspólnie zapewniają, aby udział energii ze źródeł odnawialnych w Unii w końcowym zużyciu energii brutto w 2030 r. wynosił co najmniej 32 %. Komisja [Europejska] dokonuje oceny tego celu z myślą o przedłożeniu do 2023 r. wniosku ustawodawczego dotyczącego zwiększenia tego celu, jeśli koszty produkcji energii odnawialnej ulegną dalszemu znacznemu obniżeniu, jeśli będzie to konieczne do spełnienia międzynarodowych zobowiązań Unii w zakresie obniżenia emisyjności lub jeśli takie zwiększenie będzie uzasadnione istotnym zmniejszeniem zużycia energii w Unii.
[…]
3. Państwa członkowskie zapewniają opracowywanie swoich polityk krajowych […] oraz swoich systemów wsparcia, z należytym uwzględnieniem hierarchii postępowania z odpadami […], by zapobiec wystąpieniu nadmiernych zakłóceń na rynkach surowców. Państwa członkowskie nie udzielają wsparcia na rzecz energii odnawialnej wyprodukowanej ze spalania odpadów, jeśli nie są spełniane obowiązki w zakresie selektywnej zbiórki określone w tej dyrektywie.
4. Od dnia 1 stycznia 2021 r. udział energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto w każdym państwie członkowskim nie może być niższy niż udział bazowy wskazany w trzeciej kolumnie tabeli w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie wprowadzają konieczne środki w celu zapewnienia zgodności z tym poziomem bazowym. Jeżeli dane państwo członkowskie nie utrzymuje swojego udziału bazowego zmierzonego w każdym okresie jednego roku, zastosowanie ma art. 32 ust. 4 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (UE) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz.U. 2018, L 328, s. 1)]”.
Rozporządzenie 2019/943
8 Motywy 22 i 23 rozporządzenia 2019/943 stanowią:
„(22) Podstawowe zasady rynkowe powinny przewidywać, że podstawę ustalania cen energii elektrycznej powinno stanowić prawo popytu i podaży. Ceny te powinny wskazywać zapotrzebowanie na energię elektryczną, zapewniając tym samym oparte na zasadach rynkowych zachęty do inwestowania w źródła elastyczności, takie jak elastyczne wytwarzanie energii elektrycznej, połączenia wzajemne, odpowiedź odbioru lub magazynowanie energii.
(23) Mimo iż obniżenie emisyjności sektora elektroenergetycznego, w sytuacji gdy energia ze źródeł odnawialnych zaczyna zdobywać znaczną pozycję na rynku, to jeden z celów unii energetycznej, kluczowe jest usunięcie istniejących na tym rynku przeszkód dla obrotu transgranicznego oraz zachęcanie do inwestycji w infrastrukturę wspierającą, na przykład bardziej elastyczne wytwarzanie energii elektrycznej, połączenia wzajemne, odpowiedź odbioru i magazynowanie energii. Aby wesprzeć to przejście na wytwarzanie energii ze źródeł o nieprzewidywalnej charakterystyce produkcji i wytwarzanie rozproszone oraz zapewnić, aby podstawą funkcjonowania unijnych rynków energii elektrycznej w przyszłości były zasady rynku energii, należy ponownie skoncentrować się na rynkach krótkoterminowych i mechanizmach ustalania cen w sposób odzwierciedlający niedobory mocy”.
9 Artykuł 3 tego rozporządzenia, zatytułowany „Zasady dotyczące funkcjonowania rynków energii elektrycznej”, stanowi:
„Państwa członkowskie, organy regulacyjne, operatorzy systemów przesyłowych, operatorzy systemów dystrybucyjnych, operatorzy rynku oraz operatorzy delegowani zapewniają funkcjonowanie rynków energii elektrycznej zgodnie z następującymi zasadami:
a) ceny ustala się na podstawie popytu i podaży;
b) zasady rynkowe sprzyjają swobodnemu kształtowaniu cen i zapobiegają działaniom uniemożliwiającym kształtowanie cen na podstawie popytu i podaży;
[…]
h) stopniowo eliminuje się przeszkody w transgranicznym przepływie energii elektrycznej między obszarami rynkowymi lub państwami członkowskimi oraz w zawieraniu transgranicznych transakcji na rynkach energii elektrycznej i usług powiązanych;
[…]
p) zasady rynkowe ułatwiają obrót produktami w całej Unii, a zmiany regulacyjne uwzględniają wpływ na krótko- i długoterminowe rynki i produkty terminowe;
[…]”.
10 Artykuł 10 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Techniczne limity cenowe”, stanowi:
„1. Nie stosuje się maksymalnego ani minimalnego limitu hurtowej ceny energii elektrycznej. Niniejszy przepis ma zastosowanie między innymi do składania ofert i rozliczania transakcji we wszystkich przedziałach czasowych i obejmuje energię bilansującą oraz ceny niezbilansowania, bez uszczerbku dla technicznych limitów cenowych, które mogą być stosowane w przedziale czasowym bilansowania oraz w przedziałach czasowych dnia następnego i dnia bieżącego zgodnie z ust. 2.
[…]
4. Organy regulacyjne lub, w przypadku wyznaczenia przez państwo członkowskie innego właściwego organu, takie wyznaczone właściwe organy, identyfikują polityki i środki stosowane na ich terytorium, które mogłyby pośrednio przyczyniać się do zakłócenia procesu kształtowania się cen hurtowych, w tym ograniczenia ofert zakupu w związku z uruchomieniem energii bilansującej, mechanizmy zdolności wytwórczych, środki stosowane przez operatorów systemów przesyłowych, środki zmierzające do zakwestionowania wyników działania praw rynku lub mające na celu zapobieganie nadużywaniu pozycji dominującej czy też nieefektywnie określone obszary rynkowe.
5. W przypadku gdy organ regulacyjny lub wyznaczony właściwy organ zidentyfikuje politykę lub środek, które mogłyby służyć do zakłócenia procesu kształtowania się cen hurtowych, podejmuje wszelkie odpowiednie działania, aby wyeliminować lub, gdy jest to niemożliwe, ograniczyć wpływ tej polityki lub środka na zachowania w procesie składania ofert zakupu. Do dnia 5 stycznia 2020 r. państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie szczegółowo opisujące środki i działania, które podjęły lub zamierzają podjąć”.
Dyrektywa 2019/944
11 Zgodnie z art. 5 dyrektywy 2019/944, zatytułowanym „Rynkowe ceny dostaw”:
„1. Dostawcom przysługuje swoboda w ustalaniu ceny, po jakiej dostarczają energię elektryczną odbiorcom. Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu zapewnienia skutecznej konkurencji między dostawcami.
[…]
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 państwa członkowskie mogą stosować interwencje publiczne w zakresie ustalania cen za dostawy energii elektrycznej dla dotkniętych ubóstwem energetycznym lub wrażliwych odbiorców będących gospodarstwami domowymi. Takie interwencje publiczne muszą spełniać warunki określone w ust. 4 i 5.
4. Interwencje publiczne w zakresie ustalania cen za dostawy energii elektrycznej:
a) muszą służyć ogólnemu interesowi gospodarczemu i nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia ogólnego interesu gospodarczego;
b) muszą być jasno określone, przejrzyste, wolne od dyskryminacji i możliwe do zweryfikowania;
c) muszą gwarantować unijnym przedsiębiorstwom energetycznym dostęp do odbiorców na równych warunkach;
d) muszą być ograniczone w czasie i proporcjonalne w odniesieniu do ich beneficjentów;
e) nie mogą pociągać za sobą dodatkowych kosztów dyskryminujących uczestników rynku.
