<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2001ELB.0500423901.case.xml"><NO.CASE>C-41/99 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61999C0041</NO.CELEX><NO.SEQ>0014.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>4242</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>4249</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>8</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ STIXHACKL — ΥΠΟΘΕΣΗ C-41/99 Ρ</LEFT><RIGHT>SADAM ZUCCHERIFICI κ.λπ. κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις της γενικής εισαγγελέως</HT></P><P><HT TYPE="UC">Christine Stix-Hackl</HT></P><P>της <DATE ISO="20010208">8ης Φεβρουαρίου 2001</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Εισαγωγή</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στην παρούσα υπόθεση, οι αναιοεσεί-ουσες (Sadam Zuccherifici Divisione della SECI SpA, Sadam Castiglionese SpA, Sadam Abruzzo SpA, Zuccherificio del Molise SpA και Società Fondiaria Industriale Romagnola SpA) στρέφονται κατά της διατάξεως που εξέδωσε το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις <DATE ISO="19981208">8 Δεκεμβρίου 1998</DATE><NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-4207.</P></NOTE> στην υπόθεση Τ-39/98 με την οποία απέρριψε την προσφυγή τους ως απαράδεκτη.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙ —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά, νομικό πλαίσιο και διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Οι προσφεύγουσες και νυν αναιρεσεί-ουσες είχαν ασκήσει προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου με την οποία ζητούσαν την ακύρωση του άρθρου 2 του κανονισμού (ΕΚ) 2613/97 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19971215">15ης Δεκεμβρίου 1997</DATE><NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός (ΕΚ) 2613/97 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19971215">15ης Δεκεμβρίου 1997</DATE>, που επιτρέπει στην Πορτογαλία να χορηγήσει ενισχύσεις στους παραγωγούς ζαχαρότευτλων και να καταργήσει κάθε εθνική ενίσχυση από την περίοδο εμπορίας 2001/2002 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="353" DATE.PUB="2001" PAGE.FIRST="3">ΕΕ L 353, σ. 3</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Η διάταξη αυτή προβλέπει, μεταξύ άλλων, την κατάργηση από της περιόδου εμπορίας 2001/02 των εθνικών ενισχύσεων που είχαν επιτραπεί με το άρθρο 46 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1785/81<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός (ΕΟΚ) 1785/81 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19810630">30ής Ιουνίου 1981</DATE>, περί κοινής οργανώσεως των αγορών στον τομέα της ζάχαρης (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="177" DATE.PUB="1981" PAGE.FIRST="4">ΕΕ L 177, σ. 4</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Το άρθρο 46 του κανονισμού 1785/81 επέτρεπε στην Ιταλική Δημοκρατία και στο Βασίλειο της Ισπανίας να χορηγήσουν, υπό τις προϋποθέσεις που έθετε, ενισχύσεις προσαρμογής στους παραγωγούς ζαχαρότευτλων.</TXT><P>Ο κανονισμός αυτός τροποποιήθηκε επανειλημμένως. Ο κανονισμός (ΕΚ) 1101/95<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός (ΕΚ) 1101/95 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19950424">24ης Απριλίου 1995</DATE>, περί τροποποιήσεως του κανονισμού 1785/81 περίκοινής οργανώσεως των αγορών στον τομέα της ζάχαρης και του κανονισμού (ΕΟΚ) 1010/86, που θεσπίζει τους γενικούς κανόνες που εφαρμόζονται στην επιστροφή στην παραγωγή για ορισμένα προϊόντα στον τομέα της ζάχαρης τα οποία χρησιμοποιούνται στη χημκή βιομηχανία (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="110" DATE.PUB="1995" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 110, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> προβλέπει την παράταση των ενισχύσεων