In de gevoegde zaken:
19-60 — Société Fives Lille Cail,
naamloze vennootschap, gevestigd te Parijs, Rue de Montalivet 7,
vertegenwoordigd door R. Barraine, hoofd van de administratieve en juridische dienst,
21-60 — Société Union Sidérurgique du Nord de la France
naamloze vennootschap, gevestigd te Parijs, rue d'Athènes 14,
vertegenwoordigd door R. Damien, president van de Raad van Beheer,
2-61 — Société des Forges et Ateliers du Creusot,
naamloze vennootschap, gevestigd te Parijs, rue Pasquier 15,
vertegenwoordigd door G. Chambon, directeur,
3-61 — Société Marrel Frères,
naamloze vennootschap, gevestigd te Rive de Gier (Loire), rue Claude Drivon 28,
vertegenwoordigd door J. Marrel, directeur-generaal,
bijgestaan door mr. J. Aron,
advocaat bij de Cour d'Appel te Parijs,
ten deze domicilie gekozen hebbende ten kantore van de Chambre Syndicale de la Sidérurgie française, Boulevard Joseph II 49, Luxemburg,
Hoge Autoriteit van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal,
vertegenwoordigd door I. Telchini, juridisch adviseur bij de Hoge Autoriteit, als gemachtigde, en prof. A. de Laubadère, hoogleraar aan de Universiteit van Parijs, als mede-gemachtigde, ten deze domicilie gekozen hebbende te haren kantore, Place de Metz 2, Luxemburg,
betreffende onderscheidenlijk:
een beroep tot nietigverklaring van de stilzwijgende beschikking waarbij de Hoge Autoriteit weigert aan verzoekster, Société Fives Lille Cail, een vrachtvergoeding te betalen ad NF
subsidiair tot veroordeling van de Hoge Autoriteit tot betaling aan verzoekster van genoemd bedrag ad NF
een beroep tot nietigverklaring van de stilzwijgende beschikking waarbij de Hoge Autoriteit weigert aan verzoekster, Société Usinor, een vrachtvergoeding te betalen als voormeld ten bedrage van NF
subsidiair tot veroordeling van de Hoge Autoriteit tot betaling aan verzoekster van genoemd bedrag ad NF
een beroep tot nietigverklaring van de executoriale beschikking van de Hoge Autoriteit d.d.
subsidiair tot veroordeling van de Hoge Autoriteit tot betaling aan verzoekster van genoemd bedrag ad NF
een beroep tot nietigverklaring van de executoriale beschikking van de Hoge Autoriteit d.d.
subsidiair tot veroordeling van de Hoge Autoriteit tot betaling aan verzoekster van genoemd bedrag ad NF
wijst
HET HOF VAN JUSTITIE
samengesteld als volgt:
A. M. Donner,
J. Rueff,
L. Delvaux, Ch. L. Hammes (
het volgende
Overwegende dat de feiten, die aan het geding ten grondslag liggen, als volgt kunnen worden samengevat:
Bij de pleidooien hebben verzoeksters het bewijs geleverd van de omvang die dit systeem te haren opzichte had aangenomen door de overlegging van afrekeningen over de periode 1954 tot 1958.
