<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-270/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CC0270</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:446">EU:C:2019:446</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia E. Sharpston – sprawa C‑270/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">UPM France</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Eleanor Sharpston</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20190523">23 maja 2019 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑270/18</HT></P><P>UPM France</P><P>przeciwko</P><P>Premier ministre</P><P>Ministre de l’Action et des Comptes publics</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (radę stanu, Francja)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2003/96/WE</KEYWORD><KEYWORD>Zwolnienie drobnych producentów energii elektrycznej, pod warunkiem opodatkowania produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii elektrycznej</KEYWORD><KEYWORD>Brak, w przyznanym okresie przejściowym, podatku wewnętrznego od końcowego zużycia energii elektrycznej</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia <DATE ISO="20031027">27 października 2003 r.</DATE> w sprawie restrukturyzacji [unijnych] przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>dyrektywą 2003/96<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>dyrektywą<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="283" PAGE.FIRST="51" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 283, s. 51</REF.DOC.OJ>. Dyrektywa 2003/96 zastąpiła zarówno dyrektywę Rady 92/81/EWG z dnia <DATE ISO="19921019">19 października 1992 r.</DATE> w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="316" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="1992">Dz.U. 1992, L 316, s. 12</REF.DOC.OJ>), zmienioną ostatnio dyrektywą 94/74/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="365" PAGE.FIRST="46" DATE.PUB="1994">Dz.U. 1994, L 365, s. 46</REF.DOC.OJ>), jak i dyrektywę 92/82/EWG z dnia <DATE ISO="19921019">19 października 1992 r.</DATE> w sprawie zbliżenia stawek podatków akcyzowych od olejów mineralnych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="316" PAGE.FIRST="19" DATE.PUB="1992">Dz.U. 1992, L 316, s. 19</REF.DOC.OJ>), zmienioną ostatnio dyrektywą 94/74. Zobacz motyw 1 i art. 30 dyrektywy 2003/96.</P></NOTE> przyznała Francji specjalny okres przejściowy w celu dokonania niezbędnych dostosowań w istniejących systemach. W niniejszym odesłaniu prejudycjalnym sformułowano zapytanie w przedmiocie, odpowiednio, praw i obowiązków podmiotów podlegających opodatkowaniu oraz wskazanego państwa członkowskiego w rozpatrywanym okresie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>UPM France podnosi w szczególności, na podstawie art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96, że jest ona uprawniona do zwrotu podatku zapłaconego od zużycia gazu ziemnego w instalacji do skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej, jeżeli wyprodukowana w ten sposób energia elektryczna została zużyta na własne potrzeby w kolejnym procesie produkcyjnym. UPM France nie uzyskała do tej pory zadowalających rozstrzygnięć przed sądami krajowymi. Conseil d’État (rada stanu, Francja) (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>sądem odsyłającym<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>), jako sąd apelacyjny ostatniej instancji, zwróciła się obecnie do Trybunału o pomoc w dokonaniu wykładni art. 14 ust. 1 lit. a) i art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/96.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Główny cel dyrektywy 2003/96 określono w jej motywie 3, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>[p]rawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i osiągnięcie celów innych polityk [Unii Europejskiej] wymagają ustanowienia na poziomie [Unii] minimalnych poziomów opodatkowania od większości produktów energetycznych, włącznie z energią elektryczną, gazem ziemnym i węglem<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Odniesienie do owych minimalnych poziomów opodatkowania zawarto w motywie 10, w którym wskazano, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>[p]aństwa członkowskie chcą wprowadzać lub utrzymywać różne rodzaje podatków od produktów energetycznych i energii elektrycznej. W tym celu należy postanowić, że państwa członkowskie spełniają wymaganie odnośnie do minimalnych poziomów opodatkowania, jeśli całość pobranych przez nie, jako podatki pośrednie, opłat (z wyłączeniem podatku od wartości dodanej), nie jest niższa od [obowiązujących w Unii] minimalnych poziomów opodatkowania<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Zwolnienia są przedmiotem motywu 24, w którym wyjaśniono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>[p]aństwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania niektórych innych zwolnień lub obniżonych poziomów opodatkowania, w przypadkach gdy nie będzie to szkodliwe dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i nie będzie powodować zakłóceń konkurencji<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Dalej, w motywie 25, stwierdzono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>[w] szczególności połączone wytwarzanie ciepła i mocy oraz, w celu wspierania wykorzystywania alternatywnych źródeł energii, odnawialne formy energii mogą kwalifikować się do preferencyjnego traktowania<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>W motywie 30 wyjaśniono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>[o]kresy przejściowe i szczególne uzgodnienia mogą być wymagane w celu umożliwienia państwom członkowskim [łagodnego dostosowania] do nowych poziomów opodatkowania, ograniczając w ten sposób możliwe negatywne skutki uboczne<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Motyw 33 odwołuje się do zastosowania dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia <DATE ISO="19920225">25 lutego 1992 r.</DATE> w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="076" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1992">Dz.U. 1992, L 76, s. 1</REF.DOC.OJ>. Dyrektywa uchylona następnie dyrektywą Rady 2008/118/WE z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającą dyrektywę 92/12 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="009" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 9, s. 12</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, wskazując, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>[z]akres dyrektywy 92/12/EWG powinien zostać rozszerzony, w odpowiednim przypadku, na produkty i podatki pośrednie objęte niniejszą dyrektywą<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 1 dyrektywy 2003/96 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>[p]aństwa członkowskie nakładają podatki na produkty energetyczne i energię elektryczną zgodnie z niniejszą dyrektywą<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy definiuje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>produkty energetyczne<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> poprzez odniesienie do kodów CN określonych w załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Z dnia <DATE ISO="19870723">23 lipca 1987 r.</DATE> w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="256" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1987">Dz.U. 1987, L 256, s. 1</REF.DOC.OJ>). Zobacz art. 2 ust. 5 dyrektywy 2003/96, który przewiduje, że zawarte w dyrektywie odniesienia do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>kodów Nomenklatury scalonej odnoszą się do tych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia <DATE ISO="20010806">6 sierpnia 2001 r.