<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑528/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0528</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:865">EU:C:2016:865</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>17</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>17</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA H. SAUGMANDSGAARDA ØE – SPRAWA C‑528/15</P><P>AL CHODOR</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Henrika Saugmandsgaarda Øe</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20161110">10 listopada 2016 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑528/15</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Salahowi Al Chodorowi,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Ajlinowi Al Chodorowi,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Ajvarowi Al Chodorowi</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Nejvyšší správní soud (najwyższy sąd administracyjny, Republika Czeska)]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 (Dublin III)</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 28 ust. 2</KEYWORD><KEYWORD>Zatrzymanie w celu przekazania</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 2 lit. n)</KEYWORD><KEYWORD>Znaczne ryzyko ucieczki</KEYWORD><KEYWORD>Obiektywne prawnie określone kryteria</KEYWORD><KEYWORD>Brak przepisów krajowych określających takie obiektywne kryteria</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Pytanie prejudycjalne, skierowane do Trybunału przez Nejvyšší správní soud (najwyższy sąd administracyjny, Republika Czeska), dotyczy wykładni przepisów rozporządzenia (UE) nr 604/2013<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20130626">26 czerwca 2013 r.</DATE> w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" PAGE.FIRST="31" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 180, s. 31</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>rozporządzeniem Dublin III<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), dotyczącego możliwości zatrzymania przez państwa członkowskie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Jak wynika z art. 2 lit. b) rozporządzenia Dublin III w związku z art. 2 lit. h) dyrektywy 2011/95/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20111213">13 grudnia 2011 r.</DATE> w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="337" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 337, s. 9</REF.DOC.OJ>), pojęcie osoby występującej o udzielenie ochrony międzynarodowej oznacza zasadniczo każdego obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca ubiegającego się o status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej.</P></NOTE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>wnioskodawcą<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) w oczekiwaniu na przekazanie jej do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 28 ust. 2 tego rozporządzenia korzystanie z tego uprawnienia uzależnione jest w szczególności od istnienia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>znacznego ryzyka ucieczki<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> zainteresowanej osoby. Artykuł 2 lit. n) tego samego rozporządzenia, zawierający definicję pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>ryzyka ucieczki<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, przewiduje, że takie ryzyko należy oceniać w każdym przypadku odrębnie, na podstawie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>obiektywnych, prawnie określonych kryteriów<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>W chwili zaistnienia okoliczności faktycznych postępowania głównego ustawodawstwo czeskie nie określało jeszcze tych kryteriów, została złożona jednak poprawka do ustawy w celu ich wprowadzenia. Według rządu czeskiego w międzyczasie poprawka ta została przyjęta.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>W tym kontekście sąd odsyłający pyta zasadniczo, czy wymóg określenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>prawnie<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/> obiektywnych kryteriów pozwalających ocenić istnienie ryzyka ucieczki, o którym mowa w art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III, oznacza konieczność przyjęcia przepisów, czy może również zostać spełniony w przypadku, gdy takie kryteria wynikają z orzecznictwa sądów wyższych instancji lub z praktyki administracyjnej danego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">EKPC</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 5 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie dnia <DATE ISO="19501104">4 listopada 1950 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>EKPC<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>), stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być pozbawiony wolności, z wyjątkiem następujących przypadków i w trybie ustalonym przez prawo:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>zgodnego z prawem zatrzymania lub aresztowania osoby w celu zapobieżenia jej nielegalnemu wkroczeniu na terytorium państwa lub osoby, przeciwko której toczy się postępowanie o wydalenie lub ekstradycję<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 53 EKPC stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>[ż]adne z postanowień [tej konwencji] nie będzie interpretowane jako ograniczające lub wyłączające jakiekolwiek prawa człowieka lub podstawowe wolności, które mogą być zagwarantowane przez ustawę każdej Wysokiej Układającej się Strony lub jakąkolwiek inną umowę, której państwo to jest stroną<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Karta</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>) <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>[k]ażdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 52 karty stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="052.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności uznanych w niniejszej Karcie muszą być przewidziane ustawą i szanować istotę tych praw i wolności. Z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności ograniczenia mogą być wprowadzone wyłącznie wtedy, gdy są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="052.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>W zakresie, w jakim niniejsza Karta zawiera prawa, które odpowiadają prawom zagwarantowanym w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ich znaczenie i zakres są takie same jak praw przyznanych przez tę konwencję. Niniejsze postanowienie nie stanowi przeszkody, aby prawo Unii przyznawało szerszą ochronę.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Rozporządzenie Dublin III</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Zgodnie z motywem 20 rozporządzenia Dublin III:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Zatrzymanie wnioskodawcy powinno być stosowane zgodnie z podstawową zasadą, według której osoby nie powinny być zatrzymywane wyłącznie z powodu starań o uzyskanie ochrony międzynarodowej. Zatrzymanie powinno być jak najkrótsze i powinno podlegać zasadom konieczności i proporcjonalności. W szczególności zatrzymanie wnioskodawców musi być zgodne z art. 31 konwencji genewskiej. Postępowanie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do osoby zatrzymanej powinno mieć charakter priorytetowy i odbywać się w jak najkrótszym terminie. W odniesieniu do ogólnych gwarancji dotyczących zatrzymania oraz warunków zatrzymania, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie powinny stosować przepisy dyrektywy 2013/33/UE również w odniesieniu do osób zatrzymanych na podstawie niniejszego rozporządzenia<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 2 lit. n) tego rozporządzenia definiuje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>ryzyko ucieczki<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>istnienie w indywidualnym przypadku przesłanek, opartych na obiektywnych, prawnie określonych kryteriach, wskazujących na to, że wnioskodawca lub obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec, który podlega procedurze przekazania, może zbiec<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 28 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Zatrzymanie<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="028.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie nie stosują wobec żadnej osoby zatrzymania tylko z tego powodu, że podlega ona procedurze ustanowionej w niniejszym rozporządzeniu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="028.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli istnieje znaczne ryzyko ucieczki danej osoby, państwa członkowskie mogą ją zatrzymać w celu zabezpieczenia przekazania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, na podstawie indywidualnej oceny i tylko wtedy, gdy takie zatrzymanie jest proporcjonalne oraz nie można skutecznie zastosować innych, łagodniejszych środków przymusu.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2013/33</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Motyw 15 dyrektywy 2013/33/UE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20130626">26 czerwca 2013 r.</DATE> w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" PAGE.FIRST="96" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 180, s. 96</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>dyrektywą recepcyjną<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Zatrzymywanie wnioskodawców powinno być zgodne z podstawową zasadą, według której osoba nie powinna zostać zatrzymana wyłącznie z powodu starań o uzyskanie ochrony międzynarodowej, w szczególności zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami prawnymi państw członkowskich oraz z art. 31 konwencji genewskiej. Zatrzymanie wnioskodawców powinno być możliwe jedynie w jasno zdefiniowanych, wyjątkowych okolicznościach, określonych w niniejszej dyrektywie, przy czym sposób i cel zatrzymania muszą być zgodne z zasadami konieczności i proporcjonalności. W przypadku zatrzymania wnioskodawcy powinien on mieć skuteczny dostęp do koniecznych gwarancji procesowych, takich jak możliwość odwołania się do krajowego organu sądowego<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 8 tej dyrektywy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie nie zatrzymują żadnej osoby wyłącznie ze względu na fakt, że jest ona wnioskodawcą zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia <DATE ISO="20130626">26 czerwca 2013 r.