Verzoekster sub 1 ontving uit hoofde van de vrachtvergoeding
Verzoeksters stellen dat zij tevoren via de U.C.F.F. toestemming hadden verkregen van het G.B.S.V. voor de uitkering van de vrachtvergoeding, berekend op basis van een fictieve invoer van het schroot in de haven van Duinkerken (
Ten bewijze van deze stellingen hebben zij de volgende stukken overgelegd:
verzoekster in de zaak 19-60, een brief van de U.C.F.F. van verzoekster in de zaak 21-60, een brief van verzoekster in de zaak 2-61, een brief van verzoekster in de zaak 3-61, een brief van
Deze ondernemingen wendden zich daarop bij brieven van
Dientengevolge ontving verzoekster in de zaak 2-61 een bedrag ad NF
Vervolgens kwam de Hoge Autoriteit hierop terug en zond zij beide voornoemde ondernemingen op
Tegen deze beschikkingen werden zowel door de Société Forges et Ateliers du Creusot, als door de Société Marrel Frères op
Overwegende dat
tot nietigverklaring
subsidiair tot veroordeling van de Hoge Autoriteit, uit hoofde van dienstfout voornoemd bedrag ad NF
tot nietigverklaring
subsidiair tot veroordeling van de Hoge Autoriteit, uit hoofde van dienstfout voornoemd bedrag ad NF
tot nietigverklaring
subsidiair en voor het geval de executoriale beschikking rechtsgeldig mocht worden geacht, tot veroordeling van de Hoge Autoriteit, uit hoofde van dienstfout voornoemd bedrag ad NF
tot nietigverklaring
subsidiair en voor het geval de executoriale beschikking rechtsgeldig mocht worden geacht, tot veroordeling van de Hoge Autoriteit, uit hoofde van dienstfout voornoemd bedrag ad NF
Overwegende dat
Overwegende dat uit de conclusies van partijen voortvloeit dat primair een vordering tot nietigverklaring (artikelen 33 en 35) en subsidiair een vordering tot schadevergoeding (artikel 40) is ingesteld;
Overwegende dat de middelen en argumenten van partijen als volgt kunnen worden samengevat:
De ontvankelijkheid van de beroepen wordt door
Verzoeksters beroepen zich nog op het dwingende wettelijke voorschriften van artikel 53 van het Verdrag, dat bepalend is voor de werkwijze van de vereveningsinstelling.
Ad b) voeren zij aan, dat zij de Hoge Autoriteit niet met meer nadruk hadden kunnen verzoeken een beschikking te geven dan is geschied in de brieven van
Terzake van deze exceptie stelt verweerster dat uit de tekst van de verzoekschriften niet duidelijk blijkt, wat wordt bedoeld met de grieven
In antwoord hierop stellen
Bij repliek voeren zij terzake de volgende stellingen aan, teneinde de juridische grondslag en het reglementaire karakter van deze vergoeding aan te tonen:
In dit verband beroepen verzoeksters zich tevens op aansprakelijkheid van de Hoge Autoriteit wegens dienstfout. Door de beschikkingen van het G.B.S.V. zijn derhalve aan verzoeksters subjectieve rechten toegekend, welke de Hoge Autoriteit haar niet meer kan ontnemen.
In het algemeen stelt verweerster ten aanzien van de feitelijke situatie, dat de vrachtvergoeding geenszins algemeen gebruikelijk is geweest zoals verzoeksters stellen, doch in Frankrijk tamelijk veel schijnt te zijn voorgekomen, in Italië en Nederland slechts weinig of althans zeer ongelijk, en ten slotte in Duitsland, België en Luxemburg in het geheel niet.