[…]”.
Rozporządzenie 2021/1119
12 Artykuł 2 rozporządzenia 2021/1119, zatytułowany „Cel neutralności klimatycznej”, stanowi:
„1. Emisje i pochłanianie gazów cieplarnianych w całej Unii, uregulowane przez prawo Unii, należy zrównoważyć w Unii najpóźniej do 2050 r., tym samym zmniejszając emisje do poziomu zero netto w tym terminie, a następnie Unia powinna dążyć do osiągnięcia ujemnych emisji.
2. Właściwe instytucje Unii i państwa członkowskie wprowadzają odpowiednio na poziomach unijnym i krajowym środki niezbędne, by umożliwić wspólne osiągnięcie celu neutralności klimatycznej określonego w ust. 1, uwzględniając znaczenie, jakie w dążeniu do osiągnięcia tego celu ma propagowanie zarówno sprawiedliwości i solidarności między państwami członkowskimi, jak i opłacalności”.
13 Zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia, zatytułowanym „Pośrednie cele klimatyczne Unii”:
„1. Aby osiągnąć cel neutralności klimatycznej określony w art. 2 ust. 1, wiążącym celem Unii w zakresie klimatu na 2030 r. jest ograniczenie emisji netto gazów cieplarnianych (emisje po odliczeniu pochłaniania) w Unii do roku 2030 o co najmniej 55 % w porównaniu z poziomami z 1990 r.
[…]
2. Do dnia 30 czerwca 2021 r. Komisja dokona przeglądu stosownych unijnych aktów prawnych, aby umożliwić osiągnięcie celu określonego w ust. 1 niniejszego artykułu oraz celu neutralności klimatycznej określonego w art. 2 ust. 1, oraz rozważy wprowadzenie niezbędnych środków, w tym przyjęcie wniosków ustawodawczych, zgodnie z traktatami.
[…]
3. Z myślą o osiągnięciu celu neutralności klimatycznej określonego w art. 2 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustanawia się ogólnounijny cel klimatyczny na rok 2040. […]
[…]
5. Proponując zgodnie z ust. 3 unijny cel klimatyczny na rok 2040, Komisja bierze pod uwagę:
[…]
g) efektywność energetyczną i zasadę »efektywność energetyczna przede wszystkim«, przystępność cenową energii i bezpieczeństwo dostaw;
[…]
7. Przepisy niniejszego artykułu poddaje się przeglądowi w świetle rozwoju sytuacji międzynarodowej […]”.
Rozporządzenie 2022/1854
14 Motywy 25, 40 i 41 rozporządzenia 2022/1854 stanowiły:
„(25) W sytuacji, w której konsumenci są narażeni na wyjątkowo wysokie ceny szkodzące również gospodarce Unii, konieczne jest tymczasowe ograniczenie nadzwyczajnych dochodów rynkowych producentów o niższych kosztach krańcowych poprzez zastosowanie pułapu dochodów rynkowych uzyskanych ze sprzedaży energii elektrycznej w Unii.
[…]
(40) Biorąc pod uwagę, że koszyk energetyczny i struktura kosztów zakładów wytwarzania energii znacznie się różnią w poszczególnych państwach członkowskich, należy zezwolić im na utrzymanie lub wprowadzenie krajowych środków kryzysowych na określonych warunkach.
(41) W szczególności państwa członkowskie powinny zachować możliwość dalszego ograniczania dochodów producentów, do których ma zastosowanie pułap dochodów rynkowych, oraz ustalania odrębnego pułapu dochodów rynkowych uzyskanych ze sprzedaży energii elektrycznej wyprodukowanej z węgla kamiennego, której cena może być znacznie niższa niż cena technologii krańcowych w niektórych państwach członkowskich. Aby zapewnić pewność prawa, państwa członkowskie powinny mieć również możliwość utrzymania lub wprowadzenia krajowych środków kryzysowych, które ograniczają dochody rynkowe producentów innych niż producenci podlegający ogólnounijnemu pułapowi dochodów rynkowych”.
15 Artykuł 1 tego rozporządzenia, zatytułowany „Przedmiot i zakres stosowania”, stanowił:
„Niniejsze rozporządzenie ustanawia interwencję w sytuacji nadzwyczajnej w celu złagodzenia skutków wysokich cen energii za pomocą wyjątkowych, ukierunkowanych i ograniczonych w czasie środków. Środki te mają na celu zmniejszenie zużycia energii elektrycznej, ograniczenie dochodów rynkowych, które niektórzy producenci uzyskują z wytwarzania energii elektrycznej, i ukierunkowaną redystrybucję na rzecz końcowych odbiorców energii elektrycznej, […]”.
16 Artykuł 6 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Obowiązkowy pułap dochodów rynkowych”, stanowił w ust. 1:
„Dochody rynkowe producentów uzyskane z wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł, o których mowa w art. 7 ust. 1, są ograniczone do maksymalnej kwoty 180 [EUR] [za megawatogodzinę (MWh)] wyprodukowanej energii elektrycznej”.
17 Artykuł 7 tego rozporządzenia, zatytułowany „Zastosowanie pułapu dochodów rynkowych w odniesieniu do producentów energii elektrycznej”, stanowił w ust. 1, że pułap dochodów rynkowych przewidziany w art. 6 tego rozporządzenia ma zastosowanie do dochodów rynkowych ze sprzedaży energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł energii wymienionych w tym ust. 1.
18 Artykuł 8 rozporządzenia 2022/1854, zatytułowany „Krajowe środki kryzysowe”, stanowił:
„1. Państwa członkowskie mogą:
a) utrzymać lub wprowadzić środki, które dodatkowo ograniczają dochody rynkowe producentów wytwarzających energię elektryczną ze źródeł wymienionych w art. 7 ust. 1, w tym z możliwością rozróżnienia między technologiami, a także dochody rynkowe innych uczestników rynku, w tym tych zajmujących się obrotem energią elektryczną;
b) ustalić wyższy pułap dochodów rynkowych dla producentów wytwarzających energię elektryczną ze źródeł wymienionych w art. 7 ust. 1, pod warunkiem że ich inwestycje i koszty operacyjne przekraczają maksymalną wartość określoną w art. 6 ust. 1;
c) utrzymać lub wprowadzić środki krajowe w celu ograniczenia dochodów rynkowych producentów wytwarzających energię elektryczną ze źródeł niewymienionych w art. 7 ust. 1;
d) ustalić odrębny pułap dochodów rynkowych uzyskanych ze sprzedaży energii elektrycznej wyprodukowanej z węgla kamiennego;
e) objąć elektrownie wodne niewymienione w art. 7 ust. 1 lit. d) pułapem dochodów rynkowych lub utrzymać lub wprowadzić takie środki, które dodatkowo ograniczają ich dochody rynkowe, w tym z możliwością rozróżnienia między technologiami.
2. Środki, o których mowa w ust. 1, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem:
a) są proporcjonalne i niedyskryminacyjne;
b) nie zagrażają sygnałom inwestycyjnym;
c) zapewniają pokrycie kosztów inwestycji i kosztów operacyjnych;
d) nie zakłócają funkcjonowania hurtowych rynków energii elektrycznej i w szczególności nie wpływają na ranking cenowy i kształtowanie się cen na rynku hurtowym;
e) są zgodne z prawem Unii”.
19 Zgodnie z art. 22 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia jego art. 6–8 miały zastosowanie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2023 r.