</DATE> w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadkach gdy jest to konieczne, państwa członkowskie mogą, po indywidualnym zbadaniu każdej sprawy, zatrzymać wnioskodawcę, jeżeli nie można skutecznie zastosować łagodniejszych środków przymusu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Wnioskodawcę można zatrzymać wyłącznie:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>zgodnie z art. 28 rozporządzenia [Dublin III].</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>Powody zatrzymania są określane w prawie krajowym<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Prawo czeskie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Artykuł 129 ust. 1 ustawy nr 326/1999 o pobycie obcokrajowców na terytorium Republiki Czeskiej i o zmianie niektórych ustaw (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>ustawą o pobycie obcokrajowców<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>) przewiduje, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>[p]olicja zatrzymuje obcokrajowca, który nielegalnie wjechał do Republiki Czeskiej lub przebywa w tym państwie, na czas niezbędny do zabezpieczenia przekazania na podstawie traktatu międzynarodowego zawartego z innym państwem członkowskim Unii Europejskiej przed dniem <DATE ISO="20090113">13 stycznia 2009 r.</DATE> lub mającego bezpośrednie zastosowanie uregulowania prawnego Wspólnot Europejskich<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>W czasie wydania postanowienia odsyłającego trwała procedura legislacyjna w sprawie zmiany art. 129 ustawy o pobycie cudzoziemców w celu wprowadzenia do niej ust. 4, który brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>Policja podejmuje decyzję o zatrzymaniu obcokrajowca w celu przekazania go do państwa związanego mającym bezpośrednie zastosowanie przepisem prawa Unii Europejskiej tylko wtedy, gdy istnieje znaczne ryzyko ucieczki. Uznaje się, że znaczące ryzyko ucieczki istnieje w szczególności w sytuacji, gdy obcokrajowiec nielegalnie przebywa w Republice Czeskiej, już wcześniej uchylał się od przekazania go do państwa związanego mającym bezpośrednie zastosowanie przepisem prawa Unii Europejskiej bądź próbował uciec lub wyraził zamiar niezastosowania się do ostatecznej decyzji o przekazaniu go do państwa związanego mającym bezpośrednie zastosowanie przepisem prawa Unii Europejskiej, lub gdy zamiar taki można wywnioskować z jego zachowania. Uznaje się, że znaczne ryzyko ucieczki istnieje również w sytuacji, gdy obcokrajowiec, który ma zostać przekazany do państwa związanego mającym bezpośrednie zastosowanie przepisem prawa Unii Europejskiej, które to państwo nie graniczy z Republiką Czeską, nie może legalnie podróżować do tego kraju samodzielnie ani nie jest w stanie wskazać adresu zamieszkania w Republice Czeskiej<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Zgodnie z pisemnymi uwagami Komisji ustawodawca czeski przyjął tę poprawkę w dniu <DATE ISO="20151111">11 listopada 2015 r.</DATE> Na rozprawie rząd czeski potwierdził przyjęcie wspomnianej poprawki.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne, pytanie prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Salah Al Chodor i jego dwaj synowie, Ajlin Al Chodor i Ajvar Al Chodor (zwani dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>Al Chodorami<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>), obywatele Iraku, zostali skontrolowani przez patrol policji w Republice Czeskiej w dniu <DATE ISO="20150507">7 maja 2015 r.</DATE> Ponieważ nie okazali żadnych dokumentów, które potwierdzałyby ich tożsamość, Policie České republiky, Krajské ředitelství Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie (policja Republiki Czeskiej, dyrekcja okręgowa w Uściu nad Łabą, departament policji ds. cudzoziemców, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>policją ds. cudzoziemców<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>) wszczęła wobec nich postępowanie administracyjne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Podczas ich przesłuchania przez policję ds. cudzoziemców Al Chodorowie oświadczyli, że należą do kurdyjskiej grupy etnicznej i że ich wieś jest okupowana przez bojowników z organizacji terrorystycznej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Państwo Islamskie<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>. Al Chodorowie przez Turcję dotarli do Grecji, skąd kontynuowali swoją podróż ciężarówką. Zostali zatrzymani przez policję na Węgrzech, na węgierskim posterunku policji pobrano od nich odciski palców. Salah Al Chodor oświadczył, że podpisał wówczas pewne dokumenty. Nazajutrz przetransportowano ich na stację kolejową, by udali się do obozu dla uchodźców. Opuścili ten obóz po dwóch dniach, z zamiarem dołączenia do członków rodziny w Niemczech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Po zatrzymaniu Al Chodorów w Republice Czeskiej policja ds. cudzoziemców dowiedziała się z bazy danych Eurodac, że ubiegali się oni o azyl na Węgrzech. Ponadto nie mieli oni żadnych dokumentów uprawniających do pobytu ani dokumentów podróży. Nie mieli pieniędzy, które umożliwiałyby im opłacenie zakwaterowania w Republice Czeskiej, nie znali też w Republice Czeskiej nikogo, kto mógłby im pomóc.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Ponieważ Al Chodorowie opuścili obóz dla uchodźców na Węgrzech, nie czekając na rozstrzygnięcie wniosku o azyl, i mieli świadomość nielegalności dalszego pobytu, a ponadto oświadczyli, że zamierzają kontynuować podróż do Niemiec, policja ds. cudzoziemców uznała, że istnieje znaczne ryzyko, iż podejmą oni ucieczkę. Na podstawie takich ustaleń oraz stwierdzenia, że nie można było zastosować innych mniej dotkliwych środków, decyzją z dnia <DATE ISO="20150508">8 maja 2015 r.</DATE> policja ds. cudzoziemców zatrzymała zainteresowane osoby na 30 dni na podstawie art. 129 ust. 1 ustawy o pobycie obcokrajowców w związku z art. 28 rozporządzenia Dublin III. Po tym zatrzymaniu Al Chodorowie zostali przekazani na Węgry, ponieważ to państwo członkowskie było odpowiedzialne za rozpoznanie ich wniosku o azyl na mocy przepisów rozporządzenia Dublin III.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Krajský soud v Ústí nad Labem (sąd okręgowy w Uściu nad Łabą, Republika Czeska), rozpatrujący skargę wniesioną przez Al Chodorów na tę decyzję, stwierdził jej nieważność. Sąd ten uznał, że wobec braku w ustawodawstwie czeskim definicji obiektywnych kryteriów umożliwiających ocenę ryzyka ucieczki zgodnie z art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III, art. 28 ust. 2 tego rozporządzenia nie pozwala na zatrzymanie wnioskodawców w Republice Czeskiej. Tym samym sąd ten wydał rozstrzygnięcie zbieżne z orzeczeniem Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości, Niemcy)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Bundesgerichtshof, <DATE ISO="20140626">26 czerwca 2014 r.</DATE>, V ZB 31/14.</P></NOTE> oraz z orzeczeniem Verwaltungsgerichtshof (trybunału administracyjnego, Austria)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Verwaltungsgerichtshof, <DATE ISO="20150219">19 lutego 2015 r.</DATE>, RO 2014/21/0075-5.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Al Chodorowie zostali zwolnieni bezpośrednio po stwierdzeniu nieważności decyzji policji ds. cudzoziemców. W tym czasie opuścili oni Republikę Czeską, udając się w nieznanym kierunku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Policja ds. cudzoziemców wniosła skargę kasacyjną do Nejvyšší správní soud (najwyższego sądu administracyjnego) na wyrok Krajský soud v Ústí nad Labem (sądu okręgowego w Uściu nad Łabą). Według policji ds. cudzoziemców sam brak określenia w ustawie krajowej obiektywnych kryteriów znacznego ryzyka ucieczki nie sprawia, że zatrzymanie na podstawie art. 28 ust. 2 rozporządzenia Dublin III nie może być stosowane.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Dlatego sąd odsyłający próbuje ustalić, czy art. 28 ust. 2 w związku z art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III lub art. 129 ust. 1 ustawy o pobycie obcokrajowców stanowią wystarczającą podstawę prawną w braku określonych w prawie krajowym obiektywnych kryteriów pozwalających na ocenę, czy istnieje znaczne ryzyko ucieczki. Sąd odsyłający pyta, czy uznanie takich kryteriów przez orzecznictwo sądów wyższych instancji lub nawet przez praktykę administracyjną spełnia wymogi określenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>prawnie<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>par la loi<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>) w rozumieniu art. 2 lit. n) tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W tym względzie wspomniany sąd odsyła do swojego własnego orzecznictwa w przedmiocie wykładni pojęcia znacznego ryzyka ucieczki wynikającego z kilku jego wyroków. Zgodnie z jednym z nich obiektywnym kryterium pozwalającym ocenić istnienie ryzyka ucieczki jest wcześniejsze naruszenie przepisów państwa członkowskiego wraz z naruszeniem samych przepisów Unii Europejskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20150610">10 czerwca 2015 r.</DATE>, čj. 2 Azs 49/2015-50.</P></NOTE>. W innym wyroku wspomniany sąd wskazał inne kryteria, w tym okoliczność wjazdu przez zainteresowanego na terytorium strefy Schengen bez zezwolenia na pobyt w zestawieniu z jego sprzecznymi oświadczeniami na temat wjazdu do Republiki Czeskiej i z ogólnym brakiem wiarygodności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20141204">4 grudnia 2014 r.</DATE>, čj. 9 Azs 199/2014-49.</P></NOTE>. W dwóch innych wyrokach za obiektywne kryteria uznano nielegalny wjazd przez obcokrajowca do Republiki Czeskiej lub nielegalne przebywanie w tym państwie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyroki: z dnia <DATE ISO="20111123">23 listopada 2011 r.</DATE>, čj. 7 As 79/2010-153; z dnia <DATE ISO="20150617">17 czerwca 2015 r.