Wat de juridische argumenten betreft:
in de zaken 19-60 en 21-60 door de Hoge Autoriteit geen beschikking is genomen; de Hoge Autoriteit trekt dus geen beschikking in, doch is slechts van mening dat verbintenissen die door terzake onbevoegde ambtenaren van het G.B.S.V. op onrechtmatige wijze zijn aangegaan krachteloos zijn en niet behoren te worden nagekomen; in de zaken 2-61 en 3-61 het bevel tot terugbetaling niets anders is dan de terugvordering van bij vergissing onverschuldigd betaalde bedragen. In elk geval heeft het Hof zelf in het arrest 42 en 49-59 (S.N.U.P.A.T.) erkend dat intrekking van een administratieve handeling met terugwerkende kracht toelaatbaar is in gevallen als het onderhavige, waar het algemene belang dat de Gemeenschap heeft bij een normaal verloop van de vereveningsinstelling het wint van het bijzondere belang dat sommige ondernemingen hebben bij het behouden van een onrechtmatig voordeel. Bij dupliek stelt zij ter ondersteuning van dit betoog, dat gedurende het tijdvak waarin de litigieuze koopovereenkomsten tot stand kwamen, de prijs van geïmporteerd schroot minder hoog lag dan die van scheepssloopschroot. Zij voegen hieraan toe dat de Gemeenschap in ieder geval geen belang had bij de invoer van schroot ten koste van buitenlandse deviezen. De Hoge Autoriteit wijst er terzake op, dat haar permanente vertegenwoordiger of diens plaatsvervanger de beslissing van de Raad van het G.B.S.V. of van het Fonds aan de goedkeuring van de Hoge Autoriteit kon onderwerpen. Verweerster stelt, dat reeds voor 1956 binnen de Raad van het G.B.S.V. onenigheid heerste over de invloed die de geografische ligging der ondernemingen kon uitoefenen op de vaststelling van de vereveningsprijs. Ter oplossing van het geschil heeft de Hoge Autoriteit achtereenvolgens de beschikkingen 34-56, 19-58, 15-59 en 18-60 genomen, waarbij de vereveningsprijs voor het met importschroot gelijkgesteld schroot dat binnen de Gemeenschap werd ingezameld Deze situatie, welke voortvloeide uit de gepubliceerde statuten van de organen, kon verzoeksters, en a fortiori haar lasthebber bij het G.B.S.V., namelijk de U.C.F.F., niet onbekend zijn. Verzoeksters voeren hiertegen de stelling aan dat, zelfs indien de door de Hoge Autoriteit opgerichte en aan haar toezicht onderworpen financiële instellingen de grenzen van hun met hun interne structuur samenhangende bevoegdheid hadden overschreden, zij ten opzichte van derden te goeder trouw geldige Deze basisbeschikking 13-58, welke is genomen na en ter uitvoering van het arrest van het Hof in de zaak 9-56 (Meroni), heeft uitdrukkelijk een eind gemaakt aan de delegatie van bevoegdheid die tevoren aan het G.B.S.V. en aan het Fonds was verleend. Vanaf De Hoge Autoriteit heeft het beginsel na Trouwens, het beginsel waarop verzoeksters haar aanspraken gronden had logischerwijs behoren te worden toegepast op ingevoerd schroot in de gevallen waarin de verbruikers zich op ongelijke afstand van de verschillende zeehavens bevonden. Doch dit laatste is nimmer gesteld. Het beginsel van de terugbetaling van de In de eerste plaats beantwoorden zij aan het beginsel van de gelijke toegang daar, indien de toezeggingen hadden ontbroken, bepaalde fabrieken van de bevoorrading met sloopschroot van schepen zouden zijn uitgesloten. In de tweede plaats leiden de beslissingen van het G.B.S.V. niet tot de opbouw doch integendeel tot de afbraak van een discriminatie tussen de verbruikers van ingevoerd schroot en de verbruikers van sloopschroot van schepen, daar zij tot gevolg hebben dat beiden in dezelfde omstandigheden komen te verkeren. Evenmin is er sprake van discriminatie tussen de verschillende ondernemingen die gebruik maken van sloopschroot van schepen, daar het beginsel van de terugbetaling der vrachtkosten is toegepast op alle ondernemingen in de zes landen die een nadelig vrachtverschil konden bewijzen. Verzoeksters voeren voorts aan dat de transportpariteit in het belang is van de gehele collectiviteit. Deze neemt voor haar rekening het verschil