<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑528/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0528</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:865">EU:C:2016:865</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>17</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>17</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>CONCLUSIE VAN ADV.-GEN. SAUGMANDSGAARD ØE – ZAAK C‑528/15</P><P>AL CHODOR</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">H. Saugmandsgaard Øe</HT></P><P>van <DATE ISO="20161110">10 november 2016</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Oorspronkelijke taal: Frans.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Zaak C‑528/15</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">tegen</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Salah Al Chodor,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Ajlin Al Chodor,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Ajvar Al Chodor</HT></P><P><HT TYPE="NORMAL">[verzoek van de Nejvyšší správní soud (hoogste bestuursrechter, Tsjechië)</HT> </P><P><HT TYPE="NORMAL">om een prejudiciële beslissing]</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Prejudiciële verwijzing</KEYWORD><KEYWORD>Criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming</KEYWORD><KEYWORD>Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublin III)</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 28, lid 2</KEYWORD><KEYWORD>Bewaring met het oog op overdracht</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 2, onder n)</KEYWORD><KEYWORD>Significant risico op onderduiken</KEYWORD><KEYWORD>Objectieve, in wetgeving vastgelegde criteria</KEYWORD><KEYWORD>Ontbreken van nationale wetgeving waarin die criteria zijn vastgelegd</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Inleiding</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Met zijn prejudiciële vraag raadpleegt de Nejvyšší správní soud (hoogste bestuursrechter, Tsjechië) het Hof over de uitlegging van de bepalingen van verordening (EU) nr. 604/2013<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Verordening van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20130626">26 juni 2013</DATE> tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" PAGE.FIRST="31" DATE.PUB="2013">PB 2013, L 180, blz. 31</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Dublin III-verordening<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) die de mogelijkheid voor de lidstaten regelen om een verzoeker om internationale bescherming (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>verzoeker<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Zoals blijkt uit artikel 2, onder b), van de Dublin III-verordening juncto artikel 2, onder h), van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20111213">13 december 2011</DATE> inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="337" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2011">PB 2011, L 337, blz. 9</REF.DOC.OJ>), wordt met het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>verzoeker om internationale bescherming<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> in wezen iedere onderdaan van een derde land of staatloze aangeduid die een verzoek heeft ingediend met het oog op het verkrijgen van de vluchtelingenstatus of de subsidiairebeschermingsstatus.</P></NOTE> in bewaring te houden in afwachting van zijn overdracht aan de voor de behandeling van zijn verzoek verantwoordelijke lidstaat.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Volgens artikel 28, lid 2, van die verordening is het gebruik van die mogelijkheid met name afhankelijk van het bestaan van een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>significant risico op onderduiken<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> van de betrokkene. Artikel 2, onder n), van die verordening, dat het <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>risico op onderduiken<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/> definieert, bepaalt dat dit risico in elk individueel geval moet worden beoordeeld op basis van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>objectieve, in wetgeving vastgelegde criteria<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ten tijde van de aan het hoofdgeding ten grondslag liggende feiten waren er nog geen criteria in de Tsjechische wetgeving opgenomen. Wel was er een wijzigingsvoorstel ingediend tot invoering ervan. Volgens de Tsjechische regering is die wijziging sindsdien vastgesteld.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>In deze context wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of het in artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening opgenomen vereiste van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>in wetgeving<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> vastgelegde objectieve criteria voor de beoordeling van het bestaan van een risico op onderduiken de vaststelling van een wettelijke regeling verlangt of ook is vervuld wanneer die criteria blijken uit de rechtspraak van de hoogste rechters en/of de administratieve praktijk van een lidstaat.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Toepasselijke bepalingen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">EVRM</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artikel 5, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend te Rome op <DATE ISO="19501104">4 november 1950</DATE> (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>EVRM<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>), luidt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Eenieder heeft recht op vrijheid en veiligheid van zijn persoon. Niemand mag zijn vrijheid worden ontnomen, behalve in de navolgende gevallen en overeenkomstig een wettelijk voorgeschreven procedure:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>in het geval van rechtmatige arrestatie of detentie van een persoon teneinde hem te beletten op onrechtmatige wijze het land binnen te komen, of van een persoon waartegen een uitwijzings- of uitleveringsprocedure hangende is.<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artikel 53 EVRM bepaalt dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>[g]een bepaling van dit Verdrag zal worden uitgelegd als beperkingen op te leggen [aan] of inbreuk te maken op de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden die verzekerd kunnen worden ingevolge de wetten van enige Hoge Verdragsluitende Partij of ingevolge enig ander verdrag waarbij de Hoge Verdragsluitende Partij partij is.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Unierecht</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Handvest</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Volgens artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Handvest<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>) <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>[heeft] [e]enieder […] recht op vrijheid en veiligheid van zijn persoon<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artikel 52 van het Handvest bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="052.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Beperkingen op de uitoefening van de in dit Handvest erkende rechten en vrijheden moeten bij wet worden gesteld en de wezenlijke inhoud van die rechten en vrijheden eerbiedigen. Met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel kunnen slechts beperkingen worden gesteld indien zij noodzakelijk zijn en daadwerkelijk beantwoorden aan door de Unie erkende doelstellingen van algemeen belang of aan de eisen van de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="052.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Voor zover dit Handvest rechten bevat die corresponderen met rechten welke zijn gegarandeerd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, zijn de inhoud en reikwijdte ervan dezelfde als die welke er door genoemd verdrag aan worden toegekend. Deze bepaling verhindert niet dat het recht van de Unie een ruimere bescherming biedt.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Dublin III-verordening</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Overweging 20 van de Dublin III-verordening luidt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>De bewaring van verzoekers moet worden toegepast in overeenstemming met het onderliggende beginsel dat personen niet in bewaring mogen worden gehouden om de enkele reden dat zij internationale bescherming zoeken. De bewaring dient zo kort mogelijk te duren en te beantwoorden aan het noodzakelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel. De bewaring van verzoekers moet in het bijzonder in overeenstemming zijn met artikel 31 van het Verdrag van Genève. De procedures waarin deze verordening voorziet met betrekking tot een in bewaring gehouden persoon moeten bij voorrang en binnen zo kort mogelijke termijnen worden uitgevoerd. Wat de algemene waarborgen met betrekking tot bewaring en, in voorkomend geval, de bewaringsvoorwaarden betreft, moeten de lidstaten ook ten aanzien van personen die uit hoofde van deze verordening in bewaring worden gehouden, de bepalingen van richtlijn 2013/33/EU toepassen.<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/></P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artikel 2, onder n), van deze verordening definieert het <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>risico op onderduiken<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>het in een individueel geval bestaan van redenen gebaseerd op objectieve, in wetgeving vastgelegde criteria, om aan te nemen dat een verzoeker of een onderdaan van een derde land of een staatloze op wie een overdrachtsprocedure van toepassing is, zou kunnen onderduiken<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artikel 28 van die verordening, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Bewaring<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="028.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>De lidstaten houden niemand in bewaring om de enkele reden dat hij aan de bij deze verordening ingestelde procedure onderworpen is.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="028.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Wanneer er een significant risico op onderduiken van een persoon bestaat, mogen de lidstaten de betrokken persoon in bewaring houden om overdrachtsprocedures overeenkomstig deze verordening veilig te stellen, op basis van een individuele beoordeling en enkel voor zover bewaring evenredig is en wanneer andere, minder dwingende alternatieve maatregelen niet effectief kunnen worden toegepast.