</DATE>, čj. 1 Azs 39/2015-56.</P></NOTE>. Inny wyrok wskazuje w tym zakresie brak dokumentów tożsamości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20141009">9 października 2014 r.</DATE>, čj. 2 Azs 57/2014-30.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Ponadto wspomniany sąd zwraca uwagę, że dotychczasowa praktyka policji ds. cudzoziemców w sprawach, w których zatrzymywano cudzoziemców na podstawie art. 28 ust. 2 rozporządzenia Dublin III, była przewidywalna, nie zawierała elementów o charakterze arbitralnym i miała oparcie w ustawodawstwie interpretowanym zgodnie z jego utrwalonym orzecznictwem. Ponadto każdy przypadek podlega indywidualnej ocenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający dodaje, że ustawodawca czeski planował skodyfikować to orzecznictwo poprzez zmianę ustawy o pobycie cudzoziemców w celu wprowadzenia do niej wykazu obiektywnych kryteriów oceny ryzyka ucieczki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Nejvyšší správní soud (najwyższy sąd administracyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Czy sam fakt, że [w ustawodawstwie] nie określono obiektywnych kryteriów oceny, czy istnieje znaczne ryzyko ucieczki obcokrajowca [art. 2 lit. n) rozporządzenia nr Dublin III], oznacza, że zatrzymanie go na podstawie art. 28 ust. 2 tego rozporządzenia nie może mieć miejsca?<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Policja ds. cudzoziemców, rządy czeski, grecki i rząd Zjednoczonego Królestwa oraz Komisja Europejska przedłożyły uwagi na piśmie. Rząd czeski i rząd Zjednoczonego Królestwa, jak również Komisja, były reprezentowane na rozprawie w dniu <DATE ISO="20160714">14 lipca 2016 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy są przykładem bardzo widocznego w ostatnich latach zjawiska <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>wtórnych przepływów<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>, w których to wiele osób ubiegających się o ochronę międzynarodową przemieszcza się z państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie ich wniosku na podstawie kryteriów przewidzianych w rozporządzeniu Dublin III<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Tymi kryteriami są w kolejności ich znaczenia: istnienie więzów rodzinnych (art. 8–11), posiadanie wizy lub ważnego dokumentu pobytu wydanego przez państwo członkowskie (art. 12) i wjazd (legalny lub nielegalny) na terytorium państwa członkowskiego (art. 13–15).</P></NOTE> (czyli często państwa członkowskiego ich pierwszego wjazdu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zobacz Komisja Europejska, DG ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>Evaluation of the Dublin III Regulation – Final Report<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, <DATE ISO="20151204">4 grudnia 2015 r.</DATE>, s. 4.</P></NOTE>) do innych państw członkowskich, w których zamierza złożyć wniosek o ochronę międzynarodową i zamieszkać<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20160406">6 kwietnia 2016 r.</DATE> [COM(2016) 197 final, s. 4].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W obliczu takich przepływów państwo członkowskie, na terytorium którego znajduje się wnioskodawca, może zwrócić się o jego przejęcie (lub wtórne przejęcie) przez państwo członkowskie, które uznaje za odpowiedzialne zgodnie z przepisami rozporządzenia Dublin III<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Przejęcie dotyczy sytuacji, w której zainteresowany nie złożył jeszcze wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w państwie członkowskim, do którego został skierowany wniosek (art. 20–23 rozporządzenia Dublin III). Wtórne przejęcie stosuje się w przypadku, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – zainteresowany złożył taki wniosek przed przybyciem na terytorium wnioskującego państwa członkowskiego (art. 24–27 tego rozporządzenia).</P></NOTE>. Jeśli państwo członkowskie, do którego został skierowany wniosek, zgadza się na przejęcie lub wtórne przejęcie wnioskodawcy, wnioskujące państwo członkowskie przekazuje do niego tego wnioskodawcę zgodnie z procedurą przewidzianą w tym rozporządzeniu (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>procedurą przekazania<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Artykuły 29–33 rozporządzenia Dublin III.</P></NOTE>. W celu zapewnienia jego wykonania wspomniane rozporządzenie umożliwia – wprowadzając jednocześnie surowe ograniczenia w tym zakresie – zastosowanie środków przymusu, takich jak zatrzymanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Artykuł 28 rozporządzenia Dublin III.</P></NOTE> i wyjazd pod nadzorem lub wyjazd pod eskortą<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Artykuł 29 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Dublin III.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>I tak art. 28 ust. 2 rozporządzenia Dublin III – do którego odsyła art. 8 ust. 3 lit. f) dyrektywy recepcyjnej – zezwala państwom członkowskim na zatrzymanie wnioskodawcy z zastrzeżeniem spełnienia trzech warunków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Pierwszy warunek dotyczy celu realizowanego przez taki środek i zakłada jego zastosowanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>[j]eżeli istnieje znaczne ryzyko ucieczki danej osoby […] w celu zabezpieczenia przekazania […], na podstawie indywidualnej oceny<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>. Artykuł 2 lit. n) tego rozporządzenia określa ryzyko ucieczki jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>istnienie w indywidualnym przypadku przesłanek, opartych na obiektywnych, prawnie określonych kryteriach, wskazujących na to, że wnioskodawca […] może zbiec<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Warunki drugi i trzeci dotyczą odpowiednio proporcjonalności zatrzymania i jego konieczności, to znaczy braku możliwości zastosowania innych łagodniejszych środków przymusu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Pytanie prejudycjalne dotyczy wyłącznie zakresu pierwszego z tych warunków, a dokładniej wymogu, aby obiektywne kryteria ryzyka ucieczki zostały <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>określone prawnie<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>, zgodnie z art. 2 lit. n) tego rozporządzenia. Pytanie to nie dotyczy ważności tych kryteriów co do istoty, a w szczególności ich obiektywnego charakteru, ani też ich zgodności z wymogami proporcjonalności i konieczności zatrzymania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Z poniżej przedstawionych względów uważam, że obiektywne kryteria umożliwiające ocenę, czy istnieje ryzyko ucieczki, powinny zostać określone w ustawodawstwie, to znaczy przez regulacje prawne przyjęte przez ustawodawcę.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie minimalnej ochrony prawa do wolności wnioskodawców wynikającej z art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Sam art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III nie ustala obiektywnych kryteriów ryzyka ucieczki, lecz odsyła w tym zakresie do wewnętrznych porządków prawnych państw członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>W tym względzie niektóre wersje językowe tego rozporządzenia, jak np. wersja w językach bułgarskim, hiszpańskim i niemieckim, w art. 2 lit. n) wspomnianego rozporządzenia używają wyrażenia odpowiadającego francuskiemu słowu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>ustawa<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> i oznaczającego co do zasady jedynie przepisy ustawowe. Inne wersje, w tym wersje w językach angielskim, polskim i słowackim, używają bardziej ogólnego sformułowania będącego odpowiednikiem francuskiego słowa <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>prawo<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>, które obejmuje, zgodnie z jego zwykłym rozumieniem, nie tylko przepisy ustawowe, ale także inne przepisy prawne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Poza tą rozbieżnością pomiędzy różnymi wersjami językowymi rozporządzenia sąd odsyłający podkreślił, odwołując się przy tym do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, że nawet termin <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>ustawa<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> nie daje się jednoznacznie interpretować. Uwagi na piśmie oraz dyskusje toczące się w niniejszej sprawie dotyczyły zatem w znacznej mierze tego, czy przestrzeganie praw podstawowych zagwarantowanych przez EKPC i interpretowanych przez Europejski Trybunał Praw Człowieka – które to zgodnie z art. 6 ust. 3 TUE stanowią część prawa Unii jako zasady ogólne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz w szczególności opinia 2/13 z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18 grudnia 2014 r.</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2454">EU:C:2014:2454</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0179">179</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Przypomnę ponadto, że na mocy art. 52 ust. 3 karty określone w niej prawa mają, w przypadku, gdy odpowiadają prawom gwarantowanym na mocy EKPC, takie samo znaczenie i zakres jak prawa przyznane przez tę konwencję. Tak więc ponieważ prawa przewidziane w art. 6 karty odpowiadają prawom zagwarantowanym na mocy art. 5 EKPC [zob. Wyjaśnienia dotyczące Karty praw podstawowych (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="303" PAGE.FIRST="19" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, C 303, s. 19</REF.DOC.OJ>)], w celach wykładni wspomnianego art. 6 należy wziąć pod uwagę orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczące tego postanowienia EKPC [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160215">15 lutego 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>N.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑601/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:84">EU:C:2016:84</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)]. Artykuł 52 ust. 3 karty nie stanowi jednakże przeszkody, aby prawo Unii przyznawało szerszą ochronę wspomnianym wyżej prawom.