</DATE>, zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="279" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 279, s. 1</REF.DOC.OJ>). Załącznik do rozporządzenia nr 2658/87 był zmieniany kilkukrotnie w okresie objętym przedmiotowym postępowaniem, lecz zmiany te są nieistotne dla zakresu przedmiotowego odesłania prejudycjalnego.</P></NOTE>. Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy definiuje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>energię elektryczną<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> objętą zakresem dyrektywy 2003/96 poprzez odniesienie do innego kodu CN. W związku z tym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>produkty energetyczne<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>energia elektryczna<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> są stosowane w dyrektywie jako odrębne pojęcia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2003/96 określa obowiązkowe zwolnienie z zastosowania art. 1: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Poza przepisami ogólnymi wymienionymi w dyrektywie 92/12/EWG w sprawie zwolnionych zastosowań produktów podlegających opodatkowaniu, i bez uszczerbku dla innych przepisów [prawa Unii], państwa członkowskie zwalniają następujące produkty od podatku na warunkach, które ustanawiają do celów zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania takich zwolnień oraz zapobieżenia jakimkolwiek oszustwom podatkowym, unikaniu [opodatkowania] lub nadużyciom: a) produkty energetyczne i energi[ę] elektryczn[ą] wykorzystywan[ą] do produkcji energii elektrycznej oraz energi[ę] elektryczn[ą] wykorzystywan[ą] do utrzymania zdolności do produkcji energii elektrycznej<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 14 ust. 1 lit. a) zdania drugie i trzecie dyrektywy przewiduje następnie fakultatywne odstępstwo od tego zwolnienia: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Państwa członkowskie mogą jednakże, ze względów polityki ochrony środowiska, poddać te produkty opodatkowaniu bez konieczności uwzględniania minimalnych poziomów opodatkowania ustanowionych w niniejszej dyrektywie. W takim przypadku opodatkowanie tych produktów nie będzie brane pod uwagę do celów zachowania minimalnego poziomu opodatkowania energii elektrycznej ustanowionego w art. 10<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 15 ust. 1 lit. c) i d) przewiduje dalsze fakultatywne zwolnienia dla łącznego wytwarzania ciepła i mocy: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Bez uszczerbku dla innych przepisów [prawa Unii] państwa członkowskie mogą przyznawać, pod kontrolą fiskalną, całkowite lub częściowe zwolnienia lub obniżki w zakresie poziomu opodatkowania wobec: […] c) produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanych do łącznego wytwarzania ciepła i mocy; d) energii elektrycznej wytwarzanej podczas łącznego wytwarzania ciepła i mocy, pod warunkiem że łączne generatory są przyjazne dla środowiska […]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Artykuł 18 określa szczególne uzgodnienia przejściowe dla szeregu państw członkowskich. Artykuł 18 ust. 10 zawiera szczególne uzgodnienia dla Francji. Jego akapit drugi przewiduje, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Republika Francuska może stosować okres przejściowy do dnia <DATE ISO="20090101">1 stycznia 2009 r.</DATE> w celu dostosowania jej obecnego systemu opodatkowania energii elektrycznej do przepisów przedstawionych w niniejszej dyrektywie. W tym okresie ogólny średni poziom aktualnego lokalnego opodatkowania energii elektrycznej ma być brany pod uwagę w celu ocenienia, czy minimalne stawki przedstawione w niniejszej dyrektywie są przestrzegane<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Artykuł 18 ust. 2 przewiduje ponadto, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>[bez naruszania] okresów wymienionych w ust. 3–12, i pod warunkiem że nie zakłóci to w znacznym stopniu konkurencji, państwom członkowskim napotykającym trudności we wprowadzaniu w życie nowych minimalnych poziomów opodatkowania zostanie wyznaczony okres przejściowy do dnia <DATE ISO="20070101">1 stycznia 2007 r.</DATE>, szczególnie w celu uniknięcia zagrożenia stabilności cen<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>. W niniejszej sprawie Francja nie zasugerowała jednak, że powołuje się na ten przepis.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Artykuł 21 ust. 5 akapit trzeci zawiera wyraźne odniesienie do art. 14 ust. 1 lit. a) i przewiduje dalsze fakultatywne zwolnienie: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>[j]ednostka produkująca energię elektryczną na swoje własne potrzeby jest uważana za dystrybutora. Bez względu na przepisy art. 14 ust. 1 lit. a) państwa członkowskie mogą zwalniać drobnych producentów energii elektrycznej, pod warunkiem że opodatkowują oni produkty energetyczne wykorzystywane do produkcji tej energii elektrycznej<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Artykuł 28 ust. 1 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>[p]aństwa członkowskie przyjmują i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia <DATE ISO="20031231">31 grudnia 2003 r.</DATE> Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo krajowe</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie opodatkowania gazu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Okresem istotnym dla niniejszego odesłania prejudycjalnego jest okres od <DATE ISO="20040101">1 stycznia 2004 r.</DATE> do <DATE ISO="20061231">31 grudnia 2006 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zobacz pkt 30 poniżej.</P></NOTE>. W tym okresie art. 266 quinquies Code des douanes (kodeksu celnego)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Artykuł 37 loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2002‑1576, du <DATE ISO="20021230">30 décembre 2002</DATE>, de finances rectificative pour 2002 (ustawy nr 2002‑1576 o korekcie budżetu na 2002 r.).</P></NOTE> przewidywał, że gaz ziemny był objęty krajowym podatkiem od zużycia gazu ziemnego – <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>taxe intérieure de consommation sur le gaz naturel<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>, powszechnie określanym jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>TICGN<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Artykuł 266 quinquies A kodeksu celnego przewidywał jednak, że łączne wytwarzanie ciepła i energii elektrycznej przy wykorzystaniu instalacji wprowadzonych do eksploatacji nie później niż w dniu <DATE ISO="20051231">31 grudnia 2005 r.</DATE> będzie objęte pięcioletnim zwolnieniem z TICGN, licząc od daty wprowadzenia do eksploatacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Artykuł 266 quinquies zmieniono<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2005‑1719, du <DATE ISO="20051230">30 décembre 2005</DATE>, de finances pour 2006 (ustawa nr 2005‑1719 z dnia <DATE ISO="20051230">30 grudnia 2005 r.</DATE> o budżecie na 2006 r.) oraz loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2005‑1720 du <DATE ISO="20051230">30 décembre 2005</DATE> de finances rectificative pour 2005 (ustawa nr 2005‑1720 z dnia <DATE ISO="20051230">30 grudnia 2005 r.</DATE> o korekcie budżetu na 2005 r.).</P></NOTE> następnie w celu zapewnienia (w art. 266 quinquies C) stałego zwolnienia z TICGN (od dnia <DATE ISO="20060101">1 stycznia 2006 r.</DATE>) dla produkcji energii elektrycznej, z wyjątkiem instalacji objętych zakresem art. 266 quinquies A.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Artykuł 266 quinquies został ponownie zmieniony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2007‑1824, du <DATE ISO="20071225">25 décembre 2007</DATE>, de finances rectificative pour 2007 (ustawa nr 2007‑1824 z dnia <DATE ISO="20071225">25 grudnia 2007 r.