Prawo bułgarskie
Ustawa o energetyce
20 Zakon za energetikata (ustawa o energetyce) (DV nr 107 z dnia 9 grudnia 2003 r.), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwana dalej „ustawą o energetyce”), stanowi w art. 36f:
„(1) Comiesięczne składki w wysokości 5 % na rzecz [funduszu »Sigurnost na elektroenergiynata sistema« (funduszu bezpieczeństwa systemu energii elektrycznej, Bułgaria, zwanego dalej »FSES«)] uiszczają:
1. Producenci energii elektrycznej od dochodów ze sprzedaży energii elektrycznej, z wyłączeniem [podatku od wartości dodanej (VAT)], oraz producenci, którzy pobierają premię […] na podstawie Zakon za energiyata ot vazobnovyaemi iztochnitsi [ustawy o energii ze źródeł odnawialnych, zwanej dalej »ustawą o energii odnawialnej«], również od dochodów uzyskanych z tej premii, z wyłączeniem [VAT]. […];
[…]
(2) Osoby, o których mowa w ust. 1, z wyjątkiem producentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy o energii odnawialnej, do 20. dnia bieżącego miesiąca są zobowiązane:
[…]
2. wpłacić do [FSES] odpowiednią składkę, na podstawie ust. 1, za poprzedni miesiąc.
(3) Producenci energii elektrycznej, o których mowa w art. 30 ust. 2 [ustawy o energii odnawialnej], przed dniem 31 marca każdego roku są zobowiązani:
[…]
2. wpłacić do [FSES] odpowiednie składki, na podstawie ust. 1, za poprzedni rok kalendarzowy.
[…]
(5) Do celów opodatkowania składki wpłacone na rzecz [FSES] uznaje się za bieżące koszty operacyjne”.
Rozporządzenie w sprawie zasobów FSES
21 Naredba za reda i nachina za nabiraneto, razhodvaneto, otchitaneto i kontrola na sredstvata na Fond „Sigurnost na elektroenergiynata sistema” (rozporządzenie w sprawie metod i środków gromadzenia, wydatkowania, księgowania i kontroli zasobów FSES), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie zasobów FSES”) stanowi w art. 5:
„[FSES] jest finansowany przez:
1) składki w wysokości 5 % dochodów producentów energii elektrycznej ze sprzedaży energii elektrycznej, bez VAT;
[…]”.
22 Zgodnie z art. 8 tego rozporządzenia:
„1. Dochodami, o których mowa w art. 5 pkt 1, są wszystkie dochody ze sprzedaży energii elektrycznej wytworzonej przez podatnika po cenach regulowanych lub swobodnie wynegocjowanych, w tym:
1) dochody ze sprzedaży aktywnej energii elektrycznej;
2) dochody z dostaw energii bilansującej na podstawie umowy […];
3) wynik netto z bilansowania na podstawie umowy […].
2. Do celów obliczania dochodów w rozumieniu art. 5 pkt 1 zadeklarowane koszty niewyprodukowanej energii bilansującej odlicza się w ramach regulacji »na niższym szczeblu«.
3. W przypadku gdy wynik netto bilansowania w rozumieniu ust. 1 pkt 3 jest ujemny, jego wysokość odlicza się od wysokości dochodów do celów obliczenia dochodów w rozumieniu art. 5 pkt 1.
[…]”.
Ustawa wykonawcza do budżetu na rok 2022
23 Paragraf 8 przepisów przejściowych i końcowych Zakon za prilagane na razporedbi na Zakona za darzhavnia byudzhet na Republika Bulgaria za 2022 g., Zakona za byudzheta na darzhavnoto obshtestveno osiguryavane za 2022 g. i Zakona za byudzheta na Natsionalnata zdravnoosiguritelna kasa za 2022 g. (ustawy wykonawczej do budżetu Republiki Bułgarii na rok 2022, do ustawy o budżecie państwowego ubezpieczenia społecznego na rok 2022 oraz do ustawy o budżecie krajowego funduszu ubezpieczeń zdrowotnych na rok 2022) (DV nr 104 z dnia 30 grudnia 2022 r.), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ustawą wykonawczą do budżetu na rok 2022”), stanowi:
„1. Producenci energii elektrycznej z instalacjami wytwarzającymi energię elektryczną o zainstalowanej mocy przekraczającej 1 [megawat (MW)], których dochody rynkowe pochodzą ze sprzedaży energii elektrycznej wytworzonej ze źródeł, o których mowa w art. 7 ust. 1 [rozporządzenia 2022/1854], […] wpłacają do [FSES] składki celowe stanowiące dodatnią różnicę między dochodami rynkowymi, z wyłączeniem [VAT], a ustalonym pułapem dochodów obliczonym przy zastosowaniu wartości dla danego rodzaju producenta, z okresem dostawy trwającym od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. […]. Wysokość składki celowej jest obliczana dla każdej transakcji.
2. Wartości wykorzystywane do obliczenia pułapu dochodów dla danego rodzaju producenta, w rozumieniu pkt 1, określa się w decyzji Ministerski savet [rady ministrów, Bułgaria].
3. Producenci posiadający instalacje wytwarzające energię elektryczną o zainstalowanej mocy przekraczającej 1 MW w ramach umowy o premie kompensacyjne obowiązującej w dniu 8 października 2022 r., których dochody rynkowe pochodzą ze sprzedaży energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł, o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia [2022/1854], wpłacają na rzecz [FSES] składki celowe od dochodów rynkowych z każdej transakcji, bez [VAT], zawartej po swobodnie negocjowanych cenach, z okresem dostawy od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2023 r., z wyłączeniem transakcji dotyczących energii bilansującej. Wysokość składki celowej od każdej transakcji oblicza się jako:
1) dodatnią różnicę między dochodami rynkowymi po swobodnie negocjowanych cenach (osiągnięta cena rynkowa) z danej transakcji, bez [VAT], a ustalonym pułapem dochodów, obliczonym poprzez zastosowanie prognozowanej ceny rynkowej na podstawie decyzji cenowej Komisia za energiyno i vodno regulirane [komisji ds. regulacji energetyki i wód, Bułgaria], w której określa się premię obowiązującą dla danego producenta, dla producentów, w odniesieniu do których wysokość tej premii jest inna niż 0,00 BGN/MWh, bez [VAT], oraz
2) 90 % dodatniej różnicy między dochodami rynkowymi po swobodnie negocjowanych cenach (osiągnięta cena rynkowa) z danej transakcji, bez [VAT], a ustalonym pułapem dochodów, obliczonym przy zastosowaniu ceny preferencyjnej określonej decyzją komisji ds. regulacji energetyki i wód zgodnie z umową o premie kompensacyjne, dla producentów, w odniesieniu do których ustalona wysokość obowiązującej premii wynosi 0,00 BGN/MWh, bez [VAT].
[…]
11. Składki celowe, o których mowa w pkt 1, 3, 4 i 5, uznaje się za bieżące koszty operacyjne do celów opodatkowania producentów, podmiotów zajmujących się obrotem energią elektryczną i dostawcy publicznego.
[…]
15. Składki celowe, o których mowa w pkt 1, 3, 4 i 5, są wierzytelnościami publicznymi państwa, a składki niezapłacone w terminie są ustalane i pobierane zgodnie z Danachno-osiguritelnia protsesualen kodeks [kodeksem postępowania w zakresie podatków i składek na ubezpieczenie społeczne] […]
[…]”.