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Richtlijn 2013/33</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Overweging 15 van richtlijn 2013/33/EU<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20130626">26 juni 2013</DATE> tot vaststelling van normen voor de opvang van verzoekers om internationale bescherming (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" PAGE.FIRST="96" DATE.PUB="2013">PB 2013, L 180, blz. 96</REF.DOC.OJ>, met rectificatie in <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="213" PAGE.FIRST="21" DATE.PUB="2016">PB 2016, L 213, blz. 21</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>opvangrichtlijn<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>) luidt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>De bewaring van verzoekers moet worden toegepast in overeenstemming met het onderliggende beginsel dat personen niet in bewaring mogen worden gehouden om de enkele reden dat zij internationale bescherming zoeken, met name overeenkomstig de internationale wettelijke verplichtingen van de lidstaten en overeenkomstig artikel 31 van het Verdrag van Genève. Verzoekers mogen alleen in bewaring worden genomen onder de in deze richtlijn vastgestelde, zeer duidelijk omschreven uitzonderlijke voorwaarden en alleen indien dit beantwoordt aan de beginselen van noodzakelijkheid en evenredigheid, zowel wat de wijze als wat het doel van de bewaring betreft. Verzoekers die in bewaring worden gehouden, dienen daadwerkelijk de noodzakelijke procedurele waarborgen te kunnen genieten, zoals een beroep voor een nationale rechterlijke instantie.<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/></P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artikel 8 van die richtlijn bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>De lidstaten houden een persoon niet in bewaring om de enkele reden dat hij een verzoeker is overeenkomstig richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20130626">26 juni 2013</DATE> betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning of intrekking van internationale bescherming.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>In de gevallen waarin zulks nodig blijkt en op grond van een individuele beoordeling van elk geval, mogen de lidstaten een verzoeker in bewaring houden wanneer andere, minder dwingende maatregelen niet effectief kunnen worden toegepast.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Een verzoeker mag alleen in bewaring worden gehouden:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>in overeenstemming met artikel 28 van [de Dublin III-verordening].</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>De redenen voor bewaring worden vastgelegd in het nationale recht.<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Tsjechisch recht</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>§ 129, lid 1, van wet nr. 326/1999 betreffende het verblijf van vreemdelingen op Tsjechisch grondgebied en tot wijziging van andere wetten over het verblijf van vreemdelingen (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>wet verblijf vreemdelingen<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>) bepaalt dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>[d]e politie een vreemdeling die het grondgebied illegaal heeft betreden of illegaal erop heeft verbleven, in bewaring houdt zolang strikt noodzakelijk is met het oog op diens overlevering krachtens een vóór <DATE ISO="20090113">13 januari 2009</DATE> met een andere lidstaat van de Europese Unie gesloten internationale overeenkomst of een rechtstreeks toepasselijk voorschrift van de Europese Gemeenschappen<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Ten tijde van de vaststelling van de verwijzingsbeslissing liep er een wetgevingsprocedure tot wijziging van § 129 van de wet verblijf vreemdelingen door toevoeging van een lid 4 met de volgende tekst:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>Alleen indien er een significant risico op onderduiken bestaat, beslist de politie een vreemdeling in bewaring te houden met het oog op diens overlevering aan de door een rechtstreeks toepasselijk voorschrift van de Unie gebonden staat. Onder risico op onderduiken wordt met name verstaan het feit dat de vreemdeling illegaal op het grondgebied heeft verbleven, zich al eerder heeft onttrokken aan een overlevering aan de door een rechtstreeks toepasselijk voorschrift van de Unie gebonden staat of heeft getracht onder te duiken of het voornemen heeft geuit om zich niet te houden aan een definitief besluit tot overdracht aan de door een rechtstreeks toepasselijk voorschrift van de Unie gebonden staat of indien uit zijn gedragingen duidelijk een dergelijk voornemen blijkt. Onder significant risico op onderduiken wordt eveneens verstaan het feit dat de vreemdeling die zal worden overgeleverd aan een door een rechtstreeks toepasselijk voorschrift van de Unie gebonden, aan Tsjechië grenzende staat, niet legaal zelfstandig naar die staat kan reizen en geen verblijfsadres op het grondgebied kan opgeven.<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Blijkens de schriftelijke opmerkingen van de Commissie heeft de Tsjechische wetgever die wijziging op <DATE ISO="20151111">11 november 2015</DATE> vastgesteld. De Tsjechische regering heeft dat ter terechtzitting bevestigd.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Hoofdgeding, prejudiciële vraag en procedure bij het Hof</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Salah Al Chodor en zijn twee zonen Ajlin en Ajvar Al Chodor (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Al Chodor en zijn zonen<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>), Iraakse onderdanen, zijn op <DATE ISO="20150507">7 mei 2015</DATE> in Tsjechië door de politie gecontroleerd. Omdat zij geen identiteitspapieren konden tonen, heeft de Policie České republiky, Krajské ředitelství Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie (Tsjechische politie, regionaal directoraat Ústí nad Labem, afdeling vreemdelingenpolitie; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>vreemdelingenpolitie<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>) een administratieve procedure tegen hen ingeleid.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Tijdens hun verhoor door de vreemdelingenpolitie verklaarden Al Chodor en zijn zonen dat zij Koerden waren en dat hun dorp was bezet door strijders van de terroristische organisatie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>Islamitische Staat<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>. Zij zijn via Turkije in Griekenland aangekomen en van daaruit per vrachtwagen verder gereisd. In Hongarije zijn zij door de politie aangehouden en zijn hun vingerafdrukken afgenomen. Salah Al Chodor heeft verklaard op dat moment een aantal documenten te hebben ondertekend. De volgende dag zijn zij naar een station gebracht en op de trein gezet naar een vluchtelingenkamp. Zij hebben dat kamp na twee dagen verlaten om zich bij familieleden in Duitsland te voegen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Nadat de vreemdelingenpolitie Al Chodor en zijn zonen op Tsjechisch grondgebied had aangehouden, raadpleegde zij de Eurodacdatabase en stelde vast dat zij asiel hadden aangevraagd in Hongarije. De betrokkenen bezaten bovendien geen verblijfstitels of reisdocumenten en beschikten niet over financiële middelen om hun verblijf in Tsjechië te kunnen betalen, noch over een contactpersoon die hen daarbij zou kunnen helpen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Aangezien Al Chodor en zijn zonen het vluchtelingenkamp in Hongarije hadden verlaten zonder de beslissing op hun asielaanvraag af te wachten, zich ervan bewust waren dat hun verblijf illegaal was, en hadden verklaard van plan te zijn door te reizen naar Duitsland, meende de vreemdelingenpolitie dat er een significant risico bestond dat zij zouden onderduiken. Op basis van die vaststelling en de overweging dat er geen minder dwingende maatregelen konden worden toegepast, nam de vreemdelingenpolitie hen, bij beslissing van <DATE ISO="20150508">8 mei 2015</DATE>, voor de duur van 30 dagen in bewaring op grond van § 129, lid 1, van de wet verblijf vreemdelingen juncto artikel 28 van de Dublin III-verordening. Na die bewaring moesten Al Chodor en zijn zonen aan Hongarije worden overgedragen, aangezien die lidstaat krachtens de Dublin III-verordening verantwoordelijk was voor de behandeling van hun asielaanvraag.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>De Krajský soud d’Ústí nad Labem (regionale rechter Ústí nad Labem, Tsjechië), waarbij Al Chodor en zijn zonen beroep hadden ingesteld, verklaarde die beslissing nietig. Die rechter oordeelde dat het, bij ontbreken van de door artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening vereiste, in de Tsjechische wetgeving vastgelegde objectieve criteria voor de beoordeling van het risico op onderduiken, niet mogelijk was verzoekers in Tsjechië in bewaring te houden op grond van artikel 28, lid 2, van die verordening. Hij heeft zich aldus aangesloten bij de door het Bundesgerichtshof (hoogste federale rechter in burgerlijke en strafzaken, Duitsland)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Bundesgerichtshof, <DATE ISO="20140626">26 juni 2014</DATE>, V ZB 31/14.</P></NOTE> en het Verwaltungsgerichtshof (hoogste bestuursrechter, Oostenrijk)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Verwaltungsgerichtshof, <DATE ISO="20150219">19 februari 2015</DATE>, RO 2014/21/0075‑5.</P></NOTE> gevolgde benadering.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Al Chodor en zijn zonen zijn onmiddellijk na de nietigverklaring van de beslissing van de vreemdelingenpolitie in vrijheid gesteld en hebben Tsjechië sindsdien met onbekende bestemming verlaten.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>De vreemdelingenpolitie heeft tegen de uitspraak van de Krajský soud d’Ústí nad Labem beroep in cassatie ingesteld bij de Nejvyšší správní soud. Volgens de vreemdelingenpolitie heeft het enkele ontbreken van in de nationale wetgeving vastgelegde objectieve criteria voor het risico op onderduiken niet tot gevolg dat artikel 28, lid 2, van de Dublin III-verordening niet van toepassing is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>De verwijzende rechter wenst derhalve te vernemen of artikel 28, lid 2, juncto artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening en/of § 129, lid 1, van de wet verblijf vreemdelingen een voldoende rechtsgrondslag vormen bij ontbreken van in de nationale wetgeving vastgelegde objectieve criteria voor de beoordeling van de aanwezigheid van een risico op onderduiken. Hij vraagt zich af of de erkenning van die criteria in vaste rechtspraak van de hoogste rechterlijke instanties of in de administratieve praktijk, voldoet aan het vereiste van vastlegging <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>in wetgeving<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> in de zin van artikel 2, onder n), van die verordening.