De feiten en het procesverloop in het hoofdgeding alsmede de krachtens artikel 20 van 's Hofs Statuut-EEG ingediende schriftelijke opmerkingen kunnen worden samengevat als volgt:
<TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>De feiten en de schriftelijke behandeling</TXT></NP></TI><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>De feiten en het procesverloop voor de nationale rechter</TXT></NP></TI>Op 17 november 1980 diende Roomboterfabriek De beste boter BV, verzoekster in het hoofdgeding, bij het Produktschap voor Zuivel, verweerder in het hoofdgeding, een aanvraag in om uitvoercertificaten met vaststelling vooraf van de restitutie, in het kader van openbare inschrijvingen opengesteld in:
de Sovjetunie, betreffende 10000 ton botervet, tariefpost 04.03 ex B II, en 25000 ton boter, tariefpost 04.03 ex A IV;
Cuba, betreffende 9000 ton boter;
Portugal, betreffende 400 ton boter.
Bij circulaire (EEG/958) van 20 november 1980, berichtte het Produktschap de exporteurs van melk en zuivelprodukten het volgende:
De Europese Commissie heeft besloten de mogelijkheid tot voorfixatie van de restitutie bij uitvoer van boter en boterolie (tariefpost 04.03) naar derde landen voor de periode van 20 tot en met 17 november 1980 te schorsen.
Dit betekent dat verzoeken tot voorfixatie, gedaan gedurende de periode van 17 tot en met 19 november 1980, welke in verband met de wachttijd van 5 dagen, normaliter vanaf 24 november 1980 zouden worden gehonoreerd, niet worden ingewilligd.
Mitsdien heeft verweerder in het hoofdgeding de afgifte van de op 17 november 1980 door verzoekster aangevraagde voorfixatiecertificaten geweigerd en haar tevens de in verband met haar aanvragen gestelde bankgaranties teruggezonden.
Nadat haar bezwaren hiertegen door verweerder van de hand waren gewezen, stelde verzoekster op 27 januari 1981 bij het College van Beroep voor het Bedrijfsleven beroep in tegen het niet-inwilligen van de aanvragen om vaststelling vooraf van de restituties voor de betrokken exporten.
Hiertoe heeft zij het volgende betoogd:
Het bestreden besluit steunt op een uitlegging van artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75, die ingaat tegen de duidelijke bewoordingen van verordening nr. 876/68 van de Raad van 28 juni 1968 (PB L 155 van 1968, blz. 1) en met name die van artikel 5, lid 4, krachtens hetwelk aanvragen van certificaten vergezeld van verzoeken om vaststelling vooraf, die tijdens de schorsingsperiode worden ingediend, niet ontvankelijk zijn.
Het bestreden besluit steunt op een uitlegging van verordening nr. 2044/75 die in strijd is met het kennelijke doel van die verordening.
Voorts berust het op een uitlegging die in strijd is met het beginsel van de rechtszekerheid, hoofdzakelijk omdat de mogelijkheid om restituties vooraf vast te stellen de exporteurs een waarborg verschaft ten aanzien van de stabiliteit van de genoemde restituties. Slechts in uitzonderlijke, uitdrukkelijk omschreven omstandigheden kan van dit uitgangspunt worden afgeweken. Welnu, de toekenning van terugwerkende kracht aan een schorsingsbesluit valt daarbuiten.
Subsidiair voegt verzoekster in het hoofdgeding hieraan toe dat, ingeval verweerders uitlegging juist zou zijn, verordening nr. 2993/80 van de Commissie van 19 november 1980, houdende tijdelijke schorsing van de vaststelling vooraf van de restitutie bij uitvoer van boter en butteroil (PB L 310 van 1980, blz. 18), ongeldig of althans op haar niet van toepassing moet worden verklaard.
<TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>De toepasselijke communautaire regeling</TXT></NP></TI>—Verordening nr. 804/68 van de Raad van 27 juni 1968, houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelprodukten (PB L 148 van 1968, blz. 13), bevat de basisbeginselen betreffende enerzijds de afgifte van uitvoercertificaten (artikel 13) en anderzijds de toekenning en de vaststelling van de restitutiebedragen (artikel 17).—Ter uitvoering van voornoemd artikel 17, voorziet verordening nr. 876/68 van de Raad in de mogelijkheid de restituties te differentiëren naar gelang van de bestemming van de uitgevoerde produkten. Luidens artikel 5, lid 2, van deze laatste verordening is het bedrag van de restitutie bij uitvoer het bedrag dat op de dag van uitvoer geldt, Ten einde de exporteurs een zekere waarborg ten aanzien van de stabiliteit van de restituties te verschaffen, bepaalt lid 3, alinea's 1 en 2, van ditzelfde artikel 5:De restitutie kan van tevoren worden vastgesteld. In dat geval wordt de op de dag van de indiening van de aanvrage voor een uitvoercertificaat geldende restitutie, op een verzoek van de belanghebbende dat deze tegelijk met de aanvrage voor het certificaat moet indienen, toegepast op de uitvoer die tijdens de geldigheidsduur van het certificaat plaatsvindt.
—Deze algemene voorschriften over de voorfixatie van uitvoerrestituties werden aangevuld met de algemene voorschriften over de schorsing van de toepassing van het voorfixatiestelsel, met name artikel 9 van verordening nr. 2429/72 van de Raad van 21 november 1972 (PB L 264 van 1972, blz. 1), dat aan artikel 5, lid 4, van verordening nr. 876/68 het volgende heeft toegevoegd :Wanneer het onderzoek van de marktsituatie aanleiding geeft tot het constateren van het bestaan van moeilijkheden ten gevolge van de toepassing van de bepalingen inzake de vaststelling vooraf van de restitutie, of wanneer het gevaar bestaat dat dergelijke moeilijkheden zich kunnen voordoen, kan volgens de procedure van artikel 30 van verordening (EEG) nr. 804/68 worden besloten de toepassing van deze bepalingen voor de strikt noodzakelijke duur te schorsen.
In uiterst dringende gevallen kan de Commissie, na een onderzoek van de situatie aan de hand van alle informaties waarOver zij beschikt, beslissen de vaststelling vooraf gedurende ten hoogste drie werkdagen te schorsen.
Aanvragen van certificaten vergezeld van verzoeken om vaststelling vooraf, die tijdens de schorsingsperiode worden ingediend, zijn niet ontvankelijk.
—Verordening nr. 2044/75 bevat de bijzondere uitvoeringsbepalingen inzake de vaststelling vooraf van de restituties in de sector melk en zuivelprodukten, waaronder boter en butteroil. In afwijking van de algemene regel dat uitvoercertificaten worden afgegeven op de dag van indiening der aanvraag, bepaalt artikel 3, lid 3, van deze verordening dat de uitvoercertificaten voor de genoemde produkten worden afgegeven op de vijfde werkdag volgende op de dag van indiening van de aanvraag, voor zover gedurende deze periode geen bijzondere maatregelen worden getroffen.3.Van oordeel dat de stellingen van partijen een aantal vragen doen rijzen betreffende het gemeenschapsrecht, legde de verwijzende rechter het Hof de navolgende prejudiciële vragen voor:
- 1.Moet artikel 3, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2044/75 van de Commissie van 25 juli 1975 aldus worden uitgelegd dat als een bijzondere maatregel (mede) dient te worden aangemerkt een besluit tot schorsing van de mogelijkheid tot voorfixatie van de restitutie ingevolge het bepaalde bij verordening (EEG) nr. 876/68 van de Raad van 28 juni 1968?
- 2.Indien de eerste vraag bevestigend moet worden beantwoord, brengt dan ook overigens een juiste uitleg van dat artikel 3, lid 3, mee dat aanvragen om voorfixatie, welke zijn ingediend vóór de schorsingsperiode, doch waarop gedurende die periode moet worden beslist, dienen te worden afgewezen?
- 3.Indien ook deze vraag bevestigend moet worden beantwoord, moet dan worden geoordeeld, dat genoemd artikel 3, lid 3, in strijd is meţ het gemeenschapsrecht, inzonderheid artikel 5, lid 4, van verordening (EEG) nr. 876/68 van de Raad van 28 juni 1968, dan wel met het tot het gemeenschapsrecht te rekenen beginsel van de rechtszekerheid?