</P></NOTE> – nakazuje, aby przepisy prawne określały obiektywne kryteria ryzyka ucieczki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Rządy czeski i Zjednoczonego Królestwa podniosły, że zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>ustawy<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> w rozumieniu EKPC<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyrażenie to pochodzi z ust. 2 art. 8–11 EKPC, który to wymaga, aby każda ingerencja w prawa ustanowione w tych postanowieniach została <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>przewidziana przez ustawę<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>. Według Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przesłanka ta ma taki sam zakres jak wymóg, aby każda ingerencja w prawo do wolności chronione przez art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC odbywała się <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>drogą przewidzianą przez ustawę<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> i była <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>zgodna z prawem<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> [wyroki ETPC: z dnia <DATE ISO="19960625">25 czerwca 1996 r.</DATE> w sprawie Amuur przeciwko Francji (CE:ECHR:1996:0625JUD001977692, § 50); z dnia <DATE ISO="20090709">9 lipca 2009 r.</DATE> w sprawie Mooren przeciwko Niemcom (CE:ECHR:2009:0709JUD001136403, § 76)].</P></NOTE> nie ogranicza się przepisów prawa, ale obejmuje inne źródła prawa, o ile mają one <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>materialne<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> cechy jasności, przewidywalności i dostępności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz w szczególności wyroki ETPC: z dnia <DATE ISO="20010306">6 marca 2001 r.</DATE> w sprawie Dougoz przeciwko Grecji (CE:ECHR:2001:0306JUD004090798, § 55); z dnia <DATE ISO="20131021">21 października 2013 r.</DATE> w sprawie Del Río Prada przeciwko Hiszpanii (CE:ECHR:2013:1021JUD004275009, § 125); z dnia <DATE ISO="20150901">1 września 2015 r.</DATE> w sprawie Khlaifia i in. przeciwko Włochom (CE:ECHR:2015:0901JUD001648312, § 64).</P></NOTE>. Utrwalone orzecznictwo lub utrwalona praktyka administracyjna w niniejszym przypadku mają wspomniane cechy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Chciałbym zauważyć, że w wyroku z dnia <DATE ISO="20130411">11 kwietnia 2013 r.</DATE> w sprawie Firoz Muneer przeciwko Belgii (CE:ECHR:2013:0411JUD005600510, §§ 59, 60) Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, iż utrwalone orzecznictwo stanowi wystarczającą podstawę prawną dla przedłużenia zatrzymania osoby na podstawie art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC. Nie znam natomiast żadnego precedensu, w którym Europejski Trybunał Praw Człowieka uznałby praktykę administracyjną za wystarczającą podstawię prawną do ingerencji w prawa podstawowe.</P></NOTE>. Rząd grecki i Komisja nie podzielają takiego wniosku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Ponadto rząd czeski twierdził na rozprawie, że warunek zgodności z prawem wynikający z art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC dotyczy w każdym przypadku samej <HT TYPE="ITALIC">podstawy prawnej</HT> ingerencji w prawo do wolności wnioskodawców – którą stanowi już art. 28 ust. 2 rozporządzenia Dublin III. Zdaniem rządu czeskiego warunek ten nie wiąże się natomiast z wprowadzonymi do tej ingerencji <HT TYPE="ITALIC">ograniczeniami</HT> dotyczącymi zasad oceniania ryzyka ucieczki poprzez obiektywne kryteria.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Bez konieczności sprawdzania poprawności tego ostatniego stwierdzenia uważam, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>prawa<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> w rozumieniu art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III w świetle jego kontekstu i celów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Przypomnę w tym miejscu, że w przypadku różnic między różnymi wersjami językowymi tekstu Unii dany przepis należy interpretować z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu uregulowania. Zobacz w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110609">9 czerwca 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Eleftheri tileorasi i Giannikos</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑52/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:374">EU:C:2011:374</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE> ma znaczenie niezależne i odrębne od znaczenia pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>ustawy<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> w rozumieniu EKPC.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Podkreślam w tym względzie, że postanowienia EKPC stanowią jedynie minimalny poziom ochrony praw podstawowych, bez uszczerbku dla możliwości przyznania im szerszej ochrony przez prawo Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zobacz art. 53 EKPC i art. 52 ust. 3 karty.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Najpierw chciałbym wykazać, że przyjmując przepisy rozporządzenia Dublin III i dyrektywy recepcyjnej ograniczającej możliwość zatrzymywania wnioskodawców przez państwa członkowskie, prawodawca unijny zdecydował o przyznaniu ich prawu do wolności ochrony szerszej niż ta, która wynika z art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC zgodnie z wykładnią Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Następnie wyjaśnię, dlaczego wymóg określenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>prawnie<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> kryteriów ryzyka ucieczki w rozumieniu art. 2 lit. n) tego rozporządzenia jest niezbędnym elementem takiego celu wzmocnionej ochrony i w tej perspektywie oznacza, że kryteria te mają być określone w przepisach prawa.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zamiaru wzmocnienia przez prawodawcę unijnego ochrony prawa wnioskodawców do wolności</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Jednym z głównych osiągnięć rozporządzenia Dublin III i dyrektywy recepcyjnej jest wzmocnienie gwarancji związanych z możliwością zatrzymywania wnioskodawców przez państwa członkowskie. Jak wskazuje motyw 15 tej dyrektywy, prawodawca unijny chciał, aby zatrzymanie tych osób – które stanowi szczególnie poważną ingerencję w ich podstawowe prawo do wolności, zagwarantowane w art. 6 karty<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160215">15 lutego 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>N.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑601/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:84">EU:C:2016:84</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110428">28 kwietnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>El Dridi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑61/11 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:268">EU:C:2011:268</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> – było ograniczone do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>wyjątkowych okoliczności<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Ten wyjątkowy charakter wynika również z wytycznych Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) dotyczących kryteriów i norm mających zastosowanie do zatrzymywania osób ubiegających się o azyl i środków alternatywnych do zatrzymania, w wersji przyjętej w roku 2012, do których to odniosła się Komisja w swoim wniosku dotyczącym dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl [COM(2008) 815 wersja ostateczna, s. 6, pkt 4.1].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Tym samym te akty prawne znacząco ograniczyły swobodę państw członkowskich w pozbawianiu wolności wnioskodawców objętych procedurą przekazania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Przed ich wejściem w życie prawo wtórne Unii regulowało zatrzymania wnioskodawców objętych procedurą przekazania jedynie w minimalnym zakresie. Rozporządzenie poprzedzające rozporządzenie Dublin III, a mianowicie rozporządzenie (WE) nr 343/2003 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>rozporządzenie Dublin II<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Rozporządzenie Rady z dnia <DATE ISO="20030218">18 lutego 2003 r.</DATE> ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="050" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 50, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, nie zawierało żadnego przepisu regulującego tę kwestię. W związku z tym miały zastosowanie ogólne gwarancje przewidziane w art. 7 ust. 3 aktu prawnego będącego poprzednikiem dyrektywy recepcyjnej, mianowicie dyrektywy 2003/9/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="20030127">27 stycznia 2003 r.</DATE> ustanawiająca minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="031" PAGE.FIRST="18" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 31, s. 18</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Przepis ten stanowił, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>[j]eżeli okazuje się to niezbędne, <HT TYPE="ITALIC">na przykład</HT> ze względów prawnych lub porządku publicznego, państwa członkowskie mogą ograniczyć pobyt wnioskodawcy do określonego miejsca, zgodnie z przepisami prawa krajowego<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> (podkreślenie<?PAGE NO="10"?> moje). Powody, ze względu na które wnioskodawca mógł być pozbawiony wolności, nie były zatem zharmonizowane. Artykuł 18 ust. 1 dyrektywy poprzedzającej dyrektywę 2013/32/UE (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>dyrektywą proceduralną<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20130626">26 czerwca 2013 r.</DATE> w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" PAGE.FIRST="60" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 180, s. 60</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, mianowicie dyrektywy 2005/85/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="20051201">1 grudnia 2005 r.