</DATE> o korekcie budżetu na 2007 r.), art. 62.</P></NOTE>, z mocą wsteczną od dnia <DATE ISO="20060101">1 stycznia 2006 r.</DATE>, w ten sposób, że przewidywał (w art. 266 quinquies A) dla producentów możliwość rezygnacji z prawa do zwolnienia na mocy art. 266 quinquies A (a zatem korzystania z art. 266 quinquies C) w zakresie, w jakim nie byli oni beneficjentami umowy o dostawę energii elektrycznej związanej z modernizacją i rozwojem publicznych dostaw energii elektrycznej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2000‑108, du <DATE ISO="20000210">10 février 2000</DATE>, relative à la modernisation et au développement du service public de l’électricité (ustawa nr 2008‑108 z dnia <DATE ISO="20000210">10 lutego 2000 r.</DATE> o modernizacji i rozwoju usług publicznych w zakresie energii elektrycznej), art. 10 i 50.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Jednocześnie art. 266 quinquies A został zmieniony w ten sposób, że przewidywał, iż zawarte w nim zwolnienie na okres pięciu lat będzie obejmowało instalacje wprowadzone do eksploatacji nie później niż w dniu <DATE ISO="20070131">31 stycznia 2007 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Strony wydają się zgodne co do tego, że rezygnacja ze zwolnienia przewidzianego w art. 266 quinquies A nie mogła mieć miejsca po upływie pięcioletniego okresu liczonego od momentu wprowadzenia instalacji do eksploatacji, niezależnie od tego, czy jakiekolwiek zwolnienie zostało faktycznie uzyskane na podstawie tego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Dla pełności wywodu pragnę zauważyć, że dopiero po upływie okresu rozpatrywanego w niniejszej sprawie – tj. w 2011 r. – rezygnacja ze zwolnienia przewidzianego w art. 266 quinquies A jako warunek wstępny uzyskania dostępu do zwolnienia przewidzianego w art. 266 quinquies C została zniesiona<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2011‑900, du <DATE ISO="20110729">29 juillet 2011</DATE>, de finances rectificative pour 2011 (ustawa nr 2011‑900 z dnia <DATE ISO="20110729">29 lipca 2011 r.</DATE> o korekcie budżetu na 2011 r.), art. 17.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie opodatkowania energii elektrycznej</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>W rozpatrywanym okresie we Francji nie stosowano żadnego krajowego podatku od energii elektrycznej. Zużycie energii elektrycznej podlegało jedynie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>contribution au service public de l’électricité<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> (opłacie za usługi publiczne w zakresie dostaw energii elektrycznej), powszechnie zwanej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>CSPE<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, która była daniną o charakterze podatkowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2000‑108, du <DATE ISO="20000210">10 février 2000</DATE>, relative à la modernisation et au développement du service public de l’électricité (ustawa nr 2000‑108 z dnia <DATE ISO="20000210">10 lutego 2000 r.</DATE> o modernizacji i rozwoju usług publicznych w zakresie energii elektrycznej), zmieniona loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2003‑8, du <DATE ISO="20030103">3 janvier 2003</DATE>, relative aux marchés du gaz et de l’électricité et au service public de l’énergie (ustawą nr 2003‑8 z dnia <DATE ISO="20030103">3 stycznia 2003 r.</DATE> o rynku gazu i energii elektrycznej oraz o usłudze publicznej w zakresie dostaw energii elektrycznej). Zobacz pkt 12 i 13 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Messer France</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑103/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:587">EU:C:2018:587</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wskazał, że oprócz CSPE podmioty wytwarzające energię elektryczną były zobowiązane do zapłaty podatków lokalnych, jednak podatki te miały zastosowanie wyłącznie do energii elektrycznej dostarczanej konsumentom końcowym, a nie do energii elektrycznej wytwarzanej na własny użytek (czego dotyczy niniejsza sprawa).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Dla pełności wywodu pragnę zauważyć, że dopiero po upływie okresu rozpatrywanego w niniejszej sprawie – tj. w 2010 r. – przyjęto ustawę mającą na celu reorganizację rynku energii elektrycznej (ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20110101">1 stycznia 2011 r.</DATE>) zgodnie z dyrektywą 2003/96<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2010‑1448, du <DATE ISO="20101207">7 décembre 2010</DATE>, portant nouvelle organisation du marché de l’électricité (ustawa nr 2010‑1488 z dnia <DATE ISO="20101207">7 grudnia 2010 r.</DATE> w sprawie reorganizacji rynku energii elektrycznej).</P></NOTE>. Ustawa ta wprowadziła krajowy podatek od końcowego zużycia energii elektrycznej. Zmieniła ona również art. 266 quinquies C w celu zapewnienia zwolnienia dla drobnych producentów energii elektrycznej, zdefiniowanych jako producenci wytwarzający mniej niż 240 mln kWh na dane miejsce produkcji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne, postępowanie i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Spółka UPM France wykorzystuje na potrzeby swojej działalności, polegającej na produkcji papieru, instalację kogeneracyjną wytwarzającą energię cieplną i energię elektryczną, w której stosuje gaz ziemny jako paliwo. Wytworzona w ten sposób energia elektryczna jest z kolei wykorzystywana w dalszym procesie wytwarzania ciepła.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>W rozpatrywanym okresie (od 2004 r. do 2006 r.) gaz dostarczany UPM France był objęty TICGN, zgodnie z art. 266 quinquies francuskiego kodeksu celnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz pkt 17 powyżej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że eksploatacja instalacji UPM France rozpoczęła się zbyt wcześnie, aby kwalifikować się do pięcioletniego zwolnienia przewidzianego w art. 266 quinquies A, ale w przeciwnym razie kwalifikowałaby się do tego zwolnienia. Z uwagi na wygaśnięcie owego okresu, liczonego od momentu wprowadzenia instalacji do eksploatacji, UPM France nie mogła zrezygnować z (domniemanego) prawa do zwolnienia na mocy art. 266 quinquies A. Nie mogła ona zatem skorzystać ze stałego zwolnienia przewidzianego w art. 266 quinquies C<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zaleca się ponowne odniesienie się do pkt 18–22 powyżej, aby przypomnieć sobie (zawiłe) przepisy krajowe, które są źródłem takiego stanu rzeczy.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Powołując się na art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96 UPM France uznała, że przysługuje jej zwolnienie z TICGN w odniesieniu do części zużycia gazu wykorzystywanego do produkcji energii elektrycznej zastosowanej w kolejnych procesach produkcyjnych. W związku z tym wniosła ona do tribunal administratif de Cergy‑Pontoise (sądu administracyjnego w Cergy‑Pontoise, Francja) roszczenie o zwrot kwoty <FT TYPE="DECIMAL">2962224,08</FT> EUR, wraz z odsetkami ustawowymi i odsetkami złożonymi od tej kwoty, jako częściowy zwrot TICGN uiszczonego w okresie od <DATE ISO="20040101">1 stycznia 2004 r.</DATE> do <DATE ISO="20080331">31 marca 2008 r.</DATE>, a także jako odszkodowanie za szkodę, którą spółka, jak twierdzi, poniosła w związku z opóźnieniem Republiki Francuskiej w transpozycji dyrektywy 2003/96.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20130717">17 lipca 2013 r.</DATE> tribunal administratif de Cergy-Pontoise (sąd administracyjny w Cergy-Pontoise) orzekł, że nie ma potrzeby rozstrzygania w zakresie kwoty <FT TYPE="NUMBER">137931</FT> EUR – za okres od <DATE ISO="20070101">1 stycznia 2007 r.