Ustawa budżetowej na rok 2023
24 Paragraf 3 przepisów przejściowych i końcowych ustawy o stosowaniu Zakon za darzhavnia byudzhet na Republika Bulgaria za 2023 g. (ustawy budżetowej Republiki Bułgarii na 2023 r.), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ustawą budżetową na rok 2023”), stanowi:
„1. Producenci energii elektrycznej posiadający instalacje do wytwarzania energii elektrycznej o zainstalowanej mocy przekraczającej 1 MW, których dochody rynkowe pochodzą ze sprzedaży energii elektrycznej wytwarzanej z energii wiatrowej, energii słonecznej (słonecznej energii cieplnej i słonecznej energii fotowoltaicznej), energii geotermalnej, energii wodnej bez zbiorników, biopaliw (stałych i gazowych, z wyłączeniem biometanu), odpadów, energii jądrowej, węgla brunatnego, produktów ropopochodnych i torfu, a także energii elektrycznej wytwarzanej z węgla kamiennego i elektrowni wodnych, wpłacają do [FSES] składki celowe odpowiadające dodatniej różnicy między dochodami rynkowymi, z wyłączeniem [VAT], a ustalonym pułapem dochodów, obliczonym przy zastosowaniu wartości dla danego rodzaju producenta, z okresem dostawy trwającym od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2023 r. […] Wysokość składki celowej jest obliczana dla każdej transakcji.
2. Wartości wykorzystywane do obliczenia pułapu dochodów dla danego rodzaju producenta, w rozumieniu § 1, określa się w decyzji rady ministrów.
3. Producenci posiadający instalacje wytwarzania energii elektrycznej o zainstalowanej mocy przekraczającej 1 MW, mający umowę o premie kompensacyjne obowiązującą w dniu 8 października 2022 r., których dochody rynkowe pochodzą ze sprzedaży energii elektrycznej wytwarzanej z energii wiatrowej, energii słonecznej (słonecznej energii cieplnej i słonecznej energii fotowoltaicznej), energii geotermalnej, energii wodnej bez zbiorników, biopaliw (stałych i gazowych, z wyłączeniem biometanu), odpadów, energii jądrowej, węgla brunatnego, produktów ropopochodnych i torfu wpłacają na rzecz [FSES] składki celowe od dochodów rynkowych w odniesieniu do każdej transakcji zawartej po swobodnie wynegocjowanych cenach, bez [VAT], z okresem dostawy trwającym od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2023 r., z wyjątkiem transakcji dotyczących energii bilansującej. Kwotę składki celowej od każdej transakcji oblicza się [zgodnie z taką samą metodą jak metoda, która była przewidziana w § 8 przepisów przejściowych i końcowych ustawy wykonawczej do budżetu na rok 2022].
[…]”.
25 W pkt 11 i 15 tego § 3 powtórzono w identyczny sposób przepisy § 8 pkt 11 i 15 przepisów przejściowych i końcowych ustawy wykonawczej do budżetu na rok 2022.
Ustawa budżetowa na rok 2024
26 W § 3 przepisów przejściowych i końcowych ustawy wykonawczej do Zakon za darzhavnia byudzhet na Republika Bulgaria za 2024 g. (ustawy budżetowej Republiki Bułgarii na rok 2024), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ustawą budżetową na rok 2024”), powtórzono brzmienie § 3 przepisów przejściowych i końcowych ustawy budżetowej na rok 2023 w odniesieniu do energii elektrycznej dostarczanej w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2024 r.
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
27 VETS Svoge jest spółką prawa bułgarskiego będącą właścicielem pięciu elektrowni wodnych. Jest ona producentem energii elektrycznej i znajduje się w wykazie płatników, o których mowa w art. 7 rozporządzenia w sprawie zasobów FSES. Zgodnie z art. 36f ust. 1 ustawy o energetyce jest ona zobowiązana do uiszczania miesięcznej składki w wysokości 5 % dochodów ze sprzedaży jej energii elektrycznej (zwanej dalej „składką w wysokości 5 %”).
28 Decyzją organu administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2024 r. wszczęto postępowanie administracyjne w celu wydania aktu stwierdzającego istnienie wierzytelności publicznej państwa. Zgodnie z postanowieniem odsyłającym spółka VETS Svoge miała w tym dniu wymagalne i niezapłacone długi z tytułu składek należnych na podstawie art. 36f ust. 1 ustawy o energetyce za styczeń i luty 2024 r. w wysokości 86 828,39 BGN (około 44 395 EUR), co stanowi 5 % dochodów obliczonych zgodnie z art. 8 rozporządzenia w sprawie zasobów FSES.
29 Pismem z dnia 14 kwietnia 2024 r. spółka ta przedstawiła uwagi dotyczące tej decyzji o wszczęciu postępowania. Wskazała ona, że spłaciła te długi w terminie, i załączyła odpowiednie zlecenia płatnicze.
30 Pismem z dnia 17 kwietnia 2024 r. organ administracyjny poinformował wspomnianą spółkę, że nie obliczyła i nie wpłaciła prawidłowo swoich składek na podstawie tego art. 36f za grudzień 2022 r. oraz za styczeń, luty, marzec, kwiecień, wrzesień i październik 2023 r., ponieważ bez podstawy prawnej odjęła ona od dochodów, od których oblicza się składkę w wysokości 5 %, składki celowe, które wpłaciła ona na podstawie przepisów przejściowych i końcowych ustawy wykonawczej do budżetu na rok 2022, a także na podstawie przepisów przejściowych i końcowych ustawy budżetowej na rok 2023.
31 Chociaż spółka VETS Svoge dokonała pewnych płatności w celu zapłaty kwoty głównej składek należnych na podstawie art. 36f ustawy o energetyce za 2023 r., a także części składki należnej za styczeń 2024 r., organ administracyjny uznał, że spółka ta nie wywiązała się w pełni z zobowiązań do zapłaty składek w wysokości 5 % oraz związanych z nimi odsetek za zwłokę. Organ ten wydał zatem w dniu 22 kwietnia 2024 r. akt stwierdzający istnienie wierzytelności publicznej państwa, i ustalił całkowitą kwotę długów VETS Svoge na kwotę 55 671,89 BGN (około 28 465 EUR), czyli kwotę 41 971,86 BGN (około 21 460 EUR) z tytułu kwoty głównej, odpowiadającej składkom w wysokości 5 % od dochodów ze sprzedaży energii elektrycznej bez VAT za styczeń i luty 2024 r., oraz kwotę 13 700,03 BGN (około 7005 EUR) z tytułu odsetek za zwłokę należnych od składek w wysokości 5 % niezapłaconych w terminie za okres od 1 sierpnia 2021 r. do 22 kwietnia 2024 r.
32 Spółka VETS Svoge wniosła do Administrativen sad Sofia-grad (sądu administracyjnego w Sofii, Bułgaria) skargę kwestionującą zgodność z prawem tego aktu.
33 Wyrokiem z dnia 9 października 2024 r. sąd ten oddalił tę skargę. Stwierdził on w szczególności, że za marzec 2022 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, wrzesień i październik 2023 r., w odniesieniu do każdej ze swoich pięciu elektrowni, spółka ta dokonała odliczeń od dochodów ze sprzedaży energii elektrycznej wykazanych na wystawionych przez nią fakturach, w związku z czym uiściła ona składkę na podstawie art. 36f ustawy o energetyce niższą od składki należnej na podstawie tego artykułu.
34 Wspomniany sąd uznał w tym względzie, że składki należne na podstawie tego artykułu i składki celowe należne na podstawie § 8 przepisów przejściowych i końcowych ustawy wykonawczej do budżetu na rok 2022, przyjętego na podstawie rozporządzenia 2022/1854, a także składki należne na podstawie § 3 przepisów przejściowych i końcowych ustawy budżetowej na rok 2023 oraz § 3 przepisów przejściowych i końcowych ustawy budżetowej na rok 2024, przede wszystkim dotyczą różnych stosunków społecznych i są regulowane przez różne akty prawne, między którymi brak jest zgodności, a następnie istnieją różne mechanizmy ich obliczania, wypłaty i ustalania, i wreszcie zostały one przyjęte w celu zrekompensowania wydatków o różnym charakterze i kwotach. Sąd ten dodał, że przyjmując te dwie składki, ustawodawca bułgarski realizował różne cele. Wskazał on również, że żaden z przepisów przejściowych nie zmienił art. 36f ustawy o energetyce ani sposobu obliczania składki w wysokości 5 % przewidzianej w tym artykule.
