<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-713/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0713</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:197">EU:C:2022:197</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>15</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia G. Pitruzzelli – Sprawa C‑713/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Raad van bestuur van de Sociale verzekeringbank (Przerwy między okresami pracy tymczasowej)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Giovanniego Pitruzzelli</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20220317">17 marca 2022 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: włoski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑713/20</HT></P><P>Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank</P><P>przeciwko</P><P>X i Y</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (sąd apelacyjny w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 883/2004</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 11 ust. 3 lit. a) i e)</KEYWORD><KEYWORD>Osoba zamieszkała w jednym państwie członkowskim i wykonująca pracę najemną w innym państwie członkowskim</KEYWORD><KEYWORD>Stosunek pracy tymczasowej</KEYWORD><KEYWORD>Określenie ustawodawstwa mającego zastosowanie w okresach między stosunkami pracy</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Czy w okresach, w których pracownik nie wykonuje pracy i w których nie obowiązuje żadna umowa o pracę, prawem mającym zastosowanie do pracownika tymczasowego zamieszkałego w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym zwykle wykonuje on pracę, jest prawo państwa zatrudnienia zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="166" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 166, s. 1</REF.DOC.OJ>; sprostowanie <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="200" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 200, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2019/1149 z dnia <DATE ISO="20190620">20 czerwca 2019 r.</DATE> ustanawiającym Europejski Urząd ds. Pracy, zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 883/2004, (UE) nr 492/2011 i (UE) 2016/589 oraz uchylającym decyzję (UE) 2016/344 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="186" PAGE.FIRST="21" DATE.PUB="2019">Dz.U. 2019, L 186, s. 21</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, czy też prawo państwa miejsca zamieszkania zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. e) tego rozporządzenia?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Takie jest zasadniczo pytanie, na które Trybunał musi udzielić odpowiedzi w niniejszej sprawie dotyczącej wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Centrale Raad van Beroep (sąd apelacyjny w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy) w ramach dwóch spraw połączonych między, z jednej strony, Raad van Bestuur van de Sociale Verzekeringsbank (zarządem zakładu ubezpieczeń społecznych, Niderlandy, zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>SVB<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) a, z drugiej strony, X i Y.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Niniejsza sprawa stwarza dla Trybunału sposobność do wyjaśnienia znaczenia przepisu zawartego w art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 oraz do udzielenia dalszych wskazówek dotyczących określenia systemu norm kolizyjnych przewidzianych w tytule II tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Rozporządzenie nr 883/2004 (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>rozporządzeniem nr 883/2004<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) uchyliło ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20100501">1 maja 2010 r.</DATE> rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia <DATE ISO="19710614">14 czerwca 1971 r.</DATE> w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>rozporządzeniem nr 1408/71<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia <DATE ISO="19710614">14 czerwca 1971 r.</DATE> w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="149" PAGE.FIRST="2" DATE.PUB="1971">Dz.U. 1971, L 149, s. 2</REF.DOC.OJ>) zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia <DATE ISO="19961202">2 grudnia 1996 r.</DATE> zmieniającym i uaktualniającym rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="028" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1997">Dz.U. 1997, L 28, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 883/2004 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>określenie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>praca najemna<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00AB" ID="QE0005"/> oznacza wszelką pracę lub sytuację równoważną, traktowaną jako taką do celów stosowania ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym taka praca lub sytuacja równoważna ma miejsce;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>określenie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>działalność na własny rachunek<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> oznacza wszelką pracę lub sytuację równoważną, traktowaną jako tak[a] do celów ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym taka praca lub sytuacja równoważna ma miejsce<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Tytuł II rozporządzenia nr 883/2004, pod nagłówkiem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Określanie mającego zastosowanie ustawodawstwa<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, zawiera art. 11–16.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 11 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Zasady ogólne<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, stanowi, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="011.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Ustawodawstwo takie określane jest zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="011.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Do celów stosowania przepisów tego tytułu osoby otrzymujące świadczenia pieniężne z powodu lub w konsekwencji swej pracy najemnej lub pracy na własny rachunek uważane są za wykonujące wspomnianą pracę. Nie dotyczy to świadczeń z tytułu inwalidztwa, emerytur ani rent rodzinnych, ani też rent z tytułu wypadków przy pracy lub chorób zawodowych lub świadczeń pieniężnych z tytułu choroby obejmujących leczenie przez czas nieokreślony.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="011.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Zgodnie z przepisami art. 12 do 16:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>urzędnik służby cywilnej podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, jakiemu podlega zatrudniająca go administracja;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>osoba otrzymująca zasiłek dla bezrobotnych zgodnie z przepisami art. 65 na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego zamieszkania podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>osoba powołana lub odwołana ze służby w siłach zbrojnych lub służby cywilnej w państwie członkowskim podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>każda inna osoba, do której nie mają zastosowania przepisy lit. a) do d) podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego rozporządzenia, gwarantujących jej świadczenia na podstawie ustawodawstwa jednego lub kilku innych państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuły 12–16 rozporządzenia nr 883/2004 przewidują zasady szczególne mające zastosowanie do osób delegowanych (art. 12), osób wykonujących pracę najemną w dwóch lub w większej liczbie państw członkowskich (art. 13), osób, które wybrały ubezpieczenie dobrowolne lub fakultatywne kontynuowane (art. 14), personelu kontraktowego instytucji europejskich (art. 15), a także odstępstwa od art. 11–15 tego rozporządzenia (art. 16).