</DATE> w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="326" PAGE.FIRST="13" DATE.PUB="2005">Dz.U. 2005, L 326, s. 13</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, wyjaśniał ponadto, że nikt nie może zostać zatrzymany tylko z powodu ubiegania się o azyl.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Możliwość zatrzymania przez państwa członkowskie wnioskodawców oczekujących na przekazanie również ograniczały zobowiązania tych państw z tytułu art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Przypominam, że prawa podstawowe zagwarantowane przez EKPC oraz przez wspólne tradycje konstytucyjne państw członkowskich stanowią część prawa unijnego jako zasady ogólne (zob. pkt 39 niniejszej opinii).</P></NOTE>. Przepis ten zezwala umawiającym się stronom na ograniczenie przy wykonywaniu ich kompetencji w zakresie zarządzania przepływami migracyjnymi prawa jednostki do wolności w celu zapobieżenia jej nielegalnemu wkroczeniu na ich terytorium (pierwsza część) lub w przypadku gdy wobec tej osoby toczy się postępowanie o wydalenie lub ekstradycję (druga część).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>W kilku wyrokach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyroki ETPC: z dnia <DATE ISO="20130411">11 kwietnia 2013 r.</DATE> w sprawie Firoz Muneer przeciwko Belgii (CE:ECHR:2013:0411JUD005600510, § 53); z dnia <DATE ISO="20160712">12 lipca 2016 r.</DATE> w sprawie A.M. i in. przeciwko Francji (CE:ECHR:2016:0712JUD002458712, §§ 64, 65).</P></NOTE> Europejski Trybunał Praw Człowieka ujął zatrzymanie wnioskodawcy jako procedurę przekazania do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie o wniosku udzielenie ochrony międzynarodowej z aresztowaniem osoby, wobec której toczy się postępowanie o wydalenie lub ekstradycję w rozumieniu drugiej części art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>W kwestii argumentacji na poparcie przeciwnej tezy, że zatrzymanie wnioskodawcy w ramach procedury przekazania nie wchodzi w zakres stosowania żadnej z części art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC, zob. European Council on Refugees and Exiles (Europejska Rada ds. Uchodźców i Wygnańców), <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>The Legality of Detention of Asylum Seekers under the Dublin III Regulation<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>, AIDA Legal Briefing No. 1, czerwiec 2015 r., s. 7; C. Costello, <HT TYPE="ITALIC">The Human Rights of Migrants and Refugees in European</HT> Law, Oxford University Press, Oxford, 2016, s. 296, 297.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka aresztowanie danej osoby w ramach takiej procedury nie jest uzależnione od przesłanki, by taki środek był <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>konieczny, na przykład aby uniknąć ryzyka ucieczki<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz w szczególności wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka: z dnia <DATE ISO="19961115">15 listopada 1996 r.</DATE> w sprawie Chahal przeciwko Zjednoczonemu Królestwu (CE:ECHR:1996:1115JUD002241493, §§ 112, 113); z dnia <DATE ISO="20140710">10 lipca 2014 r.</DATE> w sprawie Rakhimov przeciwko Rosji (CE:ECHR:2014:0710JUD005055213, §§ 119 i 120); z dnia <DATE ISO="20141127">27 listopada 2014 r.</DATE> w sprawie Khomullo przeciwko Ukrainie (CE:ECHR:2014:1127JUD004759310, § 52).</P></NOTE>. Zgodność środka w postaci aresztowania z art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC nie jest zatem uwarunkowana ani istnieniem ryzyka ucieczki, ani brakiem mniej restrykcyjnych środków pozwalających na zabezpieczenie wydalenia zainteresowanego. W tym zakresie wymagane jest wyłącznie, aby rzeczywiście zostały podjęte działania w celu tego wydalenia z należytą starannością<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Niedawno Europejski Trybunał Praw Człowieka dołożył nowe aspekty do tego orzecznictwa, uznając, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>wyjątkowo, kiedy jest obecne dziecko, […] pozbawienie wolności powinno być konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, a mianowicie w celu wydalenia rodziny<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> [wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20160712">12 lipca 2016 r.</DATE> w sprawie A.B. przeciwko Francji (CE:ECHR:2016:0712JUD001159312, § 120)].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Przyjmując rozporządzenie Dublin III i dyrektywę recepcyjną prawodawca unijny opowiedział się za ochroną prawa do wolności wnioskodawców objętych bardziej szczegółową procedurą przekazania niż procedura wynikająca z art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC, zgodnie z wykładnią Europejskiego Trybunału Praw Człowieka<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Należy jednak zauważyć, że jeżeli przepisy krajowe umawiającej się strony lub prawo Unii zobowiązują ETPC do przestrzegania gwarancji, których zakres wykracza poza jego zobowiązania na podstawie EKPC zgodnie z jej art. 53, Europejski Trybunał Praw Człowieka <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>włącza<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> przestrzeganie tych gwarancji do warunku zgodności z prawem ingerencji i sam stara się sprawdzać ich przestrzeganie [zob. w szczególności wyroki ETPC: z dnia <DATE ISO="20081002">2 października 2008 r.</DATE> w sprawie Rusu przeciwko Austrii (CE:ECHR:2008:1002JUD003408202, §§ 54–58); z dnia <DATE ISO="20150922">22 września 2015 r.</DATE>, Nabil przeciwko Węgrom (CE:ECHR:2015:0922JUD006211612, §§ 31, 39–42); z dnia <DATE ISO="20160705">5 lipca 2016 r.</DATE> w sprawie O.M. przeciwko Węgrom (CE:ECHR:2016:0705JUD000991215, §§ 47–52)].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Dzieje się tak, po pierwsze, ponieważ art. 28 ust. 2 tego rozporządzenia pozwala na zatrzymanie tych wnioskodawców wyłącznie w przypadku znaczącego ryzyka ucieczki. Zakazane jest w związku z tym – co również wynika z art. 28 ust. 1 tego rozporządzenia – zatrzymanie wnioskodawcy jedynie ze względu na toczącą się procedurę przekazania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Na tym więc polega różnica pomiędzy art. 28 ust. 1 rozporządzenia Dublin III i art. 27 ust. 1 wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca [COM(2008) 820 wersja ostateczna]. Proponowany przepis ograniczał się do powtórzenia zasady określonej w art. 18 ust. 1 dyrektywy 2005/85, zgodnie z którym żadna osoba nie może zostać zatrzymana <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>tylko z tego powodu, że ubiega się o ochronę międzynarodową<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>. Przyjęte uregulowanie wydaje się bardziej rygorystyczne, ponieważ ani status wnioskodawcy (zob. motyw 20 rozporządzenia Dublin III), ani nawet tocząca się procedura przekazania nie uzasadniają takiego środka.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Ponadto dyrektywa recepcyjna zawiera w art. 8 ust. 3 wyczerpujący wykaz powodów, ze względu na które wnioskodawca może zostać zatrzymany. Wśród nich, w lit. f) tego artykułu, znajduje się zatrzymanie w celu przekazania zgodnie z art. 28 rozporządzenia Dublin III.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Po drugie, art. 28 ust. 2 tego rozporządzenia, podobnie jak art. 8 ust. 2 dyrektywy recepcyjnej, stanowią, że zatrzymanie jest środkiem ostatecznym, który można stosować wyłącznie z braku innych łagodniejszych środków przymusu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Tak więc wszystkie wyżej wymienione przepisy są odzwierciedleniem zamiaru prawodawcy Unii, by ograniczyć zatrzymywanie wnioskodawców do okoliczności wyjątkowych, jak wynika z motywu 15 dyrektywy recepcyjnej i co podkreślił Trybunał w wyroku N<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160215">15 lutego 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑601/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:84">EU:C:2016:84</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), dotyczący środka w postaci zatrzymania zastosowanego wobec wnioskodawcy ze względów związanych z ochroną bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego na podstawie art. 8 ust. 3 lit. e) dyrektywy recepcyjnej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>W mojej opinii powyższe rozważania uzasadniają zawężającą wykładnię przepisów pozwalających państwom członkowskim na stosowanie zatrzymania wobec wnioskodawcy. W tym kontekście w przypadku wątpliwości odnośnie do wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>prawa<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> zawartego w art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III, należy dać pierwszeństwo wykładni, która w najszerszym zakresie chroni prawo wnioskodawców do wolności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Jak wyjaśnię poniżej, wydaje mi się, że wyliczenie kryteriów ryzyka ucieczki w akcie prawnym może wzmocnić ochronę wnioskodawców przed arbitralnym naruszaniem ich prawa do wolności. Dodatkowo wydaje się ono konieczne do realizacji podwójnego celu, który moim zdaniem wiąże się z określeniem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>prawnym<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> tych kryteriów.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie konieczności opracowania przepisów prawnych określających kryteria ryzyka ucieczki w świetle celów realizowanych przez art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie podwójnego celu wymogu określenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>prawnie<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> kryteriów ryzyka ucieczki</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III ryzyko ucieczki zawiera w sobie z jednej strony aspekt subiektywny i określony szczegółowo (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>w indywidualnym przypadku<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>na podstawie indywidualnej oceny<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> zawarte w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Dublin III również odzwierciedla ten wymóg.