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Deze rechter verwijst in dit verband naar zijn eigen rechtspraak over de uitlegging van het begrip significant risico op onderduiken, zoals die uit verschillende van zijn arresten blijkt. Volgens een ervan vormt een eerdere schending van het recht van een lidstaat in samenhang met een schending van het Unierecht een objectief criterium voor de beoordeling van het bestaan van dat risico.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Arrest van <DATE ISO="20150610">10 juni 2015</DATE>, čj. 2 Azs 49/2015‑50.</P></NOTE> In een ander arrest heeft deze rechter andere criteria aanvaard, waaronder de binnenkomst van de betrokkene in het Schengengebied zonder verblijfsvergunning, in samenhang met tegenstrijdige verklaringen over zijn binnenkomst in Tsjechië en een algemeen gebrek aan geloofwaardigheid.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Arrest van <DATE ISO="20141204">4 december 2014</DATE>, čj. 9 Azs 199/2014‑49.</P></NOTE> Twee arresten hebben het illegaal binnenkomen of het illegaal verblijven in Tsjechië als objectieve criteria erkend.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Arresten van <DATE ISO="20111123">23 november 2011</DATE>, čj. 7 As 79/2010‑153, en <DATE ISO="20150617">17 juni 2015</DATE>, čj. 1 Azs 39/2015‑56.</P></NOTE> Een ander arrest heeft daartoe de afwezigheid van identiteitspapieren in aanmerking genomen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Arrest van <DATE ISO="20141009">9 oktober 2014</DATE>, čj. 2 Azs 57/2014‑30.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Die rechter merkt voorts op dat de praktijk van de vreemdelingenpolitie inzake de bewaring van verzoekers op grond van artikel 28, lid 2, van de Dublin III-verordening voorzienbaar, niet willekeurig, en in lijn is met de nationale wetgeving zoals uitgelegd in zijn vaste rechtspraak. Bovendien wordt ieder geval individueel beoordeeld.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>De verwijzende rechter voegt hieraan toe dat de Tsjechische wetgever voornemens was die rechtspraak te codificeren door in de wet verblijf vreemdelingen een lijst op te nemen van objectieve criteria voor de beoordeling van het risico op onderduiken.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>De Nejvyšší správní soud heeft daarop besloten de behandeling van de zaak te schorsen en het Hof de volgende prejudiciële vraag te stellen:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Leidt het enkele feit dat objectieve criteria voor de beoordeling of er een significant risico bestaat dat een vreemdeling zal onderduiken [in de zin van artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening] niet in wetgeving zijn vastgelegd ertoe dat bewaring in de zin van artikel 28, lid 2, van die verordening niet kan worden toegepast?<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>De vreemdelingenpolitie, de Tsjechische en de Griekse regering, de regering van het Verenigd Koninkrijk, en de Europese Commissie hebben schriftelijke opmerkingen ingediend. De Tsjechische regering, de regering van het Verenigd Koninkrijk en de Commissie waren vertegenwoordigd ter terechtzitting van <DATE ISO="20160714">14 juli 2016</DATE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analyse</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Inleidende opmerkingen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>De feitelijke context van deze zaak symboliseert het in de laatste jaren veel voorkomende fenomeen van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>secundaire stromen<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> waarmee veel verzoekers om internationale bescherming zich verplaatsen van de lidstaat die volgens de criteria van de Dublin III-verordening verantwoordelijk is voor de behandeling van hun verzoek<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Die criteria zijn in hiërarchische volgorde: het bestaan van familiebanden (artikelen 8‑11), het bezit van een door een lidstaat afgegeven geldig visum of geldige verblijfstitel (artikel 12), en de binnenkomst (legaal of illegaal) in een lidstaat (artikelen 13‑15).</P></NOTE> (veelal de lidstaat van eerste binnenkomst<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zie Europese Commissie, DG Migratie en Binnenlandse Zaken, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>Evaluation of the Dublin III Regulation – Final Report<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, <DATE ISO="20151204">4 december 2015</DATE>, blz. 4.</P></NOTE>), naar andere lidstaten waar zij een verzoek om internationale bescherming willen indienen en zich willen vestigen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zie Mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20160406">6 april 2016</DATE> [COM(2016) 197 final, blz. 4].</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Bij een dergelijke migratie kan de lidstaat waar de verzoeker zich bevindt de lidstaat die hij op grond van de Dublin III-verordening verantwoordelijk acht, verzoeken om overname (of terugname) van de verzoeker.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Overname ziet op het scenario waarin de betrokkene nog geen verzoek om internationale bescherming heeft ingediend in de aangezochte lidstaat (artikelen 20‑23 van de Dublin III-verordening). Van terugname is sprake wanneer, zoals in casu, dat verzoek is ingediend vóór het bereiken van de verzoekende lidstaat (artikelen 24‑27 van die verordening).</P></NOTE> Indien de aangezochte lidstaat dat verzoek inwilligt, draagt de verzoekende lidstaat die verzoeker over volgens de door die verordening voorgeschreven procedure (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>overdrachtsprocedure<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>).<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Artikelen 29‑33 van de Dublin III-verordening.</P></NOTE> Om de tenuitvoerlegging van die procedure te verzekeren, staat die verordening – binnen strikte waarborgen – het gebruik toe van dwangmaatregelen als bewaring<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Artikel 28 van de Dublin III-verordening.</P></NOTE> en gecontroleerd vertrek of vertrek onder begeleiding<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Artikel 29, lid 1, tweede alinea, van de Dublin III-verordening.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Artikel 28, lid 2, van de Dublin III-verordening – waarnaar artikel 8, lid 3, onder f), van de opvangrichtlijn verwijst – staat de lidstaten derhalve onder drie voorwaarden toe een verzoeker in bewaring te houden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>De eerste voorwaarde betreft het doel van een dergelijke maatregel en houdt in dat deze wordt toegepast <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>[w]anneer er een significant risico op onderduiken […] bestaat […], om overdrachtsprocedures […] veilig te stellen, op basis van een individuele beoordeling<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>. Artikel 2, onder n), van die verordening definieert het risico op onderduiken als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>het in een individueel geval bestaan van redenen gebaseerd op objectieve, in wetgeving vastgelegde criteria, om aan te nemen dat een verzoeker […] zou kunnen onderduiken<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>De tweede en de derde voorwaarde hebben respectievelijk betrekking op de evenredigheid van de bewaring en de noodzaak ervan, dat wil zeggen dat er geen minder dwingende maatregelen effectief in de plaats daarvan kunnen worden toegepast.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>De prejudiciële vraag betreft uitsluitend de draagwijdte van de eerste van die voorwaarden en, in het bijzonder, het vereiste dat de objectieve criteria voor het risico op onderduiken overeenkomstig artikel 2, onder n), van die verordening <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>in wetgeving<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> zijn vastgelegd. Zij betreft niet de inhoudelijke geldigheid van die criteria en met name niet de objectieve aard ervan of de verenigbaarheid ervan met de vereisten van evenredigheid en noodzakelijkheid van de bewaring.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Om de hiernavolgende redenen ben ik van mening dat de objectieve criteria voor de beoordeling van het bestaan van een risico op onderduiken in wetgeving moeten worden vastgelegd, dat wil zeggen in door de wetgever vastgestelde geschreven rechtsnormen.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Minimumbescherming van het recht op vrijheid van verzoekers in artikel 5, lid 1, onder f), EVRM</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening bevat zelf geen objectieve criteria voor het risico op onderduiken, maar verwijst daartoe naar het nationale recht van de lidstaten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Sommige taalversies van deze verordening, zoals de Bulgaarse, de Spaanse en de Duitse, gebruiken in artikel 2, onder n), van die verordening een uitdrukking die overeenkomt met de term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>wet<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> en in beginsel enkel naar wettelijke voorschriften verwijst. Andere, waaronder de Engelse, de Poolse en de Slowaakse, maken gebruik van een meer algemene formulering die overeenkomt met de term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>recht<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>, die in zijn gebruikelijke betekenis niet alleen wettelijke voorschriften omvat, maar ook andere rechtsregels.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Afgezien van deze discrepantie tussen verschillende taalversies van dezelfde verordening heeft de verwijzende rechter, refererend aan de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, opgemerkt dat zelfs de term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>wet<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> zich niet voor een eenduidige uitlegging leent. De schriftelijke opmerkingen en de mondelinge behandeling in deze zaak betroffen derhalve vooral de vraag of de eerbiediging van de grondrechten zoals gewaarborgd door het EVRM en uitgelegd door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens – die ingevolge artikel 6, lid 3, VEU als algemene beginselen deel uitmaken van het Unierecht<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zie met name advies 2/13 van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18 december 2014</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2454">EU:C:2014:2454</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0179">179</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Ik herinner er voorts aan dat volgens artikel 52, lid 3, van het Handvest, de in het Handvest erkende rechten, wanneer zij corresponderen met door het EVRM gegarandeerde rechten, dezelfde inhoud en reikwijdte hebben als die welke er door genoemd verdrag aan worden toegekend. Aangezien de in artikel 6 van het Handvest neergelegde rechten corresponderen met de in artikel 5 EVRM gewaarborgde rechten [zie Toelichtingen bij het Handvest van de grondrechten (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="303" PAGE.FIRST="19" DATE.PUB="2007">PB 2007, C 303, blz. 19</REF.DOC.OJ>)], moet de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens over die bepaling in aanmerking worden genomen bij de uitlegging van dat artikel 6 [arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160215">15 februari 2016</DATE>, <NAME.CASE>N.