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Niderlandów</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 6 Algemene Ouderdomswet (ustawy o powszechnym systemie emerytalnym, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>AOW<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Zgodnie z przepisami niniejszej ustawy ubezpieczonym jest ten, kto nie osiągnął jeszcze wieku emerytalnego, oraz</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>jest rezydentem;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>nie jest rezydentem, lecz podlega obowiązkowi podatkowemu w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy wykonywanej w Niderlandach lub na szelfie kontynentalnym.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 kategoria osób ubezpieczonych może zostać rozszerzona lub ograniczona za pomocą ogólnego środka administracyjnego<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 6a AOW stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>W stosownych przypadkach, na zasadzie odstępstwa od art. 6 i przepisów z niego wynikających,</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>za ubezpieczonego uważa się osobę, której ubezpieczenie na podstawie niniejszej ustawy wynika z zastosowania postanowień umowy międzynarodowej lub z decyzji organizacji międzynarodowej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>za ubezpieczonego nie uważa się osoby, która na podstawie umowy międzynarodowej lub decyzji organizacji międzynarodowej podlega ustawodawstwu innego państwa<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 13 ust. 1 lit. a) AOW przewiduje, że wysokość emerytury jest obniżana o 2% za każdy rok kalendarzowy, w którym uprawniony do emerytury po ukończeniu 15. roku życia, ale przed ukończeniem 65. roku życia, nie był ubezpieczony.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 6 ustawy Algemene Kinderbijslagwet (ustawy o powszechnym systemie zasiłków rodzinnych, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>AKW<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>) powtarza brzmienie art. 6 AOW w identyczny sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 6a AKW stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>W stosownych przypadkach, na zasadzie odstępstwa od art. 6 i przepisów z niego wynikających:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>za ubezpieczonego uważa się również osobę, której ubezpieczenie na podstawie niniejszej ustawy wynika z zastosowania postanowień umowy międzynarodowej lub z decyzji organizacji międzynarodowej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>do celów rozdziału 3 niniejszej ustawy za <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>ubezpieczonego<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00AB" ID="QE0015"/> uważa się również osobę, która nie jest ubezpieczona, a która nabyła prawo do świadczeń rodzinnych na podstawie rozporządzenia nr 883/2004;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>za ubezpieczonego nie uważa się osoby, która na podstawie umowy międzynarodowej lub decyzji organizacji międzynarodowej podlega ustawodawstwu innego państwa<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 11 ust. 1 AKW:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Prawo do zasiłku rodzinnego na dziecko na podstawie niniejszej ustawy przysługuje jedynie osobie, która jest ubezpieczona w pierwszym dniu kwartału kalendarzowego<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Artykuł 6 Besluit uitbreiding en beperking kring van verzekerden volksverzekeringen 1999 z dnia <DATE ISO="19981224">24 grudnia 1998 r.</DATE> (zarządzenia z 1999 r. w sprawie rozszerzenia i ograniczenia kręgu osób objętych powszechnym systemem ubezpieczeń społecznych, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>BUB<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>), zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Czasowa przerwa w pracy w Niderlandach<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Ubezpieczeniem społecznym pozostaje objęta osoba, która nie mieszka w Niderlandach, ale pracuje wyłącznie w Niderlandach i której praca została czasowo przerwana:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>z powodu choroby, niepełnosprawności, ciąży, macierzyństwa lub bezrobocia; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>z powodu urlopu, strajku lub lokautu<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne, postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa między SVB a X</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>X, obywatelka Niderlandów, przeniosła swoje miejsce zamieszkania do Niemiec w 2012 r. X, która nigdy nie pracowała w Niemczech, świadczyła od 2013 r. w pewnych okresach pracę w Niderlandach za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Na wstępie należy zaznaczyć, że obie sprawy będące przedmiotem postępowania głównego dotyczą stosunków pracy tymczasowej. Jak wiadomo, jest to rodzaj pracy – uregulowany na poziomie Unii dyrektywą 2008/104/WE w sprawie pracy tymczasowej –, w którą zaangażowane są trzy podmioty: agencja pracy tymczasowej, pracownik i przedsiębiorstwo użytkownik. Stosunki te charakteryzują się trójstronnym schematem opartym na równoczesnym istnieniu dwóch umów: umowy o pracę najemną między agencją a pracownikiem oraz umowy, na mocy której agencja udostępnia przedsiębiorstwu użytkownikowi jednego lub większą liczbę pracowników. Pracownicy ci pozostają zatem formalnie zatrudnieni i są wynagradzani przez samą agencję, lecz wykonują pracę na rzecz przedsiębiorstwa użytkownika i pod jego kierownictwem. Umowa o pracę najemną między agencją a pracownikiem może być zawarta na czas nieokreślony lub na czas określony. Tylko w pierwszym przypadku pracownik jest uprawniony do otrzymania dodatku za pozostawanie do dyspozycji pracodawcy za okresy, w których oczekuje na skierowanie do przedsiębiorstwa użytkownika.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>W szczególności, jak wynika z akt sprawy, praca ta była wykonywana na podstawie umów o pracę tymczasową na czas określony zawierających <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>klauzulę dotyczącą pracy tymczasowej<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Ten system umowny jest przewidziany w art. 7:691 ust. 2 Burgerlijk Wetbook (niderlandzkiego kodeksu cywilnego).</P></NOTE>, to znaczy klauzulę, zgodnie z którą stosunek pracy tymczasowej rozpoczynał się w chwili rozpoczęcia przez pracownika wykonywania pracy na rzecz przedsiębiorstwa użytkownika i kończył się w chwili zakończenia tej pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W okresach między poszczególnymi stosunkami pracy, których długość wahała się od sześciu dni do pięciu miesięcy, X pozostała zarejestrowana w różnych niderlandzkich agencjach pracy tymczasowej oraz wykonywała w tym państwie działalność wolontariacką i prace domowe na rzecz swojego syna w zamian za wynagrodzenie minimalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150706">6 lipca 2015 r.</DATE> SVB przekazał X informację o przysługującym jej świadczeniu emerytalnym. Z informacji tej wynikało, że emerytura X na podstawie AOW została obniżona do 82%, ponieważ została ona uznana za ubezpieczoną zgodnie z niderlandzkimi przepisami w zakresie zabezpieczenia społecznego jedynie w okresach, w których faktycznie świadczyła pracę tymczasową w tym państwie. Natomiast biorąc pod uwagę, że w okresach między kolejnymi zatrudnieniami nie istniał żaden stosunek pracy i nie była świadczona żadna faktyczna praca, należało zastosować prawo państwa miejsca zamieszkania, to znaczy prawo niemieckie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika również, że X nie ma prawa do emerytury w Niemczech, ponieważ nie ukończyła żadnego okresu ubezpieczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>X, wnosząc środek odwoławczy, zwróciła się do SVB o uznanie okresów między okresami świadczenia pracy w ramach tymczasowego stosunku pracy za okresy ubezpieczenia na podstawie AOW.