</P></NOTE>), a z drugiej strony aspekt obiektywny i ogólny (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>opartych na obiektywnych, prawnie określonych kryteriach<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Definicja ta przedstawia zatem dwa kumulatywne wymogi, przy czym właściwe organy – mianowicie organy administracyjne lub sądowe<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zgodnie z art. 9 ust. 2 dyrektywy recepcyjnej decyzja o zastosowaniu środka w postaci zatrzymania powinna być wydawana na piśmie przez organy sądowe lub administracyjne.</P></NOTE> – są zobowiązane do zbadania odrębnie w każdym przypadku wszystkich konkretnych i indywidualnych okoliczności charakteryzujących sytuację każdego wnioskodawcy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>I tak odpowiadanie jednemu (lub kilku) kryteriom ryzyka ucieczki określonego w prawie krajowym w braku indywidualnej oceny przeprowadzonej odrębnie dla każdego przypadku zainteresowanej osoby nie wystarcza do stwierdzenia istnienia ryzyka ucieczki [zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140605">5 czerwca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mahdi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑146/14 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:1320">EU:C:2014:1320</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE>, przy jednoczesnym zapewnieniu, by takie działanie było oparte na obiektywnych kryteriach określonych w sposób ogólny i abstrakcyjny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>W tym kontekście wymóg określenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>prawnie<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/> kryteriów ryzyka ucieczki jest moim zdaniem odzwierciedleniem podwójnego celu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Po pierwsze, celem tego wymogu jest zapewnienie wystarczających gwarancji tym kryteriom w zakresie pewności prawa. W tym względzie z orzecznictwa Trybunału wynika, że środki przyjęte przez państwa członkowskie na podstawie danego rozporządzenia, nawet jeśli dotyczą one wykonywania przyznanych im w tym rozporządzeniu uprawnień dyskrecjonalnych, muszą być zgodne z zasadą pewności prawa jako ogólną zasadą prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020620">20 czerwca 2002 r.</DATE> w sprawie <NAME.CASE>Mulligan i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑313/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:386">EU:C:2002:386</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110505">5 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kurt und Thomas Etling i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑230/09 i C‑231/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:271">EU:C:2011:271</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141105">5 listopada 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cypra</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑402/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2333">EU:C:2014:2333</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W moim przekonaniu zasada ta ma zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ przy określaniu wspomnianych kryteriów państwa członkowskie stosują art. 28 ust. 2 w związku z art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III w celu skorzystania z możliwości zatrzymania wnioskodawców, jaką przyznaje im pierwszy z wymienionych przepisów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Po drugie, celem tego wymogu jest zagwarantowanie, aby indywidualne uznanie organów odpowiedzialnych za zastosowanie kryteriów ryzyka ucieczki wpisało się w ramy wyznaczone przez pewne wcześniej określone punkty odniesienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Wspomniane wyżej cele wynikają również z prac przygotowawczych nad dyrektywą 2008/115/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="348" PAGE.FIRST="98" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 348, s. 98</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>dyrektywą powrotową<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/>), której art. 3 ust. 7 zawiera niemal identyczną definicję ryzyka ucieczki jak definicja zawarta w art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III (z wyjątkiem tego, że wspomniane uregulowania dotyczą, odpowiednio, osoby objętej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>procedurą powrotu<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/> i osoby objętej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>procedurą przekazania<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Wprawdzie dyrektywa powrotowa nie ma zastosowania do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Ściślej mówiąc ma to miejsce od złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej do wydania decyzji w przedmiocie tego wniosku w pierwszej instancji lub, w stosownym przypadku, do czasu rozpatrzenia środka odwoławczego od tej decyzji [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130530">30 maja 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Arslan</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑534/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:343">EU:C:2013:343</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)] (zob. pkt 67 niniejszej opinii).</P></NOTE> i uregulowane w niej stosowanie środka detencyjnego w celu wydalenia oraz stosowanie środka detencyjnego wobec tych osób jest objęte zakresami odmiennych reżimów prawnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091130">30 listopada 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kadzoev</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑357/09 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:741">EU:C:2009:741</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, jednak prace przygotowawcze związane z tą dyrektywą mogą moim zdaniem dostarczyć wyjaśnień do celów wykładni art. 2 lit. n) tego rozporządzenia. Wyraźną inspiracją dla tego przepisu był bowiem art. 3 ust. 7 wspomnianej dyrektywy, którego treść przepis ten niemal dosłownie powiela. W toku prac przygotowawczych do rozporządzenia Dublin III nie wskazano skądinąd żadnej dyskusji dotyczącej definicji ryzyka ucieczki zawartej w art. 2 lit. n) tego rozporządzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Tym niemniej Komitet Społeczno-Ekonomiczny wyraził pewne uwagi w odniesieniu do tej definicji (Opinion of the European Economic and Social Committee, SOC/333, <DATE ISO="20090716">16 lipca 2009 r.</DATE>, s. 7).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Dodam, że stopień intensywności, jaki musi osiągnąć takie ryzyko w celu uzasadnienia zastosowania środka detencyjnego, zmienia się w zależności od znajdującego zastosowanie aktu prawnego. Artykuł 15 ust. 1 lit. a) dyrektywy powrotowej uzależnia zastosowanie środka detencyjnego w celu wydalenia od istnienia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>ryzyka ucieczki<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>. Natomiast art. 28 ust. 2 rozporządzenia Dublin III wymaga <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>znacznego ryzyka ucieczki<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/> w celu pozbawienia wolności wnioskodawcy oczekującego na przekazanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Ponadto, w odróżnieniu od procedury powrotu, procedura przekazania dotyczy w szczególności wnioskodawców przebywających legalnie na terytorium wnioskującego państwa członkowskiego. Jak przypomina motyw 9 dyrektywy powrotowej, na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy proceduralnej wnioskodawca ma bowiem prawo pozostać na terytorium państwa członkowskiego, w którym złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, do wydania w pierwszej instancji decyzji w przedmiocie tego wniosku bądź, w danym wypadku, do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie środka odwoławczego wniesionego od tej decyzji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130530">30 maja 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Arslan</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑534/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:343">EU:C:2013:343</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zatem wnioskodawca nie jest uważany za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>nielegalnie przebywającego<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/> w rozumieniu dyrektywy powrotowej i w związku z tym nie może zostać wydalony z terytorium Unii, dopóki jego wniosek nie zostanie rozpoznany odmownie. Skutek ten wynika również z zasady non‑refoulement, ustanowionej w art. 33 Konwencji genewskiej z dnia <DATE ISO="19510728">28 lipca 1951 r.</DATE> dotyczącej statusu uchodźców, do której odwołuje się art. 18 karty.</P></NOTE>. Jest tak również nawet wtedy, gdy dane państwo członkowskie uważa, że nie jest odpowiedzialne za rozpatrzenie tego wniosku i wymaga przejęcia wnioskodawcy przez inne państwo członkowskie na podstawie przepisów rozporządzenia Dublin III<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową ma bowiem prawo pozostawać nie tylko na terytorium państwa członkowskiego, w którym jej wniosek jest rozpatrywany, lecz również państwa członkowskiego, w którym wniosek ów został złożony [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120927">27 września 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cimade i GISTI</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑179/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:594">EU:C:2012:594</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>W tych warunkach uważam, że mające na celu uregulowanie zatrzymania osób w celu ich wydalenia gwarancje przewidziane w dyrektywie powrotowej mają zastosowanie a fortiori do zatrzymania wnioskodawców objętych procedurą przekazania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Zwracam uwagę natomiast, że w ramach procedury przyjęcia tej dyrektywy wstępny wniosek Komisji nie zawierał definicji ryzyka ucieczki<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych norm i procedur dla państw członkowskich dotyczących powrotu nielegalnych imigrantów z państw trzecich [COM(2005) 391 wersja ostateczna, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>wnioskiem w sprawie dyrektywy powrotowej<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/>].