De verwijzingsbeschikking is op 15 oktober 1982 ter griffie van het Hof ingeschreven.
Krachtens artikel 20 van 's Hofs Sta-tuut-EEG zijn schriftelijke opmerkingen ingediend door Roomboterfabriek De beste boter BV, vertegenwoordigd door B. H. ter Kuile, advocaat, en de Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur R. C. Fischer als gemachtigde.
Bij beschikking van 4 mei 1983 heeft het Hof, krachtens artikel 95, paragrafen 1 en 2, van het Reglement voor de procesvoering, de zaak naar de Tweede kamer verwezen.
Het Hof heeft, op rapport van de rechterrapporteur en gehoord de advocaat-generaal, besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan.
<TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Opmerkingen als bedoeld in artikel 20 van's Hofs Sta-tuut-EEG</TXT></NP></TI>Verzoekster in het hoofdgeding merkt vooraf op, dat voor zover het onderhavige geval betrekking heeft op de vaststelling vooraf van restituties in het kader van deelname aan in een derde land opengestelde openbare inschrijvingen, niet alleen artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 van toepassing is, maar ook andere bepalingen, met name artikel 6 van verordening nr. 2044/75 alsmede artikel 19, leden 1 en 2, van verordening nr. 193/75 van de Commissie van 17 januari 1975, houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen inzake het stelsel van invoer-, uitvoer- en voorfixatiecertificaten voor landbouwprodukten (PB L 25 van 1975, blz. 10). Volgens haar rijst de vraag of deze bepalingen de toepassing van artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 terzijde stellen, welke vraag in zaak 109/82, Interagra, aan de orde is. Indien het Hof in zaak 109/82 zou beslissen dat artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 geen toepassing vindt in geval van een in een derde land gehouden openbare inschrijving, zouden de drie door de nationale rechter gestelde vragen hun belang kunnen verliezen.
Wat de eerste vraag betreft, stelt verzoekster in het hoofdgeding dat het gemeenschapsrecht geen omschrijving geeft van het begrip bijzondere maatregelen; volgens haar dient daarom aansluiting te worden gezocht bij de systematiek van het geheel van regels van toepassing op het gebied van de landbouw, waarbij onderscheid moet worden gemaakt tussen enerzijds regels betreffende het dagelijks beheer van de marktordening — die naar hun aard niet als bijzondere maatregelen in de zin van verordening nr. 2044/75 kunnen worden gekwalificeerd — en anderzijds regels welke van toepassing zijn in uitzonderlijke omstandigheden. Het beheer van de gemeenschappelijke markt nu, is de normale dagelijkse taak van de Commissie. Dit beheer omvat niet enkel het regelmatig vaststellen van de restituties, maar kan ook wel leiden tot schorsing van de mogelijkheid om de restituties vooraf vast te stellen, indien moeilijkheden zich voordoen of dreigen voor te doen.
Mitsdien stelt verzoekster voor de eerste vraag te beantwoorden als volgt:
Artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 van de Commissie van 25 juni 1975 dient aldus te worden uitgelegd dat, als een bijzondere maatregelniet dient te worden aangemerkt een besluit tot schorsing van de mogelijkheid tot vaststelling vooraf van de restitutie ingevolge het bepaalde bij verordening nr. 876/68 van de Raad van 28 juni 1968.
Verzoekster betoogt dat het Hof, indien het al aan behandeling van de tweede vraag toekomt, deze ontkennend dient te beantwoorden, aangezien een uitdrukkelijke bevoegdheid van de Commissie tot het verwerpen van vóór de schorsingsperiode ingediende aanvragen om voorfixatie ontbreekt. Immers, noch uit verordening nr. 193/75, noch uit de verordeningen nrs. 804 en 876/68 kan een dergelijke bevoegdheid worden afgeleid. Artikel 5, lid 4, derde alinea, van verordening nr. 876/68 bepaalt daarentegen dat verzoeken om vaststelling vooraf,, die tijdens de schorsingsperiode worden ingediend, niet ontvankelijk zijn. Verweerder had de hangende aanvragen in casu alleen mogen verwerpen, indien het gemeenschapsrecht uitdrukkelijk had voorzien in de bevoegdheid om tijdens een schorsingsperiode hangende aanvragen uitsluitend op grond van deze. schorsing te verwerpen.