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑601/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:84">EU:C:2016:84</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)]. Artikel 52, lid 3, van het Handvest staat evenwel niet in de weg aan een ruimere bescherming van die rechten door het Unierecht.</P></NOTE> – vereist dat de objectieve criteria voor het risico op onderduiken in een wettelijke regeling zijn vastgelegd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>De Tsjechische regering en de regering van het Verenigd Koninkrijk stellen dat volgens de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>wet<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> in de zin van het EVRM<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Deze uitdrukking is ontleend aan lid 2 van de artikelen 8‑11 EVRM, dat vereist dat elke inmenging in de door die bepalingen erkende rechten <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>bij wet is voorzien<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>. Volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft dit vereiste dezelfde draagwijdte als het vereiste dat iedere aantasting van het door artikel 5, lid 1, onder f), EVRM beschermde recht op vrijheid de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>wettelijk voorgeschreven procedure<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> eerbiedigt en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>rechtmatig<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> is [EHRM, <DATE ISO="19960625">25 juni 1996</DATE>, Amuur tegen Frankrijk (CE:ECHR:1996:0625JUD001977692, § 50), en <DATE ISO="20090709">9 juli 2009</DATE>, Mooren tegen Duitsland (CE:ECHR:2009:0709JUD001136403, § 76)].</P></NOTE>, niet is beperkt tot wetgeving maar ook andere rechtsbronnen omvat, voor zover deze de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>materiële<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> eigenschappen duidelijkheid, voorzienbaarheid en toegankelijkheid bezitten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zie met name EHRM, <DATE ISO="20010306">6 maart 2001</DATE>, Dougoz tegen Griekenland (CE:ECHR:2001:0306JUD004090798, § 55); <DATE ISO="20131021">21 oktober 2013</DATE>, Del Río Prada tegen Spanje (CE:ECHR:2013:1021JUD004275009, § 125), en <DATE ISO="20150901">1 september 2015</DATE>, Khlaifia e.a. tegen Italië (CE:ECHR:2015:0901JUD001648312, § 64).</P></NOTE> Vaste rechtspraak of een vaste administratieve praktijk zou, in casu, die eigenschappen bezitten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Ik merk op dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in het arrest van <DATE ISO="20130411">11 april 2013</DATE>, Firoz Muneer tegen België (CE:ECHR:2013:0411JUD005600510, §§ 59 en 60), vaste rechtspraak een voldoende rechtsgrondslag heeft geacht voor de verlenging van de detentie van een persoon overeenkomstig artikel 5, lid 1, onder f), EVRM. Ik ken daarentegen geen enkel precedent waarin het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft geoordeeld dat een vaste administratieve praktijk een voldoende rechtsgrondslag vormt voor inmenging in een grondrecht.</P></NOTE> De Griekse regering en de Commissie zijn het daar niet mee eens.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>De Tsjechische regering betoogde ter terechtzitting voorts dat de legaliteitsvoorwaarde van artikel 5, lid 1, onder f), EVRM in elk geval slechts de <HT TYPE="ITALIC">rechtsgrondslag</HT> betreft voor de inmenging in het recht op vrijheid van verzoekers, die reeds is neergelegd in artikel 28, lid 2, van de Dublin III-verordening. Die voorwaarde houdt daarentegen geen verband met de aan die inmenging gestelde <HT TYPE="ITALIC">grenzen</HT> betreffende objectieve criteria voor de beoordeling van het risico op onderduiken.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Zonder dat het nodig is de juistheid van die laatste stelling na te gaan, ben ik van mening dat het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>wetgeving<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> in de zin van artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening, gelezen in het licht van de context en doelstellingen die eraan eigen zijn<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Ik herinner er in dit verband aan dat bij verschillen tussen de taalversies van een tekst van de Unie de betrokken bepaling moet worden uitgelegd overeenkomstig de algemene opzet en de doelstelling ervan. Zie in het bijzonder arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110609">9 juni 2011</DATE>, <NAME.CASE>Eleftheri tileorasi en Giannikos</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑52/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:374">EU:C:2011:374</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR> </REF.DOC.ECR>en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE>, een autonome betekenis heeft die losstaat van die van het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>wet<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> in de zin van het EVRM.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Ik wijs er in dit verband op dat het EVRM slechts een minimumniveau van bescherming van de grondrechten behelst, dat de mogelijkheid voor het Unierecht onverlet laat om deze rechten een ruimere bescherming toe te kennen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zie artikel 53 EVRM en artikel 52, lid 3, van het Handvest.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Om te beginnen zal ik aantonen dat de Uniewetgever, door het vaststellen van de bepalingen van de Dublin III-verordening en de opvangrichtlijn die de mogelijkheid voor de lidstaten om verzoekers in bewaring te houden beperken, ervoor heeft gekozen om aan het recht van vrijheid van die verzoekers een ruimere bescherming toe te kennen dan die welke voortvloeit uit artikel 5, lid 1, onder f), EVRM, zoals uitgelegd door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Vervolgens zal ik uiteenzetten waarom het vereiste van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>in wetgeving<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> vastgelegde criteria voor het risico op onderduiken, in de zin van artikel 2, onder n), van die verordening, betrekking heeft op die doestelling om een hoger niveau van bescherming te bieden en, in die optiek, impliceert dat die criteria in een wettelijke regeling zijn vastgelegd.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wil van de Uniewetgever om het recht op vrijheid van verzoekers meer bescherming te bieden</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Een van de belangrijkste verbeteringen die door de Dublin III-verordening en de opvangrichtlijn is aangebracht, is de versterking van de waarborgen die de mogelijkheid voor de lidstaten om verzoekers in bewaring te houden, omgeven. Zoals overweging 15 van die richtlijn vermeldt, wenste de Uniewetgever de bewaring van die personen – die een buitengewoon ernstige inmenging vormt in hun door artikel 6 van het Handvest gewaarborgde grondrecht op vrijheid<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160215">15 februari 2016</DATE>, <NAME.CASE>N.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑601/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:84">EU:C:2016:84</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en naar analogie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110428">28 april 2011</DATE>, <NAME.CASE>El Dridi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑61/11 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:268">EU:C:2011:268</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> – slechts onder <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>uitzonderlijke voorwaarden<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> toe te staan.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Dit uitzonderlijke karakter blijkt ook uit de richtsnoeren van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de vluchtelingen (UNHCR) betreffende de criteria en normen voor de detentie van asielzoekers en de alternatieven voor detentie, in de redactie die in 2012 is vastgesteld, waarnaar de Commissie heeft verwezen in haar voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten [COM(2008) 815 definitief, blz. 6, punt 4.1].</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Die teksten hebben aldus de handelingsvrijheid waarover de lidstaten beschikten bij het ontnemen van de vrijheid van verzoekers op wie een overdrachtsprocedure van toepassing is, aanzienlijk beperkt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Vóór de inwerkingtreding ervan regelde het afgeleide recht van de Unie de bewaring van die verzoekers slechts minimaal. De verordening die voorafging aan de Dublin III-verordening, namelijk verordening (EG) nr. 343/2003 (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>Dublin II-verordening<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Verordening van de Raad van <DATE ISO="20030218">18 februari 2003</DATE> tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="050" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2003">PB 2003, L 50, blz. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, bevatte hierover geen enkele bepaling. Van toepassing waren derhalve de algemene waarborgen van artikel 7, lid 3, van de voorganger van de opvangrichtlijn, richtlijn 2003/9/EG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Richtlijn van de Raad van <DATE ISO="20030127">27 januari 2003</DATE> tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="031" PAGE.FIRST="18" DATE.PUB="2003">PB 2003, L 31, blz. 18</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Die bepaling luidde: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>In de gevallen waarin zulks nodig blijkt, <HT TYPE="ITALIC">bijvoorbeeld</HT> om juridische redenen of om redenen van openbare orde, mogen de lidstaten een asielzoeker overeenkomstig hun nationale wetgeving op een bepaalde plaats vasthouden<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> (cursivering<?PAGE NO="10"?