van de aankoopsprijs van ingevoerd en daarmede gelijkgesteld schroot, waartoe ook sloopschroot van schepen behoort, ten opzichte van de vereveningsprijs. Zolang de verevening heeft bestaan is de kostprijs van scheepssloopschroot f.o.r. stapelplaats aanzienlijk lager geweest dan de kostprijs van overzee ingevoerd schroot c.i.f. invoerhaven; de collectiviteit had er dus belang bij, dat al het beschikbare sloopschroot van schepen werd gekocht. De door het G.B.S.V. aangegane verbintenissen hadden dus tot gevolg dat de kosten van de verevening werden gedrukt en dat de uitvoer werd verhinderd van bepaalde hoeveelheden schroot die voor de verbruikers in hun geheel bijzonder voordelig waren; aldus werd gehandeld in het belang van een van de voornaamste doeleinden van het Verdrag, namelijk dat behoort te worden gewaakt voor een zo laag mogelijke prijsstelling volgens artikel 3, sub c. Zij ontkent dat het voorlopige karakter van de afrekeningen een zo beperkte strekking heeft als in de opvatting van verzoeksters het geval is. Het spreekt vanzelf dat materiële vergissingen steeds mogen worden hersteld; indien wordt gezegd dat een afrekening slechts een voorlopig karakter draagt, betekent dit dat er later wijzigingen in kunnen worden aangebracht welke verder gaan dan materiële rectificatie, bij voorbeeld wijzigingen in verband met het feit dat bij de eerste berekening ten onrechte bepaalde elementen in aanmerking zijn genomen. Dit voorlopige karakter gaat weliswaar niet zover dat de beginselen zelf kunnen worden gewijzigd; echter de aangevallen beschikkingen betreffende de terugbetaling brengen geen wijziging in beginselen die de Hoge Autoriteit naar de mening van verzoeksters tevoren zou hebben aanvaard. Indien het tegendeel zou worden aangenomen, zou dit betekenen dat de Hoge Autoriteit welbewust zou zijn ingegaan tegen haar eigen algemene beschikkingen en voorts tussen de ondernemingen van de Gemeenschap zou hebben willen discrimineren, hetgeen uitdrukkelijk in het Verdrag is verboden. De Hoge Autoriteit heeft slechts een vergissing gemaakt die zij verplicht was te herstellen. Hiertoe was zij, op grond van het voorlopige karakter van de afrekeningen, in ieder geval bevoegd.
Haars inziens had de Hoge Autoriteit, zodra zij zelf het beheer van de vereveningsinstelling in handen nam —
Verweerster antwoordt hierop, dat de terugbetaling der vrachtkosten slechts berustte op een dwaling welke tot enkele ondernemingen van de Gemeenschap beperkt is gebleven en geenszins beantwoordde aan een regelmatig gevolgde algemene gedragslijn, voortvloeiende uit een standpunt dat verweerster had ingenomen en op een zeker tijdstip had besloten te verlaten. Haar weigering om met de vrachtpariteit rekening te houden impliceerde dus geenszins een wijziging in haar houding, waarvan zij de betrokkenen op de hoogte had behoren te stellen, doch betekende dat zij de door haar ingevoerde rechtsregels in toepassing bracht; zij ontkent dat zij een fout zou hebben begaan door de ondernemingen geen mededeling te doen van het verlaten van een gedragslijn die noch in overeenstemming was met het Verdrag, noch algemeen werd gevolgd.
Indien verzoeksters zich over een gebrek aan voorlichting beklagen, treedt tevens aan het licht dat zij zelf onzorgvuldig hebben gehandeld door, vooral na de openbaarmaking van de beschikking 13-58, zich te houden aan beloften die gedaan werden op de wijze als door verzoeksters is aangeduid: sedert de publikatie van deze beschikking moest het haar bekend zijn, dat de uitvoeringsorganen waarmede zij contact hadden volstrekt onbevoegd waren tot het nemen van principiële besluiten zoals het in geding zijnde besluit. Deze fout van verzoeksters, die zichzelf als slachtoffers beschouwen, sluit een aansprakelijkheid van verweerster uit.
Het G.B.S.V. heeft steeds onder toezicht van de Hoge Autoriteit en niet onder dat van de ondernemingen gestaan; derhalve was alleen de Hoge Autoriteit verplicht, een onderzoek in te stellen naar de maatregelen waartoe het G.B.S.V. besloot.
