Voorlopige editie

BESCHIKKING VAN DE VICEPRESIDENT VAN HET HOF

29 september 2026 (*)

„ Kort geding – Artikel 263 VWEU – Beroep tot nietigverklaring van een handeling van de Europese Unie – Artikel 278 VWEU – Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van die handeling – Besluit (EU) 2026/183 – Voorlopige toepassing van interimhandelsovereenkomst EU-Mercosur – Spoedeisendheid – Geen ”

In zaak C‑460/26 R,

betreffende een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging krachtens artikel 278 VWEU, ingediend op 10 mei 2026,

Republiek Polen, vertegenwoordigd door B. Majczyna als gemachtigde,

verzoekster,

tegen

Raad van de Europese Unie, vertegenwoordigd door A. Antoniadis, B. Driessen, L. Hamtcheva en J. Rurarz als gemachtigden,

verweerder,

ondersteund door:

Bondsrepubliek Duitsland, vertegenwoordigd door J. Möller, N. Scheffel en R. Wolfe als gemachtigden,

Koninkrijk der Nederlanden, vertegenwoordigd door P. Huurnink en J. Langer als gemachtigden,

Republiek Finland, vertegenwoordigd door A. Laine en M. Pere als gemachtigden,

Europese Commissie, vertegenwoordigd door L. Baumgart, C. Hermes, M. Kocjan en R. Vidal Puig als gemachtigden,

interveniënten,

geeft

DE VICEPRESIDENT VAN HET HOF,

advocaat-generaal D. Spielmann gehoord,

de navolgende

Beschikking

1        Met haar verzoek in kort geding verzoekt de Republiek Polen het Hof om opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit (EU) 2026/183 van de Raad van 9 januari 2026 betreffende de ondertekening en de voorlopige toepassing van de Interimovereenkomst inzake handel tussen de Europese Unie, enerzijds, en de Zuidelijke Gemeenschappelijke Markt, de Argentijnse Republiek, de Federale Republiek Brazilië, de Republiek Paraguay en de Republiek ten oosten van de Uruguay, anderzijds (PB L, 2026/183; hierna: „bestreden besluit”) tot de einduitspraak in zaak C‑460/26.

2        Dit verzoek is parallel ingediend met het op 10 mei 2026 door deze lidstaat krachtens artikel 263 VWEU ingestelde beroep tot nietigverklaring van het bestreden besluit.

 Toepasselijke bepalingen

 Bestreden besluit

3        De overwegingen 1 tot en met 3 en 5 tot en met 7 van het bestreden besluit luiden:

„(1)      Op 13 september 1999 heeft de Raad [van de Europese Unie] de [Europese] Commissie gemachtigd om onderhandelingen te openen met de Zuidelijke Gemeenschappelijke Markt (‚Mercosur’) en zijn deelnemende staten voor een overeenkomst die bestaat uit politieke, samenwerkings- en handelscomponenten. Op 6 december 2024 zijn de onderhandelingen met succes afgerond.

(2)      Het resultaat van de onderhandelingen zijn twee parallelle rechtsinstrumenten. Het eerste instrument is de Partnerschapsovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en de Zuidelijke Gemeenschappelijke Markt, de Argentijnse Republiek, de Federale Republiek Brazilië, de Republiek Paraguay en de Republiek ten oosten van de Uruguay, anderzijds (de ‚EMPA’), die de pijler politieke dialoog en samenwerking en de pijler handel en investeringen omvat. Het tweede instrument is de Interimovereenkomst inzake handel tussen de Europese Unie, enerzijds, en de Zuidelijke Gemeenschappelijke Markt, de Argentijnse Republiek, de Federale Republiek Brazilië, de Republiek Paraguay en de Republiek ten oosten van de Uruguay, anderzijds (de ‚ITA’), die betrekking heeft op de liberalisering van handel en investeringen. De ITA zal niet langer van kracht zijn en worden vervangen door de EMPA zodra deze in werking is getreden.

(3)      Totdat een specifieke wetgevingshandeling van de Unie tot uitvoering van de bilaterale vrijwaringsclausule van de EMPA en van de ITA voor landbouwproducten wordt vastgesteld en in werking treedt, en teneinde de Unie in staat te stellen snel en doeltreffend op te treden ter bescherming van haar belangen in het kader van de EMPA en de ITA, naargelang het geval, moet de Commissie worden gemachtigd om door middel van uitvoeringsverordeningen, bilaterale vrijwaringsmaatregelen op landbouwgebied (‚bilaterale vrijwaringsmaatregelen’) vast te stellen, die consistent zijn met de EMPA of de ITA, naargelang het geval. Ten aanzien van gevoelige landbouwproducten dient de Commissie bilaterale vrijwaringsmaatregelen vast te stellen tevens overeenkomstig de voorwaarden in het kader van dit besluit.

[...]

(5)      Een of meer lidstaten moeten de Commissie kunnen verzoeken bilaterale vrijwaringsmaatregelen vast te stellen onder de voorwaarden van de ITA en, ten aanzien van gevoelige landbouwproducten, van dit besluit. Indien de Commissie niet positief reageert op een dergelijk verzoek, moet zij de Raad tijdig in kennis stellen van de redenen die zij daarvoor heeft.

(6)      De ITA moet daarom worden ondertekend.

(7)      De ITA moet, in afwachting van de inwerkingtreding ervan, voorlopig worden toegepast tussen de Unie, enerzijds, en, een of meer ondertekenende Mercosur-staten die partij zijn bij de ITA (de ‚ondertekenende Mercosur-staten’), anderzijds, [...]”.

4        Artikel 1 van dit besluit bepaalt:

„Hierbij wordt machtiging verleend voor de ondertekening van de Interimovereenkomst inzake handel tussen de Europese Unie, enerzijds, en de Zuidelijke Gemeenschappelijke Markt, de Argentijnse Republiek, de Federale Republiek Brazilië, de Republiek Paraguay en de Republiek ten oosten van de Uruguay, anderzijds, onder voorbehoud van de sluiting van de overeenkomst.”

5        Artikel 2 van dat besluit luidt:

„1.      Totdat een specifieke wetgevingshandeling van de Unie tot uitvoering van de bilaterale vrijwaringsclausule voor landbouwproducten van de EMPA en van de ITA wordt vastgesteld en in werking treedt, kan de Commissie, door middel van uitvoeringsverordeningen, bilaterale vrijwaringsmaatregelen vaststellen die in overeenstemming zijn met de voorwaarden in hoofdstuk 9 van de ITA en in dit besluit.

2.      De Commissie monitort nauwlettend de markt voor gevoelige landbouwproducten, dat wil zeggen producten waarvoor, overeenkomstig afdeling B van bijlage 2-A (tijdschema voor de afschaffing van rechten) bij de ITA, tariefcontingenten van de Europese Unie gelden, met name wat betreft invoer- en uitvoertrends in verband met Mercosur en productie- en prijsontwikkelingen.