</P></NOTE>. Definicja ta została wprowadzona do sprawozdania Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>komisją LIBE<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/>) Parlamentu Europejskiego, ograniczała się jednak do wymogu, aby takie ryzyko było ocenione na podstawie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>indywidualnych i obiektywnych kryteriów<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Sprawozdanie w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy powrotowej, <DATE ISO="20070920">20 września 2007 r.</DATE>, A6‑0339/2007, 2005/0167 (COD), PE 374.321, s. 7. Sugerowane były liczne poprawki, wskazujące <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>istotne podstawy, które należy określić w sposób indywidualny i obiektywny oraz poddać ocenie przez sądy<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/> [opinia Komisji Rozwoju do komisji LIBE w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy powrotowej, <DATE ISO="20070622">22 czerwca 2007 r.</DATE>, 2005/0167 (COD), PE 386.728, s. 11], <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>kryteria określone przez prawo krajowe<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/> [projekt sprawozdania komisji LIBE w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy prowrotowej, <DATE ISO="20060613">13 czerwca 2006 r.</DATE>, 2005/0167 (COD), PE 374.321v02‑00, s. 9] lub też <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>obiektywne, prawnie określone kryteria<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/> [poprawka do projektu sprawozdania Komisji LIBE, <DATE ISO="20060927">27 września 2006 r.</DATE>, 2005/0167 (COD), PE 378.672v01‑00, s. 23].</P></NOTE>. Zatwierdzone przez Radę stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu zastąpiło je sformułowaniem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>obiektywnych, prawnie określonych kryteriów<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu, <DATE ISO="20080618">18 czerwca 2008 r.</DATE>, EP‑PE_TC1-COD(2005)00167, PE 400.777, s. 13.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Wybór tych określeń, mimo że wniosek Komisji w żaden sposób nie regulował ryzyka ucieczki, a komisja LIBE odniosła się wyłącznie do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>indywidualnych i obiektywnych kryteriów<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/>, bez podawania ich źródła, nie jest bez znaczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Zwracam w tym względzie uwagę, że w klauzuli 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu <DATE ISO="19990318">18 marca 1999 r.</DATE>, znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia <DATE ISO="19990628">28 czerwca 1999 r.</DATE> dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="175" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="1999">Dz.U. 1999 L 175, s. 43</REF.DOC.OJ>), do której odwołał się rząd Zjednoczonego Królestwa, w kwestii definicji określonego pojęcia prawodawca unijny zamierzał odesłać bez wyjątku do aktów prawnych lub do innych źródeł prawa krajowego. Wyraźnie odwołał się nie do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>prawa<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/>, ale do pojęć <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>ustawodawstw[a], układ[ów] zbiorow[ych] lub praktyk[i] obowiązując[ej]<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/> w państwach członkowskich.</P></NOTE>. Według mnie świadczy on o zamiarze zapewnienia przewidywalności kryteriów stosowanych przy indywidualnej ocenie ryzyka ucieczki i zrównoważenia uprawnień organów dokonujących tej oceny poprzez ich ograniczenie obiektywnymi kryteriami o charakterze ogólnym i abstrakcyjnym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie konieczności opracowania przepisów określających kryteria ryzyka ucieczki dla realizacji tych celów</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Realizacja jednego lub drugiego z wyżej wymienionych celów wymaga moim zdaniem określenia obiektywnych kryteriów ryzyka ucieczki w aktach prawnych.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>W przedmiocie celu zagwarantowania pewności prawnej</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Zasada pewności prawnej wymaga zasadniczo, aby środki podjęte przez państwo członkowskie w wykonaniu prawa Unii umożliwiały jednostkom poznanie zakresu swoich praw i obowiązków i podjęcie w związku z tym odpowiednich działań<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020620">20 czerwca 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mulligan i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑313/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:386">EU:C:2002:386</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040325">25 marca 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Azienda Agricola Ettore Ribaldi i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑480/00, C‑482/00, C‑484/00, od C‑489/00 do C‑491/00 i od C‑497/00 do C‑499/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:179">EU:C:2004:179</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0085">85</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Jak już stwierdził Trybunał<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020620">20 czerwca 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mulligan i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑313/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:386">EU:C:2002:386</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, realizacja tej zasady zależy nie tylko od treści przyjętych środków, ale również, w danym przypadku, od rodzaju wybranych do tego aktów prawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Ponieważ wydaje mi się, że nie jest ani właściwa, ani nawet możliwa abstrakcyjna ocena odpowiednich cech przepisów prawnych, orzecznictwa i praktyki administracyjnej pod względem pewności prawnej, skupię się w mojej analizie na szczególnych okolicznościach charakteryzujących sprawę w postepowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Jak wskazano w pkt 25 niniejszej opinii, utrwalone orzecznictwo przedstawione przez sąd odsyłający składa się z szeregu wydanych przez ten sąd wyroków, z których każdy określa jedno lub kilka kryteriów umożliwiających ocenę istnienia ryzyka ucieczki. A zatem wyliczenie tych kryteriów jest fragmentaryczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Takie stwierdzenie sugeruje również, że wspomniane kryteria zostały zaaprobowane przez ten sąd z osobna w każdym przypadku, na podstawie indywidualnych okoliczności charakteryzujących każdą z rozpatrywanych przez niego spraw. W tym względzie rząd czeski przyznał na rozprawie, że praktyka administracyjna i orzecznictwo mogą ulegać zmianie, w przypadku gdy doświadczenie pokazuje inne kryteria mające znaczenie dla oceny ryzyka ucieczki. Tym samym orzecznictwo zatwierdza kryteria wypracowane najpierw przez praktykę administracyjną.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach wątpię, czy rozpatrywane w niniejszej sprawie praktyka administracyjna i orzecznictwo, nawet utrwalone, zapewniają wystarczające gwarancje pod względem przewidywalności. Wątpię w to tym bardziej z uwagi na szczególnie poważny charakter ingerencji w prawa podstawowe wnioskodawców spowodowanej przez środek w postaci zatrzymania, którą to ingerencję zresztą prawodawca unijny zamierzał ograniczyć do wyjątkowych przypadków<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz pkt 46 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Gdyby bowiem kryteria ryzyka ucieczki mogły wynikać z praktyki administracyjnej lub orzecznictwa, potwierdzającego w stosownych przypadkach tę praktykę, istniałoby zagrożenie, że będą one ulegać zmianom w zależności od zmian wspomnianej praktyki. W takim przypadku mogłoby im nawet brakować wystarczającej stabilności, aby uznać je za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>określone<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/>, jak tego wymaga art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Dodatkowo podczas rozprawy rząd czeski wyraził wątpliwości co do publicznego charakteru praktyki administracyjnej, z której wynikają te kryteria. Otóż z braku przepisów dotyczących publikacji nie można zapewnić dostępności informacji o tych kryteriach dla jednostek. W tym względzie Trybunał uznał ponadto, że zwykłe praktyki administracyjne, które z natury rzeczy dowolnie może zmieniać administracja i które są w niewystarczającym stopniu podawane do wiadomości, nie posiadają precyzji i jasności wymaganych dla spełnienia wymogów pewności prawa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020620">20 czerwca 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mulligan i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑313/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:386">EU:C:2002:386</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). W innym kontekście Trybunał orzekł, że ograniczenie ustanowionego w art. 47 karty prawa do skutecznego środka prawnego narusza to postanowienie, ponieważ zostało ono przedstawione w przewodniku programowym organu administracyjnego [wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140917">17 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Liivimaa Lihaveis</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2229">EU:C:2014:2229</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Wprawdzie, jak zauważył rząd Zjednoczonego Królestwa, określenie kryteriów ryzyka ucieczki w prawie pisanym również nie zapewnia bezwzględnej gwarancji pewności prawnej w świetle wymogu indywidualnej i konkretnej oceny takiego ryzyka, niemniej jednak uregulowanie tej oceny poprzez stałe kryteria w ustawodawstwie stanowi według mnie gwarancję pewniejszą pod względem stabilności, a zatem pewności prawnej. Poza tym według mnie to właśnie w celu ograniczenia ryzyka arbitralnego stosowania