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Po oddaleniu środka odwoławczego X wystąpiła z tym samym roszczeniem do Rechtbank Amsterdam (sądu pierwszej instancji w Amsterdamie, Niderlandy), który wyrokiem z dnia <DATE ISO="20161003">3 października 2016 r.</DATE> uwzględnił ów środek odwoławczy. W szczególności, Rechtbank Amsterdam (sąd pierwszej instancji w Amsterdamie, Niderlandy), powołując się również na poparcie swoich wniosków na wyrok Franzen i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150423">23 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Franzen i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑382/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:261">EU:C:2015:261</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, uznał, że okresy przerwy w zatrudnieniu<?PAGE NO="6"?> należy uznać za okresy urlopu lub bezrobocia w rozumieniu przepisów krajowych, w szczególności art. 6 BUB, a zatem za okresy, w których X była ubezpieczona w rozumieniu przepisów niderlandzkich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>SVB wniósł środek odwoławczy od tego wyroku do Centrale Raad van Beroep (sądu apelacyjnego w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy), który jest sądem odsyłającym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa między SVB a Y</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Y mieszka na stałe wraz z rodziną w Polsce, a od 2007 r. pracował z pewnymi przerwami w Niderlandach na podstawie różnych umów o pracę tymczasową zawartych z agencją pracy tymczasowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W zakresie, w jakim jest to istotne w niniejszej sprawie, Y zawarł z agencją umowę o pracę tymczasową na czas określony na okres ośmiu miesięcy, ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20150720">20 lipca 2015 r.</DATE> Y nie świadczył jednak pracy w okresie od dnia <DATE ISO="20160101">1 stycznia 2016 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20160207">7 lutego 2016 r.</DATE>, a od dnia <DATE ISO="20160208">8 lutego 2016 r.</DATE> zawarł nową umowę o pracę z tą samą agencją pracy tymczasowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20160329">29 marca 2016 r.</DATE> SVB poinformował Y, że zgodnie z AKW nie jest on uprawniony do zasiłku rodzinnego za styczeń i luty 2016 r., ponieważ nie wykonywał żadnej pracy w Niderlandach pierwszego dnia roboczego tych miesięcy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>W tym względzie, jak SVB zauważył w swoich uwagach (pkt 19), istotny jest również art. 59 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia <DATE ISO="20090916">16 września 2009 r.</DATE> dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="284" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 284, s. 1</REF.DOC.OJ>), zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>[w] przypadku gdy w danym miesiącu kalendarzowym zmienia się mające zastosowanie ustawodawstwo lub kompetencja do przyznawania świadczeń rodzinnych między państwami członkowskimi, bez względu na terminy płatności świadczeń rodzinnych przewidziane w ustawodawstwie tych państw członkowskich instytucja, która wypłaciła świadczenia rodzinne na podstawie ustawodawstwa, zgodnie z którym przyznano te świadczenia na początku tego miesiąca, wypłaca je do końca danego miesiąca<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Y, wnosząc środek odwoławczy, zwrócił się do SVB o przyznanie mu zasiłku rodzinnego również za styczeń i luty 2016 r., argumentując, że w okresie tym przebywał na urlopie i że w związku z tym stosunek pracy nadal obowiązuje.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Po oddaleniu środka odwoławczego Y ponowił swoje żądanie przed Rechtbank Amsterdam (sądem pierwszej instancji w Amsterdamie, Niderlandy), który wyrokiem z dnia <DATE ISO="20170105">5 stycznia 2017 r.</DATE> oddalił je, potwierdzając ocenę dokonaną przez SVB.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Y wniósł apelację od tego wyroku do Centrale Raad van Beroep (sądu apelacyjnego w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy), będącego sądem odsyłającym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Postanowienie odsyłające</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Centrale Raad van Beroep (sąd apelacyjny w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy), po połączeniu obu spraw na rozprawie w dniu <DATE ISO="20200529">29 maja 2020 r.</DATE>, wydał postanowienie odsyłające w dniu <DATE ISO="20201217">17 grudnia 2020 r.</DATE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W odniesieniu do sprawy X sąd odsyłający stwierdza, że – ponieważ umowa o pracę charakteryzowała się obecnością wspomnianej klauzuli dotyczącej pracy tymczasowej, zgodnie z którą stosunek pracy wygasał automatycznie po zakończeniu pracy wykonywanej na rzecz przedsiębiorstwa użytkownika – w okresach pomiędzy poszczególnymi okresami świadczenia pracy nie obowiązywał żaden stosunek pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wskazuje również, że wykonywane przez X działalność wolontariacka i prace domowe za minimalnym wynagrodzeniem wykraczały poza kontekst gospodarczy i nie miały celu zarobkowego. Nie można było zatem uznać ich za pracę najemną lub podobną działalność.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W odniesieniu do Y Centrale Raad van Beroep (sąd apelacyjny w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy) zauważa, że Y nigdy nie kwestionował braku wypłaty wynagrodzenia w okresie od dnia <DATE ISO="20160101">1 stycznia 2016 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20160207">7 lutego 2016 r.</DATE> oraz że nowa umowa o pracę została zawarta przed datą wygaśnięcia poprzedniej umowy. Okoliczności te prowadzą do wniosku, że w okresie od dnia <DATE ISO="20160101">1 stycznia 2016 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20160207">7 lutego 2016 r.</DATE> między Y a agencją pracy tymczasowej nie obowiązywał żaden stosunek pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający stwierdza zatem, że oba spory dotyczą kwestii, czy X i Y – osoby fizyczne, które zwykle wykonują pracę w Niderlandach, lecz mieszkają w innym państwie członkowskim – były objęte ubezpieczeniem na podstawie niderlandzkich przepisów zakresie zabezpieczenia społecznego i opieki społecznej w okresach między opisanymi stosunkami pracy tymczasowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Powstaje zatem pytanie, czy takie okresy mogą stanowić sytuacje podobne do pracy najemnej lub działalności na własny rachunek, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004, a tym samym uzasadniać zastosowanie prawa niderlandzkiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Ponieważ bezsporne jest, że rozpatrywane sprawy nie należą do sytuacji przewidzianych w art. 11 ust. 3 lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 883/2004, odpowiedź przecząca na powyższe pytanie prowadziłaby do wniosku, że w okresach przerwy w zatrudnieniu prawem właściwym było prawo państwa miejsca zamieszkania zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. e) tego rozporządzenia, to znaczy prawo Niemiec w przypadku X i prawo Polski w przypadku Y.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Podkreślając problematyczny charakter tego pytania, sąd odsyłający powołuje się na przytoczony już wyrok z dnia <DATE ISO="20150423">23 kwietnia 2015 r.</DATE>, Franzen i in., który mimo iż dotyczy wykładni rozporządzenia nr 1408/71, może mieć również zastosowanie do rozporządzenia nr 883/2004.