</DATE> do <DATE ISO="20080331">31 marca 2008 r.</DATE> Sąd oddalił pozostałą część roszczenia UPM France – za okres od <DATE ISO="20040101">1 stycznia 2004 r.</DATE> do <DATE ISO="20061231">31 grudnia 2006 r.</DATE> Okres ten jest przedmiotem sporu w kolejnym postępowaniu, które doprowadziło do niniejszego odesłania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Z postanowienia odsyłającego wynika, że ograniczenie rozpatrywanego okresu do lat 2004–2006 nie było kwestionowane ani unieważnione w kolejnym odwołaniu.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20160315">15 marca 2016 r.</DATE> cour administrative d’appel de Versailles (apelacyjny sąd administracyjny w Wersalu, Francja) oddalił wniesioną przez UPM France apelację od tego wyroku na tej podstawie, że nie można było dokonać podziału TICGN w zależności od tego, czy przedmiotowy gaz był wykorzystywany do produkcji energii elektrycznej, czy też cieplnej, oraz że wszelkie zwolnienia byłyby regulowane jedynie przez art. 15 dyrektywy 2003/96.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160517">17 maja 2016 r.</DATE> UPM France wniosła skargę kasacyjną do sądu odsyłającego. Spółka wniosła o uchylenie wyroku administracyjnego cour administrative d’appel de Versailles (apelacyjnego sądu administracyjnego w Wersalu) i dodatkowo o zasądzenie od skarbu państwa kwoty 5000 EUR na podstawie art. L‑761‑1 kodeksu postępowania przed sądami administracyjnymi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Postanowienie 2000‑387 z dnia <DATE ISO="20000504">4 maja 2000 r.</DATE></P></NOTE>, który dotyczy podziału kosztów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Spółka domagała się ponadto, tytułem żądania ewentualnego, aby sąd ten zwrócił się z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym do Trybunału lub (tytułem dalszego żądania ewentualnego) aby apelacja została połączona z wcześniejszą apelacją zawisłą przed sądem odsyłającym, w przedmiocie której złożono wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (sprawa Cristal Union)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180307">7 marca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cristal Union</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑31/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:168">EU:C:2018:168</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, aby umożliwić UPM France przedstawienie uwag przed Trybunałem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180307">7 marca 2018 r.</DATE> Trybunał wydał wyrok Cristal Union. Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>obowiązkowe zwolnienie przewidziane w [art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96] znajduje zastosowanie do produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej, w sytuacji gdy produkty te służą do łącznego wytwarzania tej energii i ciepła w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180307">7 marca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cristal Union</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑31/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:168">EU:C:2018:168</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Niezależnie od tego wyroku sąd odsyłający nadal był zdania, że pytania dotyczące prawidłowej wykładni dyrektywy 2003/96 wymagają odpowiedzi. Sąd ten stwierdził, że cour administrative d’appel de Versailles (apelacyjny sąd administracyjny w Wersalu) naruszył prawo poprzez orzeczenie, że opodatkowanie gazu ziemnego, który UPM France wykorzystywała do łącznej produkcji ciepła i energii elektrycznej, jest objęte zakresem wyłącznie art. 15 dyrektywy 2003/96. Sąd odsyłający zawiesił zatem postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>1.</NO.P><TXT>Czy przepisy art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie, które mogą na ich mocy ustanowić państwa członkowskie na rzecz drobnych producentów energii elektrycznej w przypadku opodatkowania produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji tej energii, może mieć zastosowanie w sytuacji takiej jak ta, która została opisana w pkt 7 niniejszego postanowienia, w odniesieniu do okresu przed dniem <DATE ISO="20110101">1 stycznia 2011 r.</DATE>, kiedy to Francja, zgodnie z zawartym w dyrektywie upoważnieniem, jeszcze nie wprowadziła krajowego podatku od końcowego zużycia energii elektrycznej ani, w konsekwencji, zwolnienia z tego podatku dla małych producentów?</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="7"?><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: w jaki sposób należy rozpatrywać przepisy art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96 w związku z przepisami jej art. 21 ust. 5 akapit trzeci w przypadku małych producentów zużywających energię elektryczną, którą wytwarzają na potrzeby swojej działalności? W szczególności czy w tych przepisach ustanowione zostało minimalne opodatkowanie wynikające albo z opodatkowania energii elektrycznej wytworzonej, w ramach zwolnienia, z gazu ziemnego, albo ze zwolnienia z podatku od wytwarzania energii elektrycznej, w której to sytuacji państwo musiałoby opodatkować zużyty gaz ziemny?<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>UPM France, Republika Francuska, Królestwo Hiszpanii i Komisja Europejska złożyły uwagi na piśmie oraz przedstawiły swe stanowiska ustnie podczas rozprawy w dniu <DATE ISO="20190314">14 marca 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ocena</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Rząd francuski podnosi, że pytania prejudycjalne są niedopuszczalne. Artykuł 18 ust. 10 akapit drugi dyrektywy 2003/96 stanowi, że w rozpatrywanym okresie, od 2004 r. do 2006 r. (a nawet do dnia <DATE ISO="20090101">1 stycznia 2009 r.</DATE>), Francja korzystała z okresu przejściowego w celu dostosowania istniejących przepisów. Jak wyjaśnił Trybunał w wyroku Messer France, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>do dnia <DATE ISO="20090101">1 stycznia 2009 r.</DATE> przestrzeganie minimalnych poziomów opodatkowania przewidzianych przez tę dyrektywę stanowiło wśród zasad opodatkowania energii elektrycznej przewidzianych przez prawo Unii jedyny obowiązek nałożony na Republikę Francuską<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑103/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:587">EU:C:2018:587</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Pozostała część tego wyroku dotyczy wykładni art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Do pewnego stopnia przychylam się do stanowiska rządu francuskiego. Pragnę jednak zauważyć, że kwestia dopuszczalności nie została poruszona w żadnym z poprzednich wyroków (czy to Messer France, czy Cristal Union)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Odpowiednio: wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑103/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:587">EU:C:2018:587</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> i wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180307">7 marca 2018 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑31/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:168">EU:C:2018:168</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, które zostały wydane w odpowiedzi na pytania dotyczące dyrektywy 2003/96 zadane przez ten sam sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Ponadto z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że to do sądu krajowego należy rozstrzygnięcie w przedmiocie niezbędności zastosowania odesłania i że Trybunał powinien odmówić udzielenia odpowiedzi jedynie na pytania, które w oczywisty sposób nie mają znaczenia dla sprawy przed sądem krajowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100908">8 września 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Winner Wetten</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑409/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:503">EU:C:2010:503</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>W związku z tym w pierwszej kolejności rozważę, czy w okresie przejściowym na Francji spoczywały zobowiązania wynikające z dyrektywy, które mogłyby stanowić wystarczającą podstawę do uzasadnienia przedłożenia pytań prejudycjalnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19950328">28 marca 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kleinwort Benson</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑346/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:85">EU:C:1995:85</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie okresu przejściowego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Wyznaczony w art. 28 ust. 1 termin do wykonania dyrektywy upłynął w dniu <DATE ISO="20031231">31 grudnia 2003 r.