De Commissie maakt op basis van deze monitoring een snelle beoordeling van de marktsituatie door een mogelijke toename van de invoer van de betrokken gevoelige landbouwproducten in verband te brengen met de ontwikkeling van de productie en/of het verbruik, de prijzen en de marktaandelen op de markt van de Unie, evenals met de uitvoer uit de Unie.

De Commissie dient om de zes maanden bij de Raad en het Europees Parlement een monitoringverslag in met een beoordeling van de gevolgen van de invoer van gevoelige producten, ook voor een of meer lidstaten.

3.      Indien er voldoende voorlopig bewijsmateriaal, dat met name verkregen is door middel van de in lid 2 bedoelde monitoring en beoordeling van de marktsituatie, is over ernstige schade of dreiging van ernstige schade voor de bedrijfstak van de Unie van gevoelige landbouwproducten, ook indien die ernstige schade of dreiging van ernstige schade geografisch geconcentreerd is in een of meer lidstaten, start de Commissie onverwijld een onderzoek op verzoek van een of meer lidstaten of van een of meer rechtspersonen of verenigingen die optreden namens de bedrijfstak van de Unie die in de betrokken sector actief is.

4.      Voor de toepassing van dit artikel wordt onder ‚bedrijfstak van de Unie’ verstaan de producenten in de Unie van soortgelijke of rechtstreeks concurrerende relevante producten.

5.      De Commissie onderzoekt bij voorrang of er voorlopig bewijsmateriaal voor ernstige schade of dreiging van ernstige schade voor de bedrijfstak van de Unie is in gevallen waarin de invoer plotseling sterk toeneemt of de prijzen dalen, geconcentreerd in een of meer lidstaten, of waarin de invoer van een product plotseling sterk toeneemt of de prijs ervan daalt en de bedrijfstak van de Unie hoofdzakelijk in een of meer lidstaten gevestigd is.

Onder voorbehoud van andersluidende aanwijzingen behandelt de Commissie, als regel, een toename van meer dan 5 % op jaarbasis van het volume van de invoer onder preferentiële voorwaarden van een bepaald product uit de ondertekenende Mercosur-staten waarvoor een tariefcontingent geldt, als voorlopig bewijsmateriaal voor ernstige schade of dreiging van ernstige schade voor de bedrijfstak van de Unie, indien tegelijkertijd de gemiddelde invoerprijs voor die invoer uit de ondertekenende Mercosur-staten, als regel, ten minste 5 % lager is dan de gemiddelde binnenlandse prijs van soortgelijke of rechtstreeks concurrerende producten in dezelfde periode.

6.      Onder voorbehoud van andersluidende aanwijzingen behandelt de Commissie, als regel, een daling met meer dan 5 % op jaarbasis van de gemiddelde invoerprijs voor een bepaald product uit de ondertekenende Mercosur-staten dat onder preferentiële voorwaarden in de Unie wordt ingevoerd en waarvoor een tariefcontingent geldt, als voorlopig bewijsmateriaal voor ernstige schade of dreiging van ernstige schade voor de bedrijfstak van de Unie, indien tegelijkertijd de gemiddelde invoerprijs voor dat product uit de ondertekenende Mercosur-staten, als regel, ten minste 5 % lager is dan de gemiddelde binnenlandse prijs van soortgelijke of rechtstreeks concurrerende producten in dezelfde periode.

7.      De Commissie stelt onverwijld en zonder aarzeling, en in het geval van gevoelige landbouwproducten uiterlijk binnen 21 dagen na ontvangst van een verzoek als bedoeld in lid 3, voorlopige bilaterale vrijwaringsmaatregelen in om moeilijk te herstellen schade voor de bedrijfstak van de Unie te voorkomen, ook wanneer die schade geografisch geconcentreerd is in een of meer lidstaten.

8.      Aangezien gedetailleerde marktmonitoring een vast onderdeel van de werkzaamheden van de Commissie in de landbouwsector is, tracht zij elk onderzoek naar gevoelige landbouwproducten met betrekking tot bilaterale vrijwaringsmaatregelen zo snel mogelijk af te ronden, teneinde binnen vier maanden na ontvangst van een verzoek als bedoeld in lid 3 van dit artikel een definitief besluit te nemen. Die termijn kan worden verlengd, maar mag niet langer zijn dan de in artikel 9.13 van de ITA vastgelegde periode van één jaar.

9.      Een vrijwaringsmaatregel kan worden opgelegd indien een relevant product van oorsprong uit een ondertekenende Mercosur-staat in de Unie wordt ingevoerd:

a)      in dermate toegenomen hoeveelheden, in absolute zin of in verhouding tot de productie of het verbruik in de Unie, en onder zodanige voorwaarden dat de bedrijfstak van de Unie ernstige schade lijdt of dreigt te lijden, ook wanneer die schade of dreiging daarvan geografisch geconcentreerd is in een of meer lidstaten, en

b)      waarbij de toename van de invoer voortvloeit uit verplichtingen krachtens de ITA, waaronder de verlaging of afschaffing van de douanerechten op dat product.

10.      Een vrijwaringsmaatregel kan de vorm aannemen van een tijdelijke opschorting van het tijdschema voor de afschaffing van de rechten voor het betrokken product of een verlaging van de tariefpreferentie tot het niveau van meestbegunstigde natie of het basistarief, indien dit lager is.

11.      Vrijwaringsmaatregelen zijn van toepassing voor een periode van twee jaar, die overeenkomstig artikel 9.9 van de ITA met maximaal twee jaar kan worden verlengd, mits aan de relevante voorwaarden voor die verlenging wordt voldaan.”

6        Artikel 3 van dat besluit bepaalt:

„1.      In afwachting van de inwerkingtreding ervan wordt de ITA voorlopig toegepast tussen de Unie, enerzijds, en een of meer ondertekenende Mercosur-staten, anderzijds, in overeenstemming met artikel 23.3 daarvan, met ingang van de eerste dag van de tweede maand na de datum waarop die ondertekenende Mercosur-staat of die ondertekenende Mercosur-staten, naargelang het geval, de Unie in kennis hebben gesteld van de voltooiing van hun respectieve interne procedures die nodig zijn voor de voorlopige toepassing van de ITA, en hun instemming met de voorlopige toepassing van de ITA hebben bevestigd.

2.      De datum met ingang waarvan de ITA voorlopig wordt toegepast wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie.”

 ITA

7        Hoofdstuk 6 van de ITA („Sanitaire en fytosanitaire maatregelen”) bevat onder meer de artikelen 6.1, 6.4, 6.6 en 6.14.

