Verordening van de Raad van
Stb. 2004/573; hierna:
De rechter heeft High5 op straffe van dwangsommen met name verboden de speelballetjes en de accessoires te verkopen en heeft haar bevolen al haar professionele afnemers te verzoeken deze producten te retourneren, met het aanbod de factuurprijs en de transportkosten te vergoeden. Voorts moest High5 aan Spin Master een opgave bezorgen van haar toeleverancier(s) en haar professionele afnemers, alsook een specificatie van het totale aantal geleverde producten.
volgens de Nederlandse wet uitsluitend de rechtbank Den Haag bevoegd is om voorlopige en beschermende maatregelen te bevelen in zaken met betrekking tot inbreuken op Gemeenschapsmodellen; artikel 90, lid 2, van verordening nr. 6/2002 niet van toepassing is op de in artikel 81 ervan bedoelde geschillen, zoals blijkt uit de ontstaansgeschiedenis en de opzet van die verordening.
Arresten van
Conclusie in de zaak
Arrest van
De indeling van die maatregelen is niet geharmoniseerd bij verordening nr. 6/2002: in elke lidstaat worden de maatregelen toegepast waarin de nationale wetgeving voorziet.
Zoals reeds vermeld, staat verordening nr. 6/2002 toe dat elke lidstaat niet één, maar meerdere (een
Een andere kwestie is de werking van die maatregelen, die verschilt naargelang van de rechtbank die ze treft. Op dat onderscheid zal ik later ingaan.
Zijn opmerkingen komen overeen met die welke hij formuleerde in het bij de Hoge Raad in het belang der wet ingestelde cassatieberoep.
De internationale bevoegdheid komt aan bod in artikel 14 van het protocol, de nationale bevoegdheid in artikel 15.
wanneer het gaat om vorderingen waar het gaat om andere dan de in artikel 81 bedoelde vorderingen, wordt de betekenis van de bewoordingen van artikel 90, lid 1, – dat elke rechterlijke instantie van een lidstaat beschermende en voorlopige maatregelen kan treffen, met inbegrip van de gespecialiseerde rechtbanken – ten volle duidelijk. Dit zou deze Opmerkingen van de Procureur-Generaal, punt 3.23.
In afdeling 1 wordt het kader vastgesteld waarbinnen wordt bepaald welke nationale rechterlijke instantie bevoegd is om kennis te nemen van een geschil. De regels waarnaar wordt verwezen zijn die van het Executieverdrag Afdeling 2 bevat beperkingen op de toepassing van verordening Brussel I bis. In deze afdeling zijn internationale bevoegdheidsregels opgenomen (artikel 82) en is bepaald welke rechters bevoegd zullen zijn om geschillen over Gemeenschapsmodellen te beslechten en van welke vorderingen zij kennis zullen nemen (artikelen 80 en 81). Daarnaast zijn in deze afdeling enkele specifieke aspecten geregeld met betrekking tot de draagwijdte en de effecten van het instellen van vorderingen betreffende inbreuk en nietigheid en bevat zij onder meer bepalingen inzake het toepasselijke recht, verknochtheid en bevoegdheid in tweede aanleg (artikelen 82‑89, 91 en 92). In afdeling 3, met het opschrift Indien op grond van artikel 79, leden 1 en 4, geen rechterlijke instantie bevoegd is, wordt de bevoegdheid toegewezen aan de rechterlijke instanties van de lidstaat waar het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) is gevestigd.
Daarom heeft de voorzieningenrechter van Amsterdam in zijn beslissing van
In de Spaanse taalversie van dit lid wordt ten onrechte de uitdrukking
Zoals ik reeds heb opgemerkt (voetnoot 8), bevat verordening nr. 6/2002 geen specifieke bepalingen aangaande de indeling van die maatregelen. Hiervoor geldt de regeling die is vastgesteld in het recht van elke lidstaat inzake nationale modellen.
Zo interpreteert de Commissie dit: zij benadrukt dat de rechtzoekende een beroep moet kunnen doen op een geografisch nabije rechterlijke instantie die hij om dringende bescherming kan verzoeken, hetgeen impliceert dat de specialisatie minder belangrijk wordt. Bij wijze van voorbeeld vermeldt zij de noodzaak bewijsmateriaal te bewaren dat dreigt te verdwijnen, of de verspreiding van namaakproducten vanuit een specifiek distributiepunt, zoals een haven of een fabriek.
Op het gebied van intellectuele eigendom speelt conservatoire bescherming een fundamentele rol om, met betrekking tot de rechten van verdediging van de tegenpartij, ervoor te zorgen dat de houder van het recht passende bescherming krijgt tot een beslissing ten gronde is gegeven [overweging 22 van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van
indien de betrokkene ervoor kiest om de rechtbank voor het Gemeenschapsmodel om de beschermende en voorlopige maatregel te verzoeken, de maatregelen die deze rechtbank treft van toepassing zijn op het grondgebied van gelijk welke lidstaat; indien de betrokkene ervoor kiest om dit verzoek aan andere dan de gespecialiseerde nationale rechtbanken te richten, de werking van de beschermende maatregel die deze rechtbanken treffen, beperkt is tot de betrokken lidstaat.