</DATE> Do tego dnia państwa członkowskie były jedynie zobowiązane do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>[powstrzymania się] od przyjmowania jakichkolwiek przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić osiągnięciu rezultatu przewidzianego w tej dyrektywie<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19971218">18 grudnia 1997 r.</DATE>, <NAME.CASE>Inter‑Environnement Wallonie</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑129/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:628">EU:C:1997:628</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Okoliczność, że Francja nie dokonała pełnej transpozycji dyrektywy do końca specjalnego okresu przejściowego, który został jej przyznany na mocy art. 18 ust. 10 dyrektywy (i który upłynął w dniu <DATE ISO="20090101">1 stycznia 2009 r.</DATE>, a zatem po okresie rozpatrywanym w niniejszej sprawie)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121025">25 października 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Francja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑164/11</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:665">EU:C:2012:665</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, jest również nieistotna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Można argumentować, że zobowiązania państwa członkowskiego w okresie przejściowym powinny być takie same jak w okresie wykonywania i że w związku z tym Francja była zobowiązana do powstrzymania się od przyjmowania przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić przewidzianemu rezultatowi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz przypis 24 powyżej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Nie chodzi jednak o to, czy Francja w okresie przejściowym przyjęła przepisy, które mogłyby zagrozić późniejszemu pełnemu wykonaniu dyrektywy. Chodzi o to, czy Francja w tym okresie przestrzegała <HT TYPE="ITALIC">zobowiązań nałożonych na nią przez dyrektywę</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Podczas rozprawy Komisja stwierdziła, że chociaż art. 18 ust. 10 akapit drugi dyrektywy 2003/96 przewiduje dla Francji specjalny okres przejściowy, nie zwalnia jej to z przestrzegania równowagi strukturalnej dyrektywy 2003/96, która wymaga, aby produkcja energii elektrycznej była opodatkowana albo na poziomie środków produkcji, albo na poziomie produktów. Francja była zatem zobowiązana z jednej strony do przestrzegania niektórych przepisów dyrektywy w celu zapewnienia osiągnięcia minimalnych stawek podatkowych, a z drugiej strony – do przestrzegania zakazu opodatkowania produktów energetycznych, o którym mowa w art. 14 ust. 1 lit. a).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Komisja argumentowała, że podejście to zostało potwierdzone w wyroku Cristal Union, w którym Trybunał przedstawił wykładnię art. 14 i 15 dyrektywy w odniesieniu do okresu, który w przeciwnym razie byłby objęty ustaleniami przejściowymi dla Francji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180307">7 marca 2018 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑31/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:168">EU:C:2018:168</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W związku z tym pragnę zauważyć, że Trybunał stwierdził w wyroku Flughafen Köln/Bonn<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080717">17 lipca 2008 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑226/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:429">EU:C:2008:429</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, że art. 14 ust. 1 lit. a) <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>ma bezpośrednią skuteczność, w tym rozumieniu, że jednostka może powołać się na niego przed sądami krajowymi<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Jednak moim zdaniem podejście Komisji nie znajduje potwierdzenia w tekście dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>To prawda, że pod wieloma względami kompleksowy system opodatkowania, który musi być stosowany albo do środków produkcji, albo do produktów końcowych, stanowiłby logiczne podejście do opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej. Jednakże Komisja nie określiła w dyrektywie żadnego przepisu materialnego, który wskazywałby to podejście jako zasadę nadrzędną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>W związku z tym z równowagi strukturalnej dyrektywy nie można moim zdaniem wywieść dodatkowych obowiązków państwa członkowskich, nawet w okresie wykonywania lub w okresie przejściowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Chciałabym natomiast zauważyć, że chociaż dyrektywa 2003/96 dotyczy opodatkowania zarówno produktów energetycznych, jak i energii elektrycznej, brzmienie art. 18 ust. 10 akapit drugi ogranicza się do zapewnienia okresu przejściowego, w którym Francja ma możliwość utrzymania swojego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/><HT TYPE="ITALIC">obecnego systemu opodatkowania energii elektrycznej</HT><QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>. Podczas rozprawy rząd francuski stwierdził, że odniesienie do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>systemu<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> należy rozumieć jako obejmujące zarówno opodatkowanie wyprodukowanej energii elektrycznej (produkty), jak i opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanej do produkcji energii elektrycznej (środki produkcji).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Jednakże pomimo tego odniesienia do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>systemu<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> art. 18 ust. 10 akapit drugi wyraźnie stanowi również, że w okresie przejściowym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>ogólny średni poziom <HT TYPE="ITALIC">aktualnego lokalnego opodatkowania energii elektrycznej</HT> ma być brany pod uwagę w celu ocenienia, czy minimalne stawki przedstawione w niniejszej dyrektywie są przestrzegane<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> (wyróżnienie moje). Sąd odsyłający wyjaśnił<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz pkt 25 powyżej.