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Z możliwej interpretacji tego wyroku – opartej zasadniczo na brzmieniu jego pkt 50<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>W pkt 50 wyroku Franzen Trybunał stwierdził, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>ustawodawstwo państwa zatrudnienia znajduje zastosowanie tak długo, jak długo dana osoba wykonuje swoją działalność zawodową na terytorium tego państwa członkowskiego. Kwestie takie jak te, <HT TYPE="ITALIC">czy owa działalność wykonywana jest na podstawie stosunku pracy</HT> oraz jaki jest rodzaj tego stosunku – który może przybrać formę zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy bądź zatrudnienia dorywczego – czy też liczba godzin przepracowanych przez pracownika, <HT TYPE="ITALIC">nie mają tu żadnego znaczenia</HT><QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> (wyróżnienie moje).</P></NOTE> – wynikałoby, że osoby, które zwykle wykonują swoją działalność zawodową w państwie członkowskim, są objęte zakresem stosowania art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004, dopóki nie zaprzestaną definitywnie lub czasowo wykonywania tej działalności. Istnienie stosunku pracy nie miałoby jednak znaczenia dla ustalenia istnienia takiego zaprzestania. W tym celu należałoby raczej określić różne kryteria związane z cechami pracy, długością okresu, w którym zainteresowane osoby wykonywały pracę, długością okresów przerwy w zatrudnieniu, ukierunkowaniem na jednolity krajowy rynek pracy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Z innej możliwej interpretacji przytoczonego wyroku wynikałoby natomiast, że w celu zastosowania prawa państwa zatrudnienia konieczne jest istnienie stosunku pracy. W związku z tym dana osoba automatycznie podlegałaby ustawodawstwu państwa, w którym ma miejsce zamieszkania, w przypadku gdyby stosunek pracy wygasł nawet czasowo i niezależnie od długości tego okresu przerwy w zatrudnieniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wskazuje ponadto, że rozwiązanie, które ogranicza możliwość stosowania art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 wyłącznie do przypadków, w których stosunek pracy obowiązuje, pozwala na określenie w sposób pewny prawa właściwego w chwili wystąpienia zdarzeń. Jednakże rozwiązanie to, zastosowane w przypadkach takich jak rozpatrywany w niniejszej sprawie, może prowadzić do bardzo częstych zmian mającego zastosowanie prawa oraz do znacznych komplikacji administracyjnych, stanowiąc tym samym potencjalną przeszkodę w swobodnym przepływie pracowników.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Zdaniem sądu odsyłającego nawet rozwiązanie wymagające zbadania, niezależnie od istnienia stosunku pracy, rzeczywistego charakteru okresu przerwy w zatrudnieniu – na podstawie przesłanek takich jak te, o których mowa w pkt 38 powyżej – byłoby obarczone wadami i zaletami. Jeśli chodzi o zalety, rozwiązanie to pozwoliłoby uniknąć zmian prawa właściwego, w przypadku gdy okresy między stosunkami pracy są krótkie. Jeśli chodzi o wady, to charakteryzowałoby się ono większym marginesem niepewności, ponieważ opierałoby się na retrospektywnej ocenie okoliczności faktycznych, której należałoby dokonać ex post.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>W świetle powyższego Centrale Raad van Beroep (sąd apelacyjny w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy), sąd apelacyjny zawiesił postępowanie i skierował do Trybunału następujące pytania prejudycjalne:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>1.</NO.P><TXT>Czy art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że pracownik, który zamieszkuje w jednym państwie członkowskim, a pracuje w innym państwie członkowskim na podstawie umowy o pracę tymczasową, zgodnie z treścią której stosunek pracy ustaje niezwłocznie po zakończeniu świadczenia pracy tymczasowej, a następnie zostaje wznowiony, podlega, w okresach nieświadczenia pracy, ustawodawstwu tego drugiego państwa członkowskiego, tak długo jak pracownik ten nie zawiesi tymczasowo jej wykonywania?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Jakie czynniki są istotne dla oceny, czy w tego rodzaju przypadkach dochodzi do tymczasowego zawieszenia świadczenia pracy?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Po upływie jakiego okresu należy uznać, że – o ile nie istnieją konkretne przesłanki na twierdzenie przeciwne – nie pozostający już w umownym stosunku pracy pracownik zawiesił tymczasowo świadczenie pracy w państwie zatrudnienia?<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza prawna</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Uważam, że te trzy pytania prejudycjalne można rozpatrywać łącznie, ponieważ kwestia, która z nich wynika, jest zasadniczo jednolita.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Bezsporne jest, że w niniejszej sprawie zarówno X, jak i Y są objęci podmiotowym zakresem stosowania rozporządzenia nr 883/2004 oraz że rozpatrywane świadczenia – a mianowicie emerytura i zasiłek rodzinny – są objęte przedmiotowym zakresem stosowania tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W odniesieniu do sprawy X, jak już wskazano w pkt 31 i 32 powyżej, należy zauważyć, że umowy o pracę najemną z agencją pracy tymczasowej charakteryzowały się obecnością <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>klauzuli dotyczącej pracy tymczasowej<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>, zgodnie z którą stosunek pracy wygasał automatycznie z chwilą zakończenia pracy wykonywanej na rzecz przedsiębiorstwa użytkownika. Z tego względu, jak stwierdził Centrale Raad van Beroep (sąd apelacyjny w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy), te stosunki pracy nie obowiązywały w okresach pomiędzy poszczególnymi okresami świadczenia pracy. Sąd odsyłający wykluczył również, aby wykonywane przez X działalność wolontariacka i prace domowe za minimalnym wynagrodzeniem mogły zostać uznane za pracę najemną lub podobną działalność.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W odniesieniu do Y, jak już wskazano w pkt 33, sąd odsyłający stwierdził, że w okresie od dnia <DATE ISO="20160101">1 stycznia 2016 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20160207">7 lutego 2016 r.</DATE> nie obowiązywał żaden stosunek pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Sprawy dotyczące X i Y mogą zatem zostać połączone, ponieważ obie dotyczą okresów, w których nie obowiązywał żaden stosunek pracy, a wspomniane osoby – zamieszkałe w państwie innym niż państwo, w którym mają zwykłe miejsce zatrudnienia – nie wykonywały żadnej działalności zawodowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Można zatem stwierdzić, że w ramach swoich pytań prejudycjalnych, które należy rozpatrywać łącznie, sąd odsyłający zwraca się w istocie do Trybunału o wyjaśnienie, czy do X i Y – osób zamieszkałych w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym zwykle wykonywały one pracę w ramach stosunków pracy tymczasowej – w okresach, w których nie wykonywały one żadnej pracy, a wspomniane stosunki pracy wygasły, stosuje się prawo państwa zatrudnienia w rozumieniu art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004, czy też prawo państwa miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 11 ust. 3 lit. e) tego rozporządzenia. Komisja Europejska opowiedziała się za pierwszym rozwiązaniem, natomiast SVB i rząd niderlandzki poparli drugie rozwiązanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Aby odpowiedzieć na to pytanie, uważam, że należy najpierw przedstawić pokrótce kontekst rozporządzenia nr 883/2004.