που είχαν χορηγηθεί σε βόρειες και κεντρικές περιοχές της Ιταλίας μέχρι το τέλος της περιόδου εμπορίας 2000 και των ενισχύσεων που είχαν χορηγηθεί σε περιοχές της νότιας Ιταλίας μέχρι το τέλος της περιόδου εμπορίας 2001. Εξάλλου, το σύστημα ενισχύσεως που ίσχυε για τη νότια Ιταλία ήταν διαφορετικό από εκείνο που ίσχυε για τις άλλες περιοχές της Ιταλίας καθόσον είχε λιγότερο φθίνοντα χαρακτήρα. Ο κανονισμός 2613/97 προβλέπει, κατά συνέπεια, στο άρθρο 2, για τη νότια Ιταλία διάταξη η οποία προκύπτει ήδη από την προθεσμία λήψεως των ενισχύσεων που είχε θέσει ο κανονισμός 1101/95.</P></NP><?PAGE NO="I-4243"?><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Οι αναιρεσείουσες έχουν στην κυριτότητά τους επιχειρήσεις μεταποιήσεως και παραγωγής ζαχαρότευτλων στη Νότια Ιταλία κατά την έννοια του άρθρου 46, παράγραφος 4, του κανονισμού 1785/81.</TXT><P>Με τη διάταξη κατά της οποίας στρέφεται η παρούσα αναίρεση το Πρωτοδικείο έκρινε απαράδεκτη την ασκηθείσα ενώπιόν του προσφυγή ελλείψει δικαιώματος ασκήσεως προσφυγής. Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι ο κανονισμός 2613/97 είναι μέτρο γενικής ισχύος που δεν αφορούσε ατομικά καμία από τις αναιρεσείουσες. Το Πρωτοδικείο, κρίνοντας ότι οι αναιρεσείουσες δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις παραδεκτού μιας προσφυγής ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 173 (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 230 ΕΚ), παράγραφος 4, της Συνθήκης ΕΚ, απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙΙ —</NO.P><TXT>Λόγοι αναιρέσεως</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως οι αναιρεσείουσες προβάλλουν δύο λόγους: ο πρώτος αφορά την εκ μέρους του Πρωτοδικείου σύγχυση μεταξύ της δικής τους προσφυγής και εκείνης που είχε ασκηθεί στο πλαίσιο της υποθέσεως Τ-38/98<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η διαδικασία αυτή περατώθηκε με διάταξη του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19981208">8ης Δεκεμβρίου 1998</DATE> (Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-4191).</P></NOTE> εκ μέρους της Associazione Nazionale Bieticoltori (ΑΝΒ), ιταλικής ενώσεως παραγωγών ζαχαρότευτλων, και δύο Ιταλών παραγωγών, ο δε δεύτερος λόγος αναφέρεται στην παρανόηση των προϋποθέσεων παραδεκτού μιας προσφυγής ακυρώσεως που ασκούν φυσικά ή νομικά πρόσωπα.</TXT><P>Όσον αφορά τις προϋποθέσεις παραδεκτού, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι πληρούν τα τρία κριτήρια που έθεσε ο γενικός εισαγγελέας Van Gerven στις προτάσεις του επί της υποθέσεως <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-213/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-3177">C-213/91<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19930615">15ης Ιουνίου 1993</DATE>, Abertal κ.λπ. κατά Επιτροπή: (Συλλογή 1993, σ. Ι-3177),</P></NOTE></REF.DOC.ECR>. Πρώτον, ο κανονισμός παράγει έννομες συνέπειες αποφασιστικής φύσεως προβλέποντας την πλήρη κατάργηση, από της περιόδου εμπορίας 2001, των ενισχύσεων προσαρμογής που χορηγούνται στους παραγωγούς ζαχαρότευτλων και στις επιχειρήσεις παραγωγής ζάχαρης. Δεύτερον, αναπτύσσει δυσμενείς συνέπειες εις βάρος των αναιρεσειουσών καθόσον οι επιχειρήσεις παραγωγής ζάχαρης της Νότιας Ιταλίας <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>θίγονται<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> άμεσα από το εν λόγω μέτρο. Τρίτον, οι έννομες αυτές συνέπειες προκύπτουν άμεσα από τον ίδιο τον κανονισμό και δεν αποτελούν συνέπεια μέτρου ληφθέντος από κοινοτικό όργανο ή από κράτος μέλος. Οι αναιρεσεί-ουσες καταλήγουν, κατά συνέπεια, στο συμπέρασμα ότι η προσφυγή τους πρέπει να κριθεί παραδεκτή και ζητούν από το Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση επί της υποθέσεως τους.