8        Artikel 6.1 („Doelstellingen”) van deze overeenkomst bepaalt:

„De doelstellingen van dit hoofdstuk zijn:

a)      beschermen van het leven en de gezondheid van mensen, dieren en planten op het grondgebied van de partijen en tegelijkertijd vergemakkelijken van de handel, voor zover het gaat om sanitaire en fytosanitaire maatregelen (hierna ‚SPS-maatregelen’ genoemd);

b)      samenwerking tot stand brengen bij de uitvoering van de [Overeenkomst inzake SPS-maatregelen die is neergelegd in bijlage 1A bij de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), goedgekeurd bij besluit 94/800/EG van de Raad van 22 december 1994 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguayronde (1986‑1994) (PB 1994, L 336, blz. 40) (hierna: ‚SPS-overeenkomst’)];

[...]”

9        Artikel 6.4 („Rechten en verplichtingen”) van deze overeenkomst luidt:

„De partijen bevestigen hun rechten en verplichtingen uit hoofde van de SPS-overeenkomst. Dit hoofdstuk laat de rechten en verplichtingen van elke partij uit hoofde van de SPS-overeenkomst onverlet.”

10      Artikel 6.6 („Algemene verplichtingen”) van deze overeenkomst bepaalt in lid 1:

„Producten die uit een partij worden uitgevoerd, voldoen aan de toepasselijke SPS-vereisten van de partij van invoer.”

11      Artikel 6.14 („Noodmaatregelen”) van de ITA bepaalt in de leden 2 en 4:

„2.      De partij van invoer kan, in geval van ernstige risico’s voor het leven of de gezondheid van mensen, dieren of planten, noodmaatregelen tegen die risico’s nemen.

[...]

4.      De in lid 2 bedoelde maatregelen kunnen worden vastgesteld zonder voorafgaande kennisgeving op grond van artikel 6.12. De partij die noodmaatregelen vaststelt, stelt de andere partij zo spoedig mogelijk en uiterlijk 48 (achtenveertig) uur daarna in kennis van de vaststelling van die maatregelen.”

12      Hoofdstuk 9 („Bilaterale vrijwaringsmaatregelen”) van deze overeenkomst omvat met name artikel 9.3, opgenomen in afdeling C, en artikel 9.15, opgenomen in afdeling F van deze overeenkomst.

13      Artikel 9.3 („Toepassing van bilaterale vrijwaringsmaatregelen”) van die overeenkomst bepaalt:

„1.      Onverminderd de in hoofdstuk 8 bedoelde rechten en verplichtingen kan een partij in uitzonderlijke omstandigheden voor andere goederen dan voertuigen die zijn ingedeeld onder de [posten] 8703 en 8704 [van het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en codering van goederen, dat in het kader van de Werelddouaneorganisatie (WDO) is vastgesteld bij het op 14 juni 1983 te Brussel gesloten Internationaal Verdrag betreffende het geharmoniseerde systeem inzake de omschrijving en de codering van goederen en dat met het bijbehorende protocol van wijziging van 24 juni 1986 namens de Europese Economische Gemeenschap is goedgekeurd bij besluit 87/369/EEG van de Raad van 7 april 1987 (PB 1987, L 198, blz. 1)] bilaterale vrijwaringsmaatregelen toepassen onder de in deze afdeling vastgestelde voorwaarden, indien na de datum van inwerkingtreding van deze overeenkomst de invoer uit de andere partij van een product onder preferentiële voorwaarden in zodanige hoeveelheden, absoluut of in verhouding tot de binnenlandse productie of het binnenlandse verbruik en onder zodanige voorwaarden is toegenomen dat haar interne bedrijfstak van soortgelijke of rechtstreeks concurrerende producten ernstige schade lijdt of dreigt te lijden.

2.      Voor de in lid 1 genoemde goederen worden bilaterale vrijwaringsmaatregelen slechts toegepast voor zover dat noodzakelijk is om ernstige schade of dreigende ernstige schade te voorkomen of te verhelpen.

3.      Bilaterale vrijwaringsmaatregelen worden toegepast na een onderzoek door de bevoegde onderzoekende autoriteiten van de partij van invoer in het kader van de in dit hoofdstuk vastgestelde procedures.”

14      Artikel 9.15 („Voorlopige vrijwaringsmaatregelen”) van deze overeenkomst bepaalt in lid 1:

„In kritieke omstandigheden waarin vertraging moeilijk te herstellen schade kan veroorzaken, kan een partij, na daarvan kennis te hebben gegeven, een voorlopige vrijwaringsmaatregel nemen op grond van een voorlopige vaststelling dat er duidelijk bewijs is dat de invoer onder preferentiële voorwaarden is toegenomen en dat die invoer ernstige schade heeft veroorzaakt of dreigt te veroorzaken. [...]”

15      Artikel 23.3 („Toepassing vóór inwerkingtreding”) van de ITA bepaalt in lid 1:

„Deze overeenkomst kan voorlopig worden toegepast. Een dergelijke voorlopige toepassing kan plaatsvinden tussen, enerzijds, de Europese Unie en, anderzijds, een of meer ondertekenende Mercosur-staten, overeenkomstig hun respectieve interne procedures.”

 Voorgeschiedenis van het geding

16      Uit het verzoek in kort geding blijkt dat de onderhandelingen voor een overeenkomst EU-Mercosur in 1999 zijn begonnen. Op 13 september 1999 heeft de Raad onderhandelingsrichtsnoeren vastgesteld en de Commissie gemachtigd onderhandelingen te openen met het oog op de sluiting van een „interregionale associatieovereenkomst” tussen de Unie en Mercosur ter vervanging van de kaderovereenkomst die was goedgekeurd bij besluit van de Raad van 22 maart 1999 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap, van de interregionale kaderovereenkomst voor samenwerking tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Mercado Común del Sur en zijn deelnemende staten, anderzijds (PB 1999, L 112, blz. 65). In deze onderhandelingsrichtsnoeren werd de Commissie gemachtigd om te onderhandelen over een enkele associatieovereenkomst, die zowel een gedeelte over handel als een gedeelte over politieke dialoog en samenwerking moest omvatten. Op basis van deze machtiging is de Commissie onderhandelingen begonnen.

17      Volgens dat verzoek hebben deze onderhandelingen op 28 juni 2019 geleid tot een handelsovereenkomst tussen de Unie en Mercosur. Deze overeenkomst bevatte onder meer bepalingen inzake de handel in goederen. Het politieke gedeelte van de associatieovereenkomst werd onderhandeld door de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) en op 18 juni 2020 gefinaliseerd. De onderhandelingen werden op 6 december 2024 afgerond.

