Verzoeker stelt dat de termijn voor het instellen van beroep daags na het arrest in de zaak 15-68 begon te lopen, dat wil zeggen op 26 februari 1969, daar in bedoeld arrest het beoordelingsrapport van 15 januari 1968 met terugwerkende kracht door dat van 31 mei 1968 zou zijn vervangen. De beschikking van de Commissie van 8 juli 1969 zou deze vaststelling impliciet bevestigen; de Commissie heeft namelijk geen formeel middel van niet-ontvankelijkheid opgeworpen en slechts de inhoud van het bestreden beoordelingsrapport bevestigd.

Verweerster betoogt daarentegen dat de termijn begon te lopen op de dag der betekening van het beoordelingsrapport in zijn definitieve versie, dat wil zeggen 31 mei 1968. Het onderhavige beroep is derhalve tardief ingesteld en om die reden niet-ontvanke-lijk.

Zij stelt dat haar zuiver bevestigend antwoord van 8 juli 1969 de eenmaal verstreken termijn niet kon doen herleven en wijst er bovendien subsidiair op dat het beroep niet tegen de nota van de Commissie van 8 juli 1969 werd gericht.

Verzoeker zegt voor repliek dat s Hors arrest van 25 februari 1969, waarbij werd beslist dat de betekening van het rapport onder de in het arrest nader omschreven omstandigheden aan de vereisten van artikel 26 van het Statuut voldeed, te zijnen aanzien een novum vormt. Zulks zou uit 's Hofs rechtspraak mogen worden afgeleid volgens welke een arrest waarbij een administratieve handeling werd vernietigd ten opzichte van partijen een novum oplevert.

Verweerster brengt hiertegen in dat een arrest waarbij een vordering werd afgewezen, anders dan een arrest houdende nietigverklaring van een handeling, in de bestaande rechtsbetrekkingen geen wijziging brengt en bijgevolg, behoudens in uitzonderlijke gevallen, geen novum kan opleveren.

Verzoeker stelt dat het onderhavige geval ten enen male verschilt van de zaak 28-64 (R. Muller tegen Raad EEG en EGKS) daar zijn beroep niet gericht is tegen een impliciet afwijzende beschikking, doch tegen een uitdrukkelijk afwijzende beschikking van de Commissie, gegeven binnen de termijn voor het gerechtelijk beroep tegen een als impliciete afwijzing te beschouwen stilzwijgen van het bestuur.

Verzoeker verklaart voorts dat zijn beroep, gelijk uit de context duidelijk blijkt, gericht is tegen de door de voorzitter Rey ondertekende beschikking van de Commissie van 8 juli 1969.

Verweerster antwoordt dat haar nota van 8 juli 1969, getekend door de voorzitter Rey, het bestreden beoordelingsrapport slechts bevestigde en derhalve geen nieuwe termijn kon doen aanvangen, zulks te minder daar zij slechts een antwoord vormde op een tardief ingediende administratieve klacht.

Verzoeker merkt op dat het beoordelingsrapport op de volgende punten tegenstrijdigheden bevat :

Verweerster antwoordt dat deze kritiek van verzoeker niet aan de werkelijkheid beantwoordt. De gespecificeerde beoordeling, goed' vormt het gemiddelde van de door de eerste beoordelaar gegeven waarderingen, tamelijk goed, doch uitstekend (alleen) voor zover het de comptabiliteit betreft'.

Verzoeker repliceert dat een gemiddelde van twee verschillende beoordelingen geen beoordeling oplevert gelijk die door het Statuut wordt verlangd, daar een gemiddelde van subjectieve kwalitatieve waarden niet valt te geven.

Hiertegen merkt verweerster op dat met het beoordelingsrapport wordt beoogd zo nauwkeurig mogelijk en in uiterst beknopte vorm het over de ambtenaar uitgebrachte oordeel weer te geven. De waardering, goed' is dan ook de meest getrouwe weergave wanneer op bepaalde onderdelen, tamelijk goed' en op andere punten, uitstekend' moest worden genoteerd.

Verzoeker stelt dat de beoordelaars door hun uitspraak van een commentaar te voorzien hun bevoegdheid hebben overschreden, daar een toelichting slechts is voorzien voor de beoordelingen, zeer goed' en, onvoldoende'. Bovendien is de door de tweede beoordelaar gegeven kwalificatie, normaal' geen geldig beoordelingscriterium.

Verzoeker merkt op dat bij de gespecificeerde beoordeling van het verantwoordelijkheidsgevoel de kwalificatie, goed' wordt gegeven, terwijl de beide beoordelaars bij de samenvattende waardering verklaren dat een sterker verantwoordelijkheidsgevoel vereist is en concludeert daaruit dat deze commentaar, als zijnde overbodig, in het rapport moet worden geschrapt.

Verweerster merkt op dat het terzake gebezigde formulier het geven van commentaar niet formeel verbiedt. In het onderhavige geval kon commentaar bovendien nuttig zijn om de bondigheid van de enkele aanduiding, goed' te nuanceren en zij wijst er voorts op dat de kwalificatie, normaal' in het formulier duidelijk als het equivalent van, goed' is vermeld.

Verzoeker stelt dat het verwijt als zou hij op ongelegen ogenblikken verlof hebben genomen eveneens uit het rapport moet verdwijnen, daar hij zich op dit punt strikt aan de statutaire bepalingen hield door vooraf de toestemming van zijn superieuren te verkrijgen. Voorts stelt hij dat het hier gegevens betreft welke aan de beoordelingscriteria vreemd zijn en hij meent dan ook dat deze commentaren een overschrijding van bevoegdheid opleveren.

Verweerster antwoordt dat de absenties voor de goede gang van zaken in de dienst van het grootste belang zijn en dat het, gezien de wijze waarop verzoeker zijn verlof placht te kiezen, nuttig kon voorkomen hem tot een duidelijker besef van zijn verantwoordelijkheden in de dienst aan te sporen.

Bij repliek wijst verzoeker op de tegenspraak die hij meent te zien tussen de samenvattende beoordeling in het, te laat ingetrokken, rapport van 15 januari 1968 over de wijze waarop telkens verlof werd genomen en de minder gunstige beoordeling op dit punt in het rapport van 31 mei 1968.

Verweerster verklaart dat zij dit argument niet vermag te begrijpen.