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Celem tego rozporządzenia, które zmieniło i uprościło zasady zawarte w rozporządzeniu nr 1408/71, przy zachowaniu tego samego celu, jest koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich, aby zapewnić skuteczne korzystanie ze swobody przepływu osób<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Zobacz motywy 1, 3, 4 i 45 rozporządzenia nr 883/2004. Zobacz także wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210930">30 września 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑285/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:785">EU:C:2021:785</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201029">29 października 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Veselības ministrija</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑243/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:872">EU:C:2020:872</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180321">21 marca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Klein Schiphorst</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑551/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:200">EU:C:2018:200</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Nie wprowadza ono wspólnego systemu zabezpieczenia społecznego, lecz pozostawia współistnienie odrębnych systemów krajowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20211125">25 listopada 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Finanzamt Österreich (zasiłki rodzinne dla pracowników organizacji humanitarnych)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑372/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:962">EU:C:2021:962</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160614">14 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Zjednoczone Królestwo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑308/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:436">EU:C:2016:436</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180321">21 marca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Klein Schiphorst</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑551/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:200">EU:C:2018:200</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ustanawiając szereg wspólnych zasad, które muszą być przestrzegane przez ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego<?PAGE NO="10"?> wszystkich państw członkowskich. Ma to na celu zapewnienie, że osoby korzystające ze swobody przemieszczania się i pobytu w ramach Unii nie zostaną postawione w niekorzystnym położeniu przez różne systemy krajowe w przypadku skorzystania z tej swobody<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zobacz opinię rzecznika generalnego P. Cruza Villalóna w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Komisja/Zjednoczone Królestwo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑308/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:666">EU:C:2015:666</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a także moją opinię w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>SF</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑631/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:10">EU:C:2019:10</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>W tym kontekście tytuł II rozporządzenia nr 883/2004 – <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Określanie mającego zastosowanie ustawodawstwa<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> – zawiera właśnie normy kolizyjne pozwalające na określenie prawa właściwego w przypadkach objętych zakresem stosowania rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Są to normy kolizyjne oparte na łącznikach podobnych do tych, które istnieją w prawie prywatnym międzynarodowym. Ich celem jest bowiem określenie ustawodawstwa mającego zastosowanie w przypadkach, w których występują łączniki z kilkoma państwami członkowskimi, ponieważ dotyczą one właśnie pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny rachunek, które skorzystały z prawa do swobodnego przemieszczania się w Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zobacz opinię rzecznika generalnego M. Szpunara w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Franzen i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑382/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2190">EU:C:2014:2190</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Trybunał uściślił kilkakrotnie, że przepisy tytułu II rozporządzenia nr 883/2004 stanowią zupełny i jednolity system norm kolizyjnych mających na celu uniknięcie jednoczesnego zastosowania kilku krajowych ustawodawstw oraz zapobieżenie pozbawieniu osób objętych zakresem stosowania wspomnianego rozporządzenia ochrony w dziedzinie zabezpieczenia społecznego z powodu braku ustawodawstwa, jakie miałoby do nich zastosowanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210603">3 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>TEAM POWER EUROPE</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑784/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:427">EU:C:2021:427</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200716">16 lipca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>AFMB</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑610/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:565">EU:C:2020:565</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Innymi słowy, celem jest uniknięcie sytuacji, w której, po pierwsze, z powodu negatywnej kolizji między ustawodawstwami krajowymi pracownicy migrujący pozostaliby bez ochrony socjalnej, a po drugie, z powodu pozytywnej kolizji pracownicy ci gromadziliby identyczne świadczenia lub byliby objęci składkami na podstawie ustawodawstwa kilku państw członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Celem rozpatrywanych przepisów nie jest jednak ustanowienie materialnych przesłanek, od których zależy przystąpienie do systemu zabezpieczenia społecznego lub istnienie prawa do świadczeń z zabezpieczenia społecznego. Ustalenie tych przesłanek należy co do zasady do ustawodawcy państw członkowskich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210715">15 lipca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>A (publiczna opieka zdrowotna)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑535/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:595">EU:C:2021:595</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980611">11 czerwca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kuusijärvi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑275/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:279">EU:C:1998:279</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Normy kolizyjne przewidziane w rozporządzeniu nr 883/2004 są bezwzględnie obowiązujące wobec państw członkowskich, które nie mają uprawnienia do określenia, w jakim zakresie ma zastosowanie ich własne ustawodawstwo lub ustawodawstwo innego państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210715">15 lipca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>A (publiczna opieka zdrowotna)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑535/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:595">EU:C:2021:595</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181025">25 października 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Walltopia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑451/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:861">EU:C:2018:861</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Nie mogą one zatem wyłączyć ze stosowania swojego ustawodawstwa osób, do których ustawodawstwo to musi być stosowane na mocy rozporządzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980611">11 