18      Uit het verzoek in kort geding blijkt eveneens dat de Commissie op 3 september 2025 aan de Raad twee voorstellen heeft voorgelegd betreffende de ondertekening en de sluiting van de EMPA en twee andere voorstellen betreffende de ondertekening en de sluiting van de ITA. Tegelijkertijd heeft de Commissie voorgesteld om het besluit betreffende de voorlopige toepassing van de interim-handelsovereenkomst uitsluitend op te nemen in het ontwerpbesluit betreffende de sluiting van de overeenkomst, en niet in het besluit betreffende de ondertekening van de overeenkomst.

19      De Commissie heeft aldus de associatieovereenkomst met Mercosur opgesplitst in twee afzonderlijke overeenkomsten, te weten de EMPA en de ITA, waarbij de laatste beperkt blijft tot commerciële kwesties en in essentie dezelfde verplichtingen bevat als die welke voortvloeien uit het commerciële gedeelte van de EMPA.

20      Deze opsplitsing stelde de Raad in staat om de ITA te sluiten op grond van de exclusieve bevoegdheid van de Unie op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek, na goedkeuring door het Parlement. De EMPA wordt daarentegen voorgesteld als een gemengde overeenkomst en vereist de goedkeuring van het Parlement en de ratificatie door alle 27 lidstaten voordat de Raad het besluit betreffende de sluiting ervan kan vaststellen.

21      Bovendien blijkt uit het verzoek in kort geding dat de Raad op 9 januari 2026, ondanks het verzet van Ierland, de Franse Republiek, Hongarije, de Republiek Oostenrijk en de Republiek Polen en de onthouding van het Koninkrijk België, het bestreden besluit heeft vastgesteld, waarbij hij machtiging heeft verleend voor de ondertekening van de ITA en de voorlopige toepassing ervan heeft gelast. Dit besluit maakt het mogelijk om de ITA nog voor de definitieve inwerkingtreding ervan toe te passen, met dien verstande dat de bepalingen van de ITA ook deel uitmaken van de EMPA. Het is de bedoeling dat de EMPA, zodra deze door alle partijen is ondertekend, de ITA – die dan buiten werking treedt – vervangt wat de handelsbepalingen betreft.

22      Op 19 januari 2026 heeft de Raad het Parlement verzocht om de sluiting van de ITA en de EMPA goed te keuren.

23      Op 21 januari 2026 heeft het Parlement een resolutie aangenomen waarin het het Hof om advies vraagt over de verenigbaarheid van de ITA en de EMPA met de Verdragen.

24      Volgens de Republiek Polen heeft de voorzitter van de Commissie op 27 februari 2026 aangekondigd dat de Commissie, na de ratificatie van de „overeenkomst EU-Mercosur” door de Argentijnse Republiek en de Republiek ten oosten van de Uruguay, en gelet op de aanstaande ratificatie van deze overeenkomst door de Federale Republiek Brazilië en de Republiek ten oosten van de Uruguay, „thans [zou] overgaan tot voorlopige toepassing van [die overeenkomst]”.

25      De ITA wordt sinds 1 mei 2026 voorlopig toegepast.

 Procedure bij het Hof en conclusies van partijen

26      Bij beslissingen van de vicepresident van het Hof van 8, 17 en 19 juni 2026 zijn respectievelijk de Bondsrepubliek Duitsland, de Republiek Finland, het Koninkrijk der Nederlanden en de Commissie toegelaten tot interventie aan de zijde van de Raad.

27      Overeenkomstig artikel 160, lid 5, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof heeft de Raad op 12 juni 2026 schriftelijke opmerkingen ingediend.

28      De Bondsrepubliek Duitsland, de Republiek Finland en de Commissie hebben hun memories in interventie ingediend op respectievelijk 1 en 3 juli 2026. Bij brief van 26 juni 2026 heeft het Koninkrijk der Nederlanden afgezien van de mogelijkheid om schriftelijke opmerkingen in te dienen.

29      De Republiek Polen verzoekt het Hof om de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit op te schorten totdat de eindbeslissing in de procedure in de hoofdzaak wordt genomen.

30      De Raad, ondersteund door de Bondsrepubliek Duitsland, de Republiek Finland en de Commissie, verzoekt het Hof:

–        het verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit af te wijzen en

–        de Republiek Polen te verwijzen in de kosten.

 Verzoek in kort geding

31      Vooraf zij eraan herinnerd dat overeenkomstig artikel 160, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering verzoeken tot opschorting van de tenuitvoerlegging van een handeling van een instelling en andere voorlopige maatregelen als bedoeld in de artikelen 278 en 279 VWEU een duidelijke omschrijving moeten bevatten van het voorwerp van het geding en van de omstandigheden waaruit de spoedeisendheid van het verzoek blijkt, alsmede de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de voorlopige maatregel waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt.

32      Volgens vaste rechtspraak kunnen de opschorting van de tenuitvoerlegging en andere voorlopige maatregelen door de rechter in kort geding worden toegekend indien komt vast te staan dat zij feitelijk en rechtens (fumus boni juris) aanvankelijk gerechtvaardigd zijn en dat zij spoedeisend zijn, in die zin dat zij, teneinde ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de maatregelen verzoekt te voorkomen, moeten worden vastgesteld en effect moeten sorteren vóór de uitspraak over het beroep ten gronde. De rechter in kort geding weegt in voorkomend geval ook de betrokken belangen tegen elkaar af. Deze voorwaarden zijn cumulatief, zodat een verzoek om voorlopige maatregelen moet worden afgewezen zodra een van deze voorwaarden niet is vervuld [beschikking van de vicepresident van het Hof van 11 april 2024, Vivendi/Commissie, C‑90/24 P(R), EU:C:2024:318, punt 56 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

33      In het kader van het onderzoek of aan die voorwaarden is voldaan, beschikt de kortgedingrechter over een ruime beoordelingsbevoegdheid en kan hij, met inachtneming van de bijzonderheden van de zaak, vrij bepalen hoe en in welke volgorde deze verschillende voorwaarden worden onderzocht, aangezien geen enkele regel van het Unierecht hem een vooraf vastgesteld onderzoeksschema voor de beoordeling van de noodzaak van voorlopige maatregelen voorschrijft (beschikking van de vicepresident van het Hof van 13 april 2021, Litouwen/Parlement en Raad, C‑541/20 R, EU:C:2021:264, punt 13 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

34      In casu moet om te beginnen worden nagegaan of aan de voorwaarde van spoedeisendheid is voldaan.

 Argumenten

35      In de eerste plaats is de Republiek Polen van mening dat de omstandigheden waarin het bestreden besluit is vastgesteld, met name de destijds begane kennelijke schendingen van de Verdragen, rechtvaardigen dat de tenuitvoerlegging ervan wordt opgeschort totdat een eindbeslissing in de procedure in de hoofdzaak wordt genomen. De instellingen van de Unie, die de ITA zo snel mogelijk ten uitvoer willen leggen, hebben in strijd met de Verdragen gehandeld door misbruik van bevoegdheid te maken, het beginsel van loyale samenwerking te schenden en de voorkeur te geven aan selectieve economische belangen boven de eerbiediging van de Verdragen en de fundamentele beginselen van de Unie. Toestaan dat de ITA wordt toegepast, zou hen er dan ook toe kunnen aanzetten om in de toekomst andere soortgelijke acties te ondernemen.