35 Sąd ten uznał w konsekwencji, że organ administracyjny zasadnie stwierdził, iż spółka VETS Svoge nie obliczyła i nie wpłaciła prawidłowo składek należnych na podstawie wspomnianego art. 36f, gdy odliczyła składki celowe od dochodów, na podstawie których te pierwsze składki są obliczane.
36 Spółka VETS Svoge wniosła skargę kasacyjną do Varhoven administrativen sad (najwyższego sądu administracyjnego, Bułgaria), który jest sądem odsyłającym. Na poparcie tej skargi podnosi ona, że ustalenia sądu pierwszej instancji są sprzeczne, po pierwsze, z ustawą o energetyce, ustawą wykonawczą do budżetu na rok 2022, ustawami budżetowymi na lata 2023 i 2024, rozporządzeniem w sprawie zasobów FSES oraz z podstawowymi zasadami i wolnościami ustanowionymi w Konstitutsia na Republika Bulgaria (konstytucji Republiki Bułgarii), ponieważ nakładają nieuzasadnione i nieproporcjonalne obciążenie finansowe na producentów energii elektrycznej, a po drugie, z prawem Unii.
37 W tym kontekście sąd odsyłający wskazuje, po pierwsze, że z rozporządzenia 2022/1854 wynika w szczególności, iż dochody producentów energii elektrycznej, które przekraczają pułap dochodów określony w tym rozporządzeniu, nie są uznawane za dochody dla zainteresowanych producentów, lecz stanowią dochody na rzecz państw członkowskich, przekierowane do odbiorców końcowych w celu ograniczenia negatywnych skutków podwyżek cen. Zauważa on również, że zgodnie z tym rozporządzeniem wprowadzenie lub utrzymanie przez państwa członkowskie środków, które w większym stopniu ograniczają dochody rynkowe, jest możliwe jedynie z poszanowaniem warunków wymienionych w tym rozporządzeniu. Wynika z tego, że dodatkowy środek można uznać za proporcjonalny tylko wtedy, gdy nie wyrządza on szkody producentom i nie zagraża konkurencji.
38 Po drugie, sąd ten zauważa, że do celów obliczenia składki w wysokości 5 % przewidzianej w art. 36f ustawy o energetyce dochody ze sprzedaży energii elektrycznej składają się z całości dochodów ze sprzedaży fakturowanych według cen regulowanych lub swobodnie negocjowanych, przy czym jedynymi obciążeniami, które można odliczyć, są koszty niedoborów zaopatrzenia. W związku z tym środek, o którym mowa w tym art. 36f, nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu 2022/1854, ponieważ jest nieproporcjonalny, nie uwzględnia kosztów operacyjnych, produkcji i inwestycji producentów energii elektrycznej i ogranicza ich działalność. Rozporządzenie to, jako instrument prawa Unii, ma pierwszeństwo przed ustawodawstwem krajowym i wyklucza zatem współistnienie składki, o której mowa w art. 36f ustawy o energetyce, odpowiadającej również pułapowi dochodów, z ustanowionym w nim obowiązkowym pułapem dochodów.
39 Ponadto nawet przy założeniu, że ten ostatni pułap i składka przewidziana we wspomnianym art. 36f mogą współistnieć, należy stwierdzić, że kwota pobierana jako składki celowe nie stanowi dochodu z punktu widzenia danego producenta. W konsekwencji niezgodne z prawem byłoby, gdyby w ramach stosowania art. 36f ustawy o energetyce składka w wysokości 5 % należna na podstawie tego przepisu była obliczana również na podstawie kwoty składek celowych. Prowadziłoby to ponadto do podwójnego opodatkowania tej samej wartości. Byłoby to również nieproporcjonalne i sprzeczne z celem rozporządzenia 2022/1854, którym jest ograniczenie nie fikcyjnych dochodów, lecz faktycznie osiągniętych dochodów.
40 W tym względzie wspomniany sąd dodaje, że zgodnie z § 8 pkt 11 przepisów przejściowych i końcowych ustawy wykonawczej do budżetu na rok 2022 składki celowe uznaje się za bieżące koszty operacyjne producentów energii elektrycznej. Traktowanie ich jako dochodów wyłącznie do celów ich opodatkowania na podstawie tego art. 36f stanowi arbitralny akt państwa niezgodny z zasadami solidarności i proporcjonalności ustanowionymi w prawie Unii. Ponadto, nawet przy założeniu, że taki środek jest zgodny z prawem w świetle prawa krajowego, zgodnie z zasadą lex posterior derogat legi priori należałoby uwzględnić dorozumiane uchylenie wspomnianego art. 36f, ponieważ pojęcie „dochodów” należy rozumieć zgodnie z tym § 8 przepisów przejściowych i końcowych.
41 Po trzecie, obowiązek uiszczenia składki w wysokości 5 % od kwoty składek celowych zniechęca do wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i prowadzi do wstrzymania inwestycji, a także do przymusowego ograniczenia produkcji tego rodzaju energii elektrycznej, biorąc pod uwagę powstałe straty. Ponadto składka ta jest niezgodna z polityką Unii w dziedzinie ochrony środowiska i wspierania neutralności klimatycznej, do której dąży rozporządzenie 2021/1119.
42 Po czwarte, wspomniana składka jest niezgodna ze swobodnym przepływem kapitału, ponieważ nakłada na producentów pragnących wejść na bułgarski rynek energii elektrycznej lub utrzymać na nim działalność nadmierne opodatkowanie, co ponadto ogranicza swobodę przedsiębiorczości i narusza art. 17 Karty.
43 W tych okolicznościach Varhoven administrativen sad (najwyższy sąd administracyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1) Czy art. 8 rozporządzenia [2022/1854] należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie utrzymaniu w mocy środka krajowego takiego jak określona w art. 36f [ustawy o energetyce] składka w wysokości 5 % dochodów ze sprzedaży energii elektrycznej oraz równoczesnemu istnieniu tej składki wraz z obowiązkowym pułapem dochodów rynkowych producentów energii elektrycznej?
2) Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 8 rozporządzenia [2022/1854] należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by składka w wysokości 5 % dochodów ze sprzedanej energii elektrycznej była obliczana i należna od kwot przekraczających obowiązkowy pułap dochodów, które producenci energii elektrycznej są zobowiązani wpłacać do [FSES] i które nie stanowią dla nich dochodu? Czy w ramach wykładni tych przepisów można uznać, że składka w wysokości 5 % dochodów ze sprzedanej energii elektrycznej jest niedyskryminująca, w sytuacji gdy w odniesieniu do niektórych producentów prowadzi ona do podwójnego obciążenia tych samych [dochodów]?