</P></NOTE>, że w rozpatrywanym okresie lokalne opodatkowanie energii elektrycznej miało zastosowanie wyłącznie do energii elektrycznej jako <HT TYPE="ITALIC">produktu końcowego</HT> w formie dostawy do odbiorców końcowych. Energia elektryczna wytwarzana na własny użytek była zwolniona z takiego opodatkowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>W związku z tym wydaje się jasne, że art. 18 ust. 10 akapit drugi należy odczytywać jako odnoszący się jedynie do opodatkowania energii elektrycznej jako produktu końcowego, a nie do opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanych jako środki produkcji. Również prace przygotowawcze do dyrektywy 2003/96<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie restrukturyzacji [unijnych] przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, COM(97) 30 wersja ostateczna – CNS 97/0111 (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="139" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="1997">Dz.U. 1997, C 139, s. 14</REF.DOC.OJ>) wraz z uzasadnieniem.</P></NOTE> nie stanowią podstawy dla argumentu Francji, że zakres stosowania art. 18 ust. 10 akapit drugi obejmuje zarówno opodatkowanie produktu końcowego, jak i środków produkcji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W takich okolicznościach Trybunał powinien zastosować swoją utrwaloną zasadę wykładni, zgodnie z którą jakikolwiek przepis, który <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>przewiduje odstępstwo od zasady ogólnej, należy […] poddać ścisłej interpretacji<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060330">30 marca 2006</DATE> r., <NAME.CASE>Smits‑Koolhoven</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑495/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:218">EU:C:2006:218</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Struktura dyrektywy 2003/96 jest wielopłaszczyznowa. Artykuł 1 przewiduje opodatkowanie zarówno produktów energetycznych, jak i energii elektrycznej. Z kolei art. 14 ust. 1 lit. a) zawiera <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/><HT TYPE="ITALIC">obowiązkowe zwolnienie</HT><QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> z takiego opodatkowania dla produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180307">7 marca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cristal Union</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑31/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:168">EU:C:2018:168</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180627">27 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Turbogás</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑90/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:498">EU:C:2018:498</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Sam art. 14 ust. 1 lit. a) i art. 21 ust. 5 akapit trzeci zawierają dalsze <HT TYPE="ITALIC">fakultatywne odstępstwa</HT> od tego obowiązkowego zwolnienia. Są one przedmiotem pytań prejudycjalnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Wydaje mi się, że w tym wielowarstwowym układzie obowiązkowe zwolnienie przewidziane w art. 14 ust. 1 lit. a) (jako będące <HT TYPE="ITALIC">zwolnieniem</HT>) musi podlegać wykładni zawężającej. Jednocześnie jednak należy uznać je za <HT TYPE="ITALIC">ogólną zasadę</HT> w odniesieniu do dalszych przepisów przewidujących możliwość odstępstwa od tego obowiązkowego zwolnienia. W zastosowaniu tej logiki uzgodnienie przejściowe zawarte w art. 18 ust. 10 akapit drugi należy zasadniczo uznać za wyjątek od głównych przepisów dyrektywy [owe główne przepisy obejmują zatem zarówno art. 1, jak i obowiązkowe zwolnienie zawarte w art. 14 ust. 1 lit. a)]. Należy zatem zastosować względem niego wykładnię zawężającą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>W tym kontekście stwierdzam, że art. 18 ust. 10 akapit drugi przewiduje dla Francji okres przejściowy, w trakcie którego istnieje zwolnienie z istniejącego podatku od energii elektrycznej, a ponadto że dokonano wyraźnego odniesienia do lokalnego podatku od energii elektrycznej w tym państwie członkowskim, który w rozpatrywanym okresie był podatkiem należnym. Wynika z tego, że art. 18 ust. 10 <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> przewidywał żadnego zwolnienia, w okresie przejściowym, z zakazu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 lit. a), dotyczącego podatku naliczonego od produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>W związku z tym okres przejściowy, o którym mowa w art. 18 ust. 10 akapit drugi, nie ma na celu ochrony podatku naliczonego od produktów energetycznych, takiego jak TICGN w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Wykładnia ta jest zgodna z wyrokiem Trybunału w sprawie Messer France, w którym orzekł on, że przestrzeganie minimalnych poziomów opodatkowania przewidzianych w dyrektywie 2003/96 <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>stanowiło <HT TYPE="ITALIC">wśród zasad opodatkowania energii elektrycznej</HT> przewidzianych przez prawo Unii jedyny obowiązek nałożony na Republikę Francuską<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑103/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:587">EU:C:2018:587</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Wyróżnienie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Można sugerować, że przyznanie Francji okresu przejściowego w odniesieniu do opodatkowania energii elektrycznej jako produktu końcowego, ale nie w odniesieniu do opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej jako środków produkcji energii elektrycznej, byłoby niespójne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Jednakże w przypadku gdy wskutek zastosowania wykładni zawężającej uzgodnienie przejściowe może wydawać się niedoskonałe, ryzyko takiego rezultatu musi moim zdaniem pozostać po stronie, która miała skorzystać z uzgodnienia przejściowego. Musi tak być szczególnie w przypadku, gdy zawężająca wykładnia służy utrwalaniu podstawowych zasad prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Celem dyrektywy 2003/96, jak stwierdzono w jej motywie 2, jest wspieranie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>[prawidłowego funkcjonowania] rynku wewnętrznego<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>. Cel ten nie zostałby osiągnięty, gdyby jedno państwo członkowskie mogło opodatkować produkty energetyczne i energię elektryczną wykorzystywane do produkcji energii elektrycznej, podczas gdy inne państwa członkowskie podlegałyby zakazowi stosowania takiego opodatkowania. W związku z tym każde zwolnienie z tego zakazu musiałoby zostać wyraźnie określone w uzgodnieniu przejściowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>W wyroku KappAhl<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19981203">3 grudnia 1998 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑233/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:585">EU:C:1998:585</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> Trybunał zbadał przejściowy system przystąpienia Finlandii w odniesieniu do ceł, które mają być stosowane do produktów pochodzących z państw trzecich, co pozwoliło Finlandii na stosowanie wyższych stawek celnych niż stawki zawarte w kodeksie celnym Unii. Rząd fiński argumentował, że w podobny sposób musi być zatem w stanie stosować różnice w stawkach celnych w odniesieniu do produktów pochodzących z państw trzecich, gdy są one przywożone do Finlandii przez inne państwa członkowskie Unii – w przeciwnym razie system przejściowy mógłby być otwarcie obchodzony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Jednakże tekst spornego systemu przejściowego w tamtej sprawie nie wskazywał, że może on być stosowany w handlu między państwami członkowskimi. Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>z uwagi na znaczenie zasady swobodnego przepływu towarów między państwami członkowskimi odstępstwo, nawet tymczasowe, musi być przyznane w sposób jasny i jednoznaczny<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19981203">3 grudnia 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>KappAhl</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑233/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:585">EU:C:1998:585</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie odstępstwo zawarte w uzgodnieniu przejściowym na mocy art. 18 ust. 10 akapit drugi zawiera jedynie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>jasne i jednoznaczne<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> odniesienie do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>opodatkowania energii elektrycznej<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>. Brak w nim odniesienia do wykorzystywania produktów energetycznych i energii elektrycznej do produkcji energii elektrycznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Na tej podstawie uważam, że w okresie przejściowym przewidzianym w art. 18 ust. 10 akapit drugi Francja pozostała związana przepisami dyrektywy 2003/96 dotyczącymi opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej. W tym kontekście należy udzielić odpowiedzi na pytania prejudycjalne [dotyczące wykładni art. 14 ust. 1 lit. a) i art. 21 ust. 5 akapit trzeci].</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Poprzez swoje pierwsze pytanie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/96 znajduje zastosowanie w okresie przejściowym przewidzianym w art. 18 ust. 10 akapit drugi, umożliwiając Francji – niezależnie od obowiązkowego zwolnienia przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) – opodatkowanie produktów energetycznych wykorzystywanych przez drobnych producentów do produkcji energii elektrycznej, w okolicznościach, w których producenci ci nie podlegają opodatkowaniu wytwarzanej przez nich energii elektrycznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Z kontekstu prawnego jasno wynika, że w okresie od 2004 r. do 2006 r. podmioty wytwarzające energię elektryczną na własny użytek były zobowiązane do uiszczania CSPE, będącej opłatą o charakterze podatkowym na rzecz usług publicznych w zakresie dostaw energii elektrycznej. Lokalny podatek od energii elektrycznej miał zastosowanie wyłącznie do dostaw energii elektrycznej do odbiorców końcowych, a nie do wytwarzania energii elektrycznej na własny użytek<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zobacz pkt 24 i 25 powyżej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Nie ulega również wątpliwości, że podatek krajowy od energii elektrycznej wprowadzono we Francji dopiero od dnia <DATE ISO="20110101">1 stycznia 2011 r.</DATE>, tj. dwa lata po zakończeniu okresu przejściowego, o którym mowa w art. 18 ust. 10 akapit drugi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Zobacz pkt 26 powyżej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Pytanie to można więc sformułować w następujący sposób: czy analizowane łącznie okoliczności, że (i) w rozpatrywanym okresie nie istniał podatek krajowy od energii elektrycznej; (ii) wydaje się, że CSPE była uważana raczej za opłatę o charakterze podatkowym, a nie podatek; oraz że (iii) lokalne podatki od energii elektrycznej nie miały zastosowania do wytwarzania energii elektrycznej na własny użytek, są wystarczające do spełnienia wymogów art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy i umożliwiają w ten sposób Francji opodatkowanie produktów energetycznych wykorzystywanych do produkcji energii elektrycznej na własny użytek przez drobnych producentów?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Moim zdaniem odpowiedź brzmi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>nie<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Z podanych przeze mnie powodów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz pkt 57 powyżej.</P></NOTE> obowiązkowy zakaz opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej wykorzystywanych jako środki produkcji przy wytwarzaniu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 lit. a), należy uznać za jedną z ogólnych zasad dyrektywy. W związku z tym fakultatywne odstępstwo od tego obowiązkowego zwolnienia zawarte w art. 21 ust. 5 akapit trzeci musi podlegać wykładni zawężającej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Wobec tego art. 21 ust. 5 akapit trzeci może być stosowany wyłącznie wówczas, gdy prawo krajowe przewiduje takie zwolnienie z opodatkowania energii elektrycznej wytwarzanej na własny użytek przez drobnych producentów. W niniejszej sprawie takie zwolnienie nie zostało jednak drobnym producentom w latach 2004–2006 przyznane. Wszyscy producenci byli natomiast zobowiązani do uiszczania opłaty o charakterze podatkowym na rzecz usług publicznych w zakresie dostaw energii elektrycznej i wszyscy producenci byli zwolnieni z płacenia lokalnych podatków od energii elektrycznej, którą wytwarzali na swój własny użytek.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>W związku z tym nie ma znaczenia, czy opłata o charakterze podatkowym na rzecz usług publicznych w zakresie dostaw energii elektrycznej sama w sobie mogłaby kwalifikować się jako podatek na mocy dyrektywy 92/12, która stanowi podstawę klasyfikacji podatków na gruncie dyrektywy 2003/96, jak wyjaśniono w motywie 33 tej drugiej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zobacz pkt 8 powyżej.</P></NOTE>. Pozostaje faktem, że rząd francuski nie przewidział przed dniem <DATE ISO="20110101">1 stycznia 2011 r.</DATE> możliwości skorzystania ze zwolnienia w odniesieniu do wytwarzania energii elektrycznej na własny użytek przez drobnych producentów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Zobacz pkt 26 powyżej.</P></NOTE>. W związku z tym przed tą datą art. 21 ust. 5 akapit trzeci nie mógł znajdować zastosowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Ponadto odstępstwo od obowiązkowego zwolnienia określonego w dyrektywie może być stosowane tylko wtedy, gdy została ona należycie wykonana. Artykuł 21 nie został wdrożony we Francji przed 2011 r.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz przypis 11 powyżej.</P></NOTE>. Można więc wywieść, że z tego dodatkowego powodu nie można było powoływać się na odstępstwo przewidziane w art. 21 we wcześniejszym okresie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>W podobnym duchu w wyroku Flughafen Köln/Bonn Trybunał wskazał, że art. 14 ust. 1 lit. a) zdania drugie i trzecie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>ma bowiem charakter ewentualny <HT TYPE="ITALIC">i</HT> <HT TYPE="ITALIC">państwo członkowskie, które nie skorzystało</HT> z tej możliwości, nie może powołać się na własne zaniechanie, aby odmówić podatnikowi <HT TYPE="ITALIC">zwolnienia, do którego ma on prawo</HT> na podstawie dyrektywy 2003/96<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080717">17 lipca 2008 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑226/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:429">EU:C:2008:429</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.Wyróżnienie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Dlatego proponuję, aby na pytanie pierwsze odpowiedzieć w ten sposób, że art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/96, jako odstępstwo od obowiązkowego zwolnienia w art. 14 ust. 1 lit. a), musi podlegać wykładni zawężającej. W związku z tym można się na niego powoływać jedynie w przypadku, gdy energia elektryczna podlega opodatkowaniu ogólnemu, zgodnie z dyrektywą 92/12, oraz gdy w prawie krajowym, zgodnym z art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/96, ustanowiono zwolnienie dla wytwarzania energii elektrycznej na własny użytek przez drobnych producentów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Na koniec chciałabym zauważyć, że wydaje się, iż francuski kodeks celny w rozpatrywanym okresie przewidywał pewne mechanizmy zwalniające producentów z obowiązku uiszczania TICGN. Ocena, czy zwolnienia te byłyby wystarczające do spełnienia wymogów zakazu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 