> van mij). De gronden waarop een verzoeker zijn vrijheid kon worden ontnomen, waren derhalve niet geharmoniseerd. Artikel 18, lid 1, van de richtlijn die voorafging aan richtlijn 2013/32/EU (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>procedurerichtlijn<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20130626">26 juni 2013</DATE> betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="180" PAGE.FIRST="60" DATE.PUB="2013">PB 2013, L 180, blz. 60</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, richtlijn 2005/85/EG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Richtlijn van de Raad van <DATE ISO="20051201">1 december 2005</DATE> betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="326" PAGE.FIRST="13" DATE.PUB="2005">PB 2005, L 326, blz. 13</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, preciseerde voorts dat de lidstaten een persoon niet in bewaring mochten houden uitsluitend omdat hij een asielzoeker was.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>De mogelijkheid voor de lidstaten om verzoekers die op hun overdracht wachten, in bewaring te houden, werd ook beperkt door hun verplichtingen uit hoofde van artikel 5, lid 1, onder f), EVRM.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Ik herinner eraan dat de grondrechten zoals zij worden gewaarborgd door het EVRM en door de constitutionele tradities die de lidstaten gemeen hebben, als algemene beginselen deel uitmaken van het Unierecht (zie punt 39 van deze conclusie).</P></NOTE> Die bepaling staat de verdragsluitende partijen toe om bij de uitoefening van hun bevoegdheden inzake het beheersen van migratiestromen het recht op vrijheid van een persoon te beperken, hetzij om hem te beletten op onrechtmatige wijze het land binnen te komen (eerste deel), hetzij wanneer tegen die persoon een uitwijzings- of uitleveringsprocedure hangende is (tweede deel).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>In sommige arresten<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>EHRM, <DATE ISO="20130411">11 april 2013</DATE>, Firoz Muneer tegen België (CE:ECHR:2013:0411JUD005600510, § 53), en <DATE ISO="20160712">12 juli 2016</DATE>, A. M. e.a. tegen Frankrijk (CE:ECHR:2016:0712JUD002458712, §§ 64 en 65).</P></NOTE> heeft het Europees Hof voor de Rechten van de Mens de bewaring van een verzoeker in het kader van zijn overdracht aan de voor de behandeling van zijn verzoek verantwoordelijke lidstaat gelijkgesteld met de bewaring van een persoon tegen wie een uitwijzings- of uitleveringsprocedure hangende is in de zin van het tweede deel van artikel 5, lid 1, onder f), EVRM.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zie voor argumenten voor de tegenovergestelde stelling, dat de bewaring van een verzoeker in het kader van een overdrachtsprocedure onder de werkingssfeer van geen van de twee delen van artikel 5, lid 1, onder f), EVRM valt, European Council on Refugees and Exiles, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>The Legality of Detention of Asylum Seekers under the Dublin III Regulation<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>, <HT TYPE="ITALIC">AIDA Legal Briefing</HT>, nr. 1, juni 2015, blz. 7, en Costello, C., <HT TYPE="ITALIC">The Human Rights of Migrants and Refugees in European Law</HT>, Oxford University Press, Oxford, 2016, blz. 296 en 297.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Volgens de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens wordt aan de bewaring van een persoon in het kader van die procedure evenwel niet de voorwaarde gesteld dat die maatregel <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>noodzakelijk moet zijn, bijvoorbeeld om een risico op onderduiken te voorkomen<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zie met name EHRM, <DATE ISO="19961115">15 november 1996</DATE>, Chahal tegen Verenigd Koninkrijk (CE:ECHR:1996:1115JUD002241493, § 112 en 113); <DATE ISO="20140710">10 juli 2014</DATE>, Rakhimov tegen Rusland (CE:ECHR:2014:0710JUD005055213, §§ 119 en 120), en <DATE ISO="20141127">27 november 2014</DATE>, Khomullo tegen Oekraïne (CE:ECHR:2014:1127JUD004759310, § 52).</P></NOTE> De verenigbaarheid van een bewaringsmaatregel met artikel 5, lid 1, onder f), EVRM is derhalve niet afhankelijk van het bestaan van een risico op onderduiken, noch van het ontbreken van minder beperkende maatregelen om de verwijdering van de betrokkene te verzekeren. Daartoe is uitsluitend vereist dat er daadwerkelijk stappen worden ondernomen om die verwijdering met de vereiste voortvarendheid te doen plaatsvinden.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft deze rechtspraak onlangs genuanceerd door te oordelen dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>bij wijze van uitzondering, wanneer er een kind bij betrokken is, […] de vrijheidsbeneming noodzakelijk moet zijn voor de verwezenlijking van het nagestreefde doel, namelijk het veiligstellen van de uitwijzing van het gezin<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> [EHRM, <DATE ISO="20160712">12 juli 2016</DATE>, A. B. tegen Frankrijk (CE:ECHR:2016:0712JUD001159312, § 120)].</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Door de vaststelling van de Dublin III-verordening en de opvangrichtlijn heeft de Uniewetgever gekozen voor een hoger niveau van bescherming van het recht op vrijheid van verzoekers op wie een overdrachtsprocedure van toepassing is, dan dit van artikel 5, lid 1, onder f), EVRM, zoals uitgelegd door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Ik merk niettemin op dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens wanneer een verdragsluitende partij op grond van haar nationale recht of het Unierecht waarborgen moet eerbiedigen die verder gaan dan haar verplichtingen uit hoofde van het EVRM, wat mogelijk is op grond van artikel 53 EVRM, de eerbiediging van die waarborgen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>integreert<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> in de voorwaarde dat de inmenging bij wet is voorzien en die eerbiediging zelf onderzoekt [zie met name EHRM, <DATE ISO="20081002">2 oktober 2008</DATE>, Rusu tegen Oostenrijk (CE:ECHR:2008:1002JUD003408202, §§ 54‑58); <DATE ISO="20150922">22 september 2015</DATE>, Nabil tegen Hongarije, (CE:ECHR:2015:0922JUD006211612, §§ 31 en 39‑42), en <DATE ISO="20160705">5 juli 2016</DATE>, O. M. tegen Hongarije (CE:ECHR:2016:0705JUD000991215, §§ 47‑52)].</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Dit geldt in de eerste plaats voor zover krachtens artikel 28, lid 2, van die verordening de bewaring van die verzoekers slechts mogelijk is wanneer er een significant risico op onderduiken bestaat. Het is derhalve, zoals ook blijkt uit artikel 28, lid 1, van die verordening, niet toegestaan een verzoeker in bewaring te houden om de enkele reden dat er een overdrachtsprocedure loopt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Artikel 28, lid 1, van de Dublin III-verordening onderscheidt zich derhalve van artikel 27, lid 1, van het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend [COM(2008) 820 definitief]. In de voorgestelde bepaling werd enkel het in artikel 18, lid 1, van richtlijn 2005/85 neergelegde beginsel herhaald dat niemand in bewaring mag worden gehouden <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>om de enkele reden dat hij om internationale bescherming verzoekt<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>. De vastgestelde bepaling blijkt strikter omdat noch de status van de verzoeker (zie overweging 20 van de Dublin III-verordening) noch zelfs het feit dat er een overdrachtsprocedure loopt, een dergelijke maatregel rechtvaardigt.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Bovendien bevat artikel 8, lid 3, van de opvangrichtlijn thans een uitputtende lijst van gronden waarop een verzoeker in bewaring mag worden gehouden. Daaronder bevindt zich, in punt f) van die bepaling, de bewaring met het oog op een overdracht overeenkomstig artikel 28 van de Dublin III-verordening.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>In de tweede plaats bepalen artikel 28, lid 2, van die verordening en artikel 8, lid 2, van de opvangrichtlijn dat bewaring een maatregel is die uitsluitend in laatste instantie kan worden overwogen bij ontbreken van andere, minder dwingende maatregelen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Bovengenoemde bepalingen weerspiegelen aldus de wil van de Uniewetgever om de bewaring van verzoekers slechts onder uitzonderlijke voorwaarden toe te staan, zoals blijkt uit overweging 15 van de opvangrichtlijn en zoals het Hof heeft benadrukt in het arrest N<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160215">15 februari 2016</DATE> (<NO.CASE>C‑601/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:84">EU:C:2016:84</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en 63), dat betrekking heeft op de bewaring van een verzoeker om redenen van openbare orde of nationale veiligheid krachtens artikel 8, lid 3, onder e), van de opvangrichtlijn.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Het voorgaande rechtvaardigt, mijns inziens, een strikte uitlegging van de bepalingen op grond waarvan de lidstaten een verzoeker in bewaring kunnen houden. Vanuit die optiek moet bij twijfel over de uitlegging van de term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>wetgeving<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> van artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening de voorkeur worden gegeven aan de uitlegging die het recht op vrijheid van verzoekers het meest beschermt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Zoals ik hierna zal uiteenzetten komt het mij voor dat de opsomming van de criteria voor het risico op onderduiken in een wettelijke bepaling de bescherming van verzoekers tegen willekeurig inbreuken op hun recht op vrijheid versterkt en bovendien noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de dubbele doelstelling die naar mijn mening ten grondslag ligt aan het vereiste van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>in wetgeving<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> vastgelegde criteria.