3) Biorąc pod uwagę wykładnię:
– art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 rozporządzenia 2021/1119 w związku z art. 191 ust. 2 TFUE, które regulują zasadnicze znaczenie przejścia państw członkowskich na system energetyczny oparty na odnawialnych źródłach energii,
– art. 3 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2018/2001, w którym określono wiążący cel Unii Europejskiej, jakim jest osiągnięcie określonego udziału energii ze źródeł odnawialnych do 2030 r., oraz obowiązek państw członkowskich zapewnienia osiągnięcia tego udziału, oraz
– art. 3 lit. a), b), h) i p) oraz art. 10 ust. 1, 4 i 5 rozporządzenia 2019/943 w związku z motywami 22 i 23 preambuły tego rozporządzenia oraz art. 5 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2019/944 i art. 8 rozporządzenia 2022/1854, które regulują zasady dotyczące kształtowania cen na rynku handlu energią,
czy prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, aby państwo bułgarskie nakładało i pobierało składki od producentów energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, przy określeniu w art. 36f ustawy o energetyce składki od kwot przekraczających obowiązkowy pułap dochodów, które producenci energii elektrycznej są zobowiązani wpłacać do [FSES] i które nie stanowią dla nich dochodu? Czy zgodnie z wykładnią tych przepisów takie traktowanie można uznać za proporcjonalne, biorąc pod uwagę, że nie uwzględnia ono faktycznych kosztów operacyjnych producentów energii elektrycznej?
4) Czy art. 63 TFUE i art. 17 [Karty] należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu i praktyce krajowej, takim jak opisane w niniejszej sprawie, na mocy których na kwoty podlegające zapłacie przez producenta energii elektrycznej na rzecz państwa (tak zwane kwoty przekraczające obowiązkowy pułap dochodów producentów energii elektrycznej) nakłada się również inną opłatę publiczną (w wysokości 5 %, zgodnie z art. 36f ustawy o energetyce)?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
W przedmiocie pytania pierwszego
44 Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 8 rozporządzenia 2022/1854 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których producenci energii elektrycznej są zobowiązani do uiszczania miesięcznej składki w wysokości 5 % swoich dochodów ze sprzedaży energii elektrycznej, która służy finansowaniu podmiotu publicznego, którego celem jest zapewnienie stabilności finansowej sektora energetycznego oraz bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej tego państwa członkowskiego, i która współistnieje ze środkiem w postaci pułapu dochodów producentów energii elektrycznej przewidzianym w tym rozporządzeniu.
45 W tym względzie należy zauważyć na wstępie, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu odsyłającym, których zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego, spór w postępowaniu głównym dotyczy składki miesięcznej przewidzianej w art. 36f ust. 1 ustawy o energetyce, należnej z tytułu sprzedaży energii elektrycznej zrealizowanej przez VETS Svoge w okresie od 1 sierpnia 2021 r. do 22 kwietnia 2024 r.
46 Należy zatem przypomnieć w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 22 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2022/1854 jego art. 6–8 miały zastosowanie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. Wynika z tego, że w każdym razie art. 8 tego rozporządzenia nie można interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak opisane w pkt 44 niniejszego wyroku, w odniesieniu do okresu, w którym artykuł ten nie miał zastosowania (zob. podobnie wyrok z dnia 22 stycznia 2026 r., Secab, C‑423/23, EU:C:2026:32, pkt 38), a mianowicie w odniesieniu do okresu przed dniem 1 grudnia 2022 r. i okresu po dniu 30 czerwca 2023 r.
47 W drugiej kolejności, co się tyczy okresu, w którym te art. 6–8 miały zastosowanie, należy przypomnieć, że art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2022/1854 przewiduje, iż dochody rynkowe uzyskane przez producentów energii elektrycznej ze źródeł, o których mowa w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia, są ograniczone do maksymalnie 180 EUR/MWh wyprodukowanej energii elektrycznej. Zgodnie z tym ostatnim przepisem źródłami tymi są energia wiatrowa, energia słoneczna, energia geotermalna, energia wodna z elektrowni bez zbiorników, paliwa stałe lub gazowe z biomasy, z wyłączeniem biometanu, odpady, energia jądrowa, węgiel brunatny, produkty ropopochodne i torf.
48 Co się tyczy art. 8 tego rozporządzenia, w jego ust. 1 sprecyzowano różne inne środki, które państwa członkowskie mogą podjąć. Chodzi w istocie o utrzymanie lub wprowadzenie środków, które dodatkowo ograniczają dochody rynkowe producentów wytwarzających energię elektryczną ze źródeł wymienionych w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia; ustalenie wyższego pułapu dochodów rynkowych dla tych producentów, pod warunkiem że ich koszty inwestycyjne i operacyjne przekraczają maksymalne kwoty określone w art. 6 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia; utrzymanie lub wprowadzenie krajowych środków mających na celu ograniczenie dochodów rynkowych uzyskiwanych przez producentów wytwarzających energię elektryczną ze źródeł niewymienionych w tym art. 7 ust. 1; ustanowienie specjalnego pułapu dochodów rynkowych ze sprzedaży energii elektrycznej wytwarzanej z węgla kamiennego oraz poddanie jednostek wytwarzających energię wodną niewymienionych we wspomnianym art. 7 ust. 1 lit. d) ograniczeniu dochodów rynkowych lub dalsze wprowadzanie środków, które dodatkowo ograniczają uzyskiwane przez nie dochody rynkowe. W art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia wymieniono ze swej strony warunki, jakie muszą spełniać środki, o których mowa w tym art. 8 ust. 1.
49 Ponadto zgodnie z art. 1 rozporządzenia 2022/1854 wprowadza ono interwencję w sytuacji nadzwyczajnej mającą na celu złagodzenie skutków wysokich cen energii za pomocą nadzwyczajnych, ukierunkowanych i ograniczonych w czasie środków, które mają w szczególności na celu wprowadzenie pułapu dochodów rynkowych, jakie niektórzy producenci uzyskują z wytwarzania energii elektrycznej, i ich ukierunkowaną redystrybucję wśród odbiorców końcowych energii elektrycznej.
50 I tak w motywie 25 tego rozporządzenia uściślono, że w sytuacji gdy konsumenci są narażeni na wyjątkowo wysokie ceny szkodzące również gospodarce Unii, konieczne jest tymczasowe ograniczenie nadzwyczajnych dochodów rynkowych producentów o niższych kosztach krańcowych poprzez zastosowanie pułapu dochodów rynkowych uzyskanych ze sprzedaży energii elektrycznej w Unii. Podobnie w motywie 41 wspomnianego rozporządzenia wskazano, że państwa członkowskie powinny zachować możliwość dalszego ograniczania dochodów producentów, do których ma zastosowanie pułap dochodów rynkowych, i to zgodnie z motywem 40 tego rozporządzenia, ponieważ koszyk energetyczny i struktura kosztów zakładów wytwarzania energii znacznie różnią się w poszczególnych państwach członkowskich.
51 Tymczasem należy stwierdzić, że składka krajowa taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, która jest nakładana na wszystkich producentów energii elektrycznej dokonujących sprzedaży energii elektrycznej na terytorium tego państwa członkowskiego i która ma na celu finansowanie podmiotu publicznego odpowiedzialnego za zapewnienie stabilności finansowej sektora energetycznego oraz bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej wspomnianego państwa członkowskiego, po pierwsze, nie stanowi środka w postaci pułapu dochodów, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2022/1854. Po drugie, nie może ona również należeć do środków, które państwa członkowskie mogą podejmować na podstawie art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia. Przedmiot takiej składki jest bowiem w sposób oczywisty obcy celowi realizowanemu przez to rozporządzenie, a jej podmiotowy zakres stosowania nie odpowiada zresztą w żaden sposób podmiotowemu zakresowi stosowania środków przewidzianych w tym art. 8.
52 Wynika z tego, że uregulowania krajowe ustanawiające składkę taką jak rozpatrywana w postępowaniu głównym nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia 2022/1854, a w szczególności jego art. 6–8.