</P><P>Οι αναιρεσείουσες, προς στήριξη του λόγου που αναφέρεται στη σύγχυση που υπέπεσε το Πρωτοδικείο, επικαλούνται αφενός, την αναγραφή στη διάταξη που εκδόθηκε επί της δικής τους υποθέσεως των ονομάτων προσφευγόντων άλλης υποθέσεως. Το γεγονός<?PAGE NO="I-4244"?> αυτό ανάγκασε το Πρωτοδικείο να εκδώσει διορθωτική διάταξη στις <DATE ISO="19990129">29 Ιανουαρίου 1999</DATE>. Αφετέρου, το Πρωτοδικείο με τη διάταξη του επανειλημμένως αναφέρθηκε στην κατάσταση των παραγωγών ζαχαρότευτλων αγνοώντας, κατά τον τρόπο αυτό, την πραγματική δραστηριότητα των αναιρεσειουσών. Οι αναφορές αυτές σημαίνουν, κατά την άποψη των αναιρεσειουσών, ότι αγνοήθηκε η ταυτότητά τους, καθόσον δεν είναι παραγωγοί ζαχαρότευτλων, αλλά επιχειρήσεις μεταποιήσεως και παραγωγής ζάχαρης από ζαχαρότευτλα. Συνεπώς, το Πρωτοδικείο εφάρμοσε επί της υποθέσεως Τ-39/98 το σκεπτικό που διατύπωσε σχετικά με τους παραγωγούς ζαχαρότευτλων στην υπόθεση Τ-38/98, χωρίς να εξετάσει για ποιους λόγους το άρθρο 2 του κανονισμού 2613/97 δεν αφορά άμεσα και ατομικά τις εν λόγω επιχειρήσεις.</P></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο αντιτάσσει ότι η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται στην κατά λέξη επανάληψη των λόγων και επιχειρημάτων που οι αναιρεσείουσες είχαν προβάλει ενώπιον του Πρωτοδικείου και ότι μέσω αυτής οι αναιρεσείουσες επιδιώκουν επανεξέταση της υποθέσεως τους από το Δικαστήριο. Αυτό αντιβαίνει προς το άρθρο 51 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και προς το άρθρο 112 του Κανονισμού του Διαδικασίας, το δε Δικαστήριο καλείται να εφαρμόσει το άρθρο 119 του εν λόγω κανονισμού απορρίπτοντας, με αιτιολογημένη διάταξη, την αίτηση αναιρέσεως ως προφανώς απαράδεκτη.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Οι αναιρεσείουσες επικαλούνται κατά του επιχειρήματος αυτού το γεγονός ότι το Πρωτοδικείο περιορίστηκε να εξετάσει το παραδεκτό της προσφυγής. Εφόσον δεν προχώρησε σε εξέταση της υποθέσεως επί της ουσίας, δεν μπορεί να γίνει λόγος για επανεξέταση. Δεδομένου ότι το Πρωτοδικείο δέχθηκε την ένσταση απαραδέκτου, οι αναιρεσείουσες δυσχερώς θα μπορούσαν, κατά την άποψη τους, να προβάλουν άλλους λόγους με την αίτηση αναιρέσεως εκτός από εκείνους που είχαν προβάλει πρωτοδίκως.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί συγχύσεως εκ μέρους του Πρωτοδικείου μεταξύ των δύο υποθέσεων, το Συμβούλιο ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο ακολούθησε και στις δύο αυτές υποθέσεις την ίδια τεχνική που ακολουθεί κατά παράδοση προκειμένου να εξετάσει το παραδεκτό μιας προσφυγής ακυρώσεως ασκηθείσας από φυσικά ή νομικά πρόσωπα. Εφόσον οι αναιρεσείουσες προέβαλαν τα ίδια επιχειρήματα και στις δύο υποθέσεις, το Πρωτοδικείο δεν μπορούσε παρά να κρίνει — με το ίδιο σκεπτικό — και τις δύο προσφυγές ως απαράδεκτες.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Τέλος, το Συμβούλιο υπογραμμίζει ότι μια διάταξη περί απαραδέκτου συνιστά οριστική πράξη η οποία μπορεί να προσβληθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Συνεπώς, παρέλκει να γίνει, όπως προτείνουν οι αναιρεσείουσες, διάκριση μεταξύ των αποφάσεων και των διατάξεων του Πρωτοδικείου. Έναντι των δύο αυτών ειδών πράξεων εφαρμόζονται οι ίδιες προϋποθέσεις. Συνεπώς, αίτηση αναιρέσεως η οποία περιορίζεται να επαναλάβει τους λόγους και τα επιχειρήματα που διατυπώθηκαν ενώπιον του Πρωτοδικείου πρέπει να θεωρηθεί απαράδεκτη.