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Noodzaak van een wettelijke regeling waarin de criteria voor het risico op onderduiken zijn vastgelegd met het oog op de doelstellingen van artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Dubbele doelstelling van het vereiste van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>in wetgeving<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> vastgelegde criteria voor het risico op onderduiken</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Het risico op onderduiken, zoals gedefinieerd in artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening, bestaat enerzijds uit een subjectieve en gedetailleerde component (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>in een individueel geval<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>De uitdrukking <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>op basis van een individuele beoordeling<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> van artikel 28, lid 2, van de Dublin III-verordening weerspiegelt dit vereiste eveneens.</P></NOTE>) en anderzijds uit een objectieve en algemene component (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>gebaseerd op objectieve, in wetgeving vastgelegde criteria<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Die definitie bevat dus twee cumulatieve vereisten, namelijk dat de bevoegde autoriteiten – administratieve of rechterlijke instanties<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Ingevolge artikel 9, lid 2, van de opvangrichtlijn moet een bewaringsmaatregel schriftelijk worden bevolen door een administratieve of rechterlijke instantie.</P></NOTE> – de individuele en concrete omstandigheden van de situatie van elke verzoeker<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Het voldoen aan een (of meer) van de in de nationale wettelijke regeling vastgelegde criteria voor het bestaan van een risico op onderduiken volstaat derhalve niet indien de situatie van de betrokkene niet concreet en individueel is onderzocht [zie naar analogie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140605">5 juni 2014</DATE>, <NAME.CASE>Mahdi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑146/14 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:1320">EU:C:2014:1320</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR>‑<REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE> per geval onderzoeken, en er daarbij over waken dit onderzoek te baseren op objectieve, op algemene en abstracte wijze vastgestelde criteria.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>In deze context weerspiegelt het vereiste van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>in wetgeving<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/> vastgelegde criteria voor het risico op onderduiken mijns inziens een dubbele doelstelling.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Enerzijds beoogt het ervoor te zorgen dat die criteria voldoende waarborgen bevatten voor de rechtszekerheid. Uit de rechtspraak van het Hof volgt in dit verband dat de door een lidstaat op grond van een verordening vastgestelde maatregelen, zelfs wanneer deze de uitoefening van een door die verordening aan die lidstaat toegekende discretionaire bevoegdheid betreffen, moeten voldoen aan het rechtszekerheidsbeginsel als algemeen beginsel van Unierecht.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zie met name arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020620">20 juni 2002</DATE>, <NAME.CASE>Mulligan e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑313/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:386">EU:C:2002:386</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110505">5 mei 2011</DATE>, <NAME.CASE>Kurt und Thomas Etling e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑230/09 en C‑231/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:271">EU:C:2011:271</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141105">5 november 2014</DATE>, <NAME.CASE>Cypra</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑402/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2333">EU:C:2014:2333</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Mijns inziens is dit beginsel in casu van toepassing, aangezien de lidstaten wanneer zij die criteria vastleggen, uitvoering geven aan artikel 28, lid 2, van de Dublin III-verordening, gelezen in samenhang met artikel 2, onder n), van die verordening, teneinde gebruik te kunnen maken van de mogelijkheid die de eerste van die bepalingen hen biedt om verzoekers in bewaring te houden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Anderzijds heeft dit vereiste tot doel te waarborgen dat de bevoegdheid van de met de toepassing van de criteria voor het risico van onderduiken belaste autoriteiten om dit risico in individuele gevallen te beoordelen binnen bepaalde vooraf vastgestelde kaders valt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Deze doelstellingen blijken ook uit de totstandkomingsgeschiedenis van richtlijn 2008/115/EG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20081216">16 december 2008</DATE> over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="348" PAGE.FIRST="98" DATE.PUB="2008">PB 2008, L 348, blz. 98</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>terugkeerrichtlijn<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/>), die in artikel 3, lid 7, een definitie bevat van het risico op onderduiken die vrijwel gelijk is aan die van artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening (behalve dat die bepalingen respectievelijk personen betreffen op wie een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>terugkeerprocedure<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/> of een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>overdrachtsprocedure<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/> van toepassing is).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Ofschoon de terugkeerrichtlijn niet van toepassing is op verzoekers om internationale bescherming<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Dat geldt, meer in het bijzonder, vanaf het moment dat het verzoek om internationale bescherming is ingediend tot aan de beslissing in eerste aanleg over dat verzoek of, in voorkomend geval, tot aan de uitkomst van het tegen die beslissing ingestelde beroep [arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130530">30 mei 2013</DATE>, <NAME.CASE>Arslan</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑534/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:343">EU:C:2013:343</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)] (zie punt 67 van deze conclusie).</P></NOTE> en de bewaring met het oog op verwijdering die erin wordt geregeld en de bewaring van verzoekers om internationale bescherming dus onder verschillende rechtsregelingen vallen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091130">30 november 2009</DATE>, <NAME.CASE>Kadzoev</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑357/09 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:741">EU:C:2009:741</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, kan de totstandkomingsgeschiedenis van die richtlijn mijns inziens helderheid verschaffen voor de uitlegging van artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening. Die bepaling is immers duidelijk geïnspireerd door artikel 3, lid 7, van die richtlijn, waarvan zij de inhoud vrijwel woord voor woord herhaalt. Uit de totstandkomingsgeschiedenis van de Dublin III-verordening blijkt bovendien geen discussie over de definitie van het in artikel 2, onder n), van die verordening opgenomen risico op onderduiken.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Het Economisch en Sociaal Comité heeft niettemin enkele opmerkingen gemaakt over die definitie (Opinion of the European Economic and Social Committee, SOC/333, <DATE ISO="20090716">16 juli 2009</DATE>, blz. 7).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Ik voeg daaraan toe dat de mate van risico die is vereist om een bewaringsmaatregel te rechtvaardigen, varieert naargelang van het toepasselijke instrument. Artikel 15, lid 1, onder a), van de terugkeerrichtlijn stelt de bewaring met het oog op verwijdering afhankelijk van een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>risico op onderduiken<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>. Artikel 28, lid 2, van de Dublin III-verordening vereist voor het ontnemen van de vrijheid van een verzoeker die op zijn overdracht wacht <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>een significant risico op onderduiken<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Bovendien betreft de overdrachtsprocedure, anders dan de terugkeerprocedure, met name verzoekers die zich legaal op het grondgebied van de verzoekende lidstaat bevinden. Overweging 9 van de terugkeerrichtlijn herinnert immers eraan dat ingevolge artikel 9, lid 1, van de procedurerichtlijn een verzoeker het recht heeft om in de lidstaat waar hij zijn verzoek heeft ingediend te blijven tot aan de beslissing in eerste aanleg over dat verzoek of, in voorkomend geval, tot aan de uitkomst van het tegen die beslissing ingestelde beroep.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130530">30 mei 2013</DATE>, <NAME.CASE>Arslan</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑534/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:343">EU:C:2013:343</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Bijgevolg <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>verblijft<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/> een verzoeker niet <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>illegaal in een lidstaat<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/> in de zin van de terugkeerrichtlijn en mag hij derhalve niet worden uitgewezen van het grondgebied van de Unie zolang zijn verzoek niet is afgewezen. Deze consequentie vloeit ook voort uit het beginsel van non-refoulement dat is neergelegd in artikel 33 van het Verdrag van Genève van <DATE ISO="19510728">28 juli 1951</DATE> betreffende de status van vluchtelingen, waarnaar artikel 18 van het Handvest verwijst.</P></NOTE> Dat is zelfs het geval indien die lidstaat meent niet verantwoordelijk te zijn voor de behandeling van dat verzoek en verlangt dat een andere lidstaat de verzoeker overneemt ingevolge het bepaalde in de Dublin III-verordening.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>De verzoeker heeft immers niet alleen het recht om te verblijven in de lidstaat waar zijn verzoek wordt behandeld, maar ook in de lidstaat waar dat verzoek is ingediend [arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120927">27 september 2012</DATE>, <NAME.CASE>Cimade en GISTI</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑179/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:594">EU:C:2012:594</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>In die omstandigheden gelden, mijns inziens, de in de terugkeerrichtlijn opgenomen waarborgen voor de bewaring van te verwijderen personen a fortiori voor de bewaring van verzoekers op wie een overdrachtsprocedure van toepassing is.