36      In de tweede plaats betoogt de Republiek Polen dat de opschorting van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit ook wordt gerechtvaardigd door het feit dat dit besluit de voorlopige toepassing van de ITA toestaat, waarbij de mogelijkheid wordt uitgebreid om landbouwproducten uit de Mercosur-landen op de Uniemarkt te brengen. Deze overeenkomst bevat echter geen zogenoemde „spiegelclausules” die de landbouwers in de Mercosur-landen verplichten om dezelfde productienormen als die welke gelden voor producenten in de Unie in acht te nemen, met name op het gebied van milieu, gezondheid of dierenwelzijn.

37      Deze lidstaat wijst met name op het zeer intensieve gebruik van gewasbeschermingsmiddelen in de landbouw in de Mercosur-landen en op het feit dat een groot aantal van deze middelen werkzame stoffen bevat die wegens het gevaar voor de gezondheid en het leven van mensen, dieren en het milieu in de Unie uit de handel zijn genomen. Ingevoerde landbouwproducten die residuen bevatten van werkzame stoffen die niet in de Unie zijn toegelaten, zouden dus vanaf de toepassing van de ITA op de markt van de Unie kunnen verschijnen.

38      Volgens de Republiek Polen lijdt het dus geen twijfel dat landbouwproducten uit de Mercosur-landen een reëel risico voor de gezondheid of het leven van mensen en dieren kunnen vormen en dat de productie ervan een onaanvaardbare druk op het milieu van de Unie zou veroorzaken. Indien deze werkzame stoffen geen werkelijke en ernstige bedreiging zouden vormen, zou de Commissie die niet van de markt van de Unie hebben gehaald.

39      Bovendien stelt deze lidstaat dat de gestelde schade ernstig en onherstelbaar is. Wanneer landbouwproducten die schadelijke werkzame stoffen bevatten, eenmaal in de Unie in de handel zijn gebracht, hebben zij immers negatieve gevolgen voor de gezondheid van mens en dier en voor het milieu, die achteraf niet meer ongedaan kunnen worden gemaakt.

40      In de derde plaats stelt de Republiek Polen dat de voorlopige toepassing van de ITA ernstige en onomkeerbare schade zal veroorzaken die zal leiden tot een daling van het inkomen van de landbouwers en een verstoring van de werking van de markt voor verschillende landbouwproducten, doordat de aanwezigheid op die markt van goedkopere producten die zijn geteeld of vervaardigd met in de Unie verboden chemische stoffen zal worden toegestaan.

41      Deze lidstaat voert aan dat landbouwproducenten uit Mercosur-landen gewasbeschermingsmiddelen kunnen gebruiken die schadelijk zijn voor mensen, dieren en het milieu, maar die goedkoper en efficiënter zijn. Zo kunnen zij hogere opbrengsten behalen tegen lagere kosten, waardoor zij hun producten tegen een lagere prijs kunnen aanbieden. Deze middelen vormen oneerlijke concurrentie voor de landbouwers in de Unie, waardoor hun inkomen wordt verminderd en de stabiliteit van de interne markt en de voorzieningszekerheid in gevaar worden gebracht.

42      Volgens de Republiek Polen kan ernstige en onherstelbare schade worden veroorzaakt door het feit dat het inkomen van de landbouwers in de Unie zal dalen, de werking van de markten voor verschillende landbouwproducten zal worden verstoord en dat gezondere en kwalitatief betere maar duurdere landbouwproducten die zijn verkregen in overeenstemming met de strenge regels en vereisten van het Unierecht zullen worden vervangen door goedkopere producten die residuen bevatten van chemische stoffen die in de Unie verboden zijn.

43      Het is met name niet mogelijk om de schade te vergoeden die zal voortvloeien uit faillissementen van landbouwbedrijven als gevolg van de massale toestroom van goedkopere producten uit de Mercosur-landen. Het herstel van de goede werking van de landbouwmarkten, die door de instroom van deze producten wordt verstoord, kan vele jaren duren en de voedselzekerheid van de Unie in gevaar brengen.

44      De Raad betwist dat betoog. Volgens hem heeft de Republiek Polen niet aangetoond dat de toepassing van het bestreden besluit tot de uitspraak van het eindarrest in zaak C‑460/26 op voorzienbare wijze en met een voldoende mate van waarschijnlijkheid tot ernstige en onherstelbare schade zal leiden, en dat aan de voorwaarde van spoedeisendheid is voldaan.

45      De Bondsrepubliek Duitsland, de Republiek Finland en de Commissie zijn eveneens van mening dat niet is voldaan aan de voorwaarde van spoedeisendheid.

 Beoordeling door het Hof

46      Volgens vaste rechtspraak heeft de kortgedingprocedure tot doel om de volledige doeltreffendheid van de te geven eindbeslissing te waarborgen, teneinde een leemte in de door het Hof gewaarborgde rechtsbescherming te voorkomen. Om dit doel te bereiken moet de spoedeisendheid worden getoetst aan de hand van de vraag of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. Het staat aan deze partij om te bewijzen dat zij dergelijke schade zal lijden indien zij de uitkomst van de procedure in de hoofdzaak moet afwachten. Om het bestaan van dergelijke ernstige en onherstelbare schade aan te tonen hoeft niet met absolute zekerheid te worden aangetoond dat er schade zal optreden. Het is voldoende dat deze schade met een voldoende mate van waarschijnlijkheid voorzienbaar is (beschikking van de president van het Hof van 23 juli 2025, Commissie/Ortis, C‑54/25 P-R, EU:C:2025:590, punt 28 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

47      Volgens deze rechtspraak staat het altijd aan de partij die om een voorlopige maatregel verzoekt om uiteen te zetten en aan te tonen dat er waarschijnlijk ernstige en onherstelbare schade zal ontstaan. In dit verband moet de kortgedingrechter beschikken over concrete en nauwkeurige aanwijzingen, ondersteund door gedetailleerde documenten op grond waarvan kan worden beoordeeld wat waarschijnlijk de concrete gevolgen zullen zijn indien de gevorderde maatregelen niet worden toegekend (zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 13 april 2021, Litouwen/Parlement en Raad, C‑541/20 R, EU:C:2021:264, punten 19 en 20 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

48      Hieruit volgt dat het in casu aan de Republiek Polen staat om aan te tonen dat met een voldoende mate van waarschijnlijkheid valt te voorzien dat de toepassing van het bestreden besluit in de periode tussen de ondertekening van de onderhavige beschikking en de uitspraak van het eindarrest in zaak C‑460/26 tot ernstige en onherstelbare schade zal leiden.