Indien, gelijk verweerster stelt, de toezeggingen van het G.B.S.V. kennelijk ongeldig waren, heeft de Hoge Autoriteit in ernstige mate gefaald door in twee van de onderhavige gedingen via de handtekening van een van haar Directeuren-Generaal voorschriften ten uitvoer te leggen die zo kennelijk onjuist waren.
Verzoeksters wijzen er overigens op, dat volgens de stelling van verweerster de toezeggingen van het G.B.S.V., waarop verzoeksters zijn afgegaan, nietig zijn als zijnde afkomstig van onbevoegde ambtenaren, die zonder de goedkeuring van de Hoge Autoriteit hebben gehandeld. Het G.B.S.V. heeft dus een dienstfout begaan door zich niet tevoren tot de Hoge Autoriteit te wenden; deze laatste is aansprakelijk voor de handelwijze van het G.B.S.V.; elke dienstfout van dit orgaan staat gelijk met een dienstfout van de Hoge Autoriteit.
Wat dus van de Hoge Autoriteit kan worden geëist is een normale zorgvuldigheid bij de uitoefening van het toezicht; zij kan alleen dan aansprakelijk worden gesteld, indien zou blijken dat dit toezicht gebrekkig is geweest.
Teneinde deze beweerde gebreken in concreto te kunnen beoordelen dient rekening te worden gehouden met de technische moeilijkheden die het beheer van een vereveningsinstelling kan opleveren en met de termijnen die nodig zijn om de eventueel begane onregelmatigheden of vergissingen te herstellen.
Op grond van deze opmerkingen meent verweerster dat haar geen ernstige onzorgvuldigheid kan worden verweten.
Daar de toezeggingen waarop verzoeksters zich beroepen ongeldig waren, verliest de betaling van de bedragen waarop deze toezeggingen betrekking hadden iedere rechtsgrond.
De beweerde schade behoort dus
Overwegende dat de beroepen aan de vormvoorschriften voldoen en binnen de voorgeschreven termijnen zijn ingesteld;
dat de procedure, tijdens welke de zaken zijn gevoegd, regelmatig is verlopen;
Overwegende dat de beroepen in de eerste plaats uit het oogpunt van de ontvankelijkheid dienen te worden beschouwd;
dat ten aanzien hiervan onderscheid moet worden gemaakt tussen de zaken 19 en 21-60 enerzijds en 2 en 3-61 anderzijds;
Overwegende dat verzoeksters in rechte opkomen tegen een stilzwijgende beschikking van de Hoge Autoriteit waarbij deze haar verzoeken tot betaling van bepaalde bedragen ter zake van de transportpariteit heeft afgewezen;
dat voor de vraag van de ontvankelijkheid derhalve dient te worden gelet op de voorwaarden welke artikel 35 van het Verdrag stelt aan het indienen van een beroep wegens nalaten;
Overwegende dat de ontvankelijkheid van een dergelijk beroep in de eerste plaats wordt bepaald door de vraag of de Hoge Autoriteit overeenkomstig de bepalingen van het Verdrag of van de uitvoeringsvoorschriften was gehouden een beschikking te geven of een aanbeveling te doen;
Overwegende dat in casu vaststaat dat geen enkele bepaling van het Verdrag of algemene of individuele beschikking, houdende uitvoeringsvoorschriften van het Verdrag, enig voorschrift of regeling bevat omtrent een vergoeding ter zake van de vrachtpariteit;
dat ook geen van de beschikkingen die de Hoge Autoriteit overeenkomstig artikel 53 van het Verdrag — wettelijke grondslag voor de oprichting en werking van de vereveningsinstelling — heeft uitgevaardigd terzake een regeling inhoudt;
dat, zonder dat een onderzoek behoeft te worden ingesteld naar de vraag of de gedragslijn, die gedurende zekere tijd ten opzichte en ten voordele van verzoeksters werd gevolgd,. krachtens deze beschikkingen uitdrukkelijk was verboden, bedoelde beschikkingen in geen geval, bij gebreke van een algemene wettelijke grondslag, uitvoeringsvoorschriften vormden waaruit voor de Hoge Autoriteit de verplichting voortvloeide om op een bepaalde wijze te handelen;