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Ik merk op dat het aanvankelijke voorstel van de Commissie in het kader van de vaststellingsprocedure van deze richtlijn geen definitie bevatte van het risico op onderduiken.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven [COM(2005) 391 definitief; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>voorstel voor de terugkeerrichtlijn<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/>].</P></NOTE> Die definitie werd geïntroduceerd in het verslag van de commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>commissie LIBE<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/>) van het Europees Parlement, waarin evenwel slechts werd vereist dat dit risico wordt beoordeeld op basis van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>individuele en objectieve criteria<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Verslag over het voorstel voor de terugkeerrichtlijn, <DATE ISO="20070920">20 september 2007</DATE>, A6‑0339/2007, 2005/0167 (COD), PE 374.321, blz. 7. Verschillende wijzigingen zijn voorgesteld, waarin sprake was van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>serieuze gronden, die individueel en objectief worden vastgesteld en door de rechter worden beoordeeld<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/> [advies van de commissie ontwikkelingssamenwerking aan de commissie LIBE over het voorstel voor de terugkeerrichtlijn <DATE ISO="20070622">22 juni 2007</DATE>, 2005/0167 (COD), PE 386.728, blz. 11], <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>door het nationale recht vastgestelde criteria<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/> [ontwerpverslag van de commissie LIBE over het voorstel voor de terugkeerrichtlijn, <DATE ISO="20060613">13 juni 2006</DATE>, 2005/0167 (COD), PE 374.321v02‑00, blz. 9], en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>objectieve, in wetgeving vastgelegde criteria<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/> [amendement op het ontwerpverslag van de commissie LIBE, <DATE ISO="20060927">27 september 2006</DATE>, 2005/0167 (COD), PE 378.672v01‑00, blz. 23].</P></NOTE> In het door de Raad goedgekeurde standpunt in eerste lezing van het Parlement is deze formulering vervangen door <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>objectieve, in wetgeving vastgelegde criteria<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld, <DATE ISO="20080618">18 juni 2008</DATE>, EP‑PE_TC1‑COD(2005)00167, PE 400.777, blz. 13.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>De keuze voor deze termen, terwijl het voorstel van de Commissie niet voorzag in een kader voor de beoordeling van het risico op onderduiken en het verslag van de commissie LIBE slechts verwees naar <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>individuele en objectieve criteria<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/> zonder de bron ervan te preciseren, kan niet zonder betekenis zijn.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Ik merk in dit verband op dat de Uniewetgever in clausule 2 van de op <DATE ISO="19990318">18 maart 1999</DATE> gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, als bijlage gevoegd bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van <DATE ISO="19990628">28 juni 1999</DATE> betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="175" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="1999">PB 1999, L 175, blz. 43</REF.DOC.OJ>), waarnaar de regering van het Verenigd Koninkrijk heeft verwezen, voor de definitie van een bepaald begrip geen onderscheid heeft willen maken tussen wetgeving en andere bronnen van nationaal recht. Hij gebruikt dan ook uitdrukkelijk niet de term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>wet<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>, maar <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>de wet, collectieve overeenkomsten of gebruiken<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/> in de lidstaten.</P></NOTE> Zij getuigt mijns inziens van de wens om de voorzienbaarheid van de bij de individuele beoordeling van het risico op onderduiken gebruikte criteria te waarborgen en een tegenwicht te vormen voor de bevoegdheid van de met die beoordeling belaste autoriteiten door deze te begrenzen door objectieve, algemene en abstracte criteria.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="14"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Noodzaak van een wettelijke regeling waarin ter verwezenlijking van die doelstellingen de criteria voor het risico op onderduiken zijn vastgelegd</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>De verwezenlijking van de twee bovengenoemde doelstellingen vereist mijns inziens dat de objectieve criteria voor het risico op onderduiken in een wettelijke regeling worden vastgelegd.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Doelstelling inzake de waarborging van de rechtszekerheid</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Het rechtszekerheidsbeginsel houdt in wezen in dat door de lidstaten ter uitvoering van het Unierecht genomen maatregelen de justitiabelen in staat stellen de omvang van hun rechten en plichten te kennen en de gevolgen van hun gedragingen te voorzien.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Zie in die zin arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020620">20 juni 2002</DATE>, <NAME.CASE>Mulligan e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑313/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:386">EU:C:2002:386</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040325">25 maart 2004</DATE>, <NAME.CASE>Azienda Agricola Ettore Ribaldi e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑480/00, C‑482/00, C‑484/00, C‑489/00–C‑491/00 en C‑497/00–C‑499/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:179">EU:C:2004:179</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0085">85</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Zoals het Hof reeds heeft vastgesteld<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020620">20 juni 2002</DATE>, <NAME.CASE>Mulligan e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑313/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:386">EU:C:2002:386</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, hangt de eerbiediging van dit beginsel niet alleen af van de inhoud van de vastgestelde maatregelen maar ook, in voorkomend geval, van de aard van het daartoe gekozen instrument.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Aangezien het mij niet opportuun en zelfs niet mogelijk lijkt in abstracto de respectieve voordelen van wetgeving, rechtspraak en administratieve praktijk te beoordelen in termen van rechtszekerheid, concentreer ik mijn analyse op de specifieke omstandigheden die kenmerkend zijn voor het hoofdgeding.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Zoals uiteengezet in punt 25 van deze conclusie bestaat de vaste rechtspraak die de verwijzende rechter aanhaalt, in een reeks door hem gewezen arresten die elk zijn gewijd aan een of meerdere criteria voor de beoordeling van het bestaan van een risico op onderduiken. De opsomming van die criteria is derhalve gefragmenteerd van aard.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Die vaststelling suggereert voorts dat die rechter die criteria per geval heeft erkend op basis van de individuele omstandigheden die de aan hem voorgelegde zaken kenmerkten. In dit verband heeft de Tsjechische regering ter terechtzitting erkend dat de administratieve praktijk en de rechtspraak kunnen evolueren wanneer de ervaring aanleiding geeft tot andere relevante criteria voor de beoordeling van het risico op onderduiken. De rechtspraak zou aldus criteria bekrachtigen die eerder in de administratieve praktijk zijn geformuleerd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>In die omstandigheden betwijfel ik of de betrokken administratieve praktijk en rechtspraak, zelfs wanneer zij vaststaand zijn, voldoende waarborgen bieden in termen van voorzienbaarheid. Dat geldt des te meer gelet op de bijzonder ernstige inmenging in de grondrechten van verzoekers die een bewaringsmaatregel met zich brengt – een inmenging die de Uniewetgever overigens heeft willen beperken tot uitzonderlijke gevallen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zie punt 46 van de onderhavige conclusie.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>De criteria voor het risico op onderduiken riskeren immers, indien zij zouden kunnen voortvloeien uit een administratieve praktijk of uit rechtspraak die, in voorkomend geval, die praktijk goedkeurt, te fluctueren naargelang van de evolutie van die praktijk. Zij kunnen in een dergelijk scenario zelfs onvoldoende stabiel zijn om te worden beschouwd als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>vastgelegd<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/>, zoals artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening vereist.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Daarbij heeft de Tsjechische regering ter terechtzitting twijfels geuit over de openbaarheid van de administratieve praktijk waaraan die criteria zijn ontleend. Bij ontbreken van bekendmakingsmaatregelen kan de toegankelijkheid ervan voor de justitiabelen niet worden gegarandeerd. Bovendien heeft het Hof in dit verband geoordeeld dat eenvoudige administratieve praktijken die naar hun aard volgens goeddunken van de overheidsdiensten kunnen worden gewijzigd en waaraan onvoldoende bekendheid is gegeven, niet voldoende duidelijk en nauwkeurig zijn om te voldoen aan het vereiste van rechtszekerheid.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020620">20 juni 2002</DATE>, <NAME.CASE>Mulligan e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑313/99</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:386">EU:C:2002:386</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR> </REF.DOC.ECR>en aldaar aangehaalde rechtspraak). In een andere context oordeelde het Hof dat een beperking van het door artikel 47 van het Handvest erkende recht op een doeltreffende voorziening in rechte in strijd was met die bepaling aangezien die beperking was vermeld in de programmagids van een bestuurlijk comité [arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140917">17 september 2014</DATE>, <NAME.CASE>Liivimaa Lihaveis</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑562/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2229">EU:C:2014:2229</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Zoals de regering van het Verenigd Koninkrijk heeft opgemerkt, biedt het vastleggen van criteria voor het risico op onderduiken in een geschreven wet ook geen absolute garantie op rechtszekerheid, gelet op het vereiste van een individuele en concrete beoordeling van dat risico. Toch biedt de begrenzing van die beoordeling door in een wettelijke regeling vastgelegde criteria in mijn ogen betere waarborgen wat betreft de stabiliteit, en bijgevolg voor de rechtszekerheid. Afgezien daarvan heeft de Uniewetgever mijns inziens juist met het oog op het beperken van een willekeurig gebruik van de bevoegdheid van de bestuurlijke en rechterlijke autoriteiten om dat risico in individuele gevallen te beoordelen verlangd dat die bevoegdheid door wettelijke criteria wordt afgebakend.