indywidualnego zakresu uznania przez organy administracyjne i sądowe prawodawca unijny wprowadził wymóg, aby to uprawnienie było ograniczone kryteriami ustawowymi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Zobacz pkt 81–84 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Ponadto niektórzy mogliby stwierdzić, że w danym przypadku prawa wnioskodawców byłyby lepiej chronione przez utrwalone orzecznictwo lub praktykę administracyjną określające szczegółowe i ścisłe kryteria niż przez przepisy prawne ustalające niejasne i swobodne kryteria. Aby uniknąć jakichkolwiek nieporozumień w tej kwestii, przypomnę, że przedstawione pytanie dotyczy wyłącznie wymogów dotyczących prawnego źródła kryteriów ryzyka ucieczki. Nie dotyczy ono zatem odrębnej problematyki dotyczącej treści tych kryteriów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Zobacz pkt 35 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W przedmiocie celu związanego z uregulowaniem indywidualnego uznania organów administracyjnych i prawnych</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Przyjęcie przepisów prawnych, poza korzyściami pod względem pewności prawnej, daje dodatkowe gwarancje w zakresie zewnętrznej kontroli uznania organów administracyjnych i sądowych dokonujących oceny ryzyka ucieczki i, w stosownym przypadku, zarządzających zatrzymanie wnioskodawcy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>W świetle szczególnie poważnego charakteru ingerencji w podstawowe prawo do wolności, jaką stanowi taki środek, oraz wobec zamiaru prawodawcy unijnego, aby ograniczyć tę ingerencję do wyjątkowych okoliczności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Zobacz pkt 46 niniejszej opinii.</P></NOTE>, uznanie tych organów powinno zostać uregulowane w taki sposób, aby jak najlepiej ochronić wnioskodawców przed arbitralnym pozbawieniem wolności. W tym kontekście ważne jest według mnie, aby określenie treści tych abstrakcyjnych kryteriów i ich zastosowanie w konkretnym przypadku pochodziło od instytucjonalnie odrębnych organów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Taki jest według mnie rzeczywisty zakres podwójnego wymogu indywidualnego badania i uregulowania poprzez z góry określone obiektywne kryteria, który to wymóg wynika z art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III. Po pierwsze, przepis ten wymaga, aby organy administracyjne i sądowe wzięły pod uwagę okoliczności każdego konkretnego przypadku. Po drugie, przepis ten stanowi, że indywidualne uznanie będzie wiązać się ze stosowaniem ogólnych i abstrakcyjnych kryteriów, uprzednio określonych przez organy trzecie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Moim zdaniem rozważania te pozwalają wykluczyć sytuację, w której wymóg określenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>prawnie<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/> obiektywnych kryteriów ryzyka ucieczki byłby spełniony w przypadku, gdyby zostały one ustanowione nie w przepisach prawnych, ale przez praktykę administracyjną lub przez orzecznictwo<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Podczas gdy moja ocena dotycząca pierwszego z celów realizowanych przez ten wymóg (dotyczącego pewności prawa) jest ściśle związana ze szczególnym kontekstem niniejszej sprawy, moja opinia dotycząca drugiego z tych celów (dotyczącego uregulowania indywidualnego uznania organów administracyjnych i sądowych) jest niezależna od cech charakterystycznych omawianej praktyki administracyjnej lub orzecznictwa.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Na potwierdzenie dodam przede wszystkim, że zalecane przeze mnie podejście odpowiada podejściu przyjętemu przez Komisję w <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>Podręczniku dotyczącym powrotów<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/> w odniesieniu do wykładni art. 3 ust. 7 dyrektywy powrotowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Załącznik do zalecenia Komisji z dnia <DATE ISO="20151001">1 października 2015 r.</DATE> ustanawiającego wspólny <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>Podręcznik dotyczący powrotów<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/> przeznaczony do stosowania przez właściwe organy państw członkowskich wykonujące zadania związane z powrotami [C(2015) 6250 wersja ostateczna, s. 11]. Zobacz pkt 65 i 66 niniejszej opinii w przedmiocie powiązania dyrektywy powrotowej z rozporządzeniem Dublin III w odniesieniu do środków w postaci zatrzymania.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Z kolei większość państw członkowskich wydaje się przyznawać, że zgodnie z art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III mają one obowiązek określenia kryteriów ryzyka ucieczki w swoich ustawodawstwach, jeśli zamierzają korzystać ze środka w postaci zatrzymania, co wynika z odpowiedzi w dwóch kwestionariuszach skierowanych do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>krajowych punktów kontaktowych<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/> państw członkowskich w ramach badań Europejskiej Sieci Migracyjnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Ad-Hoc Query on detention in Dublin III cases, dostępny na stronie http://ec.europa.eu/dgs/home‑affairs/what‑we‑do/networks/european_migration_network/reports/docs/ad-hoc-queries/protection/590_emn_ahq_on_detention_in_dublin_cases_en.pdf, oraz Ad‑Hoc Query on objective criteria to identify risk of absconding in the context of reception directive art 8 (recast) and Dublin regulation n<HT TYPE="SUP">o</HT> 604/2014 art 28 (2), dostępny na stronie http://emn.ypes.gr/images/docs/EMN_QUERIES/EMN_QUERIES_2014/2014_619_emn_ahq_on_objective_criteria_to_identify_risk_of_absconding_%28wider_diss%29.pdf. Europejska Sieć Migracyjna została ustanowiona decyzją Rady z dnia <DATE ISO="20080514">14 maja 2008 r.</DATE> w sprawie ustanowienia Europejskiej Sieci Migracyjnej (2008/381/WE) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="131" PAGE.FIRST="7" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 131, s. 7</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Większość z państw członkowskich udzielających odpowiedzi na te kwestionariusze oświadczyła, że w roku 2014 prawo krajowe określało obiektywne kryteria ryzyka w rozumieniu art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III lub planowane było wprowadzenie poprawek w tym zakresie. Miało to miejsce w przypadku Republiki Czeskiej, której prawo zostało zmienione w ten sposób po złożeniu wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zobacz pkt 16 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Jedynie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>krajowy punkt kontaktowy<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/> Zjednoczonego Królestwa zakwestionował wymóg ustawowego określenia tych kryteriów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Ponadto kilka sądów krajowych podziela tę wykładnię. W szczególności Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości) uznał, że wspomniany przepis wymaga, aby przepisy prawne (ponieważ orzecznictwo jest niewystarczające) określały względy umożliwiające stwierdzenie istnienia ryzyka ucieczki w sposób przewidywalny i podlegający kontroli<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Bundesgerichtshof, <DATE ISO="20140626">26 czerwca 2014 r.</DATE>, V ZB 31/14.</P></NOTE>. Verwaltungsgerichtshof (trybunał<?PAGE NO="17"?> administracyjny) również wydał podobne orzeczenie, odstępując zresztą wyraźnie od konieczności przedstawienia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ze względu na to, że nie jest możliwa żadna inna wykładnia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Verwaltungsgerichtshof, <DATE ISO="20150219">19 lutego 2015 r.</DATE>, RO 2014/21/0075‑5.</P></NOTE>. Podobnie Cour administrative (trybunał administracyjny, Luksemburg) podkreślił, że art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III odsyła do postanowień ustawowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Cour administrative (trybunał administracyjny) Wielkiego Księstwa Luksemburga, z dnia <DATE ISO="20161006">6 października 2016 r.</DATE>, nr sprawy 35301C. Zobacz również orzeczenia tribunal administratif, 2e chambre (sąd administracyjny, Luksemburg, druga izba) z dnia <DATE ISO="20150305">5 marca 2015 r.</DATE>, nr sprawy 35902; tribunal administratif, 3e chambre (sąd administracyjny, trzecia izba), nr sprawy 37301, <DATE ISO="20151224">24 grudnia 2015 r.</DATE></P></NOTE>. Raad van State (rada stanu, Niderlandy) uznał natomiast, że ocena ryzyka ucieczki w rozumieniu art. 3 ust. 7 dyrektywy powrotowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>W przedmiocie związku art. 3 ust. 7 dyrektywy powrotowej i art. 2 lit. n) rozporządzenia Dublin III, zob. pkt 65 i 66 niniejszej opinii.</P></NOTE> powinna opierać się na obiektywnych kryteriach określonych przez prawo, ponieważ praktyka administracyjna nie jest w tym względzie wystarczająca<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Raad van State, <DATE ISO="20110321">21 marca 2011 r.</DATE>, BP9284, 201100555/1/V3.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>W związku z powyższym proponuję, aby na pytanie prejudycjalne przedstawione przez Nejvyšší správní soud (najwyższy sąd administracyjny, Republika Czeska) została udzielona następująca odpowiedź:</TXT><P>Wykładni art. 2 lit. n) w związku z art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia <DATE ISO="20130626">26 czerwca 2013 r.</DATE> w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy dokonywać w ten sposób, że państwo członkowskie nie może zastosować wobec osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową środka w postaci zatrzymania w celu zabezpieczenia procedury przekazania do innego państwa członkowskiego, jeśli to pierwsze państwo członkowskie nie określiło w swoim ustawodawstwie obiektywnych kryteriów umożliwiających dokonanie oceny, czy istnieje ryzyko ucieczki, nawet jeżeli takie kryteria wynikają z orzecznictwa lub praktyki administracyjnej tego państwa członkowskiego.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>