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-4245"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Η γνώμη μου επί της υποθέσεως</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Επί του παραδεκτού</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Δυνάμει του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Δικαστηρίου περιορίζεται σε νομικά ζητήματα, μπορεί δε να στηριχθεί μόνο σε λόγους που αφορούν την αναρμοδιότητα του Πρωτοδικείου, τυχόν πλημμέλειες κατά την ενώπιον του διαδικασία που θίγουν τα συμφέροντα του αναιρεσείοντος και την παραβίαση του κοινοτικού δικαίου από το Πρωτοδικείο. Δυνάμει του άρθρου 112, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως περιλαμβάνει τους προβαλλόμενους νομικούς λόγους και επιχειρήματα<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ σχετικώς τη διάταξη της <DATE ISO="19970306">6ης Μαρτίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-303/96" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-1239">C-303/96, Bernardi κατά Κοινοβουλίου (Συλλογή 1997, σ. Ι-1239, σκέψη 36)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT><P>Από τις δύο αυτές διατάξεις προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να αναφέρει με ακρίβεια τα στοιχεία της διατάξεως κατά των οποίων βάλλει καθώς και τα νομικά επιχειρήματα προς στήριξη του αναιρετικού αιτήματος<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ σχετικώς τη διάταξη της <DATE ISO="19980115">15ης Ιανουαρίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-403/95 P" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-27">C-403/95 Ρ, Obst κατά Επιτροπής (Συλλογή 1998, σ. Ι-27, σκέψη 17)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία, δεν πληροί τον όρο αυτό η αίτηση αναιρέσεως που περιορίζεται στην επανάληψη ή στην κατά λέξη παράθεση των λόγων ακυρώσεως και των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν ήδη ενώπιον του Πρωτοδικείου· <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>συγκεκριμένα, μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως συνιστά στην πραγματικότητα αίτηση απλής επανεξετάσεως της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου, η οποία κατά το άρθρο 49 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά του<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Διάταξη της <DATE ISO="19980709">9ης Ιουλίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-317/97 P" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-4269">C-317/97 Ρ, Smanor κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1998, σ. Ι-4269, σκέψη 21)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Είναι βέβαιον ότι η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε επαναλήψεις, καθόσον επαναλαμβάνει κατά λέξη τα επιχειρήματα και τους λόγους που είχαν ήδη περιληφθεί στο δικόγραφο της προσφυγής.</TXT><P>Το γεγονός ότι οι αναιρεσείουσες στρέφονται εν προκειμένω κατά διατάξεως και όχι αποφάσεως του Πρωτοδικείου δεν έχει σχετικώς καμία σημασία.</P><P>Εντούτοις, όσον αφορά την αιτίαση περί συγχύσεως του Πρωτοδικείου μεταξύ της υπό κρίση υποθέσεως και της διαδικασίας στην υπόθεση Τ-38/98, τόσο όσον αφορά τον καθορισμό των προσφευγόντων, αλλά και όσον αφορά την ασκούμενη από αυτούς δραστηριότητα, είναι απολύτως αδύνατο να πρόκειται — όπως ευκόλως γίνεται κατανοητό — για απλή επανάληψη ή για επανεξέταση.</P></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Οι αναιρεσείουσες προσβάλλουν τη διάταξη αμφισβητούσες τη νομική της βάση. Στηρίζουν την αίτηση τους αναιρέσεως επί επιχειρημάτων τα οποία αναφέρονται στο περιεχόμενο της διατάξεως και επίσης, εμμέσως, στην προηγηθείσα διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-4246"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Επί του βασιμου της αιτήσεως αναιρέσεως.</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Επομένως, επιβάλλεται να εξετασθεί αν το Πρωτοδικείο ενήργησε παρανόμως μη αναγνωρίζοντας στις αναιρεσείουσες το δικαίωμα να προσβάλουν τον κανονισμό 2613/97.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Επιθυμώ εξ αρχής να τονίσω ότι συμφωνώ με την άποψη κατά την οποία η πρόσβαση στην κοινοτική δικαιοσύνη, ειδικότερα διά της ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως, πρέπει κατ' αρχήν να παρέχεται με σχετική ευκολία<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. σχετικώς τα άρθρα που παραθέτει ο γενικός εισαγγελέας Ruiz-Jarabo Coloraer στις προτάσεις του επί της υποθέσεως <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-142/95 P" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-6669">C-142/95 Ρ, Associazione agricoltori della provincia di Rovigo κ.λπ. πατά Επιτροπής (Συλλογή 1996, σ. Ι-6669 και σ. Ι-6679)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT><P>Πάντως, η εκδοθείσα από το Πρωτοδικείο διάταξη είναι σύμφωνη με πάγια νομολογία σχετική με την ερμηνεία του άρθρου 173, παράγραφος 4, της Συνθήκης, το οποίο θέτει αυστηρές προϋποθέσεις για το παραδεκτό μιας προσφυγής ακυρώσεως ασκούμενης από φυσικά ή νομικά πρόσωπα.</P></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 173, παράγραφος 4, της Συνθήκης, το παραδεκτό προσφυγής ακυρώσεως στρεφόμένης κατά κανονισμού, την οποία άσκησε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός αποτελεί, από απόψεως αποτελεσμάτων, απόφαση η οποία αφορά τον προσφεύγοντα άμεσα και ατομικά. Σύμφωνα με πάγια νομολογία, το κριτήριο της διακρίσεως μεταξύ κανονισμού και αποφάσεως πρέπει να αναζητηθεί στη γενική ή όχι ισχύ της συγκεκριμένης πράξεως<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Διάταξη της <DATE ISO="19930712">12ης Ιουλίου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-168/93" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-4009">C-168/93, Gibraltar και Gibraltar Development κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1993, σ. Ι-4009, οκέψη 11)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Μια πράξη έχει γενική ισχύ όταν εφαρμόζεται επί καταστάσεων αντικειμενικώς καθοριζομένων και αναπτύσσει έννομες συνέπειες έναντι κατηγοριών προσώπων οι οποίες καθορίζονται γενικά και αφηρημένα<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19821006">6ης Οκτωβρίου 1982</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="307/81" YEAR="1982" PAGE.ECR="3463">307/81, Alusuisse κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (Συλλογή 1982, σ. 3463, σκέψη 9)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19980402">2ας Απριλίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-321/95 P" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-1651">C-321/95 Ρ, Greenpeace Council κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1998, σ. Ι-1651, σκέψεις 27 επ.)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2 του κανονισμού 2613/97 ορίζει ότι από την περίοδο εμπορίας 2001/02η ενίσχυση που προβλέπει το άρθρο 1, καθώς και οι ενισχύσεις που προβλέπονται στο άρθρο 46 του κανονισμού 1785/81, καταργούνται. Επομένως, ένα τέτοιο μέτρο εφαρμόζεται επί μιας καταστάσεως αντικειμενικώς καθοριζομένης, δηλαδή επί όλων των περιπτώσεων στις οποίες συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής των δύο αυτών συστημάτων ενισχύσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2 του κανονισμού 2613/97 αναπτύσσει έννομες συνέπειες έναντι κατηγοριών προσώπων οι οποίες ορίζονται γενικά και αφηρημένα, δηλαδή έναντι κρατών μελών καθώς και έναντι φυσικών και νομικών προσώπων που αναπτύσσουν δράση εντός ενός καθορισμένου οικονομικού τομέα. Μεταξύ των τελευταίων περιλαμβάνονται, ακριβώς, και πρόσωπα έχοντα την κυριότητα επιχειρήσεων μεταποιήσεως ζαχαρότευτλων και παραγωγής<?PAGE NO="I-4247"?> ζάχαρης από ζαχαρότευτλα, τα οποία αφορά η παρούσα υπόθεση. Το στοιχείο αυτό, εντούτοις, ουδόλως επηρεάζει, τη γενική ισχύ του μέτρου.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Δυνάμει της νομολογίας του Δικαστηρίου<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19940518">18ης Μαΐου 1994</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-309/89" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-1853">C-309/89, Codomiu κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1994, σ-Ι-1853, οκέψη 20)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, ένας κανόνας ο οποίος εφαρμόζεται επί του συνόλου των οικείων επιχειρηματιών μπορεί, παρά ταύτα, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να αφορά ορισμένους εκ των επιχειρηματιών αυτών κατά τρόπο ατομικό. Σε μια τέτοια περίπτωση, μια κοινοτική πράξη μπορεί να αποτελεί ταυτόχρονα κανόνα γενικής ισχύος και απόφαση έναντι ορισμένων επιχειρηματιών. Αυτό συμβαίνει όταν η συγκεκριμένη νομοθετική διάταξη επηρεάζει ένα νομικό ή φυσικό πρόσωπο λόγο ορισμένων ειδικών χαρακτηριστικών του ή μιας πραγματικής καταστάσεως που το χαρακτηρίζει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Ενόψει της νομολογίας επιβάλλεται, κατά συνέπεια, να εξεταστεί αν το άρθρο 2 του κανονισμού 2613/97 αφορά, παρά ταύτα, τις αναιρεσείουσες, λόγω ορισμένων ειδικών χαρακτηριστικών τους ή μιας πραγματικής καταστάσεως που τις χαρακτηρίζει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο.</TXT><P>Στην προκειμένη περίπτωση έχει εφαρμογή το κριτήριο της κατ' ουσίαν επιρροής. Εντούτοις, από τα επιχειρήματα που προέβαλαν οι αναιρεσείουσες δεν προκύπτει αν και κατά πόσο το άρθρο 2 του κανονισμού 2613/97 επηρεάζει ειδικώς ή αποκλειστικώς τη νομική τους κατάσταση.</P></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Βεβαίως, ο κανονισμός επηρεάζει τις αναιρεσείουσες, αυτό όμως δεν αρκεί να τις χαρακτηρίσει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο επί του οποίου εφαρμόζεται ο κανονισμός. Η επίμαχη διάταξη τις αφορά λόγω της αντικειμενικής τους ιδιότητας των επιχειρηματιών που ασκούν τη δραστηριότητά τους στον τομέα της μεταποιήσεως ζαχαρότευτλων, τις αφορά δε, κατ' αρχήν, ακριβώς όπως και οποιοδήποτε άλλον επιχειρηματία που ασκεί την ίδια δραστηριότητα σε μια από τις γεωγραφικές περιοχές τις οποίες αφορά ο κανονισμός<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την απόφαση της <DATE ISO="19960215">15ης Φεβρουαρίου 1996</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-209/94 P" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-615">C-209/94 Ρ, Buralux κ.λπ. κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1996, σ. Ι-615, σκέψη 24)</REF.DOC.ECR>, και τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Ruiz-Jarabo Colomer επί της υποθέσεως Associazione agricoltori della provincia di Rovigo κ.λπ. κατά Επιτροπής, προαναφερθείσα στην υποσημείωση 11).</P></NOTE>.</TXT><P>Αν συγκριθεί η εκ του κανονισμού 1101/95 κατάσταση με την ισχύουσα σε ορισμένα άλλα μέρη της Ιταλίας ρύθμιση, προκύπτει, βεβαίως, ότι οι συνέπειες του άρθρου 2 του κανονισμού 2613/97 είναι περισσότερο έντονες στη Νότια Ιταλία και, κατά συνέπεια, για τις αναιρεσείουσες, ενώ η σταδιακή κατάργηση των ενισχύσεων που προβλέπει ο κανονισμός 1101/95 δεν έχει τόσο έντονο ρυθμό σε άλλες περιοχές. Εντούτοις, το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη πράξη έχει στην παρούσα υπόθεση διαφορετικές συνέπειες για διαφορετικά υποκείμενα δικαίου, ουδόλως επηρεάζει τον νομικό της χαρακτήρα<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Διάταξη της <DATE ISO="19971218">18ης Δεκεμβρίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-409/96 P" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-7531">C-409/96 Ρ, Sveriges Betodlares και Henrikson κατά Επιτροπής (Συλλογή 1997, σ. Ι-7531, σχέψη 37)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></NP><?PAGE NO="I-4248"?><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Το γεγονός ότι οι αναιρεσείουσες κατέχουν επιχειρήσεις μεταποιήσεως ζαχαρότευτλων και παραγωγής ζάχαρης από ζαχαρότευτλα και δεν είναι επιχειρήσεις παραγωγής ζαχαρότευτλων, καθώς και οι εντεύθεν ιδιομορφίες της δραστηριότητάς τους, δεν σημαίνει ότι η πράξη αυτή τις αφορά ατομικά.</TXT><P>Ενόψει του συστήματος των επιτρεπομένων ενισχύσεων, κατά την έννοια του άρθρου 46, παράγραφος 2, του κανονισμού 1785/81 και της απαγορεύσεως που προβλέπει το άρθρο 2 του κανονισμού 2613/97, οι αναιρε-σείουσες βρίσκονται, εν πάση περιπτώσει, σε κατάσταση παρόμοια με εκείνη των υπολοίπων επιχειρήσεων μεταποιήσεως ζαχαρότευτλων και παραγωγής ζάχαρης από ζαχαρότευτλα<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. τις διατάξεις της <DATE ISO="19881012">12ης Οκτωβρίου 1988</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="34/88" YEAR="1988" PAGE.ECR="6265">34/88, Cevap κ.λπ. κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1988, σ. 6265, σκέψη 15)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19951123">23ης Νοεμβρίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-10/95 P" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4149">C-10/95 Ρ, Asocarne κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1995, ο. Ι-4149, σκέψη 42)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Το γεγονός και μόνον ότι οι αναιρεσείουσες, σύμφωνα με τα όσα οι ίδιες υποστηρίζουν, είναι οι μόνες ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις μεταποιήσεως ζαχαρότευτλων και παραγωγής ζάχαρης από ζαχαρότευτλα στη Νότια Ιταλία δεν σημαίνει ότι ο επίμαχος κανονισμός τις αφορά ατομικά. Αποτελεί πάγια νομολογία ότι το γεγονός ότι μια νομική πράξη αφορά περιορισμένο κύκλο αποδεκτών δεν σημαίνει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19990121">21ης Ιανουαρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-73/97 P" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-185">C-73/97 Ρ, Γαλλία κατά Comafrica κ.λπ. (Συλλογή 1999, σ. Ι-185, σκέψεις 37 επ.)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Εξάλλου, το επιχείρημα των αναιρεσειουσών ότι θα στερηθούν αποτελεσματικής ένδικης προστασίας σε περίπτωση που δεν τους αναγνωριστεί το δικαίωμα να προσβάλουν τον κανονισμό 2613/97 είναι ανακριβές. Πράγματι, σε περίπτωση ένδικης διαφοράς ενώπιον εθνικού δικαστηρίου σχετικής με την εφαρμογή του κανονισμού, <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>τίποτε δεν εμποδίζει να αμφισβητηθεί το κύρος του κοινοτικού κανονισμού βάσει του οποίου εκδόθηκε η πράξη αυτή<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Γαλλία κατά Comafrica κ.λπ., προαναφερθείσα στην υποσημείωση 18, σκέψη 40).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Επομένως, το Πρωτοδικείο ορθώς ερμήνευσε το άρθρο 173, παράγραφος 4, της Συνθήκης, αποφαινόμενο ότι ο κανονισμός (ΕΚ) 2613/97 δεν αφορά ατομικώς τις αναι-ρεσείουσες και ότι, επομένως, αυτές δεν ικανοποιούν τις προϋποθέσεις του παραδεκτού μιας προσφυγής ακυρώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Εφόσον δεν πληρούται η προϋπόθεση κατά την οποία το προσβαλλόμενο μέτρο πρέπει να αφορά ατομικά τον προσφεύγοντα, παρέλκει να εξετασθεί αν το μέτρο αυτό αφορά άμεσα τις αναιρεσείουσες.</TXT><P>Βάσει αυτών των σκέψεων, μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η προσα-πτόμενη στο Πρωτοδικείο αιτίαση περί συγχύσεως δεν επηρεάζει το κύρος της διατάξεως του.</P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-4249"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Επί των δικαστικών εξόδων</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τη συνδυασμένη εφαρμογή των άρθρων 69, παράγραφος 2, και 118 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, οι αναιρεσείοντες καταδικάζονται στα δικαστικά έξοδα σε περίπτωση απορρίψεως της αιτήσεως αναιρέσεως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI —</NO.P><TXT>Πρόταση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Ενόψει των ανωτέρω σκέψεων προτείνω στο Δικαστήριο:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>να καταδικάσει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>