49      In de eerste plaats voert deze lidstaat, zoals blijkt uit het verzoek in kort geding, schending van de Verdragen, misbruik van bevoegdheid en schending van het beginsel van loyale samenwerking aan om te stellen dat het bestreden besluit onrechtmatig is en dat het toestaan van de toepassing van de ITA, zelfs voorlopig, de instellingen van de Unie ertoe zou kunnen aanzetten om in de toekomst „andere soortgelijke acties” te ondernemen.

50      Voor zover de Republiek Polen de spoedeisendheid lijkt te baseren op de omstandigheid dat het bestreden besluit onrechtmatig is, moet in dit verband worden opgemerkt dat een dergelijke omstandigheid, gesteld al dat zij is aangetoond, als zodanig niet volstaat om het risico van ernstige en onherstelbare schade aan te tonen.

51      Volgens vaste rechtspraak kan de schending van een hogere rechtsregel door een handeling van de Unie weliswaar de geldigheid van die handeling aantasten, maar kan de eventuele onrechtmatigheid van die handeling in beginsel op zich niet volstaan om de ernst en de onherstelbare aard van eventuele schade aan te tonen (beschikking van de vicepresident van het Hof van 27 februari 2018, Tsjechië/Parlement en Raad, C‑482/17 R, EU:C:2018:119, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

52      Bovendien volstaat het niet om op abstracte wijze te stellen dat inbreuk is gemaakt op de bepalingen van de Verdragen en de fundamentele beginselen van de Unie, in casu met name op het in artikel 4, lid 3, VEU neergelegde beginsel van loyale samenwerking, om aan te tonen dat de schade die daaruit zou kunnen voortvloeien, noodzakelijkerwijs onherstelbaar is (zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 13 april 2021, Litouwen/Parlement en Raad, C‑541/20 R, EU:C:2021:264, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

53      De Republiek Polen beperkt zich ertoe om op algemene en abstracte wijze aan te voeren dat de voorlopige toepassing van de ITA zou betekenen dat de instellingen van de Unie de voorkeur geven aan selectieve economische belangen boven de eerbiediging van de Verdragen en de fundamentele beginselen van de Unie, zonder ook maar enige concrete aanwijzing te verstrekken dat er waarschijnlijk ernstige en onherstelbare schade is ontstaan of op korte termijn zal ontstaan.

54      Hoe dan ook kan het Hof de vraag of de vaststelling van het bestreden besluit daadwerkelijk onrechtmatig is wegens schending van de Verdragen, misbruik van bevoegdheid of schending van het beginsel van loyale samenwerking, slechts beantwoorden in het kader van de procedure betreffende het beroep dat juist strekt tot nietigverklaring van dat besluit.

55      Wat in het bijzonder de stelling van de Republiek Polen betreft dat dit de instellingen van de Unie ertoe zou kunnen „aanzetten” om in de toekomst schendingen van de Verdragen te begaan, aangezien zij onrechtmatige rechtshandelingen voorlopig zouden kunnen toepassen totdat die handelingen bij een arrest nietig worden verklaard, volstaat de vaststelling dat deze stelling erin bestaat zuiver hypothetische schade aan te voeren en dat de schade, overeenkomstig de in punt 47 van de onderhavige beschikking in herinnering gebrachte rechtspraak, de gevraagde opschorting van de tenuitvoerlegging dus niet kan rechtvaardigen.

56      In de tweede plaats beroept de Republiek Polen zich ter rechtvaardiging van de spoedeisendheid van de opschorting van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit op de schade die voortvloeit uit de gevolgen van dat besluit voor de economische en sociale situatie van de landbouwers in de Unie, voor de werking van de interne markt, voor de gezondheid van mensen en dieren alsook voor het milieu in de Unie.

57      In dit verband zij eraan herinnerd dat de Republiek Polen zich volgens vaste rechtspraak met het oog op het verkrijgen van voorlopige maatregelen geldig kan beroepen op deze verschillende vormen van schade, aangezien de lidstaten de belangen behartigen die op nationaal niveau als algemene belangen gelden en die zij in een kortgedingprocedure kunnen verdedigen (zie in die zin beschikkingen van de vicepresident van het Hof van 3 juni 2022, Bulgarije/Parlement en Raad, C‑545/20 R, EU:C:2022:445, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 18 september 2023, Polen/Parlement en Raad, C‑445/23 R, EU:C:2023:703, punt 30).

58      Bijgevolg moet worden bepaald of het door de Republiek Polen overgelegde bewijs aantoont, ten eerste, dat het ontstaan van een of meer van deze vormen van schade met een voldoende mate van waarschijnlijkheid valt te voorzien en, ten tweede, dat het daarbij om ernstige en onherstelbare schade gaat.

59      In dit verband dient in herinnering te worden gebracht dat de kortgedingprocedure er niet toe strekt de echtheid van complexe en zeer controversiële feiten vast te stellen. De kortgedingrechter beschikt niet over de nodige middelen om de vereiste verificaties uit te voeren en in veel gevallen zou het moeilijk zijn om dit tijdig te doen (beschikking van 20 november 2017, Commissie/Polen, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, punt 54 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

60      In casu blijkt uit het verzoek in kort geding dat de Republiek Polen van mening is dat de voorlopige toepassing van de ITA, waarvoor bij het bestreden besluit toestemming is verleend, het mogelijk maakt om landbouwproducten uit Mercosur-landen op de markt van de Unie te brengen die schadelijke stoffen bevatten die onomkeerbare schadelijke gevolgen kunnen hebben voor de gezondheid of het leven van mens en dier, alsook voor het milieu. Deze lidstaat benadrukt met name dat de ITA geen zogenoemde „spiegelclausules” bevat die de landbouwers in de Mercosur-landen verplichten om dezelfde productienormen als die welke gelden voor landbouwers in de Unie in acht te nemen, met name op het gebied van milieu, gezondheid of dierenwelzijn.

61      De enkele mogelijkheid dat de ITA de invoer in de Unie mogelijk maakt van producten uit Mercosur-landen die residuen kunnen bevatten van werkzame stoffen waarvan het gebruik in de Unie niet is toegestaan wegens mogelijke risico’s voor de gezondheid van mens en dier en voor het milieu, volstaat echter niet om ernstige en onherstelbare schade aan te tonen.