Voor het geval dat het Hof mocht oordelen dat de eerste vraag bevestigend moet worden beantwoord, stelt verzoekster voor, de tweede vraag als volgt te beantwoorden:
Artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 dient aldus te worden uitgelegd, dat aanvragen om vaststelling van restitutie vooraf, welke zijn ingediend vóór een schorsingsperiode tot stand gebracht op grond van een maatregel gebaseerd op verordening nr. 876/68 en waarop gedurende deze schorsingsperiode moet worden beslist, niet mogen worden afgewezen.
Ten aanzien van de derde vraag betreffende de geldigheid van de betrokken bepaling, merkt verzoekster vooreerst op dat, indien artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 aldus moet worden uitgelegd dat zelfs aanvragen welke'hangende waren op het ogenblik waarop tot schorsing is besloten kunnen worden verworpen, zulks in strijd zou komen met artikel 5, lid 4, derde alinea, van verordening nr. 876/68, luidens hetwelk deze aanvragen tijdens de schorsingsperiode niet ontvankelijk zijn.
Verzoekster merkt in de tweede plaats op dat een dergelijke uitlegging van artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 tevens het beginsel van de rechtszekerheid miskent. In dit verband herinnert zij eraan dat de afgifte van uitvoercertificaten de exporteur, op. straffe van verbeurte van de gestorte waarborgsom, tot uitvoer verplicht. Bovendien beoogt het gemeenschapsrecht, door te voorzien in de mogelijkheid om de restituties vooraf vast te stellen, de exporteurs zekerheid te verschaffen ten aanzien van de bedragen die zij bij de uitvoer zullen ontvangen, en het spreekt vanzelf dat zij hun transacties afsluiten op basis van de restitutievoet geldend op het ogenblik van de aanvraag. Dat de Commissie in het kader van het normale beheer van een gemeenschappelijke markt de restituties op basis waarvan de exporteurs verbintenissen hebben aangegaan, op losse schroeven kan zetten, zou derhalve in strijd zijn met het beginsel van de bescherming van de rechtszekerheid. Een dergelijke mogelijkheid zou enkel bestaan in uitzonderlijke omstandigheden, binnen het kader van conservatoire maatregelen als bedoeld in artikel 21, lid 1, van verordening nr. 804/68.
Voor het geval dat het Hof mocht oordelen dat ook de tweede vraag bevestigend moet worden beantwoord, stelt verzoekster voor, de derde vraag als volgt te beantwoorden:
Artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 is in strijd met artikel 5, lid 4, van verordening nr. 876/68, dan wel met het beginsel van de rechtszekerheid, indien eerstgenoemde bepaling zou inhouden, dat aanvragen tot vaststelling van de restitutie vooraf, welke zijn ingediend vóór een schorsingsperiode, tot stand gebracht op grond van een maatregel genomen krachtens verordening nr. 876/68, en waarop gedurende deze periode moet worden beslist, zouden mogen worden afgewezen.
De Commissie onderzoekt in de eerste plaats de feitelijke achtergrond van de schorsing van de voorfixatie-aanvragen. In dit verband herinnert zij eraan, dat er geen werkelijke internationale quoteringen bestaan voor de prijzen van zuivelprodukten in de internationale handel en dat deze internationale prijzen aanzienlijke fluctuaties vertonen, waardoor aanzienlijke storingen optreden in de goede werking van het stelsel van uitvoerrestituties. Zo zouden te hoge restituties kunnen leiden tot een aanzienlijke, plotselinge en soms uitgesproken speculatieve toeneming van de uitvoer en in het bijzonder ook van de voorfixatie der uitvoerrestituties. Vandaar dat de Commissie heeft besloten de uitvoer van inzonderheid boter onder versterkt toezicht te plaatsen, ten einde zo nodig tijdig doeltreffende maatregelen te kunnen nemen. Dit leidde onder meer tot de invoering van de betrokken bepaling en tot een aantal schorsingen van het voorfixatie-stelsel, waaronder die van verordening nr. 2993/80.