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Zie de punten 81‑84 van deze conclusie.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Tegengeworpen zou kunnen worden dat de rechten van verzoekers, in voorkomend geval, beter zijn beschermd door in vaste rechtspraak of een vaste administratieve praktijk erkende nauwkeurige en strikte criteria dan door in een wettelijke regeling vastgelegde vage en ruime criteria. Om iedere onduidelijkheid op dit punt te vermijden herinner ik eraan dat de gestelde vraag uitsluitend verband houdt met de vereisten voor de normatieve bron van de criteria voor het risico op onderduiken en derhalve niet het afzonderlijke vraagstuk van de inhoud van die criteria betreft.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Zie punt 35 van de onderhavige conclusie.</P></NOTE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Doelstelling inzake de begrenzing van de bevoegdheid van de bestuurlijke en rechterlijke autoriteiten om het risico op onderduiken in individuele gevallen te beoordelen</TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>De vaststelling van een wettelijke regeling biedt, behalve voordelen in termen van rechtszekerheid, aanvullende waarborgen voor het externe toezicht op de beoordelingsbevoegdheid van de bestuurlijke en rechterlijke autoriteiten belast met het onderzoek van het risico op onderduiken en, zo nodig, het gelasten van de bewaring van een verzoeker.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Gelet op de bijzondere ernst van de inmenging in het grondrecht op vrijheid die een bewaringsmaatregel vormt en de wil van de Uniewetgever om die inmenging slechts onder uitzonderlijke voorwaarden toe te staan<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Zie punt 46 van de onderhavige conclusie.</P></NOTE>, moeten de regels voor de beoordelingsbevoegdheid van die autoriteiten de verzoekers zo goed mogelijk beschermen tegen willekeurige vrijheidsbenemingen. In die optiek is het mijns inziens van belang dat de vaststelling in abstracto van de inhoud van die criteria en de toepassing ervan in concrete gevallen het werk is van in institutioneel opzicht afzonderlijke autoriteiten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Dat is naar mijn mening de werkelijke strekking van het dubbele vereiste van een individueel onderzoek en een begrenzing door vooraf vastgelegde objectieve criteria die blijkt uit artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening. Enerzijds verplicht deze bepaling de bestuurlijke en rechterlijke autoriteiten om rekening te houden met de omstandigheden van elk concreet geval. Anderzijds zorgt zij ervoor dat de bevoegdheid om die gevallen individueel te beoordelen wordt gekanaliseerd door vooraf door een derde autoriteit vastgelegde algemene en abstracte criteria.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Op grond van het voorgaande kan mijns inziens worden uitgesloten dat is voldaan aan het vereiste van <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>in wetgeving<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/> vastgelegde objectieve criteria voor het risico op onderduiken wanneer die criteria niet zijn neergelegd in een wettelijke regeling, maar voortkomen uit een administratieve praktijk of uit rechtspraak.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Terwijl mijn beoordeling van de eerste van de door dit vereiste nagestreefde doelstellingen (rechtszekerheid) nauw is verbonden met de specifieke context van de onderhavige zaak, geldt mijn conclusie inzake de tweede doelstelling (begrenzing van de bevoegdheid van de administratieve en rechterlijke autoriteiten om individuele gevallen te beoordelen) los van de kenmerken van de betrokken administratieve praktijk of rechtspraak.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Ter staving voeg ik hier allereerst aan toe dat de benadering die ik bepleit, aansluit bij die van de Commissie in haar <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>terugkeerhandboek<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/> met betrekking tot de uitlegging van artikel 3, lid 7, van de terugkeerrichtlijn.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Bijlage bij de aanbeveling van de Commissie van <DATE ISO="20151001">1 oktober 2015</DATE> tot vaststelling van een gemeenschappelijk <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>terugkeerhandboek<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/> voor gebruik door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten bij het uitvoeren van terugkeergerelateerde taken [C(2015) 6250 final, blz. 11]. Zie de punten 65 en 66 van deze conclusie voor de verhouding tussen de terugkeerrichtlijn en de Dublin III-verordening wat bewaringsmaatregelen betreft.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Vervolgens lijken de meeste lidstaten te erkennen dat artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening hen verplicht in hun wetgeving criteria voor het risico op onderduiken vast te leggen indien zij van de mogelijkheid tot bewaring gebruik willen maken, zoals blijkt uit de antwoorden op twee in het kader van onderzoeken van het Europees Migratienetwerk aan de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>nationale contactpunten<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/> van de lidstaten gestuurde vragenlijsten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Ad-Hoc Query on detention in Dublin III cases, te raadplegen op http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/what-we-do/networks/european_migration_network/reports/docs/ad-hoc-queries/protection/590_emn_ahq_on_detention_in_dublin_cases_en.pdf en Ad-Hoc Query on objective criteria to identify risk of absconding in the context of reception directive art 8 (recast) and Dublin regulation n<HT TYPE="SUP">o</HT> 604/2014 art 28 (2), te raadplegen op http://emn.ypes.gr/images/docs/EMN_QUERIES/EMN_QUERIES_2014/2014_619_emn_ahq_on_objective_criteria_to_identify_risk_of_absconding_%28wider_diss%29.pdf. Het Europees Migratienetwerk is opgezet bij beschikking van de Raad van <DATE ISO="20080514">14 mei 2008</DATE> betreffende het opzetten van een Europees migratienetwerk (2008/381/EG) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="131" PAGE.FIRST="7" DATE.PUB="2008">PB 2008, L 131, blz. 7</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> De meerderheid van degenen die deze vragenlijsten hebben beantwoord, verklaarde dat de nationale wetgeving in 2014 objectieve criteria bevatte voor het risico op onderduiken in de zin van artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening of met dat doel werd gewijzigd. Dat was het geval in Tsjechië waar de wettelijke regeling in die zin is aangepast na de indiening van het prejudiciële verzoek.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zie punt 16 van deze conclusie.</P></NOTE> Alleen het <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0085" REF.END="QE0085"/>nationale contactpunt<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/> van het Verenigd Koninkrijk heeft het vereiste dat die criteria in wetgeving worden vastgelegd, betwist.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Tot slot deelt een aantal nationale rechters deze uitlegging. In het bijzonder heeft het Bundesgerichtshof (Duitsland) geoordeeld dat die bepaling verlangt dat de redenen voor het vaststellen van het bestaan van een risico op onderduiken op voorzienbare en verifieerbare wijze in een wettelijke regeling (rechtspraak volstaat niet) zijn vastgelegd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Bundesgerichtshof, <DATE ISO="20140626">26 juni 2014</DATE>, V ZB 31/14.</P></NOTE> Het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) heeft eveneens in die zin geoordeeld en bovendien de noodzaak van een prejudicieel verzoek uitdrukkelijk uitgesloten omdat er geen enkele andere uitlegging mogelijk was.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Verwaltungsgerichtshof, <DATE ISO="20150219">19 februari 2015</DATE>, RO 2014/21/0075‑5.</P></NOTE> Ook de Cour administrative (hoogste bestuursrechter, Luxemburg) heeft benadrukt dat artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening naar wettelijke bepalingen verwijst.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Cour administrative du Grand-Duché de Luxembourg, <DATE ISO="20161006">6 oktober 2016</DATE>, rolnummer 35301C. Zie eveneens de uitspraken van de tribunal administratif (bestuursrechter, Luxemburg), 2e kamer, <DATE ISO="20150305">5 maart 2015</DATE>, rolnummer 35902, en 3e kamer, <DATE ISO="20151224">24 december 2015</DATE>, rolnummer 37301.</P></NOTE> De Raad van State (Nederland) heeft vastgesteld dat het risico op onderduiken in de zin van artikel 3, lid 7, van de terugkeerrichtlijn<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Zie de punten 65 tot en met 66 van deze conclusie voor de verhouding tussen artikel 3, lid 7, van die richtlijn en artikel 2, onder n), van de Dublin III-verordening.</P></NOTE> moet zijn gebaseerd op objectieve, in wetgeving vastgelegde criteria en dat een administratieve praktijk in dit verband ontoereikend is.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Raad van State, <DATE ISO="20110321">21 maart 2011</DATE>, BP9284, 201100555/1/V3.</P></NOTE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="17"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Conclusie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vraag van de Nejvyšší správní soud (hoogste bestuursrechter, Tsjechië) te beantwoorden als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0086" REF.END="QE0086"/>Artikel 2, onder n), en artikel 28, lid 2, van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20130626">26 juni 2013</DATE> tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, in onderlinge samenhang gelezen, moeten aldus worden uitgelegd dat een lidstaat een verzoeker om internationale bescherming niet in bewaring mag houden om zijn overdracht aan een andere lidstaat veilig te stellen indien in de wetgeving van die eerste lidstaat geen objectieve criteria zijn vastgelegd voor de beoordeling van het bestaan van een risico op onderduiken, zelfs indien dergelijke criteria blijken uit de rechtspraak of de administratieve praktijk van die lidstaat.<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>