czerwca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kuusijärvi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑275/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:279">EU:C:1998:279</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>W celu rozwiązania potencjalnych kolizji – pozytywnych lub negatywnych – ustawodawstw krajowych przepisy tytułu II rozporządzenia nr 883/2004 mają na celu zapewnienie, że zainteresowane osoby będą podlegać systemowi zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Artykuł 11 rozporządzenia nr 883/2004 – zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Zasady ogólne<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> i stanowiący <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>kamień węgielny<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> systemu – ustanawia w istocie w ust. 1 zasadę stosowania ustawodawstwa tylko jednego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Jeżeli zatem dana osoba jest objęta <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>podmiotowym zakresem stosowania<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> rozporządzenia nr 883/2004, zdefiniowanym w art. 2 tego rozporządzenia, to co do zasady zastosowanie ma ustawodawstwo tylko jednego państwa członkowskiego określone zgodnie z przepisami tytułu II tego rozporządzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210603">3 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>TEAM POWER EUROPE</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑784/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:427">EU:C:2021:427</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200716">16 lipca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>AFMB</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑610/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:565">EU:C:2020:565</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Ponadto, w zakresie, w jakim jest to istotne w niniejszej sprawie, art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 ustanawia zasadę lex loci laboris, stanowiąc, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Ta ogólna zasada ma na celu zapewnienie, aby wszyscy pracownicy pracujący w tym samym państwie byli objęci zakresem zastosowania tego samego ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego i otrzymywali te same świadczenia socjalne (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180906">6 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Alpenrind i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑527/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:669">EU:C:2018:669</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0097">97</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0098">98</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W ten sposób można zapobiegać niepożądanym formom konkurencji w zakresie kosztów wynagrodzeń, a w konsekwencji presji na krajowe systemy zabezpieczenia społecznego. Zobacz opinię rzecznika generalnego P. Pikamäe w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>AFMB</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑610/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1010">EU:C:2019:1010</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>praca najemna lub działalność na własny rachunek<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> zostały zdefiniowane w art. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 883/2004. Przepis ten stanowi, że do celów stosowania tego rozporządzenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>praca najemna lub działalność na własny rachunek<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> oznacza <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>wszelką pracę lub sytuację równoważną, traktowaną jako taką do celów stosowania ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym taka praca lub sytuacja równoważna ma miejsce<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Z łącznej wykładni tych przepisów wynika zatem, że zastosowanie lex loci laboris jest uzależnione od tego, czy dana osoba wykonuje pracę uznawaną za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>pracę najemną lub działalność na własny rachunek<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> w ustawodawstwie zabezpieczenia społecznego danego państwa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz w tym względzie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170913">13 września 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>X</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑569/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:673">EU:C:2017:673</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Uważam zatem, że istnienie stosunku pracy – zakwalifikowanego jako taki zgodnie z ustawodawstwem, w którym ma on miejsce – ma zasadnicze znaczenie dla stosowania ustawodawstwa państwa miejsca zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Istnienie stosunku pracy staje się nieistotne jedynie w wyjątkowym przypadku przewidzianym w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, który zrównuje z osobami wykonującymi pracę najemną lub prowadzącymi działalność na własny rachunek osoby otrzymujące świadczenia pieniężne z powodu lub w wyniku takiej ich pracy lub działalności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający stwierdził już wyraźnie, że zgodnie z ustawodawstwem niderlandzkim sytuacja X i Y w okresach pomiędzy stosunkami pracy tymczasowej nie jest uznawana za pracę najemną lub działalność na własny rachunek<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zobacz pkt 4.3–4.7 postanowienia odsyłającego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Ponadto bezsporne jest, że osoby te nie otrzymały w rozpatrywanych okresach świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Z przedstawionych powyżej uwag wynika konieczność wykluczenia możliwości zastosowania w niniejszej sprawie prawa państwa zatrudnienia zarówno na podstawie art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004, jak i na podstawie art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Rozwiązanie to wydaje się być najbardziej odpowiednie dla realizacji celów rozporządzenia nr 883/2004. Poprzez powiązanie kompetencji państwa zatrudnienia z istnieniem stosunku pracy możliwe jest bowiem określenie właściwego prawa krajowego natychmiast, w chwili wystąpienia zdarzeń i z niezbędną pewnością.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Pozwala to na zachowanie pewności prawa stanowiącej zasadniczą wartość w systemie, który, jak wspomniano powyżej, ma na celu umożliwienie koordynacji i unikanie kolizji między ustawodawstwami krajowymi zgodnie ze schematami właściwymi prawu prywatnemu międzynarodowemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Ponadto, jak już wspomniano, rozpatrywane rozporządzenie nie ma na celu zapewnienia istnienia praw do świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego i opieki społecznej, których uregulowanie pozostawiono państwom członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Prawo Unii nie gwarantuje pracownikowi, że przeniesienie się do państwa członkowskiego innego niż państwo jego pochodzenia będzie obojętne w aspekcie socjalnym, gdyż z uwagi na rozbieżności między systemami i ustawodawstwami państw członkowskich w tej dziedzinie takie przeniesienie może, w zależności od przypadku, okazać się dla zainteresowanego bardziej lub mniej korzystne w tym kontekście<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190919">19 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>van den Berg i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑95/18 i C‑96/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:767">EU:C:2019:767</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Z wyroku tego – którego przedmiotem jest odesłanie prejudycjalne złożone przez Hoge Raad der Nederlanden (sąd najwyższy Niderlandów) w ramach tego samego postępowania, które jednak uprawomocniło się i które doprowadziło do wydania wspomnianego wyroku z dnia <DATE ISO="20150423">23 kwietnia 2015 r.