53 Ponadto Trybunał orzekł już, że z żadnego przepisu tego rozporządzenia nie wynika, że miałoby ono zastosowanie do środka w postaci pułapu dochodów wprowadzonego przez uregulowania krajowe w odniesieniu do okresu poprzedzającego wejście w życie wspomnianego rozporządzenia, a także że w braku uregulowań Unii w tej dziedzinie mających zastosowanie ratione temporis nie można uznać, że państwa członkowskie są pozbawione możliwości wykonywania swoich kompetencji w tym względzie (zob. podobnie wyrok z dnia 18 grudnia 2025 r., Electrabel i in., C‑633/23, EU:C:2025:991, pkt 58).
54 To ostatnie stwierdzenie powinno zaś a fortiori obowiązywać również w odniesieniu do uregulowań krajowych przewidujących składkę taką jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, która ze względu na swój charakter nie jest objęta zakresem stosowania rozporządzenia 2022/1854. W szczególności z żadnego przepisu tego rozporządzenia nie wynika, że w okresie jego stosowania ratione temporis państwa członkowskie byłyby pozbawione kompetencji do nakładania obowiązkowych opłat mających na celu finansowanie podmiotów publicznych, którym powierzono zadania w interesie publicznym, takie jak w niniejszym przypadku zapewnienie stabilności finansowej sektora energetycznego i bezpieczeństwa krajowej sieci elektroenergetycznej.
55 W tym względzie jest prawdą, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem państwa członkowskie powinny wykonywać swoje kompetencje z poszanowaniem prawa Unii i, w związku z tym, w sposób zachowujący w szczególności skuteczność (effet utile) przepisów wspomnianego rozporządzenia (wyrok z dnia 18 grudnia 2025 r., Electrabel i in., C‑633/23, EU:C:2025:991, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże, biorąc pod uwagę cechy składki takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w szczególności jej przedmiot i zakres stosowania, nie może ona w żaden sposób naruszać tej skuteczności (effet utile), a ponadto nic nie wskazuje na to, by w inny sposób naruszała ona prawo Unii.
56 W świetle powyższych rozważań odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi następująco: art. 8 rozporządzenia 2022/1854 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których producenci energii elektrycznej są zobowiązani do uiszczania miesięcznej składki w wysokości 5 % swoich dochodów ze sprzedaży energii elektrycznej, która służy finansowaniu podmiotu publicznego, którego celem jest zapewnienie stabilności finansowej sektora energetycznego oraz bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej tego państwa członkowskiego, i która współistnieje ze środkiem w postaci pułapu dochodów producentów energii elektrycznej przewidzianym w tym rozporządzeniu.
W przedmiocie pytania drugiego
57 Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 8 rozporządzenia 2022/1854, a w szczególności warunek niedyskryminacji określony w tym art. 8 ust. 2 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, w których przewidziano, że miesięczna składka należna od producentów energii elektrycznej na mocy tych uregulowań, służąca finansowaniu podmiotu publicznego, którego celem jest zapewnienie stabilności finansowej sektora energetycznego oraz bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej tego państwa członkowskiego, jest obliczana i pobierana na podstawie całości dochodów uzyskanych ze sprzedaży energii elektrycznej zrealizowanej na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego przez tych producentów.
58 W tym względzie wystarczy przypomnieć, po pierwsze, że – jak wskazano w pkt 46 niniejszego wyroku – owego art. 8 nie można interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie takim uregulowaniom krajowym w odniesieniu do okresu, w którym wspomniany art. 8 nie miał zastosowania. Po drugie, jak stwierdzono w pkt 52 niniejszego wyroku, takie uregulowania krajowe nie są objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia. Wynika z tego, że ten sam art. 8 nie może stać na przeszkodzie temu, by składka taka jak opisana w poprzednim punkcie była obliczana i pobierana na podstawie całości dochodów pochodzących ze sprzedaży energii elektrycznej zrealizowanej na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego przez tych producentów.
59 Odpowiedź na pytanie drugie powinna zatem brzmieć: art. 8 rozporządzenia 2022/1854, a w szczególności warunek niedyskryminacji określony w tym art. 8 ust. 2 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, w których przewidziano, że miesięczna składka należna od producentów energii elektrycznej na mocy tych uregulowań, służąca finansowaniu podmiotu publicznego, którego celem jest zapewnienie stabilności finansowej sektora energetycznego oraz bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej tego państwa członkowskiego, jest obliczana i pobierana na podstawie całości dochodów uzyskanych ze sprzedaży energii elektrycznej zrealizowanej na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego przez tych producentów.
W przedmiocie pytania trzeciego
60 Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający zwraca się w istocie o dokonanie wykładni, po pierwsze, art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 rozporządzenia 2021/1119 w związku z art. 191 ust. 2 TFUE, po drugie, art. 3 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2018/2001, i po trzecie, art. 3 lit. a), b), h) i p) oraz art. 10 ust. 1, 4 i 5 rozporządzenia 2019/943 w związku z jego motywami 22 i 23, z art. 5 ust. 1, 3 i 4 dyrektywy 2019/944 oraz z art. 8 rozporządzenia 2022/1854.
61 W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE współpracy między Trybunałem i sądami krajowymi wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i który powinien przyjąć na siebie odpowiedzialność za mające zapaść orzeczenie sądowe, należy dokonanie oceny, w świetle szczególnych okoliczności sprawy, zarówno konieczności wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym po to, aby tenże sąd krajowy był w stanie wydać swoje orzeczenie, jak i znaczenia dla sprawy pytań zadanych Trybunałowi. W konsekwencji, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni lub ważności przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (zob. wyroki: z dnia 21 kwietnia 1988 r., Pardini, 338/85, EU:C:1988:194, pkt 8; z dnia 24 lipca 2023 r., Lin, C‑107/23 PPU, EU:C:2023:606, pkt 61; z dnia 11 czerwca 2026 r., OTP banka, C‑81/24, EU:C:2026:470, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
62 Pytania dotyczące wykładni prawa Unii, z którymi zwrócił się sąd krajowy na gruncie stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny, przy czym prawidłowość tych ustaleń nie podlega ocenie Trybunału, korzystają bowiem z domniemania, iż mają one znaczenie dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w przedmiocie złożonego przez sąd krajowy wniosku jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem postępowania głównego, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione mu pytania (wyroki: z dnia 16 grudnia 2008 r., Cartesio, C‑210/06, EU:C:2008:723, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 11 czerwca 2026 r., OTP banka, C‑81/24, EU:C:2026:470, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).
63 Jednakże z art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem i z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w celu dokonania wykładni prawa Unii, która będzie użyteczna dla sądu krajowego, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym powinien, po pierwsze, zawierać zwięzłe omówienie przedmiotu sporu w postępowaniu głównym oraz istotnych okoliczności faktycznych, jakie ustalił sąd odsyłający, lub przynajmniej przedstawienie okoliczności faktycznych, na których oparte są pytania. Wniosek ten powinien, po drugie, zawierać treść przepisów krajowych mogących mieć zastosowanie w sprawie w postępowaniu głównym oraz, w stosownym przypadku, wskazanie istotnego dla sprawy orzecznictwa sądów krajowych. Po trzecie, sąd odsyłający powinien omówić powody, dla których rozpatruje kwestię wykładni lub ważności określonych przepisów prawa Unii, jak również związek, jaki dostrzega on między tymi przepisami a uregulowaniami krajowymi znajdującymi zastosowanie w postępowaniu głównym (zob. postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 czerwca 2014 r., Municipiul Piatra Neamț, C‑13/14, EU:C:2014:2000, pkt 10 i przytoczone tam orzecznictwo; a także wyrok z dnia 4 czerwca 2026 r., Darashev, C‑312/24, EU:C:2026:449, pkt 56).