dat, daar de Hoge Autoriteit niet tot handelen was gehouden, de voorwaarden van artikel 35, lid 1, derhalve niet zijn vervuld;
Overwegende voorts dat, daar het middel détournement de pouvoir niet is opgeworpen, niet behoeft te worden nagegaan of in de zin van het tweede lid van artikel 35 voor de Hoge Autoriteit een mogelijkheid tot handelen bestond;
Overwegende dat bijgevolg, nu aan de vereisten van artikel 35 van het Verdrag niet is voldaan, de vordering van verzoeksters niet-ontvankelijk dient te worden verklaard;
Overwegende dat verweerster aanvoert, dat uit de tekst van de verzoekschriften niet voldoende duidelijk blijkt, welke de inhoud en de strekking is van de middelen
dat aldus inbreuk wordt gemaakt op de dwingende regelen van artikel 22 van het Protocol betreffende het Statuut van het Hof van de E.G.K.S., jo artikel 38 van het reglement voor de procesvoering, bepalende dat de verzoekschriften waarbij een zaak aanhangig wordt gemaakt een
Overwegende dat uit het betoog van de Hoge Autoriteit niet duidelijk valt af te leiden, of zij zowel de verzoekschriften in de zaken 2 en 3-61 als die in de zaken 19 en 21-60 uit het oogpunt van de vorm wenst te bestrijden;
dat het Hof evenwel ambtshalve op deze vraag dient in te gaan, daar de voorschriften betreffende de vorm der verzoekschriften niet alleen in het belang van partijen zijn geschreven, doch tevens het Hof in staat moeten stellen tot het uitoefenen van zijn toetsings-recht;
Overwegende ten aanzien van de bewoordingen der verzoekschriften, dat kan worden toegegeven dat partijen bij het voordragen van de middelen waarop een beroep is gebaseerd niet zijn gebonden aan de woorden en de opsomming van artikel 33, lid 1, en dat zij de middelen niet behoeven te kwalificeren, doch kunnen volstaan met het aanvoeren van feitelijke of rechtsgronden, evenwel op voorwaarde dat uit het verzoekschrift voldoende duidelijk blijkt, welke van de in het Verdrag bedoelde middelen wordt aangevoerd;
dat de blote opsomming van de middelen in het verzoekschrift niet voldoet aan de vereisten van het Statuut en het Reglement;
dat de in deze regelingen gebruikte woorden
dat het aangevoerde middel derhalve dient te berusten op de voorgedragen uiteenzetting der feiten;
dat zulks evenwel in casu niet het geval is;
dat toch verzoeksters volstaan met de Hoge Autoriteit te betichten van
dat het beroep op de stelling, dat het G.B.S.V. of de Union des consommateurs de ferrailles de France zich bij het afsluiten van schrootcontracten ten opzichte van verzoeksters hebben verbonden of een belofte hebben gedaan, niet wijst op een algemene en abstracte rechtsregel, waarvan de schending aanleiding kan geven tot een beroep tot nietigverklaring;
dat verzoeksters eerst bij repliek de beweerdelijk geschonden
dat de aldus omschreven nietigheidsgrond noch rechtstreeks noch impliciet in de inleidende verzoekschriften is aangevoerd;
dat deze grond geen uitbreiding van een reeds aangevoerd middel, doch een geheel nieuw middel vormt;
dat dit middel derhalve tardief is opgeworpen, zodat de vorderingen niet-ontvankelijk dienen te worden verklaard;
Overwegende dat de vier verzoeksters een vergoeding in geld vorderen voor de schade die haar zou zijn berokkend door een dienstfout van de Hoge Autoriteit, daartoe stellende:
dat deze dienstfout van drieledige aard is;
dat de Hoge Autoriteit in de eerste plaats heeft nagelaten tijdig haar gewijzigde standpunt ten aanzien van de vrachtvergoeding bekend te maken, waardoor de ondernemingen verbintenissen hebben aangegaan waarvan zij zich zouden hebben onthouden indien zij behoorlijk waren ingelicht;
dat de Hoge Autoriteit voorts geen behoorlijke controle heeft uitgeoefend teneinde de onder haar toezicht of leiding staande organen te beletten, verkeerde initiativen te nemen en ongeldige verbintenissen aan te gaan;
dat zij ten slotte de verantwoordelijkheid draagt voor de onregelmatige en onjuiste werking van de vereveningsinstelling;
Overwegende dat de vorderingen tot schadevergoeding van verzoeksters derhalve niet zijn gegrond op het middel, dat de Hoge Autoriteit haar de door het G.B.S.V. toegekende rechten en voordelen ten onrechte heeft ontnomen;
dat de grondslag van deze beroepen dus los staat van die van de beroepen tot nietigverklaring;
dat deze beroepen derhalve ontvankelijk zijn;
Overwegende dat verweerster stelt dat verzoeksters haar ten onrechte verwijten, in 1958 haar standpunt ten opzichte van de vrachtpariteit te hebben gewijzigd;
dat zij integendeel steeds de mening is toegedaan geweest, dat deze pariteit geen onderdeel kan vormen van de vereveningsprijs;
dat de Hoge Autoriteit ter ondersteuning van deze stelling in de eerste plaats een beroep doet op de beschikking 34-56;
dat zij voorts aanvoert dat de vraag betreffende de uitkering van de vrachtvergoeding weliswaar intern bij het G.B.S.V. naar voren is gekomen, doch dat daarover nimmer in een principiële beschikking is beslist;
dat het evenwel niet noodzakelijk voorkomt, deze argumenten te onderzoeken;
dat, zelfs indien deze stellingen gegrond waren, daardoor nog niet het door de Hoge Autoriteit erkende feit ongedaan zou worden gemaakt, dat verscheidene malen beloften tot terugbetaling van de vrachtvergoeding zijn gedaan en nagekomen;
Overwegende dat deze beloften slechts het gevolg kunnen zijn geweest van een onvoldoende controle van de Hoge Autoriteit op de vereveningsinstelling, zodat, gelijk trouwens uit haar eigen stellingen valt af te leiden, het haar is ontgaan dat bepaalde methoden werden toegepast welke met haar beleid inzake de vrachtpariteit in strijd waren;
Overwegende dat de Hoge Autoriteit tevergeefs haar onkunde omtrent bestaan en omvang van de vrachtpariteit tracht te verklaren door de betekenis ervan te verkleinen en terug te brengen tot
dat toch de omvang van de uit hoofde van de vrachtpariteit aan Franse, Italiaanse en Nederlandse ondernemingen gedane betalingen (respectievelijk
dat de Hoge Autoriteit in ieder geval, reeds omdat zij — in welke vorm dan ook — aan de vereveningsinstelling haar goedkeuring heeft gehecht, dit stelsel diende te controleren, welk beginsel trouwens is neergelegd in het eerste artikel van de beschikkingen 22-54 en 14-55 waarbij de instelling in het leven werd geroepen;
Overwegende dat het gebrek aan toezicht dat de Hoge Autoriteit aan de dag heeft gelegd in de onderhavige gedingen duidelijk tot uitdrukking komt;
dat toch in casu verzoeksters de toezegging, dat de vrachtvergoeding zou worden uitgekeerd, hebben verkregen op een tijdstip waarop de Hoge Autoriteit zich niet meer beperkte tot het alleen maar uitoefenen van toezicht op de vereveningsinstelling, doch zelf, bij de beschikking 13-58, het beheer van de instelling ter hand had genomen;