In dit verband preciseert de Commissie dat zij in de drie aan deze schorsing voorafgaande werkdagen aanvragen om voorfixatie voor 352557,5 ton boter had ontvangen, bijna tien maal zoveel als de kort voor de eerste schorsing van 12 tot en met 14 november ingediende aanvragen en meer dan de totale boterexport van de Gemeenschap naar derde landen in het jaar 1980, die 323219 ton bedroeg. Het sterk speculatieve karakter van deze aanvragen was dus overduidelijk en inwilliging van de aanhangige aanvragen zou tot volkomen onaanvaardbare gevolgen hebben geleid, zowel uit landbouwpolitiek als uit budgettair oogpunt.
Vervolgens gaat zij uitvoerig in op de in het onderhavige geding aan de orde zijnde communautaire regeling. Zij leidt onder meer uit artikel 5, lid 4, van verordening nr. 876/68 af, dat de schorsing van de toepassing van het voorfixatiestelsel tot gevolg heeft dat gedurende de schorsingsperiode geen enkel voorfixatiecertificaat, waardoor het recht op toepassing van de geprefixeerde restitutie ontstaat, kan worden afgegeven. De lopende aanvragen, waarop tijdens de schorsingsperiode moet worden beslist, zouden dus moeten worden afgewezen wegens de tijdelijke opheffing van hun rechtsgrondslag. Voorts is zij van oordeel dat de door artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 ingevoerde wachttermijn tot gevolg heeft dat het recht op toepassing van de vooraf vastgestelde restitutie eerst kan ontstaan op de vijfde werkdag na de dag van indiening der aanvraag, wat de mogelijkheid biedt om bepaalde ter zake van prefixatie genomen maatregelen ook op de aanhangige aanvragen toe te passen, mits deze maatregelen op de laatste dag van de wachttermijn van kracht zijn. Tenslotte is zij van mening dat de stelling, volgens welke de in artikel 3, lid 3, bedoelde bijzondere maatregelen ook de schorsing van de toepassing van het voorfixatiestelsel omvatten en een dergelijke schorsing ook rechtsgevolgen heeft voor reeds aanhangige aanvragen om voorfixatie, bevestiging vindt in de door de gemeenschapsinstellingen en de nationale autoriteiten gevolgde praktijk.
Op grond van haar uiteenzetting over de toepasselijke communautaire regeling meent de Commissie zonder meer te kunnen concluderen dat de eerste prejudiciële vraag bevestigend moet worden beantwoord.
Wat de tweede vraag betreft, acht de Commissie het in overeenstemming met de tekst en met het kennelijk doel van de betrokken bepaling, dat de aanhangige aanvragen om voorfixatie van de restitutie niet kunnen worden ingewilligd en definitief moeten worden afgewezen, wanneer op de vijfde werkdag volgend op de dag van indiening van de aanvraag de vaststelling vooraf van de restitutie is geschorst overeenkomstig artikel 5, lid 4, eerste of tweede alinea, van verordening nr. 876/68. Zij verklaart tevens dat een bevestigend antwoord op de tweede vraag voortvloeit uit de gezamenlijke uitlegging en toepassing van artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 en van verordening nr. 2993/80.
Met betrekking tot de derde vraag onderzoekt de Commissie in de eerste plaats de verenigbaarheid van de betrokken bepaling met a) artikel 5, lid 4, van verordening nr. 876/68 en b) het beginsel van de rechtszekerheid.
a)De Commissie meent, dat gelet op het door haar voorgestelde antwoord op de tweede vraag, dit deel van de derde vraag eigenlijk moet luiden als volgt: Is de toepassing van verordening nr. 2993/80 in verbinding met artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 verenigbaar met artikel 5, lid 4, van verordening nr. 876/68?Om op de aldus geformuleerde vraag te antwoorden plaatst de Commissie de betrokken bepalingen opnieuw in het algemene kader van basisverordening nr. 804/68. Na het door verzoekster voor de nationale rechter gevoerde betoog punt voor punt te hebben weerlegd, merkt zij op dat zowel de in verordening nr. 2115/75 geregelde vrijwaringsmaatregelen als de iri artikel 5, lid 4, van verordening nr. 876/68 voorziene schorsing der prefixatie in vele en wellicht de meeste gevallen ook op aanhangige aanvragen móeten kunnen worden toegepast, wil de maatregel doeltreffend zijn. Dit lijkt haar hoe dan ook veel belangrijker dan de door haar als vrij specieus aangemerkte tekstverklaringen.