</DATE>, Franzen i in. – wynika, że państwo zatrudnienia nie jest zobowiązane do objęcia pracownika zamieszkałego w innym państwie członkowskim swoim systemem ubezpieczenia w okresach, w których ustawodawstwo państwa miejsca zamieszkania ma zastosowanie na podstawie tytułu II rozporządzenia nr 883/2004.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>W związku z tym okoliczność, że zainteresowane osoby nie mają prawa do rozpatrywanego świadczenia socjalnego w państwie członkowskim, w którym mają miejsce zamieszkania, nie ma żadnego wpływu na stosowanie norm kolizyjnych ustanowionych w tytule II rozporządzenia nr 883/2004. Należy ponadto zauważyć, że prawo państwa miejsca zamieszkania mogłoby być teoretycznie korzystniejsze niż prawo państwa zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Wykładnia oparta na kryteriach – takich jak te, które Komisja przedstawiła w swych uwagach – dotyczących cech stosunku pracy, długości okresu, w którym zainteresowane osoby wykonywały tę pracę, długości okresów przerw w zatrudnieniu i ukierunkowania na jednolity rynek byłaby przyczyną większych wątpliwości i niepewności oraz mogłaby ułatwić zaistnienie kolizji między ustawodawstwami krajowymi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Ponadto długość okresów przerw w zatrudnieniu i ewentualny powrót do poprzedniego państwa zatrudnienia są okolicznościami możliwymi do określenia jedynie ex post, w związku z czym w takich okresach niemożliwe byłoby określenie mającego zastosowanie ustawodawstwa krajowego, co wiąże się z problemami praktycznymi, w szczególności w odniesieniu do przyznania świadczeń – takich jak zasiłki rodzinne –, które nie są uzależnione od zasadniczo definitywnego zaprzestania pracy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>W świetle powyższego wydaje mi się, że wymogi pewności prawa, leżące u podstaw rozpatrywanego systemu regulacyjnego, mają pierwszeństwo przed potrzebą uniknięcia nadmiernej fragmentacji ustawodawstwa mającego zastosowanie do jednego pracownika<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz w tym względzie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19701217">17 grudnia 1970 r.</DATE>, <NAME.CASE>Manpower</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑35/70</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1970:120">EU:C:1970:120</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Niewątpliwie w wyroku tym stwierdzono, iż w interesie pracowników migrujących leży niepodleganie przez krótkie okresy ustawodawstwom różnych państw, ponieważ najczęściej znaleźliby się oni w niekorzystnym położeniu z uwagi na fakt, że w ustawodawstwach krajowych krótkie okresy korzystania z niektórych świadczeń socjalnych są na ogół wykluczone. Jednakże wyrok ten – którego przedmiotem był wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie art. 13 lit. a) rozporządzenia Rady EWG nr 3 z dnia <DATE ISO="19580925">25 września 1958 r.</DATE> w sprawie zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących – dotyczył pracownika francuskiej agencji pracy tymczasowej, który został skierowany do pracy w przedsiębiorstwie niemieckim. Chodziło zatem o jeden stabilny i ciągły stosunek pracy najemnej, nawiązany między pracownikiem a agencją pracy tymczasowej (zob. pkt 17–19 tego wyroku), który – w przeciwieństwie do spraw rozpatrywanych w niniejszym postępowaniu – był nieprzerwany. Zrozumiałe jest, że w takiej sytuacji Trybunał, dokonując szerokiej wykładni art. 13 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, który odnosił się wyraźnie jedynie do przypadków delegowania, uznał, że należy stosować ustawodawstwo państwa członkowskiego, w którym znajduje się agencja pracy tymczasowej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>W tym względzie pragnę również zauważyć, że prawodawca Unii, chcąc zapobiec takiej fragmentacji, uczynił to w sposób wyraźny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Odniesienie dotyczy przepisów art. 12 rozporządzenia nr 883/2004 dotyczącego delegowania, zgodnie z którym osoba, która wykonuje działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>który normalnie prowadzi tam swą działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego do wykonywania pracy w imieniu tego pracodawcy, nadal podlega ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem że przewidywany czas takiej pracy nie przekracza 24 miesięcy i że osoba ta nie jest wysłana, by zastąpić inną delegowaną osobę<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Przepis ten – mający na celu uniknięcie sytuacji, w której przedsiębiorstwo mające siedzibę na terytorium danego państwa członkowskiego byłoby zmuszone do zarejestrowania swoich pracowników, którzy zwykle podlegają ustawodawstwu tego państwa członkowskiego dotyczącemu zabezpieczenia społecznego, w systemie zabezpieczenia społecznego innego państwa członkowskiego, do którego są oni kierowani w celu wykonywania pracy przez ograniczony czas<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210603">3 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>TEAM POWER EUROPE</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑784/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:427">EU:C:2021:427</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181025">25 października 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Walltopia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑451/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:861">EU:C:2018:861</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE> – ma oczywiście charakter odstępstwa i wyjątku, a zatem nie może być stosowany w drodze analogii poza wyraźnie w nim przewidzianymi przypadkami. Ponadto przepis ów dotyczy przypadków, które – w przeciwieństwie do przypadków będących przedmiotem postępowania głównego – charakteryzują się istnieniem ciągłych stosunków pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Co więcej, moim zdaniem z przytoczonego wyroku Franzen nie można wywnioskować niczego, co przemawiałoby za stosowaniem ustawodawstwa państwa członkowskiego zatrudnienia również po ustaniu stosunku pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>W pkt 50 wspomnianego wyroku jako przesłankę stosowania państwa członkowskiego zatrudnienia wskazano fakt, że dana osoba <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>wykonuje swoją działalność zawodową na terytorium tego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Ponadto, w pkt 51 i 52 rzeczonego wyroku Trybunał odróżnił przypadek rozpatrywany w owej sprawie od tych, które były przedmiotem niektórych wcześniejszych wyroków<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Odniesienie dotyczyło wyroków: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980611">11 czerwca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kuusijärvi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑275/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:279">EU:C:1998:279</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20041111">11 listopada 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Adanez-Vega</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑372/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:705">EU:C:2004:705</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, w których miało miejsce definitywne lub czasowe zakończenie stosunku pracy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>W szczególności w przytoczonym pkt 52 stwierdza się, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>okresu, podczas którego dana osoba nie wykonuje działalności w ramach pracy dorywczej, nie można traktować jako zawieszenia wykonywania działalności<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>, ponieważ <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>z materiałów przekazanych Trybunałowi wynika, że stosunek pracy […] trwał nieprzerwanie przez pięć lat<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Wynika z tego, że Trybunał uznał, iż istotna jest ciągłość stosunku pracy, lecz – podobnie jak w wyroku z dnia <DATE ISO="19900503">3 maja 1990 r.