dat zij, gewaarschuwd door de moeilijkheden die zich vroeger hadden voorgedaan, haar waakzaamheid ten opzichte van de organen die in de praktijk voor haar hun werkzaamheden bleven uitoefenen had behoren te verdubbelen;
dat de Hoge Autoriteit doordat zij niet heeft belet dat de in het verleden gevolgde praktijken werden voortgezet en in het bijzonder dat in oktober 1958 aan de vier verzoeksters beloften werden gedaan betreffende de toekenning van de vrachtvergoeding — welke ook de redenen van dit nalaten mogen zijn — de verplichting tot het uitoefenen van toezicht, die een zorgvuldig bestuur haar oplegt, ernstig heeft verwaarloosd, hetgeen een fout oplevert waarvoor zij aansprakelijk is;
Overwegende dat verweerster nog aanvoert dat verzoeksters door het gebrek aan toezicht niet in haar belangen kunnen zijn geschaad, daar zij zich ervan bewust hadden moeten zijn dat de te haren gunste genomen maatregelen onwettig en de organen, van wie die maatregelen afkomstig waren, onbevoegd waren;
dat deze stelling niet opgaat;
dat de omstandigheid dat het Vereveningsfonds bij de beschikking 13-58 was belast met de uitvoering van de vereveningsinstelling, alsmede dat destijds herhaalde malen aan een groot aantal ondernemingen van de Gemeenschap soortgelijke beloften waren gedaan welke ook waren nagekomen, verzoeksters in de waan kon brengen dat de gedane beloften rechtsgeldig waren en met de bedoelingen van de Hoge Autoriteit overeenstemden;
dat hiertegen niet kan worden aangevoerd, dat zowel de aard van de vereveningsinstelling als de beginselen van het Verdrag met een dergelijke toepassing van de voor de verevening geldende voorschriften in strijd waren;
dat toch, ongeacht de waarde van een dergelijk betoog, vaststaat dat de vrachtpariteit eerst bij de beschikking 18-60 in duidelijke en uitdrukkelijke bewoordingen is verboden;
dat het begrijpelijk is dat verzoeksters, zonder diepgaand onderzoek van de rechtsvragen die ter zake konden rijzen, deze vergoeding als een normale toepassing van de geldende voorschriften hebben opgevat;
Overwegende dat verzoeksters de schade waarvoor zij vergoeding vorderen vaststellen op de bedragen van de vrachtvergoeding die aan haar zijn beloofd of uitgekeerd;
dat het Hof deze berekeningswijze niet aanvaardt;
dat toch de fout waaruit de aansprakelijkheid van de Hoge Autoriteit voortvloeit niet is gelegen in het feit dat zij bedoelde vergoeding niet heeft uitbetaald, doch in het ontbreken van een behoorlijk toezicht op de organen die met de vereveningswerkzaamheden waren belast;
dat de vraag betreffende het bestaan en de omvang van de schade derhalve uit dit oogpunt dient te worden beschouwd;
Overwegende dat eerst dan zou kunnen worden aangenomen dat verzoeksters schade hebben geleden, indien werd bewezen dat zij bij de aankoop van scheepssloopschroot, exclusief de vrachtvergoeding, een hogere prijs hadden moeten betalen dan bij de aankoop van importschroot;
dat verzoeksters ter zake geen bewijs hebben bijgebracht of bewijsaanbod hebben gedaan;
dat de vorderingen derhalve niet voor toewijzing vatbaar zijn;
Overwegende dat verzoeksters in het ongelijk zijn gesteld en derhalve overeenkomstig artikel 69 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in de kosten dienen te worden veroordeeld;
HET HOF VAN JUSTITIE
Rechtdoende,
Verwerpt de beroepen;
Veroordeelt verzoeksters in de kosten;
Ontzegt het meer of anders gevorderde.
Aldus door het Hof gewezen en ondertekend te Luxemburg op
Uitgesproken ter openbare zitting gehouden te Luxemburg op
A.
A. M.