62      Bovendien en bovenal is het belangrijk om op te merken dat het ontbreken van „spiegelclausules” in de ITA niet betekent dat de SPS-maatregelen, de voorschriften inzake voedselveiligheid en de gezondheids- en milieunormen van de Unie niet van toepassing zijn op producten die in het kader van de ITA uit Mercosur-landen worden ingevoerd.

63      Zoals de Raad in zijn schriftelijke opmerkingen heeft benadrukt en daarbij door de Commissie wordt ondersteund, zijn ingevoerde landbouwproducten immers onderworpen aan fytosanitaire regelingen en regelingen inzake voedselveiligheid die analoog zijn aan die welke gelden voor in de Unie vervaardigde producten. In dit verband heeft de Unie wetgeving vastgesteld die in de gehele interne markt van toepassing is, om hoge voedsel- en gezondheidsnormen voor landbouwproducten te waarborgen, met name wat betreft de aanwezigheid van schadelijke stoffen of residuen die voortvloeien uit het gebruik van meststoffen of gewasbeschermingsmiddelen. Deze normen gelden op dezelfde wijze zowel voor in de Unie geproduceerde landbouwproducten als voor ingevoerde producten.

64      Meer in het bijzonder blijkt uit de schriftelijke opmerkingen van de Raad dat verordening (EU) 2019/6 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 betreffende diergeneesmiddelen en tot intrekking van richtlijn 2001/82/EG (PB 2019, L 4, blz. 43), die het gebruik van antimicrobiële stoffen bij dieren ter bevordering van de groei of met het oog op een grotere opbrengst verbiedt, van toepassing is op exploitanten in de Unie en exploitanten uit derde landen die naar de Unie uitvoeren. Bovendien gelden voor residuen van bestrijdingsmiddelen in landbouwproducten of levensmiddelen dezelfde maximumwaarden voor zowel in de Unie vervaardigde als ingevoerde producten en wordt dezelfde beoordelingsprocedure gevolgd voor aanvragen tot vaststelling van maximumresidugehalten voor producten die in de Unie zijn vervaardigd als voor ingevoerde producten.

65      Overeenkomstig artikel 6.4 van de ITA, dat is opgenomen in hoofdstuk 6 daarvan, heeft geen enkele bepaling van dit hoofdstuk gevolgen voor de rechten en verplichtingen die verband houden met de naleving van de sanitaire en fytosanitaire voorschriften waarin de SPS-overeenkomst voorziet. In dit verband moet met name worden opgemerkt dat artikel 6.6, lid 1, van de ITA uitdrukkelijk bepaalt dat „[p]roducten die uit een partij worden uitgevoerd, voldoen aan de toepasselijke SPS-vereisten van de partij van invoer”. Zo waarborgen de door de Unie gesloten internationale overeenkomsten, waaronder de SPS-overeenkomst, het recht van de Unie om normen op te leggen aan ingevoerde levensmiddelen en bieden zij de Unie de mogelijkheid om passende SPS-maatregelen en milieumaatregelen op te leggen.

66      Hieruit volgt dat de Unie over bevoegdheden beschikt om maatregelen op te leggen om de binnenkomst op het grondgebied van de Unie te beletten van landbouwproducten die niet aan de geldende sanitaire, fytosanitaire en milieunormen voldoen.

67      Hieraan moet nog worden toegevoegd dat overeenkomstig artikel 6.14, lid 2, van de ITA de partij van invoer in geval van ernstige risico’s voor het leven of de gezondheid van mensen, dieren of planten, noodmaatregelen kan nemen tegen die risico’s.

68      Hoe dan ook moet ook worden vastgesteld dat de Uniewetgeving zelfs vóór de vaststelling van het bestreden besluit de invoer van producten, met inbegrip van landbouwproducten, uit de Mercosur-landen niet verbood, voor zover deze producten voldeden aan de Unieregels die op ingevoerde producten van toepassing waren. De ITA voorziet slechts in een beperkte verhoging van de tariefcontingenten en een verlaging van de douanerechten en vermindert niet-tarifaire handelsbelemmeringen, met name voor kleine en middelgrote ondernemingen. Bijgevolg zou de ITA hooguit tot een kwantitatieve toename van bepaalde invoer kunnen leiden. De Republiek Polen legt echter niet uit in welk opzicht een eventuele toename van de tot dusver reeds toegestane invoer tot een risico op ernstige en onomkeerbare schade zou kunnen leiden.

69      Bijgevolg is de Republiek Polen er niet in geslaagd om aan te tonen dat er een met voldoende waarschijnlijkheid voorzienbaar risico bestaat op ernstige en onherstelbare schade voor de gezondheid of het leven van mens en dier en voor het milieu van de Unie, als gevolg van de effecten van het bestreden besluit en van de invoer van producten uit de Mercosur-landen die residuen kunnen bevatten van werkzame stoffen waarvan het gebruik in de Unie niet is toegestaan.

70      In de derde plaats stelt de Republiek Polen dat de voorlopige toepassing van de ITA ernstige en onomkeerbare schade zal veroorzaken die zal leiden tot een daling van het inkomen van de landbouwers en een verstoring van de werking van de markt voor verschillende landbouwproducten, doordat daardoor op die markt goedkopere producten kunnen worden aangeboden die zijn geteeld of vervaardigd met chemische stoffen waarvan het gebruik in de Unie verboden is, wat zou leiden tot het faillissement van marktdeelnemers die landbouwactiviteiten verrichten.

71      In dit verband zij eraan herinnerd dat financiële schade, behoudens uitzonderlijke omstandigheden, niet als onherstelbaar kan worden beschouwd, aangezien de benadeelde persoon over het algemeen door een financiële vergoeding kan worden teruggebracht in de situatie die vóór het ontstaan van de schade bestond. Een dergelijke schade zou met name kunnen worden hersteld in het kader van een beroep tot schadevergoeding, ingesteld op grond van de artikelen 268 en 340 VWEU (beschikking van de vicepresident van het Hof van 13 april 2021, Litouwen/Parlement en Raad, C‑541/20 R, EU:C:2021:264, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

72      De enkele omstandigheid dat landbouwers in de Unie te maken kunnen krijgen met concurrentie van uit de Mercosur-landen ingevoerde producten, zelfs indien dit zou worden aangetoond, volstaat echter niet om aan te tonen dat, bij gebreke van nadere gegevens over de financiële situatie van deze exploitanten en een analyse van de door de ITA vastgestelde tariefcontingenten, deze exploitanten niet in staat zijn om het hoofd te bieden aan die concurrentie en dat zij zich bijgevolg genoodzaakt zouden zien om hun activiteit te staken (zie naar analogie beschikkingen van de vicepresident van het Hof van 3 juni 2022, Bulgarije/Parlement en Raad, C‑545/20 R, EU:C:2022:445, punt 51, en 18 september 2023, Polen/Parlement en Raad, C‑445/23 R, EU:C:2023:703, punt 39).