64 W niniejszej sprawie jest prawdą, że sąd odsyłający przedstawił treść przepisów krajowych mających zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym oraz przedmiot tego sporu. Ponadto wskazał on w odniesieniu do pytania trzeciego, że składka w wysokości 5 % zniechęca do produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, prowadzi do wstrzymania inwestycji i przymusowego ograniczenia produkcji tego rodzaju energii elektrycznej oraz jest niezgodna z polityką Unii w dziedzinie ochrony środowiska i wspierania neutralności klimatycznej.
65 Jednakże poza tymi ogólnymi twierdzeniami i jak podniósł również organ administracyjny, sąd ten w żaden sposób nie przedstawił powodów, dla których zastanawia się nad wykładnią przepisów prawa Unii, o których mowa w tym pytaniu, ani związku, jaki dostrzega między tymi przepisami a ustawodawstwem krajowym mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym.
66 W tym względzie z postanowienia odsyłającego wynika, że spór ten dotyczy zasad obliczania składki wprowadzonej przez bułgarskiego ustawodawcę, przeznaczonej na finansowanie podmiotu publicznego mającego na celu zapewnienie stabilności finansowej sektora energetycznego oraz bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej tego państwa członkowskiego. Tymczasem wspomniany sąd w żaden sposób nie wyjaśnił związku, jaki dostrzega między, z jednej strony, przepisami krajowymi dotyczącymi tej składki i sposobów jej obliczania, a z drugiej strony, przepisami, o których wykładnię wnosi w pytaniu trzecim. O ile sąd odsyłający odnosi się zresztą w sposób ogólny do rozporządzenia 2021/1119, o tyle w postanowieniu odsyłającym nie wymieniono żadnego z pozostałych aktów ani żadnego z przepisów, o których mowa w pytaniu trzecim.
67 W tych okolicznościach Trybunał nie dysponuje informacjami niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytanie trzecie. W konsekwencji jest ono niedopuszczalne zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 62 i 63 niniejszego wyroku.
W przedmiocie pytania czwartego
68 Poprzez pytanie czwarte sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 63 TFUE i art. 17 Karty należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których producenci energii elektrycznej prowadzący sprzedaż energii elektrycznej na terytorium tego państwa członkowskiego są zobowiązani do uiszczenia miesięcznej składki w wysokości 5 % przeznaczonej na finansowanie podmiotu publicznego mającego na celu zapewnienie stabilności finansowej sektora energetycznego oraz bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej tego państwa członkowskiego, obliczonej na podstawie całości ich dochodów pochodzących z tej sprzedaży.
69 W tym względzie należy zauważyć, po pierwsze, że poza ogólnym stwierdzeniem, zgodnie z którym taka składka ogranicza swobodny przepływ kapitału, sąd odsyłający w żaden sposób nie wyjaśnił powodów, dla których zastanawia się nad wykładnią art. 63 TFUE, ani związku, jaki dostrzega między tym postanowieniem a sporem w postępowaniu głównym. W związku z tym w zakresie, w jakim to pytanie czwarte dotyczy tego przepisu, jest ono niedopuszczalne na podstawie orzecznictwa przedstawionego w pkt 62 i 63 niniejszego wyroku.
70 Po drugie, w zakresie, w jakim sąd odsyłający zwraca się o dokonanie wykładni art. 17 Karty, należy przypomnieć, że zakres stosowania Karty został określony w jej art. 51 ust. 1, zgodnie z którym w odniesieniu do działań państw członkowskich postanowienia Karty mają do nich zastosowanie wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii.
71 Prawa podstawowe chronione w porządku prawnym Unii znajdują zatem zastosowanie we wszystkich sytuacjach podlegających prawu Unii, lecz nie poza takimi sytuacjami (wyroki: z dnia 26 lutego 2013 r., Åkerberg Fransson, C‑617/10, EU:C:2013:105, pkt 19; z dnia 29 lipca 2024 r., protectus, C‑185/23, EU:C:2024:657, pkt 41).
72 Natomiast, jeżeli sytuacja prawna nie jest objęta zakresem zastosowania prawa Unii, Trybunał nie jest właściwy do jej oceny, a przytaczane ewentualnie postanowienia Karty nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do nadania mu takiej właściwości (zob. wyroki: z dnia 26 lutego 2013 r., Åkerberg Fransson, C‑617/10, EU:C:2013:105, pkt 22; z dnia 21 maja 2026 r., 24.hu, C‑843/24, EU:C:2026:426, pkt 28).
73 Pojęcie „stosowania prawa Unii” w rozumieniu art. 51 ust. 1 Karty wymaga istnienia powiązania między aktem prawa Unii a danym środkiem krajowym, które wykracza poza bliskość odnośnych dziedzin lub pośredni wpływ jednej dziedziny na drugą (wyrok z dnia 29 lipca 2024 r., protectus, C‑185/23, EU:C:2024:657, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).
74 Tak więc, aby określić, czy uregulowania krajowe mieszczą się w granicach „stosowania prawa Unii” w rozumieniu art. 51 ust. 1 Karty, należy między innymi zbadać, czy omawiane uregulowania krajowe mają na celu wykonanie przepisu prawa Unii, jaki jest charakter tych uregulowań oraz czy zmierzają one ku realizacji celów innych niż te objęte prawem Unii, nawet jeżeli mogą one w sposób pośredni wpływać na to ostatnie, a także czy istnieją przepisy prawa Unii regulujące daną dziedzinę w sposób szczególny lub mogące mieć dla niej znaczenie (wyrok z dnia 29 lipca 2024 r., protectus, C‑185/23, EU:C:2024:657, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).
75 W niniejszej sprawie, po pierwsze, z analizy pytania pierwszego wynika, że uregulowania krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia 2022/1854. Po drugie, z postanowienia odsyłającego nie wynika istnienie powiązania między tymi uregulowaniami a innym aktem prawa Unii. W związku z tym nie można uznać, że wspomniane uregulowania mają na celu stosowanie prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 Karty.
76 W konsekwencji Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie czwarte w zakresie, w jakim dotyczy ono wykładni art. 17 Karty.
W przedmiocie kosztów
77 Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (dziewiąta izba) orzeka, co następuje:
1) Artykuł 8 rozporządzenia Rady (UE) 2022/1854 z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii
należy interpretować w ten sposób, że:
nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których producenci energii elektrycznej są zobowiązani do uiszczania miesięcznej składki w wysokości 5 % swoich dochodów ze sprzedaży energii elektrycznej, która służy finansowaniu podmiotu publicznego, którego celem jest zapewnienie stabilności finansowej sektora energetycznego oraz bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej tego państwa członkowskiego, i która współistnieje ze środkiem w postaci pułapu dochodów producentów energii elektrycznej przewidzianym w tym rozporządzeniu.
2) Artykuł 8 rozporządzenia 2022/1854, a w szczególności warunek niedyskryminacji określony w tym art. 8 ust. 2 lit. a),
należy interpretować w ten sposób, że:
nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, w których przewidziano, że miesięczna składka należna od producentów energii elektrycznej na mocy tych uregulowań, służąca finansowaniu podmiotu publicznego, którego celem jest zapewnienie stabilności finansowej sektora energetycznego oraz bezpieczeństwa sieci elektroenergetycznej tego państwa członkowskiego, jest obliczana i pobierana na podstawie całości dochodów uzyskanych ze sprzedaży energii elektrycznej zrealizowanej na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego przez tych producentów.
Podpisy
* Język postępowania: bułgarski.