lit. a), leżałaby w gestii sądu krajowego. Pragnę jednak zauważyć, że zwolnienia przewidziane we francuskim kodeksie celnym wydają się podlegać ograniczeniom czasowym, które nie występują w art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Poprzez swoje pytanie drugie sąd odsyłający zasadniczo zmierza do ustalenia, w jaki sposób należy dokonywać wykładni art. 14 ust. 1 lit. a) i art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/96, aby uniknąć kolizji norm między tymi przepisami w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do drobnych producentów zużywających wytwarzaną przez siebie energię elektryczną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>W rzeczywistości art. 14 ust. 1 lit. a) obejmuje dwa odrębne przepisy. Pierwsze zdanie ustanawia jedną z ogólnych (obowiązkowych) zasad dyrektywy 2003/96: w przypadku gdy produkty energetyczne i energia elektryczna służą jako środki produkcji energii elektrycznej, nie powinny one podlegać opodatkowaniu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Zdania drugie i trzecie zawierają zupełnie inny przepis. Rozpatrywane łącznie, przewidują one odstępstwo ze względów ochrony środowiska od tego obowiązkowego zwolnienia z opodatkowania produktów energetycznych wykorzystywanych jako środki produkcji. W przypadku skorzystania z tego odstępstwa w odniesieniu do produktów energetycznych wynikające z niego opodatkowanie nie musi podlegać minimalnym poziomom opodatkowania, które mają zostać osiągnięte na mocy dyrektywy 2003/96, ani też nie jest uwzględniane na potrzeby obliczania tych minimalnych poziomów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Trudności interpretacyjne wynikają z faktu, że art. 21 ust. 5 akapit trzeci (dotyczący wytwarzania energii elektrycznej na własny użytek przez drobnych producentów) został opracowany jako fakultatywne odstępstwo przy użyciu jedynie ogólnego odniesienia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>bez względu na przepisy art. 14 ust. 1 lit. a)<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>, bez wskazania, do których części art. 14 ust. 1 lit. a) odnosi się to odstępstwo. Niewątpliwie użyteczna byłaby większa precyzja i jasność sformułowań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Pomimo tego, logicznie rzecz biorąc, odstępstwo przewidziane w art. 21 ust. 5 akapit trzeci może odnosić się jedynie do art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze (obowiązkowy zakaz opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej jako środków produkcji energii elektrycznej). Artykuł 14 ust. 1 lit. a) zdania drugie i trzecie zawiera odstępstwo od tego obowiązkowego zwolnienia, które stanowi <HT TYPE="ITALIC">alternatywę</HT> dla odstępstwa określonego w art. 21 ust. 5 akapit trzeci.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Ani tekst dyrektywy 2003/96, ani jej motywy i prace przygotowawcze nie zawierają wskazówek co do wzajemnej relacji tych dwóch odstępstw od obowiązkowego zwolnienia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz przypis 30 powyżej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Moim zdaniem bezpośrednio z warunków towarzyszących tym dwóm odstępstwom wynika, że nie można ich uznać za sprzeczne. Wyłączenie ze względów ochrony środowiska, o którym mowa w art. 14 ust. 1 lit. a), może być stosowane w odniesieniu do <HT TYPE="ITALIC">wszystkich</HT> producentów, a uzyskane w ten sposób wpływy z podatków nie są objęte zakresem dyrektywy 2003/96, ponieważ nie są one uwzględniane przy obliczaniu minimalnych poziomów opodatkowania do celów tej dyrektywy. Zwolnienie dla drobnych producentów, o którym mowa w art. 21 ust. 5, ma zastosowanie wyłącznie do wytwarzania na użytek własny; wynikające z tego dochody podatkowe są objęte zakresem dyrektywy i są uwzględniane przy obliczaniu minimalnych poziomów opodatkowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Taka wykładnia znajduje także potwierdzenie w orzeczeniu Trybunału w sprawie Cristal Union, gdzie Trybunał orzekł, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>[p]onadto należy zauważyć, że gdy prawodawca Unii chciał zezwolić państwom członkowskim na odstąpienie od tego reżimu obowiązkowego zwolnienia, <HT TYPE="ITALIC">przewidział to w sposób wyraźny, odpowiednio</HT>, w art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2003/96, zgodnie z którym państwa te, ze względów polityki ochrony środowiska, mogą poddać opodatkowaniu produkty energetyczne wykorzystywane do produkcji energii elektrycznej, <HT TYPE="ITALIC">oraz w</HT> art. 21 ust. 5 akapit trzeci tej dyrektywy, na mocy którego państwa członkowskie, które zwalniają drobnych producentów energii elektrycznej, muszą opodatkować produkty energetyczne wykorzystywane do produkcji tej energii elektrycznej<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180307">7 marca 2018 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑31/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:168">EU:C:2018:168</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Wyróżnienie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Z tych względów proponuję, aby na pytanie drugie odpowiedzieć w ten sposób, że art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/96, jako odstępstwo od obowiązkowego zwolnienia z opodatkowania w art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze, jest niezależny od odstępstwa od tego zwolnienia ze względów ochrony środowiska przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) zdania drugie i trzecie. O ile podatki nakładane na drobnych producentów na mocy art. 21 ust. 5 akapit trzeci podlegają minimalnym poziomom opodatkowania określonym w dyrektywie 2003/96, o tyle podatki nakładane na mocy odstępstwa ze względów ochrony środowiska, o którym mowa w art. 14 ust. 1 lit. a), nie podlegają tym minimalnym poziomom opodatkowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="14"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Proponuję, aby na pytania prejudycjalne skierowane do niego przez Conseil d’État (radę stanu, Francja) Trybunał odpowiedział w sposób następujący:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Artykuł 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia <DATE ISO="20031027">27 października 2003 r.</DATE> w sprawie restrukturyzacji [unijnych] przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, jako odstępstwo od obowiązkowego zwolnienia przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze, musi podlegać wykładni zawężającej. W związku z tym można się na niego powoływać jedynie w przypadku, gdy energia elektryczna podlega opodatkowaniu ogólnemu, zgodnie z dyrektywą Rady 92/12/EWG z dnia <DATE ISO="19920225">25 lutego 1992 r.</DATE> w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, oraz gdy w prawie krajowym, zgodnym z art. 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/96, ustanowiono zwolnienie dla wytwarzania energii elektrycznej na własny użytek przez drobnych producentów.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Artykuł 21 ust. 5 akapit trzeci dyrektywy 2003/96, jako odstępstwo od obowiązkowego zwolnienia z opodatkowania przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze, jest niezależny od odstępstwa od tego zwolnienia ze względów ochrony środowiska przewidzianego w art. 14 ust. 1 lit. a) zdania drugie i trzecie. O ile podatki nakładane na drobnych producentów na mocy art. 21 ust. 5 akapit trzeci podlegają minimalnym poziomom opodatkowania określonym w dyrektywie 2003/96, o tyle podatki nakładane na mocy odstępstwa ze względów ochrony środowiska, o którym mowa w art. 14 ust. 1 lit. a), nie podlegają tym minimalnym poziomom opodatkowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>