73      Ook de algemene en abstracte beweringen van de Republiek Polen dat de voorlopige toepassing van de ITA zou leiden tot „oneerlijke concurrentie” voor in de Unie geproduceerde landbouwproducten, waardoor het inkomen van de landbouwers in de Unie wordt verminderd en de stabiliteit van de interne markt en de voorzieningszekerheid in gevaar worden gebracht, gaan niet vergezeld van enig bewijs waaruit blijkt dat er een met een voldoende mate van waarschijnlijkheid voorzienbaar risico bestaat dat ernstige en onherstelbare schade dreigt te ontstaan.

74      In dit verband moet worden benadrukt dat artikel 2, lid 1, van het bestreden besluit, gelezen in het licht van overweging 3 ervan, bepaalt dat de Commissie, totdat een specifieke wetgevingshandeling van de Unie tot uitvoering van de bilaterale vrijwaringsclausule voor landbouwproducten van de EMPA en van de ITA wordt vastgesteld en in werking treedt door middel van uitvoeringsverordeningen, bilaterale vrijwaringsmaatregelen kan vaststellen die in overeenstemming zijn met de voorwaarden van hoofdstuk 9 van de ITA en die van het bestreden besluit. Daartoe verplicht dat besluit de Commissie om aan gedetailleerde marktmonitoring inzake landbouwproducten te doen, wat een vast onderdeel van haar werkzaamheden in de landbouwsector is.

75      In het bijzonder verplicht artikel 2, lid 3, van het bestreden besluit, gelezen in samenhang met overweging 5 ervan, de Commissie om onverwijld een onderzoek te starten op verzoek van een of meer lidstaten of van een of meer rechtspersonen of verenigingen die optreden namens de bedrijfstak van de Unie die in de betrokken sector actief is, indien er voldoende voorlopig bewijsmateriaal is, dat met name verkregen is door middel van de in het vorige punt van deze beschikking bedoelde gedetailleerde monitoring van de markt, van ernstige schade of dreiging van ernstige schade voor de bedrijfstak van de Unie van gevoelige landbouwproducten, ook indien die ernstige schade of dreiging van ernstige schade geografisch geconcentreerd is in een of meer lidstaten.

76      Evenzo verleent artikel 2, lid 7, van dat besluit de Commissie de bevoegdheid om onverwijld en zonder aarzeling, en in het geval van gevoelige landbouwproducten uiterlijk binnen 21 dagen na ontvangst van een verzoek als bedoeld in lid 3 van dat artikel, voorlopige bilaterale vrijwaringsmaatregelen in te stellen om moeilijk te herstellen schade voor de bedrijfstak van de Unie te voorkomen, ook wanneer die schade geografisch geconcentreerd is in een of meer lidstaten.

77      Tot slot moet worden verduidelijkt dat overeenkomstig artikel 2, lid 9, van dat besluit vrijwaringsmaatregelen kunnen worden opgelegd indien producten van oorsprong uit Mercosur-staten in dermate toegenomen hoeveelheden, in absolute zin of in verhouding tot de productie of het verbruik in de Unie, en onder zodanige voorwaarden in de Unie worden ingevoerd dat de bedrijfstak van de Unie ernstige schade lijdt of dreigt te lijden, ook wanneer die schade of dreiging daarvan geografisch geconcentreerd is in een of meer lidstaten. Dergelijke maatregelen kunnen worden genomen op voorwaarde dat de toename van de invoer voortvloeit uit verplichtingen krachtens de ITA, waaronder de verlaging of afschaffing van de douanerechten op die producten. Volgens artikel 2, lid 10, van dat besluit kunnen deze maatregelen de vorm aannemen van een tijdelijke opschorting van het tijdschema voor de afschaffing van de rechten voor de betrokken producten of een verlaging van de tariefpreferentie tot het niveau van meestbegunstigde natie of het basistarief, indien dit lager is.

78      Uit het voorgaande volgt dat het bestreden besluit de Commissie bevoegdheden verleent om ernstige en onherstelbare schade als gevolg van de risico’s voor de voedselzekerheid en de verslechtering van de economische en sociale situatie van de landbouwers in de Unie te voorkomen.

79      Voor het overige verstrekt de Republiek Polen niet de nodige bewijzen om met voldoende waarschijnlijkheid aan te tonen dat het bestreden besluit als zodanig vóór de uitspraak van het eindarrest in zaak C‑460/26 zou leiden tot een aanzienlijke verstoring van de eerlijke mededinging op de interne markt voor landbouwproducten, die tot faillissement van landbouwers in de Unie kan leiden, en a fortiori evenmin om de omvang van die schade te beoordelen die vóór de uitspraak van dat arrest voorzienbaar zou zijn.

80      De Republiek Polen stelt namelijk enkel op abstracte wijze dat er een verband bestaat tussen de ITA en de verslechtering van de economische en sociale situatie van landbouwers in de Unie. Aan de hand van de door deze lidstaat verstrekte informatie kan echter niet worden vastgesteld of de aangevoerde veranderingen op de markt voor landbouwproducten het gevolg zouden zijn van de voorlopige toepassing van de ITA of van andere marktfactoren, met name schommelingen van de energieprijzen, hoge kosten van meststoffen, concurrentie van derde landen die geen Mercosur-landen zijn, of de voorkeuren van afnemers.

81      Bijgevolg kan de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit overeenkomstig de in punt 47 van de onderhavige beschikking vermelde rechtspraak niet worden opgeschort, aangezien de Republiek Polen niet genoegzaam heeft aangetoond dat de voorlopige toepassing van de ITA tot aan de uitspraak van het eindarrest in zaak C‑460/26 op voorzienbare wijze en met een voldoende mate van waarschijnlijkheid tot ernstige en onherstelbare schade kan leiden.

82      Hieruit volgt dat deze lidstaat niet heeft aangetoond dat er sprake is van spoedeisendheid die opschorting van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit rechtvaardigt.

83      Gelet op het cumulatieve karakter van de voorwaarden voor toekenning van voorlopige maatregelen moet het verzoek in kort geding dus worden afgewezen, zonder dat de voorwaarden betreffende fumus boni juris en de belangenafweging hoeven te worden onderzocht.

84      Overeenkomstig artikel 137 van het Reglement voor de procesvoering wordt ten aanzien van de proceskosten beslist in het arrest of de beschikking waardoor een einde komt aan het geding.

De vicepresident van het Hof beschikt:

1)      Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

2)      De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

ondertekeningen


*      Procestaal: Pools.