</DATE>, Kits van Heijningen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19900503">3 maja 1990 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kits van Heijningen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑2/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:183">EU:C:1990:183</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). W pkt 14 i 15 tego wyroku Trybunał zauważył, że art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 nie wprowadza żadnego rozróżnienia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>między pracą najemną wykonywaną w pełnym i w niepełnym wymiarze czasu pracy<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>. Z tego względu Trybunał orzekł, że zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1408/71 osoba objęta zakresem stosowania tego rozporządzenia, która wykonuje pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy na terytorium państwa członkowskiego, podlega ustawodawstwu tego państwa zarówno podczas dni, w których wykonuje tę pracę, jak i podczas dni, w których jej nie wykonuje.</P></NOTE> – uznał za nieistotne konkretne sposoby wykonywania pracy, ponieważ prawo państwa zatrudnienia może mieć również zastosowanie do stosunków pracy o charakterze dorywczym i w niepełnym wymiarze czasu pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Jest zatem zrozumiałe, że Trybunał uznał przy tej okazji, iż art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 ma zastosowanie nawet podczas dni, w których praca dorywcza nie była wykonywana, ponieważ w rozpatrywanej przez Trybunał sprawie, w przeciwieństwie do niniejszej sprawy, stosunek pracy nadal obowiązywał.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Dalsze potwierdzenie przedstawionego przeze mnie argumentu znajduje się również w wyroku z dnia <DATE ISO="20170913">13 września 2017 r.</DATE>, X<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170913">13 września 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>X</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑569/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:673">EU:C:2017:673</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> – także odnoszącym się do rozporządzenia nr 1408/71, lecz mającym zastosowanie, jak wspomniano, do rozporządzenia nr 883/2004 – dotyczącym osoby pracującej w Niderlandach, która uzgodniła ze swoim pracodawcą okres urlopu bezpłatnego i która w trakcie tego urlopu wykonywała dodatkową pracę w innym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>W pkt 24 tego wyroku stwierdza się, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>w zakresie, w jakim osoba zachowuje status pracownika w okresie urlopu bezpłatnego, który został jej przyznany przez pracodawcę, można stwierdzić, że osoba ta wykonuje pracę najemną w rozumieniu tytułu II rozporządzenia nr 1408/71, niezależnie od zawieszenia głównych obowiązków wynikających z tego stosunku pracy w tym określonym okresie<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Moim zdaniem stwierdzenie to potwierdza, że w celu zastosowania lex loci laboris istnienie stosunku pracy jest zawsze konieczne, niezależnie od ewentualnego zawieszenia wynikających z niego konkretnych obowiązków<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zobacz podobnie także opinię rzecznika generalnego M. Szpunara w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>X</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑569/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:181">EU:C:2017:181</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Podsumowując, uważam, że sytuacja, w jakiej X i Y znajdowali się w okresach przerwy w zatrudnieniu, nie może być objęta zakresem stosowania art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 (jak również art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia) oraz że w związku z tym należy wykluczyć możliwość zastosowania w tych sytuacjach prawa państwa zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Bezsporne jest ponadto, że zainteresowane osoby nie znajdowały się w sytuacjach, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 883/2004, które odnoszą się do urzędników służby cywilnej, osób otrzymujących zasiłek dla bezrobotnych oraz osób powołanych do lub odwołanych ze służby w siłach zbrojnych lub służby cywilnej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że rozpatrywane sytuacje są objęte zakresem zastosowania przepisu domykającego zawartego w art. 11 ust. 3 lit. e), który ma zastosowanie do wszystkich osób nieobjętych lit. a)-d) tego przepisu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190508">8 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>SF</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑631/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:381">EU:C:2019:381</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, w szczególności zarówno do osób, które definitywnie zaprzestały wszelkiej działalności zawodowej, jak i do osób, które zaprzestały jej jedynie czasowo<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz wyrok z d-nia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20041111">11 listopada 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Adanez-Vega</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑372/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:705">EU:C:2004:705</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Pragnę powtórzyć, że wniosek ten jest zgodny z celem przepisów tytułu II rozporządzenia nr 883/2004, które mają na celu zapewnienie, że zainteresowane osoby będą podlegać ustawodawstwu socjalnemu jednego państwa członkowskiego, a nie zagwarantowanie przyznania świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego i opieki socjalnej, które pozostaje uzależnione od spełnienia przesłanek materialnych określonych przez państwo członkowskie, którego ustawodawstwo ma zastosowanie w danym przypadku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Oczywiście stosowanie wspomnianych zasad in concreto będzie zadaniem sądu krajowego poprzez zastosowanie ich w danej sprawie i dokonanie wykładni ustawodawstwa krajowego zgodnie z prawem Unii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Na podstawie wszystkich powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne zadane przez Centrale Raad van Beroep (sąd apelacyjny w sprawach z zakresu zabezpieczenia społecznego i służby cywilnej, Niderlandy) w następujący sposób.</TXT><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>Artykuł 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że pracownik zamieszkały w państwie członkowskim, który zwykle wykonuje pracę w innym państwie członkowskim, nie podlega ustawodawstwu państwa zatrudnienia w okresach, w których zgodnie z ustawodawstwem tego państwa dotyczącym zabezpieczenia społecznego nie ma on obowiązującej umowy o pracę i nie wykonuje żadnej pracy, którą można uznać, zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, za pracę najemną lub działalność na własny rachunek. Zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004 we wspomnianych powyżej okresach przerwy w zatrudnieniu stosuje się natomiast ustawodawstwo państwa miejsca zamieszkania<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>