De Commissie legt vooral de nadruk op de doelstelling van de betrokken regeling. Zij ziet in de haar door de basisverordening nr. 804/68 opgedragen en door verordening nr. 876/68 bevestigde taak om over de juiste werking van het restitutiestelsel te waken immers het belangrijkste argument voor de door haar voorgestelde uitlegging van de artikelen 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 alsmede van. artikel 5, lid 4, van verordening nr. 876/68. Zij wijst er in dit verband nogmaals op, dat wanneer de schorsing van het voorfixatiestelsel niet op aanhangige aanvragen zou kunnen worden toegepast, de maatregel een groot deel van zijn doeltreffendheid zou verliezen en het voor de Commissie vrijwel onmogelijk zou worden haar bovenomschreven taak naar behoren te vervullen.
Mitsdien concludeert de Commissie dat de toepassing van verordening nr. 2993/80 in verbinding met artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75, niet onverenigbaar is met artikel 5, lid 4, van verordening nr. 876/68.
b)De Commissie herinnert eraan dat de afwijzing van vóór de schorsingsperiode ingediende aanvragen volgens verzoekster aan het schorsingsbesluit terugwerkende kracht toekent. Het komt haar evenwel voor dat deze kritiek voortspruit uit een onjuist begrip van de aard en de werking van het stelsel van voorfixatie van restituties en in het bijzonder van de wijze en het tijdstip waarop het;recht op toepassing van een vooraf vastgestelde restitutie ontstaat. Zij zet de in casu toepasselijke bepalingen nogmaals op een rij en leidt eruit af dat verordening nr. 876/68 enkel de inhoud van het recht op toepassing der vooraf vastgestelde restitutie bepaalt, terwijl alle overige aspecten, onder meer de wijze en het tijdstip van ontstaan van het recht, in de door de Commissie vastgestelde uitvoeringsbepalingen worden geregeld. Er is in casu dus geen sprake van een toepassing van de schorsing der voorfixatie met terugwerkende kracht en van een aantasting van verkregen rechten, nu de indiening van een aanvraag om een certificaat met voorfixatie van de restitutie in het onderhavige geval geen recht geeft om dat certificaat te ontvangen: dit recht kan eerst ontstaan op de vijfde werkdag na de indiening van de aanvraag, voor zover voordien de toepassing van het voorfixatiestelsel niet is geschorst.Waar de ondernemers niet met een beroep op het beginsel van gewettigd vertrouwen aanspraak kunnen maken op het onveranderd in stand blijven van een bestaande reglementering, wanneer te voorzien was dat deze zou kunnen worden gewijzigd, kan men in het onderhavige geval dan ook niet stellen dat de afwijzing van de vóór de schorsingsperiode ingediende aanvragen verzoeksters gewettigd vertrouwen heeft geschonden.
Tenslotte stelt de Commissie nog dat, indien er nog enige twijfel zou bestaan over de verenigbaarheid van de betwiste maatregelen met het beginsel van de rechtszekerheid, de geldigheid dezer maatregelen moet worden erkend op grond van het feit dat, bij een afweging van de belangen van de betrokken exporteurs enerzijds en het algemeen belang van een behoorlijke werking van de betrokken gemeenschappelijke marktordening en meer in het bijzonder van het restitutiestelsel voor deze sector anderzijds, het algemeen belang in deze kennelijk de doorslag moet geven.
Mitsdien concludeert de Commissie dat de derde vraag aldus moet worden beantwoord dat er geen redenen zijn om aan te nemen dat de betwiste bepaling van artikel 3, lid 3, van verordening